Ψαλμός 122

[---]

Ὠδὴ τῶν ἀναβαθμῶν.

Πρὸς σὲ καὶ μόνον ἔχω ὑψωμένα τὰ μάτια μου, Κύριε, ὁ ὁποῖος κατοικεῖς εἰς τὸν οὐρανόν.

Πρὸς σὲ καὶ ὄχι πρὸς ἄλλον ἔχω ὑψωμένους τοὺς ὀφθαλμούς μου, ὁ ὁποῖος κατοικεῖς εἰς τὸν οὐρανόν.

Ἰδού, ὅπως τὰ μάτια τῶν δούλων εἶναι προσηλωμένα εἰς τὰ χέρια τῶν κυρίων των, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ τῆς δούλης εἰς τὰ χέρια τῆς κυρίας της, περιμένοντες ἀπὸ ἐκείνους ἀγαθά, ἔτσι καὶ τὰ μάτια μας στρέφονται πρὸς Κύριον, τὸν Θεὸν μας καὶ τὸν παρακαλοῦν, μέχρις ὅτου πλούσιον ἐκδηλώσῃ πρὸς ἡμᾶς τὸ ἔλεός του.

Ἰδού, καθὼς οἱ ὀφθαλμοὶ δούλων εἶναι προσηλωμένοι εἰς χεῖρας τῶν κυρίων των, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ δούλης εἰς χεῖρας τῆς κυρίας της, ἵνα λάβουν ἐξ αὐτῶν τὸ σύνθημα τῆς ἐργασίας, ἀλλὰ καὶ τὰ ἀγαθὰ τῆς προστασίας των, οὕτω καὶ οἱ ἰδικοί μας ὀφθαλμοὶ εἶναι ἐστραμμένοι μετ’ ἐμπιστοσύνης καὶ εὐπειθοῦς ἐγκαρτερήσεως πρὸς τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας, Ἕως ὅτου μᾶς εὐσπλαγχνισθῇ καὶ μᾶς ἐλεήσῃ.

Ἐλέησέ μας, Κύριε, ἐλέησέ μας, διότι ἐπὶ μακρὸν χρόνον ἐγεμίσαμεν ἀπὸ καταφρόνησιν καὶ ἐξουθένωσιν.

Ἐλέησόν μας, Κύριε, ἐπιμόνως σὲ ἱκετεύομεν· ἐλέησόν μας. Διότι καθ’ ὑπερβολὴν ἐχορτάσθημεν ἀπὸ καταφρόνησιν.

Ἐγέμισε μὲ τὸ παραπάνω ἡ ψυχή μας. Εἴθε ἡ καταισχύνη νὰ ἔλθῃ ἐναντίον τῶν πλουσίων καὶ ἀλαζονικῶν τυράννων μας, ὁ ἐξευτελισμὸς καὶ ἡ ἐξουθένωσις ἐναντίον τῶν ὑπερηφάνων, οἱ ὁποῖοι μᾶς κατατυραννοῦν.

Ὑπερεγέμισε καὶ ὑπερεχορτάσθη ἡ ψυχή μας. Εἴθε ἡ ἐντροπὴ νὰ ἔλθῃ εἰς τοὺς εὐδαιμονοῦντας τυράννους μας καὶ ὁ ἐξευτελισμὸς εἰς τοὺς ὑπερηφάνους καταδυναστευτάς μας.