Ἀμβακούμ

Ὅραμα τὸ ὁποῖον εἶδεν ὁ Ἀμβακούμ, περὶ τῆς καταδικαστικῆς ἀποφάσεως τῆς ληφθείσης ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ προφήτης λέγει:

Ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφασις, ποὺ ἐλήφθη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τὴν ὁποίαν εἶδεν εἰς ἀποκαλυπτικὴν ὀπτασίαν (ὅραμα) ὁ προφήτης Ἀμβακούμ.

«Ἕως πότε, Κύριε, θὰ φωνάζω πρὸς σὲ καὶ σὺ δὲν θὰ εἰσακούῃς τὴν προσευχήν μου; Ἕως πότε ἐγὼ ὁ ἀδικούμενος θὰ βοῶ πρὸς σὲ καὶ δὲν θὰ μὲ σώζῃς;

Ὁ Προφήτης παραπονούμενος ἐρωτᾷ τὸν Θεόν: «Μέχρι πότε, Κύριε, θὰ φωνάζω πρὸς Σέ, διὰ νὰ ἀνακόψῃς τὴν ἀδικίαν καὶ ἀνομίαν, καὶ Σὺ δὲν θὰ εἰσακούῃς τὴν προσευχήν μου; Μέχρι πότε ἐγώ, ὁ ἀδικούμενος καὶ ταλαιπωρούμενος, θὰ φωνάζω πρὸς Σὲ καὶ θὰ ζητῶ βοήθειαν, καὶ Σὺ δὲν θὰ μὲ σώζῃς;

Διατί, Κύριε, ἐπέτρεψες νὰ βλέπω κακοποιήσεις καὶ καταπονήσεις, ταλαιπωρίαν καὶ ἀσέβειαν; Ἰδού, ὅτι πολλὲς φορὲς ἐνώπιόν μου διεξάγεται δίκη καὶ ὁ δικαστὴς λαμβάνει δῶρα, δωροδοκεῖται.

Διὰ ποῖον σκοπὸν ἔδειξες εἰς ἐμὲ τοὺς κόπους, τοὺς μόχθους καὶ τὶς καταπονήσεις τῶν ἀδικουμένων ἀνθρώπων, ὥστε νὰ παρατηρῶ τὴν ταλαιπωρίαν καὶ κακοπάθειαν τῶν βλαπτομένων αὐτῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀσέβειαν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἀδικοῦν; Ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια μου διεξάγεται δίκη καὶ ὁ δικαστὴς λαμβάνει δῶρα, ἔτσι ὅμως παραβαίνει τὸν νόμον καὶ ἀδικεῖ.

Διὰ τοῦτο ὁ Νόμος σου ἔχει πλέον ἀπορριφθῆ, αἱ δίκαι δὲν διεξάγονται ὅπως πρέπει, ὁ ἀσεβὴς καταδυναστεύει τὸν δίκαιον. Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς διεφθαρμένης καταστάσεως ἡ δικαστικὴ ἀπόφασις εἶναι διεστραμμένη». Καὶ ὁ Κύριος διαλαλεῖ·

Ἐπειδὴ οἱ δικασταὶ δωροδοκοῦνται, ὁ νόμος ὁ ἰδικός Σου ἀπορρίπτεται καὶ καταπατεῖται καὶ δὲν ἀπονέμεται τελικῶς ἡ πρέπουσα δικαιοσύνη· διότι ὁ ἄδικος καὶ ἀσεβής, καταχρώμενος τὴν δύναμίν του, τυραννεῖ καὶ καταθλίβει τὸν δίκαιον. Ἕνεκα τούτου ἡ δικαστικὴ ἀπόφασις, ποὺ ἐκδίδεται, εἶναι νόθος, ἄδικος, διεστραμμένη».

«Παρατηρήσατε μὲ προσοχὴν σεῖς, οἱ καταφρονηταὶ τοῦ δικαίου καὶ τῆς δικαιοσύνης. Κυττάξατε καὶ θαυμάσατε ἐξαιρετικὰ γεγονότα τῆς δυνάμεώς μου καὶ ἀφανισθῆτε, διότι ἐγὼ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ποὺ ζῆτε, θὰ πραγματοποιήσω ἔργον, τὸ ὁποῖον, ἐὰν κανεὶς σᾶς τὸ διηγηθῇ, δὲν θὰ τὸ πιστεύσετε.

Ὁ Κύριος ἀποκρίνεται εἰς τὸν Προφήτην καὶ λέγει: «Προσέξατε σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀψηφεῖτε καὶ περιφρονεῖτε χωρὶς κανένα φόβον τὸ δίκαιον καὶ τὶς ἀπελὲς τοῦ Θεοῦ. Παρατηρήσατε μὲ προσοχὴν καὶ ἐπιμονὴν καὶ θαυμάσατε, διότι θὰ ἰδῆτε πράγματα ἀπρόσμενα, ἀνυπόφορα, ἄξια ἀπορίας καὶ θαυμασμοῦ, καὶ κρυφθῆτε ἀπὸ φόβον καὶ ἐντροπήν. Διότι ὄχι πολὺ ἀργά, ἀλλ’ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σας ἐγώ, ὁ Θεός, θὰ ἐργασθῶ ἔργον τιμωρίας καὶ καταστροφῆς, τὸ ὁποῖον, ἐὰν κάποιος σᾶς τὸ διηγεῖτο ἐκ προτέρου, κατ’ οὐδένα λόγον θὰ τὸ ἐπιστεύατε.

Θὰ ἐξεγείρω ἐναντίον σας τοὺς πολεμιστὰς Χαλδαίους, ἔθνος φαρμακερὸν καὶ ταχυκίνητον, τὸ ὁποῖον διαπορεύεται πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις τῆς γῆς, διὰ νὰ κατακτήσῃ καὶ κληρονομήσῃ πόλεις καὶ κατοικίας, ποὺ δὲν εἶναι ἰδικαί του.

Διότι, νά! Ἐγὼ θὰ ἐξεγείρω ἐναντίον σας τοὺς γενναίους πολεμιστὰς Χαλδαίους, τὸ ἔθνος τὸ ὠμόν, τὸ ἄγριον καὶ ταχύτατον εἰς τὶς κινήσεις καὶ τὶς ἐξορμήσεις του· τὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖον προχωρεῖ ὁρμητικὸν καὶ ἀκάθεκτον πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις τῆς γῆς, διὰ νὰ κατακτήσ·ῃ κατοικήσιμες περιοχὲς ξένες, οἱ ὁποῖες δὲν τοῦ ἀνήκουν.

Γνωστὸς καὶ διαβόητος εἶναι ὁ λαὸς αὐτός. Ὅ,τι αὐτὸς κρίνῃ καὶ ἀποφασίσῃ, θέλει νὰ τὸ ἀποκτήσῃ καὶ τὸ πραγματοποιήσῃ. Αἱ ἀποφάσεις του προέρχονται ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, χωρὶς νὰ συμβουλεύεται κανένα ἄλλον.

Οἱ Χαλδαῖοι εἶναι λαὸς τρομερός, ὠμός, ἀτίθασος καὶ περιβόητος διὰ τὴν φιλοδοξίαν του· δίκαιον θεωρεῖ αὐτό, ποὺ κρίνει ὁ ἴδιος ὡς δίκαιον καὶ νόμιμον, οἱ δὲ ἀποφάσεις ποὺ λαμβάνει, προέρχονται ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἴδιον καὶ δὲν ἐπηρεάζονται ἀπὸ κανένα ἄλλον.

Οἱ ἵπποι του πηδοῦν καὶ τρέχουν περισσότερον καὶ ταχύτερον ἀπὸ τὰς λεοπαρδάλεις. Εἶναι ὁρμητικώτεροι ἀπὸ τοὺς λύκους τῆς Ἀραβίας. Ἐπάνω εἰς αὐτοὺς θὰ ἱππεύσουν οἱ ἱππεῖς του, θὰ ὀρμήσουν ἀπὸ τὰς μακρυνὰς ἀποστάσεις, θὰ πετάξουν ὡσὰν τὸν πεινασμένον ἀετόν, ποὺ ὁρμᾷ, μὲ ταχύτητα εἰς τὸ θήραμά του.

Οἱ ἵπποι τοῦ λαοῦ τῶν Χαλδαίων πηδοῦν καὶ τρέχουν περισσότερον ἀπὸ τὶς εὐέλικτες καὶ κατ’ ἐξοχὴν πηδηκτὲς καὶ ταχύτατες λεοπαρδάλεις· εἶναι δὲ περισσότερον ὁρμητικοὶ ἀπὸ τοὺς λύκους τῆς Ἀραβίας. Οἱ ἱππεῖς τῶν Χαλδαίων, οἱ ὁποῖοι προχωροῦν ἔφιπποι, δὲν εἶναι μόνον γενναῖοι, δυνατοὶ καὶ ταχεῖς, ἀλλ’ ὁρμοῦν ἀκάθεκτοι κατὰ τῶν ἐχθρῶν των, ὅπως ὁ πεινασμένος ἀετὸς ἐφορμᾷ. ἀπὸ τὰ ὕψη ἀκάθεκτος κατὰ τοῦ θηράματός του.

Ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἐπέλθῃ πλήρης καταστροφὴ εἰς τοὺς ἀσεβεῖς. Ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀντισταθοῦν ἐναντίον των, θὰ τοὺς συγκεντρώσουν πρὸς αἰγμαλωσίαν πολυαρίθμους ὡσὰν τὴν ἄμμον.

