Ψαλμός 118

Διδακτικώτατος ψαλμὸς ἐξαίρων τὸ μεγαλεῖον καὶ τὴν χρησιμότητα τοῦ θείου νόμου. Διηρημένος εἰς 22 μέρη, σύμφωνα με γράμματα τοῦ ἑβραϊκοῦ ἀλφαβήτου· διὰ τοῦτο καὶ οἱ Ἑβραῖοι τὸν ὠνόμαζον «μέγα ἀλφάβητον».

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον.

Μακάριοι εἶναι οἱ ἄμεμπτοι καὶ ἀνεπίληπτοι εἰς τὰς πορείας τῆς ζωῆς των. Αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ζοῦν καὶ πορεύονται σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου.

Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἱς τὴν διαγωγήν των καὶ εἱς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς των εἶναι ἄμεμπτοι, οἱ ὁποῖοι βαδίζουν καὶ συμπεριφέρονται σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου.

Μακάριοι εἶναι αὐτοί, ποὺ ἐρευνοῦν μὲ ἐνδιαφέρον καὶ μελετοῦν μὲ εὐλάβειαν τὰς μαρτυρίας καὶ τὰ θελήματα τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ τὰ γνωρίσουν καὶ τὰ ἐφαρμόσουν εἰς τὴν ζωήν των. Αὐτοὶ μὲ ὅλην των τὴν καρδίαν θὰ ἀναζητήσουν καὶ θὰ ἀνεύρουν τὸν Κύριον.

Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι μὲ ἐνδιαφέρον καὶ εὐλάβειαν ἐξετάζουν τὰς μαρτυρίας τοῦ Κυρίου, ἵνα μανθάνοντες αὐτὰς συμμορφωθοῦν πρὸς ταύτας. Αὐτοὶ μὲ ὅλην των τὴν καρδίαν θὰ ζητήσουν νὰ εὔρουν καὶ νὰ γνωρίσουν αὐτὸν τὸν ἴδιον.

Δὲν εἶναι μακάριοι οἱ ἁμαρτωλοί· διότι αὐτοὶ ἐργάζονται καὶ ἐφαρμόζουν εἰς τὴν ζωήν των τὴν παρανομίαν καὶ δὲν ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ.

Διότι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται τὴν ἀνομίαν, δὲν ἐπορεύθησαν εἰς τὰς ὁδοὺς τὰς δεικνυομένας ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου καὶ εἶναι ἀδύνατον αὐτοὶ νὰ εὔρουν καὶ νὰ πλησιάσουν αὐτόν.

Σύ, ἔδωσες τὰς ἐντολάς σου εἰς ἡμᾶς, διὰ νὰ τὰς τηρήσωμεν μὲ κάθε προσοχὴν καὶ ἀκρίβειαν.

Σὺ παρήγγειλες καὶ ἔδωκες εἱς ἡμᾶς τὰς ἐντολάς σου διὰ νὰ τὰς φυλάξωμεν καὶ τὰς τηρήσωμεν μὲ πᾶσαν προθυμίαν καὶ ἀκρίβειαν.

Εἴθε νὰ εὐοδωθοῦν αἱ πορεῖαι καὶ αἱ προσπάθειαί μου, εἰς τὸ νὰ φυλάττω μὲ ἀκρίβειαν τὰ προστάγματά σου.

Εἴθε νὰ συμμορφωθῇ καὶ νὰ κατευθυνθῇ ἡ διαγωγὴ καὶ ἡ ὅλη μου συμπεριφορά, ὥστε νὰ φυλάττω τὰ προστάγματά σου, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιούσαι ν’ ἀξιοῖς παρ’ ἡμῶν.

Τότε δὲν θὰ ἐντροπιασθῶ, ὅταν μὲ προσοχὴν καὶ εὐλάβειαν ἔχω ἐστραμμένα τὰ βλέμματά μου εἰς ὅλας τὰς ἐντολάς σου.

Τότε καὶ μόνον δὲν θὰ καταληφθῶ ἀπὸ ἐντροπήν, ὅταν μὲ προσοχὴν καὶ μὲ φόβον καὶ μὲ ἀπόφασιν εὐλαβῆ ἔχω ἐστραμμένα τὰ βλέμματά μου εἰς ὅλας τὰς ἐντολάς σου διὰ νὰ τὰς τηρῶ.

Θὰ σὲ δοξολογῶ μὲ εἰλικρίνειαν καρδίας, ὅταν θὰ ἔχω μάθει καὶ θὰ προσπαθῶ νὰ ἐφαρμόζω τὰς ἐντολάς τῆς δικαιοσύνης σου.

Θὰ σὲ δοξάζω καὶ θὰ σὲ ἀνυμνῶ μὲ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνειαν καρδίας, ὅταν θὰ ἔχω μάθει τὰς ἐντολάς, μὲ τὰς ὁποίας ἐν πάσῃ δικαιοσύνῃ θὰ κρίνῃς τοὺς ἀνθρώπους.

Θέλω μὲ ὅλην μου τὴν καρδιὰ νὰ φυλάξω τὰς ἐντολάς σου, σὺ δέ, Κύριε, ποτὲ μὴ μὲ ἐγκαταλείψῃς εἰς τὴν προσπάθειάν μου αὐτήν. -

Ποθῶ νὰ φυλάξω τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ δικαιώματά σου· μὴ μὲ ἀφήσῃς ἀβοήθητον οὐδ’ ἐπὶ μίαν στιγμὴν καὶ ἀσφαλῶς διὰ τῆς βοηθείας σου θὰ ἐπιτύχω τοῦτο.

Μὲ ποιὸν τρόπον θὰ κατορθώσῃ καὶ θὰ ἐπιτύχῃ ὁ νεώτερος εἰς τὴν ζωήν του; Μόνον ὅταν τηρῇ τοὺς λόγους σου.

Διὰ τίνος μέσου θὰ ἐπιτύχῃ εἰς τὴν ζωήν του ὁ νέος καὶ θὰ κατορθώσῃ νὰ προφυλαχθῇ ἀπὸ κάθε κίνδυνον καὶ παγίδα κατ’ αὐτήν; Διὰ τῆς ἀκριβοῦς τηρήσεως τῶν λόγων σου.

Μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν σὲ ἀνεζήτησα, Κύριε, μὴ παραχωρήσῃς νὰ ἀπομακρυνθῶ ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου.

Μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν καὶ μὲ πόθον πολὺν σὲ ἐζήτησα. Μὴ μὲ ἀφήσῃς νὰ ἀπομακρυνθῶ ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου, ἀλλὰ διατήρησόν με ἐν τῇ ὑπακοῇ αὐτῶν.

Εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας μου, ὡς πολύτιμον θησαυρόν, ἔκρυψα τὰ λόγια σου, διὰ νὰ μὴ ἁμαρτάνω ἀπέναντί σου.

Εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας μου ὡς πολύτιμον καὶ ἀσύλητον θησαυρὸν ἔκρυψα τὰ θεῖα σοῦ λόγια, ἵνα ἐνθυμούμενος πάντοτε ταῦτα μὴ ὑποπέσω εἰς ἁμαρτίαν τινα ἐνώπιόν σου.

Δοξασμένος εἶσαι, Κύριε· δίδαξέ με σαφέστερον καὶ βαθύτερον τὰς ἐντολάς σου.

Εἶσαι, Κύριε, ἄξιος νὰ εὐλογῆσαι καὶ νὰ δοξάζεσαι. Διὰ τοῦ φωτισμοῦ σου δίδαξόν με τὰς ἐντολάς σου, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιούσαι ν’ ἀξιοῖς ἀπὸ ὅλουςμας.

Μὲ τὰ χείλη μου διεκήρυξα πρὸς ὅλους ὅλας τὰς ἐντολάς σου, τὰς ὁποίας σὺ μᾶς ἐδίδαξες.

Ὅλας τὰς ἐν τῷ νόμῳ σου κρίσεις καὶ ἀποφάνσεις σου, σύμφωνα μὲ τὰς ὁποίας θὰ μᾶς κρίνῃς, τὰς ἐξήγγειλα διὰ τῶν χειλέων μου καὶ διεκήρυξα αὐτὰς καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Βαδίζων καὶ συμπεριφερόμενος σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολάς σου, ἐδοκίμασα τέρψεις, ὡς ἐὰν ἤμην κάτοχος ὅλου τοῦ πλούτου τῆς γῆς.

Βαδίσας καὶ πολιτευθεὶς σύμφωνα μὲ τὰς ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίας σου, ᾐσθάνθην τέρψεις ὁποίας θὰ ἐδοκίμαζεν ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ἐγίνετο κάτοχος ὅλου τοῦ γηΐνου πλούτου.

Εἰς τὴν μελέτην τῶν ἐντολῶν σου θὰ ἐπιδοθῶ μὲ χαρὰν καὶ θὰ καταβάλλω κάθε προσπάθειαν νὰ κατανοήσω τοὺς δρόμους σου.

Τὰς ἐντολάς σου θὰ μελετήσω καὶ εἰς αὐτὰς θὰ ἐντρυφήσω καὶ θὰ κατανοήσω τὰς ὁδοὺς καὶ τὰ προστάγματά σου, συμφώνως πρὸς τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ συμμορφώνωμεν τὴν διαγωγήν μας.

Θὰ μελετήσω μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδίας μου τὰ προστάγματά σου. Δὲν θὰ λησμονήσω ποτὲ τὰ λόγια σου.

Θὰ συγκεντρώσω τὸν νοῦν μου εἰς τὰ παραγγέλματα, τὰ ὁποῖα δικαιωματικῶς νομοθετεῖς εἰς ἡμᾶς. Δὲν θὰ λησμονήσω ποτὲ τοὺς νόμους σου.

Ἀνταπόδος εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου τὰς δωρεάς σου ἀνάλογα μὲ τὸν ζῆλον, ποὺ ἔχω πρὸς μελέτην τῶν ἐντολῶν σου. Ἔτσι θὰ ζήσω καὶ θὰ φυλάξω ἐγὼ τοὺς λόγους σου.

Ἀντάμειψον τὸν ζῆλον τοῦτον τοῦ δούλου σου· δός μου ζωὴν καὶ προστάτευσέ με κατὰ τῶν ἐπαπειλούντων με κινδύνων, καὶ πλήρης εὐγνωμοσύνης θὰ φυλάξω καὶ ἐγὼ τοὺς λόγους σου.

Ἀπομάκρυνε κάθε ἐπισκίασμα καὶ κάμε καθαροὺς καὶ φωτεινοὺς τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς μου, καὶ τότε ἐγὼ θὰ κατανοήσω βαθύτερον τὸ θαυμάσιον περιεχόμενον τοῦ Νόμου σου.

Ἀπομάκρυνε κάθε κάλυμμα ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς μου, καὶ δός μοι φωτισμὸν διανοίας ἵνα κατανοήσω δι’ αὐτοῦ τὸ θαυμαστὸν βάθος τῆς σοφίας καὶ χρησιμότητος τοῦ νόμου σου.

Προσωρινὸς καὶ παρεπίδημος εἶμαι ἐγὼ εἰς τὴν γῆν αὐτήν. Μὴ ἀποκρύψῃς, λοιπόν, ἀπὸ ἐμὲ τὰς ἐντολάς σου.

Προσωρινὸς εἶμαι εἰς τὴν γῆν, διὰ τῆς τηρήσεως δὲ τῶν ἐντολῶν σου θὰ ὁδηγηθῶ ἀσφαλῶς εἰς τὴν πραγματικὴν καὶ αἰωνίαν πατρίδα. Μὴ ἀποκρύψῃς λοιπὸν ἀπ’ ἐμοῦ τὰς ἐντολάς σου, ἀλλὰ φώτισέ με να ἐμβαθύνω εἰς αὐτάς.

Ἀπὸ φλογερὸν πόθον πλημμυρίζει ἡ ψυχή μου, εἰς τὸ νὰ ἐπιθυμῇ νὰ γνωρίζῃ, νὰ ἐφαρμόζῃ καὶ νὰ ἀπολαμβάνῃ τὴν μελέτην τῶν ἐντολῶν σου εἰς ὅλας τὰς περιστάσεις τῆς ζωῆς της.

Σφοδρὸν πόθον ἔχει ἡ ψυχή μου διὰ νὰ ἐπιθυμῇ καὶ διὰ νὰ ἀπολαμβάνῃ πάντοτε καὶ εἰς πάντα καιρὸν τὴν μελέτην καὶ τήρησιν τῶν ἐντολῶν σου, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ μᾶς κρίνῃς.

Ἐπέπληξες τοὺς ἀλαζόνας καὶ ὑπερηφάνους, ποὺ δὲν καταδέχονται νὰ γνωρίσουν καὶ ἐφαρμόσουν τὸν Νόμον σου. Κατηραμένοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι παρεκκλίνουν ἀπὸ τὴν τήρησιν τῶν ἐντολῶν σου.

Ἐπέπληξας καὶ κατέκρινας τοὺς ὑπερηφάνους, οἵτινες καταφρονοῦν καὶ δὲν ὑπακούουν εἰς τὰ προστάγματά σου· ἐπικατάρατοι εἶναι ἀπὸ σὲ ὅσοι παρεκκλίνουν ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου.

Ἀφαίρεσε καὶ ἀπομάκρυνε ἀπὸ ἐμὲ ὀνειδισμοὺς καὶ ἐξευτελισμοὺς ἐκ μέρους τῶν ἐχθρῶν μου, διότι ἐγώ μὲ πόθον πολὺν ἀνεζήτησα καὶ ἠθέλησα νὰ γνωρίσω τὰς ἐντολάς σου.

Σήκωσε τοὺς ὀνειδισμοὺς καὶ τὰς ἐξουδενώσεις, μὲ τὰς ὁποίας ζητοῦν νὰ μὲ ἐξευτελίσουν οἱ ὑπερήφανοι. Εὐπροσώπησόν με, διότι μὲ πόθον πολὺν ἐζήτησα τὴν ἐφαρμογὴν καὶ πιστὴν τήρησιν τῶν ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίων σου.

Διότι πονηροὶ ἄρχοντες ἐκάθησαν εἰς συνέδριον καὶ εἰς σύσκεψιν, καὶ κατεφέρθησαν ἐναντίον μου. Ἐγὼ ὅμως ὁ δοῦλος σου μὲ ἐνδιαφέρον καὶ εὐλάβειαν ἐμελετοῦσα συνεχῶς τὰ προστάγματά σου.

Σοῦ ἀπευθύνῳ τὴν παράκλησιν αὐτήν, διότι ἄρχοντες καὶ ἡγεμόνες τῆς γῆς ἐκάθισαν εἰς συνέδριον κατ’ ἐμοῦ καὶ ὡμίλουν ἐναντίον μου περιϋβρίζοντες καὶ ζητοῦντες τὴν ἐξουδένωσίν μου. Ἐγὼ ὅμως ὁ ἀφωσιωμένος δοῦλος σου τὸν νοῦν μου ὁλόκληρον εἶχον προσηλωμένον εἰς τὰ προστάγματά σου, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιοῦσαι νὰ ἀξιοῖς παρ’ ἡμῶν.

