Σοφία Σειράχ 34

Ματαίας καὶ ἀπατηλὰς ἐλπίδας τρέφει ὁ ἀσύνετος ἄνθρωπος. Καὶ τὰ ὄνειρα δίδουν πτερὰ εἰς τοὺς μωρούς.

Μάταιαι καὶ ψευδεῖς εἶναι αἱ ἐλπίδες τοῦ ἀσυνέτου ἀνθρώπου, τὰ δὲ ὄνειρα δίδουν πτερὰ εἰς τὴν φαντασίαν τῶν ἀνοήτων.

Ἐκεῖνος ποὺ δίδει προσοχὴν εἰς τὰ ὄνειρα, ομοιάζει μὲ ἐκεῖνον ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἁρπάξῃ τὴν σκιάν του, καὶ τρέχει διὰ νὰ συλλάβῃ τὸν ἄνεμον.

Ἐκεῖνος ποὺ προσέχει εἰς τὰ ὄνειρα, ὁμοιάζει πρὸς τὸν προσπαθοῦντα νὰ συλλάβῃ τὴν σκιὰν καὶ πρὸς τὸν καταδιώκοντα τὸν ἄνεμον.

Καθρέπτης καὶ ὄνειρα εἶναι πράγματα ὅμοια. Τὸ ὄνειρον εἶναι ὅ,τι ἡ εἰκὼν προσώπου ἐμπρὸς εἰς ἕνα κάτοπτρον.

Τὸ ὄνειρον εἶναι τὸ ἀντικαθρέπτισμα, τὸ ὁποῖον σχηματίζεται ἀπὸ τὸ πρὸ τοῦ καθρέπτου ἀντικείμενον· εἶναι τὸ ἐντὸς τοῦ καθρέπτου ὁμοίωμα τοῦ κατέναντι εἰς αὐτὸν προσώπου.

Ἀπὸ ἕνα ἀκάθαρτον πρᾶγμα ἢ πρόσωπον ἠμπορεῖ νὰ προέλθῃ τίποτε καθαρόν; Καὶ ἀπὸ κάτι, ποὺ εἶναι ψευδές, ἠμπορεῖ νὰ προέλθῃ κάτι τὸ ἀληθινόν;

Ἀπὸ ἀκάθαρτον ὅμως πρᾶγμα τί καθαρὸν δύναται νὰ προέλθῃ; Καὶ ἀπὸ τὸ ψευδὲς ἐσωτερικὸν τοῦ διδόντος πίστιν εἰς τὰ ὄνειρα τί ἀληθὲς δύναται νὰ προέλθῃ καὶ νὰ προβληθῇ; Ὁποῖον τὸ ἐσωτερικόν του παρασυρομένου ἀπὸ τὰ ὄνειρα, τοιοῦτον καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ προβαλλόμενον εἰς τὰ ὄνειρα ταῦτα εἴδωλον.

Αἱ μαντεῖαι, αἱ οἰωνοσκοπίαι καὶ τὰ ὄνειρα εἶναι μάταια πράγματα. Ὁμοιάζουν μὲ ἐξημμένας ὀνειροπολήσεις γυναικός, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ὑπὸ τὰς ὠδῖνας τοῦ τοκετοῦ.

Μαντεῖαι καὶ πληροφορίαι ἀπὸ οἰωνοὺς καὶ ὄνειρα εἶναι ὅλα μάταια καὶ χωρὶς κανὲν περιεχόμενον ἀληθές· εἶναι δὲ σὰν φανταστικαὶ παρακρούσεις καὶ ψευδαισθήσεις γυναικός, ποὺ διατελεῖ ὑπὸ τὰς ὠδῖνας τοῦ τοκετοῦ.

Ἐὰν τὸ ὄνειρον δὲν ἔχῃ ἀποστολῆ ἀπὸ τὸν Ὕψιστον εἰς κάποιον εὐμενῆ ἐπίσκεψίν του, μὴ δώσῃς εἰς αὐτὸ τὴν καρδίαν σου,

Ἐὰν τὸ ὄνειρον δὲν ἀποσταλῇ ἀπὸ τὸν Ὕψιστον εἰς τινὰ ἐπίσκεψίν του πρὸς ἡμᾶς, μὴ δώσῃς εἰς αὐτὸ τὴν καρδίαν σου καὶ μὴ τὸ προσέχῃς.

