Μακκαβαίων Γ'

Ὁ Πτολεμαῖος Φιλοπάτωρ, ὅταν ἐπληροφορήθη ἀπὸ τοὺς ἐπανελθόντας ἐκ τῆς Παλαιστίνης ἀνθρώπους, ὅτι ὁ Ἀντίοχος ἀφήρεσε τὰ κατεχόμενα ὑπ’ αὐτοῦ πρότερον ἐδάφη τῆς Παλαιστίνης, διέταξεν ὅλας τὰς εἰς τὴν Αἴγυπτον πεζικὰς καὶ ἱππικὰς αὐτοῦ δυνάμεις νὰ ἑτοιμασθοῦν πρὸς πόλεμον. Ἀφοῦ δὲ παρέλαβε καὶ τὴν ἀδελφήν του Ἀρσινόην ἀνεχώρησε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Παλαιστίνην μέχρι τῶν τόπων τῆς πόλεως Ραφία, ὅπου εἶχε στρατοπεδεύσει ὁ Ἀντίοχος καὶ ὁ στρατός του.

Ὅταν ὁ βασιλιᾶς τῆς Αἰγύπτου Πτολεμαῖος Δ' ὁ Φιλοπάτωρ ἐπληροφορήθη ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν Παλαιστίνην, ὅτι ὁ βασιλιᾶς Ἀντίοχος Γ' ὁ Μέγας κατέλαβε καὶ ἀφῄρεσεν ἀπὸ τὴν κατοχήν του τοὺς τόπους, τοὺς ὁποίους εἶχεν ὁ ἴδιος κατακτήσει, διέταξεν ὅλες τὶς στρατιωτικές του δυνάμεις, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν Αἴγυπτον, πεζικὸν καὶ ἱππικόν, νὰ ἑτοιμασθον διὰ πόλεμον ἀφοῦ δὲ ἐπῆρε μαζί του καὶ τὴν ἀδελφήν του Ἀρσινόην, ἀνεχώρησε καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν Παλαιστίνην, κοντὰ εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ραφίας, ὅπου εἶχε στρατοπεδεύσει ὁ Ἀντίοχος Γ' μαζὶ μὲ τὸν στρατόν του.

Κάποιος ὅμως Θεόδοτος, ἀπὸ τὸν στρατὸν τοῦ Ἀντιόχου, ἐσκέφθη καὶ ἀπεφάσισε νὰ φέρῃ εἰς πέρας ἕνα ἰδικόν του δόλιον καὶ ἐγκληματικὸν σχέδιον διὰ τὴν κατάπαυσιν τοῦ πολέμου. Παρέλαβε, δηλαδή, αὐτὸς τοὺς γενναιοτάτους ἀπὸ τοὺς στρατιώτας τοῦ Πτολεμαίου, οἱ ὁποῖοι προηγουμένως ἦσαν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του, ἀπεφάσισε καὶ μετέβη κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Πτολεμαίου, διὰ νὰ φονεύσῃ αὐτὸς μόνος του ἐκεῖνον καὶ νὰ θέσῃ ἔτσι τέρμα εἰς τὸν πόλεμον.

Κάποιος δὲ λεγόμενος Θεόδοτος (ἀπὸ τὸν στρατὸν τοῦ Ἀντιόχου Γ') ἐσκέφθη νὰ φέρῃ εἰς πέρας μίαν συνωμοσίαν, ποὺ ἐπενόησεν ὁ ἴδιος· ἔτσι, ἀφοῦ παρέλαβε τοὺς ἐκλεκτοτέρους καὶ γενναιοτέρους ἄνδρες τοῦ Πτολεμαϊκοῦ στρατοῦ, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο προηγουμένως ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του, ἐπῆγε κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νύκτας εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Πτολεμαίου διὰ νὰ τὸν φονεύσῃ μόνος του, χωρὶς τὴν βοήθειαν κανενός, καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ τερματίσῃ (νὰ ἐμποδίσῃ) τὸν πόλεμον.

Κάποιος ὅμως Δοσίθεος, υἱὸς τοῦ Δριμύλου - ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος τῶν Ἰουδαίων, ὕστερον ὅμως ἀπηρνήθη τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ εἶχεν ἀποξενωθῆ ἀπὸ τὰς πατροπαραδότους ἱερὰς παραδόσεις - αὐτὸς λοιπὸν ὡδήγησε τὸν Πτολεμαῖον εἰς ἄλλην σκηνὴν καὶ ἔβαλε νὰ κατακλιθῇ εἰς τὴν βασιλικὴν κλίνην κάποιον ἄσημον Αἰγύπτιον. Εἰς αὐτὴν δὲ ὡδήγησε τὸν Θεόδοτον καὶ ἐκεῖνος ἐφόνευσε τὸν Αἰγύπτιον. Καὶ ἔτσι ὁ Αἰγύπτιος αὐτὸς ἔλαβε τιμωρίαν, ἡ ὁποία προωρίζετο διὰ τὸν Πτολεμαῖον τὸν Φιλοπάτορα. Ὁ πόλεμος φυσικὰ δὲν ἐματαιώθη.

Ἀλλὰ τὸν βασιλιᾶ Πτολεμαῖον μετεκίνησε καὶ ὡδήγησεν εἰς ἄλλον τόπον (σκηνήν) ὁ Δοσίθεος, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο υἱὸς τοῦ Δριμύλου, ἦταν δὲ Ἰουδαῖος ἐκ γενετῆς, ὕστερα ὅμως ἀπεστάτησεν, ἄλλαξε τὴν θρησκείαν του καὶ ἀπεξενώθη ἀπὸ τὸν Μωσαϊκὸν νόμον καὶ τὶς ἱερὲς παραδόσεις τῶν πατέρων του. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ Δοσίθεος ἔβαλε νὰ κοιμηθῇ εἰς τὴν βασιλικὴν σκηνὴν κάποιο ἄλλο ἄσημον πρόσωπον. Ἔτσι ὁ Θεόδοτος ἐφόνευσεν ἀντὶ τοῦ βασιλιᾶ τὸν ἄσημον αὐτὸν Αἰγύπτιον, ὁ ὁποῖος ἔλαβε τὴν ἐκδίκησιν καὶ τιμωρίαν, ποὺ προωρίζετο διὰ τὸν βασιλιᾶ Πτολεμαῖον Δ' τὸν Φιλοπάτορα.

Ἔλαβε χώραν μία σκληρὰ μάχη μεταξὺ Ἀντιόχου καὶ Φιλοπάτορος καὶ ἐφαίνετο ἀποκλίνουσα ἡ μάχη ὑπὲρ τοῦ Ἀντιόχου. Τότε ἡ Ἀρσινόη, διερχομένη εἰς ἀρκετὴν ἀπόστασιν διὰ μέσου τῶν δυνάμεων τοῦ στρατοῦ τῶν Αἰγυπτίων, μὲ ἔκφρασιν πόνου, μὲ δάκρυα, μὲ τὴν κόμην τῆς λυμένην, παρακαλοῦσε θερμῶς νὰ ἀγωνισθοῦν γενναίως ὑπὲρ τῶν ἑαυτῶν των, ὑπὲρ τῶν τέκνων των καὶ τῶν γυναικῶν των. Ὑπέσχετο δὲ ὅτι θὰ δώσῃ, ἐὰν νικήσουν, εἰς τὸν κάθε στρατιώτην δύο μνᾶς χρυσᾶς.

Τοιουτοτρόπως δὲν ἀπεφεύχθη ὁ πόλεμος μεταξὺ τοῦ Ἀντιόχου καὶ τοῦ Πτολεμαίου. Ὅταν δὲ ἔγινε ἄγρια καὶ σκληρὰ μάχη, καὶ ὅλα ἔδειχναν ὅτι ἡ νίκη ἔκλινε πρὸς τὸ μέρος τοῦ Ἀντιόχου, ἡ Ἀρσινόη ἔτρεχεν ἐπάνω καὶ κάτω μεταξὺ τῶν Αἰγυπτίων πολεμιστῶν μὲ ξέπλεκα τὰ μαλλιά της καὶ παρακαλοῦσε τοὺς στρατιῶτες μὲ τρόπον ἀξιοθρήνητον καὶ δάκρυα νὰ πολεμοῦν μὲ ἀνδρείαν καὶ γενναιότητα διὰ τοὺς ἑαυτούς των καὶ τὰ παιδιά των καὶ τὶς συζύγους των· ταυτοχρόνως ὑπέσχετο νὰ δώσῃ εἰς κάθε στρατιώτην, ἐὰν ἐνικοῦσαν, δύο χρυσᾶς μνᾶς.

Ἀναθαρρήσαντες οἱ Αἰγύπτιοι ἐπολέμησαν μὲ ἡρωϊσμόν, ἦλθαν εἰς χεῖρας μὲ τοὺς ἐχθρούς των, ἐφόνευσαν πολλοὺς καὶ πολλοὺς ἄλλους συνέλαβαν αἰχμαλώτους κατὰ τὴν μάχην.

Ἔτσι, χάρις εἰς τὴν ἐνθάρρυνσιν τῆς Ἀρσινόης, ὁ στρατὸς τοῦ Πτολεμαίου ἐπολέμησε μὲ τόσην γενναιότητα, ὥστε οἱ ἐχθροί του ἐφονεύθησαν κατὰ τὴν ὥραν τῆς συμπλοκῆς, ἐνῷ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς συνελήφθησαν αἰχμάλωτοι.

Ὅταν ὁ Φιλοπάτωρ ὑπερίσχυσεν ἐναντίον τῆς ἐχθρικῆς αὐτῆς ἐπιθέσεως τοῦ Ἀντιόχου, ἔκρινε καλὸν νὰ ἐπισκεφθῇ τὰς γύρω πόλεις καὶ νὰ ἐνθαρρύνῃ τοὺς κατοίκους των.

Ὅταν δὲ πλέον ὁ Πτολεμαῖος ἔγινε κύριος τῆς ἐχθρικῆς ἐπιθέσεως τοῦ Ἀντιόχου, ἀπεφάσισε να ἐπισκεφθῇ τὶς γειτονικὲς πόλεις καὶ να ἐνθαρρύνῃ τοὺς κατοίκους των.

Ἐπραγματοποίησε δὲ ὄντως τὴν ἀπόφασίν του. Διένειμε δῶρα εἰς τοὺς ναοὺς τῶν χωρῶν αὐτῶν καὶ ἔτσι ἐνέπνευσε θάρρος εἰς τοὺς ὑπηκόους του.

Ἀφοῦ δὲ ἐπραγματοποίησε τὶς ἐπισκέψεις αὐτὲς καὶ προσέφερε καὶ ἀφιέρωσε δῶρα εἰς τοὺς ἱεροὺς τόπους τῶν πόλεων ἐκείνων, ἐνεψύχωσε καὶ ἐνίσχυσε τὸ ἠθικὸν τῶν ὑπηκόων του.

Οἱ Ἰουδαῖοι ἔστειλαν πρὸς τὸν Φιλοπάτορα ἐκπροσώπους των ἀπὸ τὴν γερουσίαν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους, νὰ τὸν χαιρετήσουν, νὰ τὸν συγχαροῦν διὰ τὴν νίκην του καὶ νὰ τοῦ δώσουν δῶρα. Αὐτὸς δὲ εὐχαριστήθη ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἐπροθυμοποιήθη νὰ μεταβῇ πρὸς αὐτούς, ὅσον τὸ δυνατὸν ταχύτερον.

Ὅταν δὲ οἱ Ἰουδαῖοι ἀπέστειλαν πρὸς τὸν Πτολεμαῖον μερικοὺς ἀπὸ τὴν Γερουσίαν καὶ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους διὰ νὰ τὸν χαιρετίσουν, νὰ τοῦ προσφέρουν δῶρα καὶ νὰ τὸν συγχαροῦν δι’ ὅσα εἶχαν συμβῆ (δηλαδὴ τὴν νίκην τοῦ κατὰ τοῦ Ἀντιόχου), ὁ Πτολεμαῖος παρεκινήθη ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ ἔγινε περισσότερον πρόθυμος εἰς τὸ νὰ τοὺς ἐπισκεφθῆ ὅσον τὸ δυνατὸν συντομώτερον.

Ἦλθε πράγματι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐθυσίασεν εἰς τὸν μέγιστον Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ εὐχαρίστησεν αὐτόν. Ἀφοῦ δὲ ἔπραξε τὸ ἁρμόζον εἰς τὸν ἱερὸν ἐκεῖνον τόπον, καὶ μάλιστα ἀφοῦ ἔφθασεν εἰς τὸν ἱερὸν ναόν, ἐξεπλάγη, διότι εἶδε τὴν ἐπιμέλειαν τῶν Ἰουδαίων διὰ τὸν ναόν των καὶ τὴν μεγαλοπρέπειαν τοῦ ναοῦ.

Καὶ ὅταν ἔφθασεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, προσέφερε θυσίαν εἰς τὸν μέγιστον Θεὸν τῶν Ἰουδαίων καὶ Τὸν εὐχαρίστησε καὶ ἔκαμεν ὅ,τι ἦταν πρέπον διὰ τὸν ἱερὸν τόπον τοῦ Ναοῦ. Μάλιστα δέ, μόλις ἔφθασεν εἰς τὸν ἱερὸν τόπον τοῦ Ναοῦ, ἐκυριεύθη ἀπὸ κατάπληξιν, ὅταν εἶδε τὴν λεπτότητα, τὴν λαμπρότητα, τὴν ὡραιότητα καὶ τὴν χάριν τοῦ Ναοῦ.

Ἐθαύμασε δὲ καὶ τὴν εὐταξίαν τοῦ ναοῦ. Ἔβαλεν εἰς τὸν νοῦν του καὶ ἐπῆρε τὴν ἀπόφασιν νὰ εἰσέλθῃ εἰς αὐτόν.

Ἀφοῦ ἐθαύμασεν ἐπίσης καὶ τὴν ὡραίαν τάξιν τοῦ Ναοῦ, ἔλαβε τὴν ἀπόφασιν νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων!

Ἐκεῖνοι ὅμως τοῦ εἶπαν, ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνῃ κάτι τέτοιο, διότι ἡ εἴσοδος εἰς τὸν ναὸν δὲν ἐπιτρέπεται ὄχι μόνον εἰς τοὺς λαϊκοὺς Ἰουδαίους ἀλλ’ οὔτε καὶ εἰς αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς ἱερεῖς. Ἐπιτρέπεται δὲ μόνον εἰς τὸν ἀρχηγόν των, εἰς τὸν ἀρχιερέα, καὶ εἰς αὐτὸν μίαν φορὰν τὸ ἔτος. Ὁ Φιλοπάτωρ ὅμως κατ’ οὐδένα τρόπον ἤθελε νὰ πεισθῇ καὶ νὰ ὑποχωρήσῃ.

Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως τοῦ εἶπαν, ὅτι δὲν ἐπετρέπετο νὰ γίνῃ αὐτό, διότι ἡ εἴσοδος εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων δὲν ἐπετρέπετο οὔτε εἰς τοὺς (λαϊκούς) Ἰουδαίους οὔτε καὶ εἰς αὐτοὺς τοὺς ἱερεῖς, παρὰ μόνον εἰς τὸν ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ πρῶτος, ὁ πλέον περιφανὴς ὅλων· ἀλλὰ καὶ εἰς αὐτὸν ἐπετρέπετο εἴσοδος μόνον μίαν φορὰν τὸ ἔτος (κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ ἐξιλασμοῦ). Παρ’ ὅλα αὐτὰ ὁ βασιλιᾶς Πτολεμαῖος δὲν ἤθελε νὰ πεισθῇ μὲ κανένα τρόπον, οὔτε νὰ ὑποχωρήσῃ.

Μολονότι δὲ ἀνεγνώσθη ἐνώπιόν του καὶ τὸ σχετικὸν χωρίον τοῦ Νόμου, αὐτὸς κατ’ οὐδένα λόγον ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν ἀπόφασίν του λέγων, ὅτι πρέπει αὐτὸς νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναόν. Προσέθεσε δὲ ὅτι, «ἔστω καὶ ἂν οἱ ἄλλοι ἐστερήθησαν ἀπὸ αὐτὴν τὴν τιμήν, ἐγὼ ὅμως δὲν πρέπει νὰ στερηθῶ».

Ἀκόμη καὶ ὅταν τὸ σχετικὸν ἀπόσπασμα τοῦ Νόμου ἀνεγνώσθη ἐνώπιόν του, ὁ Πτολεμαῖος δὲν ἐσταμάτησε ἀπὸ τοῦ νὰ ἐπιμένῃ ὅτι πρέπει νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν Ναόν, καὶ ἔλεγε: «Καὶ ἐὰν ἀκόμη ἐκεῖνοι ἔχουν στερηθῇ τῆς τιμῆς αὐτῆς, ἐγὼ δὲν πρέπει νὰ στερηθῶ»!

Ἐζήτησε νὰ πληροφρρηθῇ τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν, ἐνῷ αὐτὸς εἰσήρχετο εἰς τὴν αὐλὴν παντὸς ναοῦ, κανεὶς ἀπὸ τοὺς παρευρισκομένους δὲν τὸν ἠμπόδισεν.

Ἐζητοῦσε ἐπίσης νὰ μάθῃ, διατί, ἐνῷ εἶχεν εἰσέλθει εἰς ὅλα τὰ μέρη τοῦ Ναοῦ καὶ ἔφθασε μέχρι τοῦ σημείου ἐκείνου, δὲν τὸν ἐμπόδισε κανεὶς ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν παρόντες.

Ἕνας δὲ Ἰουδαῖος κατὰ τρόπον ἀπερίσκεπτον ἀπήντησεν, ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ παρανομία κακῶς ἔγινεν.

Τότε κάποιος ἀπὸ τοὺς παρευρισκομένους Ἰουδαίους, χωρὶς νὰ σκεφθῇ, ἀπάντησε πρὸς τὸν Πτολεμαῖον κατὰ τρόπον ἐπιπόλαιον καὶ βεβιασμένον, ὅτι κακῶς ἔγινε ἡ παρανομία ἐκείνη καὶ κακῶς ἐκαυχᾶτο δι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἐχρησιμοποιοῦσε ὡς ἐπιχείρημα.

Ὁ βασιλεὺς ἀπήντησε· «ἀφοῦ ὀπωσδήποτε διὰ κάποιον αἰτίαν τοῦ ἐπετράπη ἡ εἴσοδος εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, δὲν θὰ πρέπει ὀπωσδήποτε νὰ εἰσέλθῃ καὶ εἰς τὸν ἴδιον τὸν ναὸν εἴτε τὸ θέλουν αὐτοὶ εἴτε ὄχι;»

«Ἀλλ’ ἐφ’ ὅσον τοῦτο», ἀπάντησε ὁ βασιλιᾶς, «ἔγινε διὰ καποιαν αἰτίαν, διατί δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἰσέλθω ὁπωσδήποτε εἰς τὸν Ναόν, εἴτε τὸ θέλουν αὐτοὶ εἴτε ὄχι;»

Τότε οἱ ἱερεῖς μὲ τὰς ἱερατικάς των στολὰς ἔπεσαν κατά, γῆς ἐνώπιον τοῦ μεγίστου Θεοῦ καὶ τὸν παρεκάλουν νὰ τοὺς βοηθήσῃ εἰς τὴν παροῦσαν δύσκολον περίστασιν, νὰ μετατρέψῃ καὶ ματαιώσῃ τὴν ὁρμὴν τοῦ κακῶς ἐπιμένοντος βασιλέως. Εἶχαν δὲ γεμίσει τὸν ἱερὸν ναὸν μὲ τὰς κραυγὰς καὶ τὰ δάκρυά των.

Τότε οἱ ἱερεῖς ντυμένοι με τὶς ἱερὲς λειτουργικὲς στολές των ἔπεσαν μπρούμυτα κατὰ γῆς ἐμπρὸς εἰς τὸν Ναὸν τοῦ μεγίστου Θεοῦ καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς βοηθήσῃ εἰς τὴν προκειμένην δύσκολον περίστασιν καὶ νὰ ἀπομακρύνῃ τὴν ὁρμὴν καὶ τὴν ἔφοδον τοῦ βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος κακῶς ἐπέμενεν εἰς τὴν ἀνόσιον ἀπόφασίν του. Ἐγέμισαν δὲ οἱ ἱερεῖς τὸν Ναὸν μὲ τὶς ἰκετήριες κραυγὲς καὶ τὰ δάκρυά των.

Οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀπομείνει καὶ εὑρίσκοντο εἰς τὴν πόλιν, ἐταράχθησαν ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ ἀνεπήδησαν ἔξω, διότι ἐνόμισαν ὅτι κάτι τὸ πολὺ παράδοξον γίνεται ἐκεῖ.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ εἶχαν ἀπομείνει εἰς τὴν πόλιν, συνεκλονίσθησαν καὶ ἀνεπήδησαν, διότι συνεπέραναν ὅτι κάτι τὸ παράδοξον, τρομερὸν καὶ μυστηριῶδες ἐπρόκειτο νὰ συμβῇ ἐκεῖ.

Αἱ παρθένοι, ποὺ ἦσαν κλεισμέναι εἰς τὰ δωμάτιά των μὲ τὰς μητέρας των, ὥρμησαν ἔξω, ἔθεσαν στάκτην καὶ χῶμα εἰς τὰς κεφαλάς των, ἐγέμισαν δὲ τὰς πλατείας τῆς Ἱερουσαλὴμ μὲ στεναγμοὺς καὶ θρήνους.

Παρθένες δὲ κόρες, ποὺ σύμφωνα μὲ τὸ ἔθιμον παρέμεναν κλεισμένες εἰς τὰ δωμάτιά των, ἀφῆκαν τὴν ἐντροπὴν καὶ ὥρμησαν πρὸς τὰ ἔξω μαζὶ μὲ τὶς μητέρες των, ἐπασπάλισαν τὶς κεφαλές των μὲ στάκτην καὶ χῶμα εἰς ἔνδειξιν πένθους καὶ ἐγέμισαν τὶς πλατεῖες τῆς Ἱερουσαλὴμ μὲ γοερὲς φωνές, στεναγμούς, μυρολόγια καὶ θρήνους.

Καὶ αἱ νεόνυμφοι, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὰ ἰουδαϊκὰ ἔθιμα ἔμεναν πρὸς καιρὸν χωρισμένοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους λόγῳ τοῦ προσφάτου γάμου των, ἐγκατέλειψαν τοὺς περιποιημένους νυμφικοὺς θαλάμους των, ἔθεσαν κατὰ μέρος τὴν ἁρμόζουσαν εἰς αὐτὰς αἰδημοσύνην καὶ ἔτρεχαν εἰς τὴν πόλιν ἀτάκτως.

Ἀκόμη καὶ οἱ ντροπαλὲς νεόνυμφες, ποὺ μόλις προσφάτως εἶχαν ὁδηγηθῆ εἰς τοὺς νυμφικοὺς θαλάμους των, ἀφοῦ ἐγκατέλειψαν τοὺς καλοσυγυρισμένους καὶ στολισμένους γαμηλίους θαλάμους των καὶ ἀφοῦ παρεμέρισαν τὴν ἕνεκα τῆς θέσεως των ἁρμόζουσαν ἐντροπήν, ὥρμησαν ἔξω καὶ ἔτρεχαν κατὰ τρόπον ἄτακτον εἰς τοὺς δρόμους τῆς πόλεως.

Αἱ δὲ μητέρες καὶ αἱ τροφοὶ ἄφηναν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ τὰ μικρά των παιδιά, ἄλλαι μὲν εἰς τὰ σπίτια των ἄλλαι δὲ εἰς τοὺς δρόμους, καὶ συνεκεντρώνοντο ἀποφασιστικῶς εἰς τὸν πανσεβάσμιον ναόν των.

Ἐξ ἄλλου μητέρες καὶ τροφοὶ ἐγκατέλειπαν καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ νήπια καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ἀλλὰ εἰς τὰ σπίτια των καὶ ἄλλα εἰς τοὺς δρόμους, καί, χωρὶς νὰ ἐπιστρέφουν πίσω διὰ να φροντίσουν τὰ παιδιά των, συνεκεντρώνοντο εἰς τὸν πανσέβαστον καὶ ἀνώτατον ὅλων Ναόν.

Μεγάλη καὶ πολύτροπος ἦτο ἡ δέησις πρὸς τὸν Θεὸν εἰς τὸν ἱερὸν ἐκεῖνον τόπον, διὰ τὸ ἐπιχαρούμενον ἀπὸ τὸν Φιλοπάτορα ἀνοσιούργημα.

Πολύμορφη δὲ καὶ πολλαπλῆ ἦταν ἡ δέησις πρὸς τὸν Θεὸν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συγκεντρωθῆ εἰς τὸν Ναόν, ἕνεκα τοῦ βεβήλου ἐγχειρήματος τοῦ βασιλιᾶ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων.

Ἐκτὸς ὅμως αὐτῶν καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς πολίτας ἐξεγερθέντες δὲν ἠνείχοντο κατὰ κανένα τρόπον τὴν ἐπιμονὴν τοῦ Φιλοπάτορος, ὁ ὁποῖος ἐσκέπτετο ὀπωσδήποτε νὰ ἐκπληρώσῃ τὴν ἀπόφασίν του.

Ἐπὶ πλέον, μαζὶ μὲ αὐτούς, οἱ τολμηρότεροι τῶν πολιτῶν δὲν ἠνείχοντο μὲ κανένα τρόπον τὴν ὁλοκληρώσῃ τοῦ σχεδίου το βασιλιᾶ καὶ τὴν ἀπόφασίν του νὰ ἐκπληρώσῃ, ὅσα αὐτὸς διενοήθη.

Ὅταν δὲ αὐτοὶ ἐκραύγασαν καὶ ἐξήγειραν τὴν ὁρμὴν τοῦ πλήθους νὰ πάρουν εἰς τὰ χέρια των τὰ ὅπλα καὶ μὲ θάρρος νὰ ἀποθάνουν χάριν τοῦ πατρικοῦ Νόμου, ἐπροκάλεσαν μεγάλην ἀναταραχὴν εἰς τὸν ἱερὸν ἐκεῖνον τόπον. Μόλις δὲ καὶ μετὰ βίας συνεκρατήθησαν ἀπὸ τοὺς γεροντοτέρους καὶ τοὺς πρεσβυτέρους Ἰουδαίους καὶ ἐπανῆλθαν εἰς τὴν αὐτὴν στάσιν τῆς προσευχῆς.

Αὐτοὶ λοιπόν, ὅταν ἐφώναξαν καὶ ἐπροκάλεσαν τὸ ὁρμητικὸν πλῆθος νὰ λάβουν τὰ ὅπλα καὶ νὰ ἀποθάνουν μὲ θάρρος χάριν τοῦ Νόμου τῶν πατέρων των, ἐδημιούργησαν σοβαρὰν ἀναταραχὴν καὶ μεγάλον θόρυβον εἰς τὸν ἱερὸν τόπον. Ὅλοι δὲ αὐτοὶ μὲ πολλὴν δυσκολίαν συνεκρατήθησαν ἀπὸ τοὺς γεροντοτέρους καὶ πρεσβυτέρους, ὥστε νὰ ἐγκαταλειψουν τὴν ἔνοπλον ἀντίστασιν, νὰ τηρήσουν δὲ καὶ αὐτοὶ τὴν ἰδίαν στάσιν τῆς ἱκεσίας, ὅπως καὶ ὁ ὑπόλοιπος λαός.

Καὶ τὸ μὲν πλῆθος, καθ’ ὃν χρόνον ἐξειλίσσοντο τὰ γεγονότα αὐτά, εἶχεν ἐπιδοθῆ, ὅπως καὶ προηγουμένως εἰς τὴν προσευχήν.

Ἐν τῷ μεταξὺ τὸ πλῆθος τῶν Ἰουδαίων συνέχιζε νὰ προσεύχεται εἰς τὸν Θεόν, ὅπως καὶ προηγουμένως.

Οἱ πρεσβύτεροι ὅμως ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ποὺ ἦσαν γύρω ἀπὸ τὸν βασιλέα, προσπαθοῦσαν μὲ κάθε τρόπον νὰ ἀπομακρύνουν καὶ ματαιώσουν τὴν ἀλαζονικὴν ἀπόφασιν, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνος εἶχε πάρει.

Οἱ δὲ πρεσβύτεροι τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἐπεριστοίχιζαν τὸν βασιλιᾶ, ἐπροσπαθοῦσαν μὲ πολλοὺς τρόπους νὰ μεταβάλουν καὶ νὰ ἀλλάξουν τὴν ὑπερήφανον ἀπόφασιν, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνος (ὁ Φιλοπάτωρ) ἠθέλησε νὰ ἐκτελέσῃ κατὰ τρόπον παράνομον.

Ὁ Φιλοπάτωρ ὅμως ἐξωργίσθη καὶ ὅλας τὰς παρακλήσεις ἐκείνων τὰς ἔθεσε κατὰ μέρος, ἀπεφάσισε δὲ νὰ θέσῃ τέρμα εἰς τὸ προλεχθὲν αὐτὸ ζήτημα καὶ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναόν.

Ἀλλ’ ὁ Πτολεμαῖος, φουσκωμένος ἀπὸ ἐγωϊσμόν, ἐπείσμωσε, ἔγινε θρασύτερος καὶ ἀπέκρουσεν ὅλες τὶς παρακλήσεις· ἄρχισε μάλιστα νὰ πλησιάζῃ πλέον εἰς τὸν ἱερὸν χῶρον, διὰ νὰ φέρῃ, ὅπως ἐνόμιζεν, εἰς πέρας τὴν ἀνόσιον ἀπόφασιν, ποὺ ἤδη ἐξήγγειλε· νὰ εἰσέλθῃ δηλαδὴ εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων.

Αὐτά, λοιπόν, βλέποντες καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἦσαν γύρω ἀπὸ τὸν βασιλέα, ἠνώθησαν καὶ αὐτοὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἰδικούς μας Ἰουδαίους καὶ παρακαλοῦσαν τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴν δύναμιν νὰ ὑπερασπίσῃ τὸν ναόν του ἀπὸ τὴν ἐπικρεμαμένην ἀπειλὴν καὶ νὰ μὴ παραβλέψῃ τὴν παράνομον καὶ ὑπερήφανον αὐτὴν πρᾶξιν.

Ὅταν ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν ἐπεριστοίχιζαν, εἶδαν τὴν κίνησιν αὐτὴν τοῦ βασιλιᾶ, ἐστράφησαν καὶ ἠνώθησαν μὲ τὸν Ἰουδαϊκον λαόν μας. Ἄρχισαν δὲ καὶ αὐτοὶ νὰ παρακαλοῦν Ἐκεῖνον, ὁ Ὁποῖος ἔχει ὅλην τὴν δύναμιν, νὰ τοὺς ὑπερασπίσῃ κατὰ τὴν παροῦσαν δεινὴν περίστασιν καὶ νὰ μὴ παραβλέψῃ τὴν παράνομον καὶ ἀλαζονικὴν αὐτὴν πρᾶξιν τοῦ Πτολεμαίου.

Μία δὲ ἀπερίγραπτος βοὴ ἠκούετο καθ’ ὅλην τὴν πόλιν ἀπὸ τὴν ἐπαναλαμβανομένην ὀδυνηρὰν κραυγὴν τῶν ὄχλων, ποὺ εἶχαν συγκεντρωθῆ ἐκεῖ.

Ἀπὸ δὲ τὴν ἀδιάκοπον, συνεχῆ, γεμάτην ὀδύνην καὶ πόνον, κοπιαστικὴν καὶ ὁμόφωνον ὐσχυρὰν κραυγὴν τῶν ὄχλων, ποὺ εἶχαν συγκεντρωθῆ ἐκεῖ, ἀνέβαινε καὶ ἀντηχοῦσε μία ἀπερίγραπτος βοή.

Ἐνόμιζε κανεὶς ὅτι ὄχι μόνον οἱ ἄνθρωποι ἐφώναζαν, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ τείχη καὶ ὁλόκληρον τὸ ἔδαφος ἀντηχοῦσε, διότι ὅλοι ἐπροτιμοῦσαν τὸν θάνατον ἀντὶ τῆς βεβηλώσεως τοῦ ἱεροῦ ναοῦ.

