Ψαλμός 146

Δοξολογίαι. Ἀγγαίου καὶ Ζαχαρίου.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον· ψαλμὸς Ἀγγαίου καὶ Ζαχαρία.

Ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε τὸν Κύριον, διότι εἶναι εὐχάριστον καὶ ὠφέλιμον νὰ ὑμνῇ κανεὶς αὐτόν. Εἴθε δὲ νὰ γίνῃ γλυκὺς καὶ εὐχάριστος ὁ ὕμνος μας αὐτὸς πρὸς τὸν Θεόν μας.

Ἐπαινετικοὺς ὕμνους ἀναπέμψατε πρὸς τὸν Κύριον, διότι εἶναι ἐπωφελὲς καὶ θελκτικὸν νὰ ψάλλῃ τις πρὸς δόξαν του. Εἴθε νὰ λογισθῇ ἡδεῖα καὶ εὐπρόσδεκτος εἰς τὸν Θεόν μας ἡ παρ’ ἡμῶν πρὸς αὐτὸν ἀναπεμπομένη αἴνεσις.

Ἂς τὸν δοξολογήσωμεν, διότι ὁ Κύριος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀνοικοδομεῖ τὴν Ἱερουσαλήμ. Αὐτὸς συγκεντρώνει τοὺς διασκορπισμένους Ἰσραηλίτας ἀπὸ τὰς ξένας χώρας εἰς τὴν πατρίδα των.

Διότι ἀνοικοδομεῖ τὴν κατεστραμμένην Ἱερουσαλὴμ ὁ Κύριος καὶ τοὺς ἐκδιωχθέντας ἐξ αὐτῆς καὶ διασπαρέντας ἀνὰ τὰς ξένας χώρας Ἰσραηλίτας θὰ συνάξῃ καὶ πάλιν εἰς αὐτήν.

Θεραπεύει τοὺς συντετριμμένους κατὰ τὴν καρδίαν ἀπὸ τὸ βάρος τῶν θλίψεων. Ὡσὰν ἄριστος ἰατρὸς ἐπιδένει μὲ θεραπευτικοὺς ἐπιδέσμους τὰ συντρίμματα αὐτῶν.

Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἰατρεύει τοὺς ἔχοντας συντετριμμένην τὴν καρδίαν καὶ οἱονεῖ διὰ θεραπευτικῶν ἐπιδέσμων ὡς καλὸς ἰατρὸς ἀνασυνδέει σφιγκτὰ τὰ ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας καὶ δουλείας συντρίμματά των.

Ἔχει καταμετρήσει καὶ γνωρίζει τὸν ἀπεριόριστον ἀριθμὸν τῶν ἀστέρων τῶν διεσπαρμένων εἰς τὸν οὐρανόν, ὡσὰν νὰ ἔχῃ δώσει ὄνομα εἰς τὸν καθένα ἀπὸ αὐτούς.

Ἠξεύρει δὲ κατ’ ὄνομα ὅλους τοὺς διεσπαρμένους αὐτός, ὁ ὁποῖος μὲ πᾶσαν εὐκολίαν ἀριθμεῖ τὰ δι’ ἠμᾶς τοὺς ἀνθρώπους ἀναρίθμητα πλήθη τῶν ἀστέρων καὶ γνωρίζει ὅλους τοὺς ἀστέρας τόσον καλά, σὰν νὰ εἶχε δώσει ὄνομα εἰς τὸν καθένα των καὶ μὲ τὸ ὄνομά του τοῦτο νὰ καλῇ ἕκαστον ἐξ αὐτῶν.

Μέγας εἶναι ὁ Κύριός μας καὶ μεγάλη ἡ δύναμίς του καὶ κανείς ποτὲ δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ καταμετρήσῃ, νὰ συλλάβῃ καὶ νὰ περιγράψῃ τὴν ἄπειρον σοφίαν του.

Μέγας εἶναι ὁ Κύριός μας καὶ μεγάλη ἡ δύναμίς του καὶ τὴν σοφίαν του οὐδεὶς δύναται νὰ καταμετρήσῃ καὶ δι’ ἀριθμοῦ νὰ παραστήσῃ αὐτήν.

