Ἰακώβου

Ἐγὼ ὁ Ἰάκωβος, δοῦλος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπευθύνομαι στοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραὴλ, οἱ ὁποῖοι ζῆτε διεσπαρμένοι στὸ Ἐξωτερικό. Χαίρετε!

Ἐγώ ὁ Ἰάκωβος, δοῦλος τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, γράφω τὴν ἐπιστολὴν ταύτην πρὸς ὅσους ἀπὸ τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ ἐπίστευσαν καὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι διεσπαρμένοι εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Καὶ εὔχομαι εἰς αὐτοὺς νὰ χαίρουν.

Ἐγώ, ὁ Ἰάκωβος, δοῦλος τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τοὺς Χριστιανούς, ποὺ κατάγονται ἀπὸ τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ, τὰς διεσκορπισμένας εἰς ὅλον τὸν κόσμον, εὔχομαι νὰ χαίρουν.

Ὡς κάθε εἶδος χαρᾶς νὰ θεωρῆτε, ἀδελφοί μου, ὅταν πέσετε σὲ διάφορες δοκιμασίες,

Ὡς πρόξενον τελείας χαρᾶς θεωρήσατε, ἀδελφοί μου, ὅταν πέσετε μέσα εἰς δοκιμασίαν καὶ θλίψεις διαφόρους.

Πηγὴν καὶ αἰτίαν διὰ τὴν πλέον πλήρη καὶ τελείαν χαρὰν νὰ θεωρῆτε, ἀδελφοί μου, ὅταν πέσετε μέσα εἰς διαφόρους δοκιμασίας καὶ θλίψεις,

λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ δοκιμασία τῆς πίστεώς σας δημιουργεῖ ὑπομονή.

Θὰ χαίρετε δὲ εἰς τὰς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς αὐτούς, ὅταν ἔχετε τὴν γνῶσιν, ὅτι τὸ νὰ δοκιμάζεται ἡ πίστις σας διὰ τῶν θλίψεων δημιουργεῖ ὡς ἀποτέλεσμα ἀσφαλὲς καὶ πλῆρες σταθερὰν ὑπομονὴν·

γνωρίζοντες τοῦτο, ὅτι ἡ διὰ μέσου θλίψεων καὶ ταλαιπωριῶν δοκιμασία τῆς πίστεώς σας πρὸς τὸν Χριστὸν ἐπεξεργάζεται καὶ πραγματοποιεῖ ὡς πολύτιμον ἀγαθὸν μέσα σας τὴν ὑπομονήν.

Ἡ δὲ ὑπομονὴ ἂς εἶναι τελεία, γιὰ νὰ εἶσθε τέλειοι καὶ ὡλοκληρωμένοι, καὶ νὰ μὴν ὑστερῆτε σὲ τίποτε.

ἡ δὲ ὑπομονὴ αὐτὴ ἂς εἶναι ἀκλόνητος καὶ ἔτσι ἂς παράγῃ πλήρη τὸν καρπὸν τῆς τελειοποιήσεως σας, διὰ νὰ εἶσθε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ὥστε νὰ μὴ σᾶς λείπῃ τίποτε.

Ἡ δὲ ὑπομονὴ ἂς ἔχῃ καὶ αὐτή, ὡς καρπόν της, πνευματικὸν ἔργον τέλειον εἰς τὰς καρδίας σας, διὰ νὰ εἶσθε ἔτσι τέλειοι καὶ ὁλόκληροι καὶ νὰ μὴ ὑστερῆτε εἰς τίποτε.

Ἐὰν δὲ κανεὶς ἀπὸ σᾶς ὑστερῇ σὲ σοφία, νὰ ζητῇ ἀπὸ τὸ Θεό, ὁ ὁποῖος δίνει σὲ ὅλους πλουσίως καὶ δὲν προσβάλλει κανένα, καὶ θὰ τοῦ δοθῇ.

Ἐὰν δὲ κανεὶς ἀπὸ σᾶς στερῆται σοφίαν, διὰ τῆς ὁποίας θὰ διακρίνῃ διατί ἔρχεται ὁ πειρασμὸς καὶ πῶς πρέπει νὰ τὸν ὑπομένῃ, ἂς ζητῇ τὴν σοφίαν ταύτην ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δίδει διαρκῶς εἰς ὅλους μὲ γενναιοδωρίαν καὶ δὲν ἐξεφτελίζει τὸν ζητοῦντα. Ἂς ζητῇ λοιπὸν ἀπὸ τὸν Θεόν τὴν σοφίαν αὐτὴν καὶ ὠρισμένως θὰ τοῦ δοθῇ.

Ἐὰν δὲ κανεὶς ἀπὸ σᾶς στερῆται τὴν κατὰ Θεὸν σοφίαν, διὰ νὰ γνωρίζῃ πῶς νὰ φέρεται εἰς τοὺς διαφόρους πειρασμοὺς καὶ πῶς νὰ ἀποκτᾷ τὴν ὑπομονήν, ἂς ζητῇ τὴν σοφίαν αὐτὴν ἀπὸ τὸν πάνσοφον Θεόν, ὁ ὁποῖος τὴν δίδει εἰς ὅλους πλουσίως, χωρὶς νὰ περοφρονῇ καὶ ἐξευτελίζῃ κανένα. Καὶ θὰ τοῦ δοθῇ αὐτῇ ἡ σοφία.

Ἀλλὰ νὰ ζητῇ μὲ πίστι, χωρὶς νὰ ἔχῃ καμμία ἀμφιβολία. Διότι ἐκεῖνος, ποὺ ἀμφιβάλλει, ὁμοιάζει μὲ θαλάσσιο κῦμα, ποὺ συνταράσσεται ἀπὸ τὸν ἄνεμο καὶ φέρεται πρὸς τὰ ἐδῶ καὶ πρὸς τὰ ἐκεῖ.

Νὰ ζητῇ δὲ μὲ πίστιν, χωρὶς νὰ διστάζῃ εἰς τὸ παραμικρὸν περὶ τοῦ ὅτι ὁ Θεὸς θὰ τὸν εἰσακούσῃ. Προσέχετε νὰ μὴ εἰσχωρῇ εἰς τὰς ψυχάς σας τοιοῦτος δισταγμός. Διότι ἐκεῖνος ποὺ διστάζει καὶ ἀμφιβάλλει, ὁμοιάζει πρὸς κῦμα θαλάσσης, τὸ ὁποῖον συνταράσσεται ἀπὸ τὸν ἄνεμον καὶ καταντᾷ εἰς ἀστασίαν. Κατ’ οὐδένα δὲ λόγον ἐπιτρέπεται τὰς αἰτήσεις μας πρὸς τὸν Θεόν καὶ τὰς προσευχάς μας νὰ παρακολουθῇ ἡ ἀστασία.

Νὰ τὴν ζητῇ ὅμως μὲ σταθερὰν καὶ ἀκλόνητον πίστιν, χωρὶς νὰ κυμαίνεται καὶ νὰ ἀμφιβάλλῃ, ἂν θὰ τοῦ τὴν δώσῃ ὁ Θεός, διότι ἐκεῖνος ποὺ ἀμφιβάλλει καὶ κλονίζεται, μοιάζει μὲ κῦμα θαλάσσης, ποὺ δέρνεται ἀπὸ τὸν ἄνεμο καὶ πηγαίνει ἐδῶ καὶ ἐκεῖ κατὰ τὴν φορὰν τοῦ ἀνέμου.

Νὰ μὴ νομίζῃ δὲ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὅτι θὰ λάβῃ κάτι ἀπὸ τὸν Κύριο.

Διότι ἂς μὴ νομίζῃ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ποὺ ἀμφιβάλλει καὶ εἶναι ἀκατάστατος, ὅτι θὰ λάβῃ ἀπὸ τὸν Κύριον κάτι ἀπὸ αὐτά, ποὺ τοῦ ἐζήτησε.

Διότι ἂς μὴ νομίζῃ ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ ὀλιγόπιστος καὶ ἀκατάστατος, ὅτι θὰ πάρῃ ἀπὸ τὸν Κύριον κάτι ἀπὸ ὅσα τοῦ ζητεῖ.

Ἄνθρωπος, ποὺ ἀμφιβάλλει, δὲν πηγαίνει καλὰ σε τίποτε (ἀποτυγχάνει, χάνει σ’ ὅλες τὶς ἐνέργειές του, ἀφοῦ οἱ ἐνέργειές του δὲν γίνονται μὲ πίστι).

Ἄνθρωπος, ποὺ εἶναι δίβουλος καὶ δίγνωμος καὶ δὲν μένει σταθερὸς εἰς μίαν ἀπόφασιν, εἶναι ἀκατάστατος καὶ ἀσταθὴς εἰς ὅσα ἀποφασίζει καὶ ἐνεργεῖ καὶ ἒν γένει εἰς ὅλην τὴν συμπεριφοράν του. Ἄστατος θὰ εἶναι καὶ εἰς ἐκεῖνα, ποὺ ζητεῖ ἀπὸ τὸν Κύριον. Πῶς εἶναι λοιπὸν δυνατὸν νὰ εἰσακουσθῇ;

Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι δίβουλος καὶ δίγνωμος, ἀκατάστατος καὶ εὐμετάβολος εἰς ὅλην τὴν πορείαν τῆς ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς του.

Ὁ πτωχὸς δὲ καὶ ἄσημος ἀδελφὸς νὰ εἶναι πεπεισμένος γιὰ τὸ ὕψος του (τὸ πνευματικὸ μεγαλεῖο του λόγῳ τῆς πίστεώς του),

Ὡς πρὸς δὲ τὸν πειρασμὸν καὶ τὴν δοκιμασίαν, ποὺ δημιουργεῖ ἡ πτωχεία, σᾶς λέγω τὰ ἑξῆς: Ὁ ἀδελφὸς ὁ πτωχὸς καὶ ἄσημος κατὰ κόσμον ἂς καυχᾶται διὰ τὸ ἠθικὸν ὕψος, εἰς τὸ ὁποῖον μὲ τὸν πειρασμὸν τῆς πτωχείας καὶ τῶν στερήσεων τὸν ἀναβιβάζει ὁ Θεός.

Ὁ ἀδελφὸς δέ, ποὺ δικιμάζεται ἀπὸ τὴν θλῖψιν τῆς πτωχείας καὶ εἶναι ἄσημος καὶ ἀφανὴς μέσα εἰς τὸν κόσμον, ἂς καυχᾶται διὰ τὸ ὕψος τῆς δόξης (εἰς τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς θὰ τὸν ἀναβιβάσῃ διὰ τὴν ὑπομονήν του εἰς τὰς θλίψεις).

ὁ δὲ πλούσιος γιὰ τὴν ταπεινὴ κατάστασί του (τὴ ματαιότητά του), διότι θὰ παρέλθῃ ὅπως τὸ ἄνθος τοῦ χόρτου.

Ὁ πλούσιος δὲ ἀδελφὸς ἂς καυχᾶται ὄχι διὰ τὰ πλούτη του, ἀλλὰ διὰ τὸ ταπεινὸν φρόνημα, ποὺ γεννᾶται ἀπὸ τὴν σκέψιν, ὅτι ὁ πλοῦτος δὲν προσθέτει πραγματικὴν ἀξίαν εἰς τὸν ἄνθρωπον καὶ δὲν εἶναι κάτι μόνιμον καὶ αἰώνιον. Διότι ὡς ἄνθος τοῦ ἀγροῦ θὰ παρέλθῃ ὁ πλούσιος οὖτος.

Ὁ δὲ πλούσιος ἐξ ἄλλου, ἂς καυχᾶται διὰ τὴν ταπεινοφροσύνην του, (τὴν ὁποίαν γεννᾷ ἡ κατὰ Θεὸν συναίσθησις τῆς πνευματικῆς του πτωχείας καὶ τῆς προσωρινότητος τοῦ πλούτου), ἀφοῦ σὰν ταπεινὸ ἀγριολούλουδο καὶ αὐτὸς θὰ περάσῃ ἀπὸ τὴν ἐπίγειον ζωήν.

Ὡς γνωστόν, ἀνατέλλει ὁ ἥλιος μὲ τὴν καυστικὴ θερμότητά του, καὶ ξεραίνει τὸ χόρτο, καὶ τὸ ἄνθος του πέφτει, καὶ ἡ ὡραιότης τῆς μορφῆς του χάνεται. Ἔτσι καὶ ὁ πλούσιος, καθὼς θὰ διέρχεται τὸ βίο του μὲ ἐπιχειρήσεις καὶ ἀπολαύσεις, θὰ μαραθῇ.

Λέγω ὡς ἄνθος χόρτου θὰ παρέλθῃ. Διότι ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος μὲ τὸν καυστικὸν λίβαν καὶ ἐξήρανε τὸν χόρτον, καὶ τὸ ἄνθος του κατέπεσε μαραμένον, καὶ ἡ εὐμορφάδα τοῦ σχήματος καὶ τοῦ χρώματός του ἐχάθη. Ἔτσι καὶ ὁ πλούσιος θὰ μαρανθῇ καὶ θὰ ξεπέσῃ εἰς τὰ σχέδια καὶ τὰς ἐπιχειρήσεις του.

Διότι ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος μὲ τὸ φλογερό του καῦμα καὶ ἐξήρανε τὸ ἀγριόχορτο, καὶ τὸ ἄνθος του ἔπεσε μαραμένο, καὶ ἡ ὡραιότης τῆς ἐμφανίσεως καὶ τῶν χρωμάτων του ἐχάθηκε. Ἔτσι καὶ ὁ πλούσιος εἰς τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς του, θὰ μαρανθῇ καὶ θὰ σβήσῃ, παρ’ ὅλα τὰ πλούτη καὶ τὴν δόξαν του.

Εὐτυχὴς ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ὑπομένει δοκιμασία. Διότι, ἀφοῦ ἀναδειχθῇ νικητής, θὰ λάβῃ τὸ στεφάνι τῆς (αἰώνιας) ζωῆς, ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Κύριος γι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀγαποῦν.

Πανευτυχὴς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ βαστάζει μὲ ὑπομονὴν καὶ καρτερίαν τὴν δοκιμασίαν τῶν θλίψεων. Καὶ εἶναι πανευτυχής, διότι ὅταν διὰ τῆς δοκιμασίας γίνῃ σταθερὸς καὶ δοκιμασμένος καὶ γυμνασμένος, θὰ λάβῃ τὸν λαμπρὸν καὶ ἔνδοξον στέφανον τῆς αἰωνίου ζωῆς, τὸν ὁποῖον ὑπεσχέθη ὁ Κύριος εἰς ἐκείνους ποὺ τὸν ἀγαποῦν.

Μακάριος καὶ τρισευτυχισμένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ὑπομένει μὲ καρτερίαν καὶ πίστιν εἰς τὸν Θεὸν τὴν δοκιμασίαν τῶν θλίψεων, διότι ἔτσι ἀναδεικνύεται ἐκλεκτὸς καὶ δοκιμασμένος ἄνθρωπος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ λάβῃ ὡς ἀμοιβήν του τὸν ἔνδοξον στέφανον τῆς αἰωνίου ζωῆς, τὸν ὁποῖον ὑπεσχέθη ὁ Κύριος εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν ἀγαποῦν.

Κανεὶς, ποὺ ἔχει ἁμαρτωλὸ πειρασμό, νὰ μὴ λέγῃ, «Ἀπὸ τὸ Θεὸ ἔχω τὸν πειρασμό». Διότι ὁ Θεὸς δὲν ἔχει πεῖρα τῶν (διαφόρων) κακῶν, καὶ ὁ ἴδιος δὲν προκαλεῖ ἁμαρτωλὸ πειρασμὸ σὲ κανένα.

Ἐκτὸς ὅμως τῶν πειρασμῶν, διὰ τῶν ὁποίων ὁ Θεὸς μᾶς καταρτίζει, ὑπάρχουν καὶ πειρασμοὶ ποὺ γεννῶνται ἀπὸ τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη μας. Κανένας ἄνθρωπος, ποὺ πειράζεται πρὸς ἁμαρτίαν, ἂς μὴ λέγῃ, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἡ αἰτία τοῦ νὰ πειράζωμαι καὶ νὰ σπρώχνομαι εἰς τὴν ἁμαρτίαν. Τέτοιαν βλασφημίαν νὰ μὴ τὴν βάλῃ ποτὲ μὲ τὸν νοῦν του κανείς. Διότι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πειρασθῇ ποτὲ ἀπὸ κάτι κακὸν καὶ πονηρόν, καὶ συνεπῶς εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον αὐτὸς νὰ προκαλέσῃ πειρασμὸν ἁμαρτίας εἰς κανένα.

Κανεὶς ὅμως ποτέ, ὅταν πειράζεται ἀπὸ τὰ ἐσωτερικὰ πάθη καὶ τὰς ἀδυναμίας του καὶ δελεάζεται πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, ἂς μὴ λέγῃ, ὅτι ἀπὸ τὸν Θεὸν ὑφίσταμαι αὐτὸν τὸν ἁμαρτωλὸν πειρασμόν. Αὐτὸ εἶναι φοβερὰ ὕβρις ἐναντίον τοῦ Ἅγίου Θεοῦ, διότι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ πειρασθῇ ἀπὸ κάτι κακὸν καὶ πονηρόν, δι’ αὐτὸ δὲ ἀκριβῶς, ἄγευστος καὶ ἀπείραστος ἀπὸ κάθε κακὸν καθὼς εἶναι, δὲν στέλλει εἰς κανένα ποτὲ πειρασμόν, διὰ νὰ τὸν ἐξωθήσῃ πρὸς τὴν ἁμαρτίαν.

Ἀλλὰ καθένας μπαίνει σὲ ἁμαρτωλὸ πειρασμὸ ἀπὸ τὴ δική του ἐπιθυμία, ποὺ τὸν ἐξωθεῖ καὶ τὸν τραβᾷ μὲ τὸ δόλωμα τῆς ἡδονῆς.

