Βαρούχ

Αὐτοί, εἶναι οἱ λόγοι τοῦ βιβλίου, τοὺς ὁποίους ἔγραψεν ὁ Βαρούχ, υἱὸς τοῦ Νηρίου, υἱοῦ τοῦ Μαασαίου, υἱοῦ τοῦ Σεδεκίου, υἱοῦ τοῦ Ἀσαδίου, υἱοῦ τοῦ Χελκίου εἰς τὴν Βαβυλῶνα,

Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι τοῦ βιβλίου, τοὺς ὁποίους κατέστησε γνωστοὺς εἰς τὴν Βαβυλῶνα ὁ Βαρούχ, ὁ υἱὸς τοῦ Νηρίου, ἐγγονὸς τοῦ Μαασαίου καὶ ἀπόγονος τοῦ Σεδεκίου, τοῦ Ἀσαδίου καὶ τοῦ Χελκίου.

κατὰ τὸ πέμπτον ἔτος, τὴν ἑβδόμην ἡμέραν τοῦ μηνός, κατὰ τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ Χαλδαῖοι ἐκυρίευσαν τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν εἶχαν παραδώσει εἰς τὸ πῦρ.

Τοὺς λόγους τούτους ἐδημοσιοποίησεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα κατὰ τὸ πέμπτον ἔτος καὶ κατὰ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν τοῦ (πέμπτου) μηνός, τὴν χρονικὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ Χαλδαιοι ἐκυρίευσαν τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν παρέδωσαν εἰς τὴν φωτιά.

Ὁ Βαροὺχ ἀνέγνωσε τοὺς λόγους τοῦ βιβλίου τούτου εἰς ἐπήκοον τοῦ Ἱεχονίου, υἱοῦ τοῦ Ἰωακείμ, βασιλέως τοῦ Ἰούδα, καὶ εἰς ἐπήκοον παντὸς τοῦ λαοῦ, ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἶχον ἔλθει, διὰ νὰ ἀκούσουν τὸ βιβλίον τοῦτο.

Καὶ ὁ Βαροὺχ ἀνέγνωσε τὸ περιεχόμενον τοῦ βιβλίου τούτου, ὥστε νὰ ἀκουσθῇ ἀπὸ τὸν αἰχμάλωτον βασιλιᾶ Ἰεχονίαν (ἢ Ἰωαχίμ), ὁ ὁποῖος ἦταν υἱὸς τοῦ Ἰωακείμ (ἢ Ἰωακίμ), βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα, ἀλλὰ καὶ εἰς ἐπήκοον ὅλου τοῦ λαοῦ, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν διὰ νὰ ἀκούσουν τὸ περιεχόμενον τοῦ βιβλίου αὐτοῦ.

Ἀνεγνώσθη ἐπίσης τὸ βιβλίον αὐτὸ εἰς ἐπήκοον τῶν ἐπισήμων Ἰουδαίων, τῶν πριγκήπων καὶ τῶν καταγομένων ἀπὸ βασιλικὸν γένος, τῶν πρεσβυτέρων, καὶ εἰς ἐπήκοον ὅλου τοῦ λαοῦ ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου· εἰς ἐπήκοον δηλαδὴ ὅλων τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα πλησίον τοῦ ποταμοῦ Σούδ.

Τὸ βιβλίον ἀνεγνώσθη ἐπίσης εἰς ἐπήκοον τῶν ἐπισήμων (ἀξιωματούχων, αὐλικῶν κλπ.) καὶ τῶν πριγκίπων καὶ τῶν πρεσβυτέρων (γεροντοτέρων), ὅπως ἐπίσης καὶ εἰς ἐπήκοον ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ, ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου. Δηλαδὴ τὸ περιεχόμενον τοῦ βιβλίου ἀνεγνώσθη ἐνώπιον ὅλων τῶν Ἰουδαίων αἰχμαλώτων, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα πλησίον τοῦ ποταμοῦ Σούδ.

Ἐκεῖ οἱ Ἰουδαῖοι ἔκλαιαν, ἐνήστευαν καὶ προσηύχοντο πρὸς τὸν Κύριον.