Πράγματι, εὐλαβὴς πάντοτε μελέτη μου ἔχουν γίνει αἱ μαρτυρίαι, τὰς ὁποίας ἡ Γραφὴ μᾶς δίδει διὰ σέ, τὰ δὲ προστάγματά σου εἶναι οἱ πολύτιμοι σύμβουλοί μου. -

Εἶναι γεγονὸς ὅτι αἱ μαρτυρίαι, ποὺ μᾶς δίδεις εἰς τὰς Γραφάς, εἶναι διαρκὴς μελέτη μου, καὶ τὰ δικαιώματά σου εἶναι πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποίαν νουθετοῦμαι καὶ λαμβάνω συμβουλάς.

Ἀπὸ τὸ βάρος τῆς θλίψεως καὶ τοῦ πόνου μου ἔπεσα λιπόθυμος καὶ ἀναίσθητος· ἐκόλλησα εἰς τὸ ἔδαφος. Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ μὲ βοηθήσῃ. Σὺ ὅμως, Κύριε, σύμφωνα μὲ τὰς ὑποσχέσεις σου δῶσε μου ζωήν.

Ἡ ζωή μου κατέπεσεν ἀπὸ τὴν πολλὴν θλῖψιν εἰς τὸ χῶμα καὶ δι’ ἀνθρωπίνης δυνάμεως εἶναι ἀδύνατον ν’ ἀποσπασθῇ ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ τάφου. Ζωογόνησέ με σύμφωνα μὲ τὰς ἐπαγγελίας ποὺ περιέχονται εἰς τὸν λόγον σου.

Ἐξωμολογήθην πρὸς σὲ ὅλας ἐν γένει τὰς πράξεις μου καὶ τὴν πορείαν τῆς ζωῆς μου. Σὺ δὲ μὲ ἤκουσες. Δίδαξε εἰς ἐμὲ τὰς ἐντολάς σου, διὰ νὰ τὰς γνωρίσω καὶ συμμορφωθῶ πρὸς αὐτάς.

Τὴν συμπεριφοράν μου καὶ ὅλας ἐν γένει τὰς πράξεις μου καὶ τὰς ἀνάγκας μου σοῦ τὰς ἐξωμολογήθην, καὶ σὺ ηὐδόκησας νὰ μὲ ἀκούσῃς· δίδαξόν με διὰ τοῦ φωτισμοῦ σου τὰ δικαιώματά σου, ὥστε τελείως νὰ συμμορφωθῶ πρὸς αὐτά, ἀπαλλασσόμενος καὶ παντὸς ἐξ ἀγνοίας παραπτώματός μου.

Συνέτισέ με, σύμφωνα μὲ τὴν σοφίαν τῶν διδαγμάτων σου, καὶ ἐγὼ θὰ ἐντρυφῶ μελετῶν τὰ θαυμάσια ἔργα σου.

Συνέτισέ με ὥστε νὰ βαδίζω πάντοτε τὴν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν, τὰς ὁποίας δικαιωματικῶς ζητεῖς ἀπὸ ἡμᾶς νὰ τηρῶμεν. Καὶ τότε ἔχων τὴν σύνεσιν ταύτην θὰ καταγίνωμαι εἰς τὴν μελέτην τῶν θαυμασίων σου, μὴ παρασυρόμενος ἀπὸ τὴν ἀπατηλὴν ματαιότητα.

Ἀπὸ νυσταγμὸν καὶ ἀτονίαν κατελήφθη ἡ ψυχή μου λόγῳ τῆς ἀθυμίας, ποὺ δημιουργεῖ ἡ θλῖψις. Ἐνίσχυσέ με μὲ τὰ λόγια σου καὶ ἁπάλλαξέ με ἀπὸ αὐτὴν τὴν κατάστασιν.

Ἐχαλαρώθη καὶ κατελήφθη ἀπὸ νυσταγμὸν ἡ ψυχή μου λόγῳ τῆς χαυνώσεως, τὴν ὁποίαν προκαλεῖ ἡ θλῖψις καὶ μικροψυχία. Ἐνθάρρυνέ με σὺ καὶ στήριξέ με διὰ τῶν λόγων σου, ἐνισχύων τὴν ἀτονίαν τῆς ψυχῆς μου.

Κάθε δρόμον ἀδικίας, συμπεριφορὰν ἁμαρτωλὴν καὶ παράνομον, ἀπομάκρυνέ την ἀπὸ ἐμέ. Μὲ τὴν γνῶσιν δὲ καὶ τὸ φῶς τοῦ Νόμου σου ἐλέησέ με καὶ ἐνίσχυσέ με.

Ἀπομάκρυνε ἀπὸ ἐμὲ πᾶσαν συμπεριφορὰν ἄδικον· ἀπομάκρυνέ με ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς ἁμαρτίας καὶ ἐλέησέ με φωτίζων με ἵνα κατανοῶ τὸν νόμον σου, καὶ ἐνισχύων με ἵνα συμμορφοῦμαι πρὸς αὐτόν.

Ἐξέλεξα καὶ ἐπροτίμησα μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν τὸν δρόμον τῆς ἰδικῆς σου ἀληθείας. Διὰ τοῦτο καὶ τὰς ἐντολάς σου, ποὺ εἶναι ἡ ἀλήθεια, δὲν τὰς ἐλησμόνησα.

Ἐπόθησα καὶ ἐπροτίμησα τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς, τὸν ὁποῖον μᾶς δεικνύει ἡ ἀλήθεια τοῦ νόμου σου, καὶ δὲν μοῦ ἔφυγαν ποτὲ ἀπὸ τὴν μνήμην αἱ τῆς πανσόφου σοῦ κρίσεως ἐντολαί, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ μᾶς κρίνῃς.

Προσεκολλήθην, Κύριε, μὲ τὴν καρδιάν μου εἰς τὰς ἐντολάς σου, αἱ ὁποῖαι μαρτυροῦν τὸ μεγαλεῖον σου ἀλλὰ καὶ τὸν δρόμον τῆς πορείας μας. Μὴ μὲ ἀφήσῃς καὶ κατεντροπιασθῶ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων.

Προσεκολλήθην, Κύριε, μὲ πόθον καὶ θεῖον ἔρωτα εἰς τὰς μαρτυρίας, τὰς ὁποίας μᾶς παρέχεις διὰ τοῦ νόμου σου καὶ τῶν ἐπαγγελιῶν σου· μὴ μὲ ἀφήσῃς ἀβοήθητον, διὰ νὰ μὴ παραβαίνω αὐτὰς καὶ ἐντροπιάζωμαι.

Ὅταν ἀπήλλαξες τὴν καρδίαν μου ἀπὸ τὴν στενοχωρίαν τῆς θλίψεως καὶ ἔδωσες εἰς αὐτὴν ἄνεσιν καὶ χαράν, τότε ἔτρεξα ἀκούραστος καὶ χαρούμενος τὸν δρόμον τῶν ἐντολῶν σου. -

Ὅταν εἰς τὴν στενοχωρημένην μου καρδίαν ἔδωκες τὴν εὐρυχωρίαν τῆς παρηγορίας καὶ ἐνισχύσεώς σου, τότε ἀκούραστος ἔτρεξα εἰς τὸν δρόμον τῶν ἐντολῶν σου.

Φανέρωσέ μου, Κύριε, τὸν δρόμον τῶν ἐντολῶν σου καὶ θὰ ζητῶ μὲ πόθον νὰ βαδίζω πάντοτε αὐτόν.

Φανέρωσέ μου, Κύριε, διὰ τοῦ φωτισμοῦ σου, τὴν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν σου καὶ θὰ ζητήσω μὲ ἀπόφασιν στερεὰν νὰ βαδίζω πάντοτε εἰς αὐτήν.

Δός μου σύνεσιν καὶ θὰ ἐρευνῶ, διὰ νὰ μανθάνω λεπτομερέστερον καὶ βαθύτερον τὸν Νόμον σου, καὶ θὰ τὸν ἐφαρμόζω μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν.

Δός μου τὴν σύνεσιν τῆς χάριτός σου καὶ θὰ ἐμβαθύνω δι’ αὐτῆς εἰς τὸν νόμον σου πρὸς πλήρη κατανόησιν αὐτοῦ καὶ μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν θὰ τὸν φυλάξω.

Ὁδήγησέ με, λοιπόν, σὺ εἰς τὸν δρόμον τῶν ἐντολῶν σου, διότι αὐτὸν ἐπόθησε ἡ ψυχή μου καὶ ἠθέλησε.

Ὁδήγησόν με εἰς τὸν δρόμον τῶν ἐντολῶν σου, φωτίζων με καὶ βοηθῶν πάντοτε ἵνα βαδίζω εἰς αὐτόν, διότι τὸν δρόμον αὐτὸν ἠγάπησα καὶ μὲ τὴν καρδίαν μου ἠθέλησα.

Κάμε τὴν καρδίαν μου νὰ αἰσθάνεται κλίσιν, πόθον καὶ ἀγάπην εἰς τὰς ἐντολάς σου καὶ ὄχι εἰς τὴν πλεονεξίαν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ πλούτου.

Ἔμπνευσον σὺ εἰς τὴν καρδίαν μου κλίσιν καὶ ἔρωτα πρὸς τὰς μαρτυρίας, ποὺ μᾶς παρέχεις ἐν τῷ νόμῳ σου, καὶ ἐνίσχυσέ την νὰ μὴ κλίνῃ πρὸς τὴν πλεονεξίαν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ πλούτου, ὁ ὁποῖος πάντοτε καθιστᾷ ἀχόρταστον αὐτήν.

Στρέψε ἀλλοῦ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου, διὰ νὰ μὴ ἴδω καὶ ἐπιθυμήσω τὰ μάταια καὶ προσωρινὰ καὶ ἐπιβλαβῆ τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Βοήθησέ με νὰ πορεύωμαι καθ’ ὅλην μου τὴν ζωὴν τὸν δρόμον τῶν ἐντολῶν σου.

Στρέψε μακρὰν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς μου διὰ νὰ μὴ ἴδω καὶ νὰ μὴ ἐπιθυμήσω τὰ μάταια καὶ παροδικὰ ἀγαθὰ καὶ ἐπινοήματα τῶν προσκολλημένων εἰς τὴν ὕλην ἀνθρώπων, καὶ δός μοι νὰ ζήσω εἰς τὸν δρόμον τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν σου.

Ἀσάλευτον καὶ ἀνεπισκίαστον ἐγκαθίδρυσε μέσα εἰς τὴν καρδίαν τοῦ δούλου σου τὸν λόγον σου, διὰ νὰ αὐξηθῇ ἔτσι ἡ πρὸς σὲ εὐλάβειά μου.

Ἀπόδειξόν μοι διὰ τῶν πραγμάτων τὸ ἀσάλευτον καὶ βέβαιον τῶν ἐν τοῖς θείοις σου ἀποφθέγμασιν ὑποσχέσεων, καὶ στήριξόν με εἰς τὴν πρὸς αὐτὰς ἐμπιστοσύνην, ἵνα αὐξηθῇ ἐπὶ μᾶλλον ὁ φόβος μου καὶ ἡ εὐλάβειά μου πρὸς σέ.

Διῶξε μακρυὰ ἀπὸ ἐμὲ τὰς λοιδωρίας καὶ τὰς ὕβρεις τῶν ἐχθρῶν μου, τὰς ὁποίας διαισθάνομαι καὶ δειλιάζω. Ζητῶ δὲ ἀπὸ σὲ τοῦτο, διότι αἱ κρίσεις σου εἶναι πάντοτε ὠφέλιμοι καὶ εὐεργετικαὶ δι’ ἡμᾶς.

Ἀπομάκρυνε ἀπὸ ἐμὲ τὰς ὕβρεις καὶ τοὺς χλευασμούς, τοὺς ὁποίους μὲ βλέμμα γεμᾶτον δειλίαν παρακολουθῶ νὰ μοῦ ἀπευθυνοῦν οἱ ἐχθροί μου διὰ τὴν συμμόρφωσίν μου πρὸς τὸν νόμον σου. Ἀπάλλαξέ με ἀπὸ τὴν δειλίαν καὶ τὸν δισταγμὸν αὐτόν, διότι τὰ παραγγέλματά σου, σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς κρίνῃς, φέρουν τιμὴν καὶ εὐτυχίαν εἰς τοὺς τηροῦντας αὐτά.

Ἰδού, ἐπόθησα τὰς ἐντολάς σου. Σύ, ποὺ εἶσαι δίκαιος, περιφρούρησε καὶ παράτεινε τὴν ζωήν μου. -

Ἰδοὺ ἐπεθύμησα καὶ ἐπόθησα τὴν τήρησιν τῶν ἐντολῶν σου. Ὡς δίκαιος ποὺ εἶσαι, δός μου βοήθειαν καὶ ζωὴν καὶ μὴ μὲ ἀφίνῃς νὰ θανατωθῶ ἀπὸ τὴν ἐπιβουλὴν τῶν ἐχθρῶν μου καὶ ἀπὸ τὰς παγίδας τῆς ἁμαρτίας.

Εἴθε νὰ ἔλθῃ εἰς ἐμέ, Κύριε, τὸ ἔλεός σου καὶ δι’ αὐτοῦ νὰ σωθῶ σύμφωνα μὲ τὸν ἰδικόν σου λόγον καὶ τὴν ὑπόσχεσίν σου.

Καὶ εἴθε νὰ ἔλθῃ ἐπ’ ἐμοῦ τὸ ἔλεός σου. Κύριε, καὶ δι’ αὐτοῦ νὰ σωθῶ σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου.

Καὶ τότε θὰ εἶμαι εἰς θέσιν νὰ δίδω ἀπάντησιν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ ἐμπαίζουν καὶ μὲ ὑβρίζουν, διότι θὰ ἔχω στηρίξει τὰς ἐλπίδας μου εἰς τὴν ἀξιοπιστίαν τῶν λόγων σου.

Καὶ τότε θὰ ἔχω νὰ δώσω ἀπάντησιν καὶ ἀπολογίαν εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μὲ περιγελοῦν, ἐπειδὴ ἐστήριξα τὰς ἐλπίδας μου εἰς τοὺς λόγους καὶ τὰς ὑποσχέσεις σου.

Ποτὲ μὴ ἀφαιρέσῃς ἀπὸ τὸ στόμα μου, Κύριε, τὸν λόγον τῆς ἀληθείας σου καὶ τὸ θάρρος νὰ ὁμολογῶ αὐτήν. Διότι ἐγὼ εἰς τὰς ἰδικάς σου δικαίας κρίσεις καὶ ἀποφάσεις ἔχω ἐλπίσει.

Καὶ μὴ ἀφαιρέσῃς ἀπὸ τὸ στόμα μου, ἀλλὰ χάρισε εἰς αὐτὸ ἰσχυροτάτην καὶ ἀνδρικωτάτη ὁμολογίαν τῆς ἀληθείας τοῦ νόμου σου καὶ τῶν κριμάτων σου, διότι εἰς αὐτὰ ἐστήριξα ὁλόκληρον τὴν ἐλπίδα μου.

Ἔτσι ἀπὸ σὲ βοηθούμενος θὰ τηρήσω καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς ζωῆς μου τὸν Νόμον σου, εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Καὶ οὕτω βοηθούμενος καὶ ἐμπνεόμενος ἀπὸ σὲ θὰ φυλάξω τὸν νόμον σου διαπαντός, καθ’ ὅλους τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας.

Ἐβάδιζα τὴν πορείαν τῆς ζωῆς μου μὲ ἄνεσιν καὶ ἠρεμίαν, διότι ἐζήτησα μὲ πόθον νὰ ἐφαρμόζω τὰς ἐντολάς σου.

