Σοφία Σειράχ 5

Μὴ στηρίζεσαι εἰς τὰ χρήματά σου καὶ μὴ εἴπῃς καυχώμενος· «ἔχω ἀρκετὰ χρήματα».

Μὴ στηρίζεσαι εἰς τὰ χρήματά σου καὶ μὴ εἴπῃς: Ἔχω ἀρκετὰ καὶ εἶμαι ἐξησφαλισμένος διὰ νὰ ζήσω ἄνετα καὶ πλούσια.

Μὴ ἀκολουθῇς τοὺς ἁμαρτωλοὺς πόθους τῆς ψυχῆς σου καὶ μὴ στηρίζεσαι, εἰς τὴν δύναμίν σου, ὥστε νὰ πορεύεσαι σύμφωνα πρὸς τὰς κακὰς ἐπιθυμίας τῆς καρδίας σου.

Μὴ ἀκολουθῇς τὰς ὀρέξεις τῆς ψυχῆς σου καὶ τῆς σωματικῆς σου δυνάμεως, ἀφήνων τὸν ἑαυτόν σου νὰ πορεύεται συμφώνως πρὸς τὰς κακὰς ἐπιθυμίας τῆς καρδίας σου.

Μὴ εἴπῃς· «ποῖος ἔχει ἐξουσίαν καὶ κυριότητα ἐπάνω μου;» Διότι ὁ Κύριος αὐστηρῶς θὰ σὲ τιμωρήσῃ.

Καὶ μὴ εἴπῃς· ποῖος θὰ ἐπιβάλῃ τὴν ἐξουσίαν του ἐπ’ ἐμοῦ; Διότι ὁ Κύριος ἀσφαλῶς θὰ σὲ τιμωρήσῃ καὶ θὰ ἐκδικηθῇ τὴν ἀλαζονείαν σου.

Μὴ εἴπῃς· «ἡμάρτησα καὶ λοιπὸν τί κακόν μοῦ συνέβη πρὸς τιμωρίαν μου;» Δὲν ἐτιμωρήθης διότι ὁ Κύριος εἶναι μακρόθυμος.

Μὴ εἴπῃς· ἡμάρτησα, καὶ τί κακὸν μοῦ συνέβη πρὸς τιμωρίαν μου; Διότι δὲν ἐτιμωρήθης διὰ τὴν παρεκτροπήν σου, ἐπειδὴ ὁ Κύριος εἶναι μακρόθυμος καὶ ἀναβάλλει νὰ τιμωρήσῃ τὸν ἁμαρτάνοντα, περιμένων τὴν μετάνοιάν του.

Μὴ στηρίζεσαι εἰς τὴν συγχώρησιν, ποὺ δίδει ὁ Θεός, καὶ μὴ γίνεσαι ἄφοβος ἀπέναντι τῆς ἁμαρτίας καὶ ἔτσι προσθέτης ἁμαρτίας ἐπάνω εἰς ἁμαρτίας.

Διὰ τὸν ἐξιλασμὸν καὶ τὴν συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν σου μὴ θαρρεύῃς καὶ μὴ γίνεσαι ἄφοβος καὶ ξέγνοιαστος, ὥστε νὰ προσθέτῃς ἁμαρτίαν ἐπάνω εἰς ἄλλην ἁμαρτίαν.

Μὴ εἴπῃς· «μέγα καὶ πολὺ εἶναι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ ὀσονδήποτε πλῆθος ἁμαρτιῶν καὶ ἂν ἔχω διαπράξει, θὰ μὲ συγχωρήσῃ ὁ Κύριος». Μὴ λησμονῇς ὅμως, ὅτι παρὰ τῷ Θεῷ ὑπάρχει βεβαίως τὸ ἔλεος ἄλλα καὶ ἡ ὀργή. Ἐναντίον δὲ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀφόβως ἁμαρτάνουν, θὰ ἐπιπέσῃ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ μὴ εἴπῃς· ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ εἶναι μεγάλη καὶ θὰ συγχωρήσῃ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μου, διότι ἀπὸ τὸν Θεὸν ἔρχονται καὶ τὸ ἔλεος, ἀλλὰ καὶ ἡ ὀργή, καὶ ὁ θυμός του θὰ ἐκσπάσῃ καὶ θὰ ξεθυμάνῃ εἰς τοὺς ἁμαρτωλούς.

Μὴ βραδύνῃς ἀναμένων κατάλληλον τάχα καιρόν, διὰ νὰ ἐπιστρέψῃς πρὸς τὸν Κύριον, καὶ μὴ ἀναβάλλῃς τὴν μετάνοιαν καὶ διόρθωσίν σου ἀπὸ τὴν μίαν ἡμέραν εἰς τὴν ἄλλην. Διότι αἰφνιδίως θὰ ἐπέλθῃ ἐναντίον σου ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τῆς δικαίας παρὰ τοῦ Θεοῦ τιμωρίας θὰ καταστραφῇς.

Μὴ περιμένῃς καὶ μὴ βραδύνῃς νὰ ἐπιστρέψῃς πρὸς τὸν Κύριον καὶ μὴ ἀναβάλλῃς ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν τὴν μετάνοιάν σου· διότι θὰ ἐκσπάσῃ ξαφνικὰ ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου καὶ κατὰ τὴν ὥραν τῆς ἐκδικήσεώς του θὰ ἐξολοθρευθῇς.

Μὴ στηρίζεσαι εἰς χρήματα ἄδικα· διότι αὐτὰ τίποτε δὲν θὰ σὲ ὠφελήσουν κατὰ τὴν ἡμέραν τῶν συμφορῶν καὶ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ.