Ἕκαστος δὲ ἐρεθίζεται καὶ σπρώχνεται εἰς τὴν ἁμαρτίαν ἀπὸ τὴν ἰδικήν του κακὴν ἐπιθυμίαν, ποὺ τὸν παρασύρει καὶ μὲ τὸ δόλωμα τῆς ἡδονῆς τὸν τραβά.

Καθένας δὲ δελεάζεται καὶ παρακινεῖται πρὸς τὸ κακὸν ἀπὸ τὴν ἰδικήν του κακὴν ἐπιθυμίαν, παρασυρόμενος ἀπὸ τὸ δόλωμα τῆς ἁμαρτωλῆς ἡδονῆς.

Ἔπειτα ἡ ἐπιθυμία, ἀφοῦ συλλάβῃ, γεννᾷ ἁμαρτία, ἡ δὲ ἁμαρτία, ἀφοῦ ὁλοκληρωθῇ, γεννᾷ θάνατο.

Ἔπειτα ἡ ἐπιθυμία του αὐτή, ἀφοῦ ὡς ἄλλη πονηρὰ γυνὴ συλλάβῃ διὰ τῆς παρανόμου ἑνώσεως της μὲ τὴν θέλησιν τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ συγκατατίθεται εἰς αὐτήν, γεννᾷ ἁμαρτωλὰς πράξεις, ἡ δὲ ἁμαρτία, ὅταν καταστῇ πλήρης καὶ κυριεύσῃ τὴν ψυχήν, γεννᾷ τὸν θάνατον.

Ἔπειτα αὐτή του ἡ φαύλη ἐπιθυμία, ἀφοῦ σὰν πονηρὰ καὶ ἀκόλαστος γυνὴ συλλάβῃ τὸ κακόν, γεννᾷ τὴν ἁμαρτωλὴν πρᾶξιν· ἡ δὲ ἁμαρτία, ὅταν πλέον προχωρήσῃ καὶ ὁλοκληρωθῇ καὶ ὑποδουλώσῃ τὴν ψυχήν, γεννᾷ τὸν θάνατον.

Μὴ πλανᾶσθε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί.

Μὴ πλανᾶσθε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, μὲ τὴν ἰδέαν ὅτι ἀπὸ τὸν Θεόν δύναται νὰ προέλθῃ κακόν τι. Ἀπὸ τὸν Θεόν μόνον τὸ ἀγαθὸν προέρχεται.

Λοιπόν, μὴ πλανᾶσθε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, τίποτε τὸ κακὸν δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ἀπὸ πάνω, ἀπὸ τὸ δημιουργὸ τῶν φωτεινῶν ἀστέρων, στὸν ὁποῖο δὲν ὑπάρχει ἀλλοίωσι ἢ σκιὰ λόγῳ κινήσεως καὶ ἀλλαγῆς θέσεως, κατεβαίνει κάθε δόσι, ἡ ὁποία εἶναι καλή (ὄχι κακή), καὶ κάθε δῶρο, τὸ ὁποῖο εἶναι τέλειο (ὄχι ἀτελές).

Κάθε τι ἀγαθόν, ποὺ δίδεται εἰς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ κάθε δῶρον τέλειον εἶναι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ καταβαίνει ἀπὸ τὸν Θεόν, ποὺ εἶναι ὁ δημιουργὸς τῶν οὐρανίων φωτεινῶν σωμάτων καὶ ἡ ὑψίστη καὶ μοναδικὴ πηγὴ κάθε φωτισμοῦ, φυσικοῦ ἢ ἠθικοῦ. Πλησίον αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει ἀλλοίωσις καὶ μεταβολὴ σὰν αὐτάς, ποὺ γίνονται εἰς τὴν σελήνην, ἡ ἀπὸ τὴν διαδοχὴν τῆς νυκτὸς καὶ τῆς ἡμέρας. Ἂλλ’ οὔτε καὶ σκιὰ ὅμοια πρὸς ἐκείνην, ἡ ὁποία ρίπτεται ἀπὸ τὴν στροφὴν καὶ μετακίνησιν τῶν οὐρανίων ἀστέρων καὶ σωμάτων.

Ἐξ ἀντιθέτου, κάθε ἀγαθὴ προσφορὰ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καὶ κάθε δῶρον τέλειον κατεβαίνει ἐκ τῶν ἄνω, ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸν πανάγαθον Θεόν, ποὺ εἶναι ὁ δημιουργὸς καὶ πατέρας ὅλων τῶν πνευματικῶν καὶ ὑλικῶν φώτων, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχει καμμία ἀλλοίωσις, οὔτε ἡ παραμικροτέρα σκιὰ μεταβολῆς.

Θέλησε καὶ μᾶς γέννησε μὲ τὸ λόγο τῆς ἀληθείας, γιὰ νὰ εἴμεθα ἕνα ἐκλεκτὸ μέρος τῶν δημιουργημάτων του.

Ὁ Θεὸς εἶναι ὅλος φῶς καὶ ἐξ ἰδίας του ἀγαθῆς θελήσεως μᾶς ἐγέννησε πνευματικῶς διὰ τοῦ εὐαγγελίου, ποὺ εἶναι λόγος τῆς ἀληθείας, διὰ νὰ εἴμεθα σὰν κάποιο μέρος ἀπὸ τὰ δημιουργήματά του, ἐκλεκτὸν καὶ ἀφιερωμένον εἰς τὸν Θεόν.

Ὁ πανάγαθος Θεός, ὑπὸ τῆς ἀπείρου αὐτοῦ ἀγαθότητος κινούμενος, ἠθέλησεν αὐτὸς καὶ μᾶς ἐγέννησεν πνευματικῶς μὲ τὴν εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν τῆς ἀληθείας, διὰ νὰ εἴμεθα ἡμεῖς σὰν τὰ πλέον εὐγενῆ καὶ ἐκλεκτὰ πρωτόλεια μεταξὺ ὅλων τῶν δημιουργημάτων.

Ἂς εἶναι δέ, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, κάθε ἄνθρωπος ταχὺς στὸ νὰ ἀκούσῃ, βραδὺς στὸ νὰ μιλήσῃ, βραδὺς σὲ ὀργή.

Ὥστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἀφοῦ ὁ Θεὸς μᾶς ἀνεγέννησε μὲ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, ἂς εἶναι ὁ καθένας γρήγορος καὶ πρόθυμος, ὁσάκις τοῦ παρουσιάζεται εὐκαιρία εἰς τὸ νὰ ἀκούσῃ τὸν σωτηριώδη τοῦτον λόγον, βραδὺς δὲ καὶ ἀργὸς καὶ δύσκολος εἰς τὸ νὰ λαλήσῃ, ὥστε νὰ μὴ λέγῃ τίποτε βλάσφημον ἡ ἀνάρμοστον κατὰ τοῦ Θεοῦ. Ἂς εἶναι δὲ καὶ βραδὺς εἰς τὸ νὰ ὀργίζεται, ὅταν οἱ ἄλλοι ἔχουν διάφορον γνώμην πρὸς αὐτὸν ἡ δεικνύωνται ἀπρόθυμοι εἰς τὴν διδασκαλίαν του καὶ τὰς συμβουλάς του.

Ὥστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἂς εἶναι κάθε ἄνθρωπος γρήγορος καὶ πρόθυμος νὰ ἀκούῃ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀναγεννᾷ καὶ σώζει, καὶ ἂς εἶναι ἀκόμη ἀργὸς καὶ δυσκίνητος εἰς τὸ νὰ ὁμιλῇ (διὰ τὸν φόβον μήπως πῇ κάτι τὸ ἄστοχον, τὸ ἁμαρτωλὸν καὶ ὑβριστικόν). Ἂς εἶναι δὲ ἀκόμη ἀργὸς καὶ δυσκίνητος εἰς τὴν ὀργήν, ὁποιαιδήποτε ἀφορμαὶ καὶ ἂν τοῦ δίδωνται.

Διότι ἡ ὀργὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν συντελεῖ σὲ δικαίωσι ἀπ’ τὸ Θεό.

Πρέπει δὲ ὁ καθένας μας νὰ ἔχει βραδὺς εἰς ὀργήν, διότι ἡ ὀργὴ τοῦ ἀνθρώπου παρασύρει αὐτὸν εἰς παραφορὰς καὶ ἀδικήματα καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν κατορθώνει οὗτος τὴν ἀρετὴν τῆς δικαιοσύνης, τὴν ὁποίαν ἐπιβάλλει καὶ ζητεῖ ὁ Θεός.

Διότι ἡ ὀργὴ τοῦ ἀνθρώπου τὸν σκοτίζει, τὸν ἐξάπτει, τὸν παρασύρει εἰς ἀδικήματα καὶ δὲν ἐργάζεται μέσα εἰς αὐτὸν δικαιοσύνην Θεοῦ.

Γι’ αὐτό, ἀφοῦ ἀποβάλετε κάθε κακία ὡς ρυπαρὸ καὶ περιττὸ πρᾶγμα, δεχθῆτε μὲ ταπεινοφροσύνη τὸ λόγο, ὁ ὁποῖος εἶναι σύμφωνος μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύσι καὶ δύναται νὰ σᾶς σώσῃ.

Ἀφοῦ δὲ ἡ ὀργὴ δὲν κατεργάζεται δικαιοσύνην Θεοῦ, δι’ αὐτὸ καὶ σεῖς ρίψατε μακρὰν ἀπὸ τὰς ψυχάς σας ὡς ἄλλο ἀκάθαρτον ἔνδυμα κάθε ἠθικὴν ρυπαρότητα καὶ ἀκαθαρσίαν καὶ κάθε περιττὸν εἰς τὰς σκέψεις σας καὶ τοὺς λόγους σας καὶ τὰς πράξεις σας, τὸ ὁποῖον ὡς περιττὸν εἶναι κακία, καὶ δεχθῆτε μὲ πραότητα τὸν εὐαγγελικὸν λόγον, ποὺ ἐφυτεύθη μέσα σας διὰ τῆς ἐν Χριστῷ ἀναγεννήσεως καὶ ἔχει τὴν δύναμιν νὰ σώσῃ τὰς ψυχάς σας.

Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ σεῖς πετάξτε ἀπὸ τὰς ψυχάς σας κάθε ἠθικὴν ἀκαθαρσίαν, ὅ,τι ὑπολείπεται μέσα σας ἀπὸ τὰς διαφόρους κακίας, καὶ δεχθῆτε μὲ πρᾳότητα τὸν εὐαγγελικὸν λόγον, ποὺ ἐφυτεύθη μέσα σας διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ ὁποῖος μόνος ἠμπορεῖ νὰ σώσῃ τὰς ψυχάς σας.

Νὰ γίνεσθε δὲ ἐφαρμοσταὶ τοῦ λόγου καὶ ὄχι μόνον ἀκροαταί, ποὺ ξεγελοῦν τοὺς ἑαυτούς τους.

Νὰ γίνεσθε δὲ ἐκτελεσταὶ καὶ τηρηταὶ τοῦ λόγου καὶ ὄχι μόνον ἀκροαταί, καὶ νὰ μὴ ἀπατᾶτε τὸν ἑαυτόν σας μὲ τὴν ἰδέαν, ὅτι εἶναι ἀρκετὸν καὶ μόνον τὸ νὰ ἀκούῃ κανεὶς τὸν λόγον.

Νὰ γίνεσθε δὲ τηρηταῖ τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι μόνον ἀκροαταί, ἐξαπατῶντες τὸν εὐατόν σας μὲ τὴν ἁπλῆν μόνον ἀκρόασιν τοῦ θείου θελήματος.

Διότι, ἐὰν κανεὶς εἶναι ἀκροατὴς τοῦ λόγου καὶ ὄχι ἐφαρμοστής, αὐτὸς ὁμοιάζει μὲ ἄνθρωπο, ποὺ βλέπει τὴ μορφὴ τοῦ σώματός του στὸν καθρέπτη.

Αὐτὸ εἶναι πλάνη. Διότι ἐὰν κανεὶς εἶναι μόνον ἀκροατὴς τοῦ λόγου καὶ ὄχι τηρητὴς αὐτοῦ, αὐτὸς ὁμοιάζει πρὸς ἄνθρωπον, ποὺ παρετήρησε καλὰ εἰς τὸν καθρέπτην τὸ πρόσωπόν του τὸ φυσικόν, τὸ ὁποῖον φέρει ἀπὸ τὴν γέννησίν του.

Διότι, ἐὰν κανεὶς εἶναι ἀκροατὴς μόνον τοῦ λόγου καὶ ὄχι τηρητής, αὐτὸς ὁμοιάζει μὲ τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἁπλῶς καὶ μόνον ἐκύτταξε καλὰ εἰς τὸν καθρέπτην τὴν φυσιογνωμίαν του·

Εἶδε δηλαδὴ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀπῆλθε, καὶ ἀμέσως λησμόνησε πῶς ἦταν.

Διότι αὐτὸς παρετήρησε μὲν καλὰ τὸν ἑαυτόν του εἰς τὸν καθρέπτην, καὶ ἀπεμακρύνθη, ἀμέσως δὲ ἐξέχασε ποῖος ἦτο. Ἔτσι καὶ ἐκεῖνος, ποὺ μὲ τὸν ἠθικὸν καθρέπτην τοῦ θείου λόγου ἔλαβε γνῶσιν τῶν ἐλλείψεων τῆς ψυχῆς του. Ἐὰν δὲν συμμορφωθῶ πρὸς τὴν γνῶσιν ταύτην καὶ δὲν γίνῃ ποιητὴς αὐτῶν, ποὺ ἔμαθεν ἀπὸ τὴν ἀκρόασιν τοῦ λόγου, ξεχάνει μετ’ ὀλίγον τὰ πάντα.

διότι αὐτὸς εἶδε μὲν καλὰ τὸν εὐατόν του εἰς τὸν καθρέπτην καὶ ἔφυγε, ἀλλὰ ἀμέσως ἐξέχασε ποῖος ἦτο. (Καθρέπτης εἶναι ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ γνωρίσωμεν τὰς ἐλλείψεις μας· ἐὰν δὲν τὰς προσέξωμεν καὶ δὲν ἐνδιαφερθῶμεν διὰ τὴν διόρθωσίν των, λησμονοῦμεν ἐντὸς ὀλίγου τὸν ἑαυτόν μας καὶ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ).

Ἀλλ’ αὐτός, ποὺ ἔσκυψε πάνω στὸν τέλειο νόμο, ποὺ ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, καὶ παρέμεινε σ’ αὐτόν, αὐτός, ἐπειδὴ δὲν ἔγινε ἀκροατὴς ποὺ λησμονεῖ, ἀλλ’ ἐκτελεστὴς ἔργου, αὐτὸς θὰ εἶναι εὐτυχὴς γιὰ τὴν ἐκτέλεσι τοῦ ἔργου.

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ ἐπρόσεξε καλὰ καὶ ἐνεβάθυνεν εἰς τὸν τέλειον νόμον τοῦ εὐαγγελίου, ὁ ὁποῖος ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, καὶ παρέμεινεν εἰς τὸν νόμον αὐτὸν καταστήσας τοῦτον μόνιμον φρόνημά του καὶ ὁδηγόν του, αὐτὸς δὲν ἔγινεν ἀκροατὴς ἐπιλησμοσύνης, ποὺ ἐξέχασε γρήγορα ὅσα ἤκουσεν, ἀλλὰ ποιητής, ποὺ πράττει ἔργα καὶ δὲν λέγει μόνον λόγια. Αὐτὸς θὰ εἶναι μακάριος διὰ τὴν ἐκτέλεσιν καὶ ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἔσκυψε μὲ πολλὴν προσοχὴν καὶ ἐμελέτησε προσεκτικὰ τὸν τέλειον νόμον τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ὁποῖος χαρίζει τὴν ἠθικὴν ἐλευθερίαν καὶ ἔμεινε μὲ σταθερότητα εἰς τὸν νόμον αὐτόν, αὐτὸς δὲν ἔγινε ἀκροατὴς ἁπλῶς, ποὺ λησμονεῖ, ἀλλὰ τηρητὴς τῶν ἔργων, ποὺ διατάσσει ὁ νόμος. Αὐτὸς θὰ εἶναι μακάριος καὶ τρισευτυχισμένος διὰ τὴν τήρησιν τοῦ θείου θελήματος.

Ἐὰν κανεὶς μεταξύ σας νομίζῃ, ὅτι εἶναι θρῆσκος, ἐνῷ δὲν χαλιναγωγεῖ τὴ γλῶσσα του, ἀλλὰ ξεγελᾷ τὴ συνείδησί του, αὐτοῦ ἡ θρησκεία εἶναι ματαία (ἀνωφελής).

Μερικοὶ λέγουν μὲ εὐκολίαν: Εἴμεθα πιστοὶ τηρηταὶ τῶν θρησκευτικῶν διατάξεων. Ἂς μάθουν οὗτοι, αὐτὸ ποὺ θὰ εἴπω: Ἐὰν κανεὶς μεταξύ σας νομίζῃ, ὅτι εἶναι θρῆσκος καὶ εὐσεβής, δὲν ἔχῃ ὅμως χαλινὸν καὶ μέτρον εἰς τὴν γλῶσσαν του, ἀλλ’ ἐξαπατᾷ μὲ τὸ ψευδὲς αὐτὸ φρόνημά του τὴν συνείδησίν του, τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ ἡ θρησκεία εἶναι ἀνωφελὴς καὶ ἄχρηστος.

Ἐὰν κανεὶς ἀπὸ σᾶς νομίζῃ ὅτι εἶναι εὐσεβὴς καὶ πιστὸς εἰς τὰ καθήκοντα, ποὺ ἐπιβάλλει ἡ θρησκεία, δὲν χαλιναγωγῇ ὅμως τὴν γλῶσσαν του, ἀλλ’ ἐξαπατᾷ τὴν καρδίαν του μὲ τὴν πλανεμένην αὐτὴν ἀντίληψίν του, μάθετε ὅτι τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ εἶναι ἀνωφελὴς καὶ ἄχρηστος ἡ θρησκεία.

