Ψαλμός 43

Ψαλμὸς διδακτικὸς, συντεθεὶς ὑπό τινος ἐκ τῶν ἀπογόνων τοῦ Κορέ.

Στὸν πρωτοψάλτη· ψαλμὸς διδακτικὸς τῶν υἱῶν τοῦ Κορέ.

Μὲ τὰ αὐτιά μας, ὦ Θεέ, ἠκούσαμεν, ὅταν ἀκόμη εἴμεθα παιδιά, καὶ οἱ πατέρες μας σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολήν σου μᾶς διηγήθησαν τὸ θαυμαστὸν ἔργον, τὸ ὁποῖον σὺ εἰς ἐκείνας τὰς ἡμέρας των ἔκαμες.

Μὲ τὰ αὐτιά μας, ὦ Θεέ, ἠκούσαμεν, ὅταν ἤμεθα ἀκόμη μικρὰ παιδιὰ καὶ οἱ πατέρες μας σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολήν, ποὺ τοὺς ἔδωκες, μᾶς ἀφηγήθησαν τὸ θαυμαστὸν ἔργον, τὸ ὁποῖον εἰργάσθης κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτῶν ὑπὸ τὰ ὄμματά των, κατὰ τὰς παλαιὰς καὶ ἀλησμονήτους ἐκείνας ἡμέρας.

Ἡ παντοδύναμος δεξιά σου ἐξωλόθρευσε τὰ κατοικοῦντα τὴν Χαναὰν ἁμαρτωλὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ κατεφύτευσας εἰς τὴν Χαναὰν ὡς μονίμους κατοίκους της αὐτούς. Ἐτιμώρησες ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου λαοὺς ἀσεβεῖς καὶ τοὺς ἐξεδίωξες ἀπὸ τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας.

Ἡ ἀκαταγώνιστος δύναμις τῆς χειρός σου ἐξωλόθρευσε τὰ κατοικοῦντα ἐν τῇ γῇ Χαναὰν εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ ἐγκατέστησας τοὺς πατέρας μας ἐκεῖ ὡς ἄλλο ριζοβολημένον δένδρον, ἐκακοποίησας λαοὺς ἀσεβεῖς καὶ τοὺς ἐξεδίωξας ἀπὸ τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας.

Οἱ πρόγονοί μας δὲν κατέκτησαν μὲ τὴν ρομφαίαν των ὡς κληρονομίαν των παντοτεινὴν τὴν γῆν Χαναάν. Δὲν τοὺς ἔσωσε κατὰ τὰς μάχας ἐναντίον τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν ἡ δύναμις τοῦ βραχίονός των, ἀλλὰ ἡ παντοδύναμος δεξιά σου, Κύριε, καὶ ὁ ἰδικός σου βραχίων, ἡ προσωπική σου ἐμφάνισις καὶ εὔνοια, αὐτὰ τοὺς ἔσωσαν. Διότι σὺ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σου εὐδόκησες νὰ τοὺς προσφέρῃς τὴν γῆν Χαναάν.

Διότι οὐχὶ μὲ τὴν ρομφαίαν, διὰ τῆς ὁποίας ἐμάχοντο, κατέκτησαν οἱ προπάτορές μας ὡς μόνιμον κληρονομίαν των τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, καὶ δὲν ἔσωσεν αὐτοὺς εἰς τὰς μάχας των κατὰ τῶν ἐθνῶν ἡ δύναμις τοῦ βραχίονός των, ἀλλ’ ἡ δεξιά σου χεὶρ καὶ ὁ ἰδικός σου βραχίων καὶ ὁ ἀπὸ τοῦ ἱλαροῦ καὶ προστατευτικοῦ προσώπου σου προερχόμενος φωτισμὸς καὶ ἡ χαροποιοῦσα εὔνοιά σου, αὐτὰ τοὺς ἔσωσαν, διότι τοὺς ἠγάπησες καὶ εὐηρεστήθης νὰ προστατεύσῃς καὶ εὐεργετήσῃς αὐτούς.