διότι τὰ ὄνειρα πολλοὺς ἐπλάνησαν καὶ ὅσοι ἐστήριξαν τὰς ἐλπίδας των εἰς αὐτά, ἐξέπεσαν καὶ ἠπατήθησαν.

Διότι πολλοὺς ἐπλάνησαν τὰ ὄνειρα, καὶ διεψεύσθησαν ἐλπίζοντες εἰς αὐτά.

Ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ ψευσθῇ. Θὰ ἐκπληρωθῇ εἰς τὰς διαβεβαιώσεις του, εἴτε πρὸς ἀμοιβὴν εἴτε πρὸς τιμωρίαν. Ἡ θεία σοφία εἰς τὸ στόμα καὶ τὴν καρδίαν τοῦ πιστοῦ εἶναι πλήρης καὶ ἰκανοποιητική, καὶ ὀχι τὰ ὄνειρα.

Ὁ Νόμος θὰ ἀποδειχθῇ τέλειος καὶ θὰ ἐκπληρώσῃ τὰς ἐπαγγελίας καὶ ὑποσχέσεις του, καὶ ἡ Σοφία θὰ παρουσιασθῇ σαφὴς καὶ τελεία μόνον εἰς τὸ στόμα τοῦ σοφοῦ, τοῦ ἑρμηνεύοντος ὄχι τὰ ὄνειρα, ἀλλὰ τὸν Νόμον.

Ὁ μορφωμένος ἄνθρωπος γνωρίζει πολλά, καὶ ὁ πολύπειρος ἄνθρωπος θὰ ὁμιλῇ μὲ σύνεσιν.

Ἄνθρωπος ποὺ ἐμορφώθη διὰ τῆς θείας παιδείας, ἔμαθε πολλά, καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει μεγάλην πεῖραν, θὰ ὁμιλῇ μὲ σύνεσιν.

Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει πεῖραν τῆς ζωῆς, ὀλίγα γνωρίζει. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἐταξίδευσεν εἰς πολλὰ μέρη, ἔχει πλῆθος γνώσεων καὶ ἱκανοτήτων.

Αὐτὸς ποὺ δὲν ὑπέστη δοκιμασίαν καὶ δὲν ἔλαβε πεῖραν τῆς ζωῆς, γνωρίζει ὀλίγα, ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἔχει γυρίσει τὸν κόσμον καὶ περιεπλανήθη εἰς πολλὰ ταξίδια, θὰ ἔχῃ πληθύνει τὴν ἐξυπνάδα του.

Πολλὰ εἶδα καὶ ἔμαθα, καθὼς περιηρχόμην τὰ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου· καὶ ἡ σοφία μου εἶναι πολὺ ἀνωτέρα ἀπὸ τὰ λόγια μου.

Πολλὰ ἔχω ἴδει, ὅταν ἐγύριζα ἀπὸ τὸ ἓν μέρος εἰς τὸ ἄλλο, καὶ αὐτὰ ποὺ ἔμαθα, εἶναι περισσότερα ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ ἠμπορῶ νὰ εἴπω.

Πολλὲς φορὲς διέτρεξα κίνδυνον θανάτου, ἐσώθην ὅμως χάρις εἰς τὰς γνώσεις καὶ τὴν πεῖραν μου.

Πάρα πολλὰς φορὰς ἐκινδύνευσα μέχρι θανάτου καὶ διεσώθην χάρις εἰς τὴν πεῖραν καὶ τὴν ἐκ ταύτης σύνεσίν μου.

Πολὺ θὰ παραταθῇ ἡ ζωὴ τῶν φοβουμένων τὸν Κύριον, διότι ἡ ἐλπίς των στηρίζεται εἰς τὸν σωτῆρα Θεόν.

Τὸ πνεῦμα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι φοβοῦνται τὸν Κύριον, θὰ ζῇ, διότι ἡ ἐλπίς των θὰ στηρίζεται εἰς Αὐτόν, ὁ Ὁποῖος θὰ τοὺς σώζῃ.

Ἐκεῖνος ποὺ φοβεῖται τὸν Κύριον, δὲν θὰ φοβηθῇ τίποτε ἄλλο καὶ δὲν θὰ δειλιάσῃ πρὸ οὐδενός, διότι αὐτὸς οὗτος ὁ Κύριος εἶναι ἡ ἐλπίς του.