Θρησκεία καθαρὴ καὶ ἀμόλυντη γιὰ τὸ Θεὸ καὶ πατέρα εἶναι αὐτή· Νὰ ἐνδιαφέρεται κανεὶς γιὰ τὰ ὀρφανὰ καὶ τὶς χῆρες στὴν ἀνάγκη τους, νὰ διατηρῇ τὸν ἑαυτό του ἀμόλυντο ἀπὸ τὸν κόσμο.

Ἓν ἀπὸ τὰ οὐσιωδέστερα γνωρίσματα τῆς θρησκείας τῆς καθαρᾶς καὶ ἀμολύντου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, εἶναι τοῦτο· νὰ ἐπισκέπτεται κανεὶς τὰ ὀρφανὰ καὶ τὰς χήρας πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ τὰ παρηγορήσῃ καὶ νὰ τὰ προστατεύσῃ εἰς τὴν θλῖψιν των, συγχρόνως δὲ καὶ νὰ τηρῇ τὸν ἑαυτόν του ἐλεύθερον ἀπὸ κάθε μολυσμὸν ἐκ τοῦ πλήθους τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ζοῦν μακρὰν τοῦ Θεοῦ.

Θρησκεία καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς εἶναι αὐτή, νὰ ἐπισκέπτεται κανεὶς μὲ ἀγάπην καὶ καλωσύνην τὰ ὀρφανὰ καὶ τὰς χήρας, διὰ νὰ τοὺς προσφέρῃ τὴν προστασίαν καὶ παρηγορίαν εἰς τὴν θλῖψιν των, καὶ συγχρόνως νὰ τηρῇ τὸν εὐατόν του καθαρὸν καὶ ἀμόλυντον ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ποὺ κυριαρχεῖ εἰς τὸν κόσμον.

Ἀδελφοί μου, νὰ μὴν ἔχετε τὴν πίστι (τὴ θρησκεία) τοῦ ἐνδόξου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μαζὶ μὲ προσωποληψίες (Ἀφοῦ ὁ Κύριός μας εἶναι ἔνδοξος, καὶ ἡ πίστι του εἶναι ἔνδοξη, καὶ δὲν πρέπει νὰ τὴν προσβάλλωμε μὲ προσωποληψίες).

Ἀδελφοί μου, ἔχετε πάντοτε εἰλικρινῆ καὶ θεάρεστα ἐλατήρια εἰς τὰς ἐκδηλωσεις τῆς θρησκείας σας καὶ μὴ συντροφεύετε μὲ πράξεις μεροληψίας καὶ προτιμήσεως προσώπων τὴν πίστιν πρὸς τὸν ἔνδοξον Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστὸν εἰς οὐδεμίαν περίστασιν, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τοὺς τόπους καὶ εἰς τὴν ὥραν τῆς λατρείας σας.

Ἀδελφοί μου, προσέχετε νὰ μὴ ἔχετε καὶ ἐκδηλώνετε τὴν πίστιν σας πρὸς τὸν ἔνδοξον Κύριον μᾶς Ἰησοῦν Χριστὸν μὲ προσωποληψίας καὶ μάλιστα εἰς τὸν τόπον καὶ τὸν χρόνον τῆς λατρείας.

Ἐάν, παραδείγματος χάριν, εἰσέλθῃ στὴ σύναξί σας ἄνθρωπος μὲ χρυσὰ δακτυλίδια καὶ λαμπρὴ ἐνδυμασία, εἰσέλθῃ δὲ καὶ πτωχὸς μὲ λερωμένη ἐνδυμασία,

Διότι, ἐὰν ἐπὶ παραδείγματι εἰσέλθῃ εἰς τὴν σύναξιν, ποὺ κάνετε πρὸς λατρείαν τοῦ Θεοῦ, ἄνθρωπος μὲ χρυσὰ δακτυλίδια, μὲ ροῦχα πολυτελῆ καὶ λαμπρά, εἰσέλθῃ δὲ καὶ κάποιος πτωχὸς μὲ παληὰ καὶ λερωμένα ρούχα,

Διότι, - ἂς ὑποθέσωμεν - ἐὰν εἰσέλθῃ εἰς τὴν λατρευτικήν σας συγκέντρωσιν ἄνθρωπος μὲ χρυσᾶ δακτυλίδια, μὲ ἐνδύματα πολυτελῆ καὶ φαντακτερά, εἰσέλθῃ δὲ καὶ ἔνας πτωχὸς μὲ φθηνὰ καὶ λερωμένα ροῦχα

καὶ δώσετε σημασία σ’ ἐκεῖνον, ποὺ φορεῖ τὴ λαμπρὴ ἐνδυμασία, καὶ τοῦ εἰπῆτε, «Σὺ κάθησε ἐδῶ στὴν καλὴ θέσι», καὶ στὸν πτωχὸ εἰπῆτε, «Σὺ στάσου ἐκεῖ» ἢ «Κάθησε ἐδῶ κάτω ἀπὸ τὸ ὑποπόδιό μου»,

καὶ στρέψετε ξιππασμένοι τὰ βλέμματά σας πρὸς ἐκεῖνον, ποὺ φορεῖ τὰ λαμπρὰ ροῦχα, καὶ τοῦ εἴπετε· Σὺ κάθησε ἐδ·ῶ, εἰς τιμητικὸν καὶ ἀναπαυτικὸν κάθισμα· καὶ εἰς τὸν πτωχὸν εἴπετε· Σὺ στάσου ἐκεῖ ὄρθιος ἢ κάθησε ἐδῶ παρακάτω ἀπὸ τὸ σκαλοπάτι ποὺ πατοῦν τὰ πόδια μου,

καὶ στρέψετε τὰ βλέματά σας μὲ θαυμασμὸν καὶ ἐκτίμησιν πρὸς ἐκεῖνον, ποὺ φορεῖ τὸ λαμπρὸν ἔνδυμα, καὶ τοῦ πῆτε· «σὺ κάθισε ἐδῶ ἀναπαυτικὰ εἰς τὸ τιμητικὸν κάθισμα» καὶ εἰς τὸν πτωχὸν πῆτε· «σὺ στάσου ἐκεῖ πέρα ὄρθιος», ἢ «κάθισε ἐδῶ, πιὸ χαμηλά, ἀπὸ τὸ ὑποπόδιόν μου»,

ἔτσι δὲν κάνατε μέσα σας διάκρισι καὶ κρίνατε μὲ διαλογισμοὺς πονηρούς;

σᾶς ἐρωτῶ, τί ἐκάματε, ἀδελφοί μου; Μὲ τὴν μεροληπτικὴν αὐτὴν συμπεριφοράν σας δὲν ἐδοκιμάσατε μέσα σας ἀμφιβολίαν καὶ δισταγμοὺς καὶ τύψιν συνειδήσεως καὶ δὲν καταλήξατε σὰν ἄδικοι κριταὶ εἰς ἀπόφασιν ἐμπνεομένην ἀπὸ σκέψεις πονηράς, ἀντιθέτους πρὸς τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν χριστιανικὴν ἀγάπην, ἡ ὁποία μᾶς ἐπιβάλλει νὰ θεωρῶμεν ὅλους ἴσους καὶ ἀδελφούς μας;

σᾶς ἐρωτῶ, μὲ τὴν προσωποληψίαν σας αὐτὴν καὶ τὴν μεροληπτικὴν συμπεριφοράν σας δὲν ἐκάματε μέσα σας μεροληπτικὴν διάκρισιν μεταξὺ πλουσίου καὶ πτωχοῦ καὶ δὲν ἐγίνατε ἄδικοι κριταί, ἐφ’ ὅσον κατελήξατε εἰς ἀπόφασιν στηριχθεῖσαν εἰς πονηροὺς διαλογισμούς, ἀντιθέτους πρὸς τὴν ἀγάπην καὶ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ;

Ἀκούσατε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί. Ὁ Θεὸς δὲν ἐξέλεξε τοὺς πτωχοὺς γιὰ νὰ εἶναι πλούσιοι σὲ πίστι καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας, τὴν ὁποία ὑποσχέθηκε γι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀγαποῦν;

Ἀκούσατε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί. Δὲν ἐξέλεξεν ὁ Θεὸς τοὺς πτωχοὺς κατὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά του κόσμου διὰ νὰ γίνουν πλούσιοι εἰς τὸν πνευματικὸν κόσμον, ποὺ μᾶς διανοίγει ἡ πίστις, καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας, ποὺ ὑπεσχεθη ὁ Θεὸς εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν ἀγαποῦν;

Ἀκούσατε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, δὲν ἐξέλεξεν ὁ Θεὸς τοὺς πτωχοὺς καὶ γυμνοὺς ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου, διὰ νὰ γίνουν πλούσιοι εἰς τὸν οὐράνιον κόσμον, τὸν ὁποῖον μᾶς χαρίζει ἡ πίστις, καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας, ποὺ ὑπεσχέθη ὁ Θεὸς εἰς ὅσους τὸν ἀγαποῦν;

Ἀλλὰ σεῖς προσβάλατε τὸν πτωχό. Δὲν εἶναι οἱ πλούσιοι ποὺ σᾶς καταδυναστεύουν; Δὲν εἶναι αὐτοὶ ἐπίσης ποὺ σᾶς σύρουν σὲ δικαστήρια;

Ἐνῷ λοιπὸν Ὁ Θεὸς ἐτίμησε τὸν πτωχόν, σεῖς τουναντίον κατεξευτελίσατε αὐτόν. Καὶ ἐτιμήσατε τὸν πλούσιον. Ἀλλὰ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πλουσίους δὲν σᾶς καταπιέζουν, καὶ δὲν σᾶς τραβοῦν αὐτοὶ μὲ τὴν βίαν εἰς τὰ δικαστήρια;

Σεῖς ὅμως, ἐπεριφρονήσατε καὶ ἐξηυτελίσατε τὸν πτωχόν, διὰ νὰ τιμήσετε μεροληπτικῶς τὸν πλούσιον. Ἀλλὰ σᾶς ἐρωτῶ· δὲν εἶναι οἱ πλούσιοι, οἱ ὁποῖοι σᾶς καταπιέζουν, καὶ δὲν εἶναι αὐτοί, ποῦ σᾶς τραβοῦν εἰς τὰ δικαστήρια;

Δὲν εἶναι αὐτοὶ ποὺ δυσφημοῦν τὸ καλὸ ὄνομα (τὸ χριστιανικὸ ὄνομα) ποὺ δόθηκε σὲ σᾶς;

Δὲν βλασφημοῦν αὐτοὶ τὸ καλὸν ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖον σᾶς ἐδόθη καὶ μὲ τὸ ὁποῖον ὀνομάζεσθε λαὸς Χριστοῦ;

Δὲν διαβάλλουν αὐτοὶ μὲ τὴν συμπεριφοράν των καὶ δὲν ἐξευτελίζουν τὸ καλὸν ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸ ὁποῖον ὀνομάζεσθε Χριστιανοὶ καὶ λαὸς τοῦ Χριστοῦ;

Ἐὰν βεβαίως ἐφαρμόζετε τὸ βασιλικὸ νόμο κατὰ τὸ Γραφικὸ χωρίο, Ν’ ἀγαπᾷς τὸν πλησίον σου σὰν τὸν ἑαυτό σου, καλῶς πράττετε.

Θὰ μοῦ προβάλλετε ἴσως τὴν ἔνστασιν: Δὲν εἴμεθα λοιπὸν ὑποχρεωμένοι νὰ ἀγαπῶμεν καὶ τοὺς πλουσίους ὡς πλησίον μας; Ἐὰν δὲν προσωποληπτῆτε, ἀλλὰ ἐκτελῆτε καὶ ἐφαρμόζετε τὸν νόμον, ποὺ πράγματι ἁρμόζει εἰς βασιλεῖς, καὶ ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὴν Γραφὴν ὁρίζει· Θὰ ἀγαπήσῃς τὸν πλησίον σου, ὅπως ἀγαπᾷς τὸν ἑαυτόν σου, καλῶς πράττετε ἀγαπῶντες καὶ τιμῶντες τοὺς πλουσίους.

Ἐὰν ὅμως συμπεριφέρεσθε ἔτσι πρὸς τοὺς πλουσίους, ὄχι διότι προσωποληπτεῖτε, ἀλλὰ διότι ἐφαρμόζετε τὸν νόμον τοῦ βασιλέως Χριστοῦ, ὅπως περιέχεται εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν». καλῶς πράττετε, φερόμενοι ἔτσι ἐνώπιον τῶν πλουσίων.

Ἐὰν ὅμως προσωποληπτῆτε, κάνετε ἁμαρτία καὶ καταδικάζεσθε ἀπὸ τὸ νόμο ὡς παραβάτες.

Ἐὰν ὅμως κάνετε μεροληπτικὰς διακρίσεις ἀναλόγως τῶν προσώπων, τότε διαπράττετε ἁμαρτίαν καὶ ἀποδεικνύεσθε ἀπὸ τὸν νόμον παραβάται αὐτοῦ.

Ἐὰν ὅμως φέρεσθε μεροληπτικά, ἐπηρεασμένοι ἀπὸ ἀδίκους προσωποληψίας, τότε διαπράττετε ἁμαρτίαν καὶ ἀποδεικνύεσθε ἀπὸ αὐτὸν τοῦτον τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ ὡς παραβάται, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἔχετε παραβῆ ἄλλας ἐντολάς.

Διότι, ὅποιος τηρήσῃ ὅλο τὸ νόμο, γίνῃ δὲ παραβάτης σὲ ἕνα, (εἶναι σὰν νὰ) ἔγινε παραβάτης σὲ ὅλα (ὁπωσδήποτε δηλαδὴ καταδικάζεται).

Μὴ νομίζετε δέ, ὅτι ἡ μεροληπτικὴ αὐτὴ διάκρισις δὲν εἶναι σοβαρὰ ἁμαρτία. Εἶναι παράβασις ὅλου τοῦ νόμου. Διότι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ τηρήσῃ ὅλον τὸν νόμον, θὰ πταίσῃ δὲ εἰς ἕνα παράγγελμα τοῦ νόμου, ἔγινεν ἔνοχος παραβάσεως ὁλοκλήρου τοῦ νόμου. Ὅλα τὰ θεῖα παραγγέλματα ἀποτελοῦν ἑνιαῖον σύνολον, εἰς τὸ ὁποῖον τὸ ἓν παράγγελμα ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ ἄλλο.

Διότι, ἐκεῖνος που θὰ τηρήσῃ ὅλον τὸν Νόμον, θὰ πταίσῃ δὲ καὶ θὰ παραβῇ μίαν ἐντολήν, ἔγινεν ἔνοχος παραβάσεως ὅλων τῶν ἐντολῶν.

Διότι ἐκεῖνος, ποὺ εἶπε, Μὴ μοιχεύσῃς, εἶπε καὶ, Μὴ φονεύσῃς. Καὶ ἐὰν δὲν μοιχεύσῃς, ἀλλὰ φονεύσῃς, ἔγινες παραβάτης τοῦ νόμου.

Διότι ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς Θεὸς ἐνομοθέτησε τὸν ὅλον νόμον καὶ ἐξέφρασε δι’ αὐτοῦ τὸ θέλημά του. Ὁ Θεός, ποὺ εἶπε μὴ μοιχεύσης, εἶπε καὶ μὴ φονεύσῃς. Ἐὰν δὲ δὲν μοιχεύσῃς, φονεύσῃς ὅμως, ἔγινες παραβάτης τοῦ νόμου.

Διότι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶπε «μὴ μοιχεύσῃς», ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς εἶπε καὶ «μὴ φονεύσῃς». Ἐὰν δὲ δὲν μοιχεύσῃς, ἀλλὰ φονεύσῃς, ἔγινες παραβάτης ὅλου τοῦ Νόμου. (Τὸν νομοθέτην Θεὸν ἐπεριφρόνησες καὶ ὕβρισες μὲ τὴν παράβασίν σου αὐτήν).

Ἔτσι νὰ ὁμιλῆτε καὶ ἔτσι νὰ πράττετε, ὡς ἄνθρωποι ποὺ πρόκειται νὰ κριθῆτε μὲ νόμο ἐλευθερίας (ἀπὸ τὰ πάθη, ὅπως ἡ προσωποληψία).

Νὰ ὁμιλῆτε ἔτσι καὶ νὰ πράττετε ἔτσι, ὅπως ἁρμόζει εἰς ἀνθρώπους, ποὺ μέλλουν νὰ κριθοῦν ἐπὶ τῇ βάσει νόμου, ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπον ἐλεύθερον καὶ ὄχι δοῦλον τῶν ἀνθρώπων, ὅπως τὸν κάνει ἡ προσωποληψία.

Νὰ ὁμιλῆτε μεταξύ σας καὶ νὰ πράττετε ἔτσι, ὅπως ταιριάζει εἰς ἀνθρώπους, ποὺ μέλλουν νὰ κριθοῦν μὲ τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ἀναδεικνύει τὸν ἄνθρωπον ἐλεύθερον (καὶ ὄχι δοῦλον τῆς προσωποληψίας καὶ ἀνθρωπαρεσκείας).

Ἡ δὲ κρίσις γι’ αὐτόν, ποὺ δὲν ἔδειξε ἀγάπη, θὰ εἶναι ἄνευ ἀγάπης (σκληρή). Ἡ ἀγάπη ὑπερισχύει τῆς κρίσεως.

Πρέπει δὲ νὰ προσέχετε, ὥστε νὰ μὴ γίνεσθε σκληροὶ καὶ ἀσυμπαθεῖς διὰ τῶν προσωποληψιῶν σας, διότι ἡ κρίσις τότε τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι χωρὶς ἔλεος καὶ ἐπιείκειαν δι’ ἐκεῖνον, ποὺ ὑπῆρξεν ἄσπλαγχνος εἰς τοὺς ἀδελφούς του ἡ εὐσπλαγχνία δὲ καὶ τὸ ἔλεος δὲν φοβεῖται τὴν κρίσιν, ἀλλὰ καυχᾶται κατ’ αὐτῆς διότι τὴν κατανικᾷ καὶ ἀποδεικνύεται τὸ ἔλεος ἰσχυρότερον ἀπὸ τὴν κρίσιν.

