Ψαλμός 72

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Ἀσάφ.

Ψαλμὸς τοῦ Ἀσάφ.

Πόσον ἀγαθὸς εἶναι ὁ Θεὸς καὶ πλήρης εὐεργεσιῶν πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ μάλιστα εἰς ὅσους ἔχουν καρδίαν εὐθεῖαν καὶ εἰλικρινῆ!

Πόσον ἀγαθὸς καὶ εὐεργετικὸς εἶναι ὁ Θεὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, καὶ μάλιστα εἰς ὅσους ἐξ αὐτῶν ἔχουν εὐθεῖαν καὶ καθαρὰν τὴν καρδίαν!

Ἀλλὰ εἰς ἐμὲ παρ’ ὀλίγον νὰ σαλευθοῦν οἱ πόδες μου, νὰ κλονισθοῦν ἀπὸ ἀμφιβολίαν αἱ πεποιθήσεις μου. Παρ’ ὀλίγον αἱ πορεῖαι τῆς ζωῆς μου νὰ εἶχαν ἐκκλίνει ἀπὸ τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου.

Ἐμοῦ δὲ ἐκλονίσθησαν ἐκ τῆς ἀμφιβολίας αἱ πεποιθήσεις μου καὶ οἱ ὑγιεῖς λογισμοί, ποὺ ὡς ἄλλοι πόδες ὑποστηρίζουν τὴν εὐσέβειαν τῆς ψυχῆς μου, παρ’ ὀλίγον νὰ σεισθοῦν τὰ ἐν τῇ πορείᾳ τῆς ζωῆς βήματά μου καὶ νὰ ἐξολισθήσω ἀπὸ τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἀπὸ τὴν πίστιν μου εἰς τὴν πρόνοιάν του.

Διότι κατελήφθην ἀπὸ ζήλειαν καὶ ἀπὸ δυσφορίαν, ἐπειδὴ ἔβλεπα τὴν εὐημερίαν τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων.

Διότι κατελήφθην ἀπὸ ζήλειαν ἕνεκα τῶν ἀνόμων, ἐπειδὴ ἔβλεπα τὴν εὐημερίαν καὶ εὐεξίαν τῶν ἁμαρτωλῶν.

Ἔβλεπα ὅτι δὲν ὑπάρχει, μακρὰ ἀγωνία καὶ βάσανος κατὰ τὸν θάνατόν των καὶ δὲν διαρκεῖ ἐπὶ πολὺ ἡ τυχὸν μαστίζουσα αὐτούς θλῖψις.

Διότι δὲν ὑπάρχει παρατεταμένη ἀγωνία καὶ βάσανος καὶ μεγάλη κακοπάθεια κατὰ τὸν θάνατόν των, καὶ δὲν στεροῦνται οὐδὲ διαρκεῖ ἐπὶ πολὺ ἢ τυχὸν μαστίζουσα αὐτοὺς θλῖψις.

Αὐτοὶ δὲν κοπιάζουν, ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, διὰ τὸν πορισμὸν τῶν ἀγαθῶν τῆς ζωῆς. Καὶ γενικῶς δὲν καταθλίβονται, ὅπως οἱ ἄλλοι.

Δὲν δοκιμάζουν τοὺς κόπους πρὸς πορισμὸν τῶν ἀναγκαίων, τοὺς ὁποίους καταβάλλουν οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι καὶ δὲν ταλαιπωροῦνται οὐδὲ ὑποφέρουν ὅπως οἱ ὁμοιοί των.

διὰ τοῦτο ἐκράτησεν αὐτοὺς ἡ ὑπερηφανία, περιεβάλοντο ἀδικίαν καὶ ἀσέβειαν ἑαυτῶν.

Δι’ αὐτὸ καὶ τοὺς κατέλαβεν ἐξ ὁλοκλήρου ἡ ὑπερηφάνειά των. Κατὰ τρόπον ἐπιδεικτικὸν φοροῦν καὶ φέρουν τὴν ἀδικίαν πρὸς τοὺς ἄλλους καὶ τὴν ἀσέβειαν πρὸς τὸν Θεόν.