Ἐκεῖνος ποὺ φοβεῖται τὸν Κύριον, δὲν θὰ φοβηθῇ τίποτε καὶ δὲν θὰ δειλιάσῃ, διότι ὁ Κύριος εἶναι ἡ ἐλπίς του.

Εὐτυχισμένη εἶναι ἡ ζωὴ ἐκείνου, ποὺ φοβεῖται τὸν Κύριον. Εἰς ποῖον στηρίζεται; Ποῖον ἔχει στήριγμά του, εἰ μὴ μόνον τὸν Θεόν;

Ἡ ψυχὴ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος φοβεῖται τὸν Κύριον, εἶναι τρισευτυχισμένη. Πρὸς τίνα ἄλλως τε στρέφεται μετ’ ἀφοσιώσεως, εἰς ποῖον ἔχει ἀκουμβήσει καὶ ποῖος εἶναι τὸ στήριγμά του; Ὁ Θεός.

Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου στρέφονται εὐμενεῖς καὶ προστατευτικοὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν ἀγαποῦν. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἰσχυρὸς προστάτης των, στήριγμα δυνάμεως, σκέπη προστατευτικὴ ἀπὸ τὸν καύσωνα, σκέπη ποὺ προφυλάσσει ἀπὸ τὸν μεσημβρινὸν ἥλιον· προφύλαξις ἀπὸ σκοντάμματα, βοήθεια καὶ περιφρούρησις ἀπὸ πτώσεις.

Τὰ μάτια τοῦ Κυρίου στρέφονται προστατευτικὰ πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι Τὸν ἀγαποῦν. Εἰς αὐτοὺς εἶναι ὁ Κύριος παντοδύναμος ὑπερασπιστὴς καὶ στήριγμα ἰσχυρόν. Εἶναι σκέπη προστατευτικὴ κατὰ τοῦ καύσωνος καὶ ἀπὸ τὴν μεσημβρίαν τοῦ θέρους, προφύλαξις ἀσφαλὴς ἀπὸ κάθε πρόσκομμα καὶ ἐμπόδιον καὶ βοήθεια ἀνορθώσεως ἀπὸ κάθε πτῶσιν.

Αὐτὸς ἀνυψώνει τὴν ζωήν μας, φωτίζει τοὺς ὀφθαλμούς, δίδει θεραπείαν, ζωὴν καὶ εὐλογίαν.

Αὐτὸς ἀνυψώνει τὴν ψυχήν μας καὶ φωτίζει τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ σώματος καὶ τῆς διανοίας μας· χαρίζει θεραπείαν καὶ ὑγείαν ψυχικὴν καὶ σωματικήν, μᾶς δίδει ζωὴν καὶ εὐλογίαν.

Ἐκεῖνος ποὺ προσφέρει θυσίαν ἀπὸ ἀδίκως ἀποκτηθέντα πράγματα, κάμνει προσφορὰν ἐμπαικτικὴν διὰ τὸν Θεόν. Τὰ δῶρα τῶν παρανόμων δὲν εἶναι δεκτὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἐκεῖνος ποὺ προσφέρει εἰς τὸν Θεὸν θυσίαν ἐξ ἀδικίας ἀποκτηθεῖσαν, προσάγει προσφοράν, διὰ τῆς ὁποίας περιγελᾷ τὸν Θεόν, καὶ τὰ δῶρα τῶν ἀνόμων δὲν προκαλοῦν τὴν εὐαρέσκειαν τοῦ Θεοῦ.

Δὲν εὐαρεστεῖται ὁ Ὕψιστος εἰς τὰς προσφορὰς τῶν ἀσεβῶν, οὔτε καὶ συγχωρεῖ τὰς ἁμαρτίας των μὲ τὸ πλῆθος τῶν θυσιῶν των.

Δὲν εὐαρεστεῖται ὁ Ὕψιστος εἰς τὰς προσφορὰς τῶν ἀσεβῶν, οὔτε συγχωρεῖ τὰς ἁμαρτίας των μὲ ὀσονδήποτε πλῆθος θυσιῶν των.

Ἐκεῖνος ποὺ προσφέρει θυσίαν ἀπὸ χρήματα πτωχῶν, εἶναι σὰν νὰ θυσιάζῃ τὸ παιδὶ ἐμπρὸς εἰς τὸν πατέρα του.