Μὴ παρασύρεσθε ἀπὸ ἀπὸ τὴν προσωποληψίαν καὶ φαίνεσθε σκληροὶ καὶ ἄσπλαγχνοι ἀπέναντι τῶν πτωχῶν καὶ ἀσήμων, διότι ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι χωρὶς ἔλεος, δι’ ἐκεῖνον, ποὺ δὲν ἔδειξε ἔλεος πρὸς τοὺς ἀδελφούς του. Τὸ ἔλεος καὶ ἡ εὐσπλαγχνία κατανικᾷ καὶ ἐξουδετερώνει τὴν καταδίκην.

Τί τὸ ὄφελος, ἀδελφοί μου, ἐὰν λέγῃ κανείς, ὅτι ἔχει πίστι, ἀλλὰ δὲν ἔχῃ ἔργα; Μήπως δύναται ἡ πίστι νὰ τὸν σώσῃ;

Τί ὠφελεῖ, ἀδελφοί μου, ἐὰν ἕνας λέγῃ, ὅτι ἔχει πίστιν, ἀλλὰ δὲν ἔχῃ τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα παράγει ἡ ἀληθὴς καὶ πραγματικὴ πίστις; Μήπως ἡ πίστις αὐτὴ ἡ θεωρητική, ποὺ δὲν συνοδεύεται ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης, ἔχει τὴν δύναμιν νὰ τὸν σώσῃ;

Τί ὠφελεῖ, ἀδελφοί μου, ἐὰν λέγῃ κανεὶς ὅτι ἔχει πίστιν, ἀλλὰ δὲν ἔχει ἔργα, ποὺ ἐπιβάλλει ἡ πίστις; Μήπως αὐτὴ ἡ θεωρητικὴ καὶ γυμνὴ ἀπὸ καλὰ ἔργα πίστις ἠμπορεῖ νὰ τὸν σώσῃ;

Ἐάν, παραδείγματος χάριν, κάποιος ἀδελφὸς ἢ κάποια ἀδελφὴ εἶναι γυμνοὶ καὶ στεροῦνται τῆς τροφῆς τῆς ἡμέρας,

Διὰ νὰ πεισθῆτε δὲ περὶ τούτου, σᾶς φέρω ἐν παράδειγμα: Ἐὰν ἕνας ἀδελφὸς Χριστιανὸς ἡ μία ἀδελφὴ Χριστιανὴ εἶναι γυμνοὶ καὶ δὲν ἔχουν ἀρκετὰ ἐνδύματα, στεροῦνται δὲ καὶ τῆς ἀναγκαίας διὰ τὴν ἡμέραν τροφῆς,

Ἐὰν ἔνας ἀδελφὸς Χριστιανὸς ἢ μία ἀδελφὴ Χριστιανὴ δὲν ἔχουν τὰ ἀπαραίτητα ἐνδύματα, διὰ νὰ προφυλαχθοῦν ἀπὸ τὸ ψῦχος τοῦ χειμῶνος, καὶ ἐπὶ πλέον στεροῦνται ἀπὸ τὴν ἀναγκαίαν τροφὴν τῆς ἡμέρας,

εἰπῇ δὲ κάποιος ἀπὸ σᾶς σ’ αὐτούς, «Πηγαίνετε χωρὶς ἀνησυχία, ζεσταθῆτε καὶ χορτάσετε», ἀλλὰ δὲν τοὺς δώσετε τὰ ἀναγκαῖα γιὰ τὸ σῶμα, τί τὸ ὄφελος;

τοὺς εἴπῃ δὲ ἕνας ἀπὸ σᾶς· Πηγαίνετε στὸ καλό, ζεσταθῆτε καὶ χορτασθῆτε καλά, δὲν τοὺς δώσετε ὅμως καὶ τὰ ἀναγκαῖα διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ σώματος, τί ὠφελεῖ τοῦτο;

τοὺς εἴπῃ δὲ ἕνας ἀπὸ σᾶς, «πηγαίνετε στὸ καλό. Εὔχομαι νὰ ζεσταθῆτε καὶ νὰ χορτασθῆτε καλά», δὲν τοὺς δώσετε ὅμως αὐτά, ποὺ τοὺς χρειάζονται διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ σώματος, τί ὠφελοῦν τὰ καλά σας λόγια;

Ἔτσι καὶ ἡ πίστι, ἐὰν δὲν ἔχῃ ἔργα, μόνη εἶναι νεκρή.

Ἔτσι καὶ ἡ πίστις, ἐὰν δὲν ἔχῃ ὡς καρπὸν ἔργα ἀρετῆς εἶναι ὅλως διόλου καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ρίζαν της νεκρά.

Ἔτσι καὶ ἡ πίστις, ἐὰν δὲν ἔχῃ ἔργα, εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου νεκρά.

Θὰ εἰπῇ δὲ κάποιος· «Σὺ ἔχεις πίστι; Καὶ ἐγὼ ἔχω ἔργα. Ἀπόδειξέ μου τὴν πίστι σου ἀπὸ τὰ ἔργα σου, καὶ ἐγὼ θὰ σοῦ ἀποδείξω τὴ δική μου πίστι ἀπὸ τὰ ἔργα μου.

Ἀλλὰ θὰ εἴπῃ κάποιος πρὸς τρίτον τινά· Σὺ ἔχεις θεωρητικὴν πίστιν, καὶ ἑγὼ ἔχω ἔργα ἀρετῆς χωρὶς νὰ ἔχω πίστιν. Ἀλλὰ τοῦτο εἶναι ἀσύστατον καὶ ἀκατανόητον. Οὔτε πίστις ἀληθὴς δύναται νὰ ὑπάρξῃ ἄνευ ἔργων ἀρετῆς, οὔτε ἀληθὴς καὶ τελεία ἀρετὴ δύναται νὰ κατορθωθῇ ἄνευ πίστεως. Ἡ πίστις εἶναι κάτι, ποὺ δὲν φαίνεται παρὰ μόνον εἰς τὰ ἀποτελέσματά της. Ἀπόδειξόν μου λοιπόν, ὅτι πιστεύεις ἀπὸ τὰ ἔργα σου. Καὶ ἑγὼ θὰ σοῦ δείξω ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς μου, ὅτι ἔχω πίστιν· διότι ἐὰν δὲν εἶχα πίστιν, δὲν θὰ εἶχα οὔτε τὸν καρπὸν τῆς πίστεως, ἤτοι τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς.

Ἀλλὰ θὰ πῇ κάποιος· «σὺ ἔχεις καὶ κρατεῖς θεωρητικὴν τὴν πίστιν, ἐνῶ ἐγὼ ἔχω ἔργα ἀρετῆς». Καὶ οἱ δύο εὑρίσκονται εἰς τὴν πλάνην. Διότι ἐγὼ θὰ τοὺς εἴπω· Δεῖξε μου τὴν πίστιν σου ἀπὸ τὰ ἔργα σου, διότι αὐτὰ ἐπιβεβαιοῦν τὴν πίστιν, καὶ ἐγὼ ἀπὸ τὰ ἔργα μου, ποὺ εἶναι καρπὸς τῆς πίστεως, θά σοῦ ἀποδείξω τὴν πίστιν μου.

Σὺ πιστεύεις, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας; Καλὰ κάνεις. Ἀλλὰ καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουν καὶ φρίττουν.

Σὺ πιστεύεις, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας· καλὰ κανεὶς καὶ πιστεύεις εἰς τὴν ἀλήθειαν αὐτήν. Μὴ ξεχάνῃς ὅμως, ὅτι καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ καὶ καταλαμβάνονται ὑπὸ τρόμου πρὸ τῆς δικαιοσύνης του καὶ τῆς δυνάμεώς του.

Σὺ πιστεύεις, ὅτι ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός· καὶ καλὰ κάμνεις. Ἀλλὰ καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, χωρὶς ὅμως νὰ ὠφελοῦνται ἀπὸ αὐτήν, τὴν ἄνευ ἔργων πίστιν, ἀλλὰ τουναντίον καταλαμβάνονται ἀπὸ φόβον καὶ τρόμον πρὸ τοῦ δικαίου Θεοῦ.

Θέλεις δὲ νὰ μάθῃς, ὦ ἄνθρωπε ἀνόητε, ὅτι ἡ πίστι χωρὶς τὰ ἔργα εἶναι νεκρή;

Θέλεις δὲ νὰ μάθῃς, ὦ ἄνθρωπε ἀνόητε, ὅτι ἡ πίστις, ὅταν δὲν συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς, εἶναι νεκρὰ καὶ δὲν ἔχει τὴν δύναμιν νὰ σώσῃ;

Θέλεις δὲ νὰ μάθῃς, ὦ κούφιε καὶ ἀνόητε ἄνθρωπε, ὅτι ἡ πίστις χωρὶς τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς εἶναι νεκρά, ἐντελῶς ἀνωφελής, μᾶλλον δὲ καὶ ἐπιβλαβής, ὅπως τὸ νεκρὸν καὶ ἀποσυντιθέμενον σῶμα;

Ὁ Ἀβραὰμ ὁ πατέρας μας δὲν δικαιώθηκε ἀπὸ τὰ ἔργα μὲ τὸ ν’ ἀνεβάσῃ τὸν Ἰσαὰκ τὸν υἱό του στὸ θυσιαστήριο;

Ὁ Ἀβραὰμ ὁ προπάτωρ μας δὲν ἔγινε δίκαιος ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἀρετής του, ὅταν ἀνεβίβασεν ὡς θυσίαν ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον τὸν Ἰσαὰκ τὸ παιδί του;

Ὁ πρόγονος μᾶς Ἀβραάμ, δὲν ἐπῆρε ἀπὸ τὸν Θεὸν τὴν δικαίωσιν καὶ ἔγινε δίκαιος, διὰ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς του, καὶ μάλιστα, ὅταν προσέφερε ὡς θυσίαν ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον τὸ παιδί του, τὸν Ἰσαάκ;

Βλέπεις, ὅτι ἡ πίστι συντελοῦσε στὰ ἔργα του, καὶ ἀπὸ τὰ ἔργα ἡ πίστι δικαιώθηκε,

Βλέπεις, ὅτι ἡ πίστις συνειργάζετο μὲ τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ἀπὸ τὰ ἔργα ἡ πίστις ἐτελειοποιήθη.

Βλέπεις, ὅτι ἡ ζωντανὴ πίστις ὠδηγοῦσε καὶ ὑποβοηθοῦσε εἰς τὰ ἔργα του, καὶ ἀπὸ τὰ ἔργα ἡ πίστις ἐτελειοποιήθη.

καὶ ἔτσι ἐκπληρώθηκε τὸ Γραφικὸ χωρίο ποὺ λέγει, Πίστευσε δὲ ὁ Ἀβραὰμ στὸ Θεό, καὶ τοῦ ὑπολογίσθηκε γιὰ δικαίωσι, [Σημ.: Ἤ, καὶ θεωρήθηκε δίκαιος] καὶ (σύμφωνα πρὸς ἄλλο Γραφικὸ χωρίο) ὠνομάσθηκε φίλος τοῦ Θεοῦ».

Καὶ ἐπαλήθευσε τελείως ἡ Γραφή, ἡ ὁποία λέγει· Ἐπίστευσε δὲ ὁ Ἀβραὰμ ὡς τὸν Θεόν καὶ ἐλογαριάσθη εἰς αὐτὸν ἡ πίστις του αὕτη τόσον πολύ, ὥστε ὁ Θεὸς νὰ τὸν θεωρήσῃ δίκαιον καὶ ὠνομάσθη φίλος καὶ ἀγαπημένος τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐξεπληρώθη ἔτσι ἡ Γραφή, ἡ ὁποία λέγει· «ἐπίστευσεν ὁ Ἀβραὰμ εἰς τὸν Θεὸν μὲ ζωντανὴν καὶ ἐνεργὸν αὐτὴν πίστιν καὶ ἐλογαριάσθη τοῦτο ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ εἰς αὐτὸν ὡς δικαιοσύνη καὶ ὠνομάσθη ἐκλεκτὸς φίλος τοῦ Θεοῦ».

Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δικαιώνεται ἀπὸ τὰ ἔργα καὶ ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν πίστι.

Βλέπετε λοιπόν, ὅτι κάθε ἄνθρωπος ἀναδεικνύεται δίκαιος ἀπὸ τὰ ἔργα καὶ ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν πίστιν.

Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι κάθε ἄνθρωπος γίνεται καὶ ἀναδεικνύεται δίκαιος ἀπὸ τὰ ἔργα καὶ ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν θεωρητικὴν πίστιν.

Ἐπίσης καὶ αὐτὴ ἡ Ραὰβ ἡ πόρνη δὲν δικαιώθηκε ἀπὸ τὰ ἔργα μὲ τὸ νὰ ὑποδεχθῇ τοὺς ἀπεσταλμένους (τοῦ Ἰσραήλ, τοὺς κατασκόπους) καὶ νὰ τοὺς διώξῃ ἀπὸ ἄλλο δρόμο;

Ὁμοίως δὲ καὶ αὐτὴ ἡ πόρνη ἡ Ραὰβ δὲν ἐδικαιώθη ἀπὸ τὰ ἔργα, ποὺ ἔκαμεν, ὅταν ὑπεδέχθη τοὺς ἀπεσταλμένους τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς ἔβγαλεν ἀπὸ ἄλλον δρόμον ἔξω ἀπὸ τὴν Ἱεριχῶ;

Ἐπίσης καὶ ἡ Ραάβ, ἡ πόρνη, δὲν ἐδικαιώθη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ ἔργα της, ὅταν μὲ κίνδυνον τῆς ζωῆς της ὑπεδέχθη τοὺς ἀπεσταλμένους τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ ἄλλον δρόμον, διὰ νὰ φύγουν ἀπὸ τὴν Ἱεριχώ;

Ὅπως δὲ τὸ σῶμα χωρὶς τὸ πνεῦμα εἶναι νεκρό, ἔτσι καὶ ἡ πίστι χωρὶς τὰ ἔργα εἶναι νεκρή.

Ναί· τὰ ἔργα ζωντανεύουν τὴν πίστιν. Διότι ὅπως τὸ σῶμα, χωρὶς τὴν ψυχήν, εἶναι νεκρόν, ἔτσι καὶ ἡ πίστις, χωρὶς τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς, δὲν εἶναι, πίστις ζωντανή, ἀλλὰ νεκρά.

Τὰ ἔργα ἀξιοποιοῦν καὶ ζωντανεύουν τὴν πίστιν. Διότι, ὅπως τὸ σῶμα χωρὶς τὴν ψυχὴν εἶναι νεκρὸν καὶ καταλήγει εἰς τὴν ἀποσύνθεσιν, ἔτσι καὶ ἡ πίστις χωρὶς τὰ ἐνάρετα ἔργα εἶναι νεκρὰ καὶ ἀνωφελής.

Ἀδελφοί μου, ἂς μὴ γίνεσθε πολλοὶ διδάσκαλοι, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν, ὅτι θὰ τιμωρηθοῦμε περισσότερο.

Ἀδελφοί μου, μὴ παίρνετε πολλοὶ τὴν θέσιν τοῦ διδασκάλου, διότι γνωρίζετε ὅτι ἡμεῖς ποὺ διδάσκομεν, θὰ κριθῶμεν αὐστηρότερα καὶ συνεπῶς θὰ λάβωμεν μεγαλυτέραν τιμωρίαν.

Ἀδελφοί μου, μὴ ζηλεύετε καὶ μὴ ἐπιδιώκετε νὰ γίνεσθε πολλοὶ διδάσκαλοι, διότι γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἡμεῖς οἱ διδάσκαλοι ἔχομεν μεγαλυτέραν εὐθύνην καὶ ἐὰν δὲν ἀγωνιζώμεθα νὰ ἐφαρμόζωμεν πιστῶς ὅσα διδάσκομεν, θὰ λάβωμεν μεγαλυτέραν καταδίκην.

Διότι ὅλοι ἀνεξαιρέτως ὑποπίπτουμε σὲ πολλὰ σφάλματα. Ὅποιος δὲν ὑποπίπτει σὲ σφάλμα μὲ λόγο, αὐτὸς εἶναι τέλειος ἄνθρωπος, ἱκανὸς νὰ χαλιναγωγήσῃ καὶ ὅλο τὸ σῶμα.

Θὰ τιμωρηθῶμεν δὲ αὐστηρότερα, διότι ὅλοι πταίομεν εἰς πολλὰς περιπτώσεις, ἐξ ὅλων δὲ τῶν παρεκτροπῶν αἱ εὐκολώτεραι καὶ συχνότεροι εἶναι αἱ διὰ τῆς γλώσσης παρεκτροπαί, εἰς τὰς ὁποίας κινδυνεύει νὰ πέσῃ καὶ καθένας, ποὺ παίρνει μόνος του τὴν θέσιν τοῦ διδασκάλου. Πράγματι, ἐὰν κανεὶς δὲν πταίῃ εἰς τὰ λόγια του, εἶναι τέλειος ἄνθρωπος, καὶ ἔχει τὴν δύναμιν νὰ συγκρατήσῃ καὶ ὁλόκληρον τὸν ἑαυτόν του. Τέλειος δὲ πρέπει νὰ εἶναι καὶ ὁ διδάσκαλος, διὰ νὰ μὴ ἁμαρτάνῃ διὰ τῆς γλώσσης του καὶ διὰ νὰ ἀποφύγῃ τὴν αὐστηροτέραν κρίσιν, μὲ τὴν ὁποίαν θὰ κριθοῦν αὐτοὶ ποὺ διδάσκουν.