Δι’ αὐτὸ τοὺς ἐκυρίευσεν ὁριστικῶς καὶ τελείως ἡ ὑπερηφάνειά των, περιεβλήθησαν ὡς ἔνδυμα καὶ κόσμημα ἐπιδεικτικὸν τὴν ἀδικίαν καὶ ἀσέβειαν, ἡ ὁποία τοὺς διακρίνει.

Ἡ ἀδικία των θὰ ἐξέλθῃ λιπαρά, πλουσία καὶ μεστωμένη ἀπὸ τὴν διεφθαρμένην των καρδίαν. Ἐξεπέρασαν κάθε ὅριον αἱ πονηραὶ ἐπιθυμίαι τῆς καρδίας των.

Θὰ ἀναφύῃ ὡς ἄλλο φυτὸν ἡ ἀδικία των ἀπὸ τὴν διαφθορὰν τῆς καρδίας των, σὰν ἀπὸ παχὺ καὶ πλούσιον εἰς λιπάσματα ἔδαφος, ἐξεπέρασαν καὶ ὑπερεξεχείλισαν κάθε ὅριον καὶ κάθε μέτρον αἱ πονηραὶ διαθέσεις καὶ ἐπιθυμίαι τῆς καρδίας των.

Ἐσκέφθησαν καὶ ἀπεφάσισαν πονηοὰ ἐναντίον τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Διελάλησαν χωρὶς ἐντροπὴν μεγαλοφώνως τὰ κακουργήματά των.

Διενοήθησαν κατὰ τῶν ὁμοίων των πονηρὰ καὶ σύμφωνα πρὸς τὰς σκέψεις των, γεμᾶτοι πονηρίαν ὑπῆρξαν καὶ οἱ λόγοι των, διὰ φωνῆς ὑπερηφάνου καὶ ἀγερώχου διεβόησαν ἀσυστόλως τὰ διαπραχθέντα ὑπ’ αὐτῶν ἀδικήματα.

Ἤνοιξαν τὸ στόμα των καὶ ἔφθασε μέχρι τοῦ οὐρανοῦ, διὰ νὰ ὑβρίσῃ καὶ αὐτὸν τὸν Θεόν. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἡ γλῶσσα των ἐπέρασε ἐπάνω εἰς τὴν γῆν ἐξαπολύουσα συκοφαντίας καὶ ὕβρεις.

Βλασφημοῦν θεία καὶ ἀνθρώπινα· ἔφθασε καὶ ἐπροχώρησε τὸ στόμα των μέχρι τοῦ οὐρανοῦ διὰ τῶν κατὰ τοῦ Θεοῦ βλασφημιῶν, καὶ ἀπ’ ἐκεῖ ἡ γλῶσσα των ἐπέρασεν ἐπὶ τῆς γῆς ἐξαπολύουσα χειμάρρους ὕβρεων καὶ συκοφαντιῶν.

Διὰ τοῦτο ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἀπὸ τὸ κακὸν παράδειγμα ἐκείνων ἐγκαταλείπει ἐμὲ καὶ ἐπιστρέφει ἐδῶ, ὅπου εὑρίσκονται αὐτοί, παρασυρόμενος ἀπὸ τὴν φαινομενικήν των εὐτυχίαν. Φαντάζονται οἱ σκανδαλισμένοι Ἰσραηλῖται ὅτι καὶ μεταξὺ αὐτῶν θὰ ἀνατείλουν ἔτσι ἡμέραι εὐτυχίας.

Διὰ τοῦτο ὁ λαός, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐγὼ κατεστάθην προφήτης, δὲν στρέφεται πρὸς ἐμέ, ἀλλ’ ἐπιστρέφει ἐνταῦθα, ὅπου εὑρίσκονται αὐτοί, παρασυρόμενος ὑπὸ τῆς ἀτιμωρησίας των καὶ εὐδαιμονίας των. Καὶ φαντάζεται ἀπατώμενος, ὅτι ἡμέραι γεμᾶται ἀπὸ εὐτυχίαν θὰ εὐρεθοῦν μεταξὺ αὐτῶν.