Ὁ Βαροὺχ ἐπέτυχε τὸν σκοπόν του. Διότι ἡ ἀνάγνωσις τοῦ κειμένου τοῦ βιβλίου συνεκλόνισε τοὺς αἰχμαλώτους Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἔκλαιαν καὶ ἐνήστευαν καὶ προσηύχοντο ἐνώπιον τοῦ Κυρίου

Ἀπὸ ἔρανον δὲ μεταξύ των συνεκέντρωσαν ἀργύριον, ὅσον ἠμποροῦσεν ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς νὰ εἰσφέρῃ.

καὶ συνεκέντρωσαν τόσον ἀργύριον (ἀσῆμι), ὅσον ἠμποροῦσε νὰ προσφέρῃ ὁ καθένας των,

Ἔστειλαν κατόπιν αὐτὸ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ πρὸς τὸν ἀρχιερέα Ἰωακείμ, υἱὸν τοῦ Χελκίου, υἱοῦ τοῦ Σαλώμ, καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ἱερεῖς καὶ πρὸς ὅλον τὸν λαόν, πρὸς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἀκόμη μαζῆ μὲ τὸν ἀρχιερέα εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

καὶ τὸ ἀπέστειλαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ πρὸς τὸν ἀρχιερέα Ἰωακείμ, υἱοῦ τοῦ Χελκίου καὶ ἔγγονον τοῦ Σαλώμ, καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ἱερεῖς καὶ πρὸς ὅλον τὸν λαόν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἀκόμη μαζί του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Αὐτὸ ἔγινεν, ὅταν ὁ Βαροὺχ ἐπῆρε τὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα ἄλλοτε εἶχαν ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τὸν ναόν, διὰ νὰ τὰ ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν Ἰουδαίαν κατὰ τὴν δεκάτην τοῦ μηνὸς Σειουάν. Τὰ ἱερὰ αὐτὰ ἀργυρᾶ σκεύη εἶχαν κατασκευασθῇ κατὰ διαταγὴν τοῦ Σεδεκίου, βασιλέως τῆς Ἰουδαίας, υἱοῦ τοῦ Ἰωσία,

Ἡ ἀποστολὴ αὐτὴ τοῦ ἀργυρίου ποὺ συνεκεντρώθη ἔγινε, ὅταν ὁ Βαροὺχ παρέλαβε τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα εἶχαν ἀφαιρέσει παλαιότερα οἱ Χαλδαῖοι ἀπὸ τὸν Ναόν, διὰ νὰ τὰ ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας κατὰ τὴν δεκάτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς Σειουάν (ὁ ὁποῖος ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὸν ἰδικόν μας Μάϊον - Ἰούνιον). Τὰ ἱερὰ αὐτὰ σκεύη ἦσαν ἀργυρᾶ, κατεσκευάσθησαν δὲ κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Σεδεκία, υἱοῦ τοῦ Ἰωσία, βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα,

μετὰ τὸν ἀποικισμὸν ὑπὸ τοῦ Ναβουχοδονόσορος, βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος, τοῦ Ἰεχονίου καὶ τῶν Ἰουδαίων ἀρχόντων, τῶν δεσμίων αὐτῶν αἰχμαλώτων, τῶν ἄλλων ἐπισήμων Ἰουδαίων καὶ τοῦ ὑπολοίπου λαοῦ τῆς χώρας, οἱ ὁποῖοι ὠδηγήθησαν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

μετὰ τὴν σύλληψιν καὶ μεταφορὰν ἐκ μέρους τοῦ Ναβουχοδονόσορος, βασιλιᾶ τῆς Βαβυλῶνος, τοῦ βασιλιᾶ Ἰεχονία καὶ τῶν ἀρχόντων (ἀνωτέρων ἀξιωματούχων τῆς αὐλῆς) καὶ τῶν αἰχμαλώτων καὶ τῶν ἐπισήμων Ἰουδαίων καὶ τοῦ ἄλλου λαοῦ τῆς χώρας, οἱ ὁποῖοι ὠδηγήθησαν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Βαβυλῶνος ἔγραψαν ἐπιστολὴν καὶ εἶπαν: Ἰδοὺ στέλλομεν πρὸς σᾶς αὐτὸ τὸ ἀργύριον. Ἁγοράσατε μὲ αὐτὸ ἐκλεκτὰ ζῶα, ὅπως ὁρίζει ὁ Νόμος, διὰ νὰ προσφέρετε ὁλοκαυτώματα καὶ ἐξιλαστηρίους θυσίας διὰ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ λίβανον. Κάμετε προσφορὰς καὶ προσφέρατε εἰς τὸ θυσιαστήριον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας.

