Τωβίτ 11

Ὁ Τωβίας μαζῆ μὲ τὸν συνοδόν του ἐπέστρεφαν καὶ ἐβάδιζαν, μέχρις ὅτου ἔφθασαν εἰς τὴν Νινευῆ. Ὁ Ραφαήλ εἶπε τότε πρὸς τὸν Τωβίαν· «δὲν γνωρίζεις, ἀδελφέ, πῶς ἀφῆκες τὸν πατέρα σου;

Καὶ ἐπροχωροῦσε ὁ Τωβίας μὲ τὸν συνοδόν του, ἕως ὅτου ἐπλησίασαν εἰς τὴν Νινευῆ. Εἶπε δὲ ὁ Ραφαὴλ εἰς τὸν Τωβίαν: «Δὲν θυμᾶσαι, ἀδελφέ μου, εἰς ποίαν κατάστασιν ὑγείας ἄφησες τὸν πατέρα σου, ὅταν ἐφύγαμεν;

Λοιπόν, ἂς τρέξωμεν ἡμεῖς πρὸ τῆς γυναικός σου, διὰ νὰ ἑτοιμάσωμεν τὴν οἰκίαν.

Ἂς τρέξωμεν λοιπὸν πρὶν ἀπὸ τὴν γυναῖκα σου, διὰ νὰ ἑτοιμάσωμεν τὸ σπίτι.

Πάρε δὲ εἰς τὸ χέρι σου τὴν χολὴν τοῦ ψαριοῦ». Πράγματι ἐπροπορεύθησαν καὶ οἱ δύο, ὁ δὲ σκύλος τοὺς ἀκολουθοῦσε ὄπισθέν των.

Πάρε δὲ εἰς τὸ χέρι σου καὶ τὴν χολὴν ἀπὸ τὸ ψάρι ἐκεῖνο, ποὺ ἐσκότωσες εἰς τὸ ποτάμι». Καὶ ἐβάδισαν πράγματι γρηγορώτερα, τὸ δὲ σκυλί των τοὺς ἀκολουθοῦσε ἀπὸ κοντά.

Ἡ Ἂννα ἐκάθητο καὶ παρατηροῦσε εἰς τὸν δρόμον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον θὰ ἤρχετο τὸ παιδί της.

Ἡ δὲ μητέρα τοῦ Τωβίου, ἡ Ἄννα, ἐκάθητο εἰς τὴν ἄκρην τοῦ δρόμου καὶ ἔβλεπε δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ καὶ ἐπερίμενε τὸ παιδί της.

Αὐτὴ τὸν εἶδε νὰ ἔρχεται, ἔσπευσε καὶ εἶπεν εἰς τὸν πατέρα του· «ἰδού, τὸ παιδί μου ἔρχεται, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸ καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε συνταξιδεύσει μαζῆ του».

Μόλις λοιπὸν τὸν ἀντελήφθη νὰ ἔρχεται ἀπὸ μακριά, εἶπεν εἰς τὸν πατέρα του: «Νά, τὸ παιδί μου! Ἔρχεται! Μαζί του ἔρχεται καὶ ὁ ἄνθρωπος, ποὺ τὸν εἶχε συνοδεύσει εἰς τὸ ταξίδι του!»

Ὁ Ραφαήλ εἶπεν εἰς τὸν Τωβίαν· «γνωρίζω καλὰ ὅτι θὰ θεραπευθοῦν καὶ θὰ ἀνοίξουν τὰ μάτια τοῦ πατρός σου.

Ὁ δὲ Ραφαὴλ εἶπεν εἰς τὸν Τωβίαν: «Ξέρω πῶς θὰ ἀνοίξουν τὰ μάτια τοῦ πατέρα σου. Ἄκου τί θὰ κάμῃς:

Πρὸς τοῦτο, σὺ χρίσε μὲ τὴν χολὴν τὰ μάτια του. Ὅταν δὲ αὐτὸς αἰσθανθῇ σὰν ἕνα δάγκωμα ἀπὸ τὴν ὀξύτητα τῆς χολῆς, θὰ τρίψῃ τὰ μάτια του καὶ θὰ πέσουν τὰ λευκώματα ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς του καὶ ὁ πατήρ σου θὰ σὲ ἰδῇ».

Νὰ ἀλείψῃς μὲ τὴν χολὴν τὰ μάτια του καί, μόλις ἐκεῖνος αἰσθανθῇ πόνον (σὰν τσούξιμο ἢ φαγούρα), θὰ τρίψῃ τὰ μάτια του καὶ ἀμέσως θὰ πέσουν καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν τὰ λευκώματα, ποὺ τὸν ἐμποδίζουν νὰ βλέπῃ, καὶ θὰ σὲ ἰδῇ».

