Σοφία Σειράχ 43

Ἡ μεγαλοπρέπεια τοῦ ὕψους, ἡ καθαρότης καὶ διαφάνεια τοῦ οὐρανίου στερεώματος, ἡ ἐμφάνισις τοῦ οὐρανοῦ εἰς ὅλην τὴν θαυμαστὴν δόξαν του εἶναι καταπληκτικὸν θέαμα.

Ὑπερήφανον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὕψος εἶναι τὸ κατακάθαρον στερέωμα, ἡ ὅλη ὄψις τοῦ οὐρανοῦ εἶναι θέαμα λαμπρόν, πλῆρες δόξης.

Ὁ ἥλιος, ἀμέσως μόλις μετὰ τὴν ἀνατολήν του ἐμφανισθῇ, διαγγέλλει τὴν μεγαλοπρέπειαν τοῦ Θεοῦ. Εἶναι θαυμαστὸν δημιούργημα, ἔργον τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ.

Ὁ ἥλιος, εὐθὺς ὡς ἐμφανίσθη, ἐξαγγέλλει καὶ διακηρύττει κατὰ τὴν ἔξοδον καὶ ἀνατολήν του, ποῖον θαυμαστὸν κατασκεύασμα εἶναι τὸ ἔργον τοῦ Ὑψίστου.

Αὐτὸς κατὰ τὴν μεσημβρίαν ξηραίνει τὴν χώραν· ἐναντίον δὲ τῆς θερμότητός του ποιὸς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντισταθῇ;

Κατὰ τὴν μεσημβρίαν του ξηραίνει τὸν τόπον καὶ τὴν ὕπαιθρον, ἐνώπιον δὲ τῆς θερμότητος καὶ τοῦ καψίματός του ποῖος δύναται νὰ ἀνθέξῃ καὶ νὰ ἀντισταθῇ;

Ὁ τεχνίτης φυσᾷ τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς διὰ τὰ ἔργα του. Ὁ ἥλιος ὅμως πολλαπλασίως θερμὸς καίει ὄρη, κάμνει νὰ ἀναδίδωνται πυρώδεις ἀτμοί. Ἐκτοξεύων δὲ τὰς ὁλολάμπρους ἀκτῖνας του θαμβώνει τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνθρώπων.

Σὰν ἐργάτης, ποὺ φυσᾷ καὶ πυρώνει τὸ καμίνι, ὅταν εἰς αὐτὸ ἐκτελῇ ἔργα τῆς φωτιᾶς καὶ τῆς ὑψηλῆς θερμότητος, τριπλασίως ὁ ἥλιος καίει τὰ βουνὰ ἐκπέμπει ἐξατμίσεις πυρωμένας καὶ ἐξαποστέλλων λαμπρὰς ἀκτῖνας τυφλώνει τὰ μάτια.

Μέγας εἶναι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τὸν ἥλιον. Ὁ δὲ ἥλιος, ὑπακούων εἰς τὰς διαταγὰς τοῦ δημιουργοῦ, ἀκολουθεῖ πιστῶς τὴν διατεταγμένην πορείαν του.

Μέγας εἶναι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἐποίησεν αὐτόν, καὶ κατὰ τὰ προστάγματα Αὐτοῦ τρέχει οὗτος ἐξ ἀρχῆς τὴν πορείαν του.

Καὶ ἡ σελήνη εἰς ὅλα καὶ εἰς ὅλας τὰς ὥρας της πάντοτε ἀκριβὴς δεικνύει τὰς ἐποχὰς τοῦ ἔτους καὶ εἶναι αἰώνιον σημεῖον.

Καὶ ἡ σελήνη μεταξὺ ὅλων ἀκριβὴς εἰς τὸν κατάλληλον καὶ προσδιωρισμένον εἰς αὐτὴν καιρόν, διὰ νὰ δεικνύῃ τὴν εἴσοδον τῶν νέων ἐποχῶν καὶ ἐτῶν καὶ νὰ εἶναι σημεῖον αἰώνιον.

Ἀπὸ τὴν σελήνην καθορίζονται αἱ ἡμέραι τῶν ἑορτῶν. Εἶναι φωστήρ, τοῦ ὁποίου τὸ φῶς μὲ τὴν πάροδον τῶν ἡμερῶν ὀλιγοστεύει μέχρι πλήρους ἐκλείψεως.