Διὰ τῶν ὁρμητικῶν, ὠμῶν καὶ γενναίων Χαλδαίων θὰ ἐπέλθῃ πλήρης ὄλεθρος καὶ καταστροφὴ κατὰ τῶν ἀσεβῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντέστησαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ τοῦ ἐφέρθησαν μὲ προπέτειαν καὶ ἀναίδειαν. (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ὅσους θὰ τολμήσουν νὰ ἀντισταθοῦν εἰς αὐτούς, θὰ τοὺς συγκεντρώσουν διὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν πολυαρίθμους, μὲ τὴν ἰδίαν εὐκολίαν, ποὺ συγκεντρώνομεν τὴν ἄμμον εἰς τὴν χούφτα μας).

Θὰ ἐντρυφήσῃ ὁ λαὸς αὐτὸς μὲ τὴν ἧτταν καὶ ὑποδούλωσιν τῶν βασιλέων. Οἱ ἄρχοντες τῆς γῆς θὰ εἶναι παιγνίδι δι’ αὐτόν. Θὰ ἐμπαίξῃ ὅλα τὰ ὀχυρωματικὰ ἔργα, θὰ ὑψώσῃ λόφους ἀπὸ χῶμα γύρω των καὶ θὰ τὰ καταλάβῃ.

Ὁ λαὸς τῶν Χαλδαίων θὰ εὐφραίνεται καὶ θὰ καυχᾶται διὰ τὴν ἧτταν καὶ ὑποδούλωσιν πολλῶν βασιλέων, οἱ δὲ τύραννοι τῶν ἐθνῶν θὰ εἶναι εἰς τὰ χέρια του διασκεδαστικὰ παιγνίδια· ὁ λαὸς αὐτὸς θὰ περιγελάσῃ ὅλα τὰ ὀχυρωματικὰ ἔργα καὶ τὰ φρούρια τῶν πόλεων, τὰ ὁποῖα δύσκολα κυριεύονται, διότι θὰ ὑψώσῃ γύρω ἀπὸ αὐτὰ λόφους ἀπὸ χῶμα καὶ θὰ τὰ κυριεύσῃ μὲ εὐκολίαν.

Ἐνδεχομένως μετὰ τὴν νίκην του νὰ μεταβάλῃ διαθέσεις, νὰ διέλθῃ διὰ μέσου τῆς ἡττηθείσης χώρας καὶ νὰ φύγῃ καὶ νὰ ἐξιλεωθῇ δι’ αὐτήν. Αὐτὴ ὅμως ἡ μεταβολὴ εἶναι τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ μου».

Μετὰ τὶς νῖκες του ὅμως αὐτὲς θὰ ἀλλάξῃ γνώμην καὶ διαθέσεις καὶ θὰ περάσῃ μέσα ἀπὸ τὴν πόλιν, ποὺ ἐκυρίευσε, καὶ θὰ φύγῃ καὶ θὰ ἐξιλεωθῇ». Αὐτὴ ὅμως ἡ μεταβολὴ τῶν διαθέσεών του εἶναι ἔργον τοῦ Θεοῦ μου! (Κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μετὰ τὶς νίκες του αὐτές, ὁ Θεὸς θὰ μεταβάλῃ τὴν ὀργήν του κατὰ τῶν ἀσεβῶν καὶ θὰ προσπεράσῃ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ θὰ φανῇ ἵλεως εἰς αὐτούς. Καὶ ὁ Προφήτης γεμᾶτος θαυμασμὸν διὰ τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ ἀναφωνεῖ· ἡ τόση δύναμις τοῦ νὰ μεταβάλῃ τὴν τιμωρίαν εἰς εὐσπλαγχνίαν δὲν ἀνήκει εἰς κανένα ἄλλον, παρὰ μόνον εἰς Σέ, τὸν Θεόν μου!)

«Κύριε, σὺ δὲν εἶσαι πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, ὁ αἰώνιος καὶ ἅγιος Θεός μου; Εἰς τὸ ἔλεός σου στηριζόμενοι λέγομεν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἐξαφανισθῶμεν. Κύριε, σὺ ἔχεις τάξει αὐτὸν τὸν λαόν, νὰ ἐφαρμόζῃ καὶ νὰ κηρύσσῃ τὴν δικαιοσύνην σου. Σὺ δὲ μὲ ἔπλασες καὶ μὲ ἐγκατέστησες, νὰ ἐλέγχω τὸν λαὸν αὐτὸν εἰς παιδαγωγίαν καὶ συνετισμόν.

«Ἔστω καὶ ἂν ἡμεῖς παρέβημεν τὸν ἅγιον νόμον Σου, μήπως δὲν εἶσαι Σύ, Κύριε, ἀϊδίως, ἐξ ἀρχῆς καὶ ἀνάρχως, ὁ αἰώνιος Θεός, ὁ ἅγιος Κύριός μου; Δι’ αὐτό, στηριζόμενοι εἰς τὴν ἀγαθότητά Σου, λέγομεν ὅτι δὲν πρόκειται νὰ καταστραφῶμεν, νὰ ὑποστῶμεν πανωλεθρίαν. Κύριε, Σὺ ὥρισες καὶ διέταξες τὸν λαὸν αὐτόν, ὥστε νὰ ἐφαρμόζῃ καὶ νὰ ἀπονέμῃ δικαιοσύνην. Ἐμὲ δέ, τὸν προφήτην, μὲ ἔπλασες καὶ μὲ ἐξεχώρισες, ὥστε καὶ τοὺς ἁμαρτάνοντας νὰ ἐλέγχω καὶ νὰ προλέγω τὶς παιδαγωγικὲς τιμωρίες, ποὺ πρόκειται νὰ τοὺς ἐπιβληθοῦν διὰ νὰ συνετίζωνται.

Κύριε, ὁ ὀφθαλμός σου εἶναι κατακάθαρος καὶ δὲν ἀνέχεται νὰ βλέπῃ πονηρίας, δὲν ἠμπορεῖ νὰ βλέπῃ κακοποιήσεις ἐναντίον τῶν δικαίων. Διατί ὅμως σὺ ἐπιβλέπεις καὶ φαίνεσαι σὰν νὰ προστατεύῃς ἐκείνους, ποὺ καταφρονοῦν τὴν δικαιοσύνην καὶ τὸ δίκαιον; Θὰ παραβλέψῃς τὸν ἀσεβῆ, ὅταν καταπίνῃ τὸν δίκαιον;

Κύριε, γνωρίζω ὅτι ὁ ὀφθαλμός Σου εἶναι πεντακάθαρος καὶ δὲν ἠμπορεῖ, οὔτε ἀνέχεται νὰ βλέπῃ πονηρὰ ἔργα, οὔτε δέχεται νὰ βλέπῃ τὶς κακουργίες, ποῦ προξενοῦν οἱ κακοὶ καὶ πονηροὶ εἰς τοὺς εἰλικρινεῖς, τοὺς ἁπλοῦς καὶ ἀδυνάτους. Διατί λοιπὸν ρίπτεις τὸ βλέμμα σου εἰς τοὺς ἀλαζόνας καὶ περιφρονητὰς τῶν ἁγίων νόμων σου Χαλδαίους, ὡσὰν νὰ τοὺς προστατεύῃς, καὶ τοὺς ἀφήνεις νὰ εὐημεροῦν; Θὰ παρατρέξῃς μὲ σιωπήν, ὅταν ὁ ἀσεβὴς Βαβυλώνιος καταπίνῃ τὸν Ἰσραηλίτην, τὸν δικαιότερον ἀπὸ αὐτόν;

Θὰ κάμῃς τοὺς ἀνθρώπους ὡσὰν τοὺς ἰχθύας τῆς θαλάσσης, ὡσὰν τὰ ἑρπετά, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ἀρχηγὸν καὶ κυβερνήτην;

Λόγῳ τῆς μακροθυμίας, τῆς ἀνοχῆς καὶ τῆς σιωπῆς Σου αὐτῆς θὰ κάμῃς τοὺς ἀνθρώπους νὰ μὴ διαφέρουν καθόλου ἀπὸ τὰ ψάρια τῆς θαλάσσης, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν οὔτε νόμους οὔτε κριτὰς καὶ γίνονται τροφὴ τῶν μεγαλυτέρων ψαριῶν; Ἢ θὰ τοὺς κάμῃς νὰ μὴ διαφέρουν καθόλου ἀπὸ τὰ ἑρπετά, τὰ ὁποῖα ἕνεκα τῆς πονηρίας των δὲν ἔχουν ἀρχηγὸν καὶ μισοῦν τὸ ἕνα τὸ ἄλλο;

Ὁ ψαρᾶς μὲ ἀγκίστρι ἔπιασε καὶ ἀνέσυρε τὸν ἰχθῦν ἀπὸ τὴν θάλασσαν, ἄλλα ψάρια ἐτράβηξε μὲ τὸ δίκτυ του καὶ ἄλλα συνεκέντρωσε μὲ τὰς σαγήνας του.

Διότι ὁ Βαβυλώνιος ἔχει τόσον μεγάλην δύναμιν, ὥστε ὡς ἄλλος ψαρᾶς ἀνέσυρεν ἀπὸ τὴν θάλασσαν τοῦ κόσμου τούτου μὲ τὸ ἀγκίστρι του ὁλόκληρα ἔθνη καὶ τὰ ἔφερε πρὸς τὸ μέρος του μέσα εἰς τὸ δίκτυ καὶ τὰ συνεκέντρωσεν εἰς μεγαλύτερα δίκτυα μὲ τὶς πολεμικές του δυνάμεις.