Ἡ Ἄννα ἔτρεξε, ἔπεσεν εἰς τὸν τράχηλον τοῦ παιδιοῦ της καὶ εἶπεν εἰς αὐτό· «παιδί μου, σὲ εἶδα· τώρα ἂς πεθάνω». Ἔκλαυσαν καὶ οἱ δύο.

Καὶ ἐνῷ ἔλεγεν αὐτὰ ὁ Ραφαήλ, ἡ Ἄννα ἔτρεξεν ἐμπρός, ἔπεσεν εἰς τὸν τράχηλον τοῦ υἱοῦ της καὶ τὸν ἐνηγκαλίσθη καὶ τοῦ εἶπε: «Σὲ εἶδα, παιδί μου, καὶ πάλι! Τώρα λοιπὸν ἂς πεθάνω!» Καὶ ἔκλαυσαν ἀπὸ συγκίνησιν καὶ οἱ δύο.

Ὁ Τωβὶτ ἐξήρχετο πρὸς τὴν θύραν εἰς συνάντησιν τοῦ υἱοῦ του καὶ ἐσκόνταφτε. Τὸ δὲ παιδί του ἔτρεξε πρὸς αὐτόν, διὰ νὰ τὸν στηρίξῃ.

Ὁ δὲ Τωβὶτ ἔβγαινε πρὸς τὴν θύραν τῆς οἰκίας του, ἀλλ’ ἐσκόνταφτε λόγῳ τῆς τυφλώσεώς του. Μόλις τὸν εἶδεν ὁ υἱός του, ἔτρεξεν ἀμέσως κοντά του.

Ἐκράτησεν εἰς τὰ χέρια του τὸν πατέρα του, ἤλειψε μὲ τὴν χολὴν τὰ μάτια τοῦ πατρός του καὶ τοῦ εἶπε· «πατέρα, ἔχε θάρρος».

Καὶ ἔπιασε καὶ ἐστήριξε τὸν πατέρα του ὁ Τωβίας καὶ ἐπασπάλισε (ἔχρισε) μὲ τὴν χολὴν τὰ μάτια του καὶ τοῦ εἶπε: «Θάρρος, πατέρα!»

Ὁ δὲ Τωβίτ, ὅταν ᾐσθάνθη κάτι σὰν δάγκωμα εἰς τὰ δυό του μάτια, τὰ ἔτριψε μὲ τὰ χέρια του καὶ ἔπεσαν ἀπὸ τὰ βλέφαρα τῶν ὀφθαλμῶν του τὰ λευκώματα σὰν λέπια.

Μόλις δὲ ἔνοιωσε πόνον καὶ κάτι σὰν δάγκωμα καὶ φαγούραν εἰς τὰ μάτια του ὁ Τωβίτ, ἔτριψε τὸ μάτια του καὶ ἔπεσαν σὰν λέπια ἀπὸ τὶς κῶχες τῶν ματιῶν του τὰ λευκώματα.

Ὁ Τωβὶτ ἄνοιξε τὰ μάτια του, εἶδε τὸ παιδί του καὶ ἔπεσεν εἰς τὸν τράχηλόν του.

Καὶ ὅταν ἄνοιξαν τὰ μάτια του καὶ εἶδε τὸν υἱόν του, ἔπεσεν εἰς τὸν τράχηλόν του καὶ τὸν ἐνηγκαλίσθη.

Ἔκλαυσε καὶ εἶπε· «δοξασμένος εἶσαι σύ, ὁ Θεός, καὶ εὐλογημένον τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας. Εὐλογημένοι καὶ δοξασμένοι ἂς εἶναι οἱ ἅγιοί σου ἄγγελοι, διότι μὲ ἐμαστίγωσες, ἀλλὰ καὶ μὲ ἠλέησες. Ἰδοὺ ὅτι τώρα βλέπω καὶ πάλιν τὸ παιδί μου, τὸν Τωβίαν».

Ἔκλαυσε δὲ ὁ Τωβὶτ καὶ εἶπεν: «Ἂς εἶσαι δοξασμένος, Κύριε ὁ Θεός· καὶ εἶναι ἄξιον νὰ εὐλογῆται καὶ νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομά Σου εἰς τοὺς αἰῶνας! Εὐλογημένοι ἂς εἶναι καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι Σου ἄγγελοι· Εἶναι πρέπον νὰ δοξάζεσαι, διότι ἐπέτρεψες μὲν μὲ τὴν δικαιοσύνην Σου νὰ κτυπηθῶ καὶ νὰ ταλαιπωρηθῶ, ἀλλ’ ὅμως μὲ εὐσπλαγχνίσθης μὲ τοὺς οἰκτιρμούς Σου. Καὶ νά, τώρα βλέπω καὶ πάλι τὸν υἱόν μου, τὸν Τωβίαν!»

