Ψαλμός 41

Διδακτικὸς ψαλμός, συντεθεὶς ὑπό τινος ἁπογόνου τοῦ Κορέ.

Στὸν πρωτοψάλτη· ψαλμὸς διδακτικὸς τῶν υἱῶν τοῦ Κορέ.

Ὅπως ἡ διψασμένη ἔλαφος ποθεῖ πολὺ καὶ τρέχει εἰς τὰς πηγὰς τῶν καθαρῶν ὑδάτων, ἔτσι καὶ ἡ ψυχή μου ποθεῖ σέ, ὦ Θεέ μου.

Καθὼς ἔλαφος διψασμένη τρέχει μὲ πόθον πολὺν πρὸς τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, οὕτω καὶ ἡ ψυχή μου, ὦ Θεέ μου, σὲ ἐπιποθεῖ καὶ μὲ ἀχόρταστον δίψαν ἐπιζητεῖ νὰ ἐπικοινωνήσῃ μετὰ σοῦ καὶ νὰ ἀπολαύσῃ τὴν παρηγορίαν σου.

ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα· πότε ἥξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ;

Μεγάλην δίψαν ᾐσθάνθη καὶ αἰσθάνεται ἡ ψυχή μου διὰ σὲ τὸν αἰωνίως ζῶντα, τὸν πραγματικὸν Θεόν. Πότε λοιπὸν θὰ ἀξιωθῶ τῆς χαρᾶς νὰ ἔλθω καὶ νὰ ἴδω τὸν ναόν, τὸν ἱερὸν τόπον τῆς παρουσίας σοῦ, τοῦ Θεοῦ μου;

Μὲ δίψαν καὶ ἐπιθυμίαν ἰσχυρὰν ἐπόθησεν ἡ ψυχή μου τὸν Θεόν, ὅστις δὲν εἶναι νεκρὸς ὅπως τὰ εἴδωλα, ἀλλ’ εἶναι ἰσχυρὸς καὶ ζωντανός, καὶ πηγὴ ποὺ χορταίνει καὶ μεταδίδει ζωὴν εἰς τὴν ψυχήν. Πότε ψεύγων ἀπὸ τὸν τόπον αὐτὸν τῆς ἐξορίας καὶ ἀπὸ τὴν χώραν τῶν εἰδώλων θὰ ἀξιωθῶ ἐπιστρέφων εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ νὰ ἔλθω εἰς τὸν ναὸν καὶ νὰ παρουσιασθῶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, λαμβάνων μέρος εἰς τὴν λατρείαν αὐτοῦ;

Ἐπέρασα περιπετείας καὶ θλίψεις. Τὰ δάκρυά μου ἔγιναν δι’ ἐμὲ φαγητόν μου ἡμέραν καὶ νύκτα, διότι οἱ ἐχθροὶ ἔλεγαν ἐναντίον μου κάθε ἡμέραν· Ποῦ εἶναι ὁ Θεός σου;

Ἔγιναν εἰς ἐμὲ ἄρτος καὶ μόνη τροφή μου νύκτα καὶ ἡμέραν τὰ δάκρυα ποὺ χύνω συνεχῶς, ὅταν ἐν μέσῳ τῆς δυστυχίας μου μοῦ λέγουν μερικοί· Ποὺ εἶναι ὁ Θεός σου; Διατί δὲν σπεύδει τώρα εἰς βοήθειάν σου;

Αὐτὸν ἐνεθυμήθην καὶ ἡ ψυχή μου ἐξεχύθη εἰς θερμὴν προσευχήν. Πιστεύω ὅτι θὰ ἀξιωθῶ τῆς μεγάλης τιμῆς καὶ χαρᾶς νὰ περάσω καὶ πάλιν ἀπὸ τὸν ἱερὸν χῶρον τῆς θαυμαστῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου σου, ἀπὸ τὸν ἱερὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μου, μὲ φωνὴν ἀγαλλιάσεως καὶ δοξολογίας, μὲ ἑορταστικοὺς ψαλμοὺς καὶ ὕμνους.

Ἔφερα εἰς τὴν ἐνθύμησίν μου γλυκείας ἀναμνήσεις τοῦ παρελθόντος, καὶ ἀνεκουφίσθην ἀπὸ τὰς ἐλπίδας καὶ συναισθήματα ποὺ προεκλήθησαν ἀπὸ αὐτὰς καὶ ἐξεχύθησαν ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου καὶ ἀπὸ τὰς ἀναμνήσεις αὐτὰς τοῦ παρελθόντος παρεκινήθην νὰ ἴδω ἐκ νέου μὲ τὸν νοῦν μου, ὅτι θὰ διέρχωμαι καὶ πάλιν διὰ μέσου τοῦ τόπου τῆς θαυμαστῆς σκηνῆς τοῦ Κυρίου, μέχρι τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀβάτου καὶ ἁγιωτάτου, μὲ τοὺς λοιποὺς προσκυνητὰς ἐν μέσῳ χαρμοσύνων ψαλμωδιῶν καὶ δοξολογιῶν καὶ ἑορταστικοῦ ἐνθουσιασμοῦ.