Σὺ ὁ ἴδιος εἶσαι καὶ σήμερον ὁ ἰδικός μου βασιλεὺς καὶ Θεός, ὁ ὁποῖος διέταξες καὶ ἐπραγματοποιήθησαν νικηφόροι πόλεμοι τοῦ Ἰσραὴλ κατὰ τὸ παρελθόν.

Σὺ ὁ ἴδιος, ὅστις ἦσο βασιλεὺς καὶ Θεὸς ἐκείνων, εἶσαι καὶ ἰδικός μου βασιλεὺς καὶ Θεός, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς ἐντολῆς καὶ προσταγῆς σου ἐχάρισας τὰς νίκας καὶ τὰς σωτηρίας εἰς τὸν ἀπὸ τοῦ Ἰακὼβ καταγόμενον λαόν σου.

Διὰ σοῦ καὶ τώρα θὰ συντρίψωμεν καὶ θὰ καταβάλωμεν τοὺς ἐχθρούς μας καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου θὰ ἐκμηδενίσωμεν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπέρχονται ἐναντίον μας.

Διὰ τῆς ἰσχύος καὶ βοηθείας σου θὰ διαπεράσωμεν ὡσὰν μὲ δυνατὰ κέρατα καὶ θὰ καταβάλωμεν τοὺς ἐχθρούς μας, καὶ ἐπικαλούμενοι τὸ ὄνομά σου καὶ μὲ τὴν πεποίθησίν μας ἀκλόνητον εἰς αὐτὸ θὰ ἐκμηδενίσωμεν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐξεγείρονται ἐναντίον μας.

Δὲν στηρίζω ἐγὼ σήμερον τὰς ἐλπίδας μου εἰς τὸ τόξον μου, οὔτε πιστεύω ὅτι ἡ ρομφαία μου θὰ μὲ σώσῃ, ἀλλὰ Σὺ θὰ μὲ σώσῃς.

Διότι δὲν θὰ στηρίξω τὴν ἐλπίδα μου εἰς τὸ τόξον, μὲ τὸ ὁποῖον πολεμῶ, καὶ δὲν θὰ μὲ σώσῃ ἡ σπάθη, τὴν ὁποίαν φέρω ἐπὶ τῶν χειρῶν μου.

Διότι καὶ εἰς τὸ παρελθὸν σὺ μᾶς διέσωσες ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μᾶς κατέθλιβαν, καὶ κατεξηυτέλισες ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐμισοῦσαν.

Διότι ἐκ τοῦ παρελθόντος γνωρίζω, ὅτι σὺ μᾶς ἔσωσας ἀπὸ τοὺς ξένους ποὺ μᾶς ἔθλιβον καὶ μᾶς κατεπίεζον, καὶ σὺ παρέδιδες εἰς ἐπαίσχυντον ἧτταν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐμίσουν.

Εἰς σέ, λοιπόν, τὸν παντοδύναμον καὶ πανάγαθον Θεὸν θὰ καυχώμεθα ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας καὶ θὰ δοξολογοῦμεν τὴν παντοδυναμίαν σου ἀκαταπαύστως.

Θὰ καυχηθῶμεν καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας διότι τοιοῦτον ἔχομεν Θεὸν καὶ θὰ δοξάζωμεν τὸ ὄνομά σου ἀκαταπαύστως εἰς τὸν αἰῶνα.

Τώρα ὅμως μᾶς ἔσπρωξες μακρυά σου καὶ μᾶς ἐντρόπιασες εἰς τὰ μάτια τῶν ἄλλων λαῶν. Δὲν ἐκστρατεύεις πλέον, ὦ Θεέ μου, μαζῆ μὲ τὰς στρατιωτικὰς δυνάμεις μας.

Τώρα ὅμως μᾶς ἔσπρωξες μακράν σου καὶ μᾶς κατεντρόπιασες καὶ δὲν θὰ ἐξέλθῃς πλέον, ὦ Θεέ, μετὰ τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων μας, σύμμαχος καὶ προστάτης καὶ ἀρχηγός μας.

