Σοφία Σειράχ 36

Ἐλέησον ἡμᾶς, δέσποτα ὁ Θεὸς τῶν πάντων. Σὲ παρακαλοῦμεν ἐπίβλεψε καὶ ἐπίβαλε τὸν φόβον σου εἰς ὅλα τὰ ἔθνη.

Ἐλέησον μᾶς, δεσπότα Θεὲ ὄχι μόνον τῶν Ἰουδαίων, ἄλλα καὶ πάντων τῶν ἐθνῶν καὶ δημιουργημάτων, καὶ ἀπὸ τὸ ὕψος τῆς δόξης σου ρῖψε τὸ βλέμμα σου καὶ διὰ τῆς ἀκατανικήτου δυνάμεώς σου ἔμβαλε τὸν πρὸς Σὲ φόβον εἰς ὅλα τὰ ἔθνη.

Ὕψωσε τὸ παντοδύναμόν σου χέρι ἐναντίον τῶν ξένων ἀσεβῶν ἐθνῶν· ἂς ἴδουν καὶ ἂς μάθουν ἐκεῖνοι τὴν παντοδυναμίαν σου.

Ὕψωσε τὴν παντοδύναμον χεῖρα σου ἐναντίον τῶν ξένων ἐθνῶν, καὶ ἂς ἴδουν ταῦτα διὰ τῶν πραγμάτων τὴν κραταιὰν δύναμίν σου.

Ὅπως, Κύριε, κατὰ τὴν παλαιὰν ἐποχήν, ἐφανέρωσες τὴν ἁγιότητά σου ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν μας μὲ τὰς τιμωρίας, ποὺ ἔστειλες ἐναντίον των, ἔτσι καὶ τώρα δεῖξε ἐνώπιόν μας τὴν μεγαλωσύνην σου τιμωρῶν τοὺς ἐχθρούς μας.

Ὅπως δηλαδὴ ἄλλοτε ἔδειξες τὴν ἁγιότητά σου καὶ ἐδοξάσθης ἐνώπιον αὐτῶν διὰ τῆς θαυμαστῆς προστασίας σου πρὸς ἡμᾶς, ἔτσι καὶ τώρα εἴθε νὰ δείξῃς τὸ μεγαλεῖον σου ἐνώπιόν μας διὰ μέσου αὐτῶν, τιμωρῶν τὴν καθ’ ἡμῶν ἀδικίαν των καὶ καταπίεσίν των.

Κάμε νὰ σὲ γνωρίσουν καὶ αὐτοὶ καλά, ὅπως καὶ ἡμεῖς σὲ ἔχομεν γνωρίσει· νὰ γνωρίσουν δηλαδή, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεὸς πλὴν ἀπὸ σέ, Κύριε.

Καὶ ἂς Σὲ γνωρίσουν διὰ τῆς πείρας καὶ τῶν πραγμάτων, ὅπως καὶ ἠμεῖς ἐγνωρίσαμεν καὶ ἐμάθαμεν ὅτι δὲν ὑπάρχει θεὸς ἄλλος ἕκτος ἀπὸ Σέ, Κύριε.

Ἀνανέωσε τὰ μεγάλα παλαιὰ σημεῖα, κάμε καὶ ἄλλα θαύματα, δόξασε μὲ αὐτὰ τὴν χεῖρα σου, τὴν παντοδύναμον δεξιάν σου. Ἐξέγειρε τὸν θυμόν σου.

Δεῖξε νέα σημεῖα μαρτυροῦντα τὴν δύναμίν σου καὶ ἐνέργησον ἄλλα θαυμαστὰ ἔργα· δόξασον δι’ αὐτῶν τὴν παντοδύναμον χεῖρα σου καὶ τὸν δεξιὸν βραχίονά σου.

Ἂς ἐκσπάσῃ ἐναντίον των ἡ ὀργή σου, ἐξολόθρευσε τὸν ἀντίδικόν σου, ξεπάστρεψε ἀπὸ τὴν γῆν τὸν ἐχθρόν σου.

Σήκωσε τὸν θυμόν σου καὶ ἐκδήλωσε τὴν ὀργήν σου, βγάλε ἀπὸ τὴν μέσην τὸν ἀντίδικόν σου καὶ κονιορτοποίησε τὸν ἐχθρόν σου.

