Ψαλμός 42

Ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ.

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Δαυΐδ.

Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Κύριε καὶ Θεέ μου, σὺ ὁ δίκαιος κριτής, κάμε τὴν δικαίαν ὑπὲρ ἐμοῦ κρίσιν σου, δίκασε τὴν ὑπόθεσίν μου ἐναντίον ἑνὸς ἔθνους ἀνοσίου καὶ ξένου πρὸς σέ. Γλύτωσέ με καὶ σῶσε με ἀπὸ κάθε ἄδικον καὶ δόλιον ἄνθρωπον.

Κάμε τὴν δικαίαν ὑπὲρ ἐμοῦ κρίσιν σου, ὦ Θεέ, ἐκδίκασον τὴν δικαίαν ὑπόθεσίν μου κατὰ ἔθνους, ποὺ δὲν ἀνήκει καὶ δὲν εἶναι ἀφωσιωμένον εἰς σέ, ἀλλ’ εἶναι ἀποξενωμένον ἀπὸ τὴν διαθήκην τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ· γλύτωσέ με καὶ σῶσέ με ἀπὸ κάθε ἄνθρωπον ἄδικον καὶ δόλιον.

Διότι σύ, ὦ Θεέ μου, εἶσαι ἡ κραταιὰ προστασία μου καὶ δύναμις. Διατί φαίνεται, σὰν νὰ μὲ ἀπώθησες ἀπὸ κοντά σου; Διατί μὲ ἐγκατέλειψες, ὥστε ἐγὼ νὰ διέρχομαι τὰς ἡμέρας μου σκυθρωπὸς καὶ θλιμμένος, καθ’ ὃν χρόνον μὲ καταβαρύνει καὶ μὲ καταπατεῖ ὁ ἐχθρός μου;

Διότι σύ, ὦ Θεέ μου, εἶσαι ἡ κραταιὰ προστασία μου, καὶ διὰ τῆς ἰδικῆς σου βοηθείας κρατύνομαι καὶ ἀναδεικνύομαι ἰσχυρός. Διατί μὲ ἀπώθησες καὶ μὲ ἔσπρωξες ἀπὸ κοντά σου; Καὶ διατί μὲ ἐγκατέλιπες, ὥστε σκυθρωπὸς καὶ τεθλιμμένος νὰ περνῶ τὰς ἡμέρας μου, καθ’ ὃν χρόνον μὲ καταπιέζει καὶ μὲ καταπατεῖ μὲ τὰς εἰρωνείας του ὁ ἐχθρός μου;

Στεῖλε τὸ λυτρωτικὸν καὶ χαρμόσυνον ἰδικόν σου φῶς. Δεῖξε γρήγορα τὴν ἀλήθειάν σου, τήρησε τὰς ὑποσχέσεις σου περὶ τῆς σωτηρίας μου. Τὸ ἰδικόν σου φῶς καὶ ἡ ἀλήθειά σου μὲ ὡδήγησαν ἀσφαλῶς καὶ θὰ μὲ φέρουν εἰς τὸ ἅγιον ὄρος, εἰς τὰ σκηνώματα τὰ ἰδικά σου.

Ἐξαπόστειλον τὸ χαρμόσυνον φῶς τῆς ἐπισκέψεως καὶ βοηθείας σου, ποὺ θὰ μὲ βγάλῃ ἀπὸ τὸ σκότος τῆς δυστυχίας μου. Δεῖξε γρήγορα καὶ τὴν φιλαλήθειάν σου, ἡ ὁποία θὰ φανερωθῇ ἀψευδὴς διὰ τῆς τηρήσεως τῶν ὑποσχέσεών σου. Τὸ φῶς τῆς βοηθείας σου καὶ ἡ πιστότης σου καὶ ἡ φιλαλήθειά σου ἐν ταῖς ἐπαγγελίαις σου, αὐτὰ θὰ μὲ ὁδηγήσουν ἀσφαλῶς καὶ θὰ μὲ φέρουν εἰς τὸ ἅγιον ὄρος σου Σιὼν καὶ εἰς τὰ ἐπ’ αὐτοῦ σκηνώματά σου.

Θὰ εἰσέλθω εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ μου, θὰ παρουσιασθῶ πρὸς τὸν Θεόν μου, ὁ ὁποῖος εὐφραίνει καὶ ἀνακαινίζει τὴν νεότητά μου. Θὰ σὲ δοξολογήσω μὲ ὕμνους κιθάρας, ὦ Κύριέ μου καὶ Θεέ μου.

Καὶ θὰ εἰσέλθω εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εὐφραίνει τὴν ὕπαρξίν μου καὶ μὲ τὰ σκιρτήματα τῆς πνευματικῆς χαρᾶς ποὺ θὰ μοῦ μεταδίδη, θὰ μὲ κάμῃ καὶ πάλιν νέον. Θὰ σὲ ἀνυμνήσω μὲ κιθάραν, ὦ Θεέ μου, ποὺ μόνον σὲ προσκυνῶ καὶ λατρεύω καὶ σὲ ἔχω Θεὸν ἰδικόν μου.

Λοιπόν, διατί, ὦ ψυχή μου, εἶσαι περίλυπος; Διατί μὲ συνταράσσεις καὶ μὲ συγκλονίζεις; Στήριξε τὰς ἐλπίδας σου εἰς τὸν Θεόν, διότι αὐτὸς ἀσφαλῶς θὰ ἔλθῃ βοηθός σου, καὶ τότε θὰ δοξολογήσω αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ σωτηρία μου καὶ ὁ Θεός μου.

Διατί εἶσαι γεμάτη ἀπὸ λύπην, ὦ ψυχή μου; Καὶ διατί μὲ ταράσσεις καὶ μὲ συγκλονίζεις ὁλόκληρον; Στήριξον τὴν ἐλπίδα σου εἰς τὸν Θεόν, διότι ἀσφαλῶς θὰ ἔλθῃ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ εὐχαριστήσω καὶ θὰ δοξολογήσω αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ σωτηρία τῆς προσωπικότητάς μου καὶ ὁ Θεός μου.