Καὶ δὲν ἐδοκίμασα καμμίαν στενοχώριαν, ἀλλ’ ἐβάδιζον καὶ διηρχόμην τὰς ἡμέρας μου μὲ εὐρυχωρίαν ἀνακουφίσεως καὶ εἰρήνης, διότι ἐζήτησα μὲ πόθον τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἐντολῶν σου.

Ὡμιλοῦσα περὶ τῶν ἐντολῶν σου ἐνώπιον τῶν βασιλέων καὶ δὲν ᾐσθανόμην καμμίαν ἐντροπήν, κανένα δισταγμόν.

Καὶ ὡμίλουν περὶ τῶν ἐν τῷ νόμῳ μαρτυριῶν σου καὶ ἐντολῶν σου ἔμπροσθεν βασιλέων καὶ δὲν ἐνετρεπόμην, ἀλλὰ μετὰ πάσης παρρησίας ἐλάλουν πρὸς αὐτούς.

Ἐπέμενα εἰς τὴν μελέτην τῶν ἐντολῶν σου, τὰς ὁποίας πάρα πολὺ ἠγάπησα.

Καὶ ἐνετρύφων ἐν τῇ μελέτῃ τῶν ἐντολῶν σου, τὰς ὁποίας ἠγάπησα διαπύρως.

Μὲ πολλὴν εὐλάβειαν καὶ ἱερὸν πόθον ἐσήκωσα τὰ χέρια μου πρὸς τὰ βιβλία, ποὺ περιέχουν τὰς ἐντολάς σου, τὰς ὁποίας ἠγάπησα καὶ εἰς τὴν μελέτην τῶν δικαιωμάτων σου ἐγὼ ἐντρυφοῦσα. -

Καὶ ἐσήκωσα τὰς χεῖράς μου μετ’ εὐλαβείας καὶ πολλοῦ πόθου πρὸς τὰς ἐντολάς σου, διὰ τὰς ὁποίας μὲ κατέλαβε ἔρως καὶ ἀγάπη σφοδρά, καὶ ἐπὶ ὤρας ὁλοκλήρους ἀπερροφώμην μελετῶν καὶ σκεπτόμενος τὰ δικαιώματά σου.

Ἐνθυμήσου τὰς ὑποσχέσεις σου πρὸς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου, εἰς τὰς ὁποίας ἐγὼ ἔχω στηρίξει τὰς ἐλπίδας μου.

Ἐνθυμήσου τὰς ὑποσχέσεις ποὺ ἔδωκες εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου περὶ τῆς διασώσεώς μου, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐστήριξα τὰς σαλευομένας ἄλλοτε ἐλπίδας μου καὶ ἀνεπτέρωσας αὐτάς.

Ἡ ὑπόσχεσίς σου αὐτὴ μὲ παρηγόρησεν εἰς τὰς περιπετείας καὶ θλίψεις τῆς ζωῆς μου, διότι αὐτὸς ὁ λόγος σου ἐχάρισε καὶ περιεφρούρησε τὴν ζωήν μου.

Αὕτη ὑπῆρξε παρηγορία καὶ στηριγμὸς εἰς τὴν ἐκ τῶν συμφορῶν καὶ κινδύνων ταπείνωσή μου, ἡ ἐκ τῆς πείρας μου πληροφορία, ὅτι τὴν ζωήν μου καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἐχρεώστουν εἰς τὸν ἅγιον σου λόγον.

Ἀλαζονικοὶ καὶ ἀδιάντροποι ἄνθρωποι ἀσυστόλως καταπατοῦσαν τὸν Νόμον σου. Ἐγὼ ὅμως δὲν παρεξέκλινα ἀπὸ αὐτόν.

Ἄνθρωποι, μὴ λογαριάζοντες ἐν τῇ ὑπερηφανείᾳ καὶ ἀλαζονείᾳ των κανένα, διέπραττον συνεχῶς καὶ ἀφόβως παρανομίας, ἐγὼ ὅμως οὐδὲ κατὰ κεραίαν δὲν παρεξέκλινα ἀπὸ τὸν νόμον σου.

Ἐνεθυμήθην πάντοτε τὰς αἰωνίας καὶ δικαίας κρίσεις καὶ ἐντολάς σου, Κύριε, καὶ εἰς αὐτὰς εὑρῆκα παρηγορίαν.

Ἐνεθυμήθην τὰ αἰώνια τοῦ νόμου σου κρίματα, Κύριε, τὰ ἀπ’ αἰώνων δοθέντα εἰς τοὺς προγόνους μας καὶ διὰ μέσου τῶν αἰώνων μυριάκις ἐπιβεβαιωθέντα δι’ ἀμοιβῶν τῶν δικαίων καὶ τιμωρίας τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ παρηγορήθην εἰς τὰς δοκιμασίας μου.

Ἀποκαρδίωσις καὶ μελαγχολία μὲ κατελάμβανεν, ὅταν ἔβλεπα τοὺς ἁμαρτωλούς, αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἐγκατέλιπον τὸν Νόμον σου.

Ἀθυμία πολλὴ μὲ κατέλαβεν, ὅταν ἔβλεπα τοὺς ἁμαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι ἐγκατέλειπον καὶ ἠθέτουν τὸν νόμον σου, διὰ νὰ ἀκολουθήσουν τὰς ἁμαρτωλάς των κλίσεις.

Εἰς τὸν τόπον, ὅπου ἐξόριστος κατοικοῦσα, ἔψαλλα τὰ προστάγματά σου, Κύριε, καὶ τίποτε ἄλλο.

Δὲν ἔψαλλον ἄλλο τι εἰς τὸν τόπον τῆς ξενιτείας καὶ ἐξορίας μου παρὰ τὰ προστάγματα, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν παρ’ ἡμῶν δικαίως ἀξιοῖς. Αὐτὰ ἦσαν τὰ μόνα ᾄσματα ποὺ ἔψαλλον πρὸς διασκέδασιν τῶν θλίψεών μου.

Ὄχι μόνον κατὰ τὴν ἡμέραν ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν νύκτα ἐνεθυμούμην, Κύριε, τὸ πάντιμον Ὄνομά σου, καὶ αὐτὴ ἡ ἀνάμνησις μὲ ἐνίσχυσε καὶ ἐφύλαξα τὸν Νόμον σου.

Ἐνεθυμήθην κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νυκτὸς τὸ ὄνομά σου, Κύριε, καὶ ἡ ἐνθύμησις αὐτὴ μὲ προητοίμασε καὶ μὲ διέθεσεν, ὥστε ἐφύλαξα τὸν νόμον σου·

Πόθος, ποὺ ἐγεννήθη μέσα μου καὶ συνεχὴς προσπάθειά μου, ἦτο αὐτή, νὰ ἐπιζητῶ καὶ νὰ προσπαθῶ νὰ ἐφαρμόζω τὰ δικαιώματά σου. -

ἄλλοι ἐσχεδίαζαν ἀλλα κατὰ τὴν νύκτα καὶ εἰς ἄλλας προέβησαν ἀποφάσεις καὶ ἐνεργείας. Ἀλλ’ ὁ ἰδικός μου πόθος καὶ ἡ ἰδική μου προσπάθεια καὶ ἐνέργεια ὑπῆρξεν αὕτη, τὸ νὰ ζητῶ ἐξ ὅλης καρδίας ὅπως μάθω καὶ φυλάξω τὰ δικαιώματά σου.

Σὺ εἶσαι, Κύριε, ἡ κληρονομικὴ μερίς μου· διὰ τοῦτο ἐγὼ ἀπεφάσισα καὶ εἶπα νὰ φυλάττω πάντοτε τὸν Νόμον σου.

Μερίδιον κληρονομίας μου καὶ ἀτίμητος πλοῦτος μου εἶσαι, Κύριε. Διὰ τοῦτο, ἵνα μὴ χωρισθῶ ἀπὸ σοῦ, ἔλαβον τὴν ἀπόφασιν καὶ ὑπεσχέθην νὰ φυλάξω τὸν νόμον σου.

Παρεκάλεσα μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν τὸ ἅγιον πρόσωπόν σου. Ἐλέησέ με σύμφωνα μὲ τὰς ὑποσχέσεις, ποὺ μᾶς ἔχεις δώσει.

Παρεκάλεσα ἐκ βάθους καρδίας τὸ πρόσωπόν σου· ἐλέησόν με σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου.

Μὲ τὸν νοῦν μου ἐσκεπτόμην πάντοτε τοὺς δρόμους, τοὺς ὁποίους ἐχάραξε τὸ ἅγιον θέλημά σου, καὶ χάρις εἰς τοὺς εὐλαβεῖς αὐτοὺς διαλογισμοὺς ἐπανέφερα τοὺς πόδας μου εἰς τὸ θέλημά σου καὶ συνεμόρφωσα τὴν ζωήν μου πρὸς αὐτό.

Τὸν νοῦν μου προσήλωσα εἰς τὸ νὰ γνωρίσω καὶ διακρίνω καλύτερα τοὺς δρόμους τῆς ἀρετῆς, τοὺς ὁποίους ὁ νόμος σου καθορίζει. Τί ζητεῖς καὶ τί θέλεις νὰ πράττω, αὐτὸ ἦτο ὁ διαρκὴς λογισμός μου. Καὶ συνέπεια τούτου ὑπῆρξεν, ὅτι ἐπανέφερα τοὺς πόδας μου εἰς τὰ μαρτύριά σου καὶ συνεμόρφωσα κατὰ πάντα τὴν ζωήν μου πρὸς αὐτά.

Προετοιμάσθηκα καταλλήλως ἐν ὄψει ἐνδεχομένων πειρασμῶν καὶ δὲν ἐκλονίσθην εἰς τὴν ἀπόφασίν μου νὰ τηρήσω τὰς ἐντολάς σου.

Προητοιμάσθην διὰ καταλλήλων σκέψεων καὶ ἀποφάσεων καὶ δὲν ἠσθάνθην κλονισμὸν καὶ ἀμφιταλάντευσιν τινα διὰ νὰ φυλάξω τὰς ἐντολάς σου.

Αἱ παγίδες καὶ αἱ ἐπιβουλαὶ τῶν ἁμαρτωλῶν, ὡς ἄλλα σχοίνινα δίκτυα, περιεπλέχθησαν ἐπάνω μου. Ἀλλὰ ἐγὼ οὔτε τότε δὲν ἐλησμόνησα τὸν Νόμον σου.

Αἱ ἐπιβουλαὶ καὶ συκοφαντίαι τῶν ἁμαρτωλῶν ὡς ἄλλα σχοινία παγιδευτικῶν δικτύων περιεπλέχθησαν εἰς ἐμέ, ἀλλὰ δὲν ἐλησμόνησα οὐδὲ κατὰ τὰς ὥρας αὐτὰς τῶν κατ’ ἐμοῦ ἐπιβουλῶν τὰς ὑποχρεώσεις ποὺ μοῦ ἐπιβάλλει ὁ νόμος σου.

μεσονύκτιον ἐξεγειρόμην τοῦ ἐξομολογεῖσθαί σοι ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου.

Κατὰ τὸ μεσονύκτιον ἐξυπνοῦσα, ἐσηκωνόμην ἀπὸ τὴν κλίνην μου, διὰ νὰ σὲ ἀνυμνολογήσω καὶ σὲ δοξάσω διὰ τὰς δικαίας κρίσεις σου καὶ ἐνεργείας σου.

Πλήρης δὲ εὐγνωμοσύνης ἐσηκωνόμην τὸ μεσονύκτιον ἀπὸ τὴν κλίνην μου διὰ νὰ σὲ δοξολογήσω καὶ σὲ ἀνυμνήσω διὰ τὰ ἐν τῷ νόμῳ σου δίκαια παραγγέλματα, διὰ τῆς τηρήσεως τῶν ὁποίων ἐσώθην ἐκ τῶν παγίδων.

Εἶμαι καὶ ἐγὼ ἔνας ἀπὸ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σὲ εὐλαβοῦνται, Κύριε, καὶ προσπαθοῦν νὰ φυλάττουν τὰς ἐντολάς σου.

Οὐδεμίαν σχέσιν καὶ συμμετοχὴν ἔχω μετὰ τῶν παρανόμων· φιλίας καλλιεργῶ καὶ συνάπτω σχέσεις μὲ ὅλους ὅσοι σὲ φοβοῦνται καὶ φυλάσσουν τὰς ἐντολάς σου.

Ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς φιλανθρωπίας καὶ ἀγαθότητός σου εἶναι γεμάτη ἡ γῆ. Δίδαξέ με περισσότερον καὶ ἀναλυτικώτερον, διὰ νὰ γνωρίσω βαθύτερον τὰ δικαιώματά σου. -

Ἀπὸ τὸ ἔλεός σου, Κύριε, εἶναι γεμάτη ὅλη ἡ γῆ, διότι σὺ εὐσπλαγχνίζεσαι καὶ εὐεργετεῖς ὅλα τὰ πλάσματά σου· ἐλλεησον λοιπὸν καὶ ἐμὲ καὶ δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου, ὥστε καὶ διὰ τῆς πλήρους τούτων ἐφαρμογῆς νὰ τὰ μάθω καὶ νὰ καταστήσω ταῦτα κτῆμα μου.

Ἀγαθότητα καὶ εὐεργεσίας ἔδειξες καὶ ἔπραξες πρὸς τὸν δοῦλον σου, Κύριε, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου.

Ἐδείχθης ἀγαθὸς καὶ εὐεργετικός, Κύριε, πρὸς τὸν δοῦλον σου, συμφώνως πρὸς τὰς ἐν ταῖς Γραφαῖς ὑποσχέσεις σου.

Δίδαξέ με καλωσύνην καὶ εὐεργετικότητα, ἀληθινὴν παιδείαν καὶ γνῶσιν, διότι ἐγὼ ἀκλονήτως ἐπίστευσα εἰς τὰς ἐντολάς σου.

Τὴν καλωσύνην καὶ εὐεργετικότητα καὶ τὴν διὰ τῆς παιδαγωγίας σου σοφίαν καὶ σύνεσιν καὶ τελείαν τοῦ νόμου σου γνῶσιν δίδαξόν με, διότι ἐπίστευσα εἰς τὰς ἐντολάς σου καὶ ἐπόθησα ἀκριβὴς τηρητλής των νὰ ἀναδειχθῶ.

Πρὶν διὰ τῆς πατρικῆς σου διαπαιδαγωγήσεως ἐγὼ ταπεινωθῶ, εἶχα ἁμαρτήσει ἐνώπιόν σου. Διὰ τοῦτο τώρα ἐσυνετίσθην καὶ ἐφύλαξα τοὺς λόγους σου.

Προτοῦ νὰ ταπεινωθῶ διὰ τῆς δοκιμασίας καὶ θλίψεως, ἐγὼ ἡμάρτησα. Ἀλλὰ διότι ἐπαιδαγωγήθην καὶ ἐταπεινώθην ὑπὸ τῆς θλίψεως, δι’ αὐτὸ ἐφύλαξα τὰς ἐντολάς σου.

Πανάγαθος, Κύριε, καὶ εὐεργετικὸς εἶσαι σύ. Καὶ σύμφωνα μὲ τὴν καλωσύνην σου καὶ μακροθυμίαν αὐτὴν δίδαξέ με τὰς ἐντολάς σου.