Οἱ δὲ αἰχμάλωτοι Ἰουδαῖοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα ἔγραψαν πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ποὺ ἦσαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα: «Ἰδού, σᾶς ἀποστέλλομεν ἀργύριον (ἀσῆμι)· μὲ αὐτὸ νὰ ἀγοράσετε ζῶα, τὰ ὁποῖα νὰ προσφέρετε θυσίαν ὁλοκαυτώματος καὶ θυσίαν ἐξιλαστήριον διὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ λίβανον κάμετε ἐπίσης προσφορὲς καὶ προσφέρετέ τις εἰς τὸ θυσιαστήριον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας.

Προσευχηθῆτε ὑπὲρ τῆς ζωῆς τοῦ Ναβουχοδονόσορος, βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος καὶ τῆς ζωῆς Βαλτάσαρ τοῦ υἱοῦ του, διὰ νὰ εἶναι αἱ ἡμέραι αὐτῶν, ὅπως εἶναι αἱ ἡμέραι τοῦ οὐρανοῦ ἐπὶ τῆς γῆς.

Ἀκόμη προσευχηθῆτε ὑπὲρ μακροημερεύσεως τῆς ζωῆς τοῦ Ναβουχοδονόσορος, βασιλιᾶ τῆς Βαβυλῶνος, καὶ ὑπὲρ μακρυημερεύσεως τῆς ζωῆς τοῦ Βαλτάσαρ, τοῦ υἱοῦ του, διὰ νὰ εἶναι οἱ ἡμέρες τῆς ζωῆς των ἐπὶ τῆς γῆς ὡσὰν τὶς ἡμέρες τοῦ οὐρανοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν γηράσκει ποτέ.

Ὁ δὲ Κύριος θὰ δώσῃ εἰς ἡμᾶς δύναμιν καὶ θὰ φωτίσῃ τοὺς ὀφθαλμούς μας, ὥστε νὰ ζήσωμεν ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ Ναβουχοδονόσορος βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος καὶ ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Βαλτάσαρ. Νὰ τοὺς ὑπηρετήσωμεν ὡς δοῦλοι ἐπὶ πολὺν χρόνον καὶ νὰ ἔχωμεν τὴν εὐμένειάν των.

Καὶ ὁ Κύριος θὰ μᾶς δώσῃ δύναμιν καὶ θὰ φωτίσῃ τοὺς ὀφθαλμούς μας (θὰ γίνῃ ὁ ὁδηγός μας) καὶ θὰ ζήσωμεν κάτω ἀπὸ τὴν προστασίαν τοῦ Ναβουχοδονόσορος, βασιλιᾶ τῆς Βαβυλῶνος, καὶ κάτω ἀπὸ τὴν προστασίαν τὸν Βαλτάσαρ, τοῦ υἱοῦ του, θὰ εἴμεθα δὲ ὑποτελεῖς καὶ νομοταγεῖς εἰς αὐτοὺς ἐπὶ πολὺν χρόνον καὶ θὰ ἔχωμεν τὴν εὔνοιάν των.

Προσευχηθῆτε ἐπίσης καὶ ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μας, διότι ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, ὁ δὲ θυμὸς καὶ ἡ ὀργή του δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ ἡμᾶς μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς.

Προσευχηθῆτε ἐπίσης καὶ ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς τὸν Κύριον τὸν Θεόν μας, διότι ἔχομεν ἁμαρτήσει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, μέχρι δὲ τῆς ἡμέρας αὐτῆς, ποὺ σᾶς γράφομεν, δὲν ἀπεμακρύνθη ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου καὶ ἡ δικαία ὀργή του ἀπὸ ἡμᾶς.