Ἀπὸ τὸ πλούσιον αὐτὸ ψάρευμά του θὰ εὐφρανθῇ, θὰ χαρῇ ἡ καρδία του. Διὰ τοῦτο, παραγνωρίζων σὲ τὸν ἀληθινὸν Θεόν, θὰ προσφέρῃ θυσίαν εἰς τὴν σαγήνην καὶ θυμίαμα εἰς τὸ δίκτυόν του, διότι χάρις εἰς αὐτὰ ἦτο πλουσία ἡ ἁλιεία του. Τὰ δὲ φαγητά, ποὺ θὰ παρασκευασθοῦν ἀπὸ αὐτά, θὰ εἶναι ἐκλεκτά.

Διὰ τὸ πλούσιον αὐτὸ ἁλίευμα ἡ καρδία τοῦ Βαβυλωνίου θὰ ἐντρυφᾷ, θὰ δοκιμάζῃ τέρψιν καὶ θὰ εὐφραίνεται. Ἕνεκα τούτου, περιφρονῶν Σέ, τὸν παντοδύναμον Θεόν, θὰ προσφέρῃ θυσίαν εἰς τὴν σαγήνην του καὶ θυμίαμα εἰς τὸ δίκτυ του, δηλαδὴ εἰς τὶς πολεμικές του δυνάμεις (οὐσιαστικὰ εἰς τὸν ἑαυτόν του), διότι μὲ τὴν βοήθειάν των (δηλαδὴ ἀπὸ μόνος του) ἐπέτυχε πλουσίαν ἐσοδείαν ψαριῶν· τὰ δὲ φαγητά, ποὺ παρεσκεύασεν ἀπὸ τὸ ἁλίευμα τοῦτο, ἦσαν ἐκλεκτά.

Ἀκριβῶς κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ ὁ εἰδωλολάτρης Ἀσσύριος θὰ ρίξῃ ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τὸ δίκτυόν του, διὰ νὰ θανατώνῃ λαούς, χωρὶς νὰ λυπῆται κανένα.

Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ ἀσεβὴς καὶ εἰδωλολάτρης Βαβυλώνιος συνάγει πλούσιες μερίδες καὶ ἔχει ἀπὸ αὐτὲς ἐκλεκτὲς τροφές, ὅλα δὲ τοῦ ἔρχονται δεξιὰ χωρὶς νὰ τοῦ ἐναντιώνεται κανείς, θὰ ἐκτραχυνθῇ καὶ θὰ σκληρυνθῇ τόσον πολύ, ὥστε δὲν θὰ παύσῃ νὰ ρίπτῃ τὰ δίκτυά του ἐδῶ καὶ ἐκεῖ· δηλαδή, δὲν θὰ σταματήσῃ νὰ ἐπιτίθεται εἰς τὰ γύρω ἔθνη, χρησιμοποιῶν τὴν δύναμίν του, καὶ δὲν θὰ λυπηθῇ νὰ σκορπίζῃ ἀνηλεῶς καὶ μὲ πάντα τρόπον τὸν θάνατον εἰς τὰ ἔθνη».

Λέγει ὁ προφήτης: Ἐπάνω εἰς τὴν σκοπιάν μου θὰ σταθῶ, θὰ ἀνεβῶ εἰς βράχον καὶ θὰ προσέξω, νὰ ἴδω, τί θὰ εἴπῃ πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος καὶ τί ἐγὼ θὰ ἀποκριθῶ εἰς, τὸν ἔλεγχόν του.

Ὁ προφήτης Ἀμβακοὺμ λέγει: «Θὰ σταθῶ ἐπάνω εἰς τὴν προφητικήν μου σκοπιὰν καὶ θὰ ἀνέβω ἐπάνω εἰς πέτραν στερεάν, ἀσάλευτον καὶ ὑψηλὴν καὶ ἀπὸ ἐκεῖ θὰ ἀποβλέψω καὶ θὰ προσέξω διὰ νὰ ἰδῶ τί θὰ εἰπῇ μέσα μου, εἰς τὰ πνευματικά μου αὐτιά, ὁ Κύριος καὶ τί πρέπει νὰ ἀποκριθῶ πρὸς ὅσους θέλουν νὰ μὲ ἐρωτοῦν δι’ ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ μανθάνουν περὶ τῶν οἰκονομιῶν τοῦ Θεοῦ». (Ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: ...τί πρέπει νὰ ἀποκριθῶ εἰς Αὐτὸν εἰς τὶς τυχὸν ἐπιτιμήσεις του διὰ τὰ παράπονά μου).

Ὁ Κύριος ἀπεκρίθη πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε: «Γράψε καθαρὰ τὸ ὅραμα τοῦτο εἰς μίαν πλάκα, ὥστε νὰ ἀναγινώσκεται εὔκολα καὶ εὐχάριστα.

Καὶ ὁ Κύριος ἀπεκρίθη, ἀπεκάλυψεν εἰς ἐμὲ ὅσα μοῦ ἐπροκαλοῦσαν ἀπορίες, καὶ μοῦ εἶπε: «Γράψε τὴν ἀποκάλυψιν αὐτὴν σαφῶς καὶ ὄχι κατὰ τὸν προφητικὸν καὶ συνεσκιασμένον τρόπον εὐκρινῶς, ὥστε νὰ εἶναι εὐανάγνωστη, φανερὴ καὶ κατανοητή. Γράψε την ἐπάνω εἰς ξυλίνην πινακίδα, διὰ νὰ διατηρηθῇ ἡ γραφὴ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον χρόνον. Ἔτσι, αὐτὸς ποὺ θὰ τὰ διαβάζῃ ἀργότερα, θὰ ἐπιζητῇ τὸ πέρας τῆς ἀποκαλύψεως καὶ πότε θὰ ἐκπληρωθοῦν αὐτά.

Διότι ἡ ὅρασις αὐτὴ ἔρχεται εἰς τὸν κατάλληλον καιρόν της. Θὰ ἐκπληρωθῇ καὶ δὲν θὰ ματαιωθῇ. Ἐὰν ὅμως καὶ βραδύνῃ ὀλίγον χρόνον, δεῖξε ὑπομονήν. Διότι αὐτὸς ποὺ ἀναμένεται νὰ ἔλθῃ, θὰ ἔλθῃ καὶ δὲν θὰ χρονοτριβήσῃ.

Διότι ἡ ὅρασις αὐτὴ δὲν θὰ πραγματοποιηθῇ τώρα· χρειάζεται νὰ περάσῃ ἀκόμη καιρός. Μὴ ἔχῃς ὅμως κανένα ἐνδοιασμὸν διὰ τὸ ὅτι θὰ ἐκπληρωθῇ· διότι θὰ πραγματοποιηθῇ ὁπωσδήποτε καὶ δὲν θὰ ματαιωθῇ. Ἐὰν καθυστερήσῃ καὶ βραδύνῃ, νὰ μὴ ὀλιγοψυχήσεις, ἀλλὰ νὰ περιμένεις τὴν πραγματοποίησίν της· διότι αὐτή (ἡ ἐκπλήρωσις τῆς ὁράσεως), ποὺ τὴν περιμένομεν, θὰ ἔλθῃ ὁπωσδήποτε· θὰ ἔλθῃ καὶ δὲν θὰ βραδύνῃ.

Ἐὰν κανεὶς λιποψυχήσῃ καὶ ἀδημονήσῃ, ἂς μάθῃ, ὅτι δὲν ἐπαναπαύεται ἡ ψυχή μου εἰς αὐτόν. Ὁ δίκαιος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμὲ καὶ τηρεῖ τὸν νόμον μου, θὰ σωθῇ καὶ θὰ ζήσῃ.

Ἐὰν ἐκεῖνος, ποὺ θὰ διαβάσω τὴν ἀποκάλυψιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν θὰ γράψῃς, ἔχῃ ἐνδοιασμοὺς καὶ ἀμφιβολίες δι’ ὅσα προλέγω, δειλιάσῃ δὲ καὶ ὀπισθοχωρήσῃ, δὲν μοῦ εἶναι εὐάρεστος· ἡ ψυχή μου δὲν εὐαρεστεῖται εἰς αὐτόν. Ἐνῷ ὁ δίκαιος, αὐτὸς ποὺ πιστεύει ἀδιστάκτως καὶ χωρὶς ἐνδοιασμοὺς εἰς ὅσα λέγω, θὰ σωθῇ καὶ θὰ ζήσῃ διὰ τῆς πίστεώς του εἰς Ἐμέ, τὸν Θεόν».

Ὁ ἐπηρμένος Ἀσσύριος καὶ καταφρονητὴς τῶν ὅλων, ὁ ἀλαζονικὸς αὐτὸς ἄνθρωπος τίποτε δὲν ἠμπορεῖ νὰ φέρῃ εἰς πέρας. Ἐπλάτυνε καὶ ἔκαμε ἀχόρταγον τὴν ψυχήν του ὅπως ὁ ᾅδης καὶ ὁ θάνατος, ποὺ δὲν χορταίνουν ποτέ. Θὰ συγκεντρώσῃ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του ὅλα τὰ ἔθνη καὶ θὰ ἔχῃ μαζῆ του ὅλους τοὺς λαούς.