Ἐπίσπευσε τὸν χρόνον τῆς τιμωρίας των, ἐνθημήσου τὰς ἐνόρκους ὑποσχέσεις, ποὺ ἔδωσες εἰς τοὺς προγόνους μας, καὶ ἂς διακηρυχθοῦν ἔτσι τὰ μεγαλεῖα σου.

Ἐπιτάχυνε τὸν χρόνον τῆς τιμωρίας καὶ ἐνθυμήσου τὰς μεθ’ ὅρκου δοθείσας εἰς τὸν Ἰσραὴλ ὑποσχέσεις σου, καὶ ἂς διακηρύττουν ὅλοι τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα σου.

Ἐκεῖνος ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ θὰ διασωθῇ, ἂς καταφαγωθῇ μὲ τὸ πῦρ τῆς ὀργῆς σου· καὶ οἱ κατατυραννοῦντες τὸν λαόν σου ἂς εὕρουν τὸν ὄλεθρον.

Ἐκεῖνος δέ, ποὺ θὰ διαφύγῃ καὶ θὰ διασωθῇ, ἂς καταφαγωθῇ ἀπὸ τὴν κατακαίουσαν ὡς παμφάγον πῦρ ὀργήν σου, αὐτοὶ δέ, οἱ ὁποῖοι καταπιέζουν καὶ κακοποιοῦν τὸν λαόν σου, εἴθε νὰ εὕρουν τὴν καταστροφήν.

Συνέτριψε τὰς κεφαλὰς τῶν ἀρχόντων, ποὺ εἶναι ἐχθροί μας καὶ οἱ ὁποῖοι ἀλαζονικῶς λέγουν· «Πλὴν ἀπὸ ἡμᾶς δὲν ὑπάρχει ἄλλος ἄνθρωπος ἢ Θεός»!

Σύντριψε τὰς κεφαλὰς αὐτῶν, ποὺ εἶναι ἄρχοντες τῶν ἐχθρῶν μας, οἱ ὁποῖοι γεμᾶτοι ἐγωϊσμὸν λέγουν· δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ ἡμᾶς.

Συγκέντρωσε πάλιν ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰακώβ, κατάστησέ τους κληρονόμους καὶ ἀσφαλεῖς κατοίκους εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ὅπως ἦσαν ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων.

Συνάθροισε ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰακὼβ καὶ κάμε τους πάλιν κληρονόμους τῆς χώρας των, ὅπως ἦσαν ἀπ’ ἀρχῆς καὶ ἐκ χρόνων παλαιῶν.

Ἐλέησε, Κύριε, τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος φέρει τὸ ὄνομά σου· τὸν Ἰσραήλ, τὸν ὁποῖον σὺ παρωμοίασες μὲ πρωτότοκον υἱόν σου.

Ἐλέησον, Κύριε, τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἔχει ὀνομασθῇ μὲ τὸ Ὄνομά σου, καὶ τὸν Ἰσραήλ, τὸν ὁποῖον παρωμοίασες μὲ πρωτότοκον υἱόν σου.

Σπλαγχνίσου τὴν πόλιν τοῦ ἱεροῦ ναοῦ σου, τὴν Ἱερουσαλήμ, ποὺ εἶναι ἡ πόλις, ὅπου σὺ ἐπαναπαύεσαι.

Εὐσπλαγχνίσου τὴν πόλιν, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάρχει ὁ ἅγιος Ναός σου, τὴν Ἱερουσαλήμ, τὸν τόπον τῆς ἀναπαύσεως καὶ κατασκηνώσεώς σου.

Γέμισε τὴν Σιὼν μὲ δοξολογίας τῶν μεγαλείων σου, καὶ μὲ τὴν δόξαν σου τὸν λαόν σου.

Γέμισε τὴν Σιὼν μὲ τὰς διηγήσεις τῶν καταπληκτικῶν ἐνεργειῶν σου καὶ τὸν λαόν σου μὲ τὴν δόξαν σου.