Γεμᾶτος ἀγαθότητα καὶ καλωσύνην εἶσαι σύ, Κύριε· καὶ ἐν τῇ καλωσύνῃ σου αὐτῇ παραβλέπων τὰ ὅσα ἔπταισα ἐνώπιόν σου δίδαξόν με τὰς ἐντολάς σου φωτίζων με καὶ ἐνισχύων με, ὥστε ὄχι μόνον νὰ τὰς ἐννοῶ, ἀλλὰ καὶ νὰ τὰς φυλάττω πλήρως.

Πολλὰς καὶ μεγάλας ἀδικίας ἔχουν διαπράξει ἐναντίον μου ἀλαζονικοὶ καὶ ἐγωπαθεῖς ἄνθρωποι. Ἐγὼ ὅμως παρ’ ὅλα αὐτὰ θὰ ἐρευνῶ, θὰ μελετῶ καὶ θὰ μανθάνω πάντοτε τὰς ἐντολάς σου.

Πλῆθος πολὺ ἀδικημάτων διέπραξαν κατ’ ἐμοῦ οἱ ὑπερήφανοι, οἱ περιφρονοῦντες τὸν νόμον σου καὶ τὴν δικαιοσύνην σου· ἐγὼ ὅμως δὲν ἐσκέφθην νὰ τοὺς ἀνταποδώσω κακά, ἀλλὰ μὲ ὅλην τὴν καρδίαν μου ἐξήτασα καὶ ἐμελέτησα τὰς ἐντολάς σου, διὰ νὰ φυλάξω αὐτάς.

Ὅπως σκληρύνεται τὸ γάλα, ὅταν γίνεται τυρί, ἔτσι ἐσκληρύνθη καὶ ἐπωρώθη ἡ καρδία τῶν ἀλαζονικῶν καὶ ἐγωπαθῶν. Ἐγὼ ὅμως ἐμελετοῦσα καὶ θὰ μελετῶ τὸν Νόμον σου.

Ὅπως τὸ γάλα, ὅταν πήγνυται εἰς τυρόν, σκληρύνεται, οὕτως ἐπωρώθη καὶ ἡ καρδία των, ἐγὼ ὅμως ἐμελέτησα τὸν νόμον σου, διὰ νὰ ἔχω αὐτὸν παντοτεινὸν ὁδηγόν μου.

Εὐεργετικὸν καὶ σωτήριον ὑπῆρξε δι’ ἐμὲ τὸ γεγονός, ὅτι διὰ τῆς πατρικῆς σου παιδαγωγίας καὶ τῶν θλίψεων μὲ ἐταπείνωσες, διὰ νὰ μάθω ἔτσι καλύτερα τὰς ἐντολάς σου.

Εὐεργετικὸν καὶ σωτηριῶδες ὑπῆρξε δι’ ἐμὲ τὸ ὅτι διὰ τῶν θλίψεων μὲ ἐταπείνωσες, διότι διὰ τῆς παιδαγωγίας σου ταύτης ὠδηγήθην εἰς τὸ νὰ μάθω τὰ δικαιώματά σου.

Ὁ ἰδικός σου Νόμος, ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ πανάγιον στόμα σου, εἶναι ἀσυγκρίτως προτιμότερος εἰς ἐμὲ ἀπὸ θησαυροὺς χρυσίου καὶ ἀργυρίου. -

Πολύτιμος θησαυρὸς εἶναι δι’ ἐμὲ ὁ νόμος, τὸν ὁποῖον τὸ στόμα σου ὥρισε, καὶ τὸν προτιμῶ πολὺ περισσότερον ἀπὸ χιλιάδας καὶ σωροὺς χρυσῶν καὶ ἀργυρῶν νομισμάτων.

Τὰ χέρια σου μὲ ἐδημιούργησαν ἀπὸ τὸ χῶμα. Αὐτὰ μὲ διέπλασαν καὶ μοῦ ἔδωσαν μορφὴν καὶ σῶμα. Δός μου, λοιπὸν καὶ σύνεσιν διὰ νὰ μάθω βαθύτερον καὶ εὐρύτερον τὰς ἐντολάς σου.

Αἱ χεῖρες σου μὲ ἐποίησαν καὶ μὲ ἔπλασαν· μόρφωσόν μου καὶ τὸν νοῦν πληρῶν αὐτὸν συνέσεως, ὁπότε θὰ μάθω ἐν τῇ ἐφαρμογῇ τὰς ἐντολάς σου καὶ θὰ ἀναδειχθῶ πραγματικὴ εἰκὼν καὶ ὁμοίωμά σου.

Οἱ πιστοὶ εἰς σέ, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι σὲ εὐλαβοῦνται, θὰ μὲ ἴδουν προκόπτοντα εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ θὰ εὐφρανθοῦν. Διότι ἐγὼ εἶχα στηρίξει καὶ στηρίζω τὰς ἐλπίδας μου εἰς τὰ λόγια σου.

Οὕτω κατηρτισμένον καὶ προκόπτοντα θὰ μὲ ἴδουν ὅσοι σὲ φοβοῦνται καὶ θὰ εὐφρανθοῦν, διότι τὸ θαυμαστὸν αὐτὸ ἀποτέλεσμα ἐπῆλθε, ἐπειδὴ ἐστήριξα τὰς ἐλπίδας μου εἰς τοὺς λόγους σου.

Ἐγνώρισα καὶ ἔμαθα, Κύριε, ὅτι τὰ προστάγματα τοῦ Νόμου σου εἶναι ἔκφρασις καὶ πραγματοποίησις τῆς δικαιοσύνης. Δικαίως δὲ καὶ ἐπωφελῶς δι’ ἐμέ μὲ ἐταπείνωσες διὰ τῶν θλίψεων.

Ἔμαθα, Κύριε, διὰ τῆς παιδαγωγίας σου, ὅτι τὰ ἐν τῷ νόμῳ προστάγματά σου ἐνσαρκώνουν καὶ ἐκφράζουν τὴν δικαιοσύνην καὶ κατὰ τὰς ἀπαιτήσεις τῆς ἀληθείας ἐπέτρεψας νὰ ταπεινωθῶ καὶ νὰ ἐμπέσω εἰς θλίψεις.

Τώρα ὅμως ἂς ἔλθῃ ἡ εὐσπλαγχνία σου νὰ μὲ παρηγορήσῃ σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν ἔχεις δώσει εἰς τὸν δοῦλον σου.

Ἀλλ’ εἶναι καιρὸς νὰ παρέλθῃ τὸ ποτήριον τῆς δοκιμασίας σου· ἂς ἔλθῃ τώρα πλέον τὸ ἔλεός σου καὶ ἡ εὐσπλαγχνία σου νὰ μὲ παρηγορήσουν σύμφωνα πρὸς τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τὸν δοῦλον σου.

Ἂς ἔλθουν, λοιπόν, εἰς ἐμὲ οἱ οἰκτιρμοί σου καὶ ἔτσι ἐγὼ θὰ διαφύγω θανασίμους κινδύνους καὶ θὰ ζήσω, διότι ὁ Νόμος σου εἶναι μελέτη μου.

Ἂς ἔλθουν εἰς ἐμὲ οἱ οἰκτιρμοί σου διὰ νὰ μοῦ δώσουν ζωήν, διότι καὶ μέσα εἰς τὰς θλίψεις μου δὲν σὲ ἐλησμόνησα, ἀλλ’ ὁ νόμος σου ἀποτελεῖ τὴν διαρκῆ σκέψιν καὶ ἀπασχόλησιν τοῦ νοῦ μου.

Ἂς κατεντροπιασθοῦν οἱ ἀλαζονικοὶ καὶ ἐγωπαθεῖς, διότι, χωρὶς ἐγὼ νὰ τοὺς δώσω καμμίαν ἀφορμήν, χωρὶς νὰ τοὺς ἀδικήσω εἰς τίποτε, παρανομοῦν ἐναντίον μου. Ἐγὼ ὅμως, ἀπολύτως ἥσυχος, θὰ ἐντρυφῶ συχνὰ εἰς τὴν μελέτην τοῦ Νόμου σου.

Ἂς καταισχυνθοῦν οἱ ὑπερήφανοι, οἱ ἀγερώχως καὶ σκληρῶς πρὸς ἐμὲ συμπεριφερόμενοι, διότι ἀδίκως καὶ ἀναιτίως παρανομοῦν εἰς βάρος μου, ἐγὼ δὲ ὅπως εἰς τὸ παρελθὸν οὕτω καὶ εἰς τὸ μέλλον δὲν θὰ ἀπαοχολοῦμαι ἀπὸ αἰσθήματα μίσους καὶ ἐκδικήσεως κατ’ αὐτῶν, ἀλλὰ θὰ ἐντρυφῶ ἐν τῇ μελέτῃ τῶν ἐντολῶν σου.

Ἀπὸ τὸν ἐξευτελισμὸν αὐτὸν τῶν ὑπερηφάνων ἂς διδαχθοῦν καὶ ἂς ἐπιστρέψουν πρὸς ἐμέ, ὅσοι προηγουμένως ἐδειλίασαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν καὶ οἱ ὁποῖοι ἐν τούτοις σὲ εὐλαβοῦνται, Κύριε, καὶ γνωρίζουν τὰς ἐντολάς σου.

Ἂς ἐνθαρρυνθοῦν ἐκ τῆς καταισχύνῃς τῶν ὑπερηφάνων καὶ ἂς ἐπιστρέψουν πρὸς ἐμὲ ὅσοι ἐκ δειλίας ἀπεμακρύνθησαν προσκαίρως ἀπ’ ἐμοῦ, ἀλλ’ οἱ ὁποῖοι σὲ φοβοῦνται καὶ γνωρίζουν τὰς ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίας καὶ ἐντολάς σου.

Εἴθε ἡ καρδία μου, μὲ τὸν ἰδικόν σου φωτισμόν, νὰ γίνῃ ἄμεμπτος καὶ ἀκεραία εἰς τὴν τήρησιν τῶν ἐντολῶν σου, διὰ νὰ μὴ ἐντροπιασθῶ καὶ ἐγώ, ὅπως οἱ ὑπερήφανοι. -

Εἴθε ἡ καρδία μου νὰ γίνῃ διὰ τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς ἐνισχύσεώς σου ἄμεμπτος ἐν τῇ τηρήσει τῶν δικαιωμάτων σου, διὰ νὰ μὴ ἐντροπιασθῶ ὡς παραβάτης καὶ ἔνοχος, οὔτε ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων οὔτε ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ κριτηρίου σου.

Ἀπέκαμεν ἡ ψυχή μου νὰ σὲ παρακαλῇ καὶ νὰ περιμένῃ ἀπὸ σὲ τὴν σωτηρίαν μου. Ἐν τούτοις ἐγὼ εἰς τοὺς λόγους σου ἔχω στηρίξει τὰς ἐλπίδας μου.

Ἀπέκαμεν ἡ ψυχή μου προσμένουσα τὴν παρὰ σοῦ σωτηρίαν· ἐν τούτοις δὲν ἔπαυσα νὰ στηρίζω τὴν ἐλπίδα μου εἰς τοὺς λόγους καὶ τὰς ὑποσχέσεις σου.

Ἠτόνησαν καὶ κοντεύουν νὰ σβήσουν οἱ ὀφθαλμοί μου ἀπὸ τὴν μελέτην τῶν λόγων καὶ τῶν ὑποσχέσεών σου καὶ μὲ κάνουν συνεχῶς νὰ λέγω· Πότε, Κύριε, θὰ μὲ παρηγορήσῃς;

Κινδυνεύουν νὰ χάσουν τὸ φῶς των οἱ ὀφθαλμοί μου ἀπὸ τὴν προσήλωσίν των εἰς τὰς ἐπαγγελίας τοῦ ἀλανθάστου λόγου σου καὶ μὲ ἀναγκάζουν νὰ διερωτῶμαι: Πότε λοιπὸν θὰ μὲ παρηγόρησης;

Ἐκακουχήθηκα πάρα πολύ. Ἔγινα κατάξηρος σὰν τὸ ἀσκί, ποὺ ἐσκληρύνθη εἰς τὴν παγωνιὰν καὶ τὴν πάχνην. Ἐν τούτοις οὔτε πρὸς στιγμὴν δὲν ἐλησμόνησα τὰ δικαιώματά σου.

Τόσον πολὺ ἐκακουχήθην καὶ ἐταλαιπωρήθην, ὥστε ἔγινα κατάξηρος καὶ σκασμένος, ὅπως ὁ ἀσκὸς τὸν ὁποῖον ἔπηξε καὶ ἐσκλήρυνε ἡ πάχνη καὶ ἡ παγωνιά. Δὲν ἐλησμόνησα ὅμως οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν τὰ δικαιώματά σου.

Πόσαι εἶναι ἀκόμη αἱ ἡμέραι τῆς ζωῆς τοῦ δούλου σου; Ὀλίγαι. Πότε, λοιπόν, σὺ θὰ ἀναλάβῃς τὴν ὑπόθεσίν μου, θὰ ἐκφέρῃς καὶ θὰ ἐφαρμόσῃς τὴν δικαίαν σου κρίσιν ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ μὲ καταδιώκουν;

Πόσαι εἶναι αἱ ἡμέραι τοῦ δούλου σοῦ; Ὠλιγόστευσαν αὗται πολύ. Πότε θὰ ἐπέμβῃς διὰ να κάμῃς ὑπὲρ ἐμοῦ κρίσιν ἐκείνων ποὺ μὲ καταδιώκουν, ὥστε νὰ ἀπολαύσω καὶ ἐγὼ ὀλίγην εἰρήνην καὶ ἀνάπαυσιν κατὰ τὰς ἐναπομένουσας εἰς ἐμὲ ἡμέρας;

Φλυαρίας καὶ ματαιότητας μοῦ διηγοῦντο οἱ παράνομοι. Αὐτὰ ὅμως δὲν εἶναι δυνατὸν κατὰ κανένα τρόπον νὰ συγκριθοῦν μὲ τὸν Νόμον σου, Κύριε.

Φλυαρίας ἀνοήτων σκέψεων τῆς ματαίας τῶν διανοίας μου ἀνέπτυξαν καὶ ἐξέθεσαν ἄνθρωποι παράνομοι, διὰ νὰ μὲ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸ καθῆκον, ἀλλ’ αὐτὰ ποὺ μοῦ εἶπαν δὲν δύνανται οὐδὲ κἀν νὰ συγκριθοῦν πρὸς τὸν νόμον σου, Κύριε.

Ὅλαι αἱ ἰδικαί σου ἐντολαὶ εἶναι ἀλήθεια. Ἀδίκως αὐτοὶ μὲ κατεδίωξαν. Σύ, λοιπόν, ποὺ μισεῖς τὴν ἀδικίαν καὶ ἀγαπᾷς τὴν ἀλήθειαν, σπεῦσε νὰ μὲ βοηθήσῃς καὶ νὰ μὲ προστατεύσῃς.

Ἀντιθέτως πρὸς τὰς φλυαρίας καὶ τὰ ψεύδη τῆς ἀπάτης ποὺ μοῦ εἶπον αὐτοί, αἱ ἐντολαί σου ὅλαι εἶναι ἀλήθεια καὶ φῶς· ἀδίκως αὐτοὶ μὲ κατεδίωξαν, σὺ λοιπὸν ποὺ μισεῖς τὴν ἀδικίαν, σπεῦσον εἰς βοήθειαν καὶ προστασίαν μου.