Ὁ υἱὸς εἰσῆλθε μὲ χαρὰν εἰς τὸ σπίτι καὶ ἐγνωστοποίησεν εἰς τὸν πατέρα του τὰ μεγαλεῖα, τὰ ὁποῖα ἔγιναν εἰς αὐτὸν εἰς τὴν Μηδίαν.

Μετὰ ταῦτα ἐμβῆκεν ὁ υἱὸς τοῦ Τωβὶτ Τωβίας, εἰς τὸ σπίτι μὲ χαρὰν καὶ ἀνέφερε τὰ θαυμαστὰ γεγονότα, ποὺ τοῦ συνέβησαν κατὰ τὸ ταξίδι του εἰς τὴν Μηδίαν.

Ὁ Τωβὶτ ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν οἰκίαν πρὸς τὴν πύλην τῆς Νινευῆ εἰς συνάντησιν τῆς νύμφης του μὲ χαρὰν καὶ δοξολογίας πρὸς τὸν Θεόν. Ὅλοι δὲ ποὺ τὸν συναντοῦσαν ἐθαύμαζαν, διότι τὸν παρατηροῦσαν νὰ βαδίζῃ καὶ νὰ βλέπῃ μὲ τὰ μάτια του.

Ἐβγῆκε δὲ κατόπιν ὁ Τωβὶτ εἰς τὴν πύλην τῆς Νινευῆ διὰ νὰ προϋπαντήσῃ τὴν νύμφην του γεμᾶτος χαρὰν καὶ ἐδοξολογοῦσε τὸν Κύριον. Ὅσοι δὲ τὸν ἔβλεπαν νὰ προχωρῇ, ἀποροῦσαν καὶ ἐθαύμαζαν, διότι εἶχεν ἀποκτήσει καὶ πάλι τὸ φῶς του.

Ὁ Τωβὶτ ἐδοξολογοῦσε καὶ εὐχαριστοῦσε μεγαλοφώνως τὸν Θεόν, διότι τοὺς ἠλέησεν. Ὅταν δὲ ὁ Τωβὶτ ἐπλησίασε πρὸς τὴν νύμφην του τὴν Σάρραν, τῆς ηὐχήθη μὲ ὅλην του τὴν καρδίαν λέγων· «Καλῶς ἦλθες, κόρη μου. Εὐλογημένος ἂς εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος σὲ ἔφερε πρὸς ἡμᾶς, εὐλογημένοι ἂς εἶναι ὁ πατέρας σου καὶ ἡ μητέρα σου». Ἔγινε δὲ τότε χαρὰ εἰς ὅλους τοὺς συγγενεῖς τοῦ Τωβίτ, οἱ ὁποῖοι ἐζοῦσαν εἰς τὴν Νινευῆ.

Ὁ δὲ Τωβὶτ ἐδόξαζε τὸν Κύριον ἐνώπιον τοῦ πλήθους, διότι τοὺς εὐσπλαγχνίσθη ὁ Θεός. Καὶ μόλις ἐπλησίασε τὴν νύμφην του Σάρραν ὁ Τωβίτ, τὴν εὐλόγησε καὶ τῆς εἶπε: «Καλῶς ὤρισες, κόρη μου! Νὰ εἶσαι γερὴ πάντοτε! Ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ Θεός, ποὺ σὲ ὡδήγησεν εἰς τὴν οἰκογένειάν μας! Ἂς εἶναι εὐλογημένοι καὶ ὁ πατέρας σου καὶ ἡ μητέρα σου!» Ἐχάρηκαν δὲ μαζὶ μὲ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Τωβὶτ καὶ ὅλοι οἱ συγγενεῖς του, ποὺ ἐζοῦσαν εἰς τὴν Νινευῆ.

Ἦλθε δὲ τότε εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Τωβὶτ ὁ Ἀχιάχαρος καὶ ὁ Νασβὰς ὁ ἐξάδελφός του.

Ἦλθε δὲ εἰς τὸ σπίτι τοῦ Τωβὶτ καὶ ὁ Ἀχιάχαρος μαζὶ μὲ τὸν ἐξάδελφόν του, ποὺ ἐλέγετο Νασβάς, διὰ νὰ τὸν συγχαροῦν.

Ἐπανηγυρίσθη δὲ ὁ γάμος τοῦ Τωβία μὲ μεγάλην χαρὰν καὶ εὐφροσύνην ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.

Καὶ ἑώρτασαν ὅλοι μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην τὸν γάμον τοῦ Τωβίου ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.