Ὁ δὲ Βαβυλώνιος, ποὺ εἶναι γεμᾶτος οἴησιν καὶ περιφρονεῖ τὴν ἀνεξικακίαν τοῦ παντοκράτορος Κυρίου, ὁ ἐπηρμένος καὶ ἀλαζονικὸς αὐτὸς ἄνθρωπος, τίποτε δὲν πρόκειται νὰ φέρῃ εἰς πέρας. Αὐτὸς ἐτέντωσε πλατύν, ὅπως ὁ Ἅδης, τὸν στόμαχόν του καὶ ἄνοιξε τὸ στόμα του· καὶ αὐτός, ὅπως ὁ θάνατος, ποτὲ δὲν χορταίνει καταβροχθίζων τὰ θύματά του. Ἐπὶ πλέον θὰ συναθροίσῃ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του ὅλα τὰ ἔθνη καί, καθὼς εἶναι ἄπληστος καὶ πλεονέκτης, θὰ ἔχῃ μαζί του ὅλους τοὺς λαούς.

Θὰ ἔλθῃ ὅμως καιρός, κατὰ τὸν ὁποῖον ὅλα αὐτὰ θὰ ἐκσπάσουν ἐναντίον του. Οἱ ἐχθροί του θὰ τὸν ἔχουν εἰς σατυρισμὸν καὶ ἐμπαιγμόν. Εἰρωνικὸν μολόγημα θὰ γίνῃ μεταξύ των καὶ θὰ λέγουν· Ἀλλοίμονον εἰς σέ, Βαβυλών, ἡ ὁποία παίρνεις καὶ θησαυρίζεις διὰ τὸν ἑαυτόν σου ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δὲν σοῦ ἀνήκουν. Ἕως πότε ὅμως θὰ συνεχισθῇ αὐτό; Σὺ κάμνεις βαρὺν καὶ καταθλιπτικὸν τὸν ζυγὸν τῆς δουλείας.

Δὲν θὰ ἀναλάβουν, λοιπόν, ὅλοι αὐτοὶ οἱ καταδυναστευόμενοι λαοί (κατ’ ἄλλους: Οἱ ἐχθροί· ἢ κατ’ ἄλλους: Οἱ σώφρονες) ἐναντίον του παραβολικόν, παροιμιακόν, εἰρωνικὸν καὶ σαρκαστικὸν λόγον; Καὶ δὲν θὰ προβάλλουν μεταξύ των λόγον παροιμιακόν, δημώδη; Καὶ θὰ λέγουν: Ἀλλοίμονον εἰς σέ, Βαβυλών, ἡ ὁποία ἁρπάζεις τὰ ξένα, ποὺ δὲν σοῦ ἀνήκουν, καὶ μὲ αὐτὰ θησαυρίζεις. Μέχρι πότε θὰ δεικνύεσαι ἄπληστος καὶ ἀκόρεστος; Σὺ κάμνεις βαρὺν καὶ καταθλιπτικὸν τὸν ζυγὸν τῆς δουλείας καὶ ἔτσι καθιστὰς βαρυτέραν καὶ τὴν ἀπὸ Θεοῦ τιμωρίαν, ἡ ὁποία σὲ περιμένει.

Ἰδοὺ ὅμως ὅτι αἰφνιδίως θὰ ἐξεγερθοῦν ἐναντίον σου καὶ θὰ σὲ δαγκώσουν οἱ ἐχθροί σου. Οἱ ἐπίβουλοί σου θὰ ἀνανήψουν ἐναντίον σου καὶ θὰ γίνῃς ἀντικείμενον διαρπαγῆς ἀπὸ αὐτούς,

Θὰ ἔλθῃ ὅμως ὤρα, ποὺ θὰ παύσῃς τὴν ἀδικίαν χωρὶς νὰ τὸ θέλῃς καὶ νὰ τὸ περιμένῃς. Διότι ἔξαφνα καὶ ἀπρόσμενα θὰ σηκωθοῦν, ὡσὰν ἀπὸ ὕπνον, καὶ θὰ σὲ δαγκώνουν οἱ ἐχθροί σου μὲ τὶς πολεμικὲς προσβολές των, ποὺ ὁμοιάζουν μὲ δόντια, καὶ θὰ ἀρπάζουν καὶ θὰ κατατρώγουν τις στρατιωτικές σου δυνάμεις.

Διότι, ὅπως σὺ ἐλαφυραγώγησες πολλὰ ἔθνη, ἔτσι καὶ ὅλοι θὰ λαφυραγωγήσουν σέ, ὄχι μόνον οἱ ἐχθροί σου ἄλλα καὶ οἱ ὑπόλοιποι λαοί, διότι θὰ σὲ μισοῦν διὰ τὰ ἀνθρώπινα αἵματα, τὰ ὁποῖα ἔχυσες καὶ τὰς ἄλλας ἀσεβείας, τὰς ὁποίας διέπραξες εἰς τὴν γῆν, εἰς τὰς πόλεις καὶ εἰς τοὺς κατοικοῦντας αὐτάς.

Ἐπειδὴ σὺ ἐλαφυραγώγησες ἔθνη πολλά, θὰ σὲ λαφυραγωγήσουν ὄχι μόνον οἱ ἐχθροί σου, ἀλλὰ καὶ οἱ ὀλίγοι λαοί, ποὺ ἔμειναν ἔξω ἀπὸ τὸ τυραννικόν σου βασίλειον, οἱ ὁποῖοι ποτὲ δὲν ἤλπιζες ὅτι θὰ σοῦ ἐπιτεθοῦν. Θὰ σὲ λαφυραγωγήσουν λόγῳ τῶν ἀνθρωπίνων αἱμάτων, ποὺ ἔχυσες μὲ τὶς σφαγές, καὶ τῶν ἀσεβειῶν, τὶς ὁποίες ἔκαμες εἰς τὴν χώραν καὶ τὶς πόλεις καὶ εἰς τοὺς κατοίκους των.

Ἀλλοίμονον εἰς σέ, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ἀπερίγραπτον πλεονεξίαν κατεχόμενος ἀποταμιεύεις πονηροὺς θησαυροὺς εἰς τὸν οἶκον σου, διὰ νὰ τοποθετήσῃς τὴν φωλεάν σου εἰς ὕψος, μὲ τὴν ἰδέαν ὅτι ἔτσι ὑψηλὰ θὰ εἶσαι ἀσφαλὴς καὶ δὲν θὰ διατρέχῃς κίνδυνον ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν σου.

Ὤ! ἀλλοίμονον εἰς σέ, Βαβυλώνιε· εἶσαι πράγματι ἄθλιος, τρισάθλιος καὶ ἄξιος θρήνων, διότι, κυριευμένος ἀπὸ ἀκόρεστον πλεονεξίαν, θησαυρίζεις ἀδίκους θησαυροὺς εἰς τὸν οἶκον (τὴν βασιλείαν) σου, ὥστε νὰ καταστήσῃς τὸ βασίλειόν σου ὑψηλότερον, ἰσχυρότερον καὶ περισσότερον ὀχυρὸν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ ἔτσι, ὅπως νομίζεις, νὰ τὸ κάμῃς ἀσφαλὲς καὶ ἄπαρτον ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν σου.

Αὐτὰ ὅμως, ποὺ ἐσκέφθης, εἶναι εἰς τὴν πραγματικότητα ἐξευτελιστικὰ διὰ τὸν οἶκον σου. Ἔθεσες τέρμα εἰς τὴν ζωὴν πολλῶν λαῶν, ἡμάρτησε πολὺ ἡ ψυχή σου.

Ἀλλ’ αὐτὸ τὸ ὕψος, ἡ δύναμις καὶ ὀχύρωσις, ποὺ ἐσκέφθης καὶ ἐπέτυχες εἰς τὸ βασίλειόν σου λόγῳ τῆς πλεονεξίας σου, θὰ ἀποβοῦν διὰ τὸν οἶκον σου εἰς ἐντροπήν· κατέστρεψες πολλοὺς λαοὺς μὲ πανωλεθρίαν καὶ ὄχι μόνον δὲν ἔπαυσες νὰ ἁμαρτάνῃς, ἀλλ’ ἡ ψυχή σου ἐπροχώρησε περισσότερον εἰς τὴν ἁμαρτίαν τῆς πλεονεξίας.

Καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ λίθοι ἀπὸ τὸν τοῖχον τῆς οἰκίας σου θὰ φωνάξουν, καὶ ὁ κάνθαρος, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰ ξύλα τῆς οἰκοδομῆς σου, θὰ ὁμιλήσῃ ἐναντίον τῶν ἀδικιῶν σου».

Διότι ὄχι μόνον τὰ λογικὰ ὄντα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἄλογα καὶ αὐτὰ τὰ ἄψυχα θὰ φωνάξουν ἐναντίον σου καὶ θὰ σὲ κατηγοροῦν· ὁ λίθος ἀπὸ τοὺς τοίχους τῆς οἰκίας σου καὶ αὐτὸς ὁ μικρὸς κάνθαρος ἀπὸ τὰ δοκάρια καὶ τὰ ξύλα τῆς οἰκοδομῆς σου θὰ ὁμιλήσουν καὶ θὰ καταφέρωνται ἐναντίον σου διὰ τὶς πολλὲς καὶ μεγάλες ἀδικίες σου.

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος οἰκοδομεῖ οἰκίας μὲ αἵματα ἀνθρώπον καὶ συγκροτεῖ πόλιν μὲ ἀδικίας, θὰ ὑποστῇ τὰ ἐπίχειρα τῶν πονηρῶν ἔργων του.

