Σοφία Σειράχ 49

Ἡ μνήμη τοῦ Ἰωσίου εἶναι ὡσὰν σύνθεσις θυμιάματος, κατεακευασμένου μὲ τέχνην ἀπὸ εἰδικὸν μυροποιόν. Ὅπως τὸ μέλι εἶναι γλυκὺ εἰς κάθε στόμα, ὅπως ἡ ὡραία μουσικὴ εἶναι εὐχάριστος εἰς τὸ συμπόσιον, ἔτσι γλυκεῖα καὶ εὐχάριστος εἶναι ἡ μνήμη τοῦ Ἰωσίου.

Ἡ μνήμη καὶ ἀνάμνησις τοῦ βασιλέως Ἰωσίου εἶναι εὐώδης καὶ εὐχάριστος σὰν μεῖγμα θυμιάματος κατεσκευασμένον μὲ ἔργον καὶ τέχνην μυροποιοῦ. Εἰς κάθε στόμα θὰ εἶναι γλυκεῖα σὰν μέλι καὶ σὰν μουσικὴ κατὰ τὴν διάρκειαν συμποσίου μὲ καλὸν οἶνον.

Αὐτὸς καθωδήγησε καὶ ἐπέστρεψε τὸ ἔθνος του ἐν μετανοίᾳ πρὸς τὸν Θεὸν καὶ κατέστρεψεν ὅλα τὰ βδελυρὰ εἴδωλα τῆς παρανομίας.

Ὁ βασιλεὺς αὐτὸς κατηυθύνθη καλῶς εἰς τὸ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν πρὸς Θεὸν ἐπιστροφὴν τοῦ λαοῦ καὶ ἐσήκωσεν ἀπὸ τὸ μέσον ἑξαφανίσας τελείως τὰ σιχαμερὰ εἴδωλα τῆς παρανομίας.

Εἶχεν ἐστραμμένην τὴν καρδίαν του πάντοτε πρὸς τὸν Θεόν, καὶ εἰς ἡμέρας ποὺ ἐπικρατοῦσεν ἡ ἀνομία, αὐτὸς ἐστερέωσε τὴν εὐσέβειαν.

Κατηύθυνε τὴν καρδίαν του πρὸς τὸν Κύριον, κατὰ τὰς ἡμέρας δὲ ποὺ ἐπεκράτουν οἱ ἀσεβεῖς καὶ παράνομοι, ἐνίσχυσε καὶ ἐστερέωσε τὴν εὐσέβειαν.

Ἀλλά, πλὴν τοῦ Δαυΐδ, τοῦ Ἐζεκίου καὶ τοῦ Ἰωσίου, ὅλοι οἱ ἄλλοι βασιλεῖς ἐξέκλιναν πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, διότι ἐγκατέλειψαν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου. Ἔτσι δὲ διὰ τὰς ἁμαρτίας των ἐξέλιπαν οἱ βασιλεῖς ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰούδα.

Ἐκτὸς τοῦ Δαβὶδ καὶ τοῦ Ἐζεκίου καὶ τοῦ Ἰωσίου, ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐν πλεονασμῷ παρεξετράπησαν καὶ παρηνόμησαν, διότι ἐγκατέλειψαν τὸν νόμον τοῦ Ὑψίστου. Οἱ βασιλεῖς τοῦ Ἰούδα ἐζηφανίσθησαν.

Ὑπεχρεώθησαν καὶ ἔδωσαν τὴν βασιλικήν των δύναμιν εἰς ἄλλους βασιλεῖς καὶ τὴν δόξαν των εἰς ἔθνος ξένον.

Διότι παρέδωκαν τὴν δύναμίν των εἰς ἄλλους καὶ τὴν δόξαν τῶν εἰς ἔθνος ξένον.

Τότε οἱ ἐχθροὶ ἐπυρπόλησαν τὴν ἐκλεκτὴν ἱερὰν πόλιν Ἱερουσαλὴμ καί, ὅπως διηγεῖται ὁ προφήτης Ἱερεμίας, ἐρήμωσαν τοὺς δρόμους της.