Ἕνεκα τῆς βοῆς αὐτῆς ἐνόμιζε κανείς, ὅτι ἐφώναζεν ὄχι μόνον τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἀντηχοῦσαν καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ τείχη καὶ ὅλον τὸ ἔδαφος, διότι πράγματι ὅλοι καὶ ὅλα τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἐπροτιμοῦσαν τὸν θάνατον, παρὰ τὴν βεβήλωσιν τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ ἀπὸ τὸν Πτολεμαῖον τὸν Φιλοπάτορα.

Ὁ μὲν λοιπὸν ἀρχιερεὺς Σίμων ἔκαμψε τὰ γόνατα ἀπέναντι τοῦ ναοῦ, ὕψωσε μὲ εὐλαβειαν τὰς χεῖρας του εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἔκαμε τὴν ἐξῆς προσευχήν.

Τότε λοιπὸν ὁ ἀρχιερεὺς Σίμων, ἀφοῦ ἐγονάτισε άπέναντι ἀπὸ τὸν Ναὸν καὶ ὕψωσε ἤρεμα μὲ σεβασμὸν καὶ εὐλάβειαν τὰ χέρια του πρὸς τὸν οὐρανόν, ἀνέπεμψε πρὸς τὸν Θεὸν τὴν ἀκόλουθον δέησιν:

«Κύριε, Κύριε, βασιλεῦ τῶν οὐρανῶν, Δέσποτα ὁλοκλήρου τῆς κτίσεως, ἁγιώτατε, μονοκράτωρ, παντοκράτωρ, δῶσε προσοχὴν εἰς ἡμᾶς σήμερον, οἱ ὁποῖοι καταταλαιπωρούμεθα ἀπὸ ἁνόσιον καὶ βέβηλον, ὁ ὁποῖος καυχᾶται καὶ αὐθαδιάζει διὰ τὴν θρασύτητά του καὶ τὴν δύναμίν του.

«Κύριε Κύριε, Βασιλεῦ τῶν οὐρανῶν καὶ Δέσποτα ὅλης τῆς κτίσεως, Ἁγιώτατε, Σὺ ποὺ εἶσαι ὁ μόνος ἄρχων καὶ ἀπόλυτος κυρίαρχος, Παντοκράτωρ, ἄκουσε καὶ πρόσεξε ἠμᾶς, οἱ ὁποῖοι πιεζόμεθα καὶ βασανιζόμεθα ἀπὸ ἀνόσιον καὶ βέβηλον ἄνδρα, ὁ ὁποῖος ὡς ἵππος ἀχαλίνωτος καὶ ἀτίθασος ἀναστατώνεται καὶ ἀφηνιάζει κατὰ τρόπον μανιώδη καὶ αὐθάδη ἐξ αἰτίας τοῦ θράσους καὶ τῆς δυνάμεώς του!

Διότι σύ, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησες τὰ σύμπαντα καὶ ἐν τῇ ἀπείρῳ σου δυνάμει, εἶσαι κυρίαρχος ὅλων τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, εἶσαι δίκαιος καὶ ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου κρίνεις ὅλους, ὅσοι ἐπάνω εἰς τὴν ἀλαζονείαν καὶ ἀγερωχίαν των κάμνουν κάτι τὸ ἀσεβές.

Διότι Σὺ εἶσαι ἐκεῖνος, ποὺ ἐδημιούργησες τὰ πάντα καὶ ὁ Ὁποῖος συνέχεις καὶ συγκρατεῖς τὴν ὅλην δημιουργίαν· Σὺ εἶσαι ὁ δίκαιος, ὁ ἀπόλυτος ἄρχων καὶ κυβερνήτης, καὶ Σὺ κρίνεις ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κάμνουν κάτι μὲ ἄκρατον αὐθάδειαν, ἀναίδειαν καὶ ἀλαζονείαν!

Σὺ ἐξηφάνισες ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἰς προηγουμένας ἐποχὰς διέπραξαν ἀδικίας. Μεταξὺ αὐτῶν ἦσαν καὶ γίγαντες κατὰ τὴν σωματικὴν δύναμιν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πεποίθησιν εἰς τὴν θρασύτητά των. Αὐτοὺς τοὺς ἐξωλόθρευσες ἀποστείλας ἐναντίον των ἀπροσμετρήτους ὄγκους ὑδάτων διὰ τοῦ κατακλυσμοῦ.

Σὺ κατέστρεψες καὶ ἐξηφάνισες ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ παρελθὸν διέπραξαν παρανομίες· μεταξὺ αὐτῶν ἦσαν οἱ γίγαντες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐμπιστοσύνην καὶ πεποίθησιν εἰς τὴν σωματικήν των δύναμιν, τὸ θράσος καὶ τὴν αὐθάδειάν των. Αὐτοὺς τοὺς ἐξηφάνισες μὲ τὸ νὰ τοὺς καταπνίξῃς εἰς τὸν ἀμέτρητον ὄγκον τῶν ὑδάτων τοῦ φοβεροῦ κατακλυσμοῦ.

Σὺ τοὺς Σοδομίτας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν δοῦλοι εἰς τὴν ἀλαζονείαν των καὶ ἔγιναν γνωστοὶ ἀπὸ τὰς κακίας των, τοὺς κατέκαυσες διὰ τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ θείου, καὶ κατέστησες ἔτσι αὐτοὺς παράδειγμα τιμωρίας εἰς τὰς κατόπιν γενεάς.

Σὺ κατέκαυσες καὶ ἐξηφάνισες μὲ φωτιὰ καὶ θειάφι τοὺς κατοίκους τῶν Σοδόμων, οἱ ὁποῖοι ἐφέροντο μὲ ἀλαζονείαν καὶ προπέτειαν καὶ οἱ ὁποῖοι ἔγιναν γνωστοὶ καὶ ὁλοφάνεροι διὰ τὴν ἀνήθικον διαγωγὴν καὶ τὶς βδελυκτὲς παρανομίες των μὲ τὴν τιμωρίαν αὐτὴν τοὺς κατέστησες ἀποκρουστικὸν παράδειγμα πρὸς ἀποφυγὴν εἰς τὶς ἐπερχόμενες γενεές.

Σὺ τὸν θρασὺν Φαραώ, ὁ ὁποῖος εἶχε καταδουλώσει τὸν ἅγιόν σου λαόν, τὸν ἰσραηλιτικόν, τὸν ἐτιμώρησες μὲ πολλὰς καὶ ποικίλας τιμωρίας καὶ κατέστησες γνωστὴν τὴν ἀκατανίκητον δύναμίν σου. Μὲ αὐτὰς ἔκαμες γνωστὴν εἰς ὅλους τὴν ἀκατανίκητον ἰσχύν σου.

Σὺ κατέστησες γνώστην τὴν ἀκαταγώνιστον δύναμιν καὶ τὴν ἀπόλυτον ἐξουσίαν σου μὲ τὸ νὰ τιμωρήσῃς μὲ διάφορες καὶ πολλὲς τιμωρίες τὸν αὐθάδη, ἀλαζόνα καὶ οἰηματίαν Φαραώ, ὁ ὁποῖος εἶχε καταστήσει διὰ τῆς βίας δοῦλον τὸν λαόν σου, τὸν ἅγιον Ἰσραηλιτικὸν λαόν. Μὲ τὶς πληγὲς αὐτές, μὲ τὶς ὁποῖες ἐτιμώρησες τὸν Φαραώ, ἔκαμες εἰς ὅλους γνωστὴν τὴν μεγάλην καὶ ἀκαταγώνιστον δύναμίν σου.

Διότι αὐτὸν τὸν Φαραώ, ὁ ὁποῖος μὲ πολεμικὰ ἅρματα καὶ μὲ πλῆθος λαοῦ κατεδίωξε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν ἔπνιξες εἰς τὰ βάθη τῆς θαλάσσης. Τοὺς δὲ Ἰσραηλίτας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐμπιστευθῆ τὴν σωτηρίαν των εἰς σὲ τὸν βασιλέα ὅλης τῆς κτίσεως, ὡδήγησες σώους διὰ μέσου τῆς θαλάσσης.

Διότι, ὅταν ὁ Φαραὼ κατεδίωξε τοὺς Ἰσραηλῖτες μὲ πολεμικὰ ἅρματα καὶ πλῆθος στρατοῦ, τὸν κατέκλυσες καὶ τὸν ἔπνιξες εἰς τὸ βάθος τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης· τοὺς δὲ Ἰσραηλίτες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πίστιν καὶ πεποίθησιν εἰς Σέ, ὁ Ὁποῖος εἶσαι ὁ ἀπόλυτος κυρίαρχος καὶ ἐξουσιαστὴς ὅλης τῆς κτίσεως, τοὺς διέσωσες καὶ τοὺς διεπέρασες ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν σώους καὶ ἀσφαλεῖς.

Αὐτοὶ δὲ ὅταν εἶδαν καὶ κατενόησαν τὰ θαυμαστὰ ἔργα τῆς παντοδυνάμου δεξιᾶς σου, ἐδοξολόγησαν σὲ τὸν παντοκράτορα.

Ὅταν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται εἶδαν καὶ κατενόησαν τὰ θαυμαστὰ ἔργα τῆς παντοδυνάμου δεξιᾶς Σου, ὕμνησαν καὶ ἐδοξολόγησαν Σέ, τὸν παντοκράτορα Κύριον.

Σύ, βασιλεῦ, εἶσαι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησες τὸν ἀπέραντον καὶ ἀμέτρητον αὐτὸν κόσμον τῆς γῆς. Σὺ ἐξέλεξες τὴν πόλιν αὐτήν, τὴν Ιερουσαλήμ, καὶ ἠγίασες τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον, τὸν ναόν, διὰ νὰ δοξάζεται τὸ Ὄνομά σου, καίτοι σὺ ἀπὸ τίποτε δὲν ἔχεις ἀνάγκην. Σὺ μὲ τὴν μεγαλοπρεπῆ εἰς αὐτὸν ἐμφάνισίν σου ἐδόξασες τὸν ἱερὸν τοῦτον ναὸν καὶ τὸν κατέστησες ἔτσι ἅγιον, διὰ νὰ δοξάζεται τὸ μέγα καὶ πανέντιμον Ὄνομά σου.

Σύ, Βασιλεῦ, ὅταν ἐδημιούργησες τὴν ἀπέραντον καὶ ἀμέτρητον γῆν, ἐξεχώρισες καὶ ἐδιάλεξες τὴν πόλιν αὐτήν, τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ ἁγίασες εἰς αὐτὴν τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον, τὸν Ναόν, καὶ τὸν ἀφιέρωσες εἰς τὸ ὄνομά Σου, παρ’ ὅλον ὅτι δὲν ἔχεις ἀνάγκην κανενός! Σὺ τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον τὸν ἐμεγάλυνες καὶ τὸν ἐθαυμάστωσες με τὴν μεγαλοπρεπῆ εἰς αὐτὸν ἐμφάνισίν Σου καὶ τὸν κατέστησες σταθερὸ ν σημεῖον διὰ τὴν δόξαν τοῦ μεγάλου καὶ ἐνδόξου ὀνόματός Σου.

Ἐπειδὴ ἀγαπᾷς τὸ ἰσραηλιτικὸν ἔθνος, ὑπεσχέθης εἰς αὐτό, ὅτι ἐὰν ἀποστατήσωμεν καὶ ἀπομακρυνθῶμεν ἀπὸ σὲ καὶ μᾶς καταλάβῃ στενοχωρία καὶ κατόπιν ἔλθωμεν συντετριμμένοι εἰς τὸν ἱερὸν τοῦτον ναὸν καὶ προσευχηθῶμεν εἰς αὐτόν, σὺ θὰ ἀκούσῃς τὴν δέησιν ἡμῶν.

Ἐπειδὴ δὲ ἀγαπᾷς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὑπεσχέθης εἰς αὐτὸν ὅτι, ἐὰν φύγωμεν καὶ ἀποστατήσωμεν ἀπὸ Σὲ καὶ ἕνεκα τούτου μᾶς καταλάβῃ θλίψις καὶ στενοχωρία, ἔλθωμεν ὅμως κατόπιν μὲ μετάνοιαν εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον καὶ προσευχηθῶμεν μὲ πίστιν εἰς Σέ, θὰ ἀκούσῃς καὶ θὰ δεχθῇς τὴν προσευχήν μας.

Καὶ εἶσαι, Κύριε, πράγματι ἀξιόπιστος καὶ ἀληθινὸς εἰς τὰς ὑποσχέσεις σου.

Πράγματι δὲ Σύ, Κύριε, εἶσαι ἀξιόπιστος καὶ ἀληθινὸς εἰς τὰ λόγια καὶ τὶς ὑποσχέσεις Σου.

Ἐπειδή, λοιπόν, πολλὲς φορὲς οἱ πατέρες μας ἐθλίβησαν καὶ σὺ τοὺς ἐβοήθησες κατὰ τὴν ταλαιπωρίαν των αὐτὴν καὶ τοὺς ἐγλύτωσες ἀπὸ μεγάλους κινδύνους,

Ἐπειδὴ λοιπὸν πολλὲς φορὲς ἐδοκιμάσθησαν καὶ ἐθλίβησαν οἱ πατέρες μας καὶ Σὺ τοὺς ἐβοήθησες εἰς τὴν ταπείνωσίν των, ὅταν κατεπιέζοντο, καὶ τοὺς ἔσωσες ἀπὸ μεγάλους κινδύνους,

πρὸς σὲ καὶ ἡμεῖς καταφεύγομεν καὶ ὁμολογοῦμεν, ἰδοὺ καὶ τώρα, ἅγιε βασιλεῦ, ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν καὶ μεγάλων ἁμαρτιῶν μας ἔχομεν ὑποδουλωθῆ εἰς τοὺς ἐχθρούς μας, ἔχομεν παραλύσει ἀπὸ τὰς ἀδυναμίας μας.

διὰ τοῦτο, νά· τώρα καὶ ἠμεῖς καταφεύγομεν εἰς Σέ, ἅγιε Βασιλεῦ, καὶ ὁμολογοῦμεν ὅτι διὰ τὶς πολλὲς καὶ μεγάλες μας ἁμαρτίες καταβαλλόμεθα καὶ συντριβόμεθα ἀπὸ τὶς δοκιμασίες καὶ ἔχομεν ὑποδουλωθῇ εἰς τοὺς ἐχθρούς μας. Ἔχομεν παραλύσει καὶ μείνει ἀβοήθητοι ἕνεκα τῶν πολλῶν ἀδυναμιῶν μας.

Ἀκριβῶς δὲ ἐξ αἰτίας τῆς καταπτώσεώς μας ὁ θρασὺς καὶ βέβηλος βασιλεὺς ἐπιτηδεύεται μὲ κάθε τρόπον νὰ ἐξευτελίσῃ τὸν ἅγιον τοῦτον ναόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὸν τόπον τοῦτον καὶ εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὸ ἔνδοξον Ὄνομά σου.

Εἰς αὐτὴν δὲ τὴν τελείαν ἀδυναμίαν μας ὁ αὐθάδης αὐτὸς ἀλαζὼν καὶ βέβηλος βασιλιᾶς προσπαθεῖ μὲ κάθε τρόπον νὰ ἀτιμάσῃ, περιυβρίσῃ καὶ μολύνῃ τὸν ἅγιον τόπον (τὸν Ναόν), ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὴν γῆν αὐτὴν καὶ εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὸ ἔνδοξον καὶ μεγαλοπρεπὲς Ὄνομά Σου.

Ἡ κατοικία σου εἶναι ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ, καὶ μένει ἀπρόσιτος εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Διότι τὸ ἐνδιαίτημα καὶ τὸ κατοικητήριόν Σου εἶναι ὁ ὑπερυψηλὸς καὶ ὑπέρτατος οὐρανός, ὁ ὁποῖος ὑπέρκειται τοῦ ἐνάστρου οὐρανοῦ καὶ εἶναι ἀπρόσιτος εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Ἐπειδὴ ὅμως ηὐδόκησες πρὸς δόξαν τοῦ ἁγίου Ὀνόματός σου καὶ ἠγίασες καὶ ἀφιέρωσες τὸν τόπον τοῦτον ἐν μέσῳ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ,

Ἐπειδὴ ὅμως ἕνεκα τῆς ἀγαθῆς καὶ εὐνοϊκῆς σνγκαταβάσεώς Σου ἐπεδαψίλευσες τὴν δόξαν Σου εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν Σου, ἐξεχώρισες δὲ καὶ ἁγίασες τὸν τόπον αὐτόν,

μὴ τιμωρήσῃς ἡμᾶς παραχωρῶν τὴν βεβήλωσιν αὐτὴν καὶ μὴ καταλογίσῃς εἰς ἡμᾶς εὐθύνας διὰ τὸν μολυσμὸν τοῦτον· διὰ νὰ μὴ καυχῶνται οἱ παράνομοι ἐπάνω εἰς τὸν θυμόν των καὶ νὰ μὴ ἀγάλλωνται μὲ τὴν κομπαστικήν των γλῶσσαν λέγοντες·

μὴ μᾶς τιμωρήσῃς μὲ τὸ νὰ ἐπιτρέψῃς τὸν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν μολυσμὸν τοῦ Ναοῦ, καὶ μὴ μᾶς ζητήσῃς λόγον (μὴ μᾶς δικάσῃς) διὰ τὶς ἁμαρτίες μας μὲ τὴν βεβήλωσιν του Ναοῦ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς· διὰ νὰ μὴ καυχηθοῦν κομπαστικῶς οἱ παράνομοι, κυριευμένοι ἀπὸ τὸν ἐναντίον μας θυμόν των, οὔτε νὰ γεμίσουν ἀπὸ ἀγαλλίασιν καὶ νὰ εἴπουν μὲ τὴν ὑπερήφανον καὶ ἀλαζονικὴν γλῶσσαν των:

Ἡμεῖς κατεπατήσαμεν τὸν οἶκον τοῦτον τοῦ ἁγιασμοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅπως καταπατοῦνται καὶ οἱ ναοὶ τῶν εἰδωλολατρικῶν βδελυγμάτων!

(Ἡμεῖς κατεπατήσαμεν τὸν ἅγιον οἶκον (τὸν Ναόν), ὅπως καταπατοῦνται οἱ μυσαροὶ εἰδωλολατρικοὶ ναοί)!

Σβῆσε, λοιπόν, τὰς ἁμαρτίας μας, συγχώρησε τὰς παραβάσεις μας καὶ κάμε φανερὸν τὸ ἔλεός σου πρὸς ἡμᾶς κατὰ τὴν ὥραν αὐτήν.

Σβῆσε λοιπὸν τελείως καὶ ἐξάλειψε ἐντελῶς τὶς ἁμαρτίες μας, ὥστε νὰ μὴ φαίνωνται πλέον, καὶ διασκόρπισε τὰ πταίσματα καὶ ἁμαρτήματά μας, δεῖξε δὲ καὶ φανέρωσε τὸ ἔλεός σου κατὰ τὴν ὥραν αὐτήν.

Ἂς μᾶς καταλάβουν ἀμέσως οἱ οἰκτιρμοί σου καὶ δῶσε εἰς τὸ στόμα ἡμῶν τῶν καταπεπτωκότων καὶ συντετριμμένων δοξολογίαν πρὸς τὸ Ὄνομά σου, εἰρηνεύων τὰς καρδίας μας».

Ἂς μᾶς προφθάσουν καὶ ἂς μᾶς προλάβουν γρήγορα καὶ χωρὶς ἀργοπορίαν ἡ συμπάθεια καὶ ἡ εὐσπλαγχνία Σου· δῶσε δὲ δοξολογίες εἰς τὸ στόμα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταπέσει καὶ συντριβῆ ψυχικῶς, καὶ χάρισέ μας εἰρήνην».

Ἀμέσως μετὰ τὴν προσευχὴν αὐτὴν ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐπιβλέπει ἐπὶ ὅλων τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, ὁ προαιώνιος, ὁ ἁγιώτατος, ἤκουσε τὴν σύμφωνον πρὸς τὸν Νόμον του προσευχὴν αὐτὴν καὶ ἐμαστίγωσε τὸν ἐπηρμένον ἐπάνω εἰς τὴν ἀλαζονείαν του καὶ θρασύτητα Φιλοπάτορα.

Ὁ δὲ Θεός, ὁ ὁποῖος γνωρίζει καὶ ἐποπτεύει τὰ πάντα, Αὐτὸς ποὺ ὑπάρχει πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, ὁ Ἁγιώτατος, ἀφοῦ ἄκουσε καὶ ἐδέχθη αὐτὴν τὴν νόμιμον καὶ σύμφωνον μὲ τοὺς ἱεροὺς θεσμοὺς παράκλησιν καὶ ἱκεσίαν, ἐμαστίγωσεν ἀμέσως τὸν βασιλιᾶ Πτολεμαῖον, ὁ ὁποῖος εἶχε κυριευθῇ ἀπὸ ἄκρατον αὐθάδειαν καὶ ἀναίδειαν καὶ μεγάλο θράσος.

Τὸν περιέφερεν ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὡσὰν κάλαμον ὑπὸ ἀνέμου σαλευόμενον, ὥστε ἐν τέλει νὰ πέσῃ ἀκίνητος εἰς τὸ ἔδαφος μὲ παράλυτα ὅλα τὰ μέλη του καὶ νὰ μὴ δύναται οὔτε μίαν λέξιν νὰ ἀρθρώσῃ. Ἔτσι ὑπέστη τὴν δικαίαν τιμωρίαν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

Μὲ τὶς μαστιγώσεις τὸν συνεκλόνισε καὶ τὸν ἐκίνησεν ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, ὅπως κλονίζεται καὶ σαλεύει τὸ καλάμι ἀπὸ τὸ φύσημα τοῦ ἀνέμου, ἔτσι ὥστε τελακῶς νὰ πέσῃ κάτω καὶ νὰ μένῃ ξαπλωμένος εἰς τὸ ἔδαφος, ἀνίσχυρος, ἀβοήθητος καὶ μὲ παράλυτα ὅλα τὰ μέλη του, χωρὶς νὰ ἠμπορῇ νὰ ἀρθρώσῃ οὔτε λέξιν! Ὅλα δὲ αὐτά, διότι εἶχε σφικταγκαλιασθῆ μὲ τὴν δικαίαν τιμωρίαν τοῦ Θεοῦ.

Εἰς τὸ γεγονὸς αὐτὸ οἱ φίλοι καὶ οἱ σωματοφύλακές του εἶδον ἄμεσον καὶ δεινὴν τιμωρίαν, ποὺ τὸν κατέλαβε, καὶ ἐπειδὴ ἐφοβήθησαν, μήπως χάσῃ καὶ τὴν ζωήν του, τὸν ἔσυραν ταχέως ἔξω ἀπὸ τὸν ναόν, συνεχόμενοι ἀπὸ μέγιστον φόβον.

Ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ οἱ φίλοι καὶ οἱ σωματοφύλακές του ἀντελήφθησαν τὴν σοβαρὰν καὶ σκληρὰν τιμωρίαν, ἡ ὁποία τὸν ἐκτύπησε φοβούμενοι δὲ μήπως ἀποθάνῃ, τὸν ἔσυραν γρήγορα ἔξω ἀπὸ τὸν Ναόν, κατάπληκτοι καὶ πάρα πολὺ πανικοβλημένοι ἀπὸ ὅσα ἀντίκρυσαν.

Συνῆλθεν ἔπειτα ὁ βασιλεύς, χωρὶς ὅμως καθόλου νὰ συνετισθῇ καὶ μεταμεληθῃ ἀπὸ τὴν τιμωρίαν, ποὺ ὑπέστη, ἀλλὰ ἔφυγε μὲ πικρὰς ἀπειλὰς ἐναντίον τῆς πόλεως.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ ὀλίγον χρόνον ὁ Πτολεμαῖος συνῆλθεν ἀπὸ τὴν παράλυσιν καὶ τὴν ἀφωνίαν ἐν τούτοις, καὶ παρ’ ὅλον ὅτι εἶχε τιμωρηθῇ τόσον σκληρά, δὲν μετενόησε καθόλου, ἀλλ’ ἀνεχώρησεν ἐκτοξεύων φοβερὲς ἀπειλὲς ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ Ναοῦ!

Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς τὴν Αἴγυπτον ὑπὸ τὴν κακὴν ἐπίδρασιν τῶν προμνημονευθέντων συντρόφων καὶ συμποτῶν του, οἱ ὁποῖοι εἶχαν χωρισθῇ ἀπὸ κάθε ἔννοιαν δικαίου, ἐπηύξησεν ἀκόμη περισότερον τὴν κακίαν του.

Ὅταν δὲ ὁ Φιλοπάτωρ ἔφθασεν εἰς τὴν Αἴγυπτον, αὔξησε ἀκόμη περισσότερον τὴν κακίαν του, ὑποκινούμενος καὶ ὑποδαυλιζόμενος ἀπὸ τοὺς συμπότας καὶ φίλους του, ποὺ ἀνεφέρθησαν προηγουμένως, οἱ ὁποῖοι ὅμως εἶχαν ἤδη χωρισθῇ ἐντελῶς ἀπὸ κάθε ἔννοιαν δικαίου.

Δὲν ἠρκέσθη ὅτι παρεδόθη εἰς ἀναριθμήτους ἀσελγείας, ἀλλὰ ἐπροχώρησεν εἰς τόσην μεγάλην θρασύτητα, ὥστε συστηματικῶς διέδιδεν εἰς ὅλους τοὺς τόπους συκοφαντίας κατὰ τῶν Ἑβραίων. Πολλοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς φίλους του, κόλακες καθὼς ἦσαν, βλέποντες τὴν πρόθεσιν τοῦ βασιλέως, τὸν ἀκολουθοῦσαν εἰς τὴν ἐχθρικήν του διάθεσιν κατὰ τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ βασιλιᾶς, ὑπὸ τὴν κακὴν ἐπίδρασιν ὅλων αὐτῶν, δὲν ἠρκέσθη εἰς τὶς ἀναρίθμητες πράξεις ἀσελγείας, ἀλλ’ ἐπροχώρησε εἰς τόσον μεγάλο θράσος, ὥστε διετύπωνε καὶ διέδιδε κατὰ τῶν Ἰουδαίων συκοφαντίες εἰς τοὺς διαφόρους τόπους· πολλοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς κόλακες φίλους του, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν μὲ προσοχήν τὶς προθέσεις τοῦ βασιλιᾶ, ἀκολουθοῦσαν καὶ αὐτοὶ τὴν ἐχθρικὴν διάθεσιν ἐκείνου κατὰ τῶν Ἰουδαίων.

Ἐπῆρε δὲ τὴν ἀπόφασιν καὶ ἀκόμη δημοσιώτερον νὰ δυσφημήσῃ τὸ ἔθνος τῶν Ἑβραίων. Εἰς τὸν πύργον του, λοιπόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς τὸ ἀνάκτορόν του, διέταξε καὶ ἔστησαν μίαν στήλην ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν ἐχάραξαν τὴν ἀκόλουθον ἐπιγραφήν·

Ἐσχεδίασε δὲ ὁ Πτολεμαῖος καὶ ἀπεφάσισε νὰ δυσφημήσῃ δημοσίως τὸ Ἰουδαϊκὸν ἔθνος. Ἔτσι, ἀφοῦ ἔστησε μίαν στήλην εἰς τὸν πύργον τῆς αὐλῆς τοῦ ἀνακτόρου του, ἐχάραξεν ἐπάνω εἰς αὐτὴν τὴν ἀκόλουθον ἐπιγραφήν:

«Δὲν ἐπιτρέπεται εἰς κανένα ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ δὲν προσφέρουν θυσίαν εἰς τοὺς θεοὺς τῆς χώρας, νὰ εἰσέρχωνται εἰς τὰ ἱερά των, δηλαδὴ εἰς τὰς συναγωγάς. Ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Αἴγυπτον νὰ καταγραφοῦν εἰς τοὺς καταλόγους τῶν δούλων, καὶ νὰ περιέλθουν εἰς τὴν κατάστασιν τῆς δουλείας. Ἐκεῖνοι δὲ ἀπὸ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τυχὸν θὰ ἀνθίσταντο εἰς τὴν διαταγὴν αὐτήν, νὰ συλλαμβάνωνται διὰ τῆς βίας καὶ νὰ ἐκτελοῦνται.

«Κανεὶς ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ δὲν θυσιάζουν εἰς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεούς, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἰσέρχεται εἰς τὰ ἱερά (τις συναγωγές) των· ὅλοι δὲ οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Αἴγυπτον, πρέπει νὰ καταγραφοῦν εἰς καταλόγους ὄχι τῶν ἰσοτίμων Ἑλλήνων Μακεδόνων, ἀλλὰ τῶν ἄλλων κατωτέρων λαῶν (τῶν ἰθαγενῶν Αἰγυπτίων), καὶ ἀπὸ ἐλεύθεροι ποὺ εἶναι, νὰ περιέλθουν εἰς κατάστασιν δουλοπαροικίας. Ὅσοι τυχὸν ἀνθίστανται εἰς τὴν διαταγὴν αὐτήν, νὰ συλλαμβάνωνται διὰ τῆς βίας καὶ νὰ θανατώνωνται.

Οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπογράφωνται εἰς τοὺς καταλόγους τῶν ὑποδούλων θὰ στιγματίζωνται καὶ μὲ πυρακτωμένον σίδηρον εἰς τὸ σῶμα των διὰ τοῦ σήματος τοῦ Θεοῦ Διονύσου, ἤτοι μὲ φύλλον κισσοῦ, καὶ νὰ κατατάσσωνται εἰς τὴν προαναφερθεῖσαν ταπεινὴν κοινωνικὴν θέσιν».

Ὅσοι Ἰουδαῖοι θὰ καταγράφωνται εἰς τοὺς ἐν λόγῳ καταλόγους τῶν δούλων, θὰ στιγματίζωνται μὲ πυρακτωμένον σίδηρον εἰς τὸ σῶμα των μὲ τὸ σῆμα - ἔμβλημα τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ Διονύσου, δηλαδὴ μὲ τὸ ψύλλον κισσοῦ· αὐτοὶ δὲ θὰ καταχωρίζωνται εἰς τοὺς καταλόγους καὶ θὰ ὑποβιβάζωνται εἰς τὴν περιωρισμένην καὶ ταπεινὴν κοινωνικὴν θέσιν (κατάστασιν) τῶν ἰθαγενῶν τῆς Αἰγύπτου, ποὺ εἶχαν πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωσίν των (ἀπὸ τὸν Πτολεμαῖον Β' Φιλάδελφον)».

Διὰ νὰ μὴ φανῇ δὲ καὶ καταστῇ ὁ βασιλεὺς μισητὸς ἀπὸ ὅλους, διέταξε καὶ ἔγραψαν καὶ τὸ ἐξῆς· «ἐὰν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους προτιμοῦν νὰ λαμβάνουν μέρος εἰς τὰς εἰδωλολατρικὰς τελετὰς μαζῆ μὲ τοὺς ἄλλους μεμυημένους, αὐτοὶ νὰ εἶναι ἴσοι πρὸς τοὺς πολίτας Ἀλεξανδρεῖς».

Ὁ Φιλοπάτωρ ὅμως, διὰ νὰ μὴ παρουσιασθῇ μισητὸς καὶ θεωρηθῇ ἐχθρὸς ὅλων τῶν Ἰουδαίων, ἔγραψε κάτω ἀπὸ τὴν ἀνωτέρω ἐπιγραφὴν καὶ τοῦτο: «Ἐὰν μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς (τοὺς Ἰουδαίους) προτιμοὺν νὰ συμμετέχουν μὲ ἐκείνους, ποὺ λαμβάνουν μέρος εἰς τὰ (εἰδωλολατρικά) μυστήρια (τοῦ Διονύσου), αὐτοὶ θὰ ἔχουν ἴσα δικαιώματα μὲ τοὺς πολίτες τῆς Ἀλεξανδρείας».