Διότι ὅλοι μας βέβαια πταίομεν πολὺ ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καὶ πολὺ περισσότερον μάλιστα καὶ εὐκολώτερα πταίομεν μὲ τὰ λόγια μας. Ἐὰν κανεὶς δὲν πταίῃ εἰς τὰ λόγια του καὶ ὁμιλῇ πάντοτε τὰ ὀρθά, αὐτὸς εἶναι τέλειος ἄνθρωπος, ἔχων τὴν ἱκανότητα νὰ συγκρατήσῃ καὶ κυβερνήσῃ ὁλόκληρον τὸν εὐατόν του.

Ἰδού, τὰ χαλινάρια τῶν ἵππων θέτουμε στὰ στόματα, γιὰ νὰ ὑποτάσσωνται σὲ μᾶς, καὶ ἔτσι κατευθύνουμε ὅλο τὸ σῶμα τους.

Διὰ νὰ πεισθῆτε δέ, ὅτι ὅποιος δὲν πταίει διὰ τῆς γλώσσης, αὐτὸς εἶναι τέλειος, σᾶς φέρω δύο παραδείγματα. Ἰδού, τοὺς χαλινοὺς τῶν ἵππων θέτομεν εἰς τὰ στόματά των διὰ νὰ ὑποτάσσωνται οὗτοι εἰς ἠμᾶς, καὶ ἔτσι μὲ τὸν χαλινὸν διευθύνομεν ὅλον τὸ σῶμα των.

Ἰδέτε τί συμβαίνει μὲ τοὺς ἵππους. Εἰς τὰ στόματα τῶν ἵππων βάζομεν τὸ χαλινάρι, διὰ νὰ ὑποτάσσωνται αὐτοὶ εἰς ἡμᾶς καὶ ἔτσι διευθύνομεν καὶ καθοδηγοῦμεν, ὅπου θέλομεν, ὅλο τὸ σῶμα των.

Ἰδοὺ καὶ τὰ πλοῖα, ἐνῷ εἶναι τόσο μεγάλα καὶ σμπρώχνονται ἀπὸ ἰσχυροὺς ἀνέμους, κατευθύνονται ἀπὸ ἕνα πολὺ μικρὸ πηδάλιο (τιμόνι) ὅπου θέλει ὁ πηδαλιοῦχος.

Ἰδού, ὅτι καὶ αὐτὰ τὰ ἄψυχα πλοῖα, καίτοι εἶναι τόσον μεγάλα καὶ σπρώχνονται ἀπὸ σκληροὺς καὶ ὁρμητικοὺς ἀνέμους, διευθύνονται μὲ ἓν πολὺ μικρὸν πηδάλιον, ὁπουδήποτε ἀποφασίσῃ ἡ ἐπιθυμία ἐκείνου, ποὺ κρατεῖ καὶ διευθύνει τὸ πηδάλιον.

Ἰδοὺ καὶ τὰ πλοῖα, καίτοι εἶναι τόσον μεγάλα καὶ ὠθοῦνται ἰσχυρῶς ἀπὸ ὁρμητικοὺς ἀνέμους, κυβερνῶνται ἐν τούτοις καὶ διευθύνονται ὅπου ἡ ἐπιθυμία τοῦ πηδαλιούχου θέλει, ἀπὸ ἕνα μικρότατον πηδάλιον.

Ἔτσι καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι μικρὸ μέλος, ἀλλὰ κάνει μεγάλα πράγματα. Ἰδοὺ λίγη φωτιὰ πόσο μεγάλο δάσος καίει!

Ἔτσι καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι μικρὸν μέλος καὶ καυχᾶται ἀλαζονικῶς διὰ τὰ μεγάλα κακά, ποὺ δημιουργεῖ. Ἰδοὺ ὀλίγη φωτιά, πῶς φουντώνει καὶ καταστρέφει ἐκτεταμένα καὶ πυκνὰ δάση.

Ἔτσι καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι μικρὸν μέλος εἰς τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐν τούτοις καυχᾶται μὲ ἀλαζονείαν καὶ μὲ τὰς ἀκρισίας καὶ δολιότητάς της προκαλεῖ μεγάλα κακα. Ἰδοὺ πῶς λίγη φωτιὰ ἀνάπτει τεραστίαν πυρκαϊὰν εἰς ἀπέραντα δάση.

Καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι φωτιὰ, ἡ μεγάλη καταστροφή [Σημ.: Ἤ, ἡ μεγάλη συμφορά, ἤ, ὁλόκληρος κόσμος καταστροφῆς]. Ἐπίσης ἡ γλῶσσα εἶναι ἐκείνη μεταξὺ τῶν μελῶν μας, ποὺ (σὰν ἄλλο πινέλο ποὺ κηλιδώνει καθαρὴ ἐπιφάνεια) κηλιδώνει ὁλόκληρο τὸ σῶμα, καὶ (σὰν ἄλλη μάχαιρα) φλογίζει σὰν ἄλλος ἀκονιστικὸς τροχὸς τὸ σῶμα καὶ φλογίζεται ἀπὸ τὴ γέεννα (ἀπὸ τὴ φωτιὰ τῶν παθῶν). (Ὅπως δηλαδὴ ἡ μάχαιρα φλογίζει τὸν ἀκονιστικὸ τροχὸ καὶ φλογίζεται ἀπ’ αὐτόν, ἔτσι καὶ ἡ γλῶσσα ἐξάπτει τὸν ἐμπαθῆ ἄνθρωπο καὶ ἐξάπτεται ἀπ’ αὐτόν).

Καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι φωτιά, εἶναι κόσμος ὁλόκληρος καὶ πλῆθος πολὺ ἀδικίας. Σὰν τὴν ὀλίγη φωτιά, ποὺ ἀνάπτει πυρκαϊὰν μεγάλην, ἔτσι καὶ ἡ γλῶσσα γίνεται μεταξὺ τῶν μελῶν μας τὸ μικρὸν μέλος, ποὺ μολύνει ὅλον τὸ σῶμα καὶ ἀνάπτει πυρκαϊὰν εἰς τὸν κύκλον τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς καὶ καίεται ἔπειτα καὶ αὐτὴ ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς γεέννης, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ τιμωρηθοῦν αἱ παρεκτροπαὶ καὶ ἀδικίαι της.

Καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι φωτιά, αἰτία ἀναριθμήτων κακῶν, κόσμος ὁλόκληρος ἀδικίας καὶ πάσης κακίας. Ἔτσι καὶ ἡ γλῶσσα γίνεται μεταξὺ τῶν μελῶν μας ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἐπικίνδυνος, ἡ ὁποία μολύνει ὅλον τὸ σῶμα καὶ ἀνάπτει πυρκαϊάν, ποὺ καταφλογίζει ὅλον τὸν κύκλον τῆς ζωῆς, καὶ καταφλέγεται ἔπειτα καὶ αὐτὴ ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς γεέννης διὰ τὰς παρεκτροπάς της.

Κάθε δὲ εἶδος θηρίων καὶ πτηνῶν καὶ ἑρπετῶν καὶ θαλασσίων ζώων δαμάζεται καὶ ἔχει δαμασθῆ ἀπὸ τὸ εἶδος ἄνθρωπος.

Φοβερὸν ὄντως καὶ ἀσυγκράτητον κακὸν ἡ γλῶσσα! Καὶ τοῦτο ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ ὅτι κάθε φυσικὴ ἀγριότης καὶ θηρίων καὶ πτηνῶν καὶ ἑρπετῶν καὶ θαλασσίων ζώων δαμάζεται ἀπὸ τὴν φυσικὴν ἱκανότητα καὶ ἐπινοητικότητα τοῦ ἀνθρώπου.

Μέγα κακὸν ἡ γλῶσσα. Διότι κάθε φυσικὴ ἀγριότης καὶ θηρίων καὶ πτηνῶν καὶ ἑρπετῶν καὶ θαλασσίων ζώων δαμάζεται ἀπὸ τὴν θεόσδοτον ἐπινοητικότητα καὶ κυριαρχίαν τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀλλὰ τὴ γλῶσσα κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν δύναται νὰ δαμάσῃ. Ἀσυγκράτητο κακό, γεμάτη θανατηφόρο δηλητήριο!

Τὴν γλῶσσαν ὅμως κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν δαμάσῃ. Εἶναι κακὸν ἀσυγκράτητον, γεμάτη ἀπὸ δηλητήριον θανατηφόρον.

Τὴν γλῶσσαν ὅμως κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν δαμάσῃ. Εἶναι ἀσυγκράτητον κακόν, γεμάτη ἀπὸ θανατηφόρον δηλητήριον (ποὺ προκαλεῖ θανάτους σωματικοὺς καὶ ψυχικούς).

Μ’ αὐτὴ δοξολογοῦμε τὸ Θεὸ καὶ πατέρα, καὶ μ’ αὐτὴ καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν γίνει συμφώνως πρὸς τὴν (πνευματικὴ) μορφὴ τοῦ Θεοῦ.

Μολονότι δὲ εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις τὴν χρησιμοποιοῦμεν εἰς τὸ καλόν, τοῦτο δὲν τὴν συγκροτεῖ καὶ δὲν τὴν ἀσφαλίζει ἀπὸ τὸ κακόν. Πράγματι δι’ αὐτῆς δοξολογοῦμεν τὸν Θεόν καὶ Πατέρα, ἀλλὰ καὶ δι’ αὐτῆς καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν πλασθῆ καθ’ ὁμοιῶσιν Θεοῦ.

Ἐκτρέπεται εἰς τὰς μεγαλυτέρας ἀντινομίας καὶ ἀντιθέσεις· διότι μὲ αὐτὴν δοξολογοῦμεν τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ἀλλὰ καὶ μὲ αὐτὴν καταρώμεθα τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν πλασθῆ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ.

Ἀπὸ τὸ αὐτὸ στόμα βγαίνει δοξολογία καὶ κατάρα. Δὲν πρέπει, ἀδελφοί μου, αὐτὰ νὰ γίνωνται ἔτσι.

Ἀπὸ τὸ αὐτὸ στόμα βγαίνει δοξολογία καὶ κατάρα. Ἀλλά, ἀδελφοί μου, δὲν πρέπει νὰ γίνωνται αὐτὰ ἔτσι καὶ νὰ ἀνακατεύωνται αἱ εὐλογίαι μὲ τὰς κατάρας.

Ἀπὸ τὸ ἴδιο στόμα βγαίνει εὐλογία καὶ κατάρα. Ἀλλά, ἀδελφοί μου, δὲν πρέπει νὰ γίνωνται αὐτὰ ἔτσι, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὸ αὐτὸ στόμα νὰ ἀναμιγνύωνται κατάραι καὶ εὐλογίαι.

Μήπως ἡ πηγὴ ἀπὸ τὸ ἴδιο στόμιο ἀναβλύζει γλυκὸ καὶ πικρὸ νερό;

Μήπως ἡ πηγὴ ἀπὸ τὴν αὐτὴν τρύπαν ἀναβλύζει τὸ νερὸ τὸ πόσιμον καὶ δροσιστικὸν καὶ τὸ νερὸ τὸ ἁλμυρὸν καὶ πικρόν;

Μήπως τάχα ἡ πηγὴ ἀπὸ τὴν αὐτὴν τρύπαν ἀναβλύζει νερὸ πόσιμο καὶ εὐχάριστο καὶ νερὸ πικρὸ καὶ ἀποκρουστικό;

Μήπως δύναται, ἀδελφοί μου, ἡ συκιὰ νά κάνῃ ἐλιὲς ἤ τὸ κλῆμα νὰ κάνῃ σῦκα; Ἐπίσης καμμιὰ πηγή δὲν δύναται νὰ δώσῃ ἁλμυρὸ καὶ γλυκὸ νερό.

Μήπως εἶναι δυνατόν, ἀδελφοί μου, ἡ συκιὰ νὰ βγάλῃ ἐλαίας ἢ ἡ κληματαριὰ νὰ βγάλῃ σῦκα; Ἔτσι καὶ καμμία πηγὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βγάζῃ συγχρόνως ἁλμυρὸν καὶ δροσιστικὸν νερό. Ἔτσι καὶ ἀπὸ τὸ αὐτὸ στόμα δὲν πρέπει νὰ βγαίνῃ εὐλογία καὶ κατάρα.

Μήπως εἶναι ποτὲ δυνατόν, ἀδελφοί μου, ἡ συκιὰ νὰ καρποφορήσῃ ἐληὲς καὶ τὸ ἀμπέλι νὰ κάμῃ σῦκα; ἔτσι καὶ καμμία ποτὲ πηγὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βγάζῃ νερὸ ἀλμυρὸ καὶ νερὸ πόσιμον καὶ εὐχάριστον. (Καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια γλῶσσα, ποὺ ἀναπέμπονται δοξολογίες πρὸς τὸν Θεόν, ποτὲ δὲν πρέπει νὰ ξεχύνωνται κατάραι καὶ δολιότητες).

Ποιός εἶναι σοφὸς καὶ κάτοχος πολλῶν γνώσεων μεταξύ σας; Ἂς δείξῃ μὲ τὴν καλὴ διαγωγὴ τὰ ἔργα του μὲ ταπεινοφροσύνη, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴ σοφία.

Σπεύδετε νὰ πάρετε τὴν θέσιν τοῦ διδασκάλου διὰ νὰ ἐμφανίζεσθε ὡς σοφοί. Ἀλλὰ ποῖος εἶναι μεταξύ σας ἀληθινὰ καὶ κατὰ Θεόν σοφὸς καὶ φωτισμένος; Ἂς δείξῃ, ὄχι μὲ λόγια, ἀλλὰ διὰ τοῦ καλοῦ του βίου τὰ ἔργα του· ἂς δείξῃ δὲ ταῦτα μὲ πραότητα, τὴν ὁποίαν δίδει εἰς τὸν ἄνθρωπον ἡ ἀληθὴς σοφία.

Ποιὸς μεταξύ σας εἶναι ἀληθινὰ σοφὸς καὶ ἐπιστήμων, φωτισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν ἄνθρωπος; Ἂς τὸ δείξῃ ὄχι μόνο μὲ τὰ λόγια του, ἀλλὰ πρὸ παντὸς καὶ κυρίως μὲ τὰ ἐνάρετα ἔργα τοῦ καλοῦ του βίου, μὲ πραότητα, τὴν ὁποίαν χαρίζει εἰς τὸν ἄνθρωπον ἡ ἀληθινὴ σοφία.

Ἐὰν ὅμως ἔχετε πικρὴ ζηλοτυπία καὶ προκλητικὴ διάθεσι στὴν καρδιά σας, μὴ κομπορρημονεῖτε καὶ λέγετε ψέμα ἀπέναντι στὴν ἀλήθεια.

Ἐὰν ὅμως ἔχετε φανατισμὸν γεμᾶτον πικρίαν καὶ φιλόνεικον φατριασμὸν εἰς τὴν καρδίαν σας, μὴ καυχάσθε, ὅτι εἶσθε σοφώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ μὴ ψεύδεσθε εἰς βάρος τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας, τῆς ὁποίας θέλετε μὲν νὰ παρουσιάζεσθε διδάσκαλοι, ἀλλὰ διαψεύδετε μὲ τὴν διαγωγήν σας τὰ ὅσα λέγετε ἐν τῇ διδασκαλίᾳ σας.

Ἐὰν ὅμως ἔχετε πικρὰν ζηλοφθονίαν, μεταξύ σας, φατριασμούς, ἀντιθέσεις καὶ ἐριστικὸν πνεῦμα εἰς τὴν καρδίαν σας, μὴν ἀλαζονεύεσθε ὅτι εἶσθε ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ψεύδεσθε ἔτσι ἐναντίον τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας, τῆς ὁποίας ἐν τούτοις θέλετε νὰ παρουσιάζεσθε ὡς διδάσκαλοι.

Αὐτὴ ἡ σοφία δὲν κατεβαίνει ἀπὸ πάνω (ἀπὸ τὸν οὐρανό), ἀλλ’ εἶναι ἐπίγεια, σαρκική, δαιμονική.

Ἡ σοφία αὐτὴ δὲν εἶναι θεία σοφία, ποὺ καταβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀλλ’ εἶναι σοφία ἐπίγειος, σαρκικὴ καὶ ξένη πρὸς τὸν φωτισμὸν τοῦ Πνεύματος, ἐμπνεομένη δὲ ἀπὸ τὰ δαιμόνια.

Αὐτὴ ἡ ἀνόητος ὑψηλοφροσύνη, ὅτι εἶσθε σοφοί, δὲν εἶναι ἡ θεία σοφία, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανόν· ἀλλ’ εἶναι σοφία ἐπίγειος, σαρκικὴ καὶ ἐμπαθής, δαιμονική.

Ὅπου δὲ εἶναι ζηλοτυπία καὶ προκλητικὴ διάθεσι, ἐκεῖ εἶναι ἀκαταστασία καὶ κάθε ἄσχημο πρᾶγμα.

Διότι, ὅπου ὑπάρχει ζῆλος φανατικὸς καὶ φιλόνεικος κομματισμός, ἐκεῖ εἶναι σύγχυσις καὶ ἀκαταστασία καὶ κάθε κακὸν πρᾶγμα.

Διότι ὅπου ὑπάρχει ζηλοφθονία καὶ φατριασμὸς καὶ ἐριστικότης, ἐκεῖ ἐπικρατεῖ ἀκαταστασία καὶ ἀναταραχὴ καὶ κάθε φαῦλο πρᾶγμα.

Ἀντιθέτως ἡ σοφία, ἡ ὁποία κατεβαίνει ἀπὸ πάνω (ἀπὸ τὸν οὐρανό), πρῶτα μὲν εἶναι ἁγνή, ἔπειτα ἄνευ διαταραχῆς καὶ ἀταξίας, εὐγενής, εὐπειθής [Σημ.: Ἤ, ἄνευ πείσματος], πλήρης ἀγάπης καὶ καλῶν καρπῶν, ταπεινόφρων καὶ ἀκατηγόρητη [Σημ.: Ἤ, ἄμεμπτη].