Ἀπὸ τὴν σελήνην ἔρχεται τὸ σημεῖον τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, τῆς νουμηνίας καὶ τῶν ἄλλων ἑορτῶν, ἀπὸ τὸν φωστῆρα αὐτὸν τῆς νυκτός, ποὺ μειοῦται καὶ ὀλιγοστεύει μέχρι τοῦ νὰ ἐξαφανίζεται.

Χάρις εἰς αὐτὴν διακρίνεται ὁ ἕνας μῆνας ἀπὸ τὸν ἄλλον. Αὐξάνεται κατὰ τρόπον θαυμαστὸν εἰς τὰς διαφόρους φάσεις της. Εἶναι φωτεινὸν ἀντικείμενον ἀνάμεσα εἰς τὰς στρατιὰς τῶν ἀστέρων, ἐκλάμπουσα εἰς τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ.

Ἀπὸ αὐτὴν ὁ κάθε μῆνας λαμβάνει τὸ ὄνομά του. Αὐξάνει καὶ μεγαλώνει κατὰ τρόπον θαυμαστὸν κατὰ τὰς διαφόρους μεταβολὰς καὶ ἀλλοιώσεις της· εἶναι ὡσὰν φανὸς φωτίζων στρατεύματα εἰς τὰ ὕψη καὶ λάμπων εἰς τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ.

Ὀμορφιὰ τοῦ οὐρανοῦ εἶναι ἡ λαμπρότης τῶν ἀστέρων· ὁλόφωτα κοσμήματα, ποὺ φωτίζουν τὰ οὐράνια ὄψη τοῦ Κυρίου.

Ἡ λάμψις τῶν ἀστέρων εἶναι τὸ κάλλος καὶ ἡ εὐμορφία τοῦ οὐρανοῦ· εἶναι ὁ στολισμός, ποὺ φωτίζει τὰ πιὸ ὑψηλὰ μέρη τοῦ Κυρίου.

Διὰ τοῦ λόγου τοῦ ἁγίου Θεοῦ ὑπάρχουν εἰς τὰς θέσεις των οἱ ἀστέρες, σύμφωνα μὲ τὴν διαταγὴν ποὺ ἔλαβαν, καὶ ποτὲ δὲν θὰ παραλύσουν ἀπὸ κόπον ἐν τῇ ἐκπληρώσει τῆς ἀποστολῆς των.

Σύμφωνα μὲ τοὺς προστακτικοὺς λόγους τοῦ Ἁγίου στέκονται ὁ καθένας των εἰς τὴν θέσιν των κατὰ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν θὰ χαλαρωθοῦν οὐδὲ θὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὰ ὅρια, τὰ ὁποῖα ὡς φύλακες ἐτάχθησαν νὰ φρουροῦν.

Παρατήρησε τὸ οὐράνιον τόξον καὶ δοξολόγησε τὸν Δημιουργόν του, διότι εἶναι καταπληκτικῶς ὡραῖον μὲ τὴν λαμπράν του ἐμφάνισιν.

Κύτταξε τὸ οὐράνιον τόξον καὶ δοξολόγησε Ἐκεῖνον, Ὅστις ἐποίησεν αὐτό· εἶναι πάρα πολὺ ὡραῖον κατὰ τὴν μεγαλοπρεπῆ λάμψιν του.

Ὁλόγυρα περικλείει τὸν οὐρανὸν μὲ τὸν φωτεινόν του κύκλον· αἱ χεῖρες τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ τὸ ἔχουν τεντώσει.

Περιβάλλει τριγύρω τὸν οὐρανὸν μὲ κύκλον δόξης· αἱ χεῖρες τοῦ Ὑψίστου τὸ ἐτέντωσαν ἐπὶ τοῦ οὐρανίου θόλου.

Διὰ τῆς προσταγῆς τοῦ Κυρίου πίπτει τὸ χιόνι εἰς τὴν γῆν. Ὁ Κύριος ἀποστέλλει τὰς ταχείας ἀστραπὰς εἰς τιμωρίαν τῶν παρανόμων καὶ πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν δικαίων ἀποφάσεών του.