Μερικοί, λοιπόν, ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς κατοίκους τῆς Ἀλεξανδρείας οἱ ὁποῖοι ἐμισοῦσαν τὴν εἴσοδόν των εἰς τὴν πόλιν τῆς εὐσεβείας, τὴν Ἱερουσαλήμ, εὐχερῶς ὑπετάχθησαν εἰς τὴν διαταγὴν τοῦ Φιλοπάτορος, διότι ἐπίστευαν ὅτι μὲ τὴν ἐπικοινωνίαν αὐτὴν πρὸς τὸν βασιλέα θὰ ἀποκτήσουν μεγάλην δόξαν.

Μερικοὶ λοιπὸν ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἤθελαν να στερηθοῦν τὸ δικαίωμα τοῦ Ἀλεξανδρέως πολίτου μὲ τόσον ἄκληρον τίμημα καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν καμμίαν διάθεσιν νὰ ἀνεβαίνουν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν πόλιν τῆς Ἰουδαϊκῆς εὐσεβείας, ἐξώμοσαν καὶ παρέδωσαν προθύμως τοὺς ἑαυτούς των εἰς τὸ διάταγμα τοῦ Πτολεμαίου· ἔγιναν ἐξωμόται, διότι ἐπερίμεναν ὅτι θὰ ἐγίνοντο μέτοχοι μεγαλυτέρου γοήτρου καὶ κοσμικῆς δόξης ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνίαν καὶ συναναστροφήν, ποὺ θὰ εἶχαν μὲ τὸν βασιλιᾶ.

Οἱ περισσότεροι ὅμως ἔμειναν στερεοὶ εἰς τὴν πίστιν των μὲ γενναίαν ψυχήν, καὶ δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν εὐσέβειάν των. Προσφέροντες δὲ χρήματα, διὰ νὰ ἐξασφαλίσουν μίαν ἄνευ φόβου ζωήν, προσπαθοῦσαν μὲ αὐτὰ νὰ ἁπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰς ἀπογραφάς.

Οἱ περισσότεροι ὅμως ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἔμειναν ἀμετακίνητοι εἰς τὴν πίστιν τῶν πατέρων των μὲ ψυχὴν σταθεράν, γενναίαν καὶ ἀποφασιστικὴν καὶ δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν εὐσεβῆ αὐτὴν πίστιν. Προσφέροντες δὲ χρήματα εἰς τοὺς ἀξιωματούχους τοῦ Φιλοπάτορος ὡς ἀντάλλαγμα διὰ τὴν ἑξαγορὰν τῆς ζωῆς των, προσπαθοῦσαν άφόβως νὰ γλυτώσουν καὶ νὰ ἁπαλλάξουν τοὺς ἑαυτούς των ἀπὸ τὴν καταγραφήν (τὴν ἀπογραφὴν εἰς τοὺς καταλόγους).

Στηρίζοντες δὲ τὰς ὡραίας ἐλπίδας των εἰς τὴν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ βοήθειαν, ἐβδελύσσοντο ἐκείνους, ποὺ ἀποχωροῦσαν ἀπὸ τὴν θρησκείαν των, τοὺς ἐθεωροῦσαν ἐχθροὺς τοῦ ἔθνους των καὶ οὐδεμίαν εἰς αὐτοὺς συναναστροφὴν καὶ βοήθειαν παρεῖχον.

Οἱ Ἰουδαῖοι αὐτοὶ ἔμεναν μὲ τὴν βεβαίαν καὶ σταθερὰν ἐλπίδα, ὅτι θὰ λάβουν ἀνακούφισιν καὶ βοήθειαν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐσιχαίνοντο δὲ ὅσους Ἰουδαίους ἀποχωροῦσαν καὶ ἐγίνοντο ἐξωμόται, καὶ τοὺς ἐθεωροῦσαν ὡς ἐχθροὺς τοῦ ἔθνους των τοὺς ἀπέκλειαν δὲ ἀπὸ τὴν συνήθη κοινωνικὴν ἐπικοινωνίαν καὶ συναλλαγὴν καὶ τοὺς ἐστεροῦσαν ἀπὸ τὴν ἀμοιβαίαν βοήθειαν καὶ διευκόλυνσιν.

Ὅταν ὁ ἀσεβὴς Φιλοπάτωρ ἐπληροφορήθη τὴν εὐσεβῆ αὐτὴν στάσιν τῶν Ἑβραίων, ἐπικράνθη καὶ ἐξωργίσθη πάρα πολύ, ὄχι μόνον ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων τῆς Ἀλεξανδρείας ἀλλά, βαρύτερον μάλιστα, καὶ ἐναντίον ὅλων τῶν εἰς τὴν χώραν εὑρισκομένων Ἑβραίων. Διέταξε δὲ νὰ σπεύσουν καὶ νὰ συγκεντρώσουν ὅλους τοὺς Ἑβραίους εἰς ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ μέρος ἐντὸς τῆς Ἀλεξανδρείας καὶ νὰ τοὺς θανατώσουν μὲ ἕνα βασανιστικὸν θάνατον.

Ὅταν ὁ θεομισὴς καὶ παράνομος Φιλοπάτωρ ἀντελήφθη καὶ ἐνόησε τὴν κατάστασιν, ποὺ ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὴν ἄρνησιν τῶν περισσοτέρων Ἰουδαίων νὰ συμμορφωθοῦν πρὸς τὸ διάταγμά του, ἐμελαγχόλησε καὶ ἐπικράνθη τόσον πολύ, ὥστε ἐξωργίσθη ὑπερβολικὰ ὄχι μόνον ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἐζοῦσαν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν, ἀλλ’ ἐφέρετο μὲ τρόπον περισσότερον ἐχθρικὸν καὶ σκληρὸν ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εὑρίσκοντο ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρειαν, εἰς τὴν ὕπαιθρον. Διέταξε δὲ νὰ σπεύσουν γρήγορα οἱ ἀπεσταλμένοί του καὶ νὰ συγκεντρώσουν ὅλους αὐτοὺς τοὺς Ἰουδαίους τῆς ὑπαίθρου μαζὶ εἰς ἕνα τόπον καὶ νὰ τοὺς θανατώσουν μὲ τὸν πλέον σκληρὸν καὶ βασανιστικὸν θάνατον.

Ὅταν δὲ ὅλα αὐτὰ ἐκοινοποιήθησαν καὶ ἐτέθησαν εἰς ἰσχὺν μία γενικὴ βοὴ ἠκούετο ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὰ αὐτὰ φρονήματα διὰ τὴν κακοποίησιν ἐκείνων, καὶ εὔρισκαν τώρα τὴν εὐκαιρίαν, νὰ κάμουν τὸ κακόν, διὰ τὴν διάπραξιν τοῦ ὁποίου μέχρι τώρα ἠμποδίζοντο ἀπὸ τοὺς καθιερωμένους νόμους.

Καθ’ ὃν χρόνον ἐλαμβάνοντο αὐτὰ τὰ μέτρα, μία ἐχθρικὴ καὶ κακεντρεχὴς φήμη διεδίδετο κατὰ τρόπον θορυβώδη ἐναντίον τοῦ γένους τῶν Ἰουδαίων. Ἡ φήμη αὐτη διεδίδετο ἐκ μέρους ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὴν ἰδίαν γνώμην καὶ τὸ ἴδιον φρόνημα διὰ τὴν κακοποίησιν τῶν Ἰουδαίων καὶ εὕρισκαν τώρα ἀφορμὴν νὰ ἐκδηλώσουν τὴν κακήν των πρόθεσιν, πρᾶγμα διὰ τὸ ὁποῖον τοὺς ἀνεχαίτιζαν μέχρι τότε οἱ ὑπάρχοντες νόμοι.

Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως καθ’ ὅλον αὐτὸν τὸν καιρὸν ἐκρατοῦσαν ἀπαραμείωτον τὴν καλήν των διάθεσιν καὶ τὴν ἀφοσίωσίν των πρὸς τοὺς βασιλεῖς.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ οἱ Ἰουδαῖοι συνέχιζαν νὰ διατηροῦν τὴν καλήν των διάθεσιν πρὸς τὴν βασιλικὴν δυναστείαν καὶ νὰ τρέφουν ἀκλόνητον πίστιν καὶ ἀφοσίωσιν πρὸς αὐτήν.

Ἐπειδὴ ὅμως ἐσέβοντο τὸν Θεὸν καὶ ἐπολιτεύοντο σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους αὐτοῦ, ἀπεχωρίζοντο ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους λόγῳ τῶν τροφῶν, τὰς ὁποίας ὁ Νόμος των δὲν ἐπέτρεπεν εἰς αὐτούς. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἦσαν μισητοὶ εἰς μερικοὺς ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Ἐπειδὴ ὅμως ἐλάτρευαν καὶ ηὐλαβοῦντο βαθύτατα τὸν Θεὸν καὶ ἐζοῦσαν σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιον Νόμον του, διεχώριζαν τοὺς ἑαυτούς των ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους εἰς τὸ ζήτημα τῶν τροφῶν, τὶς ὁποῖες ἀπηγόρευεν ὁ Μωσαϊκὸς νόμος. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἐφαίνοντο μισητοὶ εἰς μερικοὺς ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαούς.

Ἐπειδὴ ὅμως αὐτοὶ ἐστολίζοντο μὲ τὰ καλὰ ἔργα, ποὺ ἀρμόζουν εἰς τοὺς δικαίους ἀνθρώπους, ἀνεστρέφοντο μὲ ὅλους καὶ ἔτσι ἀποκτοῦσαν τὴν ἐκτίμησιν αὐτῶν.

Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐστολίζοντο μὲ ἐνάρετον διαγωγὴν καὶ ἔργα ἀγαθά, εἶχαν ἐπικοινωνίαν μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἔτσι ἀποκτοῦσαν τὴν ὑπόληψιν καὶ τὴν ἐκτίμησιν ὅλων αὐτῶν.

Ἀλλὰ οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς τὴν περίφημον αὐτὴν διαγωγὴν καὶ συμπεριφορὰν τῶν Ἑβραίων ἐνώπιον ὅλων τῶν ἀνθρώπων δὲν τὴν ὑπελόγιζαν καθόλου.

Ὅμως οἱ ἀλλόφυλοι ἐχθροί των δὲν ἐλογάριαζαν οὔτε ὑπελόγιζαν καθόλου τὴν ἐνάρετον διαγωγὴν καὶ τὰ ἀγαθὰ ἔργα τῶν Ἰουδαίων, ποὺ διεφημίζοντο καὶ διεκηρύττοντο μεταξὺ όλων.

Τὴν ἄρνησίν των ὅμως νὰ προσκυνοῦν τὰ εἴδωλα καὶ ἀνθρώπους καὶ τὴν ὡς πρὸς τὰς τροφὰς διαφοράν των μὲ τοὺς ἄλλους λαούς, τὴν διέδιδαν εὐρύτατα, μὲ ὑπερβολὴν μάλιστα, λέγοντες, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι οὔτε εἰς τὸν βασιλέα, οὔτε εἰς τὰς ἀνωτέρας ἀρχὰς ὑποτάσσονται, καὶ ὅτι εἶναι ἐχθροί των καὶ μὲ μεγάλην ἐχθρότητα ἐναντιώνονται πρὸς τὴν κρατοῦσαν κατάστασιν. Ἔτσι δὲ διέδιδαν πολὺ μεγάλας συκοφαντίας ἐναντίον αὐτῶν.

Ἀντὶ τούτου ἐψιθύριζαν καὶ διέδιδαν κατὰ τρόπον ἐξωγκωμένον τὴν διαφορὰν τῶν Ἰουδαίων εἰς τὰ θέματα τῆς λατρείας (τῆς προσκυνήσεως τῶν εἰδώλων καὶ του βασιλιᾶ) καὶ τῶν τροφῶν, ἰσχυριζόμενοι ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί (οἱ Ἰουδαῖοι) δὲν ἦσαν ὑπάκουοι καὶ εἰλικρινεῖς οὔτε εἰς τὸν βασιλιᾶ οὔτε εἰς τοὺς ἀξιωματούχους του (τοὺς πολιτικοὺς καὶ στρατιωτικούς). Ἀντιθέτως διέκειντο ἐχθρικῶς καὶ ἔφερναν μεγάλην ἀντίστασιν εἰς τὴν διακυβέρνησιν καὶ τὰ συμφέροντα τοῦ κράτους. Ἔτσι μὲ τοὺς ψιθύρους καὶ τὶς διαδόσεις αὐτὲς προσέθεταν μεγάλες κατηγορίες καὶ συκοφαντίες εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἐπεβάρυναν περισσότερον τὴν θέσιν των.

Οἱ ἄλλοι ὅμως ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν πόλιν καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν καθόλου ἀδικηθῆ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ὅταν ἔβλεπαν τὴν ἀπροσδόκητον αὐτὴν ἀναταραχὴν ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἀνεμπόδιστον τὴν γενικὴν καταφορὰν ἐναντίον των, δὲν εἶχαν μὲν τὴν δυνατότητα νὰ τοὺς βοηθήσουν φανερῶς, διότι ἡ κρατοῦσα κατάστασις ἦτο τυραννική, τοὺς παρηγοροῦσαν ὅμως καὶ ἐδυσφοροῦσαν οἱ ἴδιοι καὶ παρηγοροῦσαν τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς ἔλεγον, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ παρὰ θὰ μεταβληθῇ ἡ κατάστασις.

Οἱ εἰδωλολάτραι Ἕλληνες, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν πόλιν καὶ δὲν εἶχαν ὑποστῇ καμμίαν βλάβην ἢ ἀδικίαν ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ὅταν εἶδαν τὴν ἀπροσδόκητον ἀναταραχὴν γύρω ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς (τοὺς Ἰουδαίους) καὶ τὶς ἀνεμπόδιστες ἐπιθέσεις, ποὺ ἐγίνοντο ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, τοὺς παρηγοροῦσαν καὶ ἐδυσφοροῦσαν δι’ ὅσα ὑπέφεραν οἱ Ἰουδαῖοι· τοὺς ἔλεγαν δὲ ὅτι ἡ κατάστασις θὰ ἀλλάξῃ εἰς τὸ καλύτερον. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ κατάστασις, κάτω ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐζοῦσαν, ἦταν τυραννική, δὲν ἠμποροῦσαν νὰ τοὺς βοηθήσουν οὐσιαστικά.

Ἐπὶ πλέον δὲ ὅτι ἕνα τόσον ἐπίσημον ἔθνος, ποὺ κανένα δὲν εἶχεν ἀδικήσει, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ παραγνωρισθῇ καὶ νὰ μὴ λάβῃ κάποιαν βοήθειαν.

Διότι μία τόσον μεγάλη καὶ σημαντικὴ κοινότης (ὅπως ἦταν ἡ Ἰουδαϊκή) δὲν ἔπρεπε νὰ ἀγνοηθῇ, νὰ περιφρονηθῇ καὶ νὰ ἀφεθῇ εἰς τὴν τύχην της, ὥστε νὰ χαθῇ, ὅταν μάλιστα τὰ μέλη τῆς κοινότητος αὐτῆς δὲν διέπραξαν καμμίαν ἀδικίαν καὶ κανένα σφάλμα.

Μερικοὶ δὲ γείτονες καὶ φίλοι τῶν Ἰουδαίων καὶ συνάδελφοί των εἰς τὰς ἐμπορικὰς συναλλαγὰς ἔπαιρναν μερικοὺς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἰδιαιτέρως καὶ ἔδιδον πρὸς αὐτοὺς ὑπόσχεσιν, ὅτι θὰ πράξουν πᾶν τὸ δυνατὸν καὶ συστηματικόν, διὰ νὰ προσφέρουν εἰς αὐτοὺς βοήθειαν.

Ἤδη δὲ ὡρισμένοι ἀπὸ τοὺς γείτονες καὶ τοὺς φίλους τῶν Ἰουδαίων καὶ συνάδελφοί των εἰς τὸ ἐμπόριον, ἀφοῦ ἔπαιρναν μερικοὺς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἰδιαιτέρως καὶ μυστικῶς, τοὺς ἔδιδαν ὑποσχέσεις ὅτι θὰ τοὺς βοηθήσουν καὶ ὅτι θὰ ἐντείνουν εἰς τὸν ὕψιστον βαθμὸν τὶς προσπάθειές των διὰ νὰ τοὺς βοηθήσουν.

Ὁ Φιλοπάτωρ ὅμως ἀλαζονικὸς καὶ ἀγέρωχος λόγῳ τῆς πρὸς τὸ παρὸν εὐημερίας του, καὶ μὴ βλέπων καθόλου τὴν δύναμιν τοῦ μεγάλου Θεοῦ, νομίζων δὲ ὅτι θὰ εὑρίσκετο πάντοτε εἰς τὴν θέσιν, ποὺ σήμερον κατεῖχεν, ἔγραψεν ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων τὴν ἀκόλουθον ἐπιστολήν·

Ὁ δὲ βασιλιᾶς Πτολεμαῖος φουσκωμένος, καμαρώνων καὶ ὑπερηφανευόμενος διὰ τὴν παροῦσαν εὐημερίαν του, χωρὶς νὰ βλέπῃ καὶ νὰ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψιν τὴν δύναμιν τοῦ μεγίστου Θεοῦ, ἐλπίζων δὲ ὅτι πάντοτε θὰ μένῃ σταθερὸς εἰς τὴν ἰδίαν βουλὴν καὶ θέσιν, τὴν ὁποίαν κατεῖχεν, ἔγραψεν ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων τὴν ἀκόλουθον ἐπιστολήν:

«ἐγώ, ὁ Πτολεμαῖος ὁ Φιλοπάτωρ εὔχομαι χαρὰν καὶ ὑγείαν εἰς τοὺς στρατηγοὺς καὶ στρατιώτας μου τῶν διαφόρων περιοχῶν τῆς Αἰγύπτου.

«Ὁ Βασιλεὺς Πτολεμαῖος ὁ Φιλοπάτωρ πρὸς τοὺς στρατηγοὺς καὶ στρατιώτας, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ εἰς ὅλες τὶς ἐπαρχίες, εὔχεται εἰς αὐτοὺς νὰ χαίρουν καὶ νὰ ὑγιαίνουν!

Καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος εἶμαι καλά, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ κατάστασις τῶν πραγμάτων μας.

Ὑγιαίνω δὲ καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑποθέσεις τοῦ κράτους προχωροῦν καλὰ καὶ εὐημεροῦν.

Ἡ ἐκστρατεία μας ἐναντίον τῆς Ἀσίας, διὰ τὴν ὁποίαν καὶ σεῖς γνωρίζετε, μὲ τὴν ἀπρόσκοπτον βοήθειαν τῶν θεῶν καὶ μὲ τὴν ἰδικήν σας ἀνδρείαν, ἔφθασεν εἰς ἄριστον τέλος σύμφωνα πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν ὅλων μας.

Ἀφοῦ ἡ ἐκστρατεία μας, ποὺ ἔγινε ἐνάντιον τῆς Ἀσίας, περὶ τῆς ὁποίας γνωρίζετε καὶ σεῖς, ἔχει ἀχθῆ εἰς αἴσιον πέρας, ὅπως τὴν εἴχαμε σχεδιάσει καὶ ἐπιθυμήσει, μὲ τὴν ἀπρόσκοπτον βοήθειαν τῶν θεῶν πρὸς ἡμᾶς καὶ μὲ τὴν ἰδικήν μας ἀνδρείαν,

Ἔχομεν δὲ τὴν γνώμην ὅτι, ὄχι μὲ τὴν δύναμιν τῶν ὅπλων, ἀλλὰ μὲ τὴν πολλὴν φιλανθρωπίαν καὶ στοργήν, ἐκερδίσαμεν τοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην. Μὲ πολλὴν δὲ εὐχαρίστησιν ἐκάμαμεν εἰς αὐτοὺς κάθε τι καλόν.

ἐθεωρήσαμεν ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ κυβερνήσωμεν τὰ ἔθνη, ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην, μὲ τὴν βίαν καὶ τὴν δύναμιν τῶν ὅπλων. Ἦταν καλύτερον νὰ τὰ ἐπιμεληθῶμεν καὶ νὰ τὰ φροντίσωμεν μὲ ἐπιείκειαν καὶ πολλὴν φιλανθρωπίαν καὶ νὰ ἐπιδαψιλεύσωμεν εἰς αὐτὰ εὐεργεσίες μὲ χαρὰν καὶ προθυμίαν.

Καὶ εἰς τοὺς ἀνὰ τὰς διαφόρους πόλεις ναοὺς παρεχωρήσαμεν πολλὰ ἔσοδα. Ἀπεφασίσαμεν δὲ καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ νὰ τιμήσωμεν τὸν ναὸν τῶν ἀλιτηρίων ἐκείνων Ἑβραίων, οἱ ὁποῖοι ποτὲ δὲν ἔπαυσαν νὰ φέρωνται ἀπερισκέπτως ἀπέναντί μας.

Ὅταν δὲ ἐχορηγήσαμεν καὶ διενείμαμεν μεγάλα ἔσοδα εἰς τοὺς ναοὺς τῶν πόλεων, ἐφθάσαμεν καὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ ἀνεβήκαμε διὰ νὰ τιμήσωμεν τὸν ναὸν τῶν ἀσεβῶν καὶ καταραμένων Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ποτὲ δὲν ἔπαυσαν νὰ φέρωνται μὲ ἀπερισκεψίαν καὶ ἀνοησίαν.

Αὐτοὶ μὲ τὰ λόγια των μὲν ἐδέχθησαν εὐμενῶς τὴν ἐκεῖ παρουσίαν μας, πράγματι ὅμως δολίως ἐφέρθησαν ἀπέναντί μας. Διότι, ἐνῷ ἡμεῖς εἴχομεν τὴν προθυμίαν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸν ναόν των καὶ μὲ λαμπρότατα καὶ ἄριστα ἀφιερώματα νὰ τὸν τιμήσωμεν,

Αὐτοὶ λοιπὸν μὲ τὰ λόγια μὲν ἐδέχθησαν τὴν ἐκεῖ παρουσίαν μας εὐμενῶς, εἰς τὴν πραγματικότητα ὅμως μᾶς ἐφέρθησαν μὲ ἀνειλικρίνειαν καὶ ὑποκρισίαν. Διότι ὅταν ἐδείξαμεν προθυμίαν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸν ναόν των καὶ νὰ τὸν τιμήσωμεν μὲ τὰ πλέον ἐξαίρετα, σπάνια καὶ ὠραία ἀφιερώματα,

ἐκεῖνοι κυριαρχούμενοι ἀπὸ τὴν πατροπαράδοτον ὑπερηφάνειάν των, ἠμπόδισαν τὴν εἴσοδόν μας, ἀδιαφορήσαντες διὰ τὴν δύναμίν μας καὶ τὴν πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους φιλανθρωπίαν μας.

αὐτοί (οἱ Ἰουδαῖοι), ὠθούμενοι καὶ παρασυρόμενοι ἀπὸ τὸν ἐκ παλαιοτάτων χρόνων ριζωμένον ἐγωϊσμόν των, μᾶς ἐμπόδισαν ἀπὸ τοῦ νὰ εἰσέλθωμεν. Ἔτσι ἐστέρησαν τοὺς ἑαυτούς των ἀπὸ τοῦ νὰ δεχθοῦν τὴν δύναμίν μας, ἕνεκα τῆς φιλανθρωπίας, ποὺ τρέφομεν πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Ἔτσι δὲ ἐφανέρωσαν πλέον καθαρὰ τὴν ἐχθρότητά των ἐναντίον μας, διότι μόνον αὐτοὶ ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη δὲν ἠθέλησαν, λόγῳ τοῦ ἐγωισμοῦ των, νὰ κάμουν τίποτε τὸ ὀρθὸν ἐνώπιον τῶν βασιλέων, οἱ ὁποῖοι εἶναι καὶ δι’ αὐτοὺς εὐεργέται.

Ὅμως, μὲ τὸ νὰ φανερώσουν τὴν πρὸς ἡμᾶς ἐχθρότητά των, καθίστανται ὁ μόνος λαὸς μεταξὺ ὅλων τῶν ἐθνῶν, ὁ ὁποῖος ἐπαίρεται καὶ κομπάζει, περιφρονῶν τοὺς βασιλεῖς καὶ τοὺς εὐεργέτας των, καὶ δείχνουν ἔτσι ὅτι δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ ἀποδίδουν τίποτε τὸ εἰλικρινὲς καὶ γνήσιον.

Ἡμεῖς συμπεριεφέρθημεν πρὸς αὐτοὺς ἀνάλογα πρὸς τὴν παράφρονα στάσιν των καὶ μετὰ τὴν νίκην μας ἐπανήλθομεν εἰς τὴν Αἴγυπτον, εἰς ὅλους δὲ ἐκείνους τοὺς λαοὺς ἀνταπεκρίθημεν μὲ φιλανθρωπίαν καὶ ἐπράξαμεν ἀπέναντί των ὅ,τι ἔπρεπε.

Ἀλλ’ ἠμεῖς, αφοῦ συμπεριφερθήκαμε πρὸς αὐτοὺς σύμφωνα πρὸς τὴν ἀνόητον συμπεριφοράν των καὶ ἀφοῦ ἐπεστρέψαμεν νικηταὶ εἰς τὴν Αἴγυπτον, ἐφερθήκαμε πρὸς ὅλα τὰ ἔθνη, ποὺ συνηντήσαμεν, μὲ φιλανθρωπίαν· ἐκάμαμεν εἰς αὐτοὺς ὅ,τι ἔπρεπε.

Παρ’ ὅλην δὲ τὴν ἄφρονα συμπεριφορὰν τῶν Ἑβραίων τῆς Ἱερουσαλήμ, ἡμεῖς ἐχορηγήσαμεν ἀμνηστίαν εἰς ὅλους τοὺς ἐν τῇ Αἰγύπτῳ ὁμοφύλους των ἕνεκα τῆς συμμαχίας, τὴν ὁποίαν ἄλλοτε μᾶς εἶχαν προσφέρει. Ἕνεκα δὲ τῆς πίστεως καὶ τῆς ἁπλότητος, μὲ τὴν ὁποίαν ἀπ’ ἀρχῆς εἶχαν διαπράξει πολλὰς ἀνδραγαθίας, ἠθελήσαμεν νὰ ἀλλάξωμεν τρόπον συμπεριφορᾶς μας πρὸς αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς ἀξιώσωμεν τῆς τιμῆς, νὰ γίνουν πολῖται Ἀλεξανδρεῖς καὶ νὰ τοὺς καταστήσωμεν κοινωνοὺς τῶν ἰσοβίων ἱερέων.

Μεταξὺ τῶν μέτρων αὐτῶν ἐγνωστοποιήσαμεν εἰς ὅλους τὴν ἀμνηστίαν, ποὺ ἐχορηγήσαμεν εἰς τοὺς ὁμοφύλους των (τῆς Αἰγύπτου), τόσον ἕνεκα τῆς συμαχίας των μαζί μας, ὅσον καὶ διὰ τις μυριάδες τῶν ὑποθέσεων, ποὺ τοὺς εἴχαμε ἐμπιστευθῆ μὲ πᾶσαν ἁπλότητα καὶ ἐλευθερίαν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς (ἀπὸ πολὺ παλαιά). Ἀφοῦ δὲ ἐτολμήσαμεν νὰ ἀλλάξωμεν πολλὲς καταστάσεις, ἀπεφασίσαμεν ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ τοὺς καταστήσωμεν ἀξίους τῆς Ἀλεξανδρινῆς ἰθαγενείας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ τοὺς κάμωμεν μέλη τῆς τάξεως τῶν ἰσοβίων ἱερέων (τῶν μυστηρίων τοῦ Διονύσου)· (ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν: Κοινωνοὺς τῶν τακτικῶν θρησκευτικῶν [εἰδωλολατρικῶν] μας ἱεροτελεστιῶν).

Αὐτοὶ ὅμως ἔδειξαν ἀντίθετον συμπεριφορὰν ἀπέναντί μας καὶ μὲ τὴν ἔμφυτον κακίαν των ἀπώθησαν τὴν καλήν μας προσφορὰν καὶ ἐπροτιμοῦσαν κάθε τι φαῦλον.

Ἀλλ’ αὐτοί, κυριευμένοι ἀπὸ τὴν ἔμφυτον κακίαν καὶ τὰ κακὰ ἤθη των, ἐδέχθησαν τὴν προσφοράν μας αὐτὴν μὲ τρόπον ἀντίθετον ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ προωρίζετο, καὶ ἀπώθησαν αὐτό, ποὺ εἶναι καλόν, ἐπειδὴ κλίνουν καὶ διατίθενται εὐμενῶς πρὸς τὰ πονηρὰ καὶ χαμερπῆ,

Καὶ ὄχι μόνον ἀπεστράφησαν τὸ ἀνεκτίμητον δικαίωμα τοῦ πολίτου τῆς Ἀλεξανδρείας, ἀλλὰ μὲ τὰ λόγια των καὶ μὲ τὴν σιωπήν των ἀποστρέφονται τοὺς ὀλίγους ἀπὸ αὐτοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι διάκεινται φιλικῶς πρὸς ἡμᾶς. Μὲ ὅλην των δὲ αὐτὴν τὴν ἐπαίσχυντον συμπεριφορὰν καὶ ζωήν, φαίνεται ὅτι ἐπιδιώκουν εὐκαιρίαν νὰ καταστρέψουν καὶ ἡμᾶς καὶ τὰ κατορθώματά μας, ὅσον τὸ δυνατὸν συντομώτερον.

καὶ ὄχι μόνον ἀπέρριψαν καὶ ἀπελάκτισαν τὸ ἀτίμητον δικαίωμα τοῦ Ἀλεξανδρινοῦ πολίτου, ἀλλὰ μὲ τὸν λόγον καὶ τὴν σιωπήν των σιχαίνονται καὶ ἀποστρέφονται τοὺς ὀλίγους ἀπὸ αὐτοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι διάκεινται ἀπέναντί μας εὐμενῶς καὶ μᾶς φέρονται μὲ εἰλικρίνειαν. Εἰς κάθε περίστασιν ὑποπτεύονται καὶ νομίζουν ὅτι μὲ τὸν ἐπαίσχυντον καὶ κακῆς ὑπολήψεως ἰδιαίτερον τρόπον ζωῆς των πολὺ συντὸμως ἠμεῖς θὰ μεταβάλωμεν τὰ διατάγματα καὶ τὴν πολιτικήν μας καὶ θὰ καταστρέψωμεν τὰ κατορθώματά μας.

Ἐπειδὴ δέ, βάσει ἀναντιρρήτων ἀποδείξεων, ἔχομεν βεβαιωθῇ πλήρως, ὅτι αὐτοὶ σκέπτονται καὶ διάκεινται πάντοτε καὶ κατὰ πάντα ἐχθρικῶς πρὸς ἡμᾶς, ἐπειδὴ δὲ ἔχομεν καθῆκον νὰ φροντίσωμεν, ὅπως μὴ εἰς περίστασιν αἰφνιδίας μελλοντικῆς ἐπαναστάσεως ἔχωμεν αὐτοὺς τοὺς ἀσεβεῖς καὶ προδότας καὶ βαρβάρους καὶ ἐχθροὺς εἰς τὰ νῶτα μας,

Ἕνεκα τούτου, ἐπειδὴ εἴμεθα πεπεισμένοι ἀπολύτως ἀπὸ τὶς ἀποδείξεις, ποὺ ἔχομεν, ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί (οἱ Ἰουδαῖοι) διάκεινται ἀπέναντί μας δυσμενῶς πάντοτε καὶ μὲ κάθε τρόπον, ἔχομεν λάβει προφυλάξεις μήπως, εἰς περίπτωσιν αἰφνιδίας μελλοντικῆς ἐπαναστάσεως ἐναντίον μας, ἔχωμεν τυχὸν τοὺς παρανόμους καὶ θεομισεῖς αὐτοὺς εἰς τὰ νῶτα μας ὡς προδότας καὶ βαρβάρους ἐχθρούς.

διὰ τοῦτο ἔχομεν διατάξει, ἀπὸ ἀμέσως μόλις ληφθῆ αὐτὴ ἡ ἐπιστολή, χωρὶς καμμίαν ἀναβολήν, νὰ ἀποστείλετε πρὸς ἡμᾶς ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη δεμένους μὲ σιδηρᾶ δεσμὰ τοὺς προαναφερθέντας Ἑβραίους μὲ τὰς γυναῖκας των καὶ τὰ παιδιά των, ὑβρίζοντες καὶ βασανίζοντες αὐτούς, διὰ νὰ τοὺς παραδώσωμεν εἰς σκληρὸν καὶ ἀτιμωτικὸν θάνατον, ὅπως ἄλλωστε ἁρμόζει εἰς τοιούτους ἐχθρούς.