Παρεχώρησες νὰ γυρίσωμεν νικημένοι τὶς πλάτες πρὸ τῶν ἐχθρῶν μας καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ μᾶς ἐμισοῦσαν, μᾶς ἐλαφυραγωγοῦσαν, διὰ νὰ θησαυρίζουν εἰς βάρος μας.

Παρεχώρησας νὰ στρέψωμεν νικημένοι τὰ νῶτα πρὸ τῶν ἐχθρῶν μας καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐμίσουν μᾶς ἐλαφυραγώγουν πρὸς θησαυρισμόν των.

Μᾶς παρέδωκες εἰς τοὺς ἐχθρούς μας σὰν πρόβατα προωρισμένα εἰς σφαγὴν καὶ εἰς βρῶσιν. Μᾶς διεσκόρπισες μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν αἰχμαλώτους.

Μᾶς παρέδωκας εἰς τοὺς ἐχθρούς μας σὰν πρόβατα προωρισμένα νὰ σφαγοῦν καὶ καταφαγωθοῦν, καὶ μᾶς διεσκόρπισας αἰχμαλώτους μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῦν ἐθνῶν.

Ἐπέτρεψες νὰ πωληθῇ ὁ λαός σου διὰ τὸ τίποτε, σὰν ἄχρηστοι καὶ χωρὶς καμμίαν ἀξίαν δοῦλοι. Καὶ ὅλα αὐτά, καθ’ ὃν χρόνον δὲν ἦτο πολὺ τὸ πλῆθος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀλαλαγμοὺς ἐπετέθησαν ἐναντίον μας καὶ μᾶς κατενίκησαν.

Ἐπέτρεψας νὰ πωληθῇ ὁ λαός σου ἀντὶ μηδαμινοῦ τιμήματος, σὰν ἄχρηστοι καὶ χωρὶς καμμίαν ἀξίαν δοῦλοι καὶ ἐπάθαμεν ὅλα αὐτὰ εἰς καιρὸν ποὺ δὲν ἦτο πολὺ τὸ πλῆθος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀλαλαγμοὺς ἐπέπεσαν καθ’ ἡμῶν καὶ μᾶς κατενίκησαν.

Παρεχώρησες νὰ γίνωμεν ἐμπαιγμὸς εἰς τοὺς γειτονικούς μας λαούς. Χλευασμὸς καὶ περίγελως εἰς τὰ τριγύρω ἀπὸ ἡμᾶς ἔθνη.

Παρεχώρησας νὰ γίνωμεν ὄνειδος εἰς τοὺς γειτονικούς μας λαούς, χλεύη καὶ περιγέλως καὶ ἐμπαιγμὸς εἰς τὰ τριγύρω μας ἔθνη, τοὺς Ἐδωμίτας, Ἀμμωνίτας καὶ Μωαβίτας.

Παροιμιώδης κατήντησεν ἡ τρομερὰ κατάπτωσίς μας μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, τῶν ὁποίων οἱ λαοὶ κινοῦν ἐμπαικτικῶς τὰς κεφαλάς των διὰ τὴν καταστροφήν μας.

Κατήντησε παροιμιώδης καὶ μῦθος ἡ κατάπτωσις καὶ ταπείνωσίς μας εἰς τὰ στόματα τῶν ἐθνικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ περιπτώσεων μεγάλου ἐξευτελισμοῦ καὶ δυστυχίας λέγουν: Ἔπαθον ὁποῖα καὶ οἱ Ἰσραηλῖται. Καὶ οἱ πλέον μεμακρυσμένοι λαοὶ κινοῦν τὰς κεφαλάς των οἰκτείροντες καὶ ἐλεεινολογοῦντες ἠμᾶς.