Ὀλίγον ἀκόμη καὶ οἱ μανιώδεις ἐχθροί μου θά μὲ ἀπετελείωναν καὶ θὰ μὲ ἔρριπταν νεκρὸν κάτω εἰς τὴν γῆν. Ἐγὼ ὅμως δὲν ἐγκατέλειψα οὔτε παρέβην τὰς ἐντολάς σου.

Ὁ κατ’ ἐμοῦ διωγμός των ἦτο τόσον μανιώδης καὶ ἐξοντωτικός, ὥστε παρ’ ὀλίγον νὰ μὲ ἀποτελειώσουν ἐν τῇ γῇ καὶ νὰ μὲ ἐξαφανίσουν ἐξ αὐτῆς· ἐγὼ ὅμως δὲν ἐγκατέλιπον οὐδὲ ἠθέτησα τὰς ἐντολάς σου.

Σύμφωνα μὲ τὸ ἄπειρον ἔλεός σου γλύτωσέ με ἀπὸ τοὺς φοβεροὺς αὐτοὺς κινδύνους καὶ περιφρούρησε τὴν ζωήν μου. Ἐγὼ δέ, πλήρης εὐγνωμοσύνης διὰ τὴν σωτηρίαν μου, θὰ φυλάξω ἀκόμη περισσότερον τὰς ἐντολάς, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸ ἅγιον στόμα σου. -

Εἶσαι ἐλεήμων καὶ εὔσπλαγχνος· σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸ ἔλεός σου γλύτωσέ με ἀπὸ τοὺς φοβεροὺς αὐτοὺς κινδύνους καὶ δῶσε μου ζωήν· καὶ τότε πλήρης εὐγνωμοσύνης διὰ τὴν σωτηρίαν σου ἐγὼ θὰ προσκολληθῶ ἀκόμη περισσότερον εἰς σὲ καὶ θὰ φυλάξω τὰς μαρτυρίας καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ στόματός σου.

Ὁ λόγος σου, Κύριε, παραμένει ἀναλλοίωτος καὶ αἰώνιος εἰς τὸν οὐρανόν, διότι ἔχει ἔδραν καὶ πηγήν του σὲ τὸν οὐράνιον Θεόν.

Ὁ λόγος σου, Κύριε, ἔχει αἰώνιον κῦρος, διότι τὴν προέλευσίν του καὶ τὰ θεμέλιά του δὲν τὰ ἔχει εἰς τὴν εὐμετάβλητον ματαιότητα τοῦ παρόντος κόσμου, ἀλλ’ εἰς τὸν αἰώνιον καὶ ἀναλλοίωτον πνευματικὸν κόσμον τοῦ οὐρανοῦ.

Ἡ ἀλήθειά σου παραμένει ἀμετακίνητος ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν. Ἐθεμελίωσες αὐτὴν ἀσφαλῆ, ὅπως τὴν γῆν, ἡ ὁποία διὰ τοῦτο παραμένει.

Ἡ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γραφῇ ἀποκαλυφθεῖσα εἰς ἡμᾶς ἀλήθειά σου παραμένει ἀδιάσειστος διὰ μέσου τῶν γενεῶν διδάσκουσα καὶ φρονηματίζουσα ταύτας, διότι εἶναι ἀλήθεια ἰδική σου, ὁ ὁποῖος ἐθεμελίωσας τὴν γῆν καὶ διαμένει αὕτη χωρὶς κανεὶς νὰ δύναται νὰ τὴν ταράξῃ.

Σὺ ἔδωσες τὴν παντοδύναμον προσταγήν σου καὶ παραμένει ἡ ἡμέρα. Διότι ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἶναι δοῦλα καὶ ὑποτεταγμένα εἰς τὸ ἅγιον θέλημά σου.

Δυνάμει τοῦ προστακτικοῦ λόγου, τὸν ὁποῖον εἶπες σύ, παραμένει ἡ ἡμέρα. Διότι ὅλα ὅσα ὑπάρχουν δουλικῶς ὑπακούουν εἰς σέ, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ διατηροῦνται, διότι δουλικῶς ἐμμένουν εἰς τοὺς φυσικοὺς νόμους, ποὺ ὤρισες σύ.

Ἐὰν ὁ Νόμος σου δὲν ἦτο προσφιλὴς μελέτη καὶ ἐντρύφημά μου, ἐγὼ θὰ ἐχανόμην ἐξ ὁλοκλήρου ἀνάμεσα εἰς τὰς περιπετείας καὶ τὰς θλίψεις, ποὺ τόσον πολύ μὲ εἶχαν ταπεινώσει.

Ἐὰν ὁ νόμος σου δὲν ἦτο προσφιλὴς καὶ παρηγορητικὴ μελέτη μου, θὰ ἐχανόμην ὁλοτελῶς ἐν μέσῳ τῶν θλίψεων ποὺ τόσον πολὺ μὲ ἐταπείνωσαν.

Εἰς τὸν αἰῶνα δὲν θὰ ξεχάσω τὰ δικαιώματά σου, διότι διὰ μέσου αὐτῶν σὺ μοῦ ἔδωκες καὶ διετήρησες τὴν ζωήν μου.

Δὲν θὰ ξεχάσω ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα τὰ δικαιώματά σου, διότι διὰ τῆς παρηγορίας καὶ ἐνισχύσεως τὴν ὁποίαν μὲ αὐτὰ μοῦ ἔδιδες, μὲ ἐζωοποίησας.

Ἰδικός σου ἄνθρωπος, ἰδικός σου δοῦλος εἶμαι ἐγώ, Κύριε. Σῶσε με, διότι τὰς ἐντολάς σου μὲ πολὺν πόθον ἐζήτησα καὶ ἠρεύνησα νὰ μάθω.

Ἰδικός σου δοῦλος εἶμαι ἐγώ, σῶσόν με· μὴ μὲ ἀφίνῃς ἀπροστάτευτον, διότι μὲ ὅλην τὴν καρδίαν μου ἐζήτησα νὰ μάθω καὶ νὰ φυλάξω τὰ δικαιώματά σου.

Μὲ παρεμόνευσαν μὲ πολλὴν ὑπομονὴν οἱ ἁμαρτωλοί, διὰ νὰ μὲ ἐξοντώσουν. Ἀλλ’ ἐγὼ πρὸς τὸν Νόμον σου εἶχα ἐστραμμένην τὴν προσοχὴν καὶ τὴν διάνοιάν μου.

Μὲ παρεμόνευσαν οἱ ἁμαρτωλοὶ διὰ νὰ μὲ ἐξοντώσουν ἀλλ’ ἐγὼ πρὸς τὰς μαρτυρίας τοῦ νόμου σου εἶχον ἐστραμμένην ὅλην τὴν προσοχήν μου.

Εἶδα ὅτι ὅλα αὐτά, ποὺ οἱ ἄνθρωποι τὰ θεωροῦν τέλεια, πλούτη καὶ δόξαν καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου, εἶδα νὰ ἔχουν ἕνα τέλος. Ἡ ἐντολή σου ὅμως ἐκτείνεται εἰς ἀπέραντον χρονικὸν διάστημα, ἀναλλοίωτος καὶ ἔγκυρος. -

Πᾶν ὅ,τι θεωροῦν οἱ ἄνθρωποι τέλειον καὶ εἰς πλοῦτη καὶ εἰς δόξαν καὶ εἰς εὐτυχίαν εἶδον νὰ ἔχῃ πέρας καὶ τέλος. Ἡ ἐντολή σου ἔχει πλάτη χρόνου καὶ διαρκείας καὶ γνώσεως καὶ ἀνέσεως ἀπέραντα καὶ χαρίζει εἰς τοὺς τηρητάς της αἰωνίαν καὶ ἀνέκφραστον εὐτυχίαν.

Πόσον πολὺ ἠγάπησα πράγματι τὸν Νόμον σου, Κύριε! Ὅλην τὴν ἡμέραν αὐτὸς εἶναι ἡ μελέτη μου καὶ τὸ ἐντρύφημά μου.

Πόσον τῷ ὄντι ἠγάπησα τὸν νόμον σου, Κύριε, καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν ἐντρυφῶ ἐν τῇ μελέτῃ του.

Μὲ ἀνέδειξες σοφώτερον ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου, μὲ τὸ νὰ μὲ διδάξῃς τὴν ἐντολήν σου, διότι αὐτὴ παραμένει πάντοτε κτῆμα μου, γνῶσις καὶ σοφία μου.

Μὲ ἔκαμες σοφώτερον ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου, διδάξας με τὴν ἐντολήν σου· καὶ ἡ σοφία μου αὐτὴ ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι διὰ τῆς μελέτης καὶ ἐφαρμογῆς τῆς ἐντολῆς σου ἔγινεν αὕτη αἰώνιον καὶ ἀναφαίρετον κτῆμα μου.

Ἐξεπέρασα ὅλους τοὺς διδασκάλους μου εἰς γνῶσιν καὶ σοφίαν καὶ σύνεσιν, διότι τὰ μαρτύρια τοῦ Νόμου σου εἶναι ἡ προσφιλὴς μελέτη μου.

Ὅλους τοὺς διδασκάλους μου, ποὺ μοῦ ἐδίδασκον τὴν γνῶσιν καὶ σοφίαν τοῦ κόσμου, τοὺς ὑπερέβην εἰς γνῶσιν καὶ εἰς σύνεσιν, διότι αἱ μαρτυρίαι τοῦ νόμου σου εἶναι ἡ προσφιλὴς μελέτη μου.

Ἀπέκτησα σύνεσιν πολὺ μεγαλυτέραν καὶ ἀπὸ τοὺς γεροντοτέρους μου, διότι ἐγὼ μὲ πόθον πολὺν ἐζήτησα νὰ μάθω καὶ νὰ ἐφαρμόσω τὰς ἐντολάς σου.

Τοὺς γεροντοτέρους μου, οἱ ὁποῖοι προβάλλουν τὴν πεῖραν των ὡς πηγὴν σοφίας, τοὺς ἐξεπέρασα εἰς σύνεσιν καὶ γνῶσιν, διότι τὰς ἐντολάς σου μὲ πόθον πολὺν ἐζήτησα νὰ μάθω καὶ νὰ ἐφαρμόσω.

Ἐπροφύλαξα τὸν ἑαυτόν μου, ὥστε νὰ μὴ βαδίσω ποτὲ δρόμους πονηρίας. Καὶ ἠγωνίσθην ἐξ ἀντιθέτου νὰ φυλάξω ὅλας τὰς ἐντολάς σου.

Προεφύλαξα τὸν ἑαυτόν μου νὰ μὴ βαδίσω ποτὲ ὁδὸν πονηράν· ἠμπόδισα τὸν ἑαυτόν μου ἀπὸ τοῦ νὰ διαπράξῃ οἱανδήποτε ἁμαρτίαν, ὥστε νὰ ἀποδειχθῶ ἀκριβῆς καὶ τέλειος τηρητὴς τῶν λόγων σου.

Ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου δὲν παρεξέκλινα, διότι ἀναγνωρίζω ὅτι σὺ τὰς ἐνομοθέτησες πρὸς καθοδήγησίν μου.

Ἀπὸ τὰς ἐντολάς, τὰς ὁποίας ἡ σοφία σου μᾶς ὥρισε, καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ μᾶς κρίνῃς, δὲν παρεξέκλινα, διότι οὐχὶ ἄνθρωπος, ἀλλὰ σὺ ὁ ἴδιος ἐνομοθέτησας ταύτας εἰς ἐμέ.

Πόσον γλυκέα καὶ εὐχάριστα εἶναι τὰ λόγιά σου εἰς τὸν λάρυγγά μου! Ὅταν τὰ προφέρω διὰ τοῦ στόματός μου, εἶναι γλυκύτερα παρὰ πάνω ἀπὸ τὸ μέλι.

Πόσον γλυκέα εἶναι τὰ θεῖα σου λόγια εἰς τὴν μελετῶσαν αὐτὰ ψυχήν μου καὶ εἰς τὸν ἐκφωνοῦντα αὐτὰ λάρυγγά μου. Εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερα ἀπὸ ὅ,τι τὸ μέλι εἶναι εἰς τὸ στόμα μου.

Μελετῶν τὰς ἐντολάς σου ἐπῆρα σύνεσιν καὶ σοφίαν. Φωτισμένος δὲ ἀπὸ αὐτὰς ἐμίσησα κάθε δρόμον ἀδικίας, εἰς τὸν ὁποῖον πλανῶνται οἱ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι. -

Σύνεσιν πολλὴν καὶ σοφίαν ἔλαβον ἀπὸ τὴν μελέτην καὶ τήρησιν τῶν ἐντολῶν σου· δι’ αὐτὸ ἐμίσησα πάντα δρόμον ἀδικίας, εἰς τὸν ὁποῖον πλανῶνται οἱ ἀγνοοῦντες σὲ καὶ τὸν νόμον σου.

Φωτοβόλος λύχνος εἰς τὴν πορείαν τῆς ζωῆς μου εἶναι, ὁ Νόμος σου. Φῶς πλούσιον εἰς τοὺς δρόμους μου.

Ὁ νόμος σου εἶναι φῶς καθοδηγοῦν με διὰ νὰ πολιτεύωμαι ὀρθῶς καὶ ἀπροσκόπτως, ὅπως καὶ ὁ λύχνος φωτίζει ἐν καιρῷ νυκτὸς ἵνα μὴ σκοντάπτουν οἱ πόδες μου. Ὁ θεῖος σου οὗτος λύχνος εἶναι φῶς ποὺ φωτίζει τὰς ὁδοὺς τῆς ζωῆς μου.

Ὡρκίσθην καὶ ἀνέλαβα τὴν ὑποχρέωσιν νὰ τηρῶ ἀκριβῶς τὰς ἐντολὰς τοῦ Νόμου σου.

Ἐνόρκως ὑπεσχέθην καὶ ἐμπράκτως ἐπεκύρωσα τὸν ὅρκον μου, περὶ τοῦ ὅτι θὰ τηρῶ ἐπακριβῶς τὰς δικαίας κρίσεις τοῦ νόμου σου καὶ τῶν ἐντολῶν σου.

Μεγάλας ταλαιπωρίας καὶ ταπεινώσεις ὑπέστην ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου. Κύριε, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου, περιφρούρησε τὴν κινδυνεύουσαν ζωήν μου.

Ὑφίσταμαι μεγάλας καὶ ἀγρίας ταπεινώσεις ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου. Ζωοποίησέ με σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου.

Δέξου, Κύριε, μὲ εὐμένειαν τὰς δοξολογίας καὶ ἐκφράσεις εὐγνωμοσύνης, τὰς ὁποίας μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν ἀναπέμπω πρὸς σέ. Δίδαξέ με εὐρύτερον καὶ βαθύτερον τὰς ἐντολὰς τῆς δικαιοσύνης σου.

Τὰς δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας, ποὺ μὲ ὅλην μου τὴν θέλησιν προσφέρω διὰ τοῦ στόματός μου εἰς σέ, δέχθητι εὐμενῶς, Κύριε, καὶ βλέπων τὴν εὐγνώμονα διάθεσίν μου δίδαξόν με βαθύτερον τὰ προστάγματά σου, διὰ τῶν ὁποίων θὰ μᾶς κρίνῃς.

Ἡ ζωή μου εὑρίσκεται πάντοτε εἰς τὰ χέρια σου. Ἐγὼ δὲ ποτὲ δὲν ἐλησμόνησα νὰ μελετῶ καὶ νὰ ἐφαρμόζω τὸν Νόμον σου.

