Σοφία Σειράχ 9

Μὴ ζηλοτυπῇς τὴν γυναῖκα σου, ποὺ ἀναπαύεται εἰς τὴν ἀγκάλην σου. Καὶ μὴ ἐμβάλῃς εἰς τὸν ἑαυτόν σου πονηρὰς σκέψεις·

Μὴ εἶσαι ζηλότυπος διὰ τὴν γυναῖκα σου, ποὺ ἀναπαύεται εἰς τὴν ἀγκάλην σου, οὔτε νὰ διδάξῃς αὐτὴν εἰς βάρος σου τέτοιαν κακὴν συνήθειαν καὶ παιδαγωγίαν.

ἀλλὰ καὶ μὴ παραδίδῃς ἐξ ὁλοκλήρου τὴν καρδίαν σου εἰς τὴν σύζυγόν σου, διὰ νὰ μὴ γίνῃ αὐτὴ κυρία ἐπὶ τῆς δυνάμεώς σου.

Ἀλλ’ οὔτε καὶ νὰ παραδώσῃς τὴν ψυχήν σου εἰς γυναῖκα, ὥστε νὰ ἐπιβῇ αὕτη καὶ νὰ ἐπικαθήσῃ δεσπόζουσα ἐπὶ τῆς δυνάμεως καὶ ἐξουσίας σου.

Μὴ ἐπιζητῇς συναντήσεις μὲ ἑταίραν, μήπως περιπέσῃς εἰς τὰς παγίδας της.

Μὴ συναντᾶσαι μὲ γυναῖκα, ποὺ ἐκδίδεται ὡς ἑταίρα εἰς πολλούς, μήπως συλληφθῇς εἰς τὰς παγίδας της.

Μὴ συχνάζῃς καὶ μὴ συναναστρέφεσαι μὲ τραγουδίστριαν, διὰ νὰ μὴ περιπέσῃς καὶ κυριευθῇς εἰς τὰ τεχνάσματά της.

Μὲ χορεύτριαν καὶ τραγουδίστριαν μὴ συχνάζῃς, διότι ὑπάρχει φόβος να κυριευθῇς ἀπὸ τὰ δελεαστικὰ καὶ ἐπιτηδευμένα τεχνάσματά της.

Μὴ περιεργάζεσαι παρθένον, διὰ νὰ μὴ σκανδαλισθῇς καὶ πέσῃς εἰς τὴν αὐτὴν μαζῆ της ἁμαρτίαν καὶ τιμωρίαν.

Μὴ περιεργάζεσαι παρθένον, ἐξετάζων λεπτομερῶς τὸ κάλλος της, ἐκ φόβου μήπως σκανδαλισθῇς καὶ παρασυρόμενος εἰς ἁμαρτίαν μετ’ αὐτῆς ὑποστῇς τὰς ὑπὸ τοῦ θείου Νόμου ποινάς.

Μὴ παραδίδῃς τὴν καρδίαν σου εἰς πόρνας, διὰ νὰ μὴ χάσῃς τὴν περιουσίαν σου.

Μὴ παραδώσῃς εἰς πόρνας τὴν ψυχήν σου, διὰ να μὴ χάσῃς τὴν περιουσίαν, ποὺ ἐκληρονόμησες ἀπὸ τοὺς προγόνους σου.

Μὴ εἰς τὰς ὁδοὺς τῆς πόλεως στρέφῃς ἐδῶ καὶ ἐκεῖ τὸ βλέμμα σου καὶ εἰς δρόμους, ὅπου δὲν ὑπάρχουν ἄνθρωποι, μὴ περιπλανᾶσαι.

Μὴ τριγυρίζης τὰ βλέμματά σου περίεργα εἰς τοὺς δρόμους τῆς πόλεως καὶ μὴ περιπλανᾶσαι ἄσκοπα εἰς τὰ ἐρημικὰ καὶ ἀσύχναστα ἀπὸ ἀνθρώπους μέρη της.

Γύρισε ἀλλοῦ τὸ βλέμμα σου ἀπὸ ὡραίαν γυναῖκα καὶ μὴ περιεργάζεσαι κάλλος ξένον. Διότι ἀπὸ τὸ κάλλος τῆς γυναικὸς πολλοὶ ἄνδρες ἐπλανήθησαν καὶ παρεσύρθησαν εἰς τὸ κακόν. Ἀπὸ τὸ κάλλος της ὡσὰν φωτιὰ ἀνάπτει ὁ ἔρως.