Νὰ ἀναγνώσετε ἐπίσης τὸ βιβλίον τοῦτο, τὸ ὁποῖον σᾶς στέλλομεν, καὶ νὰ κάμετε δημοσίαν ἐξαγόρευσιν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἑορτῆς, κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς συγκεντρώσεως

Τέλος, νὰ ἀναγνώσετε τὸ βιβλίον τοῦτο, τὸ ὁποῖον σᾶς ἀποστέλλομεν, καὶ νὰ κάμετε δημοσίαν ἀνάγνωσιν καὶ ὁμολογίαν μὲ αἰσθήματα μετανοίας εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἑορτῆς (τῆς Σκηνοπηγίας) καὶ τὶς ἡμέρες τῆς δημοσίας συγκεντρώσεως».

καὶ θὰ πῆτε: Εἰς τὸν Κύριον τὸν Θεόν μας ἀνήκει καὶ ὑπάρχει ἡ δικαιοσύνη, εἰς ἡμᾶς δὲ ἡ ἐντροπὴ τῶν προσώπων μας, ὅπως βλέπομεν κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν. Ἡ αἰσχύνη αὐτὴ ἀνήκει εἰς κάθε ἄνθρωπον τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ,

«Κατὰ τὴν δημοσίαν ἐξομολόγησιν σας θὰ εἴπητε: Εἰς τὸν Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν ἀνήκει ἡ δικαιοσύνη (δίκαια ἐνήργησεν ἀπέναντι ἡμῶν τῶν ἀποστατῶν ὁ Θεός), εἰς ἡμᾶς δὲ ἀνήκει ἡ καταισχύνῃ, ποὺ μᾶς ἀναγκάζει νὰ ρίπτωμεν κάτω κατακόκκινον τὸ πρόσωπόν μας, ὅπως συμβαίνει σήμερα! (Δίκαια εἴμεθα σήμερα ταπεινωμένοι καὶ ὑπόδουλοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα). Ἡ ἐντροπὴ αὐτὴ ἀνήκει εἰς κάθε Ἰουδαῖον καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ·

εἰς τοὺς βασιλεῖς μας καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντάς μας, εἰς τοὺς ἱερεῖς μας καὶ εἰς τοὺς προφήτας μας καὶ εἰς τοὺς πατέρας μας,

ἀνήκει καὶ εἰς τοὺς βασιλεῖς μας καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντάς μας καὶ εἰς τοὺς ἱερεῖς μας καὶ εἰς τοὺς προφήτας μας καὶ εἰς τοὺς πατέρας μας.

διότι ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Διότι ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ ἀπεστατήσαμεν καὶ ἁμαρτήσαμε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου·

Ἐφάνημεν ἀπειθεῖς εἰς αὐτὸν καὶ δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν φωνὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, νὰ ζήσωμεν καὶ νὰ πορευθῶμεν σύμφωνα μὲ τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα ἔδοκεν ἐνώπιόν μας.

ἐδείξαμεν δὲ ἀνυπακοὴν εἰς Αὐτὸν καὶ δὲν ἐπειθαρχήσαμεν εἰς τὴν φωνὴν Κυρίου τὸν Θεοῦ μας, νὰ βαδίσωμεν σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς καὶ τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα ἔδωκεν ἐνώπιόν μας.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν, ποὺ ὁ Κύριος ἔβγαλεν ἐλευθέρους τοὺς πατέρας μας ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς, ὑπήρξαμεν ἐν συνεχείᾳ ἀπειθεῖς πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μας, ἐσκεπτόμεθα καὶ κατεστρώναμεν σχέδια, νὰ μὴ ὑπακούσωμεν εἰς τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν δουλείαν καὶ ἔβγαλε τοὺς προπάτοράς μας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς ἤμεθα ἀνυπάκουοι ἀπέναντι Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, ἐπινοούσαμε δὲ διάφορα εἴδη ἁμαρτημάτων, προφασιζόμενοι διαφορες αἰτίες, ὥστε νὰ μὴ ὑπακούωμεν εἰς τὴν φωνήν του καὶ νὰ ἀπομακρυνώμεθα ἀπὸ Αὐτόν.

