Ψαλμός 82

[---]

Ὠδὴ ψαλμοῦ τοῦ Ἀσάφ.

Ὦ Θεέ μου, ποιὸς εἶναι δυνατὸν νὰ συγκριθῇ καὶ ἀντιπαραβληθῇ μὲ σένα; Δι’ αὐτό, ὡς παντοδύναμος καὶ πάνσοφος ποὺ εἶσαι, μὴ μένῃς σιωπηλός, μηδὲ καταπραΰνῃς καὶ μὴ ἀφήσῃς ἀνεκδήλωτον τὴν δικαίαν σου ὀργήν, ὦ Θεέ μου.

Ὦ Θεέ μου, ποῖος δύναται νὰ συγκριθῇ πρὸς σέ; Κανεὶς δὲν εἶναι ὅμοιός σου· δι’ αὐτὸ καὶ ἐγὼ προσφεύγω εἰς σέ. Μὴ παραμείνῃς σιωπηλὸς καὶ μὴ συγκρατήσῃς τὴν ὀργήν σου. Μὴ δειχθῇς ἀπαθὴς καὶ ἀδιάφορος, ὦ Θεέ μου.

Διότι οἱ ἐχθροί μας, ποὺ εἶναι καὶ ἰδικοί σου ἐχθροί, ἐξέσπασαν εἰς ὀχλοβοὴν πολεμικὴν καὶ οἱ μισοῦντες σε ἐσήκωσαν ὑπερήφανον τὴν κεφαλήν των ἐναντίον μας.

Διότι ἰδού οἱ ἐχθροί σου ἐξέσπασαν μὲ πολὺν θόρυβον καὶ ταραχὴν καὶ αὐτοὶ ποὺ σὲ μισοῦν, ἐσήκωσαν θρασεῖαν κεφαλήν.

Συνέλαβαν καὶ κατέστρωσαν πανοῦργα σχέδια ἐναντίον τοῦ λαοῦ σου. Ἔλαβαν ὀλεθρίας ἀποφάσεις ἐναντίον τῶν ἁγίων σου Ἰσραηλιτῶν.

Συνέλαβον κατὰ τοῦ λαοῦ σου σχέδια γεμᾶτα πανουργίαν, καὶ ἔλαβον ἐξολοθρευτικὰς ἀποφάσεις κατὰ τῶν ἀφιερωμένων εἰς σὲ Ἰσραηλιτῶν.

Ἀπεφάσισαν καὶ εἶπαν μεταξύ των: Ἐλᾶτε νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσωμεν, ὥστε νὰ παύσουν νὰ ἀποτελοῦν ἔθνος καὶ κανεὶς νὰ μὴ ἐνθυμῆται πλέον τὸ ὄνομα τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Εἶπαν· Ἔλθετε καὶ ἂς ἐξολοθρεύσωμεν αὐτούς, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχουν ὡς ἔθνος, καὶ νὰ μὴ μνημονεύεται πλέον τὸ ὄνομα Ἰσραήλ.

Μὴ μείνῃς ἀδιάφορος, Κύριε, διότι αὐτοὶ ἀπὸ κοινοῦ καὶ ἐκ συστάσεως μὲ μὶαν καρδίαν ὅλοι των ἀπεφάσισαν τὴν καταστροφήν μας. Ὑπέγραψαν ἔνορκον συμφωνίαν ἐναντίον σου.

Μὴ δειχθῇς λοιπὸν ἀδιάφορος, Κύριε, διότι μὲ ὁμόνοιαν καὶ πλήρη συμφωνίαν, μὲ μίαν καρδίαν ὅλοι των ἔλαβον ἀποφάσεις, συνῆψαν συνθήκην κατὰ σοῦ.

Αὐτοὶ οἱ ἐχθροί μας εἶναι οἱ σκηνῖται, οἱ Ἰδουμαῖοι, οἱ Ἰσμαηλῖται, οἱ Μωαβῖται καὶ οἱ Ἀγαρηνοί.