Στρέψε μακρὰν τὸν ὀφθαλμόν σου ἀπὸ εὔμορφον γυναῖκα καὶ μὴ περιεργάζεσαι καλλονὴν ξένης γυναικός. Ἀπὸ τὸ κάλλος γυναικὸς πολλοὶ ἐπλανήθησαν, καὶ ἀπὸ τὴν περιέργειαν αὐτὴν ὁ ἔρως σὰν φωτιὰ ἀνάπτει.

Μὴ κάθεσαι καθόλου μαζῆ μὲ ὕπανδρον γυναῖκα καὶ μὴ παρακαθήσῃς μαζῆ της εἰς εὐωχίαν καὶ οἰνοποσίαν, μήπως παρεκκλίνῃ ἡ καρδία σου καὶ ὑποκύψῃ εἰς τὸ κάλλος αὐτῆς καὶ ὀλισθήσῃς ψυχικῶς καὶ καταστραφῇς.

Μὴ κάθεσαι καθόλου πλησίον ὑπανδρευμένης γυναικὸς καὶ μὴ παραδοθῇς μαζί της εἰς συμπόσιον μὲ οἶνον, μήπως παρεκκλίνῃ καὶ προσκολληθῇ ἡ ψυχή σου πρὸς αὐτὴν καὶ γλιστρήσῃς μὲ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς καρδίας σου εἰς καταστροφὴν καὶ ἀπώλειαν.

Μὴ ἀφήνῃς φίλον παλαιὸν καὶ δοκιμασμένον χάριν ἑνὸς νέου· διότι ὁ νέος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἰσάξιος μὲ ἐκεῖνον. Ὁ νέος φίλος ὁμοιάζει πρὸς τὸ νέο κρασί. Ἐὰν τὸ κρασί γίνῃ παλαιόν, θὰ τὸ πίνῃς μὲ πολλὴν εὐχαρίστησιν.

Μὴ ἀφήσῃς παλαιόν σου φίλον, διότι ὁ νέος φίλος δὲν ἐξισώνεται μὲ τὸν παλαιόν. Ὁ νέος φίλος εἶναι νέος οἶνος· ἐὰν ὁ οἶνος παλιώσῃ καὶ γίνῃ πολλῶν ἐτῶν κρασί, θὰ τὸν πίῃς μὲ πολλὴν εὐχαρίστησιν.

Μὴ ζηλεύσῃς τὴν δόξαν τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου, διότι δὲν γνωρίζεις ποία καὶ πόσον μεγάλη θὰ εἶναι ἡ καταστροφή του.

Μὴ ζηλεύσῃς τὴν δόξαν ἀνθρώπου ἁμαρτωλοῦ, διότι δὲν γνωρίζεις ποία θὰ εἶναι ἡ καταστροφή του.

Μὴ δίδῃς τὴν καρδίαν σου εἰς τὰς τέρψεις τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων. Ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου ὅτι μέχρι καὶ τοῦ ᾅδου δὲν θὰ μείνουν αὐτοὶ ἀτιμώρητοι.

Μὴ εὐχαριστηθῇς εἰς ὅ,τι εὐχαριστοῦνται καὶ ἀρέσκονται οἱ ἀσεβεῖς· ἐνθυμήσου ὅτι μέχρι τοῦ θανάτου των, ὅταν θὰ πρόκειται να τοὺς καταπίῃ ὁ Ἅδης, δὲν θὰ μείνουν δεδικαιωμένοι καὶ ἀτιμώρητοι.

Φεῦγε μακρυὰ ἀπὸ ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν ἐξουσίαν νὰ διατάσσῃ φόνον καὶ νὰ ἐκτελῇ φόνον, διὰ νὰ μὴ σὲ καταλάβῃ καμμιὰ φορὰ ὁ φόβος καὶ ἡ ἀγωνία τοῦ θανάτου. Κοντά του μὴ διαπράξῃς ποτὲ κανένα ἀφάλμα, διὰ νὰ μὴ ἀφαιρέσῃ τὴν ζωήν σου. Καθ’ ὃν χρόνον μένεις μαζῆ του, ἔχε σαφῶς ὑπ’ ὄψιν σου, ὅτι βαδίζεις ἐν μέσῳ παγίδων καὶ περιπατεῖς ἐπάνω εἰς ἐπικινδύνους ἐπάλξεις τειχῶν πόλεως.