Ἀλλοίμονον· εἶναι ἄξιος πολλῶν θρήνων καὶ ὀδυρμῶν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος οἰκοδομεῖ πόλιν μὲ αἵματα ἀδίκων σφαγῶν ἀνθρώπων καὶ νομίζει ὅτι τὴν καθιστᾷ ἑδραίαν καὶ ἀκλόνητον μὲ τὸν ἄδικον πλοῦτον, ποὺ συναθροίζει. Αὐτὸς ποὺ συμπεριφέρεται κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, θὰ ὑποστῇ τὴν τιμωρίαν, ἡ ὁποία τοῦ πρέπει.

Αὐτὰ δὲν ἔγιναν ἀπὸ τὸν Κύριον τὸν παντοκράτορα; Πολλοὶ δηλαδὴ λαοὶ ἐξηφανίσθησαν διὰ τοῦ πυρὸς καὶ πολλὰ ἔθνη ὠλιγοψύχησαν.

Αὐτὰ μήπως δὲν ἔγιναν ἀπὸ τὸν παντοκράτορα Κύριον; Πολλοὶ λαοὶ ἐξεκληρίσθησαν καὶ ἐξηφανίσθησαν μὲ φωτιὰ καὶ πολλὰ ἔθνη ἐξηντλήθησαν, ἐλιποψύχησαν καὶ ἔχασαν τὸ θάρρος των.

Ἡ γῆ θὰ γεμίσῃ με τὴν γνῶσιν τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Αὐτὴ θὰ καλύψῃ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως τὸ ὕδωρ καλύπτει τὴν γῆν.

Διότι εἰς τὴν περίπτωση σοῦ, τοῦ Βαβυλωνίου, θὰ γίνῃ γνωστὴ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ. Ὅλη ἡ γῆ θὰ γεμίσῃ μὲ τὴν γνῶσιν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ· καὶ ὅπως τὸ νερὸ σκεπάζει ὅλως διόλου τὴν γῆν, ἔτσι καὶ ἡ γνῶσις τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι τόσον πολλή, ὥστε θὰ ἐκχυθῇ εἰς ὅλους. Τοιουτοτρόπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θὰ καταυγασθοῦν ἀπὸ τὴν λάμψιν τῆς θεογγνωσίας.

Ἀλλοίμονον εἰς σέ, Ἀσσύριε, ὁ ὁποῖος ποτίζεις τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς μεθᾷς μὲ οἶνον, διὰ νὰ θολώσῃς τὸν νοῦν των, ὥστε νὰ ἐρευνήσῃς καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ σπήλαιά των.

Ὤ! ἀλλοίμονον εἰς σέ, Βαβυλώνιε· ἐπειδὴ ἐπέφερες τὶς τιμωρίες κατὰ τῶν ἄλλων λαῶν, ὡσὰν νὰ τοὺς ἐπότιζες μὲ θολερὸν ποτὸν πηγῆς, ποῦ ἐθόλωσεν ἀπὸ τὸ ἀνακάτεμα, καὶ μὲ αὐτὸ τοὺς ἐμεθοῦσες· ἐθόλωνες δὲ τὸν νοῦν των μὲ τιμωρίες, μέχρις ὅτου σοῦ δείξουν τοὺς σπηλαιώδεις, μυστικοὺς καὶ ἀποκρύφους τόπους, ὅπου εἶχαν κρυμμένους τοὺς θησαυρούς, διὰ νὰ ἐπιβλέψῃς εἰς αὐτούς.

Ἀλλὰ ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς τιμωρίας σου. Πίε καὶ σὺ αὐτὸ τὸ ποτήριον τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου καὶ πάρε, ἀντὶ τῆς δόξης σου, ἀτιμίαν καὶ καταφρόνησιν. Θὰ σαλευθῇ ἡ καρδία σου, θὰ συγκλονισθῇ καὶ θὰ καταστραφῇ ἀπὸ σεισμὸν ἡ χώρα σου. Ἡ τιμωρὸς δεξιὰ τοῦ Κυρίου σὲ περιέλαβε καὶ ὅλος ὁ ἐξευτελισμὸς συνεκεντρώθη καὶ ἔπεσεν ἐπάνω σου, ἀντὶ τῆς προτέρας δόξης σου.

(Διὰ τὴν συμπεριφοράν σου λοιπὸν αὐτήν) πίε τώρα καὶ σὺ ἀπὸ τὸ ποτήριον τῆς ὀργῆς καὶ δικαίας τιμωρίας τοῦ Κυρίου· καὶ ἀντὶ τῆς πολλῆς δόξης, ποὺ ἔχεις σήμερον, λάβε ὑπερβολικὴν ἀτιμίαν καὶ ἀδοξίαν. Ἡ καρδία σου ἂς μὴ νομίζῃ ὅτι εἶναι στηριγμένη εἰς ἀκλόνητον εὐημερίαν καὶ εὐτυχίαν ἂς σαλευθῇ (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Θὰ σαλευθῇ) καὶ ἂς συγκλονισθῇ ἀπὸ σεισμόν. Διότι ἦλθεν ἐπάνω σου ἡ δικαία τιμωρία τοῦ Θεοῦ. Τὸ ποτήριον τῆς θείας δεξιᾶς, δηλαδὴ ἡ τιμωρία, σὲ περιεκύκλωσεν, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇς νὰ διαφύγῃς ἀπὸ πουθενά. Ἡ δειλία δὲ καὶ ἡ ἀνοησία, ἡ ἀτιμία καὶ ἡ ἀδοξία ἀντικατέστησαν τὴν δόξαν, ποὺ εἶχες ἀπὸ τὸν πλοῦτον, τὴν δύναμιν καὶ τὸ πλῆθος τῶν ὑπηκόων.

Ἡ ἀσεβὴς καὶ καταστρεπτικὴ ὑλοτομία σου πρὸς τὸ ὄρος Λίβανον θὰ ξεσπάσῃ ἐπάνω σου καὶ θὰ σὲ σκεπάσῃ μὲ καταισχύνην. Τὰ θηρία τοῦ ὄρους τούτου θὰ σὲ ταλαιπωρήσουν καὶ θὰ σὲ τιμωρήσουν διὰ τὰ ἀνθρώπινα αἵματα, τὰ ὁποῖα ἔχυσες, καὶ διὰ τὴν ἀσέβειαν, ἡ ὁποία ἐπικρατεῖ εἰς τὴν χώραν σου, εἰς τὰς πόλεις καὶ εἰς τοὺς κατοίκους αὐτῆς.

Διότι ἡ καταστροφὴ τοῦ Λιβάνου, δηλαδὴ ἡ ἀκόρεστος ὑλοτομία καὶ ἀποψίλωσίς του, θὰ ἐκσπάσῃ ἐναντίον σου καὶ θὰ σὲ σκεπάσῃ μὲ ἐντροπήν. Ἀλλὰ καὶ ἡ κακοπάθεια καὶ ἡ ἀθλιότης, ποὺ θὰ σοῦ προξενήσουν τὰ θηρία τοῦ ὄρους, δηλαδὴ οἱ θηριώδεις ἐχθροί σου, θὰ σὲ τιμωρήσῃ καὶ θὰ σὲ καταστήσῃ ταπεινὸν καὶ δειλόν, διὰ τὰ ἀνθρώπινα αἵματα, τὶς ἀσέβειες καὶ καταστροφές, ποὺ ἐπροξένησες εἰς κάθε χώραν καὶ πόλιν μὲ τὸ νὰ τὶς ἐρημώνῃς ἀπὸ ὅλους τοὺς κατοίκους των.

Ποίαν ὠφέλειαν εἶναι δυνατόν, νὰ σοῦ δώσῃ τὸ γλυπτὸν ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον ἄνθρωποι κατεσκεύασαν; Ὁ τεχνίτης τὸ διεμόρφωσε καὶ τὸ ἐχώνευσεν εἰς τὸ χωνευτήριον. Αὐτὸ ὅμως εἶναι γέννημα ψευδοῦς φαντασίας. Ἀλλὰ ἐδῶ εἶναι τὸ παράδοξον· ὅτι αὐτός, ποὺ κατεσκεύασε τὸ κωφὸν καὶ ἄλαλον εἴδωλον, πιστεύει εἰς τὸ ἔργον τῶν χειρῶν του.

Ἀλλοίμονον εἰς τὸν εἰδωλολάτρην, ὁ ὁποῖος λέγει εἰς τὸ ξόανον, τὸ ξύλινον εἴδωλον: «Ξύπνα, σύνελθε, σήκω ἐπάνω κατὰ τῶν ἐχθρῶν»! Εἰς δὲ τὸ λίθινον εἰδωλολατρικον ἄγαλμα: «Στάσου ὑψηλά· δεῖξε τὴν ἀήττητον δύναμίν σου»! Καὶ αὐτὸ ἠμπορεῖ μὲν νὰ ἔχῃ τὴν μορφὴν ἀνθρώπου, εἶναι ὅμως οὐσιαστικὰ δημιούργημα ψευδοῦς ἀνθρωπίνης φαντασίας. Τοῦτο εἶναι κατεσκευασμένον ἀπὸ ἔλασμα χρυσοῦ καὶ ἀργύρου, καὶ εἰς αὐτὸ δὲν ὑπάρχει καμμία πνοὴ ζωῆς· κανένα πνεῦμα, οὔτε τὸ φυσικόν, οὔτε τὸ αἰσθητικόν, οὔτε τὸ λογικόν.