Καθ’ ὅλην αὐτὴν τὴν περίοδον, ὁ ἐξευτελισμὸς τοῦ ταπεινωμένου λαοῦ εὑρίσκεται πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου καὶ ἡ ἐντροπή μου ἔχει ἀπλωθῆ καὶ ἔχει σκεπάσει τὸ πρόσωπόν μου

Ἡμέρα δὲν παρέρχεται, κατὰ τὴν ὁποίαν νὰ μὴ εἶναι ἐμπρός μου ἡ ἐντροπή, ποὺ αἰσθάνομαι δι’ ἐμὲ καὶ τὸ ἔθνος μου, καὶ ἡ καταισχύνῃ, ποὺ μὲ ἀναγκάζει νὰ ρίπτω κάτω κατακόκκινον τὸ πρόσωπόν μου, μὲ κατεπλάκωσε καὶ μὲ ἐσκέπασεν ὁλόκληρον,

Καὶ τοῦτο ἐξ αἰτίας τῶν ἐμπαιγμῶν ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μᾶς ὑβρίζουν καὶ μᾶς περιφρονοῦν, ἐξ αἰτίας τῆς καταφρονήσεως, ἡ ὁποία διαγράφεται ἔντονα εἰς τὸ πρόσωπον καὶ τὸ βλέμμα τῶν ἐχθρῶν μας καὶ τῶν καταδιωκόντων ἡμᾶς.

λόγῳ τῆς ὀνειδιστικῆς καὶ περιφρονητικῆς φωνῆς τοῦ καθενὸς ποὺ μᾶς ὑβρίζει καὶ μᾶς κατηγορεῖ, λόγῳ τοῦ ἀγριωποῦ καὶ γεμάτου περιφρόνησιν προσώπου καὶ τῶν λοξῶν βλεμμάτων τοῦ ἐχθροῦ καὶ του καταδιώκοντος ἡμᾶς.

Ὅλα αὐτὰ τὰ δεινὰ ἐξέσπασαν ἐναντίον μας, καὶ ὅμως ἡμεῖς δὲν σὲ ἐλησμονήσαμεν. Δὲν κατεπατήσαμεν τὸν νόμον σου καὶ τὴν διαθήκην σου.

Ὅλα αὐτὰ τὰ δεινὰ ἐπῆλθον καθ’ ἡμῶν, καὶ ὅμως δὲν σὲ ἐλησμονήσαμεν, καὶ δὲν παρεβιάσαμεν τὴν διαθήκην, ποὺ συνῆψας μετὰ τοῦ Ἀβραάμ.

Ἡ καρδία μας δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ σέ. Σὺ ὅμως, Κύριε, ἐπέτρεψες μὲ τὰς θλίψεις αὐτὰς νὰ χάσωμεν τὸν δρόμον μας καὶ νὰ παρεκκλίνωμεν ἀπὸ τὸν ἰδικόν σου δρόμον.

Καὶ δὲν ἐστράφη πρὸς τὰ ὀπίσω καὶ μακρὰν ἀπὸ σὲ ἡ καρδία μας· καὶ ἐξ αἰτίας τῶν ἀλγεινῶν, ποὺ ἐπέτρεψας νὰ μᾶς συμβοῦν, μᾶς ἀφῆκες νὰ χάσωμεν τὸν δρόμον μας καὶ νὰ ἐκτραπῶμεν ἀπὸ τὴν ἰδικήν σου εὐθεῖαν ὁδόν.

Διότι μᾶς ἐταπείνωσες εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τῆς ταλαιπωρίας καὶ ὑποδουλώσεως. Ἐκεῖ μᾶς ἐκάλυψεν ἡ ζοφερὰ σκιὰ τοῦ θανάτου.

Διότι μᾶς ἐταπείνωσας εἰς τόπον κακοπαθείας καὶ ὑποδουλώσεως καὶ ὡς ἄλλο σάβανον μᾶς ἐκάλυψαν τὰ σκότη καὶ οἱ κίνδυνοι τοῦ θανάτου.

Ἐὰν εἴχαμεν λησμονήσει τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μας, ἐὰν εἴχαμεν ὑψώσει ἰκετευτικὰς τὰς χεῖρας πρὸς ἄλλον θεὸν ψευδῆ εἰδωλολατρικόν,

Ἐὰν εἴχαμεν λησμονήσει τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μας καὶ ἐὰν ἐσηκώσαμεν ἱκετευτικὰς τὰς χεῖρας μας πρὸς Θεὸν ξένον καὶ ψευδῆ,

ὁ Θεός μας δὲν θὰ εἶχε ἀντιληφθῆ τοῦτο καὶ δὲν θὰ μᾶς ἐζητοῦσε τὸν λόγον; Αὐτὸς γνωρίζει καὶ τὰ πλέον ἀπόκρυφα αἰσθήματα καὶ βουλεύματα τῶν καρδιῶν μας.