Ἡ σοφία δέ, ποὺ δίδεται ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τὸν Θεόν, πρῶτον μὲν εἶναι καθαρὰ ἀπὸ κάθε μολυσμένον ἐλατήριον, ἔπειτα δὲ εἶναι εἰρηνική, ἐπιεικὴς καὶ συμπαθὴς εἰς τὴν ἄγνοιαν καὶ τὴν ἀτέλειαν τῶν ἄλλων, πρόθυμος εἰς τὸ νὰ ὑπακούῃ καὶ ἐλευθέρα ἀπὸ πείσματα, γεμάτη ἀπὸ εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀπὸ ἀγαθὰ ἔργα, ἐλευθέρα ἀπὸ τοὺς δισταγμοὺς τῆς ἀμφιβολίας καὶ ξένη πρὸς τὴν ὑποκρισίαν.

Ἡ δὲ σοφία, ποὺ δίδεται ἐκ τῶν ἄνω, ἀπὸ τὸν Θεόν, πρῶτον μὲν εἶναι καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος ἀπὸ κάθε τί φαῦλον καὶ ἁμαρτωλόν, ἔπειτα δὲ εἶναι εἰρηνικὴ καὶ εἰρηνοποιός, ἐπιεικὴς καὶ συγκαταβατικὴ εἰς τὴν ἄγνοιαν καὶ τὰς ἀδυναμίας τῶν ἄλλων, πρόθυμος νὰ ὑποτάσσεται εἰς τὴν ἀλήθειαν, γεμάτη ἀπὸ εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀπὸ ἀγαθὰ ἔργα, ἀπηλλαγμένη ἀπὸ ἀμβιβολίας καὶ ὀλιγοπιστίας, καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος ἀπὸ κάθε ὑποκρισίαν.

Καρπὸς δὲ τῆς δικαιώσεως (τῆς σωτηρίας) ἀφθόνως παράγεται γιὰ ὅσους πράττουν τὸ καλό.

Ὁ πνευματικὸς δὲ καρπὸς τῆς δικαιοσύνης καὶ ἁγιότητος σπείρεται εἰρηνικῶς καὶ χωρὶς φιλονεικίας ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἀσκοῦν καὶ μεταδίδουν τὴν εἰρήνην καὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι πράγματι σοφοὶ καὶ εἰρηνοποιοὶ διδάσκαλοι.

Ὁ δὲ καρπὸς τῆς ἁγιότητος καὶ κάθε ἀρετῆς σπείρεται εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων μὲ εἰρήνην καὶ πραότητα ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν εἰρήνην καὶ μεταδίδουν εἰρήνην, ἀπὸ τοὺς ἀληθινὰ σοφοὺς καὶ ἐναρέτους διδασκάλους.

Ἀπὸ πού προέρχονται οἱ πόλεμοι καὶ οἱ μάχες μεταξύ σας; Δὲν προέρχονται ἀπ’ αὐτό, ἀπ’ τὶς ἐπιθυμίες σας γιὰ ἀπολαύσεις, ποὺ ἐκστρατεύουν στὰ μέλη σας;

Καὶ ἀφοῦ ὁμιλῶ περὶ ἀκαταστασίας καὶ συγχύσεως καὶ ταραχῆς, ἂς θέσω τώρα τὸ ἐρώτημα: Ἀπὸ ποὺ προέρχονται μεταξύ σας αἱ ἔριδες καὶ αἱ συγκρούσεις; Δὲν προέρχονται ἀπὸ τὴν αἰτίαν αὐτήν, ἤτοι ἀπὸ τὴν προσπάθειαν νὰ ἰκανοποιήσετε τὰς ἐφαμάρτους ἐπιθυμίας σας, ποὺ σηκώνουν ἐκστρατείαν καὶ πόλεμον μὲ ἕδραν καὶ φρούριόν των τὸ μέλη σας;

Ἀπὸ ποῦ προέρχονται καὶ γεννῶνται μεταξύ σας ἐχθρικαὶ καταστάσεις, ἔριδες καὶ συγκρούσεις; Δὲν προέρχονται ἀπὸ αὐτὴν τὴν αἰτίαν, δηλαδὴ ἀπὸ τὰς ἐμπαθεῖς ἐπιθυμίας ἁμαρτωλῶν ἡδονῶν, αἱ ὁποῖαι ἐπιθυμίαι ἔχουν ἐπιστρατευθῆ καὶ διεξάγουν πόλεμον μέσα εἰς τὰ μέλη σας, διὰ νὰ σᾶς ὑποδουλώσουν εἰς τὴν φαυλότητα;

Ἐπιθυμεῖτε, διότι δὲν ἔχετε. Ἀντιπαθεῖτε καὶ μισεῖτε, διότι δὲν δύνασθε νὰ ἐπιτύχετε. Μάχεσθε καὶ πολεμεῖτε. Δὲν ἔχετε δέ, διότι δὲν ζητεῖτε.

Ἐπιθυμεῖτε. Καὶ δὲν ἔχετε ἐκεῖνο, ποὺ ἰκανοποιεῖ τὰς ἐπιθυμίας σας. Καὶ ἐν τῇ προσπαθείᾳ: τοῦ νὰ τὸ ἀποκτήσετε, κινδυνεύετε νὰ φθάσετε καὶ μέχρι φόνου. Καὶ ἐπιθυμεῖτε μὲ σφοδρότητα καὶ δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἐπιτύχετε ἐκεῖνο, ποὺ ἐπιθυμεῖτε. Δι’ αὐτὸ ἔρχεσθε εἰς συγκρούσεις καὶ ἔριδας. Καὶ δὲν ἔχετε, διότι δὲν ζητεῖτε ἀπὸ τὸν Θεόν διὰ προσευχῆς. Ἐθέσατε ὡς σκοπόν σας τὴν ἡδονὴν καὶ ἐξεκόψατε τὸν ἑαυτόν σας ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ἐπιθυμεῖτε καὶ δὲν ἔχετε αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμεῖτε. Καὶ ἐπάνω εἰς τὴν ἐπιθυμίαν σας νὰ τὸ ἀποκτήσετε, ἠμπορεῖ νὰ φθάσετε ἀκόμη καὶ μέχρι τοῦ φόνου. Φθονεῖτε καὶ ἐπιθυμεῖτε μὲ ἐμπάθειαν καὶ δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἐπιτύχετε αὐτό, ποὺ ἐπιθυμεῖτε. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι καταλήγετε εἰς συγκρούσεις καὶ εἰς ἐχθρικὰς καταστάσεις. Καὶ δὲν ἔχετε αὐτὰ ποὺ θέλετε, διότι δὲν ζητεῖτε ἀπὸ τὸν Θεὸν μὲ πίστιν, ὅ,τι εἶναι καλὸν καὶ ὠφέλιμον διὰ σᾶς.

Ζητεῖτε, ἀλλὰ δὲν λαμβάνετε, διότι ζητεῖτε γιὰ κακὸ σκοπό, γιὰ νὰ δαπανήσετε γιὰ τὶς ἡδονικὲς ἐπιθυμίες σας.

Ὑπάρχουν μεταξύ σας καὶ ἄλλοι, ποὺ ζητοῦν ἀπὸ τὸν Θεόν. Πρὸς αὐτοὺς τώρα ἀπευθύνομαι. Ζητεῖτε ἀπὸ τὸν Θεόν διὰ προσευχῆς καὶ δὲν λαμβάνετε, διότι ζητεῖτε πρὸς σκοπὸν κακόν, διὰ νὰ ἐξοδεύσετε ἐκεῖνο, ποὺ ζητεῖτε, πρὸς ἀπόλαυσιν τῶν ἡδονῶν σας.

Μερικὲς ὅμως φορὲς ζητεῖτε ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὅμως δὲν λαβάνετε, διότι ζητεῖτε πρὸς κακὸν καὶ ἐπιβλαβῆ σκοπόν, διὰ νὰ διαθέσετε δηλαδὴ καὶ ἐξοδεύσετε αὐτὸ ποὺ ζητεῖτε εἰς ἀπόλαυσιν ἁμαρτωλῶν ἡδονῶν.

Μοιχοὶ καὶ μοιχαλίδες! Δὲν γνωρίζετε, ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν κόσμο προκαλεῖ τὴν ἔχθρα τοῦ Θεοῦ; Ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν θελήσῃ νὰ γίνῃ φίλος πρὸς τὸν κόσμο, γίνεται ἀντικείμενο τῆς ἔχθρας τοῦ Θεοῦ.

Προδόται καὶ προδότριαι τῆς ἀγάπης καὶ τῆς πίστεως, ποὺ ὀφείλομεν εἰς τὸν οὐράνιον Νυμφίον μας· δὲν γνωρίζετε, ὅτι ἡ προσκόλλησις εἰς τὰς ἡδονὰς καὶ τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου εἶναι ἔχθρα πρὸς τὸν Θεόν; Ὁποιοσδήποτε θελήσῃ νὰ εἶναι φίλος τοῦ κόσμου καὶ τῶν διασκεδάσεων καὶ ἡδονῶν του, γίνεται ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ.

Προδόται καὶ προδότριαι, ποὺ καταπατεῖτε καὶ μολύνετε τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Χριστόν! Δὲν γνωρίζετε ὅτι ἡ ἀγάπη καὶ ἡ προσκόλλησις εἰς τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον εἶναι ἔχθρα πρὸς τὸν Θεόν; Ὅποιος θελήσῃ νὰ εἶναι φίλος τοῦ κόσμου, τῶν ἁμαρτωλῶν διασκεδάσεων καὶ ἡδονῶν τοῦ κόσμου, γίνεται ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ.

Ἢ νομίζετε, ὅτι ἀσκόπως ἡ Γραφὴ λέγει, «Τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο κατῴκησε μεταξύ μας,

Ἢ νομίζετε, ὅτι ματαίως καὶ ἄνευ σημασίας λέγει ἡ Γραφή, ὅτι μᾶς ζηλότυπεῖ καὶ μέχρι φθόνου μᾶς ποθεῖ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ κατῴκησε μέσα μας; Ὅταν λοιπὸν προδιδῶμεν τὴν ἀγάπην του καὶ προσκολλώμεθα εἰς τὰς ἡδονὰς τοῦ κόσμου, δὲν θὰ μᾶς μισήσῃ καὶ δὲν θὰ μᾶς ἀποστραφῇ;

Ἢ νομίζετε ὅτι μάταια καὶ χωρὶς κανένα νόημα λέγει ἡ Γραφή, ὅτι μὲ ἀπέραντον ἀγάπην, ποὺ φθάνει σὰν μέχρι ζηλοτυπίας καὶ φθόνου, μᾶς ποθεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ποὺ ἔχει κατοικήσει μέσα μας; (Προδοσία ἐκ μέρους μας αὐτῆς τῆς ἁγίας ἀγάπης του ἐξεγείρει τὸν ἀποτροπιασμόν του καὶ τὴν ὀργήν του ἐναντίον μας).

ὑπεραγαπᾷ καὶ ὑπερευνοεῖ μὲ ζηλοτυπία»; Γι’ αὐτὸ λέγει· Ὁ Θεὸς τοὺς ὑπερηφάνους πολεμεῖ, ἐνῷ τοὺς ταπεινοὺς εὐνοεῖ.

Ἐὰν ὅμως διακόψωμεν τὴν πρὸς τὸν Κόσμον φιλίαν, ὅσον περισσότερον μᾶς ἀγαπᾷ καὶ μᾶς ποθεῖ ὁ Θεός, τόσον μεγαλυτέρα θὰ εἶναὶ ἡ χάρις ποὺ θὰ μᾶς δίδῃ. Διὰ τοῦτο λέγει ἡ Γραφή· ὁ Θεὸς ἀντιτάσσεται πρὸς τοὺς ὑπερηφάνους, οἱ ὁποῖοι διὰ τὰς ἡδονάς των περιφρονοῦν τὸ θέλημά του καὶ προτιμοῦν τὸν κόσμον παρὰ τὸν Θεόν. Εἰς τοὺς ταπεινοὺς δέ, ποὺ ἀπαρνοῦνται τὰς ἡδονάς των καὶ τὸν κόσμον χάριν τοῦ Θεοῦ, δίδει χάριν.

Ἐξ ἀντιθέτου, ὅταν μείνωμεν πιστοὶ εἰς τὴν ἀγάπην του καὶ ἀποκηρύξωμεν τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, μᾶς δίδει ἀκόμη μεγαλυτέραν χάριν, δι’ αὐτὸ καὶ ἡ Γραφὴ λέγει, ὅτι «ὁ Θεὸς ἀντιτάσσεται εἰς τοὺς ὑπερηφάνους, ποὺ τὸν ἐγκαταλείπουν, διὰ νὰ ἀπολαύσουν ἀλαζονικῶς τὸν κόσμον· ἐνῶ ἀντιθέτως, δίδει χάριν εἰς τοὺς ταπεινοὺς καὶ τοὺς ὑποταγμένους εἰς αὐτόν».

Ὑποταχθῆτε λοιπὸν στὸ Θεό. Ἀντισταθῆτε στὸ Διάβολο, καὶ θὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ σᾶς.

Ὑποταχθῆτε λοιπὸν ταπεινῶς εἰς τὸν Θεόν. Ἀντισταθῆτε εἰς τὸν διάβολον, ποὺ σᾶς πειράζει μὲ τὰς ἡδονὰς τοῦ κόσμου, καὶ θὰ φύγῃ οὗτος νικημένος, καὶ ἐντροπιασμένος μακρὰν ἀπὸ σᾶς.

Ὑποταχθῆτε, λοιπόν, μὲ ταπείνωσιν εἰς τὸν Θεόν. Ἀντισταθῆτε εἰς τὸν διάβολον, ποὺ σᾶς δελεάζει καὶ σᾶς φλογίζει μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἡδονὰς τοῦ κόσμου, καὶ θὰ φύγῃ μακρυὰ ἀπὸ σᾶς νικημένος καὶ ἐξευτελισμένος.

Πλησιάσετε στὸ Θεό, καὶ θὰ σᾶς πλησιάσῃ. Καθαρίσατε τὰ χέρια σας, ἁμαρτωλοί, καὶ ἐξαγνίσετε τὶς καρδιές σας, δίβουλοι.

Πλησιάσατε εἰς τὸν Θεόν καὶ θὰ πλησιάσῃ καὶ ὁ Θεὸς εἰς σᾶς. Καθαρίσατε ἀπὸ κάθε ἐνοχὴν τὴν ἐξωτερικὴν συμπεριφοράν σας, οἱ ἁμαρτωλοί, καὶ ἑξαγνίσατε τὸ ἐσωτερικόν σας, σεῖς οἱ δίβουλοι, ποὺ ἄλλοτε πηγαίνετε μὲ τὸν Θεόν καὶ ἄλλοτε μὲ τὸν κόσμον.

Πλησιάστε κοντὰ εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὁ Θεὸς θὰ πλησιάσῃ κοντὰ εἰς σᾶς. Ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι, καθαρίσατε τὰ χέρια σας ἀπὸ κάθε ἁμαρτωλὴν πρᾶξιν καὶ ἐνοχήν, ἐξαγνίσατε τὸ ἐσωτερικόν σας σεῖς οἱ δίγνωμοι, ποὺ κυμαίνεσθε μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἁμαρτωλοῦ κόσμου.

Συντριβῆτε καὶ πενθήσετε καὶ κλαύσετε. Τὸ γέλιο σας ἂς μετατραπῇ σὲ πένθος καὶ ἡ χαρὰ σὲ κατήφεια (σὲ θλῖψι).

Συναισθανθῆτε τὴν ἀθλιότητά σας καὶ λυπηθῆτε καὶ κλαύσατε μὲ συντριβὴν μετανοίας. Ὁ γέλως σας, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν ἡδονικόν σας βίον, ἂς μεταστροφῇ εἰς λύπην μετανοίας καὶ ἡ κοσμικὴ χαρά σας ἂς μετατροπῇ εἰς θλῖψιν.

Συναισθανθῆτε τὴν ἁμαρτωλότητά σας καὶ τὴν ἐνοχήν σας, μετανοήσατε, πενθήσατε καὶ κλαύσατε, διὰ τὰς ἀθλιότητάς σας. Τὰ ἁμαρτωλά σας γέλοια μέσα εἰς τὰ ξεφαντώματα τῆς ἁμαρτίας ἂς ἀλλάξουν καὶ ἂς γίνουν λύπη καὶ συντριβὴ μετανοίας, καὶ ἡ ψεύτικη χαρὰ τοῦ κόσμου ἂς μετατραπῇ εἰς συναίσθησιν καὶ κατήφειαν.

Ταπεινωθῆτε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ θὰ σᾶς ὑψώσῃ.

Ταπεινωθῆτε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ σᾶς ὑψώσῃ εἰς μὲν τὴν παροῦσαν ζωὴν διὰ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἠθικῆς τελειοποιήσεως, εἷς δὲ τὴν μέλλουσαν διὰ τῆς αἰωνίου του δόξης καὶ μακαριότητος.

Ταπεινωθῆτε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ θὰ σᾶς ὑψώσῃ εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν ὡς προσωπικότητα ἀρετῆς, θὰ σᾶς δοξάσῃ δὲ εἰς τὴν μέλλουσαν.

Μὴ κακολογεῖτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ἀδελφοί. Ὅποιος κακολογεῖ ἀδελφὸ καὶ κατακρίνει τὸν ἀδελφό του, κακολογεῖ τὸ νόμο καὶ κατακρίνει τὸ νόμο (ποὺ ἀπαγορεύει τὴν κατάκρισι). Καὶ ἀφοῦ κατακρίνεις τὸ νόμο, δὲν εἶσαι τηρητὴς τοῦ νόμου, ἀλλὰ κριτής.