Ἡ ψυχή μου εἶναι πάντοτε εἰς τὰς χεῖρας σου καὶ δὲν ἐλησμόνησα ποτὲ τὸν νόμον σου. Κάτεχέ με λοιπὸν ὑπὸ τὴν προστασίαν σου καὶ διεύθυνέ με, ὅπου σὺ θέλεις.

Οἱ ἁμαρτωλοὶ μοῦ ἔστησαν παγίδας, ἐγὼ ὅμως δὲν ἐπλανήθην καὶ δὲν ἀπεμακρύνθην ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου.

Οἱ ἁμαρτωλοὶ μοῦ ἔστησαν παγίδα καὶ ἐμηχανεύθησαν δόλους κατ’ ἐμοῦ, ἐγὼ ὅμως ἀντιθέτως πρὸς αὐτοὺς δὲν ἐπλανήθην ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου, ἀλλ’ ἐνέμεινα πιστῶς εἰς τὴν τήρησιν αὐτῶν.

Κληρονομία μου καὶ ἀναφαίρετος περιουσία μου ἔγιναν τὰ μαρτύριά σου. Διότι, αὐτὰ ἀποτελοῦν τὴν εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίασαν τῆς καρδίας μου.

Αἱ ἐν τῷ νόμῳ σου μαρτυρίαι ἐγένοντο κληρονομία μου ἀναφαίρετος καὶ αἰωνία, διότι ἐνεχάραξα αὐτὰς εἰς τὴν καρδίαν μου καὶ εἶναι δι’ αὐτὴν πηγὴ ἀγαλλιάσεως καὶ εὐφροσύνης.

Ἔστρεψα μὲ ὅλην μου τὴν διάθεσιν τὴν καρδίαν μου, εἰς τὸ νὰ ἐφαρμόζω τὰς ἐντολάς σου πάντοτε. Διότι οἱ τηρηταὶ αὐτῶν θὰ ἀμειφθοῦν. -

Ἔδωκα σταθερὰν κλίσιν εἰς τὴν καρδίαν μου μὲ τὴν ἀπόφασιν νὰ ἐκτελῶ τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ δικαιώματά σου διαρκῶς καὶ ἀπαύστως, ὥστε νὰ ἀπολαύσω καὶ τῆς ἀνταμοιβῆς, ἥτις θὰ δοθῇ εἰς τοὺς τηρητάς των.

Ἀνθρώπους παρανόμους ἐμίσησα, τὸν δὲ Νόμον σου ἠγάπησα.

Τοὺς μὴ ἐμμένοντας εἰς τὴν τήρησιν τοῦ νόμου σου, ἀλλ’ ἀθετοῦντας αὐτὸν τοὺς ἀπεστράφην καὶ τοὺς ἐμίσησα, ἠγάπησα δὲ μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν τὸν νόμον σου, τὸν ὁποῖον αὐτοὶ παραβαίνουν.

Βοηθὸς καὶ προστάτης μου εἶσαι σύ, Κύριε. Ἐγὼ δὲ εἰς τοὺς λόγους καὶ τὰς ὑποσχέσεις καὶ τὰς ἐντολάς σου ἔχω στηρίξει τὰς ἐλπίδας μου.

Εἶσαι σὺ ὁ βοηθός μου καὶ ὁ ὑποβαστάζων με προστάτης· ὁλόκληρον τὴν ἐλπίδα μου ἐστήριξα εἰς τοὺς λόγους καὶ τὰς ὑποσχέσεις σου.

Φύγετε μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι μελετᾶτε καὶ ἀγαπᾶτε καὶ πράττετε τὴν πονηρίαν. Ἐγὼ δὲ θὰ ἐρευνήσω βαθύτερον καὶ θὰ μάθω σαφέστερον τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ μου.

Φύγετε μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ ὅσοι ἐσυνηθίσατε νὰ πράττετε τὸ πονηρόν, καὶ ἐλεύθερος τότε ἀπὸ τὰ ἐμπόδιά σας θὰ μελετῶ καὶ θὰ ἐμβαθύνω εἰς τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ μου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον σεῖς μὲ τὰ ἔργα καὶ τὰς διαθέσεις σας ἀπεξενώθητε.

Ἄπλωσε τὸ προστατευτικό σου χέρι πιάσε με καὶ συγκράτησέ με, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου. Σῶσε καὶ περιφρούρησε τὴν ζωήν μου ἀπὸ τοὺς κινδύνους καὶ μὴ μὲ ἐντροπιάσῃς σχετικῶς μὲ τὰς ἐλπίδας, ποὺ ἔχω στηρίξει εἰς σέ.

Ἔκτεινον τὴν προστατευτικὴν χεῖρα σου καὶ ὑποβάστασόν με σύμφωνα μὲ τὴν ἀψευδῆ σου ὑπόσχεσιν· καὶ ἀπομάκρυνον κάθε κίνδυνον ἐπαπειλοῦντα τὴν ζωήν μου· δός μοι ζωὴν καὶ μὴ μὲ ἐντροπιάσῃς ἀρνούμενος τὴν βοήθειαν καὶ σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν γεμᾶτος ἐλπίδα περιμένω νὰ μοῦ στείλῃς.

Βοήθησέ με, διότι μὲ τὴν ἰδικήν σου βοήθειαν θὰ σωθῶ ἀπὸ τοὺς κινδύνους καὶ ἔτσι ἀσφαλὴς καὶ ἀπερίσπαστος θὰ μελετῶ πάντοτε τὰς ἐντολάς σου.

Βοήθησόν με ἐν μέσῳ τῶν παγίδων καὶ τῶν κινδύνων, ὑπὸ τῶν ὁποίων κυκλοῦμαι. Καὶ ὅταν ἔχω σὲ βοηθόν, ἀσφαλῶς θὰ σωθῶ καὶ θὰ ἀφιερώσω τότε τὴν ζωήν μου εἰς τὸ νὰ μελετῶ πάντοτε τὰς ἐν τῷ νόμῳ σου ἐντολάς, ἵνα καὶ τελειότερον συμμορφοῦμαι πρὸς αὐτάς.

Ἐξουθένωσες καὶ ἐξηυτέλισες ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου, διότι οἱ διαλογισμοὶ τῆς διανοίας των καὶ αἱ ἐπιθυμίαι τῆς καρδίας των ἦσαν ἄδικοι.

Ἐξηυτέλισας καὶ ἐξεμηδένισας ὅλους ὅσοι ἀποστατοῦν ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου, καὶ ἀντιτίθενται εἰς αὐτάς, διότι ὅσα συνέλαβον καὶ ἐσχεδίασαν κατὰ νοῦν εἶναι ἀπατηλὰ καὶ σαθρά.

Ἠρεύνησα μὲ τὸν νοῦν μου, ἐσκέφθην καὶ εἶδα ὅτι παρέρχονται ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοὶ τῆς γῆς καὶ ἐξαφανίζονται. Διὰ τοῦτο ἐγὼ ἠγάπησα τὸν Νόμον σου, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ σωτηρίαν καὶ ἀσφάλειαν.

Ἔβαλα μὲ τὸν νοῦν μου ἕνα πρὸς ἕνα ὅλους τοὺς ἁμαρτωλοὺς τῆς γῆς καὶ τοὺς εἶδα νὰ διαβαίνουν καὶ νὰ ἀφανίζωνται ὅλοι. Δι’ αὐτὸ δὲ καὶ ἐγὼ ἠγάπησα καὶ προοεκολλήθην εἰς τὰς μαρτυρίας τοῦ νόμου σου, διότι μόνον ὅσοι φυλάττουν αὐτὸν δὲν θὰ ἑξαφανισθοῦν.

Κάρφωσε καὶ νέκρωσε διὰ τοῦ ἁγίου φόβου σου τὰ πρὸς τὴν ἁμαρτίαν κλίνοντα μέλη τῆς σαρκός μου. Ζητῶ αὐτὴν τὴν χάριν, διότι μὲ τρομάζουν αἱ ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας τιμωρίαι σου. -

Κάρφωσε καὶ νέκρωσε διὰ τοῦ φόβου σου τὰ μέλη τῆς σαρκός μου, ὥστε νὰ μὴ ἐνεργοῦν οὐδέποτε τὴν ἁμαρτίαν, ἀλλὰ νὰ εἶναι πάντοτε σὰν μὲ καρφιὰ σταυρωμένα ὡς πρὸς αὐτήν. Σοῦ ἀπευθύνω τὴν παράκλησιν αὐτήν, διότι μὲ τρομάζουν αἱ κατὰ τῆς ἁμαρτίας κρίσεις καὶ τιμωρίαι σου καὶ δι’ αὐτὸ δὲν θέλω ποτὲ νὰ εὑρεθῶ ἔνοχος ἀπέναντί σου.

Ἐπεδίωξα τὴν εὐθύτητα καὶ δικαιοσύνην, τὴν ὁποίαν σὺ θέλεις. Διὰ τοῦτο μὴ μὲ παραδώσῃς εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν μου, ποὺ μὲ ἀδικοῦν.

Προσεπάθησα νὰ ἐξομοιωθῶ πρὸς σὲ καὶ κατὰ τὰς ἀσθενεῖς μου δυνάμεις ἐπεδίωξα τὴν εὐθύτητα καὶ τὴν δικαιοσύνην. Μὴ μὲ ἀφίνῃς λοιπὸν νὰ περιέλθω αἰχμάλωτος εἰς τὴν ἐξουσίαν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀδικοῦν.

Διὰ τὸ καλόν μου καὶ πρὸς ἀσφάλειάν μου πάρε κάτω ἀπὸ τὴν προστασίαν σου ἐμὲ τὸν δοῦλον σου, ὥστε νὰ μὴ τολμήσουν νὰ διατυπώσουν ἐναντίον μου συκοφαντίας οἱ ὑπερήφανοι καὶ ἂν διατυπώσουν, νὰ μὴ γίνουν αὐταὶ πιστευταί.

Λέβε τὸν δούλον σου ὑπὸ τὴν προστασίαν σου καὶ γενοῦ ἀσφάλεια εἰς ἐμὲ πρὸς τὸ καλάν μου, ἵνα μὴ συκοφαντηθῶ ὑπὸ τῶν ὑπερηφάνων καὶ πέσω θῦμα τῶν ἀσυνειδήτων ἐκβιασμῶν των.

Ἀπέκαμαν τὰ μάτια μου περιμένοντα τὴν σωτηρίαν ἀπὸ σέ, καὶ τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς δικαίας ὑποσχέσεώς σου.

Ἀπέκαμαν οἱ ὀφθαλμοί μου περιμένοντες πότε θὰ ἀποσταλῇ ἡ παρὰ σοῦ σωτηρία καὶ πότε θὰ ἐκπληρωθῇ ἡ σύμφωνα μὲ τὴν δικαιοσύνην σου δοθεῖσα ὑπόσχεσίς σου.

Σὲ ἱκετεύω νὰ φερθῇς πρὸς ἐμέ, τὸν δοῦλον σου, σύμφωνα μὲ τὸ ἔλεός σου, ὄχι σύμφωνα μὲ τὰς ἰδικάς μου πράξεις. Διὰ νὰ εὐαρεστῶ δὲ πάντοτε εἰς σέ, δίδαξέ με ἀκόμη περισσότερον τὰς ἐντολάς σου.

Μεταχειρίσου με σύμφωνα μὲ τὸ ἄπειρον ἔλεός σου καὶ ὄχι σύμφωνα μὲ τὰς πράξεις μου. Διὰ νὰ γίνουν δὲ αὗται κατὰ πάντα ἀρεσταὶ εἰς σέ, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.

Ἰδικός σου δοῦλος εἶμαι ἐγώ. Δός μου λοιπόν, Κύριε, σοφίαν καὶ σύνεσιν, διὰ νὰ γνωρίσω καὶ μάθω τὰς ἐντολάς σου.

Εἶμαι δοῦλος σου καὶ θέλω νὰ ἀνήκω ἐξ ὁλοκλήρου εἰς σέ. Διάνοιξον τὸν νοῦν μου καὶ σόφισον αὐτόν, καὶ τότε διὰ τοῦ φωτισμοῦ σου τούτου θὰ μάθω πληρέστερον τὰς ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίας σου.

Ἔφθασε διὰ τὸν Κύριον ὁ καιρὸς νὰ ἀντιδράσῃ καὶ νὰ ἐφαρμόσῃ δικαιοσύνην ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μου. Αὐτοὶ κατεπάτησαν καὶ κατεξέσχισαν τὸν Νόμον σου.

Εἶναι καιρός, Κύριε, νὰ δράσῃς καὶ νὰ κάμῃς ἐκδίκησιν ὑπὲρ τῶν δούλων σου, διότι οἱ παράνομοι καὶ ἀσεβοῦντες κατὰ σοῦ παρεβίασαν καὶ κατεξέσχισαν τὸν νόμον σου.

Ἡ πονηρία καὶ ἡ κακότης ἐκείνων μὲ ἔκαμε νὰ ἀγαπήσω ἀκόμη περισσότερον τὰς ἐντολάς σου περισσότερον ἀπὸ τὸ χρυσάφι καὶ τοὺς πολύτιμους λίθους.

Ἡ ἀσεβής των ὅμως συμπεριφορὰ διήγειρεν ἐπὶ μᾶλλον τὸν ὑπὲρ τοῦ νόμου σου ζῆλον μου, καὶ διὰ τοῦτο ἠγάπησα αὐτὸν περισσότερον ἀπὸ τὸν χρυσὸν καὶ τοὺς πολυτίμους λίθους.

Διὰ τοῦτο συνεμορφούμην πρὸς ὅλας τὰς ἐντολάς σου, ἐμίσησα δὲ κάθε ἄδικον πρᾶξιν. -

Διότι δὲ τόσον πολὺ ἠγάπησα τὸν νόμον σου, συνεμορφούμην πρὸς ὅλας τὰς ἐντολάς σου καὶ ἐμίσησα πάντα δρόμον ὁδηγοῦντα πρὸς τὴν ἀδικίαν.

Βαθὺν θαυμασμόν μοῦ προκαλοῦν αἱ ἐντολαί, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὸν Νόμον σου. Διὰ τοῦτο ἡ ψυχή μου τὰς ἠρεύνησε καὶ τὰς ἐμελέτησε μὲ πόθον.

Αἱ ἐν τῷ θείῳ νόμῳ σου μαρτυρίαι προκαλοῦν τὸν θαυμασμὸν διὰ τὰς ἀληθείας, τὰς ὁποίας ἀποκαλύπτουν, καὶ διὰ τὴν παρηγορίαν καὶ τὸν φωτισμόν, τὸν ὁποῖον μεταδίδουν. Δι’ αὐτὸ μὲ πόθον πολὺν ἐζήτησα αὐτὰς καὶ προσεπάθησε πάντοτε νὰ ἐμβαθήνῃ εἰς ταύτας ἡ ψυχή μου.

Ἡ φανέρωσις καὶ ἡ ἀνάλυσις τῶν ἐντολῶν σου φωτίζει καὶ συνετίζει καὶ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς ἁπλοϊκοὺς ἀνθρώπους.

Ἡ φανέρωσις καὶ ἡ διὰ τῆς ἀναπτύξεως ἀποσαφήνισις τῶν λόγων σου, ὥστε νὰ γίνουν ταῦτα καταληπτά, θὰ φωτίσῃ καὶ θὰ καταστήσῃ σοφοὺς καὶ συνετοὺς τοὺς ἁπλοῦς καὶ ἀκάκους.

