Ψαλμός 119

[---]

Ὠδὴ τῶν ἀναβαθμῶν.

Πρὸς τὸν Κύριον εἰς περιστάσεις θλίψεων ἔκραξα διὰ τῆς προσευχῆς καὶ μὲ εἰσήκουσε·

Πρὸς τὸν Κύριον πολλάκις κατὰ τὸ παρελθόν, ὅταν ἐθλιβόμην, ἐφώναξα διὰ τῶν πρὸς αὐτὸν προσευχῶν μου καὶ μὲ εἰσήκουσε.

καὶ τώρα, Κύριε, γλύτωσε τὴν ψυχήν μου ἀπὸ χείλη, τὰ ὁποῖα ὁμιλοῦν ἐναντίον μου ἀδικίας καὶ συκοφαντίας, ἀπὸ γλῶσσαν, ἡ ὁποία ἐξυφαίνει δολοπλοκίας.

Κύριε, καθὼς ἄλλοτε, οὕτω καὶ τώρα λύτρωσε τὴν ψυχήν μου ἀπὸ χείλη ἄδικα καὶ συκοφαντικὰ καὶ ἀπὸ γλῶσσαν πλέκουσαν δόλους.

Ποία βοήθεια πρέπει νὰ σοῦ δοθῇ, ποία ἐνίσχυσις πρέπει νὰ προστεθῇ ἐπὶ πλέον εἰς σέ, διὰ νὰ ἀποκρούσῃς τὴν δολοπλόκον γλῶσσαν;

Τί ἠμπορεῖ νὰ σοῦ δοθῇ καὶ τί νὰ σοῦ προστεθῇ ὡς ἀνταπόδομα ἔναντι τῆς δολίας γλώσσης σου;

Θὰ σοῦ δοθοῦν τὰ ἀκονισμένα βέλη τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ, τὰ ὡπλισμένα μὲ ἄνθρακας πυρός, τὰ ὁποῖα κατακαίουν καὶ ἐρημώνουν.

Τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὰ βέλη τὰ ἀκονισμένα τοῦ Δυνατοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τοὺς ἄνθρακας ἐκ ξύλων ἀγρίων τῆς ἐρήμου, ἐκ τῶν ὁποίων ἰσχυρότεροι καὶ διαρκέστεροι πυραὶ δημιουργοῦνται.

Ἀλλοίμονον! Διότι ἡ παραμονή μου εἰς τὴν ξένην γῆν παρετάθη ἐπὶ μακρόν. Κατεσκήνωσα μαζῆ μὲ τοὺς σκηνίτας Κηδάρ, μὲ τοὺς βαρβάρους ἀπογόνους τοῦ Ἰσμαήλ.

Ἀλλοίμονον, διότι ἡ μακρὰν τῆς πολυποθήτου μου καὶ φιλειρηνικῆς Σιὼν ξενητεία μου παρετάθη ἐπὶ μακράν, κατεσκήνωσα καὶ ἔστησα τὴν ἀθλίαν σκηνὴν τοῦ μετανάστου μετὰ τῶν σκηνῶν τῶν βαρβάρων καὶ ἐχθρευομένων τὴν εἰρήνην Κηδαρινῶν, τῶν περιφερομένων εἰς τὴν ἔρημον τῆς Ἀραβίας.

Ἐπὶ πολὺν χρόνον παρετάθη ἡ ξενητειά μου.

Ἐπὶ πολὺν χρόνον παρέμεινε ξενητευμένη ἡ ψυχή μου. Φθάνουν πλέον τὰ βάσανα τοῦ ἐκπατρισμοῦ μου.

Μὲ τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐμισοῦσαν τὴν εἰρήνην, ἐγὼ ἤμην πάντοτε εἰρηνικός. Ὅταν συνωμιλοῦσα μὲ αὐτούς, ἐκεῖνοι μὲ ἐπολεμοῦσαν χωρὶς λόγον καὶ ἀφορμήν. Σῶσέ με, Κύριε.

Προσπαθῶν νὰ συνεννοηθῶ μὲ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μισοῦν τὴν εἰρήνην, εἶμαι εἰρηνικὸς πρὸς αὐτούς. Ἀλλ’ εἰς μάτην, ὅταν ὁμιλῶ πρὸς αὐτούς, μὲ πολεμοῦν ἀδίκως καὶ χωρὶς ἀφορμήν.