Δῶσε τὴν διαβεβαίωσιν τῆς εὐνοίας σου δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀπ’ ἀρχῆς ἦσαν ἰδικά σου πλάσματα. Κάμε νὰ προβληθοῦν ἀξιόπιστοι καὶ νὰ ἐκπληρωθοῦν αἱ προφητεῖαι, αἱ ὁποῖαι ἐλέχθησαν ἐξ Ὀνόματός σου.

Δῶσε τὴν μαρτυρίαν τῆς εὐνοίας σου ὑπὲρ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐξ ἀρχῆς εἶναι δημιουργήματά σου καὶ κληρονομία σου, καὶ πλήρωσον τὰς προφητείας, αἱ ὁποῖαι ἐλέχθησαν ἐν τῷ ὀνόματί σου.

Δῶσε ἀμοιβὰς καὶ βραβεῖα εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὑπομένουν μὲ πίστιν εἰς σέ, οἱ δὲ προφῆται σου ἂς ἀποδειχθοῦν καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ ἀξιόπιστοι.

Δῶσε ἀνταμοιβὴν καὶ μισθὸν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μεθ’ ὑπομονητικῆς ἐλπίδος Σὲ περιμένουν, καὶ ἂς ἀποδειχθοῦν ἀξιόπιστοι οἱ προφῆται σου, διὰ τῆς πραγματοποιήσεως τῶν ὅσων προεῖπον.

Ἄκουσε καὶ κάμε δεκτήν, Κύριε, τὴν δέησιν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ θερμὴν πίστιν σὲ ἰκετεύουν, σύμφωνα καὶ μὲ τὴν εὐλογίαν τοῦ Ἀαρὼν εἰς ὅλον τὸν λαόν σου.

Εἰσάκουσον, Κύριε, τὴν προσευχὴν τῶν δούλων σου σύμφωνα μὲ τὴν εὐλογίαν, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν ὁ Ἀαρὼν διὰ τὸν λαόν σου.

Καὶ ἂς μάθουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Κύριος καὶ ὁ αἰώνιος Θεός.

Καὶ ἂς μάθουν ὅλοι, ὅσοι εἶναι ἐπὶ τῆς γῆς, ὅτι Σὺ εἶσαι ὁ Κύριος, ὁ αἰώνιος Θεός.

Τὸ στομάχι δέχεται κάθε εἴδους τροφὴν ὑπάρχουν ὅμως τροφαὶ καλύτεραι ἀπὸ ἄλλας τροφάς.

Πᾶν εἶδος τροφῆς θὰ τὸ φάγῃ ἡ κοιλία, ἀλλ’ ὑπάρχει φαγητὸν καλύτερον ἀπὸ ἄλλο φαγητόν.

Ὅπως ὁ λάρυγξ, ὅταν γεύεται φαγητὰ ἀγρίων ζώων τοῦ κυνηγίου, τὰ διακρίνει, ἔτσι καὶ ἡ σοφὴ διάνοια διακρίνει τοὺς ψευδεῖς λόγους.

Ὁ οὐρανίσκος καὶ ὁ φάρυγξ δοκιμάζει καὶ διακρίνει διὰ τῆς γεύσεως τὰ φαγητὰ τοῦ κυνηγίου τῶν ἀγρίων ζώων· παρομοίως καὶ μία καρδία συνετὴ διακρίνει τοὺς ψευδεῖς λόγους.

Διεστραμμένη καρδία προξενεῖ λύπας· ὁ ἔμπειρος ὅμως καὶ συνετὸς ἄνθρωπος γνωρίζει νὰ ἀνταποδίδῃ εἰς αὐτὴν καὶ νὰ τὴν πληρώνῃ ὅπως τῆς πρέπει.

Διεστραμμένη καρδία θὰ προξενήσῃ λύπην, ὁ πολύπειρος ὅμως ἄνθρωπος θὰ ἀντιμετωπίσῃ ταύτην πρεπόντως.

Ἡ γυναίκα θὰ δεχθῇ ὡς ἄνδρα της ἐκεῖνον, ποὺ θὰ τῆς ἐπιβάλλουν. Ὑπάρχει ὅμως διαφορὰ μεταξὺ μιᾶς γυναικὸς καὶ ἄλλης.