Ἔθεσαν πῦρ (οἱ Βαβυλώνιοι) εἰς τὴν Πόλιν τὴν ἐκλεκτὴν τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ἐρήμωσαν τοὺς δρόμους της ἐξ αἰτίας τῆς συμπεριφορᾶς τῶν Ἰουδαίων ἔναντι τοῦ Ἱερεμίου.

Οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως σκοτισμένοι ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας των ἐκακοποίησαν τὸν Ἱερεμίαν, ὁ ὁποῖος ἐκ κοιλίας μητρὸς ἦτο ἡγιασμένος καὶ προωρισμένος ὡς προφήτης νὰ ἐκριζώνη, νὰ καταστρέφῃ, νὰ μεταβάλλῃ εἰς ἐρείπια, ὅπως ἐπίσης καὶ νὰ κτίζῃ καὶ νὰ φυτεύῃ.

Διότι ἐκακοποίησαν αὐτὸν αὐτὸς ὅμως ἦτο ἀπὸ αὐτὴν τὴν μήτραν καθιερωμένος Προφήτης, διὰ νὰ ἐκριζώνῃ καὶ νὰ τιμωρῇ καὶ νὰ καταστρέφῃ, καθὼς καὶ νὰ οἰκοδομῇ καὶ νὰ φυτεύῃ.

Ὁ δὲ Ἰεζεκιὴλ ἦτο ὁ προφήτης ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶδεν ἔνδοξον ὅραμα, ποὺ ὁ Κύριος τοῦ ἐφανέρωσε καθήμενος ἐπάνω εἰς ἅρμα χερουβίμ.

Ὁ Ἰεζεκιὴλ ἦτο ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶδεν ὅραμα θείας δόξης, τὸ ὁποῖον ἔδειξεν εἰς αὐτὸν ὁ Θεός, καθήμενος ἐπὶ τοῦ Ἅρματος τῶν Χερουβείμ.

Ἐνεθυμήθη τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπέστειλεν ἐναντίον των ραγδαίαν βροχήν, ἔκαμε δὲ τὸ καλὸν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐβάδιζαν τὸν δρόμον τοῦ Κυρίου.

Πράγματι δὲ οὗτος ἐνεθυμήθη τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ, ἀπειλῶν αὐτοὺς διὰ βροχῆς ραγδαίας, καθὼς καὶ νὰ κάμῃ καλὸν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐβάδιζον εὐθείας ὁδούς.

Ἂς ἀναθάλουν ἐκ τοῦ τάφου των τὰ ὀστᾶ τῶν δώδεκα προφητῶν. Διὰ τῶν προφητῶν αὐτῶν ὁ Κύριος παρηγόρησε τὸν Ἰακώβ καὶ τοὺς ἀπογόνους του καὶ με τὴν βεβαίαν ἐλπίδα, ποὺ δίδει ἡ πίστις, τοὺς ἐστήριξεν εἰς τὴν προσδοκίαν τῆς λυτρώσεως.

Καὶ τῶν Δώδεκα Προφητῶν τὰ ὀστᾶ εἴθε νὰ ἀναβλαστήσουν καὶ ἀναζήσουν ἀπὸ τὸν τόπον, ὅπου εἶναι τεθαμμένα. Δι’ αὐτῶν ὁ Θεὸς παρηγόρησε τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακὼβ καὶ τοὺς ἠλευθέρωσε διὰ πίστεως πλήρους θάρρους καὶ ἐλπίδος.

Πῶς νὰ δοξάσωμεν, ὅπως πρέπει, τὸν Ζοροβάβελ; Διότι αὐτὸς εἶναι δακτυλίδι σφραγῖδος εἰς τὸ δεξὶ χέρι.

