Ψαλμός 145

Δοξολογίας ψαλμὸς συντεθεὶς μετὰ τοὺς χρόνους τῆς αἰχμαλωσίας.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον· ψαλμὸς Ἀγγαίου καὶ Ζαχαρία.

Ὦ ψυχή μου, δοξολόγησε τὸν Κύριον!

Ἐπαίνους καὶ ὕμνους ἀνάπεμπε, ὦ ψυχή μου, πρὸς τὸν Κύριον.

Θὰ δοξολογῶ τὸν Κύριον καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς ζωῆς μου. Θὰ ψάλλω πρὸς αὐτὸν ὕμνους, ἕως ὅτου ζῶ.

Θὰ αἰνῶ τὸν Κύριον καθ’ ὅλην τὴν ζωήν μου, θὰ ψάλλω ὕμνους εἰς τὸν Θεόν μου, ὅσον θὰ ὑπάρχω καὶ θὰ εἶμαι ζωντανός.

Μὴ στηρίζετε τὴν πεποίθησιν καὶ τὴν ἐλπίδα σας εἰς τοὺς ἄρχοντας, εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν θνητῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν πάντοτε τὴν δύναμιν νὰ σᾶς σώσουν.

Μὴ στηρίζετε τὴν πεποίθησιν καὶ ἐλπίδα σας εἰς κοσμικοὺς ἄρχοντας, εἰς υἱοὺς καὶ ἀπογόνους τῶν ἐφημέρων καὶ ἀδυνάτων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ σᾶς σώσουν.

Τοῦ καθενὸς ἀπὸ αὐτούς, ὅσον ἰσχυρὸς καὶ ἂν φαίνεται, τὸ πνεῦμα θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸ σῶμα κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου του. Καὶ τὸ σῶμα του θὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν γῆν του. Κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τοῦ θανάτου θὰ χαθοῦν καὶ θὰ διαλυθοῦν ὅλα τὰ σχέδιά του.

Ἑκάστου ἐκ τούτων συντόμως θὰ ἐξέλθῃ τὸ πνεῦμα του καὶ θὰ ἐπιστρέψῃ οὗτος εἰς τὴν γῆν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐλήφθη· κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν τοῦ θανάτου του θὰ χαθοῦν ὅλα τὰ σχέδια καὶ οἱ διαλογισμοί του.

Μακάριος ὅμως εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔχει ὡς βοηθόν του τὸν Θεὸν τοῦ Ἰακὼβ καὶ ὁ ὁποῖος στηρίζει τὰς ἐλπίδας του εἰς Κύριον τὸν Θεόν του.

Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, τὸν ὁποίου ὁ Θεὸς τοῦ Ἰακὼβ εἶναι βοηθὸς τόν, ὁ ὁποῖος τὴν ἐλπίδα τὸν ἐστήριξεν ἐπὶ τὸν Κύριον, ἐπὶ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ αὐτοῦ.

Εἰς αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τὸν αὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτά. Αὐτόν, ὁ ὁποῖος τηρεῖ καὶ φυλάσσει πιστῶς τοὺς λόγους καὶ τὰς ὑποσχέσεις του εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Ἐπὶ τοῦ Θεοῦ ὁ ὁποῖος ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν ἐν αὐτοῖς, ἐπὶ τὸν παντοδυνάμου, ὁ ὁποῖος φυλάσσει καὶ τηρεῖ αἰωνίως μετὰ πάσης πιστότητος τὰς ἀληθεῖς καὶ μηδέποτε διαψευδομένας ὑποσχέσεις του,

Αὐτόν, ὁ ὁποῖος κάμνει δικαίαν κρίσιν καὶ ἀποδίδει τὸ δίκαιον εἰς τοὺς ἀδικουμένους. Δίδει τροφὴν εἰς τοὺς πεινῶντας. Ὁ Κύριος, αὐτὸς λύει τὰ δεσμὰ τῶν σιδηροδεμένων αἰχμαλώτων καὶ τοὺς δίδει τὴν ἐλευθερίαν.

ὁ ὁποῖος ἀποδίδει δικαιοσύνην εἰς τοὺς ἀδικουμένους, δίδει τροφὴν εἰς τοὺς πεινῶντας· ὁ Κύριος λύει τοὺς ἁλυσοδέμενους ἀπελευθερώνων ἀπὸ τῆς σκληρᾶς δουλείας καὶ αἰχμαλωσίας τὸν λαόν του.

Ὁ Κύριος δίδει σοφίαν εἰς τοὺς τυφλοὺς μὲ τὸ φῶς τῆς ἀληθείας του. Ὁ Κύριος ἀνορθώνει τοὺς ἠθικῶς καὶ σωματικῶς συντετριμμένους. Ὁ Κύριος ἀγαπᾷ τοὺς δικαίους.

Ὁ Κύριος δίδει σοφίαν εἰς τοὺς τυφλοὺς εὐαγγελιζόμενος εἰς αὐτοὺς τὴν ἀπὸ τοῦ ἠθικοῦ σκότους ἀνάβλεψιν, ὁ Κύριος ἀνορθώνει τοὺς ὑπὸ τῆς δυστυχίας καὶ ὑπὸ πάσης ἀθλιότητος συντετριμμένους, ὁ Κύριος ἀγαπᾷ τοὺς δικαίους,

Ὁ Κύριος περιφρουρεῖ καὶ προστατεύει τοὺς ξένους, αὐτὸς θὰ ἀναλάβῃ ὑπὸ τὴν προστασίαν του τὰ ὀρφανὰ καὶ τὰς χήρας, καὶ θὰ ἐξαφανίσῃ τὰς πορείας τῶν ἁμαρτωλῶν.

ὁ Κύριος φυλάσσει τοὺς ξένους, οἱ ὁποῖοι προσειλκύσθησαν εἰς τὴν πρὸς αὐτὸν πίστιν καὶ ἐν χώρᾳ ξένη ζῶντες στεροῦνται προστατῶν καὶ φίλων· θὰ ἀναλάβῃ τὸν ὀρφανὸν καὶ τὴν χήραν ὑπὸ τὴν προστασίαν του καὶ θὰ ἐξαφανίσῃ τὰ πονηρὰ σχέδια καὶ τὰς πιεστικὰς καὶ ἐκμεταλλευτικὰς μεθόδους τῶν ἁμαρτωλῶν.

Ὁ Κύριος θὰ βασιλεύσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ Θεός σου, Σιών, εἰς ὅλας τὰς γενεὰς τῶν γενεῶν.

Θὰ βασιλεύσῃ ὁ Κύριος εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ Θεός, τὸν ὁποῖον λατρεύεις, ὦ Σιών, θὰ βασιλεύῃ καθ’ ὅλους τοὺς αἰῶνας, ἀπὸ τῆς μιᾶς εἰς τὴν ἄλλην γενεάν.