Διὰ τοῦ προστάγματός του ἔρχεται γρήγορα τὸ χιόνι καὶ ἐπιταχύνει τὰς ἀστραπὰς κατὰ τὴν κρίσιν καὶ ἀπόφασιν Αὐτοῦ.

Μὲ τὸ πρόσταγμά του ἤνοιξαν τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡσὰν πτηνὰ ἐπέταξαν αἱ νεφέλαι.

Διὰ τοῦτο ἠνοίχθησαν τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐπέταξαν τὰ σύννεφα σὰν πουλιά.

Διὰ τῆς μεγαλειώδους δυνάμεώς του πυκνώνει τὰς νεφέλας καὶ ἡ χάλαζα πίπτει κάτω σὰν θρύμματα λίθων.

Διὰ τοῦ μεγαλείου του δυναμώνει καὶ δίδει δύναμιν εἰς τὰ συννεφα, καὶ ἡ χάλαζα πίπτει εἰς μέγεθος τριμμένων λίθων.

Μὲ τὰς ἐμφανίσεις αὐτοῦ σαλεύονται τὰ ὄρη καὶ μὲ τὸ θέλημά του πνέει ὁ νότιος ἄνεμος.

Καὶ ἅμα τῇ ἐμφανίσει του θὰ σαλευθοῦν τὰ ὄρη, καὶ μὲ τὸ θέλημά του θὰ φυσήξῃ ὁ νότιος ἄνεμος, ποὺ φέρει τὴν βροχήν.

Ἡ φωνὴ τῆς βροντῆς τοῦ προκαλεῖ ὠδῖνας τοκετοῦ εἰς τὴν γῆν. Ἔρχεται ἀπὸ τὸν βορρᾶν καταιγίς καὶ ἀνεμοστρόβιλος.

Ἡ φωνὴ τῆς βροντῆς τοῦ προκαλεῖ ὠδῖνας εἰς τὴν γῆν καὶ ἔρχεται καταιγὶς ἀπὸ τὸν Βορρᾶν καὶ στρόβιλοι ἀνέμου καὶ κυκλῶνες.

Σκορπίζει καὶ ἀποθέτει τὸ χιόνι εἰς τὴν γῆν, ὡσὰν πτηνὰ ποὺ πετῶντα καταβαίνουν. Κατεβαίνουν αἱ νιφάδες τοῦ χιονιοῦ, ὡσὰν τὶς ἀκρίδες ποὺ καλύπτουν τὴν γῆν. Τὸ κάλλος τῆς λευκότητός της θαμβώνει τὰ μάτια καὶ ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου καταπλήσσεται, καθὼς τὴν βλέπει, ὡσὰν βροχὴ νὰ πίπτῃ.

Σὰν πουλιά, ποὺ κατεβαίνουν πετούμενα, πασπαλίζει τὸ χιόνι, καὶ ἡ πτῶσις του πρὸς τὴν γῆν ὁμοιάζει πρὸς τὴν ἀκρίδα, ὅταν κατὰ σμήνη μεταναστεύοντα προσγειούνται. Ἡ εὐμορφία τῆς λευκότητός του προκαλεῖ τὸν θαυμασμὸν τοῦ ὀφθαλμοῦ, καὶ ὅταν πίπτῃ σὰν βροχή, θὰ καταπλαγῇ ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου.

Χύνει τὴν πάχνην ἐπάνω εἰς τὴν γῆν ὡσὰν ἁλάτι· καὶ ὅταν αὐτὴ παγώσῃ, γίνεται ὡσὰν τὰς αἰχμὰς τῶν ἀκανθῶν.

Καὶ τὴν πάχνην χύνει εἰς τὴν γῆν σὰν ἁλάτι, καὶ ὅταν πήξῃ αὐτή, γίνεται ὅπως αἱ αἰχμαὶ ἀκανθῶν.

Θὰ πνεύσῃ κατόπιν παγωμένος βορηᾶς, θὰ πήξῃ τὸ νερὸ καὶ θὰ γίνῃ κρύσταλλος. Ὁ πάγος ἐκτείνεται παντοῦ, ὅπου ὑπάρχουν ὕδατα, καὶ καλύπτει τὸ νερὸ ὡσὰν μὲ θώρακα.