Πῶς θὰ ἐξυψώσωμεν καὶ θὰ δοξάσωμεν τὸν Ζοροβάβελ, αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι σὰν σφραγιδόλιθος ἐπὶ δεξιᾶς χειρός;

Τέτοιος εἶναι καὶ ὁ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς Ἰωσεδέκ. Αὐτοὶ εἰς τὰς ἡμέρας των ἀνοικοδόμησαν τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξύψωσαν τὸν λαὸν τὸν ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον, λαὸν προητοιμασμένον διὰ τὴν δόξαν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

Παρομοίως ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ. Οἱ δύο αὐτοί, ὁ Ζοροβάβελ δηλαδὴ καὶ ὁ Ἰησοῦς, κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτῶν ἀνοικοδμησαν τὸν Ναὸν καὶ ἐξύψωσαν λαὸν ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον, παρεσκευασμένον καὶ ἑτοιμασμένον διὰ δόξαν αἰωνίαν.

Μεγάλη εἶναι ἐπίσης ἡ μνήμη τοῦ Νεεμίου, ὁ ὁποῖος ἀνήγειρε τὰ πεσμένα καὶ ἐρειπωμένα τείχη τῆς πόλεως, ἔστησεν ἰσχυρὰς τὰς πύλας εἰς τὰ τείχη, ἔβαλε μοχλοὺς καὶ ἀνοικοδόμησε τὰς οἰκίας μας.

Καὶ τοῦυ Νεεμίου ἐπὶ μακρὸν καὶ εἰς πολλὰ ἔτη θὰ εἶναι ἀλησμόνητος ἡ μνήμη· εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος ἀνήγειρε δι’ ἡμᾶς τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλήμ, τὰ ὁποῖα εἶχον πέσει· καὶ ἔστησε τὰς πύλας τῶν τειχῶν καὶ ἐτοποθέτησε μοχλοὺς σιδηροῦς ὄπισθεν αὐτῶν καὶ ἀνοικοδόμησε τὰς οἰκίας μας.

Οὔτε ἐνας ἄνθρωπος δὲν ὑπῆρξεν, ὅπως ὁ Ἐνὼχ ἐπὶ τῆς γῆς. Αὐτὸς διὰ τὴν ἁγιότητά του ἀνελήφθη ζῶν εἰς τὸν οὐρανόν.

Κανένας δὲν ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν τοιοῦτος ἐπὶ τῆς γῆς, ὁποῖος ὁ Ἐνώχ. Ἀπόδειξις τούτου εἶναι ὅτι αὐτὸς ἀνελήφθη ἀπὸ τὴν γῆν εἰς τὸν οὐρανόν.

Οὔτε ὡσὰν τὸν Ἰωσὴφ δὲν ἐγεννήθη ἄλλος ἄνθρωπος εἰς τὴν γῆν, ἀρχηγὸς τῶν ἀδελφῶν του, στήριγμα τοῦ λαοῦ του. Αὐτοῦ τὰ ὀστᾶ μὲ πολλὴν ἐπιμέλειαν ἐφυλάχθησαν.

Οὔτε σὰν τὸν Ἰωσὴφ ἐγεννήθη ἄνθρωπος, ἀρχηγὸς τῶν ἀδελφῶν του, στήριγμα τοῦ λαοῦ του· τὰ δὲ ὀστά του διεφυλάχθησαν μετ’ ἐπιμελείας καὶ σεβασμοῦ πρὸς μεταφορὰν ἐν καιρῷ εἰς τὴν Γῆν τῆς Ἐπαγγελίας.

Ὁ Σὴμ καὶ ὁ Σὴθ ἐδοξάσθησαν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, ὑπὲρ πᾶν δὲ ἄλλο ζῶν δημιούργημα ἐτιμήθη ὁ πρωτόπλαστος Ἀδάμ.

Ὁ Σὴμ καὶ ὁ Σὴθ ἐδοξάσθησαν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων παραπάνω δὲ ἀπὸ κάθε ζῶσαν ὕπαρξιν ἐν τῇ Δημιουργίᾳ ἐτιμήθη ὁ Ἀδάμ.