Καὶ εἶπαν πολλοὶ σκανδαλισθέντες ἀπὸ τὴν φαινομενικὴν εἰδαιμονίαν τῶν ἀσεβῶν· ἆρα γε λαμβάνει γνῶσιν ὁ Θεὸς αὐτῶν, ποὺ συμβαίνουν εἰς τὴν γῆν; Καὶ ὑπάρχει πράγματι γνῶσις αὐτῶν εἰς τὸν Ὕψιστον;

Καὶ εἶπαν ὑπὸ τῆς εὐδαιμονίας τῶν ἀσεβῶν σκανδαλισθέντες: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ λαμβάνῃ εἴδησιν ὁ Θεὸς περὶ τῶν συμβαινόντων ἐν τῇ γῇ; Καὶ ὑπάρχει πράγματι γνῶσις τούτων εἰς τὸν Ὕψιστον;

Ἰδού, ὅτι αὐτοὶ ἐδῶ εἶναι ἁμαρτωλοὶ καὶ ὅμως εὐτυχοῦν. Ἀπέκτησαν πλοῦτον, ὁ ὁποῖος συνεχῶς καὶ αὐξάνει εἰς τὰ χέρια των.

Ἰδοὺ αὐτοὶ ἐδῶ εἶναι ἁμαρτωλοί, καὶ ὅμως εὐδαιμονοῦν· ἐγένοντο κάτοχοι πλούτου, ὅστις διαρκῶς καὶ ἀπαύστως αὐξάνει.

Εἶπα καὶ ἐγὼ παρασυρθεὶς πρὸς στιγμὴν ἀπὸ τὰς σκέψεις αὐτάς· ἆρά γε ματαίως διετήρησα καθαρὰν τὴν καρδίαν μου καὶ ἔχω νίψει τὰς χεῖρας μου ὡς ἀθῶος μεταξὺ τῶν ἀθώων;

Εἶπον δὲ καὶ ἐγὼ παρασυρθεὶς πρὸς στιγμήν: Ἄρα ματαίως ἐτήρησα ἁγνὴν τὴν καρδίαν μου καὶ ἔνιψα μαζὶ μὲ τοὺς ἀθῴους τὰς χεῖρας μου ὡς καθαρὰς ἀπὸ πάσης ἀδικίας·

Ματαίως ὑφιστάμην μὲ ὑπομονὴν τὰς μαστιγώσεις τῶν διαφόρων θλίψεων ὅλην τὴν ἡμέραν, καὶ κάθε πρωῒ ἐξετάζω καὶ ἐλέγχω τὸν ἑαυτόν μου, μήπως ἔχω πταίσει εἰς τίποτε, διὰ νὰ προλάβω ἐνδεχομένας ἄλλας πτώσεις.

καὶ ἔγινα μεμαστιγωμένος καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν ἀδικούμενος καὶ θλιβόμενος, καθ’ ἑκάστην δὲ πρωΐαν ἐλέγχω τὸν ἑαυτόν μου μήπως ἔπταισά τι κατὰ τὴν προηγουμένην ἢ μήπως παρεκτραπῶ εἴς τι κατὰ τὴν ἀρχομένην ἡμέραν. Ματαίως λοιπὸν ταῦτα πάντα ὑπέμεινα;

Ἐὰν ἔλεγα, ὅτι θὰ διηγηθῶ αὐτοὺς τοὺς δισταγμοὺς τῆς ὀλιγοπιστίας μου, θὰ ἐκθέσω τὰς σκέψεις μου εἰς τὴν γενεὰν τῶν υἱῶν σου, τότε θὰ ἀνεδεικνυόμην ἀσύνετος καὶ ἀποστάτης, διδάσκαλος τοῦ κακοῦ.