Διὰ τοῦτο ἔχομεν προστάξει, όπως, εὐθὺς μόλις ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ φθάσῃ εἰς τὰ χέρια σας, ἀποστείλετε χωρὶς καμμίαν ἀναβολὴν τὴν ἰδίαν στιγμὴν εἰς ἡμᾶς ἐκείνους (τοὺς Ἰουδαίους), οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν καὶ διαιτῶνται μεταξύ σας, μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά των, μὲ ἐξευτελισμούς, βιαίαν κακομεταχειρίσῃ καὶ βασανισμούς, καὶ δεμένους γερὰ ἀπὸ ὅλα τα μέρη μὲ σιδηρᾶ δεσμά, διὰ νὰ ὑποστοῦν φοβερὸν καὶ ἐπονείδιστον θάνατον, όπως ἁρμόζει εἰς τέτοιους κακοβούλους ἐχθρούς.

Διότι, ὅταν αὐτοὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὁμαδικῶς, τιμωρηθοῦν, εἵμεθα βέβαιοι ὅτι κατὰ τὸν ὑπόλοιπον χρόνον τῆς ζωῆς μας τὰ πράγματα τοῦ βασιλείου μας θὰ ἀποκατασταθοῦν σταθερά, ἄριστα καὶ μὲ πλήρη εἰρήνην.

Διότι ὅταν ὅλοι αὐτοὶ θὰ ἔχουν τιμωρηθῇ ὁμαδικῶς, εἴμεθα βέβαιοι ὅτι κατὰ τὸν ὑπόλοιπον χρόνον αἱ ὑποθέσεις τοῦ κράτους θὰ ἀποκατασταθοῦν δι’ ἡμᾶς καὶ ὅλα θὰ προχωροῦν κατὰ τὸν πλέον σταθερόν, ὑγιῆ καὶ ἄριστον τρόπον.

Ἐκεῖνος δὲ ὁ ὁποῖος τυχὸν θὰ ἀποκρύψῃ κάποιον ἐκ τῶν Ἰουδαίων, ἀπὸ γέροντος μέχρι μικροῦ παιδιοῦ καὶ μέχρις αὐτῶν ἀκόμη τῶν θηλαζόντων νηπίων, θὰ τιμωρηθῇ μὲ τρομερὰ βάσανα αὐτὸς καὶ ὅλη ἡ οἰκογένεια του.

Ἐὰν δὲ κανεὶς ἀποκρύψῃ καὶ προσφέρῃ ἄσυλον εἰς κάποιον Ἰουδαῖον, ἀπὸ γέροντος μέχρι μικροῦ παιδιοῦ, μέχρι καὶ αὐτῶν ἀκόμη τῶν βρεφῶν, ποὺ θηλάζουν, αὐτὸς θὰ ὑποβληθῇ εἰς τὸ βασανιστικὸν ὄργανον, ποὺ λέγεται τύμπανον, καὶ θὰ βασανισθῇ μέχρι θανάτου, μαζὶ μὲ ὅλην τὴν οἰκογένειάν του.

Ἐκεῖνος δὲ ὁ ὁποῖος θὰ θελήσῃ, νὰ καταγγείλῃ Ἰουδαῖον παραμένοντα πιστὸν εἰς τὴν θρησκείαν του, ὄχι μόνον θὰ λάβῃ τὴν περιουσίαν τοῦ καταγγελθέντος καὶ εἰς καταδίκην ὁδηγουμένου Ἑβραίου, ἀλλὰ ἀκόμη θὰ λάβῃ ἀπὸ τὸ βασιλικὸν θησαυροφυλάκιον δύο χιλιάδας ἀργυρᾶς δραχμάς· ἐὰν δὲ εἶναι δοῦλος, θὰ γίνῃ ἐλεύθερος, καὶ ἐπὶ πλέον θὰ στεφανωθῇ μὲ τιμητικὸν στέφανον.

Ὁποιοσδήποτε δὲ ἐπιθυμεῖ νὰ δώσῃ πληροφορίες καὶ νὰ καταγγείλῃ Ἰουδαῖον, αὐτὸς θὰ λάβῃ τὴν περιουσίαν τοῦ ἐνόχου καὶ ὑποδίκου αὐτοῦ Ἰουδαίου, καθὼς ἐπίσης καὶ δύο χιλιάδες (2.000) ἀργυρὲς δραχμὲς ἀπὸ τὸ βασιλικὸν ταμεῖον. Ἐπὶ πλέον δὲ (ἐφ’ ὅσον εἶναι δοῦλος) θὰ λάβῃ τὴν ἐλευθερίαν του καὶ θὰ στεφανωθῇ μὲ τιμητικὸν στέφανον.

Κάθε δὲ τόπος, ὅπου τυχὸν θὰ εὑρεθῇ κρυπτόμενος Ἑβραῖος, θὰ κηρυχθῇ ἀπροσπέλαστος καὶ θὰ παραδοθῇ εἰς τὸ πῦρ καὶ θὰ εἶναι ἄβατος εἰς κάθε θνητὴν ὕπαρξιν, κατὰ πάντα ἄχρηστος εἰς ὅλον τὸν κατόπιν χρόνον».

Κάθε δὲ τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ ἀνακαλυφθῇ ὅτι κρύπτεται καὶ φυλάσσεται Ἰουδαῖος, θὰ κηρυχθῇ καὶ θὰ καταστῇ ἀπρόσιτος καὶ θὰ παραδοθῇ εἰς τὴν φωτιά. Ἔτσι θὰ καταστῇ ἐντελῶς ἄχρηστος διὰ κάθε θνητὸν εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα».

Αὐτὰ περιεῖχεν ἡ γραπτὴ διαταγὴ τοῦ Πτολεμαίου.

Τέτοιο ἦταν τὸ σχέδιον καὶ τὸ περιεχόμενον τῆς ἐπιστολῆς - διατάγματος, ποὺ ἔγραψε καὶ ἀπέστειλεν ὁ Πτολεμαῖος.

Παντοῦ δέ, ὅπου διεδίδετο ἡ διαταγὴ αὐτὴ τοῦ βασιλέως, οἱ ἐθνικοί, ἐχθροὶ πρὸς τοὺς Ἑβραίους, ὀργάνωναν συμπόσια μὲ δαπάνας τοῦ δημοσίου μετὰ χαρᾶς καὶ ἀλαλαγμῶν. Καὶ ἔτσι τὰ πρὸ πολλοῦ εἰς τὰς καρδίας των ριζωμένα σκληρὰ σὰν πέτρα μίση ἐναντίον τῶν Ἑβραίων ἐγίνοντο πλέον φανερά.

Εἰς κάθε τόπον δὲ ὅπου ἔφθανε τὸ διάταγμα τοῦ Φιλοπάτορος, ὠργανώνοντο μὲ δημόσια ἔξοδα συμπόσια διὰ τοὺς ἐθνικοὺς μὲ ἐνθουσιώδεις δυνατὲς φωνές, μεγάλον θόρυβον καὶ θριαμβευτικὴν ἀγαλλίασιν, διότι τὸ μῖσος καὶ ἡ ἔχθρα, ποὺ εἶχαν ἀπὸ πολλοῦ χρόνου ριζωθῆ καὶ εἶχαν κυριολεκτικὰ πετρώσει εἰς τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς των, τώρα ἐγίνοντο πλέον φανερὰ καὶ ἐξεδηλώνοντο ἀνοικτὰ καὶ ἐλεέθερα.

Εἰς τοὺς Ἰουδαίους ὅμως ἡπλώθη καὶ ἐκυριάρχησε ἀθεράπευτον πένθος, καὶ θρηνώδης κραυγὴ μετὰ δακρύων ἠκούετο. Πυρακτωμένη ἐκ τῶν στεναγμῶν ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς ἦτο ἡ καρδία των καὶ ἀπωλοφύροντο διὰ τὴν ἀπροσδόκητον καὶ αἰφνιδίως ἐκδοθεῖσαν ἐναντίον αὐτῶν ὀλεθρίαν διαταγήν.

Μεταξὺ ὅμως τῶν Ἰουδαίων ἐπεκράτησεν ἀθεράπευτον καὶ ἀδιάκοπον πένθος καὶ ἀντηχοῦσε κατὰ πάντα ἀξιοθρήνητος καὶ ἀξία πολλῶν ὀδυρμῶν κραυγὴ μὲ δάκρυα. Ἡ καρδιά των εἶχε κυριολεκτικὰ πυρποληθῆ ἀπὸ παντοῦ ἀπὸ βαθεῖς ἀναστεναγμούς, καθὼς ἐθρηνοῦσαν καὶ ἐκραύγαζαν γοερῶς διὰ τὴν ἀναπάντεχον καταστροφήν (καταδίκην εἰς θάνατον), ἡ ὁποία τοὺς ἐπεβλήθη ἔξαφνα μὲ τὸ ἐναντίον των βασιλικὸν διάταγμα.

Ποῖος νομὸς ἢ ποία πόλις ἢ ποῖος τόπος γενικῶς κατοικούμενος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ἢ ποῖοι δρόμοι δὲν εἶχαν πλημμυρίσει ἀπὸ τοὺς κοπετοὺς καὶ τοὺς θρήνους των;

Ποῖος νομὸς ἢ ποία πόλις ἢ γενικῶς ποῖος κατοικούμενος τόπος ἢ ποῖοι δρόμοι δὲν εἶχαν γεμίσει μὲ μεγάλους κοπετοὺς καὶ θρήνους, συνοδευομένους ἀπὸ στηθοκοπήματα καὶ ὀδυρμοὺς μὲ γοερὲς κραυγὲς δὶ αὐτούς;

Ἔτσι ὑπὸ τὸ κράτος φοβερὰς θλίψεως οἱ Ἰουδαῖοι, συνεπείᾳ αὐτῆς τῆς διαταγῆς, συνελαμβάνοντο ὁμαδικῶς εἰς τὰς διαφόρους πόλεις ἀπὸ τοὺς στρατηγοὺς τοῦ Φιλοπάτορος καὶ ἀπεστέλλοντο πρὸς τὸν βασιλέα μὲ βαναυσότητα καὶ σκληρὰν καρδίαν, τόσον ὥστε διὰ τὰς παράφρονας αὐτὰς τιμωρίας μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ἔχοντες πρὸ ὀφθαλμῶν τὴν συνήθη ἀνθρωπίνην συμπάθειαν καὶ ἀναλογιζόμενοι τὸν ἄγνωστον ὄλεθρον τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς, ἐδάκρυζαν διὰ τὸν τρισάθλιον αὐτὸν διωγμόν.

Διότι μὲ τέτοιον ἄκληρον καὶ θηριώδη τρόπον καὶ μὲ τέτοια ἄσπλαγχνα αἰσθήματα καρδίας συνελαμβάνοντό οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐξαπεστέλλοντο ὁμαδικῶς (ὅλοι μαζί) ἀπὸ τοὺς στρατηγοὺς τοῦ βασιλιᾶ, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς κάθε πόλιν ἦταν δὲ τόσον τραχὺς ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖον τοὺς μετεχειρίζοντο, ὥστε εἰς τὸ θέαμα τῶν ἀσυνηθίστων αὐτῶν σκληρῶν τιμωριῶν ἀκόμη καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς των, ὅταν ἀντίκρυζαν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των καὶ ἐννοοῦσαν τὸ κοινὸν αἴσθημα τοῦ οἴκτου καὶ ἐστοχάζοντο τὸ ἀβέβαιον τέλος τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, ἐδάκρυζαν διὰ τὴν παναθλίαν ἀπέλασιν καὶ τὸν βίαιον διωγμὸν τῶν Ἰουδαίων.

Ὡδηγεῖτο δὲ πλῆθος γερόντων μὲ λευκὴν τὴν κόμην, οἱ ὁποῖοι ὡς ἐκ τῶν γηρατείων εἶχαν δυσκίνητα τὰ πόδια καὶ ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἐτῶν ἔκυπτον καὶ δὲν ἠδύναντο νὰ κινοῦνται ταχέως. Αὐτοὺς χωρὶς καμμίαν ἐντροπὴν τοὺς ἔσπρωχναν πρὸς τὰ ἐμπρός, ὥστε ἀπὸ τὴν ὁρμὴν αὐτὴν πολλοὶ νὰ ἀνατρέπωνται βιαίως.

Διότι ἕνεκα τοῦ διωγμοῦ ἐκείνου, πλῆθος γερόντων στολισμένων μὲ λευκὰ μαλλιά, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τοῦ γήρατος ἐκινοῦντο ἀργὰ μὲ βήματα βαριὰ καὶ ἦσαν κυρτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἐτῶν, συνελαμβάνοντο καὶ ἐξηναγκάζοντο να προχωροῦν μὲ γρήγορον βῆμα, ὥστε ἀνετρέποντο ἀπὸ τὴν βίαν, μὲ τὴν ὁποίαν ἐσύροντο, ἢ ἐσπρώχνοντο ὀρμητικῶς χωρὶς καμμίαν ἐντροπήν.

Ἐπίσης καὶ νεαραὶ γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι πρὸ ὀλίγου εἶχον ἔλθει εἰς γάμου κοινωνίαν καὶ εἶχον εἰσέλθει εἰς τοὺς νυμφικούς των θαλάμους, ἀντὶ τέρψεως καὶ χαρᾶς, εἶχον τώρα θρήνους. Ἡ μέχρι πρὸ ὀλίγου βρεγμένη μὲ ἀρώματα κόμη των εἶχε σκεπασθῆ ἀπὸ κονιορτὸν καὶ χωρὶς καμμίαν καλύπτραν ἔβγαιναν ἀπὸ τοὺς νυμφικούς των θαλάμους. Ἀντὶ ἀσμάτων γάμου ὅλαι μαζῆ εἶχον θρῆνον, διότι εἶχον σπαραχθῆ τὰ σώματά των ἀπὸ τὰ βάσανα ἐκ μέρους τῶν ἐθνικῶν.

Ἐπίσης καὶ νεαρὲς γυναῖκες, οἱ ὁποῖες μόλις πρὸ ὀλίγου εἶχαν ὑπανδρευθῆ καὶ εἶχαν εἰσέλθει εἰς τὸν νυμφικόν των θάλαμον διὰ νὰ ζήσουν τὴν ἔγγαμον ζωήν, ἀντήλλαξαν τώρα τὴν εὐφροσύνην καὶ ἡδονὴν μὲ τοὺς γοεροὺς θρήνους καὶ τὰ μυρολόγια· ἡ νυμφικὴ των κόμη, ἡ ἀλχιμμένη μὲ μύρα, ἦταν τώρα πασπαλισμένη μὲ σκόνην. Οἱ νεαρὲς αὐτὲς γυναῖκες, οἱ ὁποῖες συνελαμβάνοντο καὶ ἐσύροντο χωρὶς τὴν καλύπτραν τῆς κεφαλῆς, ὅλες μαζί, μὲ μίαν ψυχήν, ἐπρωτοστατοῦσαν ψάλλουσαι θρῆνον ἀντὶ γαμηλίων ᾠδῶν, διότι εἶχαν καταξεσχισθῆ καὶ παραμορφωθῆ τὰ σώματά των ἀπὸ τὰ σκληρὰ βασανιστήρια τῶν εἰδωλολατρῶν.

Ὑπὸ τὰ ὄμματα δὲ ὅλων τῶν ἀνθρώπων εἶχον δεθῆ μὲ ἀλύσεις καὶ ἐσύροντο βιαίως μέχρι τοῦ σημείου, ποὺ ἐπεβιβάζοντο εἰς τὸ πλοῖον.

Οἱ νεαρὲς αὐτὲς γυναῖκες ἐσύροντο βιαίως σιδηροδέσμιες ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια ὅλων τῶν ἀνθρώπων μέχρι τοῦ τόπου τῆς ἐπιβιβάσεως των εἰς τὰ πλοῖα.

Καὶ οἱ σύζυγοι αὐτῶν, εἰς τὴν ἀκμὴν τῆς νεανικῆς των ἡλικίας εὑρισκόμενοι, ἔφεραν εἰς τοὺς λαιμούς των ἀντὶ στεφάνων βρόχια, διὰ δὲ τὰς ὑπολοίπους ἡμέρας τῆς ἑορτῆς τοῦ γάμου των εἶχαν ἀντὶ τῆς χαρᾶς καὶ τῆς νεανικῆς εὐθυμίας τῶν ᾄσματα γοερά, διότι ἔβλεπαν ὅτι ὁ ᾅδης εὑρίσκετο παρὰ τοὺς πόδας των.

Καὶ οἱ σύζυγοί των, εὑρισκόμενοι εἰς τὴν ἀκμὴν τῆς νεανικῆς των ἡλικίας, μὲ τοὺς λαιμοὺς τυλωμένους μὲ βρόχους (θηλειές) ἀντὶ νυμφικῶν στεφάνων, ἐπερνοῦσαν τὶς ὑπόλοιπες ἡμέρες τῆς γαμηλίου ἑορτῆς των μέσα εἰς τοὺς θρήνους καὶ τὰ μυρολόγια, ἀντὶ νὰ χαίρωνται εἰς τὴν νεανικὴν ἀμεριμνίαν καὶ τὶς διασκεδάσεις, διότι ἔβλεπαν ἤδη τὸν ἅδην νὰ εὑρίσκεται ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια των.

Ὅλοι δὲ αὐτοί, ὡς ἄγρια θηρία, ἐπεβιβάσθησαν συρόμενοι κάτω ἀπὸ τὰ βαρειὰ σιδηρᾶ δεσμά των. Καὶ ὅταν εἰσῆλθαν εἰς τὰ πλοῖα, ἄλλων μὲν ἀπὸ αὐτοὺς οἱ τράχηλοι ἐδέθησαν εἰς τοὺς ζυγοὺς τῶν πλοίων, ἄλλων δὲ τὰ πόδια ἠσφαλίσθησαν σφικτὰ μὲ δεσμὰ σκληρὰ καὶ ἄθραυστα.

Ὅλοι δὲ αὐτοὶ μετεφέρθησαν καὶ ἐπεβιβάσθησαν εἰς τὰ πλοῖα, συρόμενοι ὅπως τὰ ἄγρια θηρία κάτω ἀπὸ τὴν πίεσιν καὶ τὸ βάρος σιδηρῶν δεσμῶν. Καὶ ὅταν τοὺς ἐπεβίβασαν εἰς τὰ πλοῖα, ἄλλων μὲν ἀπὸ αὐτοὺς οἱ τράχηλοι εἶχαν στερεωθῆ εἰς τὰ ἐγκάρσια ξύλα, ποὺ ἑνώνουν τὶς ἀπέναντι πλευρὲς τοῦ πλοίου (ἡ τοὺς πάγκους τῶν κωπηλατῶν), ἄλλων δὲ τὰ πόδια εἶχαν ἀσφαλισθῆ σφικτὰ μὲ στερεὰ καὶ ἄθραυστα δεσμά (ποδοπέδες).

Ἀκόμη δὲ ὑπῆρχον πυκνὰ σανιδώματα ἐπάνω ἀπὸ τὰς κεφαλάς των, ὥστε αὐτοὶ νὰ ἔχουν ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα σκότος εἰς τὰ μάτια των. Ἔτσι ὡσὰν προδόται καὶ κακοῦργοι ἔπρεπε νὰ κάμουν ὅλον τὸ θαλάσσιον τοῦτο ταξίδι.

Ἐπὶ πλέον δὲ εἶχαν περιορισθῇ μέσα εἰς τὰ πλοῖα ἔτσι, ὥστε ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλήν των ὑπῆρχε σανίδωμα (κατ’ ἄλλους: Κατάστρωμα) κατασκευασμένον ἀπὸ πυκνὲς σανίδες· ἔτσι τὰ μάτια τῶν μεταφερομένων Ἰουδαίων ἦσαν ἀπὸ παντοῦ βυθισμένα πλήρως εἰς τὸ σκοτάδι. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ὑφίσταντο τὴν κακομεταχείρισιν, ἡ ὁποία ταιριάζει εἰς κακούργους, καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ θαλασσινοῦ ταξιδιοῦ των μέχρι τῆς Ἀλεξανδρείας.

Ὅταν δὲ αὐτοὶ ἔφθασαν εἰς ἕνα παράλιον τόπον, ποὺ ὠνομάζετο Σχεδία καὶ ἔτσι ἔληξε τὸ κατὰ μῆκος τῆς ἀκτῆς ταξίδιόν των, ἔπρεπε σύμφωνα μὲ τὰς διαταγὰς τοῦ βασιλέως νὰ ἐγκλεισθοῦν εἰς τὸ ἱπποδρόμιον τῆς Ἀλεξανδρείας, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο πρὸ τῆς πόλεως. Αὐτὸς ὁ τόπος, ὁ κατάλληλος πρὸς ἐξευτελισμὸν τῶν Ἰουδαίων, περιεβάλλετο ἀπὸ μεγάλο περίφραγμα. Ὅλοι δὲ οἱ ἐθνικοί, οἱ ὁποῖοι εἰσήρχοντο ἀπὸ τὴν ὕπαιθρον εἰς τὴν πόλιν, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μετέβαινον ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς τὴν ὕπαιθρον, ἔβλεπαν τοὺς συσσωρευμένους ἐκεῖ Ἰουδαίους. Ἀπηγορεύετο δὲ εἰς αὐτούς, ποὺ ἦσαν μέσα εἰς τὸ στάδιον, νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς στρατιώτας καὶ γενικῶς νὰ μὴ περάσουν καθόλου ἔξω ἀπὸ τὸ περίφραγμα τοῦ ἱπποδρομίου.

Ὅταν ὅλοι αὐτοὶ ἔφθασαν εἰς τὸν τόπον (ἀκρωτήριον), ποὺ ὠνομάζετο Σχεδία, καὶ ἔτσι τὸ ταξίδι, ὅπως εἶχε διατάξει ὁ βασιλιᾶς, ἐτελείωσεν, ὁ Φιλοπάτωρ διέταξε να τοὺς βάλουν καὶ νὰ τοὺς κλείσουν εἰς τὸν ἱππόδρομον (τὸ στάδιον), ὁ ὁποῖος διέθετε πελώριον περίφραγμα (περίβολον) καὶ ἦταν κτισμένος ἐμπρὸς εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἀλεξανδρείας. Ὁ ἱππόδρομος αὐτὸς ἦταν πάρα πολὺ κατάλληλος, ὥστε νὰ καταστήσῃ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εἶχαν φυλακισθῇ ἐκεῖ, δημόσιον θέαμα εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας, οἱ ὁποῖοι εἰσήρχοντο ἀπὸ τὴν ὕπαιθρον εἰς τὴν πόλιν, καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὴν πόλιν πρὸς τὴν ὕπαιθρον διὰ σύντομον διαμονήν. Εἰς δὲ τοὺς ἐγκλείστους μέσα εἰς τὸν ἱππόδρομον οὔτε μὲ τοὺς στρατιῶτες τοῦ βασιλιᾶ ἐπέτρεπαν νὰ ἐπικοινωνήσουν, ἀλλ’ οὔτε ἠμποροῦσαν νὰ ἐπικοινωνήσουν γενικῶς μὲ ὁποιανδήποτε περιοχὴν τῆς πόλεως (κατ’ ἄλλην γραφὴν ἢ ἑρμηνείαν: Νὰ ἀπαιτοῦν προστασίαν ἀπὸ τὰ τείχη τῆς πόλεως).

Ὅταν δὲ ἔγινε τοῦτο, δηλαδὴ ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ἐκλείσθησαν ἐλεεινῶς εἰς τὸ στάδιον, ὁ βασιλεὺς ἐπληροφορήθη, ὅτι οἱ εἰς τὴν πόλιν ὁμοεθνεῖς των ἐξερχόμενοι κρυφίως ἀπὸ τὴν πόλιν πολὺ συχνὰ ἐθρηνοῦσαν τὴν ἐξευτελιστικὴν αὐτὴν ταλαιπωρίαν τῶν ἀδελφῶν των.

Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ἐκλείσθησαν εἰς τὸν Ἱππόδρομον, καὶ ὅταν ὁ βασιλιᾶς ἐπληροφορήθη ὅτι οἱ ὁμοεθνεῖς τῶν Ἰουδαῖοι, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν, ἔβγαιναν συχνὰ καὶ μυστικὰ ἀπὸ τὴν πόλιν διὰ νὰ θρηνολογήσουν τὴν ἄδοξον ταλαιπωρίαν καὶ τιμωρίαν τῶν ἀδελφῶν των,

Ὀργισθεὶς διὰ τοῦτο ὁ βασιλεὺς διέταξεν, ὅπως κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ μὲ τὴν αὐτὴν αὐστηρότητα τιμωρήσουν καὶ ὅλους αὐτοὺς μαζῆ, χωρὶς νὰ διαφέρῃ καθόλου ἡ τιμωρία τούτων ἀπὸ τὴν τιμωρίαν ἐκείνων, ποὺ προηγουμένως εἶχον ἐγκλεισθῆ εἰς τὸ ἱπποδρόμιον.

ὠργίσθη πάρα πολύ. Καὶ διέταξε νὰ τιμωρηθοῦν κατὰ τὸν ἴδιον ἀκριβῶς τρόπον, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι, νὰ μὴ ὑστερήσῃ δὲ καθόλου ἡ τιμωρία των τῆς τιμωρίας τῶν Ἰουδαίων ἐκείνων, ποὺ εἶχαν ἤδη ἐγκλεισθῆ εἰς τὸν ἱππόδρομον.

Διέταξεν ἐπίσης ὁ βασιλεὺς νὰ καταγραφοῦν ὅλοι, οἱ ἐκ τοῦ ἰουδαϊκοῦ γένους, ὀνομαστί, ὄχι ἁπλῶς πρὸς τιμωρίαν των, ὅπως ἐλέχθη προηγουμένως, διὰ τῆς ὑποχρεώσεώς των εἰς καταναγκαστικὰ δουλικὰ ἔργα, ἀλλὰ ἀφοῦ διαστρεβλωθοῦν σωματικῶς μὲ βασανισμούς, διὰ τοὺς ὁποίους εἶχαν ἤδη δοθῆ ὡρισμέναι ἐντολαί, νὰ ἐξολοθρευθοῦν κατόπιν ὅλοι εἰς μίαν καὶ μόνην ἡμέραν εἰς κατάλληλον εὐκαιρίαν.

Ἀκόμη ὁ βασιλιᾶς διέταξε να καταγραφοῦν ὀνομαστικῶς ὅλοι οἱ Ἰουδαϊκῆς καταγωγῆς, ὄχι διότι θὰ τοὺς ἔβαζαν εἰς τὰ καταναγκαστικὰ ἔργα, ὅπως ἀνεφέρθη συντόμως ἀνωτέρω, ἀλλὰ διὰ νὰ τοὺς ἑξαφανίσουν τελικῶς ἐντὸς μιᾶς καὶ μόνον ἡμέρας, ἀφοῦ τοὺς βασανίσουν μὲ στρεβλώσεις τῶν μελῶν των, διὰ τὶς ὁποῖες εἶχαν δοθῇ σχετικὲς παραγγελίες!

Ἡ μὲν καταγραφή, λοιπόν, τούτων ἐγίνετο ἀπὸ τοὺς ὑπαλλήλους τοῦ βασιλέως, μὲ μοχθηρὰν σπουδὴν καὶ φιλοτιμίαν νὰ ζεπεράσῃ ὁ ἔνας τὸν ἄλλον εἰς τὸ ἔργον αὐτό, ἀπὸ τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου μέχρι τῆς δύσεως. Ἂν καὶ ἐπὶ τεσσαράκοντα ἡμέρας διήρκεσεν ἡ ἀπογραφή, δὲν ἐπερατώθη, δὲν ἔφθασεν εἰς τέλος.

Ἐγίνετο λοιπὸν ἡ καταγραφὴ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν μὲ βίαν καὶ ταχύτητα, γεμάτην μοχθηρίαν καὶ σύντονον προσοχὴν καὶ ἐνθουσιώδη ζῆλον, ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου μέχρι τὴν δύσιν του. Ἡ ἀπογραφὴ συνεχίζετο ἐπὶ σαράντα ἡμέρες, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ ὁλοκληρωθῇ!

Καθ’ ὅλον τὸ διάστημα αὐτό, γεμᾶτος χαράν, ὁ βασιλεὺς ὠργάνωνε συμπόσια πλησίον τῶν εἰδωλολατρικῶν ναῶν καὶ ἐκυριαρχεῖτο ἀπὸ πεπλανημένον καὶ πολὺ μακρὰν τῆς ἀληθείας φρόνημα. Καὶ τὰ μὲν εἴδωλα τὰ κωφὰ καὶ ἀνίκανα νὰ ὁμιλήσουν πρὸς αὐτοὺς ἢ νὰ βοηθήσουν κανένα, τὰ ὑμνολογοῦσε, ἐναντίον δὲ τοῦ μεγίστου καὶ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐξεστόμιζεν ἀπρεπεῖς φράσεις.

Καθ’ ὃν χρόνον οἱ Ἰουδαῖοι ὑπέφεραν ὅλα αὐτά, ὁ βασιλιᾶς, γεμᾶτος μεγάλην καὶ συνεχῆ χαράν, ὠργάνωνε συμπόσια κοντὰ εἰς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναοὺς πρὸς τιμὴν ὅλων τῶν εἰδώλων του, μὲ τὴν καρδιά, τὸν νοῦν καὶ τὸ φρόνημά του πλανεμένα καὶ πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν καὶ μὲ ἀνίερον καὶ ἀκάθαρτον στόμα· καὶ τὰ μὲν κωφὰ εἴδωλα, τὰ ὁποῖα δὲν ἠμποροῦν οὔτε νὰ ὁμιλήσουν, ἀλλ’ οὔτε καὶ νὰ βοηθήσουν κανένα, τὰ ἐπαινοῦσε, ἐξεστόμιζε δὲ ἐναντίον τοῦ μεγίστου καὶ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ λόγια ἀπρεπῆ, βλάσφημα καὶ ὑβριστικά.

Μετὰ τὴν πάροδον ὅμως τοῦ διαστήματος αὐτοῦ τῶν τεσσαράκοντα ἡμερῶν, οἱ γραμματεῖς ἀνέφεραν πρὸς τὸν βασιλέα, ὅτι δὲν ἠμποροῦν νὰ φέρουν εἰς πέρας τὴν ἀπογραφήν τῶν Ἰουδαίων, διότι τὸ πλῆθος αὐτῶν ἦτο ἀμέτρητον.

Ἀλλὰ μετὰ τὸ χρονικὸν διάστημα τῶν σαράντα ἡμερῶν, ποὺ ἀνεφέραμεν ἀνωτέρω, οἱ γραμματεῖς ἀνεκοίνωσαν εἰς τὸν βασιλιᾶ ὅτι δὲν ἠμποροῦσαν πλέον νὰ συνεχίσουν τὴν καταγραφὴν τῶν Ἰουδαίων, διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἦσαν πλῆθος ἀμέτρητον,

Ἄλλωστε οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς εὑρίσκοντο εἰς τὴν ὕπαιθρον, ἔλεγον οἱ γραμματεῖς, ἄλλοι ἀπὸ αὐτοὺς ἦσαν κλεισμένοι εἰς τὰς οἰκίας των, ἄλλοι εἰς διαφόρους τόπους, ὥστε καταντοῦσεν ἀδύνατον εἰς ὅλους τοὺς στρατηγούς, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν Αἴγυπτον, νὰ τοὺς συγκεντρώσουν.

παρ’ ὅλον ὅτι ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν Ἰουδαίων εὑρίσκετο ἀκόμη εἰς τὴν ὕπαιθρον χώραν καὶ ἄλλοι μὲν ἀπὸ αὐτοὺς ἦσαν ἀκόμη συγκεντρωμένοι καὶ κλεισμένοι εἰς τὰ σπίτια των, ἄλλοι δὲ εἰς διαφόρους τόπους (κατ’ ἄλλην γραφήν: Ἄλλοι δὲ ἐταξίδευαν)· διὰ τοῦτο ἡ συγκέντρωσις ὅλων τῶν Ἰουδαίων ἦταν ἔργον ἀδύνατον δι’ ὅλους τοὺς στρατηγούς, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Αἴγυπτον.