Διατί λοιπόν, ὦ ψυχή μου, εἶσαι περίλυπος; Διατί ἀναταράσσεσαι ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἀκούεις; Ἔχε τὴν ἐλπίδα σου εἰς τὸν Θεόν, διότι θὰ ἔλθῃ πάλιν ἡ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ τὸν δοξολογήσω ὡς σωτῆρα μου καὶ Θεόν μου. Ἡ ψυχή μου ἐταράχθη καὶ πάλιν ἐντός μου.

Διατί εἶσαι περίλυπος, ὦ ψυχή μου; Καὶ διατί μὲ τοὺς στεναγμούς σου μὲ συνταράσσεις; Ἔλπισον εἰς τὸν Θεόν, διότι ἀσφαλῶς θὰ ἔλθῃ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ τὸν δοξολογήσω εὐγνωμόνως· Αὐτὸν ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ σωτηρία τῆς προσωπικότητάς μου καὶ ὁ μόνος Θεὸς ποὺ λατρεύω καὶ προσκυνῶ.

Διὰ τοῦτο ἀπὸ τὴν περιοχὴν αὐτήν, ποὺ εὑρίσκομαι, κοντὰ εἰς τὸν Ἰορδάνην, ἀπὸ τὰς κορυφὰς τοῦ ὄρους Ἐρμών, ἀπὸ τὸν μικρὸν λόφον, ἐνθυμοῦμαι καὶ πάλιν σὲ καὶ ζητῶ παρηγορίαν ἀπὸ τὴν ἀνάμνησίν σου.

Ἀλλὰ συγκρίνουσα τὰς λαμπρὰς ταύτας ἀναμνήσεις πρὸς τὴν θλιβερὰν εἰκόνα τοῦ παρόντος ἡ ψυχή μου μέσα μου ἐταράχθη καὶ πάλιν. Ἵνα λοιπὸν ἐνισχυθῶ, θὰ σὲ ἐνθυμηθῶ, Κύριε, ἀπὸ τὴν περιοχὴν τῶν πηγῶν τοῦ Ἰορδάνου καὶ ἀπὸ τὰς κορυφὰς τοῦ Ἑρμῶν καὶ ἀπὸ τὸ Μικρὸν Ὄρος, ὅπου εἶμαι τώρα ἐξόριστος καὶ φυγάς, ζητῶν παρηγορίαν ἀπὸ τὴν ἀνάμνησίν σου.

Ὅπως ἐδῶ τὰ ὕδατα τοῦ Ἰορδάνου σὰν κύματα ἔρχονται καὶ σὰν νὰ ἐπικαλῆται τὸ ἕνα τὸ ἄλλο, ὅπως ἀκούεται ἡ βοὴ τῶν καταρρακτῶν, ποὺ ξεχύνονται ἀπὸ τὸ ὄρος Ἐρμών, ἔτσι ἐπῆλθαν καὶ ἐπέρχονται ἐναντίον μου ἀλλεπάλληλα ὅλα τὰ ἀγριεμένα κύματα τῆς δικαίας σου ὀργῆς, αἱ συμφοραί μου.

Εἰς αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπον, ὅπου ὁ Ἰορδάνης ὁρμητικὸς ἐκχύνεται πρὸς τὰ κάτω καὶ αἱ βροχαὶ προσθέτουν διαρκῶς καὶ νέους ὄγκους ὑδάτων εἰς τὸ ρεῦμα του, ἡ μία ἄβυσσος καὶ τεραστία ποσότης τοῦ ὕδατος ἐπιπίπτουσα ἐπὶ τῆς ἄλλης ἀβύσσου φαίνεται σὰν νὰ καλῇ αὐτὴν καὶ νὰ τῆς ὁμιλῇ, διὰ νὰ ἀντηχῇ οὕτω ἡ βοὴ τῶν καταρρακτῶν, ποὺ γίνονται ἀπὸ τὰ συνεχῶς ρεοντα ὕδατά σου· οὕτω καὶ τὰ δεινὰ ἀλλεπάλληλα ἦλθον καὶ ἐμοῦ καὶ σὰν μετεωριζόμενα ὕδατα αἱ δοκιμασίαι τῆς παιδείας σου καὶ σὰν κύματα σφοδρὰ καὶ ὁρμητικὰ ἐπέρασαν ἐπάνω μου.