Ἐὰν ἔλεγον· θὰ διηγηθῶ τοὺς δισταγμούς μου αὐτοὺς καὶ θὰ ἐκθέσω καὶ εἰς τοὺς ἄλλους οὕτως, ὅπως μοῦ ἔρχονται αἱ σκέψεις, ἰδοὺ εἰς τὴν γενεὰν τῶν υἱῶν σου θὰ ἀπέβαινον ἀποστάτης καὶ ἀσύνθετος καὶ προδότης διδάσκαλος.

Ἐνόμισα ὅμως ὅτι ἔπρεπε νὰ μελετήσω, διὰ νὰ κατανοήσω καλῶς αὐτὸ τὸ ζήτημα. Ἡ μελέτη ὅμως αὐτὴ ὑπῆρξε δι’ ἐμὲ κόπος ἀνωφελὴς καὶ ἐξαντλητικός. Λύσιν δὲν εὑρῆκα·

Καὶ δὲν ἐξεδήλωσα τοὺς δισταγμούς μου, ἀλλ’ ἐνόμισα ὅτι πρέπει νὰ μελετήσω τὸ ζήτημα, διὰ νὰ τὸ κατανοήσω. Ἀλλ’ ἡ μελέτη τοῦ προβλήματος τούτου ὑπῆρξε κόπος ἀνωφελὴς καὶ ἐξαντλητικός, διότι παριμένει τοῦτο δι’ ἐμὲ ἄλυτον.

μέχρις ὅτου εἰσῆλθα εἰς τὸν ἅγιον ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐκεῖ φωτισθεὶς εἶδα καὶ ἐννόησα τὰ τέλη τῶν ἁμαρτωλῶν αὐτῶν ἀνθρώπων.

Ἕως ὅτου εἰσῆλθον εἰς τὸν ναὸν καὶ εἰς τὸ ἁγιαστήριον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐκεῖ φωτισθεὶς ὑπὸ τοῦ Πνεύματος προσέβλεψα εἰς τὰ ἔσχατα τῶν ἁμαρτωλῶν τούτων καὶ προφητικῶς διέκρινα τὰ τελευταῖα των.

Τώρα εὐτυχοῦν, ἀλλὰ διὰ τὰς δολιότητάς των ἐπεφύλαξες δι’ αὐτοὺς συμφοράς. Θὰ τοὺς ταπεινώσῃς, θὰ συντρίψῃς τὴν ὑπερηφάνειάν των.

Εὐτυχοῦν τώρα. Ἀλλὰ διὰ τὰς δολιότητάς των ἐπεφύλαξες εἰς αὐτοὺς κακά· τοὺς κατεκρήμνισας εἰς ἐρείπια ἕνεκα τῆς ἐπάρσεώς των.

Πῶς ἔξαφνα ἐρημώθηκαν ὅλοι; Ἐξηφανίσθησαν, ἐχάθησαν ἐξ αἰτίας τῆς παρανομίας των.

Πῶς εἰς μίαν στιγμὴν κατέληξαν να ἐρημωθοῦν; Ἐξηφανίσθησαν, ἐχάθησαν ἕνεκα τῆς πολλῆς των ἀνομίας.

Ὅπως διαλύεται καὶ σβήνει τὸ ὄνειρον τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἐξυπνᾷ καὶ σηκώνεται, ἔτσι καὶ σύ, Κύριε, ἐξεμηδένισας εἰς τὴν πόλιν σου Ἱερουσαλὴμ τὴν πρόσκαιρον καὶ λαμπρὰν ἐμφάνισιν τῶν ἁμαρτωλῶν.

Σὰν ὄνειρον ἀφυπνιζομένου καὶ ἐγειρομένου ἀπὸ τὴν κλίνην ἀνθρώπου ἐξεμηδένισας, Κύριε, ἐν τῇ πόλει σου Ἱερουσαλὴμ τὴν ἐλκυστικην ὡς ζωγραφίαν καὶ εὐδιάλυτον ὡς φανταστικὴν εἰκόνα ἐμφάνισίν των καὶ τὸν περὶ τὸ ὄνομά των θόρυβον.