Ὁ βασιλεύς, δὲν ἐπείσθη εἰς τὰς δικαιολογίας αὐτὰς καὶ ἠπείλησε κατὰ τὸν σκληρότερον τρόπον τοὺς γραμματεῖς, διότι τάχα αὐτοὶ εἶχαν δωροδοκηθῇ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, διὰ νὰ ἐπινοήσουν τρόπον τῆς διαφυγῆς ἐκείνων ἀπὸ τὴν καταγραφήν. Ἀλλὰ ἦλθαν ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε καὶ ὁ ἴδιος ὁ βασιλεὺς νὰ πεισθῇ σαφῶς δι’ αὐτά, ποὺ τοῦ εἶχαν ἀνακοινώσει οἱ γραμματεῖς.

Ὁ Φιλοπάτωρ, ἐνῷ ἀπείλησε τοὺς γραμματεῖς πολὺ σκληρά, κατηγορῶντας τους ὅτι εἶχαν δῆθεν δωροδοκηθῇ, διὰ νὰ ἐπινοήσουν καὶ σχεδιάσουν τρόπους καὶ μέσα διαφυγῆς τῶν Ἰουδαίων, τελικῶς ἐπείσθη πλήρως δι’ ὅσα τοῦ εἶπαν οἱ γραμματεῖς·

Διότι οἱ γραμματεῖς ἔλεγαν καὶ ἀπεδείκνυαν ὅτι ὁ χάρτης καὶ οἱ κονδυλοφόροι, τοὺς ὁποίους αὐτοὶ ἐχρησιμοποιοῦσαν διὰ τὴν καταγραφὴν τῶν Ἰουδαίων, εἶχαν ἐξαντληθῆ.

ἐπείσθη, ὅταν τοῦ ἐξήγησαν καὶ τοῦ ἀπέδειξαν μὲ στοιχεῖα, ὅτι τόσον τὸ χαρτί (κατ’ ἄλλους: Τὸ ἐργοστάσιον κατασκευῆς χαρτιοῦ), ὅσον καὶ οἱ κάλαμοι, μὲ τοὺς ὁποίους ἔγραφαν, εἶχαν ἤδη ἐξαντληθῆ!

Αὐτὸ ἦτο ἔργον τῆς ἀκατανικήτου προνοίας τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔτσι ἐβοηθοῦσε τοὺς Ἰουδαίους.

Αὐτὸ ὅμως ἦταν ἀσφαλῶς ἔργον τῆς ἀκατανικήτου Προνοίας τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐβοηθοῦσε τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Τότε ὁ βασιλεὺς γεμᾶτος ὀργὴν καὶ πικρίαν ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, ἔχων ὀπωσδήποτε ἀμετάθετον τὴν ἀπόφασιν νὰ τοὺς τιμωρήσῃ, ἐκάλεσε τὸν Ἕρμωνα, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀναλάβει τὴν φροντίδα διὰ τοὺς ἐλέφαντας.

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς Πτολεμαῖος προσεκάλεσε τὸν Ἕρμωνα, ὁ ὁποῖος ἦταν ὑπεύθυνος διὰ τὴν φροντίδα καὶ τὴν ἐπιμέλειαν τῶν ἐλεφάντων ὁ Φιλοπάτωρ πλημμυρισμένος ἀπὸ ἐμπαθῆ μανίαν καὶ ὁρμὴν καὶ ἀπὸ πικρίαν καὶ λύσσαν κατὰ τῶν Ἰουδαίων, ὁλωσδιόλου δὲ ἀμετάπειστος εἰς τὴν ἀπόφασίν του,

Διέταξε, λοιπόν, αὐτὸν νὰ χρησιμοποίησῃ κατὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν ἄφθονες χουφτιὲς λιβανωτοῦ διὰ τοὺς ἐλέφαντας καὶ νὰ ποτίσῃ αὐτοὺς μὲ ἀνόθευτον οἶνον - ἦσαν δὲ πεντακόσιοι κατὰ τὸν ἀριθμόν - ὥστε αὐτοὶ ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τοῦ ἀφθόνου θυμιάματος καὶ τῆς πλουσίας χορηγήσεως τοῦ ἀκράτου οἴνου, ἐξηγριωμένοι νὰ ὁδηγηθοῦν ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, διὰ νὰ τοὺς καταπατήσουν καὶ τοὺς ἐξοντώσουν.

διέταξε τὸν Ἕρμωνα νὰ δώσῃ τὴν ἑπομένην ἡμέραν εἰς ὅλους τοὺς ἐλέφαντες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν συνολικῶς πεντακόσιοι (500), ἄφθονες καὶ μεγάλες «χουψτιὲς» (χειρόβολα) λιβανωτοῦ καὶ νὰ τοὺς ποτίσῃ μὲ ἄφθονον καθαρό, ἀνόθευτο κρασί. Κατόπιν, καὶ ἀφοῦ οἱ ἐλέφαντες θὰ εἶχαν μεθύσει καὶ ἐξαγριωθῆ ἀπὸ τὴν πλουσιοπάροχον χορήγησιν τοῦ οἰνοπνευματώδους ποτοῦ, νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς τὸν ἱππόδρομον, ὥστε νὰ καταπατήσουν καὶ νὰ θανατώσουν τοὺς Ἰουδαίους.

Καὶ ὁ μὲν βασιλεύς, ἀφοῦ διέταξεν αὐτά, ἐνδιεφέρθη πάλιν διὰ τὸ συμπόσιον καὶ προσεκάλεσε καὶ συνεκέντρωσεν εἰς αὐτὸ τοὺς φίλους καὶ τοὺς ἐκ τοῦ στρατοῦ τοῦ ἀξιωματούχους, οἱ ὁποῖοι περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον διέκειντο ἐχθρικῶς ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων.

Καὶ ὁ μὲν βασιλιᾶς, ἀφοῦ ἔδωκε τὶς διαταγὲς αὐτές, ἐπέστρεψεν εἰς τὸ ξεφάντωμα τοῦ συμποσίου του, ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ἀπὸ τοὺς φίλους του καὶ ἀπὸ τοὺς ἀξιωματούχους τοῦ στρατοῦ του, τὰ ὁποῖα ἦσαν τὰ πλέον ἐχθρικὰ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους·

Ὁ δὲ ἐπιμελητὴς τῶν ἐλεφάντων, ὁ Ἕρμων, ἐξετέλει, ὅπως ἔπρεπε, τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως.

ὁ δὲ Ἕρμων, ὁ ὑπεύθυνος διὰ τὴν φροντίδα καὶ τὴν ἐπιμέλειαν τῶν ἐλεφάντων, ἐπροχωροῦσε εἰς τὴν ἐφαρμογὴν καὶ ὁλοκλήρωσιν τῆς διαταγῆς τοῦ βασιλιᾶ μὲ πολλὴν προσοχὴν καὶ μὲ τὴν πρέπουσαν ἐπιμέλειαν.

Οἱ διὰ τὰς ὑποθέσεις αὐτὰς ὑπηρέται ἐξῆλθον κατὰ τὴν ἑσπέραν, ἔδεναν τὰ χέρια τῶν ταλαιπώρων Ἰουδαίων, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸ στάδιον, ἐπινοοῦσαν δὲ καὶ ἐχρησιμοποιοῦσαν κάθε ἄλλον τρόπον, διὰ νὰ τοὺς κρατήσουν ἐκεῖ ἀσφαλεῖς. Ἐπίστευον δέ, ὅτι κατὰ τὴν ἑπομένην νύκτα θὰ λάβῃ πέρας ἡ ἐξολόθρευσις ὁλοκλήρου τοῦ γένους τῶν Ἑβραίων.

Καὶ οἱ ὑπάλληλοι, ποὺ ἦσαν ὑπεύθυνοι διὰ τοὺς Ἰουδαίους, ἀφοῦ ἐξῆλθαν κατὰ τὴν ἑσπέραν, ἔδεναν τὰ χέρια τῶν δυστυχισμένων Ἰουδαίων, ποὺ ἦσαν φυλακισμένοι εἰς τὸν ἱππόδρομον, ἐπινοοῦσαν δὲ καὶ ἐλάμβαναν ὅλες τὶς ὑπόλοιπες προφυλάξεις διὰ νὰ τοὺς κρατοῦν ἀσφαλισμένους. Εἶχαν δὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι τὸ γένος τῶν Ἰουδαίων θὰ ἐδέχετο τὴν τελικὴν καταστροφήν του διὰ μιᾶς κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς νυκτός, πρὶν ξημερώσῃ. (Κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: ...διὰ νὰ τοὺς κρατοῦν ἀσφαλισμένους κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νυκτός, πρὶν ξημερώσῃ. Εἶχαν δέ... θὰ ἐδέχετο τὴν τελικὴν καταστροφήν του διὰ μιᾶς).

Οἱ Ἰουδαῖοι, ἐπιστεύετο ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, ὅτι ἦσαν ἔρημοι ἀπὸ κάθε σκέπην καὶ προστασίαν, διότι τοὺς ἔβλεπαν δεμένους καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα φρουρουμένους διὰ τὴν προσεχῆ των ἐκτέλεσιν.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐθεωροῦντο ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς ὅτι ἦσαν στερημένοι καὶ ἔρημοι ἀπὸ κάθε προστασίαν, διότι τοὺς ἔβλεπαν νὰ εἶναι περιωρισμένοι ἀπὸ τὰ δεσμά, τὰ ὁποῖα τοὺς περιέβαλλαν ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές,

Οἱ Ιουδαῖοι ὅμως προσηύχοντο καὶ ἐδέοντο, μὲ ἀκατάπαυστον βοὴν καὶ μὲ δάκρυα, πρὸς τὸν Παντοκράτορα Κύριον, τὸν κυρίαρχον πάσης δυνάμεως, τὸν ἐλεήμονα Θεόν των καὶ πατέρα των, παρακαλοῦσαν δὲ αὐτόν,

παρακαλοῦσαν τὸν παντοκράτορα Κύριον, τὸν Ἐξουσιαστὴν καὶ Κυβερνήτην πάσης δυνάμεως, τὸν ἐλεήμονα Θεόν των καὶ πατέρα, μὲ φωνήν, ποὺ ἦταν δύσκολον νὰ τὴν καταπαύσῃ κανείς, καὶ μὲ δάκρυα·

νὰ μεταστρέψῃ τὴν ἐναντίον των ἀνοσίαν ἀπόφασιν τοῦ βασιλέως καὶ νὰ γλυτώσῃ αὐτοὺς ἀπὸ τὸν ἐπικείμενον σκληρὸν θάνατον μὲ μίαν ἔκτακτον καὶ μεγαλοπρεπῆ ἐμφάνισίν του.

τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μεταστρέψῃ τὴν ἐναντίον των ἀσεβῆ καὶ πονηρὰν ἀπόφασιν καὶ νὰ τοὺς γλυτώσῃ μὲ ἔκτακτον καὶ μεγαλοπρεπῆ ἐμφάνισιν ἀπὸ τὸν ἐπικείμενον πραγματικὸν καὶ βέβαιον θάνατόν των.

Ἡ ἐκτενὴς αὐτὴ λιτανεία τούτων ἀνέβαινε πρὸς τὸν οὐρανόν, πρὸς τὸν Θεόν.

Ἔτσι λοιπὸν ἡ δέησις καὶ ἡ ἱκεσία των ἀνέβαινεν εἰς τὸν οὐρανὸν μὲ δύναμιν, θέρμην καὶ ἐπιμονήν.

Ὁ Ἕρμων, ἀφοῦ ἐπότισε τοὺς ἀγρίους ἄλλως τε ἐλέφαντάς του μὲ πολὺν καὶ ἄκρατον οἶνον, καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐγέμισε ἀπὸ τὸ θυμίαμα τοῦ λιβανωτοῦ, ἦλθε λίαν πρωῒ εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλήν, διὰ νὰ ἀναγγείλῃ εἰς τὸν βασιλέα ὅτι ὅλα ἦσαν ἕτοιμα.

Ὁ δὲ Ἕρμων, ἀφοῦ ἐπότισε τοὺς σκληροὺς ἐλέφαντες, μέχρις ὅτου ἐξεχείλισαν κυριολεκτικὰ ἀπὸ τὴν πολλὴν χορήγησιν τοῦ κρασιοῦ καὶ ἐγέμισαν ἀπὸ τὸ θυμίαμα τοῦ λιβανωτοῦ, παρουσιάσθη εἰς τὴν ἀνακτορικὴν αὐλὴν πολὺ πρωῒ διὰ νὰ ἀναγγείλῃ τὶς προετοιμασίες αὐτὲς εἰς τὸν βασιλιᾶ.

Ὁ Θεὸς ὅμως, ὁ ὁποῖος ἀπὸ αἰῶνας αἰώνων χαρίζει νύκτα καὶ ἡμέραν τὸ καλὸν εἰς ἐκείνους, ποὺ αὐτὸς θέλει, ἔστειλεν εἰς τὸν βασιλέα ἕνα βαθὺν ὕπνον.

Ἀλλ’ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος χαρίζει τὸν ὕπνον, αὐτὴν τὴν ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων χρήσιμον καὶ ὠφέλιμον ἀγαθοεργίαν του, νύκτα καὶ ἡμέραν εἰς ὅλους ἐκείνους, εἰς τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος θέλει, ἔστειλε καὶ εἰς τὸν βασιλιᾶ μέρος ἐλαφροῦ καὶ ἠρέμου ὕπνου.

Ἔτσι δὲ ὁ βασιλεύς, διὰ τῆς ἐνεργείας τοῦ Δεσπότου Θεοῦ, ἐβυθίσθη εἰς ἕνα βαθὺν καὶ κατ’ ἐξοχὴν εὐχάριστον ὕπνον, ὥστε ἐματαίωσε τὴν πραγμάτωσιν τῆς ἀδίκου ἐπιθέσεώς του καὶ διεψεύσθη μεγάλως εἰς τὴν ἀμετάθετον αὐτὴν ἀπόφασίν του.

Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς μὲ τὴν ἐπέμβασιν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ ἐκυριεύθη ἀπὸ πολὺ γλυκύν, εὐχάριστον καὶ βαθὺν ὕπνον, καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἠμποδίσθη πάρα πολὺ καὶ δὲν ἐπέτυχε τὸν ἄνομον σκοπόν του. Διεψεύσθη πλήρως εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἐπιμόνου προθέσεως καὶ τοῦ ἀμετακλήτου σχεδίου του.

Οἱ Ἰουδαῖοι ἰδόντες ὅτι κατὰ τὴν προμνημονευθεῖσαν ὥραν διέφυγαν τὸν ὄλεθρον, ὑμνολογοῦσαν τὸν ἅγιον Θεὸν καὶ παρακαλοῦσαν τὸν εὐδιάλλακτον καὶ ἐλεήμονα Κύριον, νὰ δείξῃ τὸ σθένος τῆς παντοδυνάμου αὐτοῦ ἰσχύος εἰς ὅλα τὰ ἀλαζονικὰ ἔθνη.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, ὅταν διέφυγαν τὸν θάνατον κατὰ τὴν προσδιορισθεῖσαν ὥραν, ὑμνοῦσαν καὶ ἐδοξολογοῦσαν τὸν ἅγιον Θεόν των καὶ παρακαλοῦσαν πάλιν τὸν εὐδιάλλακτον Κύριον νὰ δείξῃ καὶ να φανερώσῃ εἰς τὰ ὑπερήφανα ἔθνη τὴν δύναμιν τῆς παντοδυνάμου χειρός του.

Ὅταν πλέον ἡ ὥρα ἦτο δέκα καὶ μισή, τέσσαρες δηλαδὴ καὶ μισὴ τὸ ἀπόγευμα, ὁ βασιλεὺς ἐκοιμᾶτο ἀκόμη. Ὁ αὐλικός, ὁ ἐπιφορτισμένος μὲ τὰς προσκλήσεις τῶν συνδαιτυμόνων, ὅταν εἶδεν ὅτι οἱ προσκεκλημένοι διὰ τὸ συμπόσιον εἶχον ὅλοι συγκεντρωθῆ, ἐπλησίασε καὶ ἐκέντησεν ὀλίγον τὸν βασιλέα.

Ἀλλ’ ὅταν ἔφθασε σχεδὸν τὸ μέσον τῆς δεκάτης ὥρας (3.30' μ.μ. Αἰγυπτιακὴ ὥρα· 4.30' μ.μ. Ρωμαϊκὴ ὥρα), ὁ ἀξιωματοῦχος, ὁ ὑπεύθυνος διὰ τὶς προσκλήσεις, ἀφοῦ εἶδεν ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι, ποὺ προσεκλήθησαν εἰς τὸ συμπόσιον, εἶχαν συγκεντρωθῆ, ἐπλησίασε τὸν βασιλιᾶ, ποὺ ἐκοιμᾶτο ἀκόμη, καὶ τὸν ἔσπρωξε ἐλαφρὰ διὰ νὰ ξυπνήσῃ.

Μὲ κάποιαν δὲ δυσκολίαν ἀφοῦ τὸν ἐξύπνησε, τοῦ ἀνήγγειλεν, ὅτι ὁ ὁρισθεὶς διὰ τὸ συμπόσιον χρόνος εἶχε σχεδὸν παρέλθει καὶ τοῦ ἔδιδε τὰς ἀπαραιτήτους δι’ αὐτὸ πληροφορίας.

Καὶ ἀφοῦ ἐξύπνησε μὲ δυσκολίαν τὸν βασιλιᾶ, τοῦ ὑπέδειξεν ὅτι ἡ ὥρα τοῦ συμποσίου ἤδη ἐπερνοῦσε. Ἔδωκε δὲ εἰς τὸν βασιλιᾶ τὶς ἀπαραίτητες πληροφορίες διὰ τὴν κατάστασιν καὶ τοῦ ὑπέμνησε τὶς περιστάσεις.

Ὁ βασιλεὺς ὅταν ἤκουσε καὶ κατενόησε τὴν ἀναγγελίαν αὐτὴν τοῦ αὐλικοῦ του, ἐστράφη πρὸς τὸ συμπόσιον καὶ διέταξε τοὺς προσελθόντας νὰ ἀνακλιθοῦν ἀπέναντί του.

Ὁ δὲ βασιλιᾶς, ἀφοῦ ἐσυλλογίσθη καὶ ἐσκέφθη, ὅσα τοῦ εἶπεν ὁ ἀξιωματοῦχος, καὶ ἀφοῦ ἐπέστρεψεν εἰς τὸ συμπόσιον, διέταξε αὐτούς, ποὺ ἦσαν παρόντες, νὰ λάβουν τὶς θέσεις των καὶ νὰ καθίσουν (ἀνακλιθοῦν) ἀπέναντί του.

Ἀφοῦ δὲ ὅλοι κατέλαβαν τὰς θέσεις των, ὁ βασιλεὺς τοὺς προέτρεπε νὰ δοθοῦν ὁλόκληροι εἰς τὴν εὐωχίαν, εἰς τὴν παροῦσαν συμμετοχὴν τοῦ συμποσίου, νὰ εὐφραίνωνται καὶ ἐπὶ πολὺ νὰ ἀπολαμβάνουν αὐτό.

Ὅταν ἔγινε αὐτό, προέτρεπεν ὅσους παρευρίσκοντο ἐκεῖ, νὰ ἐπιδοθοῦν εἰς τὸ ξεφάντωμα, καὶ τὴν παροῦσαν εὐκαιρίαν συμμετοχῆς των εἰς τὸ συμπόσιον, διὰ τῆς ὁποίας ἐτιμήθησαν πάρα πολύ, νὰ τὴν ἑορτάσουν μὲ εὐφροσύνην καὶ νὰ τὴν ἀπολαύσουν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον.

Ἐνῷ ὅμως ἡ συνομιλία κατὰ τὸ συμπόσιον ἐπροχωροῦσε ὁ βασιλεὺς ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε τὸν Ἕρμωνα καὶ ἀπειλῶν αὐτὸν αὐστηρῶς ἐζητοῦσε νὰ μάθῃ τὴν αἰτίον, διὰ τὴν ὁποίαν εἶχαν ἀφεθῇ ἐν τῇ ζωῇ οἱ Ἑβραῖοι κατὰ τὴν παροῦσαν ἡμέραν.

Ὅταν δὲ ἡ διασκέδασις καὶ οἱ συζητήσεις εἰς τὸ συμπόσιον εἶχαν προχωρήσει ἐπὶ ἀρκετὴν ὥραν, ὁ βασιλιᾶς ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε τὸν Ἕρμωνα καὶ μὲ σκληρὲς καὶ αὐστηρὲς ἀπειλὲς ἐζητοῦσε νὰ πληροψορηθῇ διὰ ποῖον λόγον οἱ Ἰουδαῖοι ἀφέθησαν νὰ παραμείνουν εἰς τὴν ζωὴν κατὰ τὴν παροῦσαν ἡμέραν.

Ὅταν δὲ ὁ Ἕρμων τοῦ ἀνήγγειλεν, ὅτι ἡ διαταγή του εἶχεν ἐξ ὁλοκλήρου ἐκτελεσθῆ ἀπὸ τῆς νυκτὸς ἀκόμη, οἱ δὲ φίλοι τοῦ βασιλέως ἐπεβεβαίωναν τὸ γεγονός,

Ἀλλ’ ὅταν ὁ Ἕρμων τοῦ ἔδωκε νὰ ἐννοήσῃ ὅτι ἐπραγματοποίησε πλήρως τὶς βασιλικὲς διαταγὲς ἤδη ἀπὸ τὴν νύκτα, οἱ δὲ φίλοι τοῦ βασιλιᾶ ἐπεβεβαίωσαν τοῦτο μὲ τὴν μαρτυρίαν των,

αὐτὸς ἔχων σκληρότητα χειροτέραν ἀπὸ τὴν σκληρότητα τοῦ τυράννου Φαλάριδος, εἶπεν· «ἂς ἔχουν χάριν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὸν σημερινόν μου ὕπνον. Ἀνυπερθέτως ὅμως ἑτοίμασε καὶ πάλιν κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον τοὺς ἐλέφαντας διὰ τὴν αὐριανὴν ἡμέραν εἰς ἐξολόθρευσιν τῶν παρανόμων αὐτῶν Ἰουδαίων».

ὁ βασιλιᾶς, κυριευμένος ἀπὸ σκληρότητα καὶ θηριωδίαν χειροτέραν ἀπὸ ἐκείνην τοῦ Φαλάριδος, τυράννου τοῦ Ἀκράγαντος, εἶπεν: «Ἂς ἔχουν χάριν οἱ Ἰουδαῖοι διὰ τὴν σωτηρίαν των εἰς τὸν σημερινὸν ὕπνον μου. Ἀλλά», ἐπρόσθεσε ὁ βασιλιᾶς, «χωρὶς καμμίαν ἀναβολὴν ἑτοίμασε καὶ πάλιν διὰ τὴν αὐριανὴν ἡμέραν κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον τοὺς ἐλέφαντες διὰ τὴν ἐξολόθρευσιν τῶν παρανόμων καὶ καταραμένων Ἰουδαίων».

Ὅταν εἶπεν αὐτὰ ὁ βασιλεύς, ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι συγκατετέθησαν εἰς αὐτὰ μὲ ἐνθουσιασμὸν καὶ χαράν. Μετὰ δὲ τὸ πέρας τοῦ συμποσίου ὁ καθένας ἐπανῆλθεν εἰς τὸν οἶκον του.

Ὅταν δὲ ὁ βασιλιᾶς εἶπε τὰ λόγια αὐτά, ὅλοι, ὅσοι ἦσαν παρόντες, ἀφοῦ συνεφώνησαν καὶ συγκατετέθησαν μὲ χαρὰν καὶ εὐχαρίστησιν, ἀνεχώρησαν ὁ καθένας εἰς τὸ σπίτι του.

Ἀλλὰ δὲν ἐχρησιμοποίησαν τόσον τὸν χρόνον τῆς νυκτὸς πρὸς ὕπνον, ὅσον διὰ νὰ ἐφευρίσκουν πολλοὺς καὶ διαφόρους τρόπους ἐμπαιγμῶν καὶ βασανισμῶν διὰ τοὺς Ἑβραίους, τοὺς ὁποίους ἐθεωροῦσαν ἐλεεινούς.

Ἀλλ’ αὐτοὶ κατεξώδευσαν τὸν χρόνον τῆς νύκτας ὄχι τόσον διὰ τὸν ὕπνον, ὅσον διὰ νὰ σχεδιάζουν καὶ νὰ ἐφευρίσκουν διαφόρους τρόπους ὕβρεων καὶ προσβολῶν διὰ τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ὁποίους ἐθεωροῦσαν ταλαιπώρους, ἀθλίους καὶ ἐλεεινούς.

Ὅταν λίαν πρωῒ οἱ ἀλέκτορες ἔκραζαν, ὁ δὲ Ἕρμων ἀξαγριώσας τοὺς ἐλέφαντας τοὺς ὠδηγοῦσε πρὸς τὸ περιστύλιον,

Εὐθὺς δὲ μόλις ὁ πετεινὸς ἐλάλησε πολὺ πρωΐ, ὁ Ἕρμων, ἀφοῦ ἐξώπλισε (ἑτοίμασε καταλλήλως) τοὺς ἐλέφαντες, ἄρχισε νὰ τοὺς ὁδηγῇ εἰς τὸ μεγάλο περιστύλιον (τὸν χῶρον τὸν τριγυρισμένον ἀπὸ στύλους, κολῶνες).

τὰ πλήθη τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν πόλιν ἀνέμενον μὲ ἀνυπομονησίαν ἀπὸ τὴν πρωΐαν καὶ εἶχαν συγκεντρωθῆ, διὰ νὰ ἀπολαύσουν τὸ ἐλεεινότατον ἐκεῖνο θέαμα.

Τὰ δὲ πλήθη τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εὑρίσκοντο μέσα εἰς τὴν πόλιν, εἶχαν συγκεντρωθῆ διὰ νὰ παρακολουθήσουν τὸ κατ’ ἐξοχὴν ἐλεεινὸν καὶ ἀξιοθρήνητον τοῦτο θέαμα τῆς ἐξοντώσεως τῶν Ἰουδαίων διὰ τῶν ἐλεφάντων καὶ ἐπερίμεναν μὲ ἀνυπομονησίαν τὴν χαραυγήν.

Οἱ εἰς τὸ στάδιον κατάδικοι Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ὡς οἱ ψυχορραγοῦντες εἶχον ἀκόμη ὀλίγον χρόνον ζωῆς, ὕψωναν τὰ χέρια των εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ παρακαλοῦσαν μὲ πολυδάκρυον ἰκεσίαν καὶ μὲ θρηνώδη ᾄσματα τὸν μέγιστον Θεόν, νὰ βοηθήσῃ καὶ πάλιν αὐτούς.

Ἀλλ’ οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἦσαν φυλακισμένοι εἰς τὸν ἱππόδρομον καὶ ἦσαν οὐσιαστικὰ ἐτοιμοθάνατοι καὶ ἐψυχορραγοῦσαν, καθὼς ὁ χρόνος τῆς ζωῆς των ἐξηντλεῖτο, ὑψώνοντες τὰ χέρια εἰς τὸν οὐρανὸν παρακαλοῦσαν τὸν μέγιστον Θεὸν μὲ πολλὰ δάκρυα καὶ μὲ θρηνητικὰ ᾄσματα, καὶ τὸν ἰκέτευαν νὰ τοὺς βοηθήσῃ καὶ πάλιν ἀμέσως (πολὺ γρήγορα).

Ἐνῷ δὲν εἶχον ἀκόμη αἱ ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου διασπαρῆ εἰς τὴν φύσιν, καὶ ὁ βασιλεὺς ἐδέχετο τοὺς φίλους του, ὁ Ἕρμων ἐπλησίασε καὶ παρεκάλει αὐτὸν νὰ ἐξέλθῃ ὑπενθυμίζων, ὅτι ἡ ἐπιθυμία του εἶναι ἤδη ἑτοίμη νὰ ἐκτελεσθῇ.

Προτοῦ δὲ νὰ διασκορπισθοῦν οἱ ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου καὶ φωτίσουν τὴν κτίσιν, καὶ ἐνῷ ὁ βασιλιᾶς ὑπεδέχετο τοὺς φίλους του, ὁ Ἕρμων παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ τὸν ἐπροσκαλοῦσε να βγῇ ἔξω, ἐξηγῶν ὅτι ἡ βασιλικὴ ἐπιθυμία ἦταν ἤδη καθ’ ὅλα ἑτοίμη νὰ ἐκτελεσθῆ.

Ὅταν ὁ βασιλεὺς ἤκουσε τὰ λόγια αὐτά, ἐξεπλάγη διὰ τὴν παράνομον αὐτὴν ἔξοδόν του, διότι εἶχε περιέλθει εἰς πλήρη ἄγνοιαν παντὸς ὅ,τι εἶχε διατάξει, καὶ ἐζητοῦσε νὰ μάθῃ, ποῖον εἶναι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον πρὸς χάριν αὐτοῦ μετὰ τόσης ἐπιμελείας εἶχεν ἐκτελεσθῆ.

Ὅταν ὅμως ὁ βασιλιᾶς ἄκουσε τὴν ἀναφορὰν τοῦ Ἕρμωνος, ἔμεινε κατάπληκτος ἀπὸ τὴν ἐκπληκτικήν, ἀσυνήθη καὶ παράξενον πρόσκλησιν να βγῇ ἀπὸ τὰ ἀνάκτορά του, διότι εἶχεν ὁλοτελῶς κυριευθῇ ἀπὸ λήθην καὶ ἀμνησίαν. Διὰ τοῦτο ἐζητοῦσε νὰ πληροφορηθῇ τί ἦταν τὸ πρᾶγμα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἔχει ὁλοκληρωθῇ πρὸς χάριν του μὲ τόσον ζῆλον καὶ ἐπιμέλειαν.

Ἡ ἀμνησία αὐτὴ τοῦ βασιλέως ἦλθε κατόπιν τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι κύριος τῶν πάντων. Ὁ Θεός, δηλαδή, ἐνέβαλεν εἰς τὴν διάνοιαν τοῦ βασιλέως λησμοσύνην δι’ ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα προηγουμένως εἶχε μηχανευθῆ καὶ ἀποφασίσει ἐν τῇ διανοίᾳ του κατὰ τῶν Ἰουδαίων.

Αὐτὴ ἡ ἀμνησία ἦταν ἔργον τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐξουσιάζει τὰ πάντα· Αὐτὸς εἶχε βάλει εἰς τὴν διάνοιαν τοῦ βασιλιᾶ λησμοσύνην ὅλων ἐκείνων τῶν κακῶν, τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος εἶχε προηγουμένως ἐπινοήσει καὶ μεθοδεύσει κατὰ τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ Ἕρμων καὶ ὅλοι οἱ φίλοι του, ἀνέφεραν εἰς αὐτόν, ὅτι «οἱ ἐλέφαντες καὶ αἱ στρατιωτικαὶ δυνάμεις εἶναι ἤδη ἕτοιμοι, βασιλεῦ, σύμφωνα μὲ τὴν ἰδικήν σου ἐπίμονον ἐντολήν».

Τότε ὅμως ὁ Ἕρμων καὶ ὅλοι οἱ φίλοι τοῦ βασιλιᾶ ἀνέφεραν εἰς αὐτόν: «Οἱ ἐλέφαντες καὶ ὁ στρατὸς ἑτοιμάσθησαν, βασιλιᾶ, σύμφωνα μὲ τὴν ἰδικήν σου ἐπίμονον καὶ ρητὴν ἐντολήν».