Ἀλλὰ ὁ Κύριος θὰ μὲ βοηθήσῃ, θὰ ἀποστείλῃ εἰς ἐμὲ τὸ ἔλεός του, θὰ μὲ ἐπισκεφθῇ κάποιον ἡμέραν καὶ κατὰ τὴν ἐπακολουθοῦσαν νύκτα θὰ ἀναπέμψω εὐχαριστήριον ᾠδήν, προσευχήν, πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Κύριον τῆς ζωῆς μου.

Ἀλλὰ καὶ τώρα ὁ Θεὸς θὰ μὲ ἐλεήσῃ. Εἰς κάποιαν ἡμέραν ὄχι μακρυνὴν ὁ Θεὸς θὰ δώσῃ ἐντολὴν εἰς τὸ ἔλεός του νὰ μὲ ἐπισκεφθῇ καὶ κατὰ τὴν ἑπομένην νύκτα ᾠδὴ εὐχαριστιῶν θὰ ἐκχυθῇ ἀπὸ ἐμέ, προσευχὴ δοξολογίας εὐγνώμονος πρὸς τὸν Θεόν, εἰς τὸν ὁποῖον ὀφείλω τὴν ζωήν μου.

Θὰ εἴπω τότε, ὅπως λέγω καὶ τώρα, εἰς τὸν Κύριον· Σὺ εἶσαι ὁ προστάτης μου, διατί ἕως τώρα μὲ ἐλησμόνησες; Διατί νὰ διέρχωμαι τὰς ἡμέρας μου κατηφὴς καὶ πενθῶν καὶ ὁ ἐχθρός μου νὰ μὲ καταθλίβῃ;

Θὰ εἴπω πρὸς τὸν Θεόν· εἶσαι ὁ προστάτης καὶ βοηθός μου· διατί μὲ ἐλησμόνησες; Καὶ διατί νὰ περνῶ τὰς ἡμέρας μου μὲ σκυθρωπότητα καὶ θλῖψιν, καθ’ ὃν χρόνον μὲ καταπιέζει ὁ ἐχθρός μου μὲ τὰς εἰρωνείας του καὶ τοὺς χλευασμούς του;

Ἐνῷ ἀπὸ τὴν πολλὴν ταλαιπωρίαν καὶ ὀδύνην συντρίβονται τὰ ὀστᾶ μου, οἱ ἐχθροί μου μὲ ὑβρίζουν, μὲ ἐμπαίζουν καὶ μοῦ λέγουν κάθε ἡμέραν· Ποῦ εἶναι λοιπὸν ὁ Θεός σου, διὰ νὰ σὲ σώσῃ;

Ἐνῷ τσακίζονται τὰ ὀστᾶ μου καὶ συντρίβονται αἱ δυνάμεις τοῦ σώματός μου ἀπὸ τὴν ταλαιπωρίαν καὶ τὴν ἐγκατάλειψιν, μὲ περιγελοῦν καὶ μὲ ὀνειδίζουν οἱ ἐχθροί μου. Παραλύω ὁλόκληρος, ὅταν αὐτοὶ μοῦ λέγουν καθ’ ἑκάστην ἡμέραν· Ποὺ εἶναι ὁ Θεός σου; Διατί σὲ ἀφῆκεν ἀβοήθητον;

Διατί, λοιπόν, εἶσαι τόσον λυπημένη, ὦ ψυχή μου; Διατί μὲ συγκλονίζεις; Ἔχε τὴν ἐλπίδα σου εἰς τὸν Θεόν, διότι θὰ ἔλθῃ καὶ πάλιν ἡμέρα, ποὺ θὰ δοξολογήσω τὸν Κύριον, τὸν σωτῆρα μου καὶ Θεόν μου, εἰς τὸν ἱερὸν ναόν του.

Διατί εἶσαι βουτηγμένη εἰς τὴν λύπην, ὦ ψυχή μου; Καὶ διατί μὲ συνταράσσεις; Στήριξε τὰς ἐλπίδας σου εἰς τὸν Θεόν, διότι ἀσφαλῶς θὰ ἔλθῃ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ εὐχαριστήσω καὶ θὰ δοξολογήσω αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ σωτηρία τῆς προσωπικότητάς μου καὶ ὁ μόνος Θεὸς ποὺ λατρεύω καὶ ἐπικαλοῦμαι.