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκεῖνον, ποὺ πιστεύει εἰς τὰ ξύλινα ἀγάλματα καὶ λέγει πρὸς αὐτά· «ξύπνα, σήκω» καὶ εἰς τὸ λίθινον ἄγαλμα, «στάσου ὑψηλά!» Καὶ αὐτὸ εἶναι ἐπινόησις τῆς ἀνθρωπίνης φαντασίας. Τὸ ὑλικόν, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖται, εἶναι ἔλασμα χρυσοῦ καὶ ἀργύρου. Κανένα πνεῦμα, καμμία πνοὴ ζωῆς δὲν ὑπάρχει ἐντὸς αὐτοῦ.

Ποίαν ὠφέλειαν προσφέρει τὸ νεκρὸν γλυπτὸν ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον κατεσκεύασαν καὶ ἔγλυψαν ἀνθρώπινα χέρια; Ὁ ἀγαλματοποιὸς τὸ ἔπλασε μὲ τὴν ψευδῆ ἀνθρωπίνην φαντασίαν του καὶ κατόπιν τὸ κατεσκεύασεν ἀπὸ λειωμένον μέταλλον διότι ὁ λογικὸς ἀγαλματοποιὸς ἢ ὁ τεχνίτης ἔχει πεποίθησιν εἰς τὸ ἄλογον εἰδωλικὸν αὐτὸ κατασκεύασμα· πιστεύει εἰς αὐτά, παρ’ ὅλον ὅτι τὰ λίθινα ἢ μεταλλικὰ ἀγάλματά του, τὰ εἴδωλα, εἶναι ἄλαλα καὶ κωφά!

Ὁ Κύριος ὅμως κατοικεῖ εἰς τὸν ἅγιον ναόν του. Ἂς εὐλαβηθῇ αὐτὸν ὅλη ἡ οἰκουμένη.

Ἐνῷ δὲ τὰ εἴδωλα εἶναι κωφά, ἀδύνατα, ἐντελῶς ἀνώφελα, ὁ παντοδύναμος Κύριος, ὡς ὁ Ἅγιος τῶν ἁγίων, κατοικεῖ εἰς τὸν ἅγιον ναόν Του. Ὁλόκληρος λοιπὸν ἡ γῆ ἂς προσκυνῇ καὶ ἂς τρέφῃ ἀπέραντον καὶ βαθὺν σεβασμὸν πρὸς τὸ πρόσωπόν Του, δηλαδὴ τὴν παντοκρατορικήν του ἐπίβλέψιν καὶ ἐπίσκεψιν ἐφ’ ὅλων τῶν ἀνθρωπίνων ἔργων καὶ ἐκδηλώσεων, τὰ ὁποῖα κατευθύνει.

Προσευχὴ Ἀμβακοὺμ τοῦ προφήτου ψαλλομένη.

Προσευχὴ Ἀμβακοὺμ τοῦ Προφήτου, ἡ ὁποία ψάλλεται μὲ συνοδεία ὀργάνων.

Κύριε, ἤκουσα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον σὺ μὲ ἔκαμες νὰ ἀκούσω, καὶ ἐφοβήθην.

Κύριε, ἄκουσα ὅσα εἶπες διὰ τοὺς παρανομοῦντας εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅτι θὰ παραδοθοῦν εἰς τοὺς Βαβυλωνίους, καὶ ὅτι οἱ ἀσεβεῖς Βαβυλώνιοι θὰ παραδοθοῦν ἐν συνεχείᾳ εἰς τοὺς Πέρσας, καὶ ἐφοβήθηκα· ἐγέμισα ἀπὸ δέος καὶ φόβον, διότι παραδίδεις τοὺς ἀσεβεῖς εἰς καταστροφήν.

Κύριε, παρετήρησα μὲ προσοχὴν τὰ ἔργα σου, τὰ κατενόησα, κατελήφθην ἀπὸ ἔκπληξιν μεγάλην. Ἀνάμεσα εἰς δύο ὄντα, ποὺ ἔχουν ζωήν, θὰ γίνῃς γνωστὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Ὅταν πλησιάζουν τὰ ἔτη, ποὺ θὰ ἀποκαλυφθῇ ἡ ἀγαθότης σου, θὰ γνωρισθῇς ἀκόμα καλύτερον. Ὅταν ἔλθῃ ὁ καιρὸς ὁ ὡρισμένος, θὰ ἀναδειχθῇ ἡ δύναμίς σου. Ὅταν ταραχθῇ ἡ ψυχή μου εἰς καιρὸν τῆς δικαίας σου ὀργῆς, ἐνθυμήσου, Κύριε, καὶ δός μου τὸ ἔλεός σου.

Κύριε, ἐμελέτησα μὲ προσοχὴν τὰ ἔργα σου, τὰ ἐνόησα πολὺ καλὰ καὶ ἐγέμισα ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ θαυμασμόν, θὰ γίνῃς γνωστὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους μεταξὺ δύο ζωντανῶν ὄντων (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μεταξὺ τῆς παρούσης καὶ τῆς μελλούσης ζωῆς). Μᾶς προεῖπες τὰ περὶ Βαβυλωνίων. Καθὼς προχωροῦν οἱ αἰῶνες καὶ θὰ φθάσῃ ὁ καιρὸς νὰ γίνουν ὅσα προεῖπες, καὶ πλησιάζουν τὰ ἔτη τῆς συντελείας καὶ ἐπικρατήσεως τοῦ ἁγίου θελήματός σου, θὰ γίνῃς γνωστὸς εἰς ὅλους· ὅταν δὲ φθάσῃ ὁ ὡρισμένος καιρός, θὰ φανερωθῇ εἰς ὅλους ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἀληθεία καὶ ἡ δύναμίς σου. Ὅταν ταραχθῇ ἡ ψυχή μου, κατὰ τὸν καιρὸν τῆς δικαίας ὀργῆς σου, ἐνθυμήσου τὸ ἔλεός σου καὶ γίνε εὐσπλαγχνικὸς ἀπέναντί μου.

Ὁ Θεός, ἔνδοξος καὶ ἰσχυρός, θὰ ἔλθῃ ἀπὸ τὴν Θαιμάν· ὁ ἅγιος ἀπὸ τὸ βαθύσκιον δασωμένον ὄρος. (Διάψαλμα). Αἱ ἄπειροι εἰς ἀριθμὸν καὶ τελειότητα ἀρεταί σου ἐκάλυψαν τὸν οὐρανόν. Ἡ γῆ εἶναι γεμάτη ἀπὸ τὴν δοξολογίαν πρὸς σέ.

Ὁ παντοκράτωρ Θεὸς θὰ ἔλθῃ μὲ δόξαν καὶ μεγαλοπρέπειαν ἀπὸ τὴν Θαιμάν (ἀπὸ τὰ νότια)· ὁ Ἅγιος θὰ ἔλθῃ ἀπὸ πυκνὸν καὶ βαθύσκιον ὄρος. (Ἡ ὠδὴ διακόπτεται ἀπότομα καὶ γίνεται σιωπή· ἀκούεται ἰσχυρὸς ἦχος ἐγχόρδων ὀργάνων). Ἡ ἄπειρος δόξα, ἡ σεβασμιότης, ἡ τελεία ἁγιότης καὶ ἡ κραταιὰ ἀγάπη Του ἐκάλυψαν τοὺς οὐρανούς (ἢ ἐσκέπασαν τὶς οὐράνιες Δυνάμεις)· ἡ γῆ εἶναι γεμᾶτη ἀπὸ τοὺς αἴνους καὶ τοὺς δοξολογητικοὺς ὕμνους πρὸς Αὐτόν.

Ἡ ἀκτινοβολία τῆς δόξης του εἶναι ἰσχυρά, ὅπως τὸ φῶς. Δύναμιν κρατεῖ εἰς τὰ χέρια του. Τὴν ἀγάπην του τὴν ἐνηρμόνισε μὲ τὴν ἄπειρον δύναμίν του.

Ἡ λάμψις καὶ ἡ ἀκτινοβολία τῆς ἀπείρου δόξης Του δὲν θὰ εἶναι ἀμυδρὰ καὶ ἀσθενής, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἄκρατος, ἀμιγὴς καὶ ἰσχυρά, ὅπως τὸ καθαρώτατον φῶς. Εἰς τὰ χέρια Του κρατεῖ δύναμιν ἀκαταγώνιστον. Τὴν ἄπειρον ἀγάπην Του συνεδύασε κατὰ πάνσοφον τρόπον μὲ τὴν ἀκατάβλητον δύναμίν Του.

Ἐμπρός του προπορεύεται ὁ λόγος ὁ καθοδηγητικός, ὁ διαφωτιστικός. Αὐτὸς τὸν ἀκολουθεῖ κατὰ πόδας, ὅταν πρόκειται νὰ διαφωτίσῃ, ἀλλὰ καὶ παιδαγωγικῶς νὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἀνθρώπους.