Ὁ βασιλεύς, ὅταν ἤκουσεν αὐτά, ἐκυριεύθη ἀπὸ συγκλονιστικὸν θυμόν, διότι χάρις εἰς τὴν θείαν πρόνοιαν εἶχε φύγει ἀπὸ τὴν μνήμην του κάθε σκέψις ἀφανισμοῦ τῶν Ἰουδαίων. Ἀτενίσας δὲ μὲ μεγάλην ἀπειλὴν εἶπεν εἰς τὸν Ἕρμωνα:

Ἀλλ’ ὁ Φιλοπάτωρ εἰς τὸ ἄκουσμα τῶν λόγων αὐτῶν ἐγέμισε καὶ ἐκυριεύθη ἀπὸ μεγάλον καὶ ἄγριον θυμόν, διότι διὰ τῆς προνοίας τοῦ Θεοῦ εἶχε διασκορπισθῆ καὶ χαθῆ ἀπὸ τὴν διάνοιάν του κάθε σκέψις καὶ σκοπὸς σχετικῶς μὲ τὸ ζήτημα τῆς ἐξολοθρεύσεως τῶν Ἰουδαίων! Καὶ ἀφοῦ προσήλωσε τὸ γεμᾶτον ἀπειλὴν βλέμμα του εἰς τὸν Ἕρμωνα, τοῦ εἶπεν:

«Ἐὰν εἶχες γονεῖς ἢ τέκνα, θὰ ἔδιδον αὐτοὺς ὡς πλούσιον φάγητον εἰς τοὺς ἀγρίους ἐλέφαντας ἀντὶ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀθῷοι ἀπέναντί μου καὶ ἀπέναντι τῶν προγόνων μου, καὶ οἱ ὁποῖοι εἶχαν δείξει πρὸς ἡμᾶς πάντοτε πλήρη καὶ βεβαίαν πίστιν.

«Ἐὰν ἦσαν παρόντες οἱ γονεῖς σου ἢ τὰ παιδιά σου, θὰ τοὺς προετοίμαζα καὶ θὰ τοὺς προσέφερα ὡς πλούσιον συμπόσιον εἰς τὰ ἄγρια αὐτὰ θηρία (τοὺς ἐλέφαντες), ἀντὶ τῶν Ἰουδαίων, ἐναντίον τῶν ὁποίων δὲν ἔχω κανένα παραπόνον καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν δείξει εἰς ἐμὲ καὶ τοὺς προγόνους μου πλήρη καὶ σταθερὰν πίστιν κατὰ τρόπον ἐξόχως ἀσυνήθη καὶ ἐκπληκτικόν.

Ἐὰν δὲ σὺ δὲν ἤσουνα εἰς ἐμὲ προσφιλὴς λόγῳ τῆς ἀπὸ τῆς παιδικῆς ἡλικίας ἀναστροφῆς μας καὶ τῆς ὑπηρεσίας, ποὺ σοῦ ἔχω ἐμπιστευθῆ, θὰ ἔχανες σὺ τὴν ζωήν σου ἀντὶ τῶν Ἰουδαίων».

Πράγματι δέ, σὺ θὰ ἀπέθνῃσκες ἀντὶ τούτων, ἐὰν δὲν μοῦ ἤσουν ἀγαπητός, ἕνεκα τῆς ἀπὸ παιδικῆς ἡλικίας κοινῆς ἀνατροφῆς μας καὶ ἕνεκα τῆς χρησίμου καὶ ἐμπίστου ὑπηρεσίας σου».

Ὅταν ὁ Ἕρμων ἤκουσε αὐτὴν τὴν ἀπροσδόκητον καὶ ἐπικίνδυνον ἀπειλήν, ἐθολώθη τὸ βλέμμα του καὶ ἠλλοιώθη τὸ πρόσωπόν του.

Ἔτσι ὁ Ἕρμων ὑπέστη ἀναπάντεχον καὶ ἐπικίνδυνον ἀπειλὴν καὶ τὸ βλέμμα του ἔχασε τὴν φυσικότητα καὶ τὴν καθαρότητά του, τὸ δὲ πρόσωπόν του συνωφρυώθη καὶ ἐσκυθρώπασεν.

Καθένας δὲ ἀπὸ τοὺς φίλους τοῦ βασιλέως ἀπεσύρετο σκυθρωπὸς καὶ διέλυσαν, διὰ τὰς καθημερινάς των ἐργασίας, τοὺς ἐκεῖ συνηθροισμένους πολίτας.

Οἱ δὲ φίλοι τοῦ βασιλιᾶ, ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον, ξεγλιστροῦσαν σκυθρωποὶ καὶ κατηφεῖς καὶ ἀναχωροῦσαν κρυφά, διέλυσαν δὲ καὶ ἀπέλυσαν τὸ πλῆθος, ποὺ εἶχε συναθροισθῇ, καὶ ἔστειλαν τὸν κάθε πολίτην εἰς τὴν συνηθισμένην ἐργασίαν του.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι πληροφορηθέντες αὐτά, ποὺ εἶπε καὶ διέταξεν ὁ βασιλεύς, ἐδόξασαν τὸν ἐπιφανῆ Θεὸν καὶ βασιλέα τῶν βασιλευόντων, διότι ἔλαβον ἀπὸ αὐτὸν αὐτὴν τὴν βοήθειαν.

Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ἐπληροφορήθησαν ὅσα συνέβησαν καὶ ὅσα ἐλέχθησαν ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ, ὑμνοῦσαν καὶ ἐδοξολογοῦσαν τὸν ἔνδοξον Θεόν (ἤ: Τὸν Θεόν, ποὺ ἔκαμε φανερὰν τὴν δόξαν του) καὶ Βασιλέα τῶν βασιλέων, διότι εἶχαν ἀξιωθῇ νὰ λάβουν τὴν βοήθειαν.

Κατὰ τὴν γνωστὴν πάλιν συνήθειάν του ὁ βασιλεὺς ὠργάνωσε νέον συμπόσιον καὶ παρεκίνει τοὺς συνδαιτυμόνας νὰ ἐπιδοθοῦν εἰς εὐωχίαν.

Ὅμως ὁ βασιλιᾶς ὠργάνωσε καὶ πάλιν ἐκ νέου τὸ συμπόσιον κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ προέτρεπε τοὺς προσκαλεσμένους του νὰ ἐπιδοθοῦν εἰς τὸ ξεφάντωμα.

Ἀφοῦ δὲ προσεκάλεσε τὸν ἕρμωνα εἶπε πρὸς αὐτὸν μὲ ἀπειλήν· «πόσες φορὲς πρέπει νὰ σε διατάξω, ἀθλιώτατε, διὰ τὴν ἐξολόθρευσιν τῶν Ἰουδαίων;

Ἀφοῦ δὲ ἐπροσκάλεσε τὸν Ἕρμωνα, τοῦ εἶπε μὲ ὕφος ἀπειλητικόν: «Πόσες φορές, ἀθλιώτατε, πρέπει νὰ σὲ διατάξω διὰ τὰ ἴδια αὐτὰ πράγματα ἀκριβῶς;

Ἐξαγρίωσε, λοιπόν, καὶ ἑτοίμασε πάλιν αὔριον τοὺς ἐλέφαντας διὰ τὸν ἐξαφανισμὸν τῶν Ἰουδαίων».

ἑτοίμασε λοιπὸν καὶ ἑξαγρίωσε πάλιν τοὺς ἐλέφαντες αὔριον διὰ τὴν ἐξολόθρευσιν τῶν Ἰουδαίων».

Οἱ παρευρισκόμενοι εἰς τὸ συμπόσιον αὐτὸ συγγενεῖς καὶ ἀνώτεροι αὐλικοὶ τοῦ βασιλέως, κατάπληκτοι διὰ τὴν ἄστατον αὐτοῦ διάνοιαν, τοῦ εἶπαν τὰ ἐξῆς·

Ὅμως οἱ ἀνώτεροι ἀξιωματοῦχοι τοῦ βασιλιᾶ, οἱ συγγενεῖς του (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: ...τοῦ βασιλιᾶ καὶ ἀνώτεροι αὐλικοί του), οἱ ὁποῖοι ἐκάθοντο μαζί του εἰς τὸ συμπόσιον, ἀποροῦντες διὰ τὴν ἀστάθειαν τῶν σκοπῶν καὶ ἀποφάσεων του, διεμαρτυρήθησαν μὲ παρρησίαν διὰ τὶς κατηγορίες ὡς ἐξῇς:

«βασιλεῦ, ἕως πότε θὰ μᾶς θεωρῇς ἀνοήτους καὶ θὰ μᾶς πειράζῃς, ἀφοῦ σὺ τρίτην τώρα φορὰν διέταξες τὸν ἀφανισμὸν τῶν Ἑβραίων, καὶ ὅταν ἤρχετο ἡ ὥρα νὰ ἐκτελεσθῇ ἡ ἀπόφασίς σου, ἐσκέπτεσο ἄλλα πράγματα καὶ ἀναιροῦσες τὴν διαταγήν σου;

«Ἐπὶ πόσον καιρόν, βασιλιᾶ, θὰ μᾶς δοκιμάζῃς καὶ θὰ μᾶς πειράζῃς πλαγίως καὶ μὲ τρόπον, ὡσὰν νὰ εἴμεθα βλᾶκες καὶ ἠλίθιοι, μὲ τὸ νὰ δίδῃς διαταγὴν διὰ τρίτην ἥδη φορὰν νὰ ἐξολοθρευθοῦν οἱ Ἰουδαῖοι, νὰ ἀνακαλῇς δὲ πάλιν τὴν ἀπόφασιν καὶ νὰ ἀκυρώνῃς τὴν διαταγήν σου, μόλις ἔλθῃ ἡ ὥρα τῆς ἐκτελέσεώς της;

Ἕνεκα τούτου καὶ διότι ὁ λαὸς ἐπερίμενε τὸν ἀφανισμὸν τῶν Ἰουδαίων, ἡ πόλις ἔχει περιέλθει εἰς ἀναταραχήν. Ἔλαβον δὲ χώραν πολυάριθμοι συγκεντρώσεις καὶ ὑπάρχει κίνδυνος νὰ λεηλατηθῇ ἡ πόλις».

Ἀποτέλεσμα τούτου εἶναι ὅτι ἡ πόλις, ἕνεκα τῆς ἀναμονῆς τῆς ἐξολοθρεύσεως τῶν Ἰουδαίων, εὑρίσκεται εἰς ἀναταραχὴν καὶ θύελλαν· πλημμυρίζει ἀπὸ μάζες λαοῦ καὶ ἕνεκα τούτου κινδυνεύει μονίμως νὰ λεηλατηθῇ καὶ νὰ καταστραφῇ».

Ἐξ αἰτίας αὐτῶν ὁ Φιλοπάτωρ, ὁ κατὰ πάντα ὅμοιος πρὸς τὸν τυραννικώτατον Φάλαριν, ἐκυριεύθη ἀπὸ μεγάλην ἀπερισκεψίαν καὶ χωρὶς νὰ λαμβάνῃ καθόλου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι αἱ μέχρι τοῦδε μεταβολαὶ τῆς ψυχῆς ἔγιναν εἰς αὐτὸν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ πρὸς χάριν τῶν Ἑβραίων, ὡρκίσθη ἕνα τρομερὸν ἀλλὰ καὶ ἀπραγματοποίητον ὅρκον, μὲ τὸ νὰ διατάξῃ νὰ στείλουν χωρὶς ἀναβολὴν τοὺς Ἰουδαίους εἰς τὸν ᾅδην, ἀφοῦ βασανισθοῦν καὶ συνθλιβοῦν ἀπὸ τὰ γόνατα καὶ τὰ πόδια τῶν ἐλεφάντων.

Εἰς τὸ ἄκουσμα τῶν λόγων αὐτῶν ὁ βασιλιᾶς, ὁ ὁποῖος ἔμοιαζε εἰς ὅλα πρὸς τὸν τύραννον τοῦ Ἀκράγαντος Φάλαριν, γεμᾶτος ἀπὸ ἀνοησίαν, χωρὶς νὰ σκέπτεται καὶ χωρὶς νὰ λογαριάζῃ καθόλου τὶς μεταβολὲς τῆς σκέψεως καὶ τῆς ψυχῆς του, ποὺ συνέβησαν εἰς τὸ βάθος τοῦ ἐσωτερικοῦ του κόσμου ἀπὸ ἐπέμβασιν τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν προστασίαν τῶν Ἰουδαίων, ὡρκίσθη φοβερόν, ἀλλ’ ἀκατόρθωτον ὅρκον. Εἶπεν ὅτι θὰ ἀποστείλῃ τούτους (τοὺς Ἰουδαίους) χωρὶς καμμίαν καθυστέρησιν εἰς τὸν ἅδην, ἀκρωτηριασμένους καὶ παραμορφωμένους ἀπὸ τὰ γόνατα καὶ τὰ πόδια τῶν ἐλεφάντων.

Ἔλεγε δέ, ὅτι θὰ ἐκστρατεύσῃ ἐναντίον τῆς Ἰουδαίας, τὴν ὁποίαν διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου ταχέως θὰ ἰσοπεδώσῃ. Τὸν δὲ ἄβατον δι’ ἡμᾶς ναὸν τῶν Ἰουδαίων διὰ πυρὸς θὰ κατεδαφίσῃ ἀμέσως καὶ ἔτσι θὰ τὸν καταστήσῃ εἰς ὅλον τὸν ἔπειτα χρόνον ἔρημον ἀπὸ τὰς θυσίας, αἱ ὁποῖαι προσεφέροντο ἐκεῖ.

Ὡρκίσθη ἀκόμη ὅτι θὰ ἐκστρατεύσῃ ἐναντίον τῆς Ἰουδαίας καὶ θὰ τὴν ἰσοπεδώσῃ ταχύτατα μὲ τὴν φωτιὰ καὶ τὸ δόρυ (τὰ πολεμικὰ ὅπλα)· καὶ τὸν Ναόν, εἰς τὸν ὁποῖον τοῦ ἀπηγόρευσαν νὰ εἰσέλθῃ, διότι τὸν κατέστησαν δι’ αὐτὸν ἄβατον, θὰ τὸν ἰσοπεδώσῃ γρήγορα μὲ φωτιὰ καὶ θὰ τὸν ἐρημώσῃ διὰ παντὸς ἀπὸ κάθε θυσίαν, ποὺ προσεφέρετο ἐκεῖ (ἤ: Ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ προσφέρουν ἐκεῖ θυσίαν).

Περιχαρεῖς δὲ οἱ φίλοι καὶ οἱ συγγενεῖς τοῦ βασιλέως, μὲ βέβαιον τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἔβλεπαν τὴν ἐπομένην ἐκτελουμένους τοὺς Ἑβραίους, ἀνεχώρησαν ἀπὸ ἐκεῖ. Ἔδωσαν διαταγὰς εἰς τὰς στρατιωτικὰς δυνάμεις νὰ καταλάβουν τὰς ἐπικαιροτάτας θέσεις τῆς πόλεως διὰ τὴν φρούρησίν της.

Τότε οἱ φίλοι καὶ οἱ ἀνώτεροι ἀξιωματοῦχοι τοῦ βασιλιᾶ, ἀφοῦ ἀνεχώρησαν ἀπὸ ἐκεῖ καταχαρούμενοι, διέτασσαν τὶς στρατιωτικὲς δυνάμεις νὰ καταλάβουν καὶ νὰ ἀναλάβουν τὴν φρούρησιν τῶν πλέον ἐπικαίρων τόπων.

Ὁ Ἕρμων, ὁ ἐλεφαντάρχης, ἐπότισε τὰ θηρία αὐτὰ μὲ οἶνον, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀνακατευθῆ μὲ εὐωδέστατον λιβανωτόν, καὶ εἶχε φέρει τὰ ζῶα αὐτὰ εἰς κατάστασιν σχεδὸν μανιώδη. Ἐπὶ πλέον δὲ τὰ εἶχεν ἐξοπλίσει καὶ μὲ φοβερὰ φονικὰ ὄργανα.

Ὁ δὲ Ἕρμων, ὁ ἐπιμελητὴς καὶ ἀρχηγὸς τῶν ἐλεφάντων, ἀφοῦ ἐπότισε τοὺς ἐλέφαντες μὲ εὐωδέστατον κρασί ἀναμεμειγμένον μὲ θυμίαμα λιβανωτοῦ, ἔφερε τὰ ζῶα αὐτά, θὰ ἔλεγε κανείς, εἰς κατάστασιν μανίας. Ἐπὶ πλέον ὁ Ἕρμων, ἀφοῦ ἐξώπλισε τὰ ζῶα αὐτὰ μὲ τρομερὰς κατασκευῆς ὅπλα,

Κατὰ τὴν πρωΐαν, ὅταν τὰ ἀναρίθμητα πλήθη εἶχον καταπλημμυρίσει πλέον ἀσφυκτικῶς τὸν ἱππόδρομον, ὁ ἐλεφαντάρχης εἰσῆλθεν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ βασιλέως καὶ τὸν παρώτρυνε διὰ τὸ προκείμενον ἔργον του.

εἰσῆλθε περὶ τὴν αὐγήν - ὅταν ἡ πόλις εἶχεν ἤδη καταπλημμυρίσει ἀπὸ ἀναρίθμητα πλήθη, τὰ ὁποῖα ἔτρεχαν καὶ συνωστίζοντο ἐμπρὸς εἰς τὸν ἱππόδρομον - εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλὴν καὶ παρεκίνησε τὸν βασιλιᾶ εἰς τὸ προκείμενον ἔργον.

Ὁ δὲ βασιλεύς, ὁ ὁποῖος εἶχε γεμίσει τὴν ἀσεβῆ ψυχήν του μὲ ἀγριώτατον θυμόν, ὥρμησε μαζῆ μὲ τὰ θηρία ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλήν. Ἤθελε μὲ ἀσυγκίνητον τὴν καρδίαν καὶ ὀρθάνοικτα τὰ μάτια, νὰ ἀπολαύσῃ τὸ ὀδυνηρὸν θέαμα τῆς ἀξιοθρηνήτου καταστροφῆς τῶν καταδικασθέντων ὑπ’ αὐτοῦ Ἰουδαίων.

Τότε ὁ βασιλιᾶς, τοῦ ὁποίου ὁ ἀσεβὴς νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ εἶχαν γεμίσει ἀπὸ πολύν, μεγάλον καὶ ἄγριον θυμόν, ὥρμησε πρὸς τὰ ἔξω μὲ μεγάλην καὶ βιαίαν ὀργὴν μαζὶ μὲ τοὺς ἑξαγριωμένους καὶ φοβεροὺς ἐλέφαντες. Ἐπιθυμοῦσε μὲ ἀνεπηρέαστον καὶ ἀσυμπαθῆ καρδιὰ καὶ μὲ ὀλάνοιχτα τὰ ἰδικά του μάτια νὰ ἰδῇ καὶ νὰ ἀπολαύσῃ τὴν γεμάτην πόνον, σκληρὰν καὶ ἀξιοθρήνητον καταστροφὴν τῶν Ἰουδαίων, τοὺς ὁποίους ἀνεφέραμεν προηγουμένως (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Οἱ ὁποῖοι εἶχαν καταδικασθῆ προηγουμένως ἀπὸ τὸν ἴδιον).

Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι εἶδαν τοὺς ἐλέφαντας, ποὺ ἐξήρχοντο, διὰ νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν πύλην τοῦ σταδίου, τὴν ἔνοπλον στρατιωτικὴν δύναμιν ποὺ ἀκολουθοῦσε, τὴν πορείαν τοῦ ἀμέτρητου πλήθους, τὸν κονιορτὸν καὶ τὸν μεγάλον θόρυβον ποὺ ἐγίνετο, ὅταν λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι εἶδον καὶ ἤκουσαν αὐτά,

Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι εἶδαν τὸ σύννεφον τῆς σκόνης, ποὺ ἐσηκώνετο ἀπὸ τοὺς ἐλέφαντες, οἱ ὁποῖοι ἐπροχωροῦσαν πρὸς τὴν πύλην, καὶ ἀπὸ τὴν ἔνοπλον στρατιωτικὴν δύναμιν, ποὺ ἀκολουθοῦσε τοὺς ἐλέφαντας, καθὼς ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὴν πορείαν τοῦ πλήθους, ποὺ ἔτρεχε, καὶ ὅταν ἄκουσαν τὸ δυνατὸ καὶ βαρὺ βουητὸ τοῦ θορύβου (ὅταν εἶδαν καὶ ἄκουσαν ὅλα αὐτά),

ἀντελήφθησαν πλέον ὅτι ἔφθασε δι’ αὐτοὺς ἡ τελευταία στιγμὴ τοῦ βίου των, ἡ ὁποία ἦτο καὶ τὸ τέρμα τῆς ἀθλιεστάτης των ἀναμονῆς. Ἐνηγκαλίζοντο τότε οἱ συγγενεῖς καὶ καταφιλοῦσαν ἀλλήλους, ἔπιπτον ὁ ἐνας εἰς τὸν τράχηλον τοῦ ἄλλου, οἱ πατέρες εἰς τὰ παιδιά των καὶ αἱ μητέρες εἰς τὰς θυγατέρας των. Ἄλλαι δὲ μητέρες ἐκρατοῦσαν εἰς τοὺς μαστούς των τὰ νήπια, τὰ ὁποῖα ἐρροφοῦσαν τὸ τελευταῖον γάλα τῆς ζωῆς των.

συνεπέραναν ὅτι αὐτὴ ἦταν ἡ τελευταία στιγμὴ τῆς ζωῆς των καὶ τὸ τέλος τῆς ἀθλιωτάτης ἀναμονῆς των. Ἕνεκα τούτου κατέφυγαν εἰς θρήνους καὶ ὀδυρμούς, ξεφωνητὰ καὶ μυρολόγια καὶ ἐκαταφιλοῦσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ἀγκαλιάζοντας τοὺς συγγενεῖς καὶ πέφτοντας ὁ ἕνας εἰς τὸν τράχηλον τοῦ ἄλλου (κατ’ ἄλλην γραφήν: Εἰς τὴν ἀγκάλην τοῦ ἅλλου) - οἱ γονεῖς μὲ τὰ παιδιά, οἱ μητέρες μὲ τὶς νεαρὲς θυγατέρες· ἄλλες δὲ μητέρες ἐκρατοῦσαν βρέφη, τὰ ὁποῖα ἐθήλαζαν καὶ ἐρροφοῦσαν ἀπὸ τοὺς μητρικοὺς μαστοὺς τὸ τελευταῖον γάλα τῆς ζωῆς των.

Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτὰ οἱ Ἰουδαῖοι ἔχοντες ὑπ’ ὄψει των τὰς προηγουμένας βοηθείας τοῦ Θεοῦ πρὸς αὐτούς, ἔπεσαν πρηνεῖς νὰ προσευχηθοῦν ὅλοι μαζῆ μὲ μίαν ψυχήν, ἀπεμάκρυναν αἱ μητέρες τὰ νήπιά των ἀπὸ τοὺς μαστούς, καὶ

Παρ’ ὅλα αὐτά, ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ἔφεραν εἰς τὴν μνήμην των καὶ ἀνελογίσθησαν τὴν βοήθειαν καὶ σωτηρίαν, ποὺ τοὺς ἐστάλη προηγουμένως ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἔπεσαν ὅλοι μαζὶ μπρούμυτα εἰς τὴν γῆν διὰ νὰ προσευχηθοῦν. Ἀφοῦ δὲ οἱ μητέρες ἀπέσπασαν καὶ ἀπεμάκρυναν τὰ νήπια ἀπὸ τοὺς μαστούς των,

ἀνεβόησαν μὲ φωνὴν πάρα πολὺ μεγάλην πρὸς τὸν Κύριον πάσης δυνάμεως, καὶ παρακαλοῦσαν αὐτὸν νὰ τοὺς λυπηθῇ, δεικνύων καὶ πάλιν τὴν λαμπρὰν προστατευτικὴν δύναμίν του πρὸς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τώρα πλέον προχωροῦσαν εἰς τὰς πύλας τοῦ ᾅδου.

ἐφώναξαν δυνατὰ καὶ μὲ πάρα πολὺ ἰσχυρὰν φωνήν, παρακαλοῦντες τὸν Θεόν, τὸν Ἐξουσιαστὴν καὶ Κυβερνήτην πάσης δυνάμεως, νὰ εὐσπλαγχνισιθῇ καὶ νὰ δείξῃ τὴν συμπάθειάν του μὲ ἔκτακτον καὶ μεγαλοπρεπῆ ἐμφάνισιν πρὸς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἤδη ἐμπρὸς εἰς τὶς πύλες τοῦ ἅδου καὶ τοῦ θανάτου.

Ἐνας δὲ ἀνήρ, ἐπίσημος μεταξὺ τῶν ἱερέων, τῶν ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου, Ἐλεάζαρος ὀνομαζόμενος, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἤδη προχωρήσει εἰς τὴν γεροντικὴν ἡλικίαν καὶ ἦτο στολισμένος καθ’ ὅλον του τὸν βίον μὲ κάθε ἀρετήν, συνέστησεν εἰς τοὺς πρεσβυτέρους νὰ σταματήσουν δεόμενοι πρὸς τὸν ἅγιον Θεὸν καὶ αὐτὸς προοηυχήθη ὡς ἐξῆς·

Τότε ὅμως κάποιος ὀνομαζόμενος Ἐλεάζαρος, ἄνδρας ἐπίσημος μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων ἱερέων τῆς Αἰγυπτιακῆς ὑπαίθρου, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἤδη φθάσει εἰς γεροντικὴν ἡλικίαν καὶ ἐστολίζετο μὲ κάθε ἀρετὴν καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς ζωῆς του, ἀφοῦ συνέστησεν εἰς τοὺς περὶ αὐτὸν πρεσβυτέρους νὰ σταματήσουν νὰ ἐπικαλοῦνται τὸν ἅγιον Θεόν, προσηυχήθη ὡς ἀκολούθως:

«Βασιλεῦ παντοδύναμε, Ὕψιστε Θεὲ παντοκράτωρ, σὺ ποὺ μὲ τὸ ἔλεός σου κυβερνᾷς ὅλην τὴν δημιουργίαν,

«Βασιλεῦ, ὁ Ὁποῖος ἔχεις μεγάλην ἰσχὺν καὶ δύναμιν, Ὕψιστε, Σὺ ὁ Ὁποῖος εἶσαι ὁ Κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς τοῦ παντός, Σύ, Θεέ, ὁ Ὁποῖος κυβερνᾷς ὅλην τὴν δημιουργίαν μὲ συμπάθειαν καὶ εὐσπλαγχνίαν,

ρῖξε σπλαγχνικὸν βλέμμα εἰς ἡμᾶς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ, εἰς τὰ παιδιὰ τοῦ ἐκλεκτοῦ σου Ἰακώβ, εἰς τὴν ἡγιασμένην ὑπὸ σοῦ αὐτὴν μερίδα τοῦ λαοῦ, ποὺ ξένος εὑρίσκεται εἰς ξένην γῆν, καὶ ἡ ὁποία ἀποθνήσκει ἀδίκως, ὦ πάτερ.

κύτταξε μὲ προσοχὴν καὶ ρίψε τὸ πλῆρες οἰκτιρμῶν καὶ συμπαθείας βλέμμα Σου εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ, εἰς τὰ παιδιὰ τοῦ ἐκλεκτοῦ καὶ ἁγιασμένου Ἰακώβ, εἰς τὸν λαὸν τῆς ἐκλεκτῆς καὶ ἁγιασμένης μερίδος Σου, ὁ ὁποῖος χάνεται καὶ ἀφανίζεται ἀδίκως ὡς ξένος εἰς ξένην χώραν. Ὤ, Πάτερ,

Σύ, τὸν Φαραὼ μὲ τὰ πλήθη τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων του, ὁ ὁποῖος ἦτο πρὶν βασιλεὺς αὐτῆς τῆς Αἰγύπτου καὶ ὑπερηφανεύθη μὲ παράνομον θράσος καὶ μὲ μεγαλορρήμονα γλῶσσαν, τὸν κατέστρεψες μαζῆ μὲ τὴν ἀλαζονικὴν στρατιάν του, τοὺς ἔπνιξες εἰς τὴν θάλασσαν, ἐνῷ ἐξ ἀντιθέτου ἀνέτειλες καὶ ἐδώρισες φῶς τοῦ ἐλέους σου εἰς τὸ γένος τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Σὺ τὸν Φαραώ, τὸν πρώην ἐξουσιαστὴν καὶ κυβερνήτην αὐτῆς τῆς Αἰγύπτου, μαζὶ μὲ τὸ πλῆθος τῶν πολεμικῶν του ἁρμάτων, ἐπειδὴ ὑπερηφανεύθη διὰ τῆς παρανόμου αὐθαδείας καὶ προπετείας του καὶ τῆς γλώσσης, ἡ ὁποία λαλεῖ μεγάλα καὶ ἀλαζονικὰ λόγια, τὸν κατέστρεψες μαζὶ μὲ τὸ ὑπερήφανον στράτευμά του, μὲ τὸ νὰ τοὺς καταποντίσῃς καὶ τοὺς πνίξῃς εἰς τὸ πέλαγος (τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν). Καὶ ἔτσι ἔκαμες ὥστε νὰ φανερωθῇ καὶ νὰ ἀνατείλῃ τὸ φῶς τοῦ ἐλέους Σου εἰς τὸ Ἰσραηλιτικὸν ἔθνος.

Σύ, τὸν φοβερὸν βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων, τὸν Σενναχηρείμ, ὁ ὁποῖος εἶχεν ὑπερηφανευθῆ διὰ τὰς ἀναριθμήτους του στρατιωτικὰς δυνάμεις καὶ εἶχεν ἤδη ὑποτάξει διὰ τοῦ δόρατός του ὅλην τὴν γῆν εἰς τὰ χέρια του, ἐπειδὴ ἀλαζονεύθηκε ἐναντίον τῆς ἁγίας σου πόλεως, τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐκστομίζων λόγους ἀσεβεῖς κατ’ αὐτῆς μὲ θράσος καὶ ἀλαζονείαν, σύ, Δέσποτα, συνέτριψες καὶ αὐτὸν δείξας ἔτσι ὁλοφάνερον τὴν δύναμίν σου εἰς πολλὰ ἔθνη.

τὸν Σενναχηρείμ, τὸν σκληρόν, φοβερὸν καὶ τυραννικὸν βασιλιᾶ τῶν Ἀσσυρίων, ὁ ὁποῖος εἶχε ὑπερηφανευθῆ καὶ ἐκαυχᾶτο φουσκωμένος διὰ τὶς ἀναρίθμητες στρατιωτικές του δυνάμεις· ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ὑπέταξεν ἤδη καὶ ὑπεδούλωσεν ὅλην τὴν γῆν μὲ τὸ δόρυ του, εἶχεν ἐπαρθῆ καὶ ὑπερηφανευθῆ ἐναντίον τῆς ἁγίας Σου πόλεως, τῆς Ἱερουσαλήμ, μὲ τὸ νὰ ἐκστομίζῃ σκληροὺς καὶ ἀσεβεῖς λόγους μὲ ἀλαζονείαν καὶ κομπασμὸν καὶ μὲ αὐθάδειαν καὶ προπέτειαν, Σύ, Δέσποτα, τὸν συνέτριψες καὶ τὸν ἐτσάκισες. Ἔτσι δι’ ὅλων αὐτῶν κατέστησες γνωστὴν καὶ ὁλοφάνερον μὲ τρόπον ἐπίσημον τὴν δύναμίν Σου εἰς πολλὰ ἔθνη.

Σύ, διὰ τοὺς τρεῖς φίλους παῖδας, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν Βαβυλωνίαν, οἱ ὁποῖοι ἑκουσίως παρέδωσαν τὴν ζωήν των εἰς τὸ πῦρ, διὰ νὰ μὴ λατρεύσουν τὰ μάταια εἴδωλα, ἐδρόσισες τὴν κατακαιομένην κάμινον καὶ τοὺς ἀπήλλαξες καὶ τοὺς διεφύλαξες ἀβλαβεῖς μέχρι καὶ τῆς τριχὸς τῆς κεφαλῆς των, ἀπέστειλες δὲ τὴν φλόγα σου ἐναντίον ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἦσαν ἐχθροί των καὶ εὑρίσκοντο πλησίον τῆς καμίνου.