Ποῖοι δέ; Οἱ σκηνῖται τῆς πρὸς νότον τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης χώρας Ἰδουμαῖοι καὶ οἱ μεταξὺ τῆς Ἀραβίας καὶ Ἀσσυρίας κατοικοῦντες Ἰσμαηλῖται· οἱ παρὰ τὴν Νεκρὰν θάλασσαν ἐγκατεστημένοι Μωαβῖται καὶ οἱ βορείως τῆς Παλαιστίνης οἰκοῦντες Ἀγαρηνοί,

Οἱ τῆς φυλῆς Γεβὰλ καὶ Ἀμμὼν καὶ Ἀμαλήκ, οἱ Φιλισταῖοι καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Τύρου.

οἱ γείτονες τῶν Ἰδουμαίων Γεβαληνοὶ καὶ οἱ πέραν τοῦ Ἰορδάνου Ἀμμωνῖται καὶ οἱ ἐν τῇ Πετραίᾳ Ἀραβίᾳ διαμένοντες Ἀμαληκῖται καὶ οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι μετὰ τῶν κατοικούντων τὴν Τύρον.

Ἀλλὰ καὶ οἱ Ἀσσύριοι συνετάχθησαν καὶ ἦλθον μὲ τὸ μέρος αὐτῶν. Ἐβοήθησαν τους ἀπογόνους τοῦ Λὼτ ἐναντίον μας, τοὺς Μωαβίτας καὶ Ἀμμωνίτας.

Ἀλλὰ καὶ οἱ Ἀσσύριοι ἦλθον μαζὶ μὲ αὐτούς, καὶ ἔγιναν βοηθοὶ καὶ σύμμαχοι τῶν ἀπογόνων τοῦ Λώτ, τῶν Μωαβιτῶν τουτέστι καὶ Ἀμμωνιτῶν.

Ποίησον αὐτοῖς ὡς τῇ Μαδιὰμ καὶ τῷ Σισάρᾳ, ὡς τῷ Ἰαβεὶν ἐν τῷ χειμάρρῳ Κεισῶν·

Πράξε ἐναντίον αὐτῶν ὅ,τι ἄλλοτε ἔκαμες ἐναντίον τῶν Μαδιανιτῶν, ἐναντίον τοῦ σκληροῦ στρατηγοῦ των Σισάρα καὶ τοῦ βασιλέως Ἰαβεὶν εἰς τὸν χείμαρρον Κεισῶν.

Ποίησον εἰς αὐτοὺς ὅπως ἄλλοτε ἐποίησας εἰς τοὺς κατοίκους τῆς γῆς Μαδιάμ, οἱ ὁποῖοι ἐξωντώθησαν ὑπὸ τοῦ Γεδεών, καὶ ὅπως ἐποίησας εἰς τὸν ὦμον στρατηγὸν Σισάρα, καθὼς καὶ εἰς τὸν βασιλέα τούτου Ἰαβείν, τὸν ἀσεβῆ δυνάστην τῆς Χαναάν, ὁ ὁποῖος ἐπατάχθη παρὰ τὸν χείμαρρον Κεισὼν ὑπὸ τοῦ Βαρὰκ καὶ τῆς Δεββώρας.

Ἐκεῖνοι ἐξωλοθρεύθησαν διὰ τῆς δικαίας σου ὀργῆς εἰς Ἀενδὼρ καὶ τὰ σώματά των ἔγιναν κόπρος καὶ λίπασμα τῆς γῆς.

Ἐξωλοθρεύθησαν ἐν τῇ πόλει Δενδώρ, ἔγιναν σὰν κόπρος καὶ λίπασμα διὰ τὴν γῆν.

Ὅλους τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν θέσε τους εἰς τὴν αὐτὴν μοῖραν καὶ τιμώρησέ τους, ὅπως διὰ τοῦ Γεδεὼν ἐξωλόθρευσας τὸν Ὠρὴβ καὶ Ζὴβ καὶ Ζεβεὲ καὶ Σαλμανά, ὅλους τοὺς ἄρχοντας τῶν Μαδιανιτῶν·

Τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν ὅλους θέσε τους εἰς τὸν αὐτὸν τόπον καὶ τιμώρησέ τους, ὅπως διὰ τοῦ Γεδεὼν ἐξωλόθρευσας τὸν Ὠρὴβ καὶ Ζὴβ καὶ Ζεβεὲ καὶ Σαλμανά, ὅλους τοὺς ἄρχοντας τῶν Μαδιανιτῶν ἐκείνων,

αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶπαν: Ἂς κατακτήσωμεν ὡς ἰδικήν μας κληρονομίαν καὶ εἰς ὄφελος τοῦ ἑαυτοῦ μας τὸν ἅγιον τόπον, τὸν ναὸν καὶ τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ.