Πρὶν ἀπὸ Αὐτὸν πορεύεται, ὡς προπομπὸς καὶ προάγγελος, προφητικὸς καὶ καθοδηγητικὸς λόγος· ἀφοῦ δὲ ἀπέστειλε τὸν λόγον εἰς παιδαγωγίαν ἰδικήν μας, κατόπιν ἔρχεται καὶ Αὐτὸς ὁ ἴδιος κατὰ πόδας τοῦ προφητικοῦ λόγου. (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ὁ λόγος αὐτὸς Τὸν Ἀκολουθεῖ εἰς κάθε του βῆμα, κάθε φορὰν ποὺ πρόκειται νὰ διαφωτίσῃ ἢ νὰ τιμωρήσῃ παιδαγωγικῶς τοὺς ἀνθρώπους).

Ἐστάθη ὁ Κύριος, καὶ ἡ γῆ ἐσαλεύθη ἔντρομος. Ἔρριψεν ἕνα μόνον βλέμμα, καὶ ἔλυωσαν τὰ ἔθνη. Τὰ ὄρη ἐθρυμματίσθηκαν μετὰ κρότου, τὰ αἰώνια βουνὰ ἔλυωσαν ἀπὸ τὸν φόβον των.

Κύριος ὁ Θεὸς ἐστάθη, καὶ λόγῳ τῆς φοβερᾶς παντοδυναμίας του ἐσείσθη καὶ ἐκλονίσθη ἡ γῆ· ἔρριψεν ἁπλῶς τὸ βλέμμα του, παρετήρησε μὲ προσοχήν, καὶ ὁλόκληρα ἔθνη ἔλειωσαν ὅπως τὸ κερί· τὰ ὄρη ἔγιναν θρύμματα ἀπὸ τὴν ὁρμὴν καὶ τὴν δύναμίν του καὶ οἱ ἀπ’ αἰώνων ὀνομαστοὶ διὰ τὸ ὕψος καὶ τὸ μέγεθος των λόφοι διελύθησαν, ἔλειωσαν κυριολεκτικῶς.

Καὶ μέσα εἰς αὐτὰς τὰς συμφορὰς καὶ τὰς θλίψεις εἶδον ἐγὼ τὰς αἰωνίας βουλὰς καὶ ἐνεργείας αὐτοῦ! Αἱ σκηναὶ τῶν Αἰθιόπων θὰ κατατρομάξουν καὶ αἱ σκηναὶ ἐπίσης τῆς γῆς Μαδιάμ.

Εἶδαν τὰ διὰ μέσου τῶν αἰώνων θαυμαστὰ καὶ συγκλονιστικὰ ἔργα σου καὶ τὰ ἐθεώρησαν ἀβάστακτα καὶ ἀνυπόφορα (ἢ κατ’ ἄλλους: Εἶδαν τὶς αἰώνιες καὶ ἀκατάλυτες ἐντολὲς καὶ τὶς ἐθεώρησαν φορτικὲς καὶ δυσβάστακτες· ἢ κατ’ ἄλλους πάλιν: Εἶδα ἐγώ, ὁ Προφήτης). Οἱ σκηνὲς τῶν Αἰθιόπων θὰ κατατρομάξουν, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ σκηνὲς τῶν κατοίκων τῆς χώρας τῶν Μαδιανιτῶν.

Μήπως, Κύριε, ὠργίσθης καὶ ἐθύμωσες ἐναντίον τῶν ἀψύχων ποταμῶν; Μήπως ἡ ὁρμή σου στρέφεται ἐναντίον τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης; Ὄχι βεβαίως, διότι σὺ ἐπέβης ἐπάνω εἰς τοὺς ἵππους τοῦ ἅρματός σου καὶ ἡ ἵππευσίς σου αὐτὴ ὑπῆρξε σωτηρία διὰ τὸν λαόν σου.

Μήπως, Κύριε, ὠργίσθης ἐναντίον τῶν ἀψύχων ποταμῶν, ἢ μήπως ὁ θυμὸς τῆς ὀργῆς σου στρέφεται μόνον κατὰ τῶν ποταμῶν; Ἢ μήπως ἡ ὁρμὴ τοῦ θυμοῦ σου στρέφεται ἐναντίον τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης; Ἀσφαλῶς ὄχι! Διότι Σὺ ἀνέβης εἰς τοὺς ἵππους τοῦ πολεμικοῦ σου ἅρματος, καὶ ἡ ἱππασία σου αὐτὴ ἔφερε τὴν σωπηρίαν εἰς τὸν λαόν σου.

Θὰ τεντώσῃς ἕως τὰ ἄκρα μὲ δύναμιν τὸ τόξον σου ἐναντίον τῶν σκηπτρούχων τῆς γῆς, λέγει ὁ Κύριος (Διάψαλμα). Ἡ γῆ θὰ ἀνοίξῃ καὶ ἄφθονα ὕδατα ποταμῶν θὰ ἀναβλύσουν.

θὰ τεντώσης τὴν χορδὴν τοῦ πολεμικοῦ σου τόξου, ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον, ὄχι ἐναντίον ἀψύχων, ἀλλ’ ἐναντίον βασιλέων, οἱ ὁποῖοι κρατοῦν σκῆπτρα, λέγει ὁ Κύριος. (Ἡ ώδὴ διακόπτεται ἀπότομα καὶ γίνεται σιωπή· ἀκούεται ἰσχυρὸς ἦχος ἐγχόρδων ὀργάνων). Ἡ γῆ θὰ σχισθῇ καὶ θὰ ἀνοίξῃ, θὰ ἀναβλύσουν δὲ ἄφθονα ὕδατα ποταμῶν.

Θὰ σὲ ἴδουν, Κύριε, ὅλοι οἱ λαοὶ καὶ θὰ καταληφθοῦν ἀπὸ ὠδῖνας, ὁμοίας πρὸς τὰς ὠδῖνας τῆς ἐπιτόκου. Διότι σὺ ἐκβάλλεις καὶ διασκορπίζεις τὰ ὕδατα ἀπὸ τὰς κοίτας, εἰς τὰς ὁποίας ρέουν. Ἡ ἀπύθμενος θάλασσα ἐβόησε ἀπὸ τοὺς παφλασμοὺς τῶν κυμάτων της. Τὰ κύματά της ὑψώθησαν εἰς ἀφάνταστον ὕψος ἐνώπιόν σου.

Κύριε, θὰ σὲ ἴδουν οἱ λαοὶ καὶ θὰ συγκλονισθοῦν θὰ αἰσθανθοῦν δυνατὸν πόνον, ὅμοιον μὲ τὶς ὠδῖνες τῆς γυναίκας, ποὺ πρόκειται νὰ γεννήσῃ· διότι Σὺ βγάζεις ἔξω ἀπὸ τὴν κοίτην τῶν ποταμῶν καὶ τῶν θαλασσῶν τὰ ὕδατα καὶ τὰ διασκορπίζεις πρὸς διαφόρους κατευθύνσεις. Τὰ ὕδατα ἀπὸ τὰ ἔγκατα τῆς γῆς καὶ τὰ τρίσβαθα τῆς θαλάσσης ἀντήχησαν μὲ τοὺς παφλασμούς των, τρομαγμένα ἀπὸ τὴν θείαν παρουσίαν Σου· τὰ δὲ κύματα ἀνέβησαν κατακορύφως καὶ ἀψαντάστως ὑψηλὰ ἐνώπιόν Σου.

Ἐσηκώθη καὶ ἐστάθη ἀκίνητος ὁ ἥλιος· καὶ αὐτὴ σελήνη ἐσταμάτησεν εἰς τὴν θέσιν της, ὅταν ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ἐν ὀνόματί σου τὰ διέταξε. Τὰ βέλη σου ὁλοφάνερα, ὡσὰν τὸ φῶς, κατευθύνονται ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν σου. Τὰ ὅπλα σου ἀπαστράπτουν, ὡσὰν τὸ φῶς.

Ὁ ἥλιος ὑψώθη, ἀνέκοψε τὴν τροχιάν του καὶ ἐστάθη ἀκίνητος, ἡ δὲ σελήνη ἐσταμάτησεν εἰς τὴν θέσιν της. Τὰ βέλη (οἱ κεραυνοί) Σου ὁλοφάνερα, ὡσὰν τὸ φῶς, κατευθύνονται ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν Σου· τὰ ὅπλα (οἱ ἀστραπὲς καὶ οἱ κεραυνοί) Σου λάμπουν καὶ ἀκτινοβολοῦν, ὡσὰν τὴν λάμψιν τοῦ φωτός.

Μὲ τὴν δικαίαν σου τιμωρίαν, τὴν ὁποίαν ἀπειλητικῶς προανήγγειλες, θὰ καταστρέψῃς τὴν γῆν τῶν Χαλδαίων. Καὶ ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν σου θὰ ρίψῃς ταπεινωμένους εἰς τὸ ἔδαφος λαούς.

Μὲ τὴν σκληρὰν καὶ δικαίαν τιμωρίαν, τὴν ὁποίον ἔχεις προαναγγείλει ἀπειλητικῶς, θὰ ἐρημώσῃς τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων - Βαβυλωνίων, καὶ μὲ τὸν θυμὸν τῆς δικαίας ὀργῆς σου θὰ ρίψῃς κάτω καὶ θὰ ταπεινώσης πολλὰ ἔθνη.

Ἔτσι θὰ ἐξέλθῃς, διὰ νὰ σώσῃς τὸν λαόν σου, διὰ νὰ σώσῃς τὸν ἀφιερωμένον εἰς σὲ λαόν. Ἔδωσες θάνατον εἰς κεφαλὰς παρανόμων ἀνθρώπων. Ἀλύτους δεσμοὺς ἀνέβασες καὶ ἐπέβαλες εἰς τὸν τράχηλον τῶν ἁμαρτωλῶν.