Ἡ γυναῖκα, μὴ ἔχουσα κατὰ τὰ ἔθιμα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης δικαίωμα νὰ ἐκλέξῃ σύζυγον, θὰ δεχθῇ κάθε ἄνδρα, ποὺ θὰ τῆς δώσουν οἱ κηδεμόνες της· ὑπάρχει ὅμως γυναῖκα καλυτέρα ἀπὸ ἄλλην γυναῖκα πρὸς ἐκλογὴν ὑπό του ἀνδρός.

Τὸ κάλλος τῆς γυναικὸς κάνει ἱλαρὸν τὸ πρόσωπον· ἡ δὲ ἐπιθυμία τοῦ ἀνδρὸς πρὸς ἀπόκτησίν της εἶναι ἰσχυροτέρα ἀπὸ κάθε ἄλλην.

Ἡ ὡραιότης καὶ εὐμορφιὰ τῆς γυναικὸς καθιστᾷ ἱλαρὸν τὸ πρόσωπον τοῦ ἀνδρὸς καὶ ὑπερτερεῖ πᾶσαν ἐπιθυμίαν ἀνθρώπου ἐκλέγοντος σύζυγον αὐτοῦ.

Ἐὰν εἰς τὴν γλῶσσαν της αὐτὴ ἔχῃ πραότητα καὶ ἐπιείκειαν, ὁ σύζυγός της θὰ εἶναι ὁ εὐτυχέστερος μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

Ἀπαραίτητον ὅμως εἶναι τὸ κάλλος νὰ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ ἄλλο προσόν: Ἐὰν δηλαδὴ ὑπάρχῃ εἰς τὴν γλῶσσαν τῆς γυναικὸς αὐτῆς ἐπιείκεια καὶ πραότης, τότε ὁ σύζυγός της δὲν θὰ εἶναι ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι.

Ἐκεῖνος ποὺ ἀποκτᾷ καλὴν γυναῖκα, κάμνει ἀρχὴν τῆς εὐτυχίας του· ἀποκτᾷ βοηθὸν καὶ στῦλον ἀναπαύσεώς του.

Ἐκεῖνος ποὺ ἀποκτᾷ καλὴν γυναῖκα, κάμνει ἀρχὴν τῆς ἀποκτήσεως περιουσίας, διότι θὰ ἔχῃ βοηθὸν ὅμοιον πρὸς τὸν ἑαυτόν του καὶ στῦλον, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ ἀναπαύεται.

Κτῆμα, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει ὁλόγυρά του φράκτην, ὑπόκειται εἰς διαρπαγήν· καὶ εἰς τὸν οἶκον ἐκεῖνον, ποὺ δὲν ὑπάρχει σύζυγος, ὁ ἀνὴρ στενάζει καὶ περιπλανᾶται ματαίως.

Ὅπου δὲν ὑπάρχει φράκτης, τὸ κτῆμα θὰ διαρπαγὴ καὶ θὰ λεηλατηθῇ, οὕτω καὶ ὅπου δὲν ὑπάρχει γυναῖκα σύζυγος, ὁ ἄνδρας θὰ στενάζῃ περιπλανώμενος ἐδῶ καὶ ἐκεῖ.

Ποῖος θὰ δώσῃ ἐμπιστοσύνην εἰς εὐκίνητον λῃστήν, ποὺ περιπλανᾶται ἀπὸ τὴν μίαν πόλιν εἰς τὴν ἄλλην;

Θὰ περιπλανᾶται δέ, διότι ποῖος θὰ δώσῃ ἐμπιστοσύνην εἰς λῃστὴν εὐκίνητον, ὁ ὁποῖος καταδιώκεται ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν;

Ἔτσι καὶ κανεὶς δὲν θὰ δώσῃ ἐμπιστοσύνην εἰς ἄνθρωπον ἄγαμον, ὁ ὁποῖος στερεῖται οἰκογενειακῆς φωλεᾶς καὶ καταλύει, ὅπου θὰ τὸν εὕρῃ ἡ νύκτα.

Ἔτσι δὲν θὰ δώσῃ κανεὶς ἐμπιστοσύνην καὶ εἰς ἄνθρωπον ἄγαμον, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει οἰκογενειακὴν φωλεὰν καὶ ὁ ὁποῖος καταλύει, ὅπου βραδιάσῃ.