Φεῦγε μακρὰν ἀπὸ ἄνθρωπον, ποὺ ἔχει ἐξουσίαν να φονεύῃ καὶ ἀπὸ τὸν ὁποῖον δὲν θὰ σοῦ ἔλθῃ οὔτε ὡς ὑποψία ὁ φόβος τοῦ θανάτου. Ἂν δὲ συμβῇ νὰ πλησιάσῃς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, μὴ διαπράξῃς πλημμέλημα ἡ σφάλμα τι, διὰ νὰ μὴ ἀφαιρέσῃ καὶ τὴν ζωήν σου. Γνώριζε καλὰ ὅτι περνᾷς διὰ μέσου παγίδων καὶ περιπατεῖς ἐπάνω ἀπὸ ἐπάλξεις φρουρίων πόλεων, ποὺ εἶναι ἐκτεθειμέναι εἰς τὰ βλήματα αὐτῶν ποὺ τὰς πολιορκοῦν. Κινδυνεύεις λοιπὸν ἢ νὰ πιασθῇς σὰν τὸ πουλὶ καὶ τὸ ἄγριον ζῶον ἢ νὰ κτυπηθῇς ἀπὸ τὰ ὅπλα τοῦ ἀντιπάλου.

Μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς διανοίας σου ἐξέταζε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εὑρίσκονται κοντά σου, ἐὰν εἶναι εὐσεβεῖς καὶ ἀξιόπιστοι. Καὶ νὰ ζητῇς συμβουλὴν μόνον ἀπὸ τοὺς σοφούς.

Ὅσον ἠμπορεῖς, ἐξέταζε καὶ ψυχολόγει αὐτοὺς ποὺ σὲ πλησιάζουν καὶ συμβουλεύου μόνον ἀνθρώπους συνετοὺς καὶ σοφούς.

Ἂς συσκέπτεσαι καὶ ἂς συνομιλῇς μὲ συνετοὺς ἀνθρώπους καὶ πρόσεχε, ὥστε κάθε συνομιλία σου νὰ ἀναφέρεται εἰς τὸν Νόμον τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ.

Ὅ,τι διαλογίζεσαι καὶ πρόκειται νὰ τὸ ἀποφασίσης, ἂς γίνεται καὶ μὲ τὴν γνώμην συνετῶν ἀνθρώπων πᾶσα δὲ συνομιλία καὶ συζήτησίς σου ἂς εἶναι σύμφωνος πρὸς τὸν Νόμον τοῦ Ὑψίστου.

Οἱ δίκαιοι ἄνθρωποι ἂς εἶναι συνδαιτυμόνες σου, καύχημα δὲ καὶ δόξα σου ἂς ὑπάρχῃ πάντοτε εἰς τὸν σεβασμὸν πρὸς τὸν Κύριον.

Ἄνθρωποι δίκαιοι καὶ ἐνάρετοι ἂς εἶναι οἱ ὁμοτράπεζοι καὶ συνδαιτυμόνες σου, καὶ τὸ καύχημά σου ἂς εἶναι ὁ φόβος τοῦ Κυρίου.

Ὡραῖον ἔργον, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὰ χέρια τεχνιτῶν, ἐπαινεῖται, καὶ ὁ συνετὸς ἀρχηγὸς τοῦ λαοῦ θὰ φανῇ ἀπὸ τὰ λόγια του.

Ἀναλόγως τῆς δεξιότητος τῆς χειρὸς τῶν τεχνιτῶν θὰ ἐκτιμηθῇ καὶ θὰ ἐπαινεθῇ τὸ ἔργον των, καὶ ὁ ἄρχοντας ἐνὸς λαοῦ θὰ φανῇ σοφὸς καὶ συνετὸς ἀπὸ τὰ λόγια του.

Ἐπικίνδυνος καὶ φοβερὸς εἶναι εἰς τὴν πόλιν ὁ κακόγλωσσος καὶ ἀθυρόστομος ἄνθρωπος· ἐκεῖνος δὲ ποὺ εἶναι ἄκριτος καὶ ταχὺς εἰς τὰ λόγια του θὰ μισηθῇ.

Φοβερὸς καὶ ἐπικίνδυνος εἶναι εἰς τὴν πόλιν, ποὺ μένει, ὁ ἄνθρωπος ὁ κακόγλωσσος· ὁ δὲ ἀσυγκράτητος καὶ ἀπερίσκεπτος εἰς τὰ λόγια του θὰ μισηθῇ καὶ θὰ κινήσῃ τὴν ἀποστροφήν.