Θὰ πνεύσῃ ψυχρὸς βόρειος ἄνεμος καὶ θὰ πήξῃ κρύσταλλον ἐπὶ τοῦ νεροῦ. Θὰ σταματήσῃ εἰς κάθε συσσωρευμένην ποσότητα νεροῦ, καὶ θὰ ἐνδυθῇ τὸ νερὸ σὰν θώρακα τὸν πάγον.

Κατατρώγει ὁ πάγος τὰ ὄρη, καίει τὴν ἔρημον, καὶ ὡσὰν φωτιὰ κατακαίει τὴν χλόην.

Ὁ ἄνεμος θὰ καταφάγῃ βουνὰ καὶ θὰ κατακαυάσῃ τὴν ἔρημον καὶ θὰ ἐξαφανίσῃ τελείως τὴν χλόην σὰν φωτιά.

Ταχεῖα θεραπεία ἀπὸ ὅλας τὰς βλάβας τοῦ πάγου εἶναι τὰ νέφη, ἡ δὲ δροσιὰ ἔπειτα ἀπὸ τὸ καῦμα δίδει ἄνεσιν.

Ἡ θεραπεία ὅλων αὐτῶν τῶν κακῶν εἶναι ὁμίχλη, ποὺ ἔρχεται γρήγορα· ἡ δροσιά, ἡ ἐρχομένη μετὰ τὸν καύσωνα, θὰ παράσχῃ εὐχαρίστησιν καὶ ἱλαρότητα.

Σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιόν του ὁ Θεὸς ἐδάμασε τὴν θάλασσαν καὶ ἐφύτευσεν ἐντὸς αὐτῆς νήσους.

Μὲ μόνην τὴν σκέψιν του κατεπράϋνε καὶ ἐγαλήνευσε τὴν ἄβυσσον τῆς θαλάσσης καὶ ἐφύτευσεν αὐτὴν νήσους.

Οἱ ναυτιλλόμενοι, ποὺ διαπλέουν τὴν θάλασσαν, διηγοῦνται τοὺς κινδύνους, ποὺ συναντοῦν εἰς αὐτήν· καὶ ἡμεῖς ἀκούοντες τὰς διηγήσεις των θαυμάζομεν.

Αὐτοὶ ποὺ διαπλέουν τὴν θάλασσαν, διηγοῦνται τοὺς κινδύνους της, καὶ ἠμεῖς θαυμάζομεν καὶ ἐκπληττόμεθα ἀκούοντες μὲ τὰ αὐτιά μας τὰς διηγήσεις των.

Καὶ ἐκεῖ εἰς τὴν θάλασσαν ὑπάρχουν παράδοξα καὶ θαυμαστὰ δημιουργήματα, ποικίλα ζῶα παντὸς εἴδους, διάφοροι φυλαὶ ἀπὸ μεγάλα κήτη.

Καὶ ἐκεῖ εἰς τὴν θάλασσαν ὑπάρχουν τὰ καταπληκτικὰ καὶ προκαλοῦντα τὸν θαυμασμὸν ἔργα, ποικιλία καὶ πᾶν εἶδος ζώων καὶ ἡ δημιουργία τῶν μεγάλων κητῶν καὶ τεραστίων ἰχθύων.

Πρὸς χάριν τοῦ Κυρίου ὁ ἀγγελικὸς κόσμος φέρει εἰς αἴσιον πέρας τὰ ἔργα του, καὶ διὰ τοῦ λόγου του τὰ πάντα τακτοποιοῦνται.

Χάρις εἰς Αὐτόν (τὸν Κύριον) ἄγγελός του κατευοδώνει αὐτά, καὶ διὰ τοῦ λόγου τοῦ προστάγματός του ὅλα τακτοποιούνται καὶ διατηροῦνται.

Πολλὰ ἀκόμη ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν, ἀλλὰ ποτὲ δὲν θὰ ἐξαντλήσωμεν τὸ θέμα. Μὲ μίαν λέξιν: Τὸ πᾶν εἶναι Αὐτός.