οἱ ὁποῖοι εἶπαν· ἂς κατακτήσωμεν ὡς κληρονομίαν ἰδικήν μας καὶ πρὸς ὄφελος τοῦ ἑαυτοῦ μας τὰ θυσιαστήρια καὶ τὸν ἅγιον τόπον τοῦ Θεοῦ.

Ὦ Θεέ μου, κάμε τους ὠσὰν ἀνεμοστρόβιλον, ὥστε νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ σταθοῦν πουθενά. Κάμε τους ὠσὰν τὸ ξηρὸν ἄχυρον, ποὺ τὸ φυσᾷ καὶ τὸ διασκορπίζει ὁ ἄνεμος.

Ὦ Θεέ μου, μετάβαλέ τους εἰς τροχὸν καὶ ἀνεμοστρόβιλον, ὥστε νὰ μὴ στέκωνται πουθενά, ἀλλ’ ὑπὸ συνεχῶν καὶ ἀπαύστων συμφορῶν νὰ περιστρέφωνται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ· κάμε τους σὰν ξηρὸν ἄχυρον ποὺ τὸ φυσᾷ ὁ ἄνεμος καὶ τὸ διασκορπίζει.

Κατάκαυσέ τους, ὅπως ἡ πυρκαϊὰ κατακαίει τὰ δάση τοῦ δρυμοῦ, ὅπως μιὰ μεγάλη φλόγα κατακαίει τὰ κατάφυτα ὄρη.

Κατάκαυσέ τους ὡς τὸ πῦρ, τὸ ὁποῖον, ὅταν εἰσχωρήσῃ εἰς δάσος, κατακαίει τοῦτο ὁλόκληρον, καὶ ὅπως ἡ φλόξ, ἡ ὁποία θὰ κατακαύσῃ τὰ κατάφυτα βουνά.

Ἔτσι καὶ σύ, Κύριε, καταδίωξέ τους εἰς τὴν καταιγίδα τῆς ὀργῆς σου, ἀναστάτωσέ τους καὶ συγκλόνισέ τους ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν σου.

Οὕτω καὶ σὺ καταδίωξέ τους μὲ τὸν θυμόν σου ποὺ ἐκσπᾷ ὡς ἄλλη καταιγὶς καὶ μὲ τὴν ὀργήν σου συντάραξέ τους ὅλους.

Γέμισε τὰ πρόσωπά των μὲ καταισχύνην καὶ ἐξευτελισμόν, ὥστε νὰ ἀναγκασθοῦν νὰ ἐπικαλεσθοῦν τὸ ὄνομά σου, Κύριε.

Γέμισε τὰ πρόσωπά των ἀπὸ ἀτιμίαν καὶ θὰ ἀναγκασθοῦν ἐκ φόβου νὰ ζητήσουν τὸ ὄνομά σου, Κύριε.

Ἂς κατεντροπιασθοῦν, ἂς ἀναστατωθοῦν διὰ μέσου ὅλων τῶν αἰώνων, ἂς ἐντροπιασθοῦν καὶ ἂς ἐξολοθρευθοῦν.

Ἂς ἐντροπιασθοῦν καὶ ἂς καταληφθοῦν ἀπὸ φόβον καὶ ταραχὴν πάντοτε καὶ ἀτελευτήτως εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Καὶ ἂς κατεντροπιασθοῦν καὶ ἂς ἀπολεσθοῦν μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς·

Ἂς ἀναγνωρίσουν αὐτοί, ὅτι τὸ ὄνομά σου εἶναι Κύριος, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ μοναδικὸς καὶ Ὕψιστος Κύριος εἰς ὅλην τὴν γῆν.

καὶ ἂς γνωρίσουν οἱ ἄλλοι, ὅσοι θὰ διαφύγουν τὸν ὄλεθρον, ὅτι ὄχι τὰ ὀνόματα τῶν ψευδοθεῶν των, ἀλλὰ τὸ ἰδικόν σου ὄνομα εἶναι «τὸ Κύριος». Σὺ μόνος εἶσαι ὕψιστος ἐφ’ ὅλης τῆς γῆς.