Προηγουμένως εἶχε φλογισθῆ ἀπὸ ζηλοτυπίαν καὶ δυσφορίαν ἡ καρδία μου διὰ τὴν εὐτυχίαν τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων. Οἱ νεφροί μου καὶ τὸ ἐσωτερικόν μου ἀνεστατώθησαν, ἤλλαξαν ὄψιν.

Τῷ ὄντι ἔσφαλα, διότι ἐξεκαύθη ἀπὸ τὸν φθόνον τῆς εὐτυχίας των ἡ καρδία μου, καὶ οἱ νεφροί μου, ἡ ἔδρα τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιθυμιῶν καὶ συναισθημάτων, ἀνεστατώθησαν καὶ ὑπέστησαν ἀλλοίωσιν ἀπὸ τὴν ἀδημονίαν.

Κάτω ἀπὸ τὰς σκέψεις αὐτὰς ἔγινα καὶ ἐγὼ ἕνα τίποτε. Δὲν ἐννόησα καθόλου τὸ πρόβλημα τοῦτο. Ἐνώπιόν σου ἔγινα ὠσὰν ζῶον· ὠσὰν ἕνα κτῆνος κατὰ τὸν νοῦν.

Καὶ ἐγὼ ὑπὸ ἔποψιν διανοητικῆς ἀντιλήψεως καὶ κατανοήσεως ἤμην χαμένος καὶ τιποτένιος, καὶ δὲν ἐκατάλαβα οὔτε ἠδυνήθην νὰ σκεφθῶ βαθύτερον· ἔγινα ἐνώπιόν σου ὅμοιος πρὸς κτῆνος· καὶ ὅπως αὐτὸ δὲν κατανοεῖ τοὺς ἀνθρωπίνους λογισμούς, οὕτω καὶ ἐγὼ δὲν κατενόουν τὰς θείας σου βουλάς.

Ἀλλὰ ἐγώ, ὡς πιστός σου, θὰ εἶμαι πάντοτε μαζῆ σου. Διότι σὺ μὲ ἐκράτησες ἀπὸ τὴν δεξιάν μου χεῖρα, ὥστε νὰ μὴ πέσω.

Καὶ κατόπιν αὐτῶν ποὺ ἐδιδάχθην διὰ τοῦ φωτισμοῦ σου, ἐγὼ διὰ παντὸς θὰ εἶμαι μαζί σου καὶ σὺ μὲ ἐκράτησας ἀπὸ τὴν δεξιάν μου, ὅπως ὁ πατὴρ βοηθεῖ καὶ ὑποβαστάζει τὸ συμβαδίζον μετ’ αὐτοῦ μικρὸν παιδίον του.

Σύ, ἐν τῇ ἀγαθῇ καὶ παντοδυνάμῳ βουλῇ σου, μὲ ὡδήγησας εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, καὶ μὲ δόξαν θὰ μὲ παραλάβῃς εἰς τὴν ἄλλην ζωήν.

Καὶ διὰ τῆς σοφῆς συμβουλῆς καὶ ἐμπνεύσεώς σου μὲ ὡδήγησας ἐν τῇ παρούσῃ ζωῇ, ἕως ὅτου μετὰ δόξης θὰ μὲ παραλάβῃς εἰς τὸν οὐρανόν.

