Ψαλμός 149

Δοξολογίαι.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον.

Ψάλατε εἰς τὸν Κύριον καινούργιον ᾆσμα διὰ τὰς πλουσίας αὐτοῦ εὐλογίας, καὶ ὁ αἶνος αὐτὸς ἂς ψαλῇ εἰς τὴν συγκέντρωσιν τῶν ἀφοσιωμένων δούλων του, τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Μέλψατε διὰ τοῦ στόματος εἰς τὸν Κύριον ᾆσμα νέον, τὰς νέας αὐτοῦ πρὸς ἡμᾶς χαρίτας ἐγκωμιάζον, καὶ ἡ αἴνεσις αὐτοῦ διὰ τοῦ νέου ᾄσματος ἂς ἀντηχήσῃ ἐν τῇ συνάξει τῶν ἀφωσιωμένων του δούλων, συνενουμένων εἰς μίαν ψυχὴν καὶ καρδίαν πρὸς ἐξύμνησιν τοῦ Κυρίου.

Ἂς εὐφρανθῇ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς διὰ τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος ἀνέδειξεν αὐτὸν ἐκλεκτὸν λαόν του, καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Σιών ἂς εὐφρανθοῦν, ἂς σκιρτήσουν ἀπὸ χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, διότι ἔχουν βασιλέα τὸν Θεόν.

Ἂς εὐφρανθῇ ὁ Ἰσραὴλ διὰ τὸν συγκροτήσαντα αὐτὸν εἰς ἔθνος ἐκλεκτὸν καὶ διὰ τὸν ποιήσαντα αὐτὸν λαὸν ἠγαπημένον του· καὶ οἱ ἔχοντες τὴν Σιὼν πνευματικὴν μητέρα ἂς σκιρτήσουν ἐξ ἀγαλλιάσεως διὰ τὸν βασιλέα των.

Ἂς ὑμνολογήσουν τὸ Ὄνομά του μὲ ἱεροὺς εὐλαβεῖς χοροὺς ὑπὸ τὸν ἦχον τυμπάνων καὶ μὲ τὴν συνοδείαν κιθάρας.

Ἂς ὑμνήσουν τὸ ὄνομά του μὲ χορὸν ἱερὸν καὶ εὐλαβῆ, μὲ τύμπανον καὶ μὲ κιθάραν ἂς ψάλουν πρὸς δόξαν του.

Διότι ὁ Κύριος ἔδειξε καὶ πάλιν καὶ δεικνύει τὴν εὐμένειάν του πρὸς τὸν λαόν του. Θὰ δοξάσῃ καὶ θὰ χαρίσῃ σωτηρίαν εἰς τοὺς πράους καὶ ὑπομονητικούς.

Διότι διὰ νέων δειγμάτων εὐνοίας ἐκδηλώσεν ὁ Κύριος τὴν εὐαρέσκειάν του εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ θὰ ὑψώσῃ τοὺς διὰ τῶν παθημάτων τῆς ἐξορίας ἐκδιδαχθέντας τὴν ὑπομονὴν καὶ πραότητα δούλους του μὲ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ σωτηρίαν, τὴν ὀποίαν θὰ τοὺς χαρίσῃ.

Θὰ καυχῶνται οἱ ἀφωσιωμένοι δοῦλοι του διὰ τὴν ἔνδοξον ἐπιστροφήν των, θὰ πλημμυρίζουν ἀπὸ ἀγαλλίασιν διὰ τὴν ἀπελευθέρωσίν των καὶ θὰ κατακλίνωνται πλήρεις χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως.

θὰ καυχῶνται οἱ ἀφωσιωμένοι δοῦλοι του διὰ τὴν δόξαν τῆς ἐπιστροφῆς ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας των, καὶ θὰ ἀγάλλωνται χαρμόσυνα ᾄσματα τραγῳδοῦντες ἀκόμη καὶ εἰς τὰς κοίτας τοῦ ὕπνου των.

Αἱ δοξολογίαι καὶ τὰ ἐγκώμια τοῦ Θεοῦ των θὰ ὑπάρχουν πάντοτε, καὶ θὰ ἀπαγγέλλωνται διὰ τοῦ λάρυγγός των. Ταυτοχρόνως ὅμως αἱ μεγάλαι δίστομοι ρομφαῖαι θὰ εὑρίσκωνται εἰς τὰ χέρια των,

Τὰ ἐγκώμια, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἀνυμνοῦν τὸ ὕψος καὶ τὸ μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ, θὰ ὑπάρχουν πάντοτε εἰς τὸν λάρυγγά των, καὶ εἰς τὰς χεῖρας των θὰ κρατοῦνται σπάθαι δίκοποι, αἱ ὁποῖαι μὲ δύο κόψεις θὰ κατασφάξουν τοὺς ἐχθρούς των,

διὰ νὰ ἀντεπεξέλθουν ἐναντίον τῶν ἐχθρικῶν λαῶν καὶ νὰ τιμωρήσουν αὐτούς·

διὰ νὰ ποιήσουν οὕτως ἐκδίκησιν μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, τιμωρίας καὶ ποινὰς μεταξὺ τῶν λαῶν·

διὰ νὰ δέσουν τοὺς βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν μὲ σιδηρᾶ δεσμὰ καὶ τοὺς ἐνδόξους ἄρχοντάς των μὲ σιδερένιες χειροπέδες,

διὰ νὰ δέσουν μὲ σιδηρᾶς ἁλύσεις τοὺς πόδας τῶν βασιλέων των, καὶ μὲ σιδηρᾶ δεσμὰ τὰς χεῖρας τῶν ἐνδόξων ἀρχόντων των·

ὥστε νὰ ἐφαρμοσθῇ ἐναντίον αὐτῶν ἡ γραμμένη εἰς τὰς προφητείας δικαία ἀπόφασις τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἐκτέλεσις τῆς δικαίας αὐτῆς ἀποφάσεως θὰ εἶναι μεγάλη δόξα εἰς τοὺς ἀφωσιωμένους του Ἰουδαίους.

διὰ να ἐκτελέσουν οὕτω μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν τούτων δικαίαν τοῦ Θεοῦ ἀπόφασιν καὶ κρίσιν, προωρισμένην καὶ προφητευμένην εἰς τὰς θείας Γραφάς· ἡ ἀνάθεσις δὲ καὶ ἡ ἐκτέλεσις τοῦ κρίματος τούτου εἰς τοὺς ἀφωσιωμένους εἰς αὐτὸν Ἰουδαίους θὰ εἶναι δόξα δι’ ὅλους αὐτούς.