δὲν θὰ ἀντελαμβάνετο τοῦτο ὁ Θεός, διὰ νὰ μᾶς ζητήσῃ ἀκριβῆ λόγον διὰ τὴν εἰδωλολατρίαν μας ταύτην; Ἀσφαλῶς ναί. Διότι αὐτὸς γνωρίζει καὶ τὰς ἀποκρύφους σκέψεις καὶ διαθέσεις πάσης καρδίας.

Ἀλλ’ ἡμεῖς, Κύριε, πρὸς χάριν σου ὑφιστάμεθα θανάσιμα μαρτύρια ὅλην τὴν ἡμέραν. Ἐθεωρήθημεν ὡς πρόβατα συρόμενα εἰς τὴν σφαγήν.

Ἀλλ’ ἠμεῖς ὄχι μόνον τοιοῦτον τι δὲν ἐπράξαμεν, ἀλλὰ μαρτυροῦμεν διὰ τὸ ὄνομά σου. Διότι ἕνεκα τῆς πρὸς σὲ πίστεώς μας ὑφιστάμεθα κατὰ πρόθεσιν θάνατον καθημερινῶς, ἕτοιμοι πάντοτε νὰ ἀποθάνωμεν διὰ σέ. Ἐθεωρήθημεν σὰν πρόβατα συρόμενα πρὸς σφαγήν.

Σήκω ἐπάνω. Διατί φαίνεται ὅτι κοιμᾶσαι, Κύριε; Σήκω καὶ μὴ μᾶς σπρώχνῃς μακρυὰ ἀπὸ κοντά σου, διὰ νὰ μὴ καταστραφῶμεν ἐξ ὁλοκλήρου.

Σήκω ἐπάνω διὰ νὰ κάμῃς ἐκδίκησιν καὶ νὰ μᾶς βοηθήσῃς, Κύριε. Διατί φαίνεσαι σὰν νὰ κοιμᾶσαι, ἀδιαφόρων διὰ τὸ κατάντημά μας; Σήκω καὶ μὴ μᾶς σπρώχνῃς ἀπὸ κοντά σου ὡς ἀνεπιθυμήτους καὶ ἀπεχθεῖς εἰς τὸ διηνεκές.

Διατί γυρίζεις ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν σου; Λησμονεῖς τὴν δυστυχίαν καὶ τὴν θλῖψιν μας;

Διατί στρέφεις μὲ ἀδιαφορίαν ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν σου διὰ νὰ μὴ μᾶς βλέπῃς; Διατί λησμονεῖς τὴν ἀθλιότητά μας καὶ τὴν θλῖψιν μας;

Σπλαγχνίσου μας, Κύριε, διότι ἡ ζωή μας κατέπεσεν εἰς τὸ χῶμα τοῦ τάφου. Ἡ κοιλία μας ἐκολλήθη εἰς τὸ ἔδαφος καὶ ἐποδοπατήθημεν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας.

Θλιβόμεθα πολύ. Διότι κατέπεσεν εἰς τὸ χῶμα ἐξηντλημένη ἡ ψυχή μας καὶ ἐκόλλησαν εἰς τὴν γῆν τὰ σπλάγχνα μας λόγῳ τῆς καταπιέσεως καὶ καταπατήσεως, ποὺ ὑφιστάμεθα ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας.

Σήκω, Κύριε, βοήθησέ μας, καὶ γλύτωσέ μας εἰς δόξαν τοῦ ἁγίου σου Ὀνόματος.

Σήκω, Κύριε· βοήθησέ μας καὶ ἐλευθέρωσέ μας, διὰ τὸ ὄνομά σου καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν σου.