Ἐξ αἰτίας αὐτῶν ἐκολλήθησαν ἐπάνω μας αἱ συμφοραὶ καὶ ἡ κατάρα, ὅπως εἶχεν ὁρίσει ὁ Κύριος εἰς τὸν δοῦλον του τὸν Μωϋσέα κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔβγαλεν ἐλευθέρους τοὺς πατέρας μας ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, διὰ νὰ δώσῃ εἰς ἡμᾶς γῆν ρέουσαν γάλα καὶ μέλι, ὅπως βλέπομεν κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν.

Ἀποτέλεσμα δὲ τῆς ἀνυπακοῆς αὐτῆς ἦταν νὰ δρέπωμεν τώρα τοὺς πικροὺς καρπούς της. Τοιουτοτρόπως μᾶς ἐκτύπησαν, κυριολεκτικὰ ἐκόλλησαν ἐπάνω μας, ὅπως διαπιστώνομεν σήμερα, ὅλες αὐτὲς οἱ δυστυχίες καὶ ἡ κατάρα, τὴν ὁποίαν ἐξήγγειλε καὶ ὥρισεν ὁ Κύριος διὰ τοῦ δούλου τοῦ Μωϋσῆ τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν δουλείαν καὶ ἔβγαλε τοὺς προπάτοράς μας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, διὰ νὰ μᾶς δώσῃ χώραν τόσον πλουσίαν καὶ εὔφορον, ὥστε νὰ ἀναβρύζῃ ἀπὸ αὐτὴν γάλα καὶ μέλι.

Δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας, σύμφωνα καὶ μὲ ὅλους τοὺς λόγους τῶν προφητῶν, τοὺς ὁποίους ἐκεῖνος ἔστειλε πρὸς ἡμᾶς.

Δὲν ὑπακούσαμε ὅμως καὶ εἰς τὴν φωνὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, τὴν ὁποίαν μᾶς διεβίβασε δι’ ὅλων τῶν λόγων καὶ τῶν κηρυγμάτων τῶν προφητῶν, τοὺς ὁποίους ἀπέστειλε πρὸς ἡμᾶς.

Ἀπεμακρύνθημεν ὁ καθένας ἀπὸ τὸν Θεόν, σύμφωνα μὲ τὰς πονηρὰς ἐπιθυμίας τῆς διεφθαρμένης του καρδίας, διὰ νὰ λατρεύσωμεν ξένους θεοὺς καὶ νὰ διαπράξωμεν τὰ κακὰ ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας.

Ἀντ’ αὐτοῦ ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὁ καθένας μας ἐπολιτεύθη σύμφωνα μὲ τὶς ἐσώτατες πονηρὲς κλίσεις καὶ τὶς ἐπιθυμίες τῆς διεφθαρμένης καρδίας του, διὰ νὰ λατρεύῃ ὄχι τὸν μόνον ζωντανὸν καὶ ἀληθινὸν Θεόν, ἀλλ’ ἄλλους θεούς, εἰδωλολατρικούς· διὰ τοῦ τρόπου δὲ αὐτοῦ νὰ ἐργάζεται τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἀποστασίαν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας».

Ἐξεπλήρωσεν ὁ Κύριος καὶ τοῦτον τὸν λόγον του, τὸν ὁποῖον εἶπεν ἐναντίον μας καὶ ἐναντίον τῶν δικαστῶν μας, ποὺ ἐδίκαζον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, καὶ ἐναντίον τῶν βασιλέων μας καὶ ἐναντίον τῶν ἀρχόντων μας καὶ ἐναντίον ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τῶν Ἰουδαίων·

Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἐξεπλήρωσε τὸν ἀπειλητικὸν λόγον ποὺ εἶχε διατυπώσει ἐναντίον μας καὶ ἐναντίον τῶν δικαστῶν μας, οἱ ὁποῖοι ἐδίκαζαν τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, καὶ ἐναντίον τῶν βασιλέων μας, καὶ ἐναντίον τῶν ἀρχόντων μας καὶ ἐναντίον τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ Ἰούδα.