Ἤνοιξα τὸ στόμα μου καὶ εἰσέπνευσα τὸν ζωογόνον ἀέρα. Ἔτσι ἐλαχτάρησα καὶ λαχταρῶ τὰς ἐντολάς σου.

Ἤνοιξα ἀσθμαίνων τὸ στόμα μου καὶ προσπαθῶ νὰ ἑλκύσω καὶ νὰ εἰσπνεύσω ἀέρα· ἔχω σφοδροτάτην ἐπιθυμίαν καὶ πόθον θερμόν, ἅτινα ἔχουν ἀνάγκην ταχείας καὶ ἐπειγούσης ἰκανοποιησεως· φλέγομαι ὑπὸ τῆς δίψης τῶν προσταγμάτων σου, καὶ ὁ πόθος μου αὐτὸς διὰ νὰ μάθω καὶ ἐφαρμόσω τὰς ἐντολάς σου, ἔχει τὸν ἀντίκτυπον αὐτὸν καὶ εἰς τὸ σῶμα μου.

Ρίξε ἕνα σπλαγχνικὸ βλέμμα εἰς ἐμὲ καὶ ἐλέησέ με, σύμφωνα μὲ τὴν ἀξιόπιστον ὑπόσχεσίν σου νὰ προστατεύῃς ἐκείνους, ποὺ σέβονται καὶ ἀγαποῦν τὸ Ὄνομά σου.

Ρῖψε εὐσπλαγχνικὸν τὸ βλέμμα σου καὶ εἰς ἐμὲ καὶ ἐλέησόν με σύμφωνα μὲ τὴν δικαίαν καὶ ἀμετάκλητον ἀπόφασίν σου νὰ προστατεύῃς ὅλους ὅσοι σὲ ἀγαποῦν, εἰς τοὺς ὁποίους ἡ ἀγαθότης σου ἔδωκε τὸ δικαίωμα να ἐλπίζουν πάντοτε ἐπὶ τῶν εὐσπλάγχνων διαθέσεών σου.

Κατεύθυνε τὴν ζωὴν καὶ τὰ ἔργα μου σύμφωνα μὲ τὸ λόγιόν σου, ὥστε καμμία παρανομία νὰ μὴ κυριεύσῃ τὴν ψυχήν μου.

Συμμόρφωσε τὰς πράξεις μου καὶ ὅλην τὴν συμπεριφοράν μου πρὸς τὰς ἐντολάς σου καὶ οὕτως ἂς μὴ μὲ αἰχμαλωτίσῃ καὶ κυριεύσῃ οἱαδήποτε ἀνομία.

Γλύτωσέ με ἀπὸ συκοφαντίας ἀνθρώπων καὶ ἐγὼ θὰ φυλάξω τὰς ἐντολάς σου.

Γλύτωσέ με ἀπὸ τὰς ψευδεῖς κατηγορίας τῶν συκοφαντούντων με ἀνθρώπων, καὶ ἐλεύθερος τότε ἀπὸ τὰς δυσκολίας καὶ τὰ ἐμπόδια καὶ ἀπὸ τὴν θλῖψιν καὶ στενοχώριαν τῶν συκοφαντιῶν θὰ φυλάξω τὰς ἐντολάς σου.

Ἄς ἐπιλάμψῃ καὶ ἂς φωτίσῃ ἐμὲ τὸν δοῦλόν σου ἡ ἀγαθότης καὶ ἡ καλωσύνη τοῦ προσώπου σου· δίδαξέ με τὰ προστάγματά σου.

Ἂς ἐπιλάμψῃ ἡ εὐμένεια καὶ ἡ εὐδοκία τοῦ προσώπου σου εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου· κατάπεμψον τὰς χαρίτας τοῦ προσώπου σου εἰς ἐμέ· καὶ δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου, ὥστε κατανοῶν αὐτὰ βαθύτερον νὰ συμμορφωθῶ πρὸς ταῦτα πλήρως.

Εἰς τὰ ἀφθόνως ἀναβλύζοντα δάκρυά μου ἐβυθίσθησαν τὰ μάτια μου· καὶ τοῦτο, διότι δὲν ἐτήρησα πάντοτε τὸν Νόμον σου. -

Εἰς ποταμοὺς δακρύων ἐβυθίσθησαν τὰ μάτια μου καὶ κρουνηδὸν ἔρρευσαν τὰ δάκρυά μου, ἐπειδὴ συνῃσθάνθην ἐν συντριβῇ τὴν ἐνοχήν μου, ὅταν κάποτε δὲν ἐφύλαξα τὸν νόμον σου.

Δίκαιος εἶσαι, Κύριε, καὶ αἱ ἀποφάσεις σου εἶναι ὀρθαὶ καὶ εὐθεῖαι.

Δίκαιος εἶσαι, Κύριε· καὶ ὅ,τι σὺ ἀποφασίζεις εἶναι ὀρθόν, ἀλάνθαστον καὶ εὐθές.

Τὰ προστάγματά σου, Κύριε, τὰ ὁποῖα ὡς ἐντολάς ἔδωσες εἰς ἡμᾶς, εἶναι ἀπολύτως δίκαια καὶ ἀληθινά.

Αἱ μαρτυρίαι, τὰς ὁποίας μᾶς ἔδωκας ὡς νόμον καὶ ὡς ἐντολάς, ἵνα τὰς τηρῶμεν, εἶναι δικαιοσύνη ἄμεμπτος καὶ ἀλήθεια ἁγνοτάτη.

Μὲ ἔλυωσεν ὡσὰν κερὶ ὁ ζῆλος μου διὰ τὴν δόξαν τοῦ Ὀνόματός σου, διότι οἱ ἐχθροί μου ἐλησμόνησαν ἐντελῶς τὰς ἐντολάς σου.

Ὁ ὑπὲρ τῆς δόξης σου θερμὸς καὶ φλογερὸς ζῆλος μου μὲ ἔκαμε νὰ λυώσω ὡς κηρός, διότι εἶδα ὅτι οἱ ἐχθροί μου ἐλησμόνησαν καὶ δὲν ἔδωκαν καμμίαν προσοχὴν εἰς τοὺς λόγους τῶν ἐντολῶν σου.

Εἶναι ὅμως ἄφρονες, διότι τὰ λόγιά σου εἶναι ὁλοκάθαρα καὶ ἀπαστράπτοντα, ὅπως τὸ χρυσάφι, τὸ ὁποῖον ἐκαθαρίσθη εἰς τὸ πυρωμένο καμίνι. Διὰ τοῦτο ἐγὼ ὁ δοῦλος σου τὰ ἠγάπησα.

Ἀλλὰ πόσον εἶναι ἄφρονες! Διότι ὁ λόγος σου, τὸν ὁποῖον περιεφρόνησαν, εἶναι ἀκίβδηλος καὶ ἄδολος καὶ ἁγνὸς καὶ ἀπὸ πᾶσαν πλάνην ἀνόθευτος, ὅπως ὁ χρυσὸς ποὺ ἐκαθαρίσθη εἰς τὸ πῦρ, δι’ αὐτὸ καὶ ὁ ταπεινός σου δοῦλος ἠγάπησεν αὐτόν.

Μικρὸς κατὰ τὴν ἡλικίαν, καταφρονημένος καὶ ἐξουδενωμένος εἶμαι μέσα εἰς τὴν κοινωνίαν. Ἀλλὰ τὰς ἐντολάς σου ποτὲ δὲν τὰς ἐλησμόνησα.

Εἶμαι ἄσημος ἐγὼ καὶ μικρὸς καὶ περιφρονημένος, ὀσονδήποτε ὅμως καὶ ἂν περιφρονοῦμαι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, δὲν ἐλησμόνησα ποτὲ τὰς ἐντολάς σου, εἰς τὰς ὁποίας εὗρον παρηγορίαν καὶ ἐνίσχυσιν ἐν μέσῳ τῶν καταφρονήσεων.

Ἡ δικαιοσύνη σου, Κύριε, εἶναι δικαοσύνη αἰωνία καὶ ἀναλλοίωτος καὶ ὁ Νόμος σου εἶναι αὐτὴ αὕτη ἡ ἀλήθεια.

Ἡ δικαιοσύνη σου εἶναι αἰωνία, εἰς πᾶσαν δὲ ἐποχὴν καὶ ὑπὸ πάντων τῶν ἐναρέτων καὶ ἐχεφρόνων θὰ εὑρίσκεται ἐν τοῖς πράγμασι καὶ θὰ ὁμολογῆται ὡς δικαιοσύνη ἄμεμπτος καὶ ἐν πᾶσιν ἀκριβῆς, καὶ ὁ νόμος σου θὰ ἀποδεικνύεται ὡς ἀπόλυτος καὶ ἀδιάψευστος ἀλήθεια.

Μὲ εὑρῆκαν θλίψεις καὶ ἀνάγκαι, ἀλλὰ αἱ ἐντολαί σου, Κύριε, ἦσαν πάντοτε μελέτη καὶ παρηγορία μου.

Μὲ ηὗραν θλίψεις καὶ στενοχωρίαι καὶ ἀνάγκαι πιεστικαὶ αἱ ἐντολαί σου εἶναι ἡ παρηγοροῦσα καὶ ἐνισχύουσά με σπουδὴ καὶ μελέτη.

Τὰ προστάγματά σου εἶναι δίκαια, αἰώνια καὶ ἀναλλοίωτα. Συνέτισέ με διὰ μέσου αὐτῶν, ὥστε νὰ ζήσω ἐγὼ σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιον θέλημά σου. -

Αἱ μαρτυρίαι τοῦ στόματός σου εἶναι πάντοτε ἡ ἔκφρασις τῆς αἰωνίας δικαιοσύνης καὶ ὁ δι’ αὐτῶν συνετισθεὶς θὰ ζήσῃ αἰωνίως. Δὸς λοιπὸν καὶ εἰς ἐμὲ τὴν σύνεσιν ταύτην καὶ θὰ ζήσω.

Μὲ ὅλην μου τὴν καρδία ἔκραξα πρὸς σέ· ἄκουσε καὶ κάμε δεκτήν, Κύριε, τὴν προσευχήν μου. Ἐγὼ δὲ θὰ ζητήσω νὰ μάθω καὶ νὰ κατανοήσω τὰς ἐντολάς σου.

Μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν ἐδεήθην καὶ ἐφώναξα μετὰ κραυγῆς ἰσχυράς· ἄκουσε καὶ κάνε δεκτήν, Κύριε, τὴν δέησίν μου, ὁπότε καὶ ἐγὼ ἀπαλλασσόμενος τῶν ἐμποδιζόντων με πειρασμῶν μὲ πόθον πολὺν θὰ ἐπιδοθῶ εἰς τὴν γνῶσιν καὶ τήρησιν τῶν δικαιωμάτων σου.

Ἔκραξα πρὸς σέ, Κύριε· σῶσε καὶ περιφρούρησε τὴν ζωήν μου, ποὺ κινδυνεύει, καὶ ἐγὼ θὰ φυλάξω τὰς ἐντολάς σου.

Ἐφώναξα ἰσχυρῶς παρακαλῶν σε, Κύριε· σῶσόν με ἀπὸ τοὺς περιστοιχίζοντάς με κινδύνους, καὶ θὰ φυλάξω διὰ τῆς χάριτός σου τὰς ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίας σου.

Πολὺ ἐνωρίς, πρὶν περάσῃ ἡ νύκτα, ἐγὼ ἐσηκώθηκα καὶ προσηυχήθην μὲ κραυγὴν πρὸς σὲ, διότι ἤλπισα εἰς τὰ λόγια σου.

Προέλαβον προτοῦ νὰ διαλυθοῦν τὰ σκότη τῆς νυκτὸς καὶ ἐσηκώθην ἐνωρὶς καὶ πρόωρα ἀπὸ τὴν κλίνην καὶ σὲ παρεκάλεσα μετὰ φωνῆς ἰσχυρᾶς· εἰς τὰς ὑποσχέσεις ποὺ περιέχονται εἰς τοὺς λόγους σου ἐστήριξα τὴν ὅλην ἐλπίδα μου.

Ἤνοιξαν τὰ μάτια μου πολὺ ἐνωρίς, ἐνῷ ἀκόμη ἦτο βαθὺς ὄρθρος, διὰ νὰ μελετήσω τοὺς λόγους σου.

Ἐπρόλαβον τὰς αὐγὰς τῆς ἡμέρας καὶ ἠγρύπνησαν οἱ ὀφθαλμοί μου εἰς τὸν καιρὸν τοῦ πρωϊνοῦ σκότους διὰ νὰ μελετοῦν τὰ λογία σου.

Ἄκουσε, Κύριε, τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου, σύμφωνα μὲ τὴν εὐσπλαγχνίαν σου, καὶ κατὰ τὴν δικαίαν σου ἀπόφασιν περιφρούρησε καὶ παράτεινε τὴν ζωήν μου.

Ἄκουσε, Κύριε, τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου σύμφωνα μὲ τὴν εὔσπλαγχνον διάθεσιν ποὺ ἔχεις νὰ ἐλεῆς τοὺς δούλους σου· δός μου ζωήν, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφασιν, τὴν ὁποίαν ἀνέκαθεν ἔχεις λάβει νὰ δεικνύῃς ἔλεος εἰς τοὺς πιστούς σου.

Οἱ ἐχθροί μου, ποὺ ἀδίκως καὶ παραλόγως μὲ καταδιώκουν, μὲ ἐπλησίασαν, διὰ νὰ μὲ ἐξοντώσουν. Αὐτοὶ ὅμως εὑρίσκονται μακρὰν ἀπὸ τὸ ἅγιον θέλημά σου.

Αὐτοὶ ποὺ μὲ καταδιώκουν, χωρὶς νὰ διστάζουν πᾶσαν παράβασιν τοῦ νόμου σου νὰ ἀποτολμήσουν πρὸς ἐξόντωσίν μου, μὲ ἐπλησίασαν, ἀπὸ τὸν νόμον σου δὲ ἐμακρύνθησαν καὶ εἶναι διατεθειμένοι πᾶσαν παρανομίαν νὰ μετέλθουν εἰς βάρος μου.

Ἀλλὰ σύ, Κύριε, εἶσαι κοντά μου. Ὅλοι δὲ οἱ τρόποι ἐνεργείας σου πρὸς ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους εἶναι δίκαιοι καὶ ἀληθινοί.

Ἀλλὰ σύ, Κύριε, εἶσαι πλησίον μου καὶ ὅπως σὺ εἶσαι ἡ ἀπόλυτος ἀλήθεια, οὕτω καὶ οἱ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τρόποι σου ἐπὶ τῆς ἀληθείας βασίζονται καὶ ὡς ἐκ τούτου ἔχω πεποίθησιν εἰς τὸ ἀληθὲς καὶ βέβαιον τῶν ὑποσχέσεών σου, τῶν ἀναφερομένων εἰς τὴν σωτηρίαν τῶν ἐλπιζόντων ἐπὶ σέ.

Ἀπ’ ἀρχῆς ἐγώ, Κύριε, ἐγνώρισα καὶ κατενόησα τὰ μαρτύριά σου καὶ ἐπείσθην ἀπολύτως, ὅτι αἱ ἐντολαί σου ἔχουν αἰώνια τὰ θεμέλιά των.