Πολλὰ θὰ ἠδυνάμεθα νὰ εἴπωμεν καὶ οὐδέποτε θὰ κατωρθώναμεν να φθάσωμεν εἰς ἐπιτυχὲς τέλος· τὸ δὲ συμπέρασμα καὶ ἡ περίληψις ὅλων, ὅσα θὰ ἐλέγαμεν, εἶναι: Τὸ πᾶν εἶναι Αὐτός, ὁ Θεὸς δηλαδή.

Ποῦ θὰ εὕρωμεν, λοιπόν, ἡμεῖς τὴν δύναμιν νὰ τὸν δοξάσωμεν ἐπαξίως; Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ ἀπείρως μέγας, ὑπεράνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἔργα του.

Δοξάζοντες Αὐτόν, ποῦ θὰ εὕρωμεν τὴν δύναμιν; Διότι Αὐτὸς εἶναι ὁ μέγας, ὁ ἀσυγκρίτως ὑπέρτερος ἀπὸ ὅλα τὰ ἔργα του.

Φοβερὸς εἶναι ὁ Κύριος καὶ ἀπείρως μέγας καὶ θαυμαστὴ ἡ δύναμίς του.

Εἶναι φοβερὸς ὁ Κύριος καὶ καθ’ ὑπερβολὴν μέγας, καὶ θαυμαστὴ ἡ δύναμις καὶ ἐξουσία του.

Δοξολογήσατε καὶ ἀνυψώσατε τὸν Κύριον ὅσον ἠμπορεῖτε, διότι αὐτὸς θὰ εἶναι πάντοτε ἀνώτερος ἀπὸ ὅλας τὰς δοξολογίας σας. Δι’ αὐτό, καὶ ὅταν τὸν δοξολογῆτε, πολλαπλασιάσατε τὴν δύναμίν σας· μὴ κουράζεσθε, διότι ποτὲ δὲν θὰ φθάσετε εἰς τὴν πρέπουσαν δι’ ἐκεῖνον δοξολογίαν.

Δοξάζοντες καὶ ὑμνοῦντες τὸν Κύριον, ὑψώσατέ Τον, ὅσον ἠμπορεῖτε περισσότερον· θὰ ὑπερέχῃ πάντως ἀκόμη πιὸ πολύ· καὶ ὑψώνοντες Αὐτόν, πολλαπλασιάσατε τὰς δυνάμεις σας· μὴ κουράζεσθε ὅμως, ἐξακολουθεῖτε ἀκούραστοι, διότι δὲν θὰ ἐπιτύχετε ποτὲ τὸν βαθμὸν τῆς δοξολογίας ποὺ Τοῦ πρέπει.

Ποιὸς τὸν εἶδε καὶ εἶναι ἐπομένως εἰς θέσιν νὰ διηγηθῇ τὰ περὶ αὐτοῦ; Καὶ ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ τὸν δοξολογήσῃ, ὅπως αὐτὸς εἰς τὴν πραγματικότητα εἶναι;

Ποῖος εἶδεν Αὐτὸν καὶ θὰ διηγηθῇ περιγράφων Ὁποῖος εἶναι; Καὶ ποῖος θὰ Τὸν μεγαλύνῃ καὶ θὰ δοξάσῃ τὸ μεγαλεῖον του, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι;

Πολλὰ θαυμαστὰ δημιουργήματά του καὶ ἔργα του, κρυμμένα καὶ ἄγνωστα, εἶναι ὠραιότερα ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ ἡμεῖς γνωρίζομεν. Διότι εἰς τὴν πραγματικότητα ὀλίγα ἀπὸ τὰ ἔργα αὐτοῦ ἔχομεν ἴδει.

Ὑπάρχουν πολλὰ ἀπόκρυφα, μεγαλύτερα καὶ θαυμαστότερα ἀπὸ αὐτὰ τὰ φανερά· διότι ὀλίγα ἔχομεν ἴδει ἀπὸ τὰ ἔργα του.

Διότι τὰ πάντα ἐδημιούργησεν ὁ Κύριος καὶ αὐτὸς ἔδωσε καὶ δίδει σοφίαν εἰς τοὺς εὐσεβεῖς, νὰ τὰ ἐννοοῦν.

Πράγματι καὶ ἀληθῶς ὁ Κύριος ἐποίησε πάντα· καὶ εἰς τοὺς εὐσεβεῖς ἔδωκε Σοφίαν νὰ κατανοοῦν τὰ μυστήριά του.