Ὁ Κύριος ἀναλαμβάνει ὑπὸ τὴν προστασίαν του τοὺς πράους, τοὺς δὲ ὑπερηφάνους καὶ ἁμαρτωλοὺς θὰ τοὺς ταπεινώσῃ καὶ θὰ τοὺς ρίψῃ κάτω μέχρις ἐδάφους.

Παίρνει ὁ Κύριος ἐπὶ τῶν προστατευτικῶν του χειρῶν καὶ ἀνυψώνει τοὺς πράους, τοὺς διὰ ταπεινώσεων διαχθέντας τὴν ὑπομονήν, ταπεινώνει δὲ καὶ κατακρημνίζει μέχρι τοῦ ἐδάφους τοὺς ἁμαρτωλούς.

Ἀρχίσατε, λοιπόν, νὰ δοξολογῆτε τὸν Κύριον. Ψάλατε πρὸς τιμὴν τοῦ Θεοῦ μας ὕμνον μὲ συνοδίαν κιθάρας.

Ἀρχίσατε νὰ ὑμνῆτε τὸν Κύριον διὰ δοξολογίας, ψάλατε πρὸς τιμὴν τοῦ Θεοῦ μας μὲ κιθάραν·

Ψάλατε εἰς αὐτόν, ὁ ὁποῖος περιβάλλει τὸν οὐρανὸν μὲ εὐεργετικὰς νεφέλας, καὶ μὲ αὐτὰς προετοιμάζει τὴν βροχὴν διὰ τὴν γῆν. Καὶ μὲ τὴν βροχὴν κάμνει νὰ βλαστήσῃ, καὶ εἰς αὐτὰ ἀκόμη τὰ ὄρη, χορτάρι καὶ χλόη διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀνθρώπων.

αὐτὸν ὁ ὁποῖος περιβάλλει καὶ σκεπάζει τὸν οὐρανὸν μὲ νεφέλας, ποὺ σκιάζουν τὸν καυστικὸν ἢλιον· ὁ ὁποῖος προετοιμάζει πρὸς ποτισμὸν τῆς γῆς βροχήν, ὁ ὁποῖος κάμνει νὰ ἀναφύεται εἰς τὰ ὄρη χόρτος καὶ χλόη πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀνθρώπων·

Δοξολογήσατε αὐτόν, ὁ ὁποῖος παρέχει τροφὴν εἰς τὰ κτήνη, ὅπως ἐπίσης καὶ εἰς τὰ μικρὰ πουλιὰ τῶν κοράκων, τὰ ὁποῖα μὲ τοὺς κρωγμούς των φαίνεται σὰν νὰ τὸν ἐπικαλοῦνται.

ὁ ὁποῖος δίδει εἰς τὰ κτήνη τὴν τροφήν των, καθὼς καὶ εἰς τὰ μικρὰ πουλιὰ τῶν κοράκων, τὰ ὁποῖα μὲ τοὺς κρωγμούς, ποὺ ἐκβάλλουν ἐξ αἰτίας τῆς πείνης των, φαίνονται, ὅτι τὸν ἐπικαλοῦνται.

Δὲν εὐαρεστεῖται ὁ Κύριος οὔτε καὶ δίδει τὴν νίκην εἰς τὸ ἰσχυρὸν ἱππικὸν οὔτε εἰς τοὺς ταχεῖς καὶ ἰσχυροὺς πόδας τοῦ ἀνθρώπου.

Δὲν θὰ εὐαρεστηθῇ ὁ Κύριος εἰς τὸ ἰσχυρὸν ἱππικόν, οὔτε θὰ ἐπιδοκιμάσῃ τοὺς εὐκινήτους καὶ ταχεῖς πόδας τοῦ πολεμιστοῦ ἀνδρός.

Ὁ Κύριος εὐαρεστεῖται εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν εὐλαβοῦνται· εἰς ὅλους αὐτούς, ποὺ ἐλπίζουν εἰς τὸ ἔλεός του.

Εὐαρεστεῖται ὁ Κύριος καὶ παρέχει τὴν εὔνοιαν αὐτοῦ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τὸν φοβοῦνται καὶ εἰς ὅλους ὅσοι στηρίζουν τὴν ἐλπίδα των εἰς τὸ ἔλεός του.