Ψαλμός 147

Δοξολογίαι. Ἀγγαίου καὶ Ζαχαρίου.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον· ψαλμὸς Ἀγγαίου καὶ Ζαχαρία.

Ὦ Ἱερουσαλήμ, ψάλλε ὕμνους καὶ ἐγκώμια πρὸς τὸν Κύριον! Δοξολόγει τὸν Θεόν σου, Σιών.

Ὑμνους ἐπαινετικοὺς ἀνάπεμπε, ὦ Ἱερουσαλήμ, πρὸς τὸν Κύριον· ἀνύμνει τὸν Θεόν σου, ὦ Σιών.

Διότι ἐστερέωσε καὶ ἔκαμε ἰσχυροὺς τοὺς μοχλούς, μὲ τοὺς ὁποίους κλείονται ἀσφαλῶς αἱ πύλαι τῶν νεοκτισμένων τειχῶν σου. Ὁ Κύριος ηὐλόγησε τοὺς υἱούς σου, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἐντὸς τῆς περιοχῆς σου.

Διότι εὐδόκησε νὰ κτισθοῦν καὶ πάλιν τὰ κατεστραμμένα τείχη σου, ἐστερέωσε καὶ κατέστησεν ἰσχυροὺς τοὺς μοχλούς, μὲ τοὺς ὁποίους διατηροῦνται κλεισταὶ καὶ ἀπαραβίαστοι αἱ πύλαι σου καὶ ἀφοῦ οὕτω τοὺς ἠσφάλισεν, ηὐλόγησε τοὺς διαμένοντας ἐντὸς τῶν τειχῶν σου υἱούς σου.

Αὐτὸς ἐγκατέστησεν εἰρήνην εἰς τὰ ὅριά σου, σὲ περιφρουρεῖ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς σου καὶ χορταίνει μὲ ἐκλεκτὸν σῖτον τὰ τέκνα σου.

Αὐτὸς ἐξεδίωξεν ἀπὸ τὰ σύνορα σου τὸν πόλεμον καὶ ἐγκαθίδρυσεν εἰς αὐτὰ τὴν εἰρήνην, σὲ γεμίζει δὲ καὶ σὲ χορταίνει μὲ ἄφρωτον καὶ ἐκλεκτὸν σῖτον.

Αὐτὸς ἀποστέλλει τὴν παντοδύναμον εὐεργετικὴν προσταγήν του διὰ τὴν καρποφορίαν τῆς γῆς. Καὶ ἡ προσταγή του ταχύτατα θὰ τρέξῃ πρὸς τὴν γῆν καὶ θὰ γίνῃ ἀμέσως ἔργον.

Αὐτὸς ἀποστέλλει εἰς τὴν γῆν τὴν περὶ καρποφορίας αὐτῆς θείαν προσταγήν του, τάχιστα καὶ ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ θὰ τρέξῃ ὁ λόγος του δραστικὸς καὶ δημιουργικός.

διδόντος χιόνα ὡσεὶ ἔριον, ὁμίχλην ὡσεὶ σποδὸν πάσσοντος·

Αὐτὸς εἶναι ποὺ δίδει χιόνι ὁλόλευκο, ὡσὰν τὸ μαλλὶ τοῦ προβάτου, ὁ ὁποῖος σκορπίζει σὰν στάκτην τὴν ὁμίχλην.

Εἶναι ὁ λόγος ἐκείνου, ὁ ὁποῖος δίδει τὴν χιόνα λευκὴν καὶ μαλακὴν σὰν τὸ μαλλίον, ὁ ὁποῖος σκορπίζει καὶ ἐπιπάσσει σὰν στάκτην τὴν ὁμίχλην μετατρεπομένην εἰς πάχνην,

Ρίπτει τὴν χάλαζαν μὲ ὅσην εὐκολίαν ἡμεῖς ρίπτομεν τὰ ψιχία τοῦ ψωμιοῦ. Ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ ὑποστῇ καὶ ἀνθέξῃ ἐμπρὸς εἰς τὸ ψῦχος τῶν πάγων καὶ τῶν χιόνων καὶ τῶν παγωμένων ὁρμητικῶν ἀνέμων;

ὁ ὁποῖος ρίπτει τὴν χάλαζαν καὶ τοὺς ὀγκώδεις πάγους τῶν ποταμῶν καὶ τῶν ὠκεανῶν, μεθ’ ὅσης εὐκολίας καὶ ἠμεῖς σκορπίζομεν ἐπὶ γῆς ψιχία ἢ καὶ ὁλόκληρα τεμάχια ἄρτου πρὸς διατροφὴν τῶν κατοικιδίων πτηνῶν καὶ ζώων μας. Ἐμπρὸς εἰς τὸ ψῦχος τῶν πάγων καὶ τῶν χιόνων του ποῖος δύναται να ἀνθέξῃ, ἐὰν ταῦτα παρετείνοντο ἐπὶ μακράν;

Αὐτὸς μόνος θὰ δώσῃ προσταγὴν καὶ θὰ λυώσουν οἱ πάγοι καὶ τὰ χιόνια, θὰ πνεύσῃ δηλαδὴ ὁ εὐεργετικὸς ἄνεμός του, θὰ λυώσουν τὰ χιόνια καὶ οἱ πάγοι καὶ θὰ ρεύσουν ὕδατα, διὰ νὰ ποτίσουν ὄρη καὶ πεδιάδας.

Ἀλλ’ αὐτὸς θὰ στείλῃ τὸν λόγον καὶ τὴν προσταγήν του καὶ θὰ τὰ λειώσῃ· θὰ πνεύσῃ ὁ ἄνεμός του καὶ θὰ ρεύσουν ἐκ τῶν πάγων καὶ τῶν χιόνων νερά, τὰ ὁποῖα θὰ ποτίσουν τὰ ὄρη καὶ τὰς πεδιάδας.

Αὐτὸς ἀπεκάλυψε καὶ κατέστησε γνωστὸν τὸ ἅγιον θέλημά του εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακώβ, τὰς ἐντολάς του καὶ τὰ δίκαια προστάγματά του εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Αὐτὸς εἶναι ὁ ὁποῖος κατέστησε γνωστὸν τὸν λόγον του εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακώβ, τὰς ἐντολάς του καὶ τὰ δίκαια προστάγματά του εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Δὲν ἔπραξεν ὅμως τὸ ἴδιον καὶ διὰ κάθε ἄλλο ἔθνος. Δὲν ἐφανέρωσε εἰς ὅλα τὰ ἔθνη τὰ παραγγέλματά του καὶ τὰς ἐντολάς του.

Καὶ ἀπεκάλυψε ταῦτα προνομιακῶς εἰς τὸν Ἰσραήλ. Δὲν ἐποίησε οὐδὲ συμπεριεφέρθη ὁ Θεὸς κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον εἰς κάθε ἔθνος καὶ δὲν ἐφανέρωσεν εἰς ὅλα τὰ ἔθνη ταῦτα τὰ παραγγέλματά του.