Ἐπειδὴ δὲ καὶ τὸ νὰ κατακρίνῃ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον γίνεται αἰτία ψυχρότητος καὶ συγκρούσεων, δι’ αὐτὸ μὴ κατηγορεῖτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ἀδελφοί. Ἐκεῖνος, ποὺ κατηγορεῖ καὶ καταδικάζει τὸν ἀδελφόν του, κατηγορεῖ ὡς μὴ ὀρθὸν τὸν θεῖον νόμον καὶ καταδικάζει καὶ καταφρονεῖ τὸν θεῖον νόμον τῆς ἀγάπης. Ἐὰν δὲ καταδικάζῃς τὸν νόμον τῆς ἀγάπης, ποὺ σοῦ ἀπαγορεύει καὶ τὴν κατάκρισιν τοῦ πλησίον, θέτεις τὸν ἑαυτόν σου παραπάνω ἀπὸ τὸν νόμον. Δὲν εἶσαι πλέον ἐκτελεστὴς τοῦ νόμου, ποὺ ὑποχρεοῦσαι νὰ φυλάττῃς αὐτόν, ἀλλὰ κάνεις τὸν ἑαυτόν σου κριτὴν μὲ τὴν θρασεῖαν ἀξίωσιν νὰ ἔχῃς δικαιώματα ἐπὶ τοῦ νόμου, ὥστε καὶ νὰ καταργῇς αὐτόν.

Ἀδελφοί, μὴ κατηγορεῖτε καὶ μὴ κατακρίνετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον. Διότι ἐκεῖνος ποὺ κατηγορεῖ καὶ κατακρίνει καὶ καταδικάζει τὸν ἀδελφόν του, κατηγορεῖ καὶ καταδικάζει τὸν θεῖον Νόμον, τὸν Νόμον τῆς ἀγάπης καὶ τῆς καλωσύνης. Ἐὰν δὲ μὲ τὴν συμπεριφοράν σου αὐτὴν καταδικάζῃς τὸν νόμον τῆς ἀγάπης, ποὺ ἀπαγορεύει τὴν κατάκρισιν, τότε δὲν εἶσαι πλέον τηρητὴς τοῦ νόμου, ἀλλὰ θρασὺς κριτὴς καὶ ἐπικριτὴς τοῦ νόμου.

Ἕνας εἶναι ὁ νομοθέτης καὶ ὁ κριτής, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ σώσῃ καὶ νὰ καταδικάσῃ σὲ ἀπώλεια. Ἐνῷ σύ, ποὺ κατακρίνεις τὸν ἄλλο, ποιός εἶσαι;

Ἕνας ὅμως εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει ἀπόλυτον δικαίωμα νὰ νομοθετῇ καὶ νὰ κρίνῃ κάθε παραβάτην, ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἔχει καὶ τὴν δύναμιν νὰ σώσῃ καὶ νὰ παραδώσῃ εἰς τὴν ἀπώλειαν. Σὺ δέ, μικρὲ καὶ τιποτένιε ἄνθρωπε, ποῖος εἶσαι ποὺ κατακρίνεις τὸν ἄλλον;

Ἕνας ὅμως εἶναι ὁ νομοθέτης, ποὺ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ νομοθετῇ τὸ ὀρθὸν καὶ νὰ κρίνῃ κάθε παραβάτην, ὁ δίκαιος Θεός, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν δύναμιν καὶ νὰ σώσῃ καὶ νὰ καταδικάσῃ εἰς ἀπώλειαν. Σὺ δέ, ἀσήμαντε ἄνθρωπε, ποῖος εἶσαι, ποὺ τολμᾷς νὰ κρίνῃς καὶ νὰ κατακρίνῃς τὸν ἄλλον;

Ἐλᾶτε τώρα ἐσεῖς, οἱ ὁποῖοι λέγετε· «Σήμερα καὶ αὔριο θὰ πᾶμε σ’ αὐτὴ τὴν πόλι, καὶ θὰ μείνωμε ἐκεῖ ἕνα ἔτος, καὶ θὰ κάνωμε ἐμπόριο, καὶ θὰ κερδίσωμε».

Λησμονεῖς, ὅτι ἐξαρτώμεθα ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ ὁ ἀπόλυτος κύριος τῆς ζωῆς τοῦ καθενός μας; Ἐλᾶτε τώρα σεῖς, ποὺ λέγετε· σήμερον ἢ αὔριον θὰ ὑπάγωμεν εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν καὶ θὰ μείνωμεν ἐκεῖ ἓν ἔτος καὶ θὰ ἐμπορευθῶμεν καὶ θὰ κερδήσωμεν.

Ἐλᾶτε τώρα σεῖς, ποὺ χωρὶς νὰ λογαριάζετε τὸν Θεὸν λέτε· «σήμερα ἢ αὔριον θὰ πᾶμε εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν καὶ θὰ μείνωμεν ἐκεῖ ἕνα ἔτος καὶ θὰ ἐπιδοθῶμεν εἰς τὸ ἐμπόριον καὶ θὰ κερδήσωμεν χρήματα».

Λέγετε αὐτὰ ἐσεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζετε οὔτε τί θὰ συμβῇ αὔριο. Διότι τί εἶναι ἡ ζωή σας; Σὰν ἀτμὸς εἶναι βεβαίως, ὁ ὁποῖος φαίνεται γιὰ λίγο καὶ ἔπειτα ἐξαφανίζεται.

Κάνετε τὰ σχέδια αὐτὰ σεῖς, ποὺ δὲν ἠξεύρετε, τί θὰ συμβῇ κατὰ τὴν αὐριανὴν ἡμέραν. Διότι τί εἶναι ἡ ζωή σας; Τιποτένια. εἶναι ἕνας λεπτὸς ἀτμός, ὁ ὁποῖος φαίνεται ὀλίγας στιγμάς, ἔπειτα δὲ ἀφανίζεται.

Τὰ λέγετε αὐτὰ σεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζετε τί θὰ συμβῇ ὄχι μετὰ ἕνα ἔτος, ἀλλ’ οὔτε κατὰ τὴν αὐριανὴν ἡμέραν. Διότι τί εἶναι ἡ ζωή σας, τὴν ὁποίαν θέλετε νὰ θεωρῆτε ἀτελείωτον; Εἶναι ἔνας λεπτὸς ἀχνός, ποὺ φαίνεται γιὰ λίγες στιγμὲς καὶ ἀμέσως ἔπειτα διαλύεται καὶ ἀφανίζεται.

Ἀντὶ γι’ αὐτὰ ἔπρεπε νὰ λέγετε· «Ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ, τότε θὰ ζήσωμε καὶ θὰ κάνωμε τοῦτο ἢ ἐκεῖνο».

Λέγετε, ὅτι θὰ ὑπάγωμεν καὶ θὰ ἐμπορευθῶμεν καὶ θὰ κερδήσωμεν, ἀντὶ νὰ λέγετε, ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ, καὶ θὰ ζήσωμεν καὶ θὰ κάμωμεν τοῦτο ἢ ἐκεῖνο.

Σχεδιάζετε καὶ λέγετε, ὅτι ἐπὶ ἕνα ἔτος θὰ πᾶτε καὶ θὰ κάμετε καὶ θὰ κερδήσετε, ἀντὶ νὰ λέτε, ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ καὶ ζήσωμεν, τότε καὶ θὰ κάμωμεν τοῦτο καὶ ἐκεῖνο.

Τώρα ὅμως ἔχετε πεποίθησι στὶς ἀλαζονικὲς ἐπιθυμίες σας. Κάθε τέτοια πεποίθησι εἶναι κακή.

Τώρα δὲ ἀντὶ νὰ ταπεινωθῆτε καὶ ἀναγνωρίσετε τὴν ἑξάρτησίν σας ἀπὸ τὸν Θεόν, καυχᾶσθε διὰ τὰς ἐπιχειρήσεις ποὺ κάνετε μὲ ματαιόδοξον αὐτοπεποίθησιν. Κάθε τέτοια καύχησις εἶναι κακὴ καὶ ἐφάμαρτος.

Τώρα δέ, παραμερίζοντες τὸν Θεόν, καυχᾶσθε εἰς τὰ ἀλαζονικά σας σχέδια καὶ εἰς τὰς ματαιοδόξους ἐπιχειρήσεις σας. Κάθε τέτοια καύχησις εἶναι κακὴ καὶ ἁμαρτωλή.

Αὐτὸς δέ, ὁ ὁποῖος γνωρίζει νὰ πράττῃ τὸ καλό, ἀλλὰ δὲν πράττει, αὐτὸς ἁμαρτάνει (Ὁ παρὼν στίχος συνδέεται πρὸς τὰ ἑπόμενα).

Ἀπὸ αὐτά, ποὺ σᾶς εἶπα, ἐμαθατε, ποῖον εἶναι τὸ ὀρθὸν καὶ τὸ καλόν. Προσέξατε λοιπὸν νὰ συμμορφωθῆτε πρὸς αὐτά. Διότι ἐκεῖνος, ποὺ γνωρίζει κάτι καλὸν καὶ δὲν τὸ πράττει, ἁμαρτάνει.

Ἠκούσατε αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα καὶ ἐμάθατε ποιὸ εἶναι τὸ καλόν. Ἀλλὰ μὴ λησμονεῖτε, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει ποῖον εἶναι τὸ καλόν, ἔχει δὲ καὶ τὴν δύναμιν νὰ τὸ πραγματοποιήσῃ, καὶ δὲν τὸ κάμνει, διαπράττει ἁμαρτίαν.

Ἐλᾶτε τώρα, οἱ πλούσιοι. Κλαύσετε μὲ γοερὲς κραυγὲς γιὰ τὶς συμφορὲς ποὺ σᾶς ἔρχονται.

Ἀλλ’ ἡ προσκόλλησις εἰς τὸν κόσμον γίνεται αἰτία καὶ νὰ καταπλήττεται κανεὶς ἀπὸ τὸν πλοῦτον καὶ νὰ καλοτοχίζῃ ἐκείνους, ποὺ τὸν ἔχουν, ἀντὶ νὰ τοὺς λυπῆται. Ἐνδείκνυται ὅμως νὰ τοὺς εἴπωμεν: Ἐμπρὸς τώρα οἱ πλούσιοι, κλαύσατε μὲ ὀλολυγμοὺς διὰ τὰ δεινὰ καὶ τὴν ἀθλιότητα, τὰ ὁποῖα ἔρχονται κατεπάνω σας.

Καὶ τώρα ἡ σειρά σας πλούσιοι· κλάψατε μὲ ὀλολυγμοὺς καὶ θρήνους διὰ τὰς δυστυχίας καὶ ταλαιπωρίας, αἱ ὁποῖαι ἔρχονται κατεπάνω σας.

Ὁ πλοῦτος σας ἔχει σαπίσει, καὶ τὰ (ἀποθηκευμένα) ροῦχα σας ἔχουν φαγωθῆ ἀπὸ τὸ σκόρο.

Ὁ πλοῦτος σας ἔχει σαπίσει καὶ τὰ πολυτελῆ ρούχα σας, ποὺ ἀποθηκεύατε, ἔχουν γίνει σκοροφαγωμένα.

Ὁ πλοῦτος σας, ποὺ μὲ ἀδικίας εἴχατε ἀποκτήσει καὶ εἰς τὸν ὁποῖον ἐστηρίξατε τὰς ἐλπίδας σας, ἔχει σαπίσει καὶ τὰ πολυτελὴ ἐνδύματά σας ἔχουν σκοροφαγωθῆ μέσα εἰς τὰς ἰματιοθήκας σας.

Τὸ χρυσάφι σας καὶ τὸ ἀσῆμι ἔχουν σκουριάσει (μένουν ἀχρησιμοποίητα), καὶ ἡ σκουριά τους θὰ εἶναι μαρτυρία ἐναντίον σας, καὶ θὰ φάγῃ τὶς σάρκες σας σὰν φωτιά. Συσσωρεύσατε πλοῦτο (γιὰ) τὶς ἔσχατες ἡμέρες (ἡμέρες τιμωρίας σας).

Ὁ χρυσός σας καὶ ὁ ἄργυρος ἔχουν κατασκουριάσει καὶ ἡ σκουριά των θὰ μένῃ ὡς μαρτυρία κατὰ τῆς ματαιότητος καὶ σκληρότητός σας, καὶ θὰ σᾶς φάγῃ ζωντανοὺς σὰν φωτιά. Ἐμαζεύσατε ὑλικοὺς θησαυροὺς κατὰ τὰς ἐσχάτας τῆς κρίσεως ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας πρόκειται νὰ τιμωρηθῆτε.

Ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος, ποὺ ἐθησαυρίσατε, ἔχουν κατασκουριάσει καὶ ἡ σκουριά των θὰ μένῃ ὡς φοβερὰ μαρτυρία ἐναντίον τῆς ἰδιοτελείας καὶ σκληρότητός σας καὶ θὰ καταφάγῃ τὰς σάρκας σας σὰν φωτιά. Ἐσυσσωρεύσατε θησαυρούς, ἀλλὰ εἰς καταδίκην σας κατὰ τὰς μεγάλας ἐκείνας ἡμέρας τῆς Κρίσεως.

Ἰδοὺ ὁ μισθὸς τῶν ἐργατῶν, ποὺ θέρισαν τὰ χωράφια σας, καὶ σεῖς τὸν κατακρατήσατε, κραυγάζει, καὶ οἱ κραυγὲς τῶν θεριστῶν ἔχουν φθάσει στὰ αὐτιὰ τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων.

Ἰδοὺ ὁ μισθὸς τῶν ἐργατῶν, ποὺ ἐθέρισαν τὰ ἐκτεταμένα χωράφια σας, τὸν ὁποῖον κατεκρατήσατε, φωνάζει δυνατά· καὶ αἱ παραπονετικοὶ κραυγαί των ἀδικημένων θεριστῶν ἐμβῆκαν μέσα εἰς τὰ αὐτιὰ τοῦ Κυρίου τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων.

Ἰδοὺ ὁ μισθὸς τῶν ἐργατῶν, ποὺ ἐθέρισαν τὰ ἀπέραντα χωράφια σας καὶ τὸν ὁποῖον σεῖς ἀδίκως καὶ πλεονεκτικῶς κατεκρατήσατε, κραυγάζει ἐναντίον σας. Καὶ οἱ ὁμαδικαὶ βοαὶ τῶν θεριστῶν, ποὺ τοὺς ἀδικήσατε, ἔχουν φθάσει σὰν ἐπίκλησις δικαιοσύνης μέσα εἰς τὰ αὐτιὰ τοῦ Κυρίου τῶν Δυνάμεων.

Ζήσατε πάνω στὴ γῆ μὲ ἀπολαύσεις καὶ σπατάλες, θρέψατε τοὺς ἑαυτούς σας ὅπως (τρέφονται τὰ ζῷα) γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς σφαγῆς.

Ἐζήσατε μὲ τρυφὰς καὶ ἀπολαύσεις ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐπεράσατε βίον σπάταλον καὶ ἄσωτον. Ἐπαχύνατε τὰς φιληδόνους καρδίας σας σὰν θρεφτάρια, ποὺ τὰ παχύνουν διὰ τὴν ἡμέραν τῆς σφαγῆς των. Ἔτσι καὶ διὰ σᾶς ἐπιφυλάσσεται ἡ ἡμέρα τῆς Κρίσεως σὰν ἄλλη ἡμέρα σφαγῆς καὶ καταστροφῆς σας.

Ἐζήσατε μὲ ἀπολαύσεις καὶ ἡδονὰς εἰς τὴν γῆν καὶ ἐσπαταλήσατε εἰς ἁμαρτωλὰς διασκεδάσεις, σὰν ἄσωτοι, τὰ ἀγαθά σας. Ἐκαλοθρέψατε καὶ ἐπαχύνατε τὰς καρδίας καὶ τὰ σώματά σας, σὰν θρεφτάρια ποὺ προορίζονται διὰ τὴν ἡμέραν τῆς σφαγῆς των. Σὰν ἡμέρα σφαγῆς καὶ ὀλέθρου θὰ ξεσπάσῃ ἐναντίον σας ἡ δικαία κρίσις τοῦ Θεοῦ.

Καταδικάσατε, φονεύσατε τὸν ἀθῷο· δὲν σᾶς προβάλλει ἀντίστασι.

Κατεδικάσατε τοὺς ἀθέους, ἐφονεύσατε τὸν δίκαιον· δὲν ἀντιστέκεται εἰς τὴν ἀσυνείδητον σκληρότητά σας.

Κατεδικάσατε τὸν ἀθῶον, ἐφονεύσατε τὸν δίκαιον. Δὲν ἀντιστέκεται εἰς τὴν μοχθηρότητα καὶ ἀσυνειδησίαν σας.

Κάνετε δέ, ἀδελφοί, ὑπομονὴ μέχρι τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου. Ἰδοὺ ὁ γεωργὸς περιμένει τὸν πολύτιμο καρπὸ τῆς γῆς, καρτερώντας μὲ ὑπομονὴ γι’ αὐτόν, γιὰ νὰ πέσῃ πρώιμη (φθινοπωρινὴ) καὶ ὄψιμη (ἀνοιξιάτικη) βροχή.

Εἰς ἐκείνους δὲ πάλιν, ποὺ τυχὸν καταπιέζονται ἀπὸ πλουσίους ἀσυνειδήτους ἢ διατελοῦν ὑπὸ δοκιμασίας καὶ περιπετείας, ἀπευθύνω τὴν ἀκόλουθον προτροπήν: Δείξατε ὑπομονὴν καὶ μακροθυμίαν, ἀδελφοί, μέχρι τῆς δευτέρας τοῦ Κυρίου παρουσίας. Πάρτε παράδειγμα ἀπὸ τὸν γεωργόν. Ἰδοὺ αὐτὸς ὕστερα ἀπὸ τοὺς τόσους κόπους τῆς καλλιεργείας καὶ σπορὰς περιμένει μὲ ὑπομονὴν τὸν καρπὸν τῆς γῆς, ποὺ ἔχει τιμὴν καὶ ἀξίαν εἰς τὴν ἀγοράν. Καὶ μακροθυμεῖ δι’ αὐτόν, ἕως ὅτου λάβει βροχὴν πρώϊμον καὶ ὄψιμον.