Ἐνῷ ὅμως θὰ καταστρέψῃς τὰ ἔθνη, θὰ ἐξέλθῃς διὰ νὰ σώσῃς τὸν ἰδικόν Σου λαόν, διὰ νὰ σώσῃς τὸν ἀγαπημένον καὶ ἀφιερωμένον εἰς Σὲ λαόν, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξες ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη. Συνέτριψες καὶ ἐθανάτωσες τὶς κεφαλὲς τῶν παρανόμων καὶ ἀσεβῶν· τοὺς ἔδεσες γύρω-γύρω μὲ τὰ σχοινιὰ τῶν ἰδικῶν των ἁμαρτιῶν καὶ ἐγκλημάτων ὄχι μερικῶς, ἀλλ’ εἰς ὅλον τὸ σῶμα των, ἀπὸ κάτω ἕως ἐπάνω, μέχρι τοῦ τραχήλου. (Ἡ ὠδὴ διακόπτεται ἀπότομα καὶ γίνεται σιωπή· ἀκούεται ἰσχυρὸς ἦχος ἐγχόρδων ὀργάνων).

Πρὸς κατάπληξιν ὅλων ἔκοψες τὰς κεφαλὰς τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς. Θὰ συγκλονισθοῦν καὶ θὰ πανικοβληθοῦν ὅλοι οἱ κατοικοῦντες εἰς αὐτήν. Ὡς ἐὰν ἔχουν χαλινούς, ὀλίγον θὰ ἀνοίξουν τὸ στόμα των, ὅπως ὁ πτωχὸς ὁ ὁποῖος τρώγει κρυφίως τὸ ψωμί του.

Ἔκοψες πέρα - πέρα κεφαλὲς δυναστῶν, προξενῶν τὴν κατάπληξιν ὅλων· ὅσοι θὰ ἴδουν τὸ γεγονὸς τοῦτο, θὰ συνταραχθοῦν, θὰ συγκλονισθοῦν. Θὰ ἀνοίξουν κατατρομαγμένοι τὸ στόμα των πολὺ λίγο, ὡσὰν νὰ ἔχουν χαλινάρι καὶ ἐμποδίζωνται, καὶ θὰ τολμήσουν νὰ ὁμιλήσουν δειλὰ - δειλά, ὅπως ὁ πτωχός, ὁ ὁποῖος δὲν τολμᾷ νὰ ἀνοίξῃ τὸ στόμα του, ἀλλὰ μασᾷ κρυφὰ τὴν τροφήν του μὲ τὰ χείλη κλειστά.

Ὡδήγησες καὶ ἀνέβασες, Κύριε, εἰς τὴν θάλασσαν τοὺς ἵππους σου, οἱ ὁποῖοι ἀναταράσσουν τὰ πολλὰ αὐτῆς ὕδατα.

Μὴ ἐμποδιζόμενος ἀπὸ τίποτε, ὡδήγησες καὶ ἀνέβασες ες τὴν θάλασσαν τοὺς ἵππους σου, οἱ ὁποῖοι, καθὼς κολυμβοῦν καὶ προχωροῦν, ἀναταράσσουν τὰ πολλά της ὕδατα.

Παρετήρησα μὲ προσοχήν, ἤκουσα καὶ εἶδα τὰς θλίψεις τοῦ λαοῦ μου. Ἡ καρδία μου ἐταράχθη καθ’ ὃν χρόνον τὰ χείλη μου τρέμοντα ἀπηύθυναν τὴν προσευχήν. Τρόμος εἰσεχώρησεν εἰς τὸ ἐσωτερικόν μου. Ὁλόκληρος ἡ ὑπαρξίς μου ἀνεστατώθη ἀπὸ κάτω ἕως ἄνω. Ἀλλὰ τὴν ἡμέραν τῆς θλίψεώς μου θὰ ἀναπαυθῶ καὶ θὰ παρηγορηθῶ, ὅταν ἀναβῶ εἰς τὸν λαόν μου, τὸν παροικοῦντα εἰς τὸν τόπον του.

Παρετήρησα καὶ ἄκουσα μὲ προσοχήν, ὅσα μοῦ ἀπεκάλυψες, Κύριε, καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι, ὅσα πρόκειται νὰ ὑποστῇ ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, ποὺ ἀπίστησε εἰς Σέ. Διὰ τοῦτο, ἐνῷ τὰ χείλη μου προσηύχοντο καὶ ἔτρεμαν, τὸ ἐσωτερικόν μου ἐγέμισεν ἀπὸ φόβον, ἀγωνίαν καὶ ταραχὴν τρόμος ἐκυρίευσε τὰ ὀστά μου ὁλόκληρος δὲ ἡ ὑπαρξίς μου συνεκλονίσθη καὶ ἀνεστατώθη. Ἔχω ὅμως παρηγορίαν διότι πρὶν πραγματοποιηθοῦν οἱ προρρήσεις αὐτές, ὅταν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τῆς εἰσορμήσεως κακῶν, ποὺ εἶναι δι’ ἐμὲ ἡμέρα θλίψεως, ἐγὼ θὰ ἀναπαυθῶ, θὰ τελειώσω τὴν ζωήν μου καὶ θὰ ἀνεβῶ εἰς τὴν ἄνω πόλιν, ὅπου εἶναι ὁ λαὸς τῶν ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν ὡς προσωρινοὶ κάτοικοι εἰς τὴν γῆν (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Θὰ παρηγορηθῶ, διότι θὰ μεταβῶ εἰς τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος διαμένει εἰς τὸν τόπον του).

Διότι ἰδού, οἱ συκιὲς δὲν θὰ καρποφορήσουν, τὰ ἀμπέλια δὲν θὰ παράγουν σταφυλάς, τὰ ἐλαιόδενδρα θὰ διαψεύσουν τὰς προσδοκίας μας διὰ συγκομιδὴν καρποῦ καὶ αἱ πεδιάδες δὲν θὰ παράγουν καρποὺς εἰς διατροφὴν τῶν ἀνθρώπων. Τὰ πρόβατα ἀποθνήσκουν διὰ τὴν ἔλλειψιν τροφῆς. Βόϊδια δὲν ὑπάρχουν πλέον εἰς τὰ παχνιά των.

Εἶναι δι’ ἐμὲ ἡμέρα μεγάλης θλίψεως, διότι οἱ συκιὲς δὲν θὰ καρποφορήσουν καὶ εἰς τὰ ἀμπέλια δὲν θὰ ὑπάρχουν σταφύλια· τὰ ἐλαιόδενδρα θὰ εἶναι ἔρημα καρπῶν καὶ ἔτσι θὰ διαψεύσουν τὶς προσδοκίες μας διὰ παραγωγὴν ἐλαιῶν καὶ λαδιοῦ· ἀλλὰ καὶ οἱ πεδιάδες δὲν θὰ παράγουν γεωργικὰ προϊόντα πρὸς διατροφήν. Τὰ πρόβατα θὰ ἀποθνήσκουν, ἕνεκα τῆς ἐλλείψεως βοσκῆς, δὲν θὰ ὑπάρχουν δὲ εἰς τὰ παχνιά των βόδια, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν καλλιέργειαν τῶν χωραφιῶν.

Ἐγὼ ὅμως θὰ ἀγάλλωμαι ἐλπίζων εἰς τὸν Κύριον. Θὰ γεμίσῃ χαρὰν ἡ καρδία μου διὰ τὸν σωτῆρα μου Θεόν.

Ἐγὼ ὅμως, ἐνῷ θὰ λυποῦμαι διὰ τὶς μεγάλες αὐτὲς συμφορές, ποὺ θὰ κτυπήσουν τὸν λαόν μου, φέρων εἰς τὸν νοῦν μου τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία θὰ εἶναι φανερὰ εἰς ὅλους, θὰ χαίρω, θὰ ἀγάλλωμαι καὶ θὰ σκιρτῶ διὰ τὸν Θεόν, τὸν ἰδικόν μου σωτῆρα, ἀλλὰ καὶ σωτῆρα τοῦ λαοῦ μου.

Κύριος ὁ Θεὸς εἶναι ἡ δύναμίς μου. Αὐτὸς θὰ στερεώσῃ διὰ παντὸς τὰ πόδια μου εἰς τὰς δικαίας πορείας μου. Θὰ μὲ ἀναβιβάσῃ ὑψηλά, ὥστε ψάλλων εὐγνώμονα δοξολογίαν πρὸς αὐτὸν νὰ νικήσω.

Ὡς ἄνθρωπος εἶμαι ἀδύνατος, ἀλλ’ ὁ Κύριος καὶ Θεὸς εἶναι ἡ δύναμίς μου· Αὐτὸς θὰ στερεώσῃ καὶ ἐνδυναμώσῃ τὰ πόδιά μου καὶ θὰ ἀσφαλίσῃ τὰ βήματά μου, ὥστε νὰ φθάσω εἰς τὸ τέλος τοῦ δρόμου. Ὁ Κύριος θὰ μὲ ἐνισχύσῃ καὶ θὰ μὲ ἀνεβάσῃ ὑψηλά, ὥστε ἀπὸ τὰ ὑψηλότερα νὰ νικήσω ἐκείνους, ποὺ μοῦ ἐπιτίθενται, προσφέρων εἰς τὸν Σωτῆρα μου ὕμνον δοξολογητικὸν καὶ ἐπινίκιον.