Σὺ τοὺς τρεῖς συντρόφους (τοὺς τρεῖς Παῖδας), ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν Βαβυλῶνα, οἱ ὁποῖοι ἐλεύθερα καὶ μὲ τὴν θέλησίν των παρέδωσαν τὴν ζωήν των εἰς τὴν φωτιά, διὰ νὰ μὴ προσκυνήσουν καὶ λατρεύσουν τὰ μάταια καὶ κούφια εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα, ἀφοῦ ἐδρόσισες τὸ πολὺ πυρωμένον καμίνι, τοὺς διέσωσες ἀβλαβεῖς καὶ ἀκεραίους μέχρι καὶ τῆς τριχὸς καὶ ἔστειλες τὴν φλόγα ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν των, ποὺ ἦσαν γύρω ἀπὸ τὸ καμίνι.

Σὺ ἔσωσες καὶ ἔβγαλες ἀβλαβῆ εἰς τὸ φῶς τῆς ἡμέρας τὸν Δανιήλ, ὁ ὁποῖος ἐξ αἰτίας συκοφαντιῶν ἀπὸ φθόνον προερχομένων, ἐρρίφθη εἰς τοὺς λέοντας ἐντὸς σκοτεινοῦ λάκκου, διὰ νὰ χρησιμεύσῃ ὡς τροφὴ αὐτῶν.

Σὺ τὸν προφήτην Δανιήλ, ὁ ὁποῖος ἔπειτα ἀπὸ συκοφαντίες, ποὺ προήρχοντο ἀπὸ φθόνον, ἐρρίφθη κάτω εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων ὡς τροφὴ τῶν ἀγρίων θηρίων (τῶν λεόντων), τὸν ἔσωσες καὶ τὸν ἀνέβασες ἀπὸ τὸν σκοτεινὸν λάκκον εἰς τὸ φῶς ἀβλαβῆ καὶ ἀνέπαφον.

Σύ, Πάτερ, τὸν Ἰωνᾶν, ὁ ὁποῖος ἐρρίφθη εἰς τὴν κοιλίαν τοῦ εἰς τοὺς βυθοὺς τῶν θαλασσῶν ζῶντος καὶ τρεφομένου κήτους, ἐνῷ εἶχε καταβροχθισθῆ χωρὶς οἶκτον, τὸν ἀνέσυρες ἀβλαβῆ πρὸς χάριν ὅλων τῶν οἰκείων του.

Καὶ τὸν Ἰωνᾶν, ὁ ὁποῖος ἔλειωνε ἀφειδῶς, χωρὶς νὰ τὸν λυπᾶται κανείς, εἰς τὴν κοιλία τοῦ μεγάλου κήτους, τὸ ὁποῖον τὸν ἐκατάπιε καὶ τὸ ὁποῖον ἐτρέφετο εἰς τὸν βυθὸν τῆς θαλάσσης, Σύ, Πάτερ, τὸν ἔσωσες καὶ τὸν ἐφανέρωσες εἰς ὅλους τοὺς οἰκείους του ἀβλαβῆ καὶ ἀκέραιον.

Καὶ τώρα σύ, Κύριε, ὁ ὁποῖος μισεῖς τὴν ὑπερηφάνειαν, πολυέλεε, προστάτα ὅλων, ταχέως κάμε τὴν ἐμφάνισίν σου εἰς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι κατάγονται ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Ἰσραὴλ καὶ οἱ ὁποῖοι ἀπὸ βδελυροὺς καὶ ἀνόμους εἰδωλολάτρας ὑβρίζονται.

Καὶ τώρα Σύ, Κύριε, ὁ ὁποῖος μισεῖς τὴν αὐθάδειαν καὶ τὴν ἔπαρσιν, Πολυέλεε, Ὑπερασπιστὰ καὶ Προστάτα ὅλων, κάμε τὸ ταχύτερον φανερὸν τὸν ἑαυτόν Σου εἰς ἐκείνους, ποὺ ἀνήκουν εἰς τὸ ἔθνος τοῦ Ἰσραὴλ καὶ οἱ ὁποῖοι περιφρονοῦνται καὶ περιϋβρίζονται ἀπὸ σιχαμερὰ καὶ παράνομα εἰδωλολατρικὰ ἔθνη.

Ἐὰν ὅμως ὁ βίος μας κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἶναι πλήρης ἀσεβειῶν, ἁπάλλαξέ μας ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν μας καὶ σύ, Δέσποτα, θανάτωσέ μας ὅπως προτιμᾷς.

Ἐὰν δὲ ἡ ζωή μας, κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔχῃ περιπλεχθῆ καὶ ζυμωθῆ μὲ ἀσέβειαν καὶ ἀνευλάβειαν, γλίτωσέ μας ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν καὶ κατάστρεψέ μας Σύ, Δέσποτα, μὲ ὁποῖον κλῆρον (θάνατον) προτιμᾷς.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μὴ δοξολογήσουν οἱ ματαιόφρονες αὐτοὶ εἰδωλολάτραι τὰ εἴδωλά των, εἰς τὰ ὁποῖα θὰ θελήσουν νὰ ἀποδώσουν τὴν καταστροφὴν τῶν ἠγαπημένων ἀπὸ σε ἀνθρώπων. Διὰ νὰ μὴ λέγουν, ὅτι οὔτε ὁ Θεός των δὲν τοὺς ἐγλύτωσε.

Μὴ ἐπιτρέψῃς, ὥστε οἱ ἀνόητοι εἰδωλολάτραι, οἱ ὁποῖοι φρονοῦν μάταια, νὰ ὑμνήσουν καὶ νὰ δοξάσουν τὰ ψευδῆ καὶ ἄχρηστα εἴδωλα διὰ τὴν καταστροφὴν τοῦ ἀγαπημένου λαοῦ Σου, λέγοντες: (Οὔτε καὶ αὐτὸς ὁ Θεός των δὲν τοὺς ἔσωσεν»!

Σύ, αἰώνιε Θεέ, ποὺ ἔχεις πᾶσαν δύναμιν καὶ πᾶσαν ἰσχὺν ρίψε τώρα τὸ βλέμμα σου εἰς ἡμᾶς. Ἐλέησε ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ θανατωθῶμεν, ὅπως θανατώνονται οἱ κακοῦργοι, ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι ὑπερήφανοι, παράνομοι καὶ ἀπερίσκεπτοι.

Ἀλλὰ Σύ, ὁ Ὁποῖος ἔχεις ὅλην τὴν δύναμιν καὶ ὅλην τὴν ἀπόλυτον καὶ δυναστικὴν ἐξουσίαν Σύ, αἰώνιε Θεέ, ρίψε τώρα προσεκτικὰ τὸ βλέμμα Σου ἐπάνω μας. Ἐλέησε ἠμᾶς, οἱ ὁποῖοι κινδυνεύομεν πλέον νὰ μετατεθῶμεν ἀπὸ τὴν ζωὴν αὐτὴν εἰς τὴν ἄλλην, ἀπὸ τὴν ἀστόχαστον, παράφρονα καὶ ἀναίσθητον αὐθάδειαν καὶ θρασύτητα ἀνθρώπων παρανόμων, καὶ να ἀποθάνωμεν, ὅπως ἀποθνήσκουν οἱ κακοῦργοι καὶ οἱ προδόται.

Ἂς τρομάξουν, καὶ κατατρομαγμένα ἂς συμμαζευθοῦν σήμερον τὰ ἔθνη ἐνώπιον τῆς ἀκατανίκητου δυνάμεώς σου, ἔντιμε Κύριε, Σὺ ὁ ὁποῖος ἔχεις ἀκατανίκητον τὴν δύναμιν, διὰ νὰ σώσῃς τὸ γένος τοῦ Ἰακώβ.

Ἂς τρομάξουν καὶ ἂς ζαρώσουν ἀπὸ φόβον σήμερα οἱ ἐθνικοὶ ἐμπρὸς εἰς τὴν ἀκατανίκητον δύναμίν σου, ἔνδοξε καὶ ἄξιε πάσης τιμῆς, Σύ, ὁ ὁποῖος ἔχεις τὴν δύναμιν νὰ σώσῃς τὸ ἔθνος τοῦ Ἰακώβ (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Σύ, ὁ ὁποῖος εἰργάσθης μεγάλα καὶ θαυμαστὰ διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ ἔθνους τοῦ Ἰακώβ).

Σὲ ἱκετεύει ὅλον τοῦτο τὸ πλῆθος τῶν νηπίων καὶ οἱ γονεῖς αὐτῶν μετὰ δακρύων.

Διὰ τὸν σκοπὸν αὐτὸν Σὲ ἱκετεύει ὅλον αὐτὸ τὸ πλῆθος τῶν νηπίων καὶ οἱ γονεῖς των μὲ δάκρυα.

Ἂς φανῇ, Κύριε, εἰς ὅλα τὰ ἔθνη, ὅτι εἶσαι μαζῆ μας καὶ δὲν ἀπέστρεψες τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ ἡμᾶς, ἀλλά, ὅπως ἄλλοτε ὑπεσχέθης ὅτι δὲν θὰ μας παραβλέψῃς, ὅταν εὑρισκώμεθα εἰς τὴν χώραν τῶν ἐχθρῶν μας, πρᾶξε τοῦτο καὶ τώρα, Κύριε».

Ἂς φανῇ εἰς ὅλους τοὺς ἐθνικοὺς ὅτι Σύ, Κύριε, εἶσαι μαζί μας καὶ δὲν ἔστρεψες ἀλλοῦ μὲ ἀδιαφορίαν τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ ἡμᾶς· ἀλλ’ ὅπως ὑπεσχέθης, ὅτι «ἀκόμη καὶ τότε, ποὺ εὑρίσκοντο τιμωρημένοι εἰς τὴν χώραν τῶν ἐχθρῶν των, δὲν ἔδειξα περιφρόνησιν πρὸς αὐτούς», ἔτσι πραγματοποίησε καὶ τώρα τὴν ὑπόσχεσίν Σου, Κύριε».

Ἀμέσως, μόλις ἐτελείωσε τὴν προσευχήν του ὁ Ἐλεάζαρος, εἰσώρμησεν ὁ βασιλεὺς μαζῆ μὲ τὰ θηρία καὶ μὲ ὅλον τὸν φρυαττόμενον στρατόν του εἰς τὸ ἱπποδρόμιον.

Μόλις δὲ ὁ Ἐλεάζαρος ἐτελείωσε τὴν προσευχήν του, ὁ βασιλιᾶς μαζὶ μὲ τοὺς ἐξαγριωμένους ἐλέφαντες καὶ μὲ ὅλον τὸ γεμᾶτον αὐθάδειαν καὶ ὑπεροψίαν καὶ ἀφηνιασμένον στράτευμά του ἔφθασεν εἰς τὸν ἱππόδρομον.

Οἱ Ἰουδαῖοι, ὅταν εἶδαν αὐτά, ἀνέκραξαν μὲ μεγάλην φωνὴν πρὸς τὸν Θεόν, ὥστε ἀντήχησαν αἱ πλησίον κοιλάδες καὶ ἠκούσθη εἰς ὅλον τὸ στρατόπεδον τοῦ Πτολεμαίου ἀσυγκράτητος θρῆνος,

Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι εἶδαν ὅλα αὐτά, ἐφώναξαν μὲ φωνὴν ἰσχυρὰν πρὸς τὸν οὐρανόν, τὸν Θεόν, ὥστε καὶ αὐτὲς ἀκόμη οἱ γειτονικὲς κοιλάδες ἀντήχησαν καὶ ἀντιλάλησαν τὸν ἴδιον ἦχον καὶ τὴν δυνατὴν κραυγήν των· τοῦτο δὲ ἐδημιούργησεν ἀκράτητον καὶ ἀσταμάτητον ὀδυρμόν, κλαυθμὸν μὲ ἀναστεναγμοὺς καὶ τρόμον εἰς ὅλον τὸ στρατόπεδον.

τότε ὁ ἄπειρος κατὰ τὴν δόξαν, καὶ παντοδύναμος καὶ ἀληθινὸς Θεός, κατέστησεν ὁλοφάνερον τὴν ἁγίαν αὐτοῦ δύναμιν, διότι ἤνοιξε τὰς πύλας τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέβησαν ἀπὸ αὐτοὺς δύο ὁλόλαμπροι, ἀλλὰ καὶ φοβεροὶ κατὰ τὴν μορφήν, ἄγγελοι, τοὺς ὁποίους ἔβλεπον ὅλοι οἱ ἄλλοι πλὴν τῶν Ἰουδαίων.

Τότε ὁ ἀπείρως ἔνδοξος παντοκράτωρ καὶ ἀληθινὸς Θεὸς ἐπενέβη καὶ ἐφανέρωσε κατὰ τρόπον θαυμαστὸν τὸ εὐμενὲς καὶ ἅγιον πρόσωπόν του καὶ ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ οὐρανοῦ, ἀπὸ τὶς ὁποῖες κατέβησαν δύο ἄγγελοι ὁλόλαμπροι, φοβεροὶ εἰς τὴν ὄψιν, οἱ ὁποῖοι ἦσαν φανεροὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους.

Αὐτοὶ ἀντεστάθησαν εἰς τὴν ἐπιδρομὴν τῶν θηρίων καὶ ἐγέμισαν ἀπὸ φόβον καὶ ταραχὴν τὴν στρατιωτικὴν δύναμιν τῶν ἐχθρῶν καὶ σὰν μὲ σιδερένια δεσμὰ τοὺς ἔδεσαν καὶ τοὺς ἔκαμαν ἀκινήτους.

Οἱ δύο αὐτοὶ ἄγγελοι ἐστάθησαν ἀντιμέτωποι τοῦ ἐχθρικοῦ στρατοῦ, τὸν ὁποῖον ἐγέμισαν ἀπὸ σύγχυσιν καὶ τρόμον, ἔδεσαν τοὺς στρατιῶτες μὲ στερεὰ καὶ ἀτράνταχτα δεσμὰ καὶ τοὺς ἀκινητοποίησαν.

Καὶ αὐτοῦ τοῦ βασιλέως τὸ σῶμα, ἐκυριεύθη ἀπὸ φρίκην, ὥστε αὐτὸς ἐλησμόνησε τὸν ἄγριον του θυμόν.

Μεγάλος δὲ τρόμος, ἀνατριχίλα καὶ φρίκη ἐκυρίευσε καὶ τὸ σῶμα τοῦ βασιλιᾶ, καὶ ἡ λησμοσύνη ἐπῆρε τὴν θέσιν τοῦ θράσους καὶ τοῦ ἀγρίου θυμοῦ του.

Τότε τὰ θηρία ἐστράφησαν ἐναντίον τῶν στρατιωτῶν, ποὺ τὰ ἀκολουθοῦσαν, τοὺς καταπατοῦσαν καὶ τοὺς ἐξωλόθρευαν.

Τότε δὲ τὰ θηρία, οἱ ἐξαγριωμένοι ἐλέφαντες, ἐγύρισαν καὶ ἐστράφησαν ἐναντίον τῶν ἐνόπλων στρατιωτῶν, ποὺ τοὺς ἀκολουθοῦσαν, καὶ ἄρχισαν νὰ καταπατοῦν τοὺς στρατιῶτες αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς ἐξολοθρεύουν!

Ἀμέσως ἡ ὀργὴ τοῦ βασιλέως μετεστράφη εἰς θρήνους καὶ δάκρυα, διότι αὐτὸς προηγουμένως εἶχε μηχανευθῆ καὶ ἀποφασίσει τὴν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον καταστροφὴν τῶν Ἑβραίων.

Τότε ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐκδίκησις τοῦ Φιλοπάτορος μετεστράφησαν εἰς συμπάθειαν καὶ δάκρυα δι’ ὅσα εἶχεν ἐπινοήσει καὶ μεθοδεύσει προηγουμένως διὰ τὴν καταστροφὴν τῶν Ἰουδαίων.

Διότι, ὅταν ὁ βασιλεὺς ἤκουσε τὴν κραυγὴν καὶ εἶδεν ὅτι ὅλοι εὑρίσκονται κατὰ γῆς παράλυτοι πρὸς καταστροφήν, ἐδάκρυσε καὶ ἀπηύθυνε βαρείας ἀπειλὰς ἐναντίον τῶν φίλων του λέγων·

Διότι ὅταν ἄκουσε τὴν μεγάλην καὶ ἰσχυρὰν φωνὴν τῶν Ἰουδαίων καὶ ὅταν εἶδε συγχρόνως ὅλους μαζὶ νὰ εἶναι πεσμένοι κατὰ γῆς μπρούμυτα καὶ κατενόησεν ὅτι ὅλοι ἦσαν ἕτοιμοι πρὸς καταστροφήν, ἀφοῦ ἐδάκρυσεν, ἀπείλησε ἔντονα καὶ μὲ θυμὸν τοὺς φίλους του καὶ τοὺς εἶπε:

«σεῖς ἔχετε κάμει ἰδικήν σας παραβασιλείαν καὶ ἐξεπεράσατε κατὰ τὴν σκληρότητα τοὺς τυράννους. Διότι ἐμέ, τὸν εὐεργέτην σας, ἐπιχειρεῖτε νὰ μὲ ἀποξενώσετε ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν καὶ νὰ μοῦ ἀφαιρέσετε τὴν ζωήν μου καὶ συνωμοτεῖτε κρυφίως ἐναντίον τῶν συμφερόντων τῆς βασιλείας μου.

«Σφετερίζεσθε παράνομα τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν, ἔχετε ὑπερβῆ εἰς σκληρότητα καὶ θηριωδίαν καὶ αὐτοὺς τοὺς τυράννους. Ἐπὶ πλέον ἐμέ, τὸν εὐεργέτην σας, ἐπιχειρεῖτε νὰ μὲ ἀπομακρύνετε ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν καὶ τὴν ἡγεμονίαν, νὰ μοῦ ἀφαιρέσετε δὲ ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν ζωήν, μὲ τὸ νὰ ἐπινοῆτε καὶ νὰ μεθοδεύετε κρυφὰ ἐνέργειες, ποὺ εἶναι ἀντίθετες εἰς τὰ συμφέροντα τοῦ βασιλείου μου.

Ποιὸς χωρὶς κανένα λόγον καὶ ἀφορμὴν συνεκέντρωσεν ἐδῶ αὐτοὺς τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ τὰ σπίτια των, αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι διὰ τὴν μεγάλην των πρὸς ἡμᾶς πίστιν ἠγωνίσθησαν καὶ ἐκράτησαν ἀδούλωτα τὰ ὀχυρώματα τῆς χώρας μας;

Ποιὸς ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ τὰ σπίτια τους κάθε ἕνα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι μὲ πιστότητα καὶ ἀφοσίωσιν ἐκράτησαν καὶ διετήρησαν ἐλεύθερα τὰ φρούρια τῆς χώρας καὶ τοὺς συνεκέντρωσεν ἐδῶ χωρὶς κανένα λόγον, ἀστόχαστα καὶ ἀνόητα;

Ποιὸς μὲ τέτοια παράνομα βασανιστήρια ἐταλαιπώρησεν αὐτοὺς τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἀπ’ ἀρχῆς διέκειντο εὐμενῶς πρὸς ἡμᾶς καὶ ἐνδιεφέροντο διὰ τὰ ἰδικά μας πράγματα περισσότερον ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη καὶ οἱ ὁποῖοι πρὸς χάριν ἡμῶν εἶχαν ἐκτεθῆ καὶ εἰς τοὺς χειροτέρους, πολλὲς φορές, κινδύνους;

Ποιὸς ἔχει κυριολεκτικὰ κατασυντρίψει μὲ παράνομες πληγὲς καὶ κακομεταχείρισιν αὐτοὺς τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐφέροντο ἀπέναντί μας μὲ εὐμένειαν, καὶ κατὰ τοῦτο διέφεραν ἐμφανῶς ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ ὁποῖοι πολλὲς φορὲς ὑπέστησαν χάριν ἡμῶν μὲ προθυμίαν τοὺς χειροτέρους κινδύνους, τοὺς ὁποίους ἠμποροῦν νὰ συναντήσουν οἱ ἄνθρωποι;

Λύσατε, λύσατε τελείως τὰ ἄδικα δεσμὰ καὶ ἀποστείλατέ τους μὲ εἰρήνην εἰς τὴν πατρίδα των, ἀποκηρύσσοντες ὅσα ἐναντίον των εἴχατε πράξει προηγουμένως.

Λύστε, ἀπαλλάξετε καὶ ἐλευθερῶστε τους ἐντελῶς ἀπὸ τὰ ἄδικα δεσμά! Στείλετέ τους πίσω εἰς τὰ σπίτια τους μὲ εἰρήνην, ἀφοῦ ζητήσετε συγγνώμην δι’ ὅσα ἔχετε κάμει (ἢ δι’ ὅσα ἔχουν γίνει) εἰς βάρος των· (ἄλλοι ἐρμηνεύουν: Ἀφοῦ ἀνακαλέσετε τὶς προηγούμενες διαταγές σας).

Ἐλευθερώσατε τοὺς υἱοὺς τοῦ παντοκράτορος καὶ ἐπουρανίου καὶ ζῶντος Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τοὺς προγόνους μας μέχρι τῆς σημερινῆς ἡμέρας δίδει εἰς τὰ ἰδικά μας πράγματα ἀνεμπόδιστον μετὰ δόξης σταθερότητα».

Ἐλευθερῶστε τοὺς υἱοὺς τοῦ Παντοκράτορος καὶ Ἐπουρανίου ζωντανοῦ καὶ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀπὸ τὶς ἡμέρες τῶν προγόνων μας μέχρι σήμερα χορηγεῖ εἰς τὸ κράτος μας ἀπαρεμπόδιστον σταθερότητα καὶ ἀδιάσειστον στερέωσιν μὲ φήμην καὶ ὑπόληψιν».

Ὁ μέν, λοιπόν, βασιλεὺς αὐτὰ εἶπε· οἱ δὲ Ἰουδαῖοι ἀμέσως, χωρὶς καμμίαν χρονοτριβὴν ἐλύθησαν ἀπὸ τὰ δεσμά των, ἐδοξολογοῦσαν τὸν ἅγιον σωτῆρα των, τὸν Θεόν, διότι διέφυγον τὸν πρὸ ὀλίγου φοβερὸν θάνατον.

Ὁ μὲν βασιλιᾶς λοιπὸν αὐτὰ εἶπεν οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, ἀφοῦ ἐλευθερώθηκαν εὐθὺς ἀμέσως, ἐντὸς στιγμῆς, ἀπὸ τὰ δεσμά των, αἰνοῦσαν καὶ ἐδοξολογοῦσαν τὸν ἅγιον Θεόν, τὸν Σωτῆρα των, διότι εἶχαν διαφύγει μόλις, τὴν στιγμὴν ἐκείνην, τὸν θάνατον.

Ἔπειτα ὁ βασιλεύς, ὅταν ἐπανῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, προσεκάλεσε τὸν εἰσπράκτορα τῶν προσόδων του καὶ τοῦ ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ χορηγήσῃ εἰς τοὺς Ἰουδαίους ἑπτὰ ἡμέρας οἶνον καὶ ὅσα ἄλλα ἐχρειάζοντο διὰ συμπόσια εὐωχίας· κρίνας ὅτι ἔπρεπεν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, ὅπου ἐπίστευσαν ὅτι θὰ ἔβρισκαν τὸν ὄλεθρόν των, εἰς αὐτὸν νὰ ἑορτάσουν μὲ κάθε εὐφροσύνην καὶ χαρὰν τὴν σωτηρίαν των.

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς, ἀφοῦ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν πόλιν, ἐπροσκάλεσε τὸν ἀξιωματοῦχον, τὸν ὑπεύθυνον διὰ τὶς εἰσπράξεις τῶν ἐσόδων του, καὶ τὸν διέταξε νὰ χορηγήσῃ εἰς τοὺς Ἰουδαίους κρασί καὶ ὅ,τι ἄλλο ἦταν ἀπαραίτητον διὰ συμπόσιον διαρκείας ἑπτὰ ἡμερῶν διότι ὁ βασιλιᾶς ἔκρινε καὶ ἀπεφάσισεν ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι ἔπρεπε νὰ ἑορτάσουν καὶ νὰ πανηγυρίσουν τὴν σωτηρίαν των μὲ πᾶσαν εὐφροσύνην καὶ χαρὰν εἰς τὸν ἴδιον ἀκριβῶς τόπον (δηλαδὴ τὸν ἱππόδρομον), εἰς τὸν ὁποῖον ἐπερίμεναν καὶ ἐνόμιζαν ὅτι θὰ κατεστρέφοντο.

Καὶ τότε οἱ μέχρι πρὸ ὀλίγου σκληρῶς ἐμπαιζόμενοι καὶ βασανιζόμενοι Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν εὑρεθῆ πλησίον τοῦ ᾅδου, μᾶλλον δὲ καὶ εἶχαν εἰσέλθει εἰς τὸν ᾅδην, ἀντὶ τοῦ πικροῦ καὶ ἀξιοθρηνήτου θανάτου, ὀργάνωσαν συμπόσιον σωτηρίας, ὥστε ὁ τόπος ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε προορισθῆ ὡς τόπος σφαγῆς των καὶ θανάτου, ἔγινε τόπος χαρᾶς, καταμερισμένος εἰς τμήματα, ὅπου καθ’ ὁμάδας ἐκάθηντο οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐώρταζαν τὸ συμπόσιον τῆς χαρᾶς.

Τότε οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι προηγουμένως ἐθεωροῦντο ἄξιοι λοιδοριῶν, κατηγοριῶν καὶ ὀνειδισμῶν καὶ εἶχαν φθάσει μέχρι τὸν θάνατον, ἢ μᾶλλον εὑρίσκοντο ἐμπρὸς εἰς αὐτὸ τοῦτο τὸ στόμα τοῦ ἅδου, ἀντὶ τοῦ πικροῦ καὶ κατὰ πολλὰ ἀξιοθρηνήτου θανάτου συνεκρότησαν καὶ ὠργάνωσαν συμπόσιον οἰνοποσίας διὰ τὴν σωτηρίαν των. Καὶ γεμᾶτοι χαρμοσύνην διεμέρισαν εἰς τὶς ὁμάδες τῶν πανηγυριστῶν τὸν χῶρον ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος εἶχε προετοιμασθῆ προηγουμένως διὰ τὴν καταστροφὴν καὶ τὴν ταφήν των.

Ἀφοῦ δὲ ἔπαυσαν πλέον τὰ πλήρη ὀδυρμῶν πένθιμα ᾄσματά των, ἤρχισαν νὰ ψάλλουν τοὺς πατροπαραδότους ὕμνους, δοξολογοῦντες τὸν θαυματουργὸν καὶ σωτῆρα των Θεόν. Ἀφοῦ δὲ ἀπέβαλον πλέον κάθε στεναγμὸν καὶ θρῆνον, ἔστησαν χοροὺς χαρᾶς εἰς ἔκφρασιν τῆς εἰρηνικῆς καὶ χαρουμένης ζωῆς των.

Ἀφοῦ δὲ ἔπαυσαν τὸ κατὰ πάντα ἄξιον θρήνων καὶ πολλῶν ὀδυρμῶν ἆσμα των, ἄρχισαν νὰ ψάλλουν τὸν ὕμνον τῶν πατέρων των, ὑμνοῦντες καὶ δοξολογοῦντες τὸν Θεὸν καὶ Σωτῆρα των καὶ θαυματουργόν. Ἀφοῦ δὲ ἀπεμάκρυναν κάθε κλαυθμὸν μὲ ἀναστεναγμούς, τὰ ξεφωνητὰ καὶ τὰ μυρολόγια, ἐσχημάτισαν χορωδίες χαρᾶς (κατ’ ἄλλους: Ὠργάνωσαν χορούς) εἰς ἀπόδειξιν τῆς εἰρηνικῆς καὶ χαρούμενης πλέον ζωῆς των.

Ἐπίσης καὶ ὁ βασιλεὺς διὰ τὰ αὐτὰ γεγονότα ὠργάνωσε πλούσιον συμπόσιον, ἀδιαλείπτως δὲ καὶ μεγαλοπρεπῶς ἐδόξαζε τὸν Θεὸν διὰ τὴν σωτηρίαν του, ἡ ὁποία κατὰ τόσον θαυμαστὸν καὶ παράδοξον τρόπον ἔγινε δι’ αὐτόν.

Κατὰ τὸν ἴδιον ἐπίσης τρόπον καὶ ὁ βασιλιᾶς, ἀφοῦ συνεκάλεσε καὶ ὠργάνωσε πλούσιον συμπόσιον διὰ νὰ ἑορτάσῃ τὰ γεγονότα αὐτά, εὐχαριστοῦσε καὶ ἐδοξολογοῦσε τὸν οὐρανόν (τὸν Θεόν) ἀκατάπαυστα καὶ μεγαλοπρεπῶς διὰ τὴν σωτηρίαν, ποὺ ἀπήλαυσε κατὰ τρόπον ἀναπάντεχον καὶ θαυμαστόν.

Οἱ δὲ ἐχθροὶ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ὀλίγον προηγουμένως εἶχαν ἀκλόνητον τὴν πεποίθησιν ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι θὰ ἐξολοθρευθοῦν καὶ θὰ γίνουν βορὰ τῶν σαρκοφάγων πτηνῶν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ οἱ ὁποῖοι μὲ χαρὰν τοὺς κατέγραφαν, τώρα ἀνεστέναζαν, διότι εἶχαν κατεντροπιασθῆ. Ἡ δὲ πυρίνη των θρασύτης ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων εἶχε σβήσει τόσον ἀδόξως.

Καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι προηγουμένως ἐφρονοῦσαν καὶ ἐπίστευαν ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι θὰ κατεστρέφοντο καὶ θὰ ἐγίνοντο τροφὴ τῶν σαρκοφάγων ὀρνέων καὶ εἶχαν καταγράψει μὲ χαρὰν τοὺς Ἰουδαίους, τώρα ἐστέναξαν πικρῶς, διότι εἶχαν περιβληθῆ ὡς ἄλλο ἔνδυμα αἰσχύνην καὶ ἐντροπήν. Ἡ δὲ αὐθάδεια καὶ τὸ θράσος των, ποὺ ἀπέπνεαν φωτιά, εἶχαν σβησθῇ κατὰ τρόπον ἄδοξον.

Οἱ Ἰουδαῖοι, ὅπως προηγουμένως ἀνεφέραμεν, ἔστησαν χορούς, μετεῖχαν εἰς χαρμόσυνα συμπόσια καὶ ἐδόξαζον μὲ ὕμνους εὐχαριστίας τὸν Κύριον.

Ἀλλ’ οἱ Ἰουδαῖοι, ὅπως εἴπαμε προηγουμένως, ἀφοῦ συνέστησαν τὶς χορωδίες χαρᾶς (κατ’ ἄλλους: Ὠργάνωσαν τοὺς χορούς), περὶ τῶν ὁποίων ἐκάμαμεν λόγον προηγουμένως, ἐπερνοῦσαν τὸν χρόνον των μὲ συμπόσια καὶ ξεφαντώματα μὲ δοξολογίες καὶ αἴνους φαιδροὺς καὶ χαρούμενους καὶ μὲ ὕμνους εἰς τὸν Θεόν.

Ἔλαβον δὲ ὁμόφωνον ἀπόφασιν καὶ ὥρισαν, ὅπως εἰς ὅλην τὴν παροικίαν των καὶ εἰς ὅλας τὰς ἐπερχομένας γενεὰς ἑορτάζωνται μὲ εὐφροσύνην αἱ προμνημονευθεῖσαι ἡμέραι τῆς σωτηρίας των, ὄχι διὰ νὰ πίνουν καὶ τρώγουν καλομαγειρευμένα φαγητά, ἀλλὰ διὰ τὴν σωτηρίαν των, ἡ ὁποία ἐδόθη εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ἀπεφάσισαν δὲ καὶ ὥρισαν γενικὸν νόμον, σχετικὸν μὲ τὰ γεγονότα αὐτά, δι’ ὅλην τὴν κοινότητά των, ὁ ὁποῖος θὰ ἴσχυε δι’ ὅλες τὶς ἐπερχόμενες γενεὲς τῶν ἀπογόνων των· ἀπεφάσισαν δηλαδὴ ὅπως οἱ ἡμέρες, ποὺ ἀνεφέρθησαν προηγουμένως, πανηγυρίζωνται ὡς ἑόρτιες εὐφρόσυνες ἡμέρες, ὄχι χάριν φαγοποτιοῦ καὶ λαιμαργίας πρὸς τὰ καλομαγειρευμένα φαγητά, ἀλλὰ χάριν τῆς σωτηρίας, ἡ ὁποία τοὺς ἐδόθη (τοὺς ἐστάλη) ἀπὸ τὸν Θεόν.