Σεῖς δέ, ἀδελφοί, ποὺ ταλαιπωρεῖσθε καὶ πάσχετε ἀπὸ τὰς ἀδικίας καὶ τὰς πιέσεις τῶν ἀπλήστων καὶ σκληρῶν πλουσίων, δείξατε μακροθυμίαν καὶ ὑπομονὴν ἕως τὴν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Κυρίου. Μιμηθῆτε τὸν γεωργόν, ὁ ὁποῖος ἰδού, ὕστερα ἀπὸ τοὺς κόπους τῆς σπορᾶς, περιμένει μὲ ὑπομονὴν καὶ ἐλπίδα τὸν πολύτιμον καρπὸν τῆς γῆς. Καὶ μακροθυμεῖ δι’ αύτόν, ἕως ὅτου πάρῃ ἀπὸ τὸν Θεὸν τὴν βροχὴν τὴν πρώϊμον καὶ τὴν βροχὴν τὴν ὄψιμον, ποὺ εὐνοεῖ τὴν καρποφορίαν.

Κάνετε ὑπομονὴ καὶ σεῖς, μείνετε σταθεροὶ καὶ ἀκλόνητοι, διότι ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου πλησίασε.

Δείξατε καὶ σεῖς ὑπομονήν, ὅπως δεικνύει διὰ τὸν πρόσκαιρον καρπὸν ὁ γεωργός. Στηρίξατε μὲ ἀκλόνητον θάρρος τὰς καρδίας σας, διότι ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου ὁλονὲν πλησιάζει, θὰ ἔλθῃ δὲ καὶ διὰ τὸν καθένα μας χωριστὰ κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου του.

Δεῖξτε καὶ σεῖς ὑπομονήν, στηρίξτε εἰς τὴν πίστιν τὰς καρδίας σας, διότι ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου ἔχει πλησιάσει. (Ἡ ὥρα τῆς ἐκδημίας μας ἀπὸ τὸν κόσμον εἶναι κοντὰ καὶ ἡ μεγάλη ἡμέρα τῆς Κρίσεως, ποὺ θὰ δικαιωθῶμεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, δὲν θὰ ἀργήσῃ).

Μὴ γογγύζετε ὁ ἕνας κατὰ τοῦ ἄλλου, ἀδελφοί, γιὰ νὰ μὴ καταδικασθῆτε. Ἰδοὺ ὁ δικαστὴς στέκεται μπροστὰ στὴν πόρτα.

Μὴ στενάζετε ἀγανακτημένοι ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, ἀδελφοί, διὰ νὰ μὴ κατακριθῆτε ἀπὸ τὸν Κριτήν. Ἰδοὺ ὁ Κριτὴς στέκεται πολὺ πλησίον καὶ εἶναι ἕτοιμος νὰ παρουσιασθῇ.

Ἀδελφοί, μὴ στενάζετε καὶ δυσφορεῖτε ὁ ἔνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, διὰ νὰ μὴ καταδικασθῆτε ἀπὸ τὸν Κριτήν. Ἰδοὺ ὁ Κριτὴς ἔφθασε, στέκεται ἐμπρὸς εἰς τὴν θύραν.

Ὡς παράδειγμα τῆς κακοπαθείας καὶ τῆς ὑπομονῆς λάβετε, ἀδελφοί μου, τοὺς προφῆτες, οἱ ὁποῖοι κήρυξαν στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Λάβετε, ἀδελφοί μου, ὡς παράδειγμα κακοπαθήσεως καὶ ὑπομονῆς τοὺς προφήτας, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦσαν τυχαῖοι ἄνθρωποι, ἀλλ’ ἐλάλησαν ἐξ ὀνόματος τοῦ Κυρίου.

Πάρετε, ἀδελφοί μου, ὡς παράδειγμα κακοπαθείας, ὑπομονῆς καὶ μεγαλοκαρδίας τοὺς προφήτας, οἱ ὁποῖοι σὰν ἀπεσταλμένοι καὶ πρεσβευταὶ τοῦ Θεοῦ ἐλάλησαν πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ἐξ ὀνόματος τοῦ Κυρίου.

Ἰδοὺ μακαρίζουμε ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὑπομένουν. Γιὰ τὴν ὑπομονὴ τοῦ Ἰώβ ἀκούσατε, καὶ τὸ (αἴσιο) τέλος, ποὺ τοῦ ἐπιφύλαξε ὁ Κύριος, εἴδατε, διότι ὁ Κύριος εἶναι πολυεύσπλαχνος καὶ γεμᾶτος ἔλεος.

Ἰδοὺ θεωροῦμεν εὐτυχεῖς καὶ καλοτυχίζομεν ἐκείνους, ποὺ δεικνύουν ὑπομονήν. Ἠκούσατε ἀπὸ τὰ ἀναγνώσματα τῆς Ἁγίας Γραφῆς τὴν ὑπομονὴν τοῦ Ἰὼβ καὶ εἴδατε τὸ εὐτυχισμένον τέλος, ποὺ ἔδωκεν ὁ Κύριος εἰς τὴν δοκιμασίαν του. Καὶ τοῦ ἔδωκεν ὁ Κύριος τέτοιο τέλος, διότι εἶναι πολυεύσπλαγχνος καὶ οἰκτιρμῶν καὶ μὲ συμπάθειαν πολλὴν δοκιμάζει τὰ τέκνα του.

Ἰδού, μακαρίζομεν καὶ καλοτυχίζομεν ἐκείνους, ποὺ δεικνύουν ὑπομονήν. Ἀπὸ τὴν Ἁγ. Γραφὴν ἔχετε ἀκούσει καὶ μάθει τὴν ὑπομονὴν τοῦ Ἰὼβ καὶ εἴδατε τὸ χαρούμενον καὶ εὐτυχισμένον τέλος, ποὺ ἔδωσεν εἰς τὴν δοκιμασίαν του ὁ Κύριος. Διότι ὁ Κύριος εἶναι πολυεύσπλαγχνος καὶ γεμᾶτος συμπάθειαν καὶ στοργήν.

Πρὸ πάντων δέ, ἀδελφοί μου, νὰ μὴν ὁρκίζεσθε οὔτε στὸν οὐρανό, οὔτε στὴ γῆ, οὔτε μὲ κάποιον ἄλλον ὅρκο. Ἂς εἶναι δὲ τὸ «ναί» σας ναί, καὶ τὸ «ὄχι» ὄχι (ὁ λόγος σας δηλαδὴ ν’ ἀνταποκρίνεται πρὸς τὴν ἀλήθεια), γιὰ νὰ μὴ καταδικασθῆτε.

Ὅπως δὲ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ στενάζετε κατὰ τοῦ πλησίον, ἔτσι εἶναι ἀπηγορευμένον νὰ ἐπικαλῆσθε ἀνευλαβῶς καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ εἰς τὰς στενοχωρίας σας. Πρὸ πάντων δέ, ἀδελφοί μου, μὴν ὁρκίζεσθε οὔτε εἰς τὸν οὐρανόν, οὔτε εἰς τὴν γῆν, οὔτε κανένα ἄλλον ὅρκον. Ἂς εἶναι δὲ τὸ ναί, ποὺ λέγετε, πραγματικὸν ναί· καὶ τὸ ὄχι σας πραγματικὸν ὄχι, διὰ νὰ μὴ ἐμπέσητε εἰς ὑποκρισίαν καὶ ψευδολογίαν.

Πρὸ πάντων δέ, ἀδελφοί μου, μὴ καταφεύγετε εἰς τοὺς ὅρκους. Μὴ ὁρκίζεσθε οὔτε εἰς τὸν οὐρανὸν οὔτε εἰς τὴν γῆν οὔτε κανένα ἄλλον ὅρκον. Νὰ λέγετε πάντοτε τὴν ἀλήθειαν καὶ τὸ «ναί», ποὺ θὰ πῆτε, νὰ εἶναι ἀληθινὸν καὶ πραγματικὸν «ναί» καὶ τὸ «ὄχι», νὰ εἶναι πράγματι «ὄχι», διὰ νὰ μὴ περιπέσετε εἰς τὴν κρίσιν καὶ καταδίκην ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

Ὑποφέρει κάποιος μεταξύ σας; Ἂς προσεύχεται. Βρίσκεται κάποιος σὲ κατάστασι εὐθυμίας; Ἂς ψάλλῃ.

Εὑρίσκεται κανεὶς μεταξύ σας εἰς στενοχωρίαν καὶ θλῖψιν; Ἂς προσεύχεται καὶ ἂς ζητῇ παρηγορίαν ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἔχει εὐθυμίαν κάποιος; Ἂς ψάλλη ψαλμοὺς καὶ μὲ αὐτοὺς ἂς ἑξαγιάζῃ τὴν εὐθυμίαν του.

Ὑπάρχει μεταξύ σας κανείς, ποὺ ταλαιπωρεῖται καὶ θλίβεται; Ἂς προσεύχεται, ζητῶν ἀπὸ τὸν Θεὸν παρηγορίαν καὶ λύτρωσιν. Εὑρίσκεται κανεὶς εἰς κατάστασιν εὐθυμίας; Ἂς ψάλλῃ, δοξολογῶν τὸν Θεόν.

Ἀσθενεῖ κάποιος μεταξύ σας; Ἂς προσκαλέσῃ τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας, καὶ ἂς προσευχηθοῦν γι’ αὐτόν, καὶ ἂς τὸν ἀλείψουν μὲ λάδι στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Εἶναι κανεὶς μεταξύ σας ἄρρωστος; Ἂς προσκαλέσῃ τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἂς προσευχηθοῦν ἐπάνω του, συγχρόνως δὲ ἂς τὸν ἀλείψουν μὲ ἔλαιον ἐπικαλούμενοι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Εἶναι κανεὶς μεταξύ σας ἀσθενής; Ἂς προσκαλέσῃ τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἂς προσευχηθοῦν ἐπάνω ἀπὸ αὐτὸν καὶ δι’ αὐτὸν πρὸς τὸν Θεόν, ἀλείψαντες αὐτὸν μὲ ἔλαιον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἡ σπλαχνικὴ [Σημ.: Ἤ, ἱκετευτικὴ] προσευχὴ θὰ σώσῃ τὸν ἀσθενῆ, καὶ θὰ τὸν σηκώσῃ ἐπάνω ὁ Κύριος. Καὶ ἂν ἀκόμη ἔχῃ κάνει ἁμαρτίες, (καὶ στὴν περίπτωσι αὐτὴ) θὰ γίνῃ σ’ αὐτὸν θεραπεία.

Καὶ ἡ προσευχὴ αὐτή, ποὺ γίνεται μὲ πίστιν, θὰ σώσῃ ἀπὸ τὴν σωματικὴν ἀσθένειαν τὸν ἄρρωστον καὶ θὰ σηκώσῃ αὐτὸν ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν κλίνην τῆς ἀσθενείας. Καὶ ἐὰν ὁ ἀσθενὴς ἔχῃ διαπράξει ἁμαρτίας, αἱ ὁποῖαι καὶ προεκάλεσαν τὴν ἀσθένειάν του, θὰ συγχωρηθοῦν εἰς αὐτόν.

Καὶ ἡ προσευχὴ αὐτή, ποὺ θὰ ἐμπνέεται ἀπὸ τὴν πίστιν καὶ θὰ γίνεται μὲ πίστιν, θὰ θεραπεύσῃ καὶ θὰ σώσῃ τὸν ἄρρωστον ἀπὸ τὴν σωματικὴν ἀσθένειαν, καὶ θὰ τὸν σηκώσῃ ὁ Κύριος ἀπὸ τὸ κρεββάτι τῆς ἀρρώστιας· καὶ ἐὰν ὁ ἀσθενὴς ἔχῃ κάμει ἁμαρτίας, θὰ τοῦ συγχωρηθοῦν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

Νὰ ἐξομολογῆσθε μεταξύ σας τὰ πταίσματα, καὶ νὰ προσεύχεσθε ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο, γιὰ νὰ συγχωρηθῆτε. Ἔχει μεγάλη δύναμι ἡ δέησι τοῦ εὐσεβοῦς, ὅταν εἶναι ἔντονη.

Γενικῶς δὲ σᾶς προτρέπω νὰ ἐξομολογῆσθε μεταξύ σας τὰς ἁμαρτίας σας καὶ νὰ εὔχεσθε ὁ ἕνας ὑπὲρ τοῦ ἅλλου, διὰ νὰ ἰατρευθῆτε ὄχι μόνον ἀπὸ τὰς σωματικάς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰς ψυχικὰς ἀσθενείας σας. Ἔχει μεγάλην δύναμιν ἡ δέησις τοῦ δικαίου καὶ ἐνεργεῖ ἰσχυρῶς καὶ ἀποτελεσματικῶς, φέρουσα μεγάλος ὠφελείας.

Νὰ ἐξομολογῆσθε μὲ εἰλικρινῆ μετάνοιαν καὶ συντριβὴν μεταξύ σας τὰ ἁμαρτήματά σας καὶ νὰ προσεύχεσθε ὁ ἕνας ὑπὲρ τοῦ ἄλλου, διὰ νὰ θεραπευθῆτε καὶ ἀπὸ τὰς σωματικὰς καὶ ἀπὸ τὰς πνευματικὰς ἀσθενείας. Διότι δέησις, ἡ ὁποία προσφέρεται μὲ πίστιν πολλὴν πρὸς τὸν Θεὸν ἐκ μέρους τοῦ δικαίου, ἔχει μεγάλην δύναμιν καὶ φέρει θαυμαστὰ ἀποτελέσματα.

Ὁ Ἠλίας ἦταν ἄνθρωπος τῆς αὐτῆς φύσεως μὲ μᾶς, καὶ προσευχήθηκε ἐντόνως νὰ μὴ βρέξῃ, καὶ δὲν ἔβρεξε πάνω στὴ γῆ τρία ἔτη καὶ ἕξι μῆνες.

Ὁ Ἠλίας ἦτο ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε τὴν αὐτὴν ἀσθενῆ φύσιν μὲ ἠμᾶς, καὶ προσηυχήθη διὰ νὰ μὴ βρέξῃ, καὶ δὲν ἔβρεξεν ἐπὶ τῆς γῆς τρία ἔτη καὶ μήνας ἕξ.

Ὁ προφήτης Ἠλίας ἦτο ἄνθρωπος ὅμοιος μὲ ἡμᾶς, μὲ τὴν αὐτὴν ἀσθενῆ ἀνθρωπίνην φύσιν. Καὶ ἐν τούτοις μὲ θερμὴν προσευχὴν πίστεως προσηυχήθη, διὰ νὰ μὴ βρέξῃ, καὶ δὲν ἔβρεξεν ὁ Θεὸς ἐπάνω εἰς τὴν γῆν τρία ἔτη καὶ ἕξ μῆνας.

Καὶ πάλι προσευχήθηκε, καὶ ὁ οὐρανὸς ἔδωσε βροχὴ καὶ ἡ γῆ παρήγαγε τὸν καρπό της.

Καὶ πάλιν προσηυχήθη καὶ ἐζήτησε νὰ βρέξῃ, καὶ ὁ οὐρανὸς ἔδωκε βροχὴν καὶ ἡ γῆ ἐβλάστησε τὸν καρπόν της.

Καὶ πάλιν προσηυχήθη, διὰ νὰ βρέξῃ, καὶ ὁ οὐρανὸς ἔδωκε πλουσίαν βροχὴν καὶ ἐβλάστησεν καὶ ἐκαρποφόρησε ἡ γῆ.

Ἀδελφοί! Ἐὰν κάποιος μεταξύ σας παραστρατήσῃ ἀπὸ τὸ καλὸ καὶ κάποιος τὸν ἐπιστρέψῃ,

Κάμνω καὶ τὴν τελευταίαν μου ἔκκλησιν καὶ προτροπὴν εἰς σᾶς, ποὺ θὰ εἶναι ἡ ἐπισφράγισις τῆς ὅλης ἐπιστολῆς μου. Ἀδελφοί, ἐὰν κανένας ἀπὸ σᾶς πλανηθῇ μακρὰν ἀπὸ τὴν χριστιανικὴν ἀλήθειαν, καὶ ἄλλος ἀδελφὸς τὸν ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν ἀλήθεια,

Ἀδελφοί, ἐὰν κανεὶς ἀπὸ σᾶς παραπλανηθῇ καὶ φύγῃ μακρυὰ ἀπὸ τὴν χριστιανικὴν ἀλήθειαν, καὶ ὁ ἀδελφὸς τὸν ἐπαναφέρῃ εἰς τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ,

νὰ ξέρῃ (νὰ εἶναι βέβαιος), ὅτι αὐτός, ποὺ ἐπέστρεψε ἕνα ἁμαρτωλὸ ἀπὸ τὴν πλάνη τοῦ δρόμου του, θὰ σώσῃ μία ψυχὴ ἀπὸ τὸ θάνατο (τὴν ψυχὴ τοῦ ἄλλου), καὶ θὰ καλύψῃ πλῆθος ἁμαρτιῶν (ἰδικῶν του ἁμαρτιῶν).

ἂς γνωρίζῃ, ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ ἐπέστρεψεν ἕνα ἁμαρτωλὸνἀπὸ τὴν πλάνην, εἰς τὴν ὁπίαν οὗτος ὡς εἰς ἄλλον κακὸν καὶ ὀλέθριον δρόμον βαδίζει, θὰ σώσῃ πολύτιμον ψυχὴν ἀπὸ τὸν θάνατον καὶ θὰ ἐξαλείψῃ πλῆθος αμαρτι·ῶν, τὰς ὁπίας ὁ ἀποπλανηθείς διέπραξεν ἢ καὶἐπρόκειτο νὰ διαπράξῃ.

ἂς γνωρίζῃ, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἐπαναφέρει ἔναν ἁμαρτωλὸν ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς πλάνης του εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀληθείας, θὰ σώσῃ μίαν ψυχὴν ἀπὸ τὸν αἰώνιον θάνατον καὶ θὰ ἐξαλείψῃ πλῆθος ἁμαρτιῶν, τὰς ὁποίας ὁ παραπλανηθεὶς ἁμαρτωλὸς εἶχε διαπράξει.