Ἐκεῖνος ποὺ προσάγει εἰς τὸν Θεὸν θυσίαν ἀπὸ χρήματα πτωχῶν, εἶναι ὅμοιος πρὸς ἐκεῖνον, ποὺ θυσιάζει τὸν υἱὸν ἐνώπιόν του πατρός του, ἀφοῦ ὁ Θεὸς εἶναι πατὴρ τῶν πτωχῶν.

Ὁ ἄρτος εἶναι ἡ ζωὴ διὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ στερουμένους. Ἐκεῖνος ποὺ θὰ τοὺς ἀφαιρέσῃ τὸν ἄρτον, ἄρα καὶ τὴν ζωήν, εἶναι ὡσὰν νὰ ἔχυσεν ἀνθρώπινον αἷμα, εἶναι φονεύς.

Τὸ ψωμὶ τῶν στερουμένων καὶ ἐν ἀνάγκαις εὑρισκομένων εἶναι ἡ ζωὴ τῶν πτωχῶν· αὐτὸς δέ, ποὺ ἀποστερεῖ αὐτήν, εἶναι ἄνθρωπος ἔνοχος ἐκχύσεως αἱμάτων.

Φονεύει τὸν πλησίον του ἐκεῖνος, ποὺ τοῦ ἀφαιρεῖ τὰ μέσα τῆς συντηρήσεώς του. Χύνει αἷμα ἀνθρώπου ἐκεῖνος, ποὺ δὲν καταβάλλει τὸ ἡμερομίσθιον τοῦ ἐργάτου.

Ἐκεῖνος ποὺ ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸν πλησίον του πᾶν τὸ ἀναγκαῖον πρὸς διαβίωσιν αὐτοῦ, φονεύει αὐτόν, χύνει δὲ τὸ αἷμα του ἐκεῖνος, ποὺ τοῦ στερεῖ τὸν μισθὸν τοῦ ἡμερομισθίου του.

Ὅταν ὁ ἔνας κτίζῃ καὶ ὁ ἄλλος κρημνίζῃ, ποία ὠφέλεια ἠμπορεῖ νὰ προέλθῃ; Οἱ κόποι των εἶναι μάταιοι.

Ὁ ἕνας νὰ κτίζῃ καὶ ὁ ἄλλος νὰ κρημνίζῃ· τί ἐκέρδησαν ἤ τίς ὠφέλεια προέκυψε περισσότερον ἀπὸ μάταιον κόπον;

Τὸ ἴδιον συμβαίνει, ὅταν ὁ ἕνας προσεύχεται καὶ ὁ ἄλλος καταρᾶται. Τίνος ἐκ τῶν δύο ὁ δεσπότης Θεὸς θὰ ἀκούσῃ τὴν φωνήν;

Ὁ εἰς νὰ εὔχεται καὶ ὁ ἄλλος νὰ καταρᾶται· τίνος ἐκ τῶν δύο τὴν φωνὴν θὰ εἰσακούση ὁ δεσπότης Θεός;

Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον, πλύνεται καὶ καθαρίζεται, διότι ἤγγισε νεκρόν, ἀλλὰ καὶ πάλιν ἐγγίζει τὸν νεκρόν, ποίαν ὠφέλειαν ἀποκομίζει ἀπὸ τὸ πλύσιμόν του;

Ἐκεῖνος ποὺ ἤγγισε νεκρὸν καὶ ἐμολύνθη, ἐπλύθη δὲ καὶ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον ἐκαθαρίσθη, ἀλλ’ ἔπειτα ἤγγισεν αὐτὸν πάλιν, τί ὠφελήθη ἐκ τοῦ προηγηθέντος λουτροῦ του;

Τὸ ἴδιον ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος νηστεύει διὰ τὰς ἁμαρτίας του, ἀλλὰ καὶ πάλιν ὅμως διαπράττει τὰς αὐτὰς ἁμαρτίας. Ποιὸς θὰ ἀκούσῃ τὴν προσευχήν του καὶ ποιὰ ὠφέλεια προῆλθεν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ταλαιπωρίαν τοῦ σώματός του διὰ τῆς νηστείας;

Ἔτσι εἶναι καὶ ὁ ἄνθρωπος, ποὺ νηστεύει διὰ τὰς ἁμαρτίας του, ἀλλ’ ἐπανέρχεται καὶ πράττει τὰ αὐτά. Ποῖος θὰ εἰσακούσῃ τὴν προσευχήν του; Καὶ τί ὠφελήθη ἀπὸ τὸ ὅτι ἐταπεινώθη οὗτος διὰ τῆς νηστεία.