Μὴ προσκολλᾶσαι καὶ μὴ ἐλπίζῃς εἰς ἄδικα χρήματα, διότι δὲν θὰ σὲ ὠφελήσουν κατὰ τὴν ἡμέραν, ποὺ θὰ ἐπαχθῇ καὶ θὰ ἐπέλθῃ ἐπὶ σοῦ ἡ συμφορὰ καὶ ἡ δυστυχία.

Μὴ λιχνίζῃς τὸ σιτάρι σου μὲ κάθε ἄνεμον καὶ μὴ βαδίζῃς εἰς κάθε δρόμον, ποὺ παρουσιάζεται ἐμπρός σου. Ἔτσι πράττει ὁ διπρόσωπος καὶ ἀνθρωπάρεσκος ἁμαρτωλός.

Μὴ λιχνίζῃς τὸ σιτάρι σου εἰς ὁποιονδήποτε ἄνεμον καὶ μὴ ἀκολουθῇς ἀνεξέταστα ὁποιοδήποτε μονοπάτι, ποὺ θὰ εὑρεθῇ ἐμπρός σου. Ἔτσι ὁμοιάζει ὁ ἁμαρτωλός, ὁ διπρόσωπος καὶ ὑποκριτής.

Νὰ εἶσαι σταθερὸς εἰς τὰς συνετὰς καὶ ὄρθὰς πεποιθήσεις καὶ ἀποφάσεις σου καὶ ὁ λόγος σου νὰ εἶναι ἔνας.

Ἔσο σταθερὸς καὶ καλὰ στηριγμένος εἰς τὰς μετὰ σκέψεως συνετῆς πεποιθήσεις σου, καὶ ὁ λόγος σου νὰ εἶναι ἕνας· ναὶ ἢ ὄχι.

Νὰ εἶσαι ταχὺς εἰς τὸ νὰ ἀκούῃς, βραδὺς δὲ εἰς τὸ νὰ δίδῃς ἀπαντήσεις.

Γίνου γρήγορος εἰς τὸ νὰ ἀκούῃς καὶ μὲ ὑπομονητικὴν βραδύτητα σκέψεως δίδε τὴν ἀπάντησίν σου.

Ἐὰν ἔχῃς συνετὴν ἀπάντησιν, ἀποκρίσου εἰς τὸν πλησίον σου· εἰ δὲ ἄλλως βάλε τὸ χέρι εἰς τὸ στόμα σου, ὥστε νὰ μὴ ὁμιλήσῃς.

Ἐὰν ἔχῃς συνετὴν καὶ φρόνιμον γνώμην, ἀπάντησε εἰς τὸν πλησίον σου, ποὺ σὲ ἐρωτᾷ· ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει βάλε τὸ χέρι σου εἰς τὸ στόμα σου, διὰ νὰ μὴ εἴπῃς τίποτε.

Δόξα καὶ ἐξευτελισμὸς ὑπάρχουν εἰς τὴν ὁμιλίαν, ἀναλόγως τῶν ὅσων λέγει ὁ ἄνθρωπος. Ἡ δὲ ἄκριτος καὶ ἀπρόσεκτος γλῶσσα ὁδηγεῖ εἰς πτώσεις καὶ δυσκολίας τὸν ἄνθρωπον.

Δόξα καὶ καταισχύνῃ προέρχονται εἰς τὸν καθένα μας ἀπὸ τὸ τί λέγει· καὶ ἡ γλῶσσα τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀσυγκράτητος καὶ ἀπρόσεκτος, γίνεται αἰτία τῆς πτώσεως καὶ καταστροφῆς του.

Μὴ φέρεσαι ἔτσι, ὥστε νὰ σὲ ὀνομάσουν κουτσομπόλην καὶ ψιθυριστήν· μὲ τὴν γλῶσσαν σου δὲ μὴ στήνῃς παγίδας εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Διότι, ἐὰν διὰ τὸν κλέπτην ἐπιφυλάσσεται καταισχύνη, διὰ τὸν διπλοπρόσωπον καὶ καταλάλον ἐπιφυλάσσεται αὐστηρὰ καταδίκη.

Πρόσεξε να μὴ ἀποκληθῇς ψιθυριστὴς καὶ κρυφὸς κατήγορος τῶν ἄλλων καὶ μὴ στήνῃς ἐνέδρας καὶ παγίδας μὲ τὴν γλῶσσάν σου· διότι εἰς τὸν κλέπτην, ποὺ κρυφὰ ὑπεξαιρεῖ τὰ ἀνήκοντα εἰς τὸν πλησίον καὶ πρὸς τὸν ὁποῖον ὁμοιάζει πολὺ ὁ ψιθυριστής, ἀνήκει ἡ ἐντροπὴ καὶ ἀνυποληψία, καὶ εἰς τὸν δόλιον, ποὺ ἔχει διπλὴν καὶ ὑποκριτικὴν γλῶσσαν, κατάκρισις μεγάλη καὶ αὐστηρά.

Καὶ τὰ μεγάλα καὶ τὰ μικρὰ ἐξέταζέ τα μὲ πολλὴν προσοχήν, ὥστε νὰ μὴ τὰ ἀγνοῇς.

Ἐξέταζε μετὰ προσοχῆς, ὥστε νὰ μὴ ἀγνοῇς ὄχι μόνον τὰ μεγάλα, ἀλλὰ καὶ τὰ μικρά, διὰ νὰ μὴ σφάλλῃς οὐδὲ εἰς αὐτά.