Παρεκάλεσαν δὲ τὸν βασιλέα νὰ τοὺς ἀφήσῃ νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὰ σπίτια των.

Κατόπιν οἱ Ἰουδαῖοι ὑπέβαλαν παράκλησιν εἰς τὸν βασιλιᾶ, διὰ τῆς ὁποίας ἐζητοῦσαν νὰ τοὺς ἀφήσῃ νὰ ἀναχωρήσουν διὰ τὰ σπίτια των.

Ἡ διὰ τὸ ἔργον τῆς ἐξοντώσεώς των ἀπογραφὴ τῶν Ἰουδαίων ὑπὸ τῶν ἐθνικῶν ἔγινεν ἀπὸ τῆς εἰκοστῆς πέμπτης τοῦ μηνὸς Παχὼν μέχρι τῆς τετάρτης τοῦ μηνὸς Ἐπιφί, ἐπὶ τεσσαράκοντα ἡμέρας. Αἱ δὲ ἐναντίον αὐτῶν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ταλαιπωρίαι καὶ βασανισμοὶ διήρκεσαν ἀπὸ τῆς πέμπτης τοῦ μηνὸς Ἐπιφὶ μέχρι καὶ τῆς ἑβδόμης τοῦ ἰδίου μηνός, δηλαδὴ τρεῖς ἡμέρας.

Ἡ καταγραφὴ τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἔγινε ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, διήρκεσεν ἀπὸ τὴν εἰκοστὴν πέμπτην ἡμέραν τοῦ αἰγυπτιακοῦ μηνὸς Παχών (ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὸν ἰδικόν μας Ἀπρίλιον /Μάϊον) μέχρι τὴν τετάρτην τοῦ αἰγυπτιακοῦ μηνὸς Ἐπιφί (ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὸν ἰδικόν μας Ἰούνιον / Ἰούλιον)· δηλαδὴ ἐπὶ σαράντα ἡμέρες. Τὰ δὲ βάσανα καὶ οἱ κακώσεις εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν διὰ τὴν καταστροφήν των διήρκεσαν ἀπὸ τὴν πέμπτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς Ἐπιφὶ μέχρι τὴν ἑβδόμην ἡμέραν τοῦ ἰδίου μηνός, δηλαδὴ τρεῖς ἡμέρες (μὲ τὸ ἰδικόν μας ἡμερολόγιον ἀπὸ 29ης Ἰουνίου ἕως 1ης Ἰουλίου).

Ἔπειτα ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ ἔδειξε κατὰ ἕνα μεγαλόδοξον τρόπον τὸ ἔλεός του καὶ ἐγλύτωσεν αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς σώους καὶ ἀβλαβεῖς.

Κατὰ τὶς τρεῖς αὐτὲς ἡμέρες ὁ ἐξουσιαστὴς τῶν πάντων Θεός, ἀφοῦ ἐφανέρωσε διὰ τῆς μεγάλης δόξης του τὴν εὐσπλαγχνίαν καὶ τὸ ἔλεός του, ἔσωσε τελικῶς ὅλους μαζὶ τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς διεφύλαξεν ἀβλαβεῖς.

Μὲ τὰς χορηγηθείσας δὲ ἀπὸ τὸν βασιλέα τροφὰς οἱ Ἰουδαῖοι εὐωχοῦντο εἰς συμπόσια ἀπὸ τῆς ὀγδόης ἕως τῆς δεκάτης τετάρτης τοῦ Ἐπιφί, κατὰ τὴν ὁποίαν παρεκάλεσαν τὸν βασιλέα νὰ τοὺς ἀφήσῃ ἐλευθέρους.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι πανηγύριζαν καὶ ἐξεφάντωναν, μὲ τὶς χορηγίες καὶ τὶς προμήθειες ὅλων τῶν ἀναγκαίων, ποὺ τοὺς προσέφερεν ὁ βασιλιᾶς, μέχρι τῆς δεκάτης τετάρτης ἡμέρας τοῦ μηνὸς Ἐπιφί, κατὰ τὴν ὁποίαν καὶ ὑπέβαλαν εἱς τὸν βασιλιᾶ τὴν παράκλησιν νὰ τοὺς ἀπολύσῃ καὶ νὰ τοὺς δώσῃ τὴν ἄδειαν νὰ ἀναχωρήσουν.

Ἐκεῖνος ἀπεδέχθη τὴν αἴτησίν των καὶ ἔγραψε πρὸς τοὺς ἀνὰ τὰς διαφόρους πόλεις στρατηγούς, κατὰ τρόπον ἔντονον, τὰς καλυτέρας συστάσεις διὰ τοὺς Ἰουδαίους, τὴν κατωτέρω ἐπιστολήν.

Ὁ βασιλιᾶς, ἀφοῦ συγκατένευσε καὶ ἀπεδέχθη τὸ αἴτημά των, ἔγραψε πρὸς χάριν των τὴν ἐπιστολήν, ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὴν συνέχειαν, τὴν ὁποίαν ἀπηύθυνε πρὸς τοὺς στρατηγούς των κατὰ τόπους πόλεων. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ἐκφράζει καὶ διακηρύσσει τὸ συνεχὲς καὶ θερμὸν ἐνδιαφέρον τοῦ Φιλοπάτορος διὰ τοὺς Ἰουδαίους κατὰ τρόπον μεγαλόψυχον.

Ὁ βασιλεὺς Πτολεμαῖος ὁ Φιλοπάτωρ, εὔχομαι χαρὰν καὶ ὑγείαν εἰς τοὺς ἀνὰ τὴν Αἴγυπτον στρατηγοὺς καὶ εἰς ὅλους τοὺς ὑπαλλήλους τοὺς διορισμένους διὰ τὰς ὑποθέσεις τοῦ βασιλείου.

Ἡ ἐπιστολή - διάταγμα, ποὺ ἀπηύθυνεν ὁ Πτολεμαῖος εἰς τοὺς κατὰ πόλιν στρατηγούς, ἦταν ἡ ἀκόλουθη: «Ὁ βασιλιᾶς Πτολεμαῖος Ὁ Φιλοπάτωρ πρὸς τοὺς ἀνὰ τὴν Αἴγυπτον στρατηγοὺς καὶ γενικς πρὸς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατέχουν ὑπεύθυνες θέσεις εἰς τὴν διοίκησιν τῆς χώρας, εὔχομαι (εἰς αὐτούς) νὰ χαίρουν καὶ νὰ ὑγιαίνουν.

Καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ὑγιαίνομεν, ὅπως καὶ τὰ τέκνα μας, διότι ὁ μεγάλος Θεὸς διηύθυνε τὰ πράγματά μας, ὅπως καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, ἠθέλομεν.

Ὑγιαίνομεν καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, καθὼς ἐπίσης καὶ τὰ τέκνα μας, διότι ὁ μεγάλος Θεὸς κατηύθυνε τὶς ὑποθέσεις καὶ τὰ ζητήματα τοῦ κράτους σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμίαν μας.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς φίλους μας ἀπὸ κακὰς συχνότερα διαθέσεις ἐναντίον ἡμῶν παρακινούμενοι μᾶς ἔπεισαν, νὰ συγκεντρώσωμεν εἰς μίαν ὁμάδα τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸ βασίλειόν μου, καὶ νὰ τοὺς τιμωρήσωμεν μὲ τρομερὰς καὶ ἀσυνήθεις βασάνους, ὅπως τιμωροῦνται οἱ ἐπαναστάται.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς φίλους μας, κινούμενοι ἀπὸ δόλιες διαθέσεις καὶ ἐξαναγκάζοντες ἡμᾶς συνεχῶς, μᾶς ἔπεισαν καὶ μᾶς παρέσυραν εἰς τὸ νὰ συγκεντρώσωμεν ὅλους μαζὶ εἰς μίαν ὁμάδα τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ζοῦν εἰς τὸ βασίλειόν μας, καὶ νὰ τοὺς τιμωρήσωμεν μὲ πρωτάκουστα, ἀσυνήθη, βάρβαρα βασανιστήρια, ὅπως ταιριάζει νὰ τιμωροῦνται οἱ προδόται καὶ ἐπαναστάται.

Ὑπέβαλαν δὲ εἰς ἡμᾶς αὐτά, ἰσχυριζόμενοι ὅτι ποτὲ τὰ πράγματά μας δὲν θὰ προοδεύσουν ἐξ αἰτίας τοῦ μίσους, ποὺ τρέφουν οἱ Ἑβραῖοι ἐναντίον ὅλων τῶν ἐθνῶν. Ἐλπὶς καὶ βεβαιότης προόδου ὑπάρχει, ὅταν σταματήσῃ αὐτὴ ἡ κατάστασις.

Μᾶς παρακινοῦσαν δι’ ὅλα αὐτά, διότι ἐπέμεναν ὅτι οἱ ὑποθέσεις τοῦ κράτους μας δὲν ἐπρόκειτο νὰ σταθεροποιηθοῦν, νὰ γαληνεύσουν καὶ νὰ προοδεύσουν, ἕνεκα τῆς ἐχθρότητος καὶ τοῦ μίσους, τὸ ὁποῖον οἱ Ἰουδαῖοι τρέφουν πρὸς ὅλα τὰ ἔθνη, μέχρις ὅτου πραγματοποιηθῇ ἡ τιμωρία καὶ ἡ ἐξολόθρευσις τοῦ λαοῦ αὐτοῦ.

Αὐτοί, λοιπόν, σιδηροδεσμίους τοὺς ὡδήγησαν εἰς τὴν παραλίαν μὲ πολλὰς βασάνους, ὡς ἐὰν ἐπρόκειτο δι’ ἀνδράποδα, μᾶλλον δὲ διὰ κακούργους. Καὶ ταῦτα χωρὶς καμμίαν προηγουμένως ἀνάκρισιν καὶ ἐξέτασιν. Ἀπεφάσισαν δὲ νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσουν ἐμποτισμένοι ἀπὸ τέτοιαν ὠμότητα, ἡ ὁποία εἶναι ἀγριωτέρα καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς σκληροὺς νόμους τῶν Σκυθῶν.

Καὶ ἔτσι αὐτοί (ὡρισμένοι ἀπὸ τοὺς φίλους μας), ἀφοῦ ὡδήγησαν δεσμίους τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὴν ἐνδοχώραν εἰς τὴν παραλίαν μὲ πολλὰ βάσανα, ὡσὰν νὰ ἦσαν δοῦλοι, ἢ μᾶλλον ὡσὰν νὰ ἦσαν ὕπουλοι καὶ δόλιοι κακοῦργοι, ἐπεχείρησαν νὰ τοὺς φονεύσουν χωρὶς καμμίαν προηγουμένως νόμιμον ἀνάκρισιν ἢ ἐξέτασιν. Μὲ τὴν διαγωγήν των αὐτὴν ἐδείκνυαν ὅτι εἶχαν ἐμποτισθῆ (φορέσει κυριολεκτικά) μὲ σκληρότητα καὶ θηριωδίαν πολὺ πιὸ ἀγρίαν ἀπὸ ἐκείνην τοῦ σκληροῦ νόμου τῶν Σκυθῶν.

Ἡμεῖς δι’ ὅλα αὐτὰ τοὺς ἠπειλήσαμεν κατὰ τὸν σκληρότερον τρόπον καὶ ἐπειδὴ ἐφαρμόζομεν τὴν ἐπιείκειαν, ποὺ δεικνύομεν πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἐχαρίσαμεν εἰς αὐτοὺς μόλις τὴν ζωήν, ὅταν εἴδομεν ὀφθαλμοφανῶς, ὅτι ὁ ἐπουράνιος Θεὸς ὑπερασπίζει τοὺς Ἰουδαίους μὲ κάθε ἀσφάλειαν καὶ ὡσὰν πατέρας ὑπερμαχεῖ ὑπὲρ τῶν υἱῶν του πάντοτε.

Ἀλλ’ ἠμεῖς, ἀπειλήσαμε ἔντονα καὶ πάρα πολὺ σκληρὰ τοὺς συκοφάντας δι’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐνέργειές τους, σύμφωνα δὲ πρὸς τὴν ἐπιείκειαν, ποὺ δεικνύομεν πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, μόλις καὶ μὲ πολλὴν δυσκολίαν ἐχαρίσαμεν εἰς αὐτοὺς (τοὺς Ἰουδαίους) τὴν ζωήν. Τοῦτο δέ, διότι ἔχομεν γνωρίσει μὲ βεβαιότητα ὅτι ὁ ἐπουράνιος Θεὸς ὑπερασπίζει σταθερὰ καὶ μὲ ἀσφάλειαν τοὺς Ἰουδαίους καὶ ὡς στοργικὸς Πατέρας ὑπὲρ τῶν παιδιῶν του μάχεται ὑπὲρ αὐτῶν πάντοτε.

Τοὺς ἀπηλλάξαμεν δὲ ἀπὸ κάθε κατηγορίαν ὁθενδήποτε προερχομένην καὶ τοὺς ἀφήσαμεν ἐλευθέρους, διότι ἐλάβομεν ὑπ’ ὄψιν καὶ τὴν σταθερὰν φιλίαν, ποὺ ἔχουν οἱ Ἰουδαῖοι πρὸς ἡμᾶς, καὶ τὴν εὔνοιαν, τὴν ὁποίαν οἱ πρόγονοί μας εἶχαν δείξει πρὸς αὐτούς.

λάβαμε ἐπίσης ὑπ’ ὅψιν τὴν σταθερὰν φιλίαν, ποὺ ἔχουν πρὸς ἡμᾶς, καὶ τὴν ἀγάπην καὶ φιλοφροσύνην, ποὺ ἔτρεφαν πρὸς τοὺς προγόνους μας, καὶ δι’ αὐτὸ εὐλόγως καὶ κατ’ ἀξίαν τοὺς ἀπηλλάξαμεν ἀπὸ κάθε εἴδους κατηγορίαν, ἀπὸ ὁπουδήποτε καὶ ἀπὸ ὁποιανδήποτε ἀφορμὴν καὶ ἂν προήρχετο αύτή.

Διατάσσομεν, λοιπόν, τὸν καθένα ἀπὸ σᾶς, νὰ συνεργήσετε διὰ τὴν ἐπιστροφὴν ὅλων αὐτῶν εἰς τὴν πατρίδα των, χωρὶς κανεὶς ἀπὸ ὅλους σᾶς εἰς κάθε τόπον οὐδὲ ἐπ’ ἐλάχιστον νὰ τοὺς βλάψῃ ἢ νὰ τοὺς χλευάσῃ, διὰ τὰ παράλογα γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἔλαβον χώραν ἐναντίον των.

Ἔχομεν διατάξει ἐπίσης ὅλους αὐτοὺς νὰ ἐπιστρέψουν ὁ καθένας εἰς τὸ σπίτι του, χωρὶς κανεὶς νὰ τοὺς βλάψῃ καθόλου εἰς οἰονδηποτε τόπον, οὔτε κἀν νὰ τοὺς μεμφθῇ, νὰ τοὺς ἐπιπλήξῃ καὶ νὰ τοὺς ὑβρίσῃ ἢ νὰ τοὺς εἰρωνευθῇ δι’ ὅσα παράνομα καὶ χωρὶς κανένα λόγον ἔλαβαν χώραν ἐναντίον των.

Μάθετε, ὅτι, ἐὰν διαπράξωμεν κάτι κακὸν ἐναντίον των ἢ γενικῶς τοὺς λυπήσωμεν, δὲν θὰ λυπήσωμεν ἄνθρωπον ἀλλὰ τὸν ὕψιστον Θεόν, ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖ ἐπὶ ὅλων τῶν δυνάμεων τοῦ κόσμου καὶ θὰ τὸν ἔχωμεν ἰσοβίως καὶ ἀναποφεύκτως ἐκδικητὴν καὶ τιμωρὸν διὰ τὰς παρανόμους πράξεις μας. Ὑγιαίνετε».

Διότι πρέπει νὰ γνωρίζετε πολὺ καλὰ ὅτι, ἐὰν δολιευθῶμεν καὶ ραδιουργήσωμεν κάτι κακὸν ἐναντίον των ἢ γενικῶς τοὺς πικράνωμεν καὶ τοὺς κακοκαρδίσωμεν, δὲν θὰ ἔχωμεν ὡς ἀντίπαλον καὶ πολέμιόν μας ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὸν Ὕψιστον Θεόν, ὁ Ὁποῖος ἔχει ἀπόλυτον ἐξουσίαν ἐπὶ ὅλων τῶν δυνάμεων τοῦ κόσμου· Αὐτὸν θὰ ἔχωμεν ἰσοβίως ς ἀντίπαλον καὶ πολέμιόν μας, ὁ Ὁποῖος καὶ θὰ ἐκδικηθῇ τὸ κράτος μας δι’ ὅσα θὰ ἐνεργήσωμεν· θὰ ἐκδικηθῇ ἀναποφεύκτως μὲ κάθε τρόπον καὶ καθ’ οἰονδήποτε χρόνον. Ὑγιαίνετε».

Οἱ Ἰουδαῖοι, ὅταν ἔλαβαν αὐτὴν τὴν ἐπιστολήν, δὲν ἐβιάσθησαν νὰ ἀναχωρήσουν ἀμέσως, ἀλλὰ παρεκάλεσαν τὸν βασιλέα, ὅπως εἰς τοὺς Ἰουδαίους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐλευθέρως καὶ χωρὶς ἐξαναγκασμὸν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὸν ἅγιον Θεὸν καὶ κατεπάτησαν τὸν θεῖον νόμον, ἐπιβληθῇ ἡ ὀφειλομένη τιμωρία.

Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ἔλαβαν τὴν ἐπιστολὴν αὐτήν, δὲν ἔσπευσαν νὰ ἀναχωρήσουν ἀμέσως. Παρεκάλεσαν ἐπιμόνως καὶ ἀπήτησαν ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ νὰ ἐπιτρέψῃ, ὥστε νὰ λάβουν ἀπὸ τὰ χέρια των ἀνταξίαν καὶ πρέπουσαν τιμωρίαν ἐκεῖνοι ἀπὸ τὸ Ἰουδαϊκὸν γένος, οἱ ὁποῖοι παρηνόμησαν ἐνώπιον τοῦ ἁγίου Θεοῦ μὲ τὴν θέλησίν των καὶ παρέβησαν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ.

Ἔλεγαν δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι ὅσοι διὰ λόγους κοιλιοδουλείας παραβαίνουν τὰ θεῖα προστάγματα, ποτὲ δὲν θὰ ἔχουν καλὴν διαγωγὴν ἀπέναντι καὶ τῶν πραγμάτων τοῦ βασιλέως.

Οἱ Ἰουδαῖοι κατήγοροι τῶν ἐξωμοτῶν ὑπεγράμμιζαν καὶ ὑπεστήριζαν ἐπίσης ὅτι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν παραβῆ τὰ προστάγματα τοῦ Θεοῦ χάριν τῆς κοιλίας των καὶ τοῦ φαγητοῦ, οὐδέποτε θὰ συμμορφωθοῦν πρὸς τοὺς νόμους τοῦ κράτους τοῦ ἐπιγείου βασιλιᾶ.

Ὁ βασιλεὺς παρεδέχθη, ὅτι αὐτοὶ ὄντως λέγουν τὴν ἀλήθειαν, συγκατετέθη καὶ ἔδωσεν εἰς αὐτοὺς τὴν ἄδειαν, νὰ ἐξολοθρεύσουν εἰς οἰονδήποτε μέρος τοῦ βασιλείου του ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν παραβῆ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Νὰ ἐπιβάλουν τὴν τιμωρίαν αὐτὴν μετὰ θάρρους, χωρὶς καὶ νὰ περιμένουν εἰδικὴν βασιλικὴν διαταγήν, ἢ ἔστω καὶ ἁπλῆν γνῶσιν ἐκ μέρους τοῦ βασιλέως.

Ὁ βασιλιᾶς, ἀφοῦ ἀνεγνώρισε καὶ παρεδέχθη τὴν ἀλήθειαν ὅσων τοῦ ἔλεγαν, καὶ ἀφοῦ συγκατετέθη εἰς τὸ αἴτημά των, τοὺς ἔδωκε πλήρη καὶ ἀπόλυτον ἄδειαν, ὅπως ἐξολοθρεύσουν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν παραβῇ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ εἰς οἰονδήποτε τόπον, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν βασιλικήν του ἐξουσίαν. Θὰ ἠμποροῦσαν δὲ νὰ τοὺς ἐξολοθρεύουν ἄφοβα, φανερά, ἐλεύθερα, χωρὶς καμμίαν ἐπὶ πλέον εἰδικὴν βασιλικὴν ἐξουσιοδότηση καὶ ἐξέτασιν ἢ ἀνάκρισιν.

Τότε οἱ Ἰουδαῖοι ἐπευφήμησαν τὸν βασιλέα, ὅπως ἄλλωστε ἦτο καὶ πρέπον, οἱ ἐξ αὐτῶν ἱερεῖς καὶ ὅλον τὸ πλῆθος ἀνεφώνησαν τὸ «ἀλληλούϊα» καὶ ἀνεχώρησαν κατόπιν μετὰ χαρᾶς.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, ἀφοῦ ἐπευφήμησαν τὸν βασιλιᾶ, ὅπως ἦταν πρέπον, καὶ ἀφοῦ οἱ ἱερεῖς των καὶ ὅλον τὸ πλῆθος ἀνεφώνησαν τὸ «ἀλληλούϊα» (= αἰνεῖτε τὸν Θεόν), ἀνεχώρησαν μετὰ χαρᾶς.

Ἔπειτα ὁποιονδήποτε ὁμοεθνῆ των συναντοῦσαν εἰς τὸν δρόμον των, ὁ ὁποῖος, καθ’ ὃ ἐξωμότης, ἦτο μολυσμένος, τὸν ἐτιμωροῦσαν, τὸν διεπόμπευαν καὶ τὸν ἐφόνευαν.

Τότε ὁποιονδήποτε ἀπὸ τοὺς ὁμοεθνεῖς των συναντοῦσαν εἰς τὸν δρόμον των, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐξωμόσει καὶ ἑπομένως εἶχε μολυνθῆ μὲ τὴν εἰδωλολατρίαν, τὸν ἐτιμωροῦσαν καὶ τὸν ἐθανάτωναν, ἀφοῦ προηγουμένως τὸν διεπόμπευαν καὶ τὸν ἐθεάτριζαν πρὸς παραδειγματισμόν.

Κατὰ τὴν ἡμέραν δὲ ἐκείνην ἐφόνευσαν περισσοτέρους ἀπὸ τριακοσίους ἐξωμότας ἄνδρας καὶ ἑώρτασαν μὲ μεγάλην χαράν, διότι ἔδωσαν τὴν πρέπουσαν τιμωρίαν εἰς τοὺς βεβήλους αὐτούς.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐφόνευσαν ἄνω τῶν τριακοσίων (300) ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐξωμόσει. Ἑώρτασαν δὲ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὡς χαρμόσυνον ἑορτήν, διότι ἔβαλαν εἰς τὸ χέρι καὶ ἐφόνευσαν τοὺς ἀκαθάρτους ἐξωμότας.

Αὐτοὶ δέ, ποὺ μέχρι θανάτου εἶχαν μείνει πιστοὶ εἰς τὸν Θεὸν καὶ οἱ ὁποῖοι ἀπήλαυσαν τὴν πλήρη σωτηρίαν των, ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὴν πόλιν καταστεφανωμένοι μὲ διάφορα εὐωδέστατα ἄνθη· ὑμνοῦσαν τὸν Θεὸν μὲ χαρὰν καὶ μὲ κραυγὰς χαρᾶς καὶ εὐχαριστοῦσαν μὲ μελωδικώτατα ᾄσματα τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των, τὸν αἰώνιον σωτῆρα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἐκεῖνοι δέ, οἱ ὁποῖοι ἔμειναν πιστοὶ καὶ σταθεροὶ μέχρι θανάτου εἰς τὸν Θεόν, ἀφοῦ ἀπήλαυσαν τὴν πληρεστάτην χαρὰν τῆς σωτηρίας των, ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὴν πόλιν καταστεφανωμένοι μὲ κάθε εἴδους εὐωδέστατα ἄνθη μετὰ χαρᾶς καὶ μεγάλης κραυγῆς. Εὐχαριστοῦσαν δὲ μὲ δοξολογίες καὶ μελωδικοὺς καὶ παναρμονίους ὕμνους τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των, τὸν αἰώνιον Σωτῆρα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Διὰ τῶν πλοίων ἦλθον εἰς τὴν Πτολεμαΐδα, ἡ ὁποία ὠνομάζετο ροδοφόρος, ὡς ἐκ τῆς ἰδιότητος τοῦ τόπου νὰ εὐδοκιμοῦν ἐκεῖ τὰ ρόδα. Ὁ στόλος τοὺς ἐπερίμενε σύμφωνα μὲ κοινήν των ἀπόφασιν ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.

Ὅταν δὲ ἔφθασαν εἰς τὴν Πτολεμαΐδα, ἡ ὁποία λόγῳ τοῦ ἰδιαιτέρου χαρακτηριστικοῦ τοῦ τόπου ὠνομάζετο «Ροδοφόρος», ὅπου ὁ στόλος τῶν πλοίων τοὺς ἐπερίμενε, σύμφωνα μὲ τὴν κοινὴν ἐπιθυμίαν των, ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρες,

Ἐκεῖ ὠργάνωσαν συμπόσιον διὰ τὴν σωτηρίαν, ἐφ’ ὅσον ὁ βασιλεὺς εἶχε χορηγήσει εἰς αὐτοὺς ἐξ ὅλης ψυχῆς ὅλα τὰ μέσα διὰ τὴν ἄφιξιν ὅλων καὶ ἑνὸς ἑκάστου ἀπὸ αὐτοὺς μέχρι τῆς ἰδιαιτέρας του οἰκίας.

ὠργάνωσαν καὶ πάλιν ἐκεῖ συμπόσιον διὰ τὴν σωτηρίαν των. Ἑώρταζαν, διότι ὁ βασιλιᾶς τοὺς ἐφωδίασε πλουσιοπάροχα καὶ μὲ γενναιοδωρίαν μὲ ὅλα τὰ ἀπαραίτητα διὰ τὸ ταξίδιόν των, μέχρις ὅτου φθάσῃ ὁ καθένας των εἰς τὸ ἰδικόν του σπίτι.

Ἀφοῦ δὲ ἀπεβιβάσθησαν μὲ εἰρήνην εἰς τὴν ξηρὰν καὶ ἀνέπεμψαν πρὸς τὸν Θεὸν τοὺς πρέποντας ὕμνους δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας, ὥρισαν νὰ ἑορτάζουν ἐκεῖ μὲ χαρὰν τὰς ἡμέρας αὐτὰς κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα, ποὺ θὰ εὑρίσκοντο εἰς τὴν ξένην χώραν.

Ὅταν δὲ ἀπεβιβάσθησαν μὲ εἰρήνην καὶ μὲ τὶς ἀρμόζουσες εἰς τὸν Θεὸν εὐχαριστίες καὶ δοξολογίες, ἀπεφάσισαν ἐκεῖ καὶ πάλιν κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον νὰ ἑορτάζουν τὶς ἡμέρες αὐτὲς ὡς εὐφρόσυνον ἑορτὴν καθ’ ὅλον τὸ χρονικὸν διάστημα τῆς παραμονῆς των εἰς τὴν ξένην χώραν.

Ἀφοῦ δὲ καθιέρωσαν καὶ ἐχάραξαν εἰς στήλην τὰς ἑορτασίμους αὐτὰς ἡμέρας, ὥρισαν δὲ τὸν τόπον ἐκεῖνον ὡς τόπον προσευχῆς, ἐπέστρεψαν κατόπιν σῷοι, ἐλεύθεροι, ὑπερβολικὰ χαρούμενοι, ὁ καθένας εἰς τὴν πατρίδα του, διὰ τῆς ξηρᾶς, διὰ τῆς θαλάσσης καὶ διὰ τῶν ποταμῶν, σύμφωνα μὲ τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως.

Ἀφοῦ δὲ καθιέρωσαν τὶς ἡμέρες αὐτὲς ὡς ἑόρτιες καὶ τὶς ἐχάραξαν ἐπάνω εἰς στήλην, καὶ ἀφοῦ ἵδρυσαν καὶ ἀφιέρωσαν εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον τοῦ συμποσίου οἶκον προσευχῆς, ἀνεχώρησαν καὶ ἐπέστρεψαν ἀβλαβεῖς καὶ ἀκέραιοι, ἐλεύθεροι καὶ ὑπερβολικὰ χαρούμενοι ὁ καθένας εἰς τὸν ἰδικόν του τόπον. Εἶχαν διασωθῇ πλέον καὶ διαπεραιωθῇ ἀσφαλῶς κατὰ διαταγὴν τοῦ βασιλιᾶ, διὰ ξηρᾶς καὶ διὰ θαλάσσης καὶ διὰ ποταμῶν.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ἀπέκτησαν μεγαλυτέραν δύναμιν ἀπέναντι τῶν ἐχθρῶν των, ἀπὸ ὅσην εἶχαν προηγουμένως. Ἀπελάμβανον δόξαν καὶ ἐνέπνεον φόβον εἰς τοὺς ἀντιθέτους. Γενικῶς δὲ ἐκ μέρους οὐδενὸς τίποτε ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά των δὲν διεκινδύνευε πλέον.

Μετὰ δὲ τὰ γεγονότα αὐτὰ ἀπέκτησαν ἀκόμη μεγαλυτέραν δύναμιν καὶ γόητρον μεταξὺ τῶν ἐχθρῶν των, ἀπὸ ὅ,τι εἶχαν προηγουμένως, καὶ ἔγιναν ἀντικείμενον τιμῆς, δόξης, βαθυτάτου σεβασμοῦ καὶ φόβου. Γενικῶς δὲ καθόλου καὶ ἀπὸ κανένα δὲν ἐξεβιάσθησαν μὲ φόβον καὶ ἀπειλὴν διὰ νὰ τοὺς ἀποσπάσουν τὴν περιουσίαν των.

Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι, ὅλοι ἀνεξαιρέτως, ἐπῆραν τὰς περιουσίας των, αἱ ὁποῖαι εἶχαν προγραφῆ. Καὶ ἐκεῖνοι ἀκόμα ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, ποὺ εἶχαν πάρει κάτι ἀπὸ τὰς περιουσίας τῶν Ἰουδαίων, τὰ ἐπέστρεφαν εἰς αὐτοὺς μὲ μεγάλον φόβον. Ὁ μέγιστος Θεὸς ἔκαμεν ἔτσι τόσον μεγάλα θαύματα μέχρι τέλους διὰ τὴν σωτηρίαν των.

Ἐπὶ πλέον ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἰουδαῖοι ἀνέκτησαν ὅλα τὰ ὑπάρχοντά των, σύμφωνα μὲ τὴν καταγραφήν, οὕτως ὥστε καὶ ἐκεῖνοι ἀκόμη ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, οἱ ὁποῖοι εἶχαν λάβει κάποιαν περιουσίαν τῶν Ἰουδαίων, τὴν ἐπέστρεψαν εἰς αὐτοὺς μὲ πολὺ μεγάλον φόβον. Ἔτσι ὁ ὕψιστος καὶ μέγιστος Θεὸς ἔκαμε μέχρι τέλους καὶ κατὰ τέλειον τρόπον μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα διὰ τὴν σωτηρίαν των.

Δοξασμένος ἂς εἶναι ὁ Θεός, ὁ λυτρωτὴς τῶν Ἰσραηλιτῶν, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Θεός, ὁ ἐλευθερωτὴς καὶ λυτρωτὴς τοῦ Ἰσραήλ, εἰς τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας τῶν αἰώνων! Ἀμήν! (= Ναί· ἀληθῶς· γένοιτο!)