Παλαιόθεν καὶ ἀπ’ ἀρχῆς γνωρίζω ἀπὸ τὰς ἐν τῇ Γραφῇ μαρτυρίας σου, ὅτι αὗται εἶναι τόσον ἀληθεῖς καὶ δίκαιαι, ὥστε δὲν πρόκειται να διαψευσθοῦν καὶ νὰ χάσουν τὸ κῦρος των ποτέ, ἀλλ’ εἶναι θεμελιωμένοι ἀπὸ σὲ διὰ να εἶναι αἰώνιαι.

Ἴδε τὴν καταφρόνησιν καὶ τὴν ἐξουθένωσιν, εἰς τὴν ὁποίαν μὲ ἔχουν ρίξει οἱ ἐχθροί μου, καὶ σπεῦσε νὰ μὲ βγάλῃς ἀπὸ αὐτήν, διότι ἐγὼ δὲν ἐλησμόνησα ποτὲ τὸν Νόμον σου.

Ἴδε εἰς ποίαν ταπείνωσιν καὶ εἰς ποῖον ἐξευτελισμὸν μὲ κατέρριψαν οἱ ἐχθροί μου. Λυπήσου με καὶ σπεῦσον νὰ μὲ ἀπαλλάξῃς, διότι δὲν ἐλησμόνησα τὸν νόμον σου, ὅπως τὸν ἐλησμόνησαν οἱ ἐχθροί μου.

Σύ, ὡσὰν δίκαιος ποὺ εἶσαι, κρῖνε μὲ δικαιοσύνην τὴν ὑπόθεσίν μου καὶ ἁπάλλαξέ με ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου. Σύμφωνα δὲ μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου περιφρούρησε καὶ παράτεινε τὴν ζωήν μου.

Κάμε κρίσιν ἐπὶ τῆς δικαίας ὑποθέσεωςμου καὶ γενοῦ Λυτρωτὴς καὶ Σωτήρ μου· διὰ τὰς ἐν τῷ λόγῳ σου περιλαμβανομένας ὑποσχέσεις ζωοποίησόν με.

Ἡ σωτηρία τῶν δικαίων εἶσαι σύ. Ἡ σωτηρία ὅμως τῶν ἁμαρτωλῶν εἶναι μακράν, εἶναι ἀνύπαρκτος, διότι δὲν ἐζήτησαν νὰ μελετήσουν καὶ νὰ καταμάθουν τὰς ἐντολάς σου.

Εἶναι μακρὰν ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἡ σωτηρία, διότι τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ καθήκοντα, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιούσαι ν’ ἀξιοῖς ἀπὸ ἡμᾶς, δὲν τὰ ἐπόθησαν οὔτε τὰ ἐλογάριασαν.

Τὰ ἐλέη σου, Κύριε, εἶναι πολλά. Σύμφωνα μὲ τὴν εὔσπλαγχνον κρίσιν σου περιφρούρησε καὶ παράτεινε τὴν ζωήν μου.

Οἱ οἰκτιρμοί σου εἶναι πολλοὶ καὶ ἡ εὐσπλαγχνία σου μεγάλη, Κύριε· συμφώνως πρὸς τὴν φιλάνθρωπον καὶ φιλεύσπλαγχνον κρίσιν σου δός μου ζωήν.

Πολλοὶ εἶναι οἱ ἐχθροί μου, ποὺ μὲ καταδιώκουν καὶ μὲ καταθλίβουν. Ἐγὼ ὅμως ποτὲ δὲν παρεξέκλινα ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου.

Εἶναι πολλοὶ αὐτοὶ ποὺ μὲ διώχνουν καὶ μὲ στενοχωροῦν προκαλοῦντες εἰς ἐμὲ θλίψεις μεγάλας· ἀλλ’ ὅμως ἐγὼ δὲν ἀπεμακρύνθην οὐδ’ ἐπ’ ἐλάχιστον ἀπὸ τὰς μαρτυρίας σου.

Εἶδα ἀσυνέτους ἀνθρώπους νὰ ἀπορρίπτουν τὰς ἐντολάς σου καὶ ἔλυωνα ἀπὸ τὸν πόνον, διότι αὐτοὶ δὲν ἐτήρησαν τὰ λόγια σου.

Εἶδον αὐτοὺς ποὺ ἀπωθοῦν τὴν σύνεσιν, τὴν ὁποίαν ὁ φόβος σου καὶ ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν σου ἐμπνέει, καὶ ἀπὸ τὸν ζῆλον καὶ τὴν θλῖψιν μου ἔλυωνα, διότι δὲν ἐφύλαξαν τὰ θεῖα σου λόγια.

Ἴδε ὅμως, Κύριε, ὅτι ἐγὼ ἠγάπησα μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν τὰς ἐντολάς σου. Κύριε, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, χάρισέ μου ἀσφαλῆ καὶ μακρὰν τὴν ζωήν.

Ἴδε πόσον ἠγάπησα τὰς ἐντολάς σου· Κύριε, δεῖξε καὶ πρὸς ἐμὲ τὸ ἔλεός σου καὶ δῶσε μου ζωήν.

Ἀρχή, βάσις καὶ περιεχόμενον τῶν λόγων σου εἶναι ἡ ἀλήθεια καὶ ὅλαι αἱ κρίσεις τῆς δικαιοσύνης σου εἶναι αἰώνιοι καὶ ἀμετάθετοι. -

Θεμέλιον καὶ περίληψις τῶν λόγων σου εἶναι ἡ ἀλήθεια, καὶ αἱ κρίσεις τῆς δικαιοσύνης σου ὅλαι εἶναι αἰώνιαι καὶ ἀμετάθετοι καὶ κανεὶς δὲν δυναταὶ νὰ ἀνατρέψῃ αὐτάς.

Ἄρχοντες ἀσεβεῖς μὲ κατεδίωξαν χωρὶς λόγον καὶ ἀφορμήν. Δὲν τοὺς ἐφοβήθην. Ἀπὸ τοὺς λόγους σου μόνον ἐδειλίασεν ἡ καρδία μου, μήπως τυχὸν καὶ τοὺς παραβῶ.

Ἄρχοντες ἀλλόθρησκοι μὲ κατεδίωξαν ἀναιτίως, ἀλλὰ δὲν ἐφοβήθην αὐτοὺς καὶ μόνον ἀπὸ τοὺς λόγους σου ἐδειλίασεν ἡ καρδία μου, φοβηθεῖσα μήπως ἀθετοῦσα αὐτοὺς ἐμπέσῃ εἰς τὸ φοβερόν σου κρίμα.

Ἐγὼ θὰ χαρῶ τόσον πολὺ ἀπὸ τὴν μελέτην, τὴν ἀποδοχὴν καὶ ἐφαρμογὴν τῶν λόγων σου, ὡσὰν ὁ νικητὴς ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εὑρίσκει πολλὰ καὶ πολύτιμα λάφυρα.

Τόσον μεγάλην ἀγαλλίασιν μοῦ φέρει ἡ ἀνάγνωσις καὶ ἐφαρμογὴ τῶν λόγων σου, ὅσην αἰσθάνεται καὶ μαχητής, ὁ ὁποῖος εὑρίσκει λάφυρα πολλά.

Ἐμίσησα καὶ ἐσιχάθηκα τὴν ἀδικίαν. Τὸν δὲ Νόμον σου ἠγάπησα.

Ἐμίσησα καὶ ἐκ βάθους ἐσιχάθην πᾶσαν ἀδικίαν, ἠγάπησα δὲ τὸν νόμον σου, τὸν ὁποῖον θέλγομαι μελετῶν καὶ εὐφραίνομαι ἐφαρμόζων.

Πολλὲς φορὲς κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας σε ἐδοξολόγησα διὰ τὰς δικαίας κρίσεις σου.

Πολλάκις κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἡμέρας σὲ ἐδοξολόγησα διὰ τὰς δικαίας κρίσεις τῆς νομοθεσίας σου καὶ τῶν ἀνταποδόσεών σου.

Εἰρήνη πολλὴ βασιλεύει εἰς τὴν καρδίαν ἐκείνων, ποὺ ἀγαποῦν καὶ φυλάττουν τὸν Νόμον σου. Δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτοὺς σκάνδαλον, ποὺ νὰ σκοντάπτουν ἐπάνω του, νὰ τοὺς ἀναταράσσῃ καὶ νὰ τοὺς κλονίζῃ.

Εἰρήνη πολλὴ κυριαρχεῖ εἰς τὴν ψυχὴν ἐκείνων, ποὺ ἀγαποῦν καὶ φυλάττουν τὸν νόμον σου, καὶ οὔτε ἀπὸ πειρασμόν τινα κλονίζονται, οὔτε ἐν τῇ ἀρετῇ σκοντάπτουν.

Πάντοτε, Κύριε, ἀπὸ σὲ ἐπερίμενα τὴν σωτηρίαν, καὶ τὰς ἐντολάς σου ἠγάπησα.

Ἀκλόνητος εἰς τὴν πρὸς σὲ ἐλπίδα ἐπερίμενα, Κύριε, τὴν παρὰ σοῦ σωτηρίαν, καὶ ἐν τῷ μεταξὺ ἠγάπησα τὰς ἐντολάς σου, προσπαθῶν πάντοτε να τηρῶ αὐτάς.

Ἡ ψυχή μου ἐφύλαξε τὰς ἐντολάς σου, διότι θερμότατα τὰς ἔχει ἀγαπήσει.

Ἐφύλαξεν ἡ ψυχή μου τὰς ἐν τῷ νόμῳ μαρτυρίας σου καὶ ἡ τήρησις αὕτη ἐνίσχυσε τὸν πρὸς αὐτὰς ἔρωτά μου, ὁ ὁποῖος ἤναψε εἰς τὴν καρδίαν μου σφοδρός.

Ἐφύλαξα τὰς ἐντολάς σου καὶ τὰ μαρτύριά σου, Κύριε, διότι ἔχω τὴν συναίσθησιν ὅτι ὅλαι αἱ πορεῖαι τῆς ζωῆς μου εὑρίσκονται ἐνώπιόν σου. -

Ἐφύλαξα τὰς ἐντολὰς καὶ τὰς μαρτυρίας σου, διότι συνησθανόμην, ὅτι ὁλόκληρος ἡ συμπεριφορά μου καὶ κάθε τι ποὺ σκέπτομαι ἡ ἐνεργῷ εἶναι ἐκτεθειμένα εἰς τὸ ὄμμα σου. Κύριε, καὶ παρακολουθεῖς αὐτά.

Ἂς πλησιάσῃ, λοιπόν, ἐνώπιον τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης σου ἡ δέησίς μου, Κύριε, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ρητὴν ὑπόσχεσίν σου ὅτι ἀκούεις τὰς προσευχάς μας, δός μου σύνεσιν καὶ φωτισμόν.

Ἂς πλησιάσῃ ἡ δέησίς μου πρὸ τοῦ θρόνου σου καὶ ἂς φθάσῃ εἰς σέ. Κύριε· δός μου σύνεσιν καὶ σοφίαν καὶ σώζουσαν γνῶσιν σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου, ὅτι θὰ φωτίζῃς τοὺς ἐπικαλουμένους σέ.

Εἴθε νὰ φθάσῃ εἰς σέ, Κύριε, ἡ ἱερὰ αὐτὴ ἀξίωσίς μου. Κύριε, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου, γλύτωσέ με ἀπὸ τοὺς διαφόρους κινδύνους, ποὺ ἀπειλοῦν τὴν ζωήν μου.

Εἴθε νὰ φθάσῃ μέχρι σοῦ. Κύριε, ἡ ἐπίμονος ἀξίωσις τῆς προσευχῆς μου, ἡ λέγουσα· σύμφωνα μὲ τὴν εἰς τὸν ἀψευδῆ λόγον σου ὑπόσχεσίν σου, γενοῦ ρύστης μου καὶ σωτήρ μου.

Εἴθε ἀπὸ τὴν καρδίαν καὶ τὰ χείλη μου νὰ ἀναβλύζουν πλούσιοι ὕμνοι εἰς δόξαν σου. Καὶ τοῦτο θὰ γίνη, ὅταν μὲ διδάξῃς τὰ προστάγματά σου.

Θὰ ἀναβλύσῃ καὶ θὰ ἀναπηδήσῃ ἀπὸ τὰ χείλη μου συνεχὴς καὶ ἀκατάπαυστος ὕμνος, ὅταν θὰ μὲ διδάξῃς τὴν γνῶσιν καὶ τὴν τήρησιν τῶν δικαιωμάτων σου.

Εἴθε ἡ γλῶσσά μου νὰ ὁμιλῇ καὶ νὰ διαλαλῇ πάντοτε τὰ λόγια σου, διότι ὅλαι αἱ ἐντολαί σου εἶναι δίκαιαι καὶ ὀρθαί.

Εἴθε ἡ γλῶσσα μου νὰ ἀποκτήσῃ τὴν ἕξιν ὅπως λέγῃ πάντοτε τὰ θεῖα σοῦ λόγια, διότι ὅλαι αἱ ἐντολαί σου ἐκφράζουν καὶ διδάσκουν τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἀρετήν.

Ἂς ἀπλωθῇ πρὸς ἐμὲ τὸ προστατευτικό σου χέρι, διὰ νὰ μὲ σώσῃς, διότι ἐγώ, ὑπὲρ πάντα τὰ ἄλλα, ἐπροτίμησα καὶ ἠγάπησα τὰς ἐντολάς σου.

Ἂς ἀπλωθῇ ἐπάνω μου ἡ παντοδύναμος χείρ σου διὰ νὰ μὲ σώσῃ, διότι τὰς ἐντολάς σου ἐπροτίμησα ἀπὸ κάθε γήϊνον καὶ εἰς αὐτὰς εὐηρεστήθην.

Μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν ἐπόθησα τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν σύ, Κύριε, δίδεις, καὶ ὁ Νόμος σου εἶναι παντοτεινή μου μελέτη.

Ἐπόθησα μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν σύ, Κύριε, παρέχεις, καὶ δι’ αὐτὸ μελετῶ διαρκῶς τὸν νόμον σου, ἵνα συμμορφούμενος πρὸς αὐτὸν ἐπιτύχω ταύτην.

Χάρις εἰς τὴν ἰδικήν σου προστασίαν θὰ ζήσω καὶ θὰ σὲ ὑμνῷ, αἱ δὲ δίκαιαι κρίσεις σου θὰ μὲ βοηθήσουν.

Διὰ τῆς προστασίας καὶ χάριτός σου θὰ ζήσῃ ἡ ψυχή μου καὶ θὰ σὲ ὑμνήσῃ εὐγνωμόνως, καὶ θὰ μὲ βοηθήσουν αἱ σοφαὶ καὶ ἀγαθαὶ κρίσεις καὶ βουλαὶ τῆς προνοίας σου.

Ἐπλανήθην, Κύριε, σὰν ἀπολωλὸς πρόβατον, μὴ μὲ ἀφήσῃς· ἀναζήτησε ἐμὲ τὸν δοῦλον σου, διότι ποτὲ ἐγὼ δὲν ἐλησμόνησα τὰς ἐντολάς σου.

Ἐπλανήθην καὶ ἐγὼ σὰν τὸ χαμένον πρόβατον· μὴ μὲ ἐγκαταλίπῃς, ἀλλὰ ζήτησον νὰ εὕρῃς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου, διότι ὀσονδήποτε καὶ ἂν ἐπλανήθην, δὲν ἐξέχασα τὰς ἐντολάς σου.