Διότι τί ἄλλο ἄξιον προσοχῆς καὶ ἀγάπης ὑπάρχει εἰς τὸν οὐρανὸν πλὴν ἀπὸ σέ; Τί ἄλλο, πλὴν ἀπὸ σέ, θὰ ἐπιθυμοῦσα ἐδῶ εἰς τὴν γῆν;

Διότι τί ἄλλο ἔχω καὶ τί ἄλλο ὑπάρχει δι’ ἐμὲ εἰς τὸν οὐρανὸν ἐκτὸς ἀπὸ σέ; Καὶ τί ἄλλο θὰ ἦτο ἱκανὸν νὰ μὲ θέλξῃ καὶ νὰ ἑλκύσῃ τὴν θέλησίν μου ἐπὶ τῆς γῆς, ὅταν εὑρίσκωμαι πλησίον σου καὶ κατέχω σέ;

Ἡ καρδία μου καὶ ὅλον μου τὸ σῶμα ἔσβησαν ἀπὸ τὰς ταλαιπωρίας μου. Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς εἶναι καὶ παραμένει ὁ πόθος τῆς καρδίας μου. Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ἀναφαίρετος καὶ αἰωνία κληρονομία μου.

Ἡ καρδία μου καὶ ἡ σάρξ μου ἀπὸ τὰς κακοπαθείας καὶ τὸν προσεγγίζοντα θάνατον ἐκλείπουν καὶ μαραίνονται. Τί μὲ τοῦτο; Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ πόθος τῆς καρδίας μου καὶ ὁ Θεὸς εἶναι τὸ αἰώνιον καὶ ἀναφαίρετον μερίδιον τῆς κληρονομίας μου. Τί ἄλλο θέλω; Καὶ τί ἔχω νὰ φοβηθῶ;

Ἰδού, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἀπομακρύνονται ἀπὸ σέ, θὰ καταστραφοῦν, διότι σὺ ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξωλόθρευσες καὶ θὰ ἐξολοθρεύῃς πάντοτε καθένα ποὺ ἀποστατεῖ ἀπὸ σέ.

Ἂς φοβοῦνται ὅσοι μακρύνουν τοὺς ἑαυτούς των ἀπὸ σοῦ, διότι ἰδοὺ αὐτοὶ θὰ ἀπολεσθοῦν· ἐξωλόθρευσας πάντα, ὅστις ἐχωρίσθη ἀπὸ σέ, τὸν ἀληθῆ Νυμφίον, καὶ παρεξέκλινεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ τὴν ἁμαρτίαν μολύνας καὶ διασπάσας ὡς ἄλλος μοιχὸς καὶ πόρνος τὴν πρὸς σὲ σχέσιν καὶ ἕνωσιν.

Εἰς ἐμὲ ἕνα μόνον ὕψιστον ἀγαθὸν ὑπάρχει, νὰ προσκολλῶμαι εἰς τὸν Θεόν, νὰ ἀποθέτω τὴν ἐλπίδα μου εἰς τὸν Κύριον, νὰ κηρύττω καὶ νὰ διαλαλῶ ὅλους τοὺς αἴνους σου καὶ τὰς εὐχαριστίας μου διὰ τὰς εὐεργεσίας σου ἐνώπιον πλήθους λαοῦ εἰς τὰς πύλας τῆς κόρης σου, τῆς Ἱερουσαλήμ.

Εἰς ἐμὲ δὲ ἓν ἀγαθὸν μόνιμον καὶ ὕψιστον ὑπάρχει, τὸ νὰ προσκολλῶμαι ὁλονὲν καὶ περισσότερον εἰς τὸν Θεὸν καὶ νὰ στηρίζω ὁλόκληρον τὴν ἐλπίδα μου ἐπὶ τοῦ Κυρίου, ὥστε ἀπορροφώμενος ὅλος ἀπὸ τὸν πόθον καὶ τὴν ἀγάπην σου, Κύριε, νὰ ἔχω κύριον καὶ παντοτεινὸν ἔργον μου τὸ νὰ ἐξαγγέλλω ὅλας τὰς ὀφειλομένας πρὸς σὲ δοξολογίας καὶ αἰνέσεις, ἱστάμενος παρὰ τὰς πύλας τῆς θυγατρὸς Σιών, τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ, ἵνα πάντες οἱ εἰσερχόμενοι δι’ αὐτῶν τὰς ἀκούουν.