νὰ ἐπιφέρῃ ἐναντίον μας μεγάλας τιμωρίας καὶ συμφοράς, ὅσας δὲν ἔκαμε κανένας ἄλλος κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἐναντίον ἄλλου λαοῦ, ὡσὰν αὐτὰς ποὺ συνέβησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, σύμφωνα μὲ ὅσα ὁ Μωϋσῆς εἶχε γράψει εἰς τὸν Νόμον διὰ τὰς τιμωρίας τῶν παρανόμων καὶ τῶν ἀποστατῶν,

Ἐξεπλήρωσε τὸν ἀπειλητικὸν λόγον μὲ τὸ νὰ ἐπιφέρῃ ἐναντίον μας τιμωρίες καὶ συμφορὲς μεγάλες, ἀντίστοιχες τῶν ὁποίων κανεὶς ἄλλος δὲν ἐπέφερε κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν (εἰς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς) ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων, ὡσὰν αὐτὲς ποὺ ἐπροξένησε εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, συμφορὲς οἱ ὁποῖες εἶναι σύμφωνες μὲ ὅσα εἶναι γραμμένα κατὰ τῶν ἀποστατῶν εἰς τὸν νόμον τοῦ Μωϋσῆ·

ὥστε νὰ εὐρεθοῦν ἄνθρωποι μεταξύ μας, νὰ φάγουν ὁ ἕνας τὰς σάρκας τοῦ υἱοῦ του καὶ ἄλλος τὰς σάρκας τῆς θυγατρός του!

οἱ συμφορὲς ποὺ μᾶς εὑρῆκαν λόγῳ τῆς παρανομίας καὶ ἀποστασίας μας μᾶς ἔφεραν εἰς τόσον τρομερὰν καὶ δεινὴν θέσιν, ὥστε νὰ φάγωμεν ἄλλος μὲν τὶς σάρκες τοῦ υἱοῦ του καὶ ἄλλος τὶς σάρκες τῆς θυγατέρας του!

Παρέδωκε τοὺς Ἰσραηλίτας ὁ Κύριος ὑποχειρίους εἰς ὅλα τὰ βασίλεια τὰ κύκλῳ, ὥστε νὰ γίνωμεν ἀντικείμενον ὀνειδισμοῦ, ἔρημοι καὶ καταφρονημένοι μεταξὺ ὅλων τῶν κύκλῳ λαῶν, ὅπου ὁ Κύριος τοὺς διεσκόρπισε.

Ἐπὶ πλέον ὁ Κύριος παρέδωκε τοὺς Ἰσραηλῖτες καὶ τοὺς ὑπέταξεν εἰς ὅλα τὰ γύρω ἀπὸ τὴν χώραν των βασίλεια, ὥστε νὰ καταντήσουν ἀντικείμενον χλευασμοῦ, χώρα ἔρημος, καὶ τὸ ὄνομά των περιφρονημένον καὶ παροιμιῶδες μεταξὺ ὅλων τῶν γύρω λαῶν, ἐν μέσῳ τῶν ὁποίων ὁ Κύριος τοὺς διεσκόρπισε.

Καὶ ἐγίναμεν ἔτσι ὑποχείριοι ἀντὶ νὰ εἴμεθα κύριοι, διότι ἡμαρτήσαμεν εἰς Κύριον τὸν Θεόν μας, ἐπειδὴ δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ.

Μὲ ὅλα αὐτὰ ὑπετάγημεν, ἐγίναμε ὑπόδουλοι καὶ ὄχι νικηταί, δεσπόται καὶ κύριοι ἐπάνω ἀπὸ τοὺς ἄλλους, διότι ἁμαρτήσαμε ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, καθότι δὲν ἐπειθαρχήσαμεν εἰς τὴν φωνὴν τῶν ἁγίων ἐντολῶν του.

Εἰς Κύριον τὸν Θεόν μας ἀνήκει καὶ ὑπάρχει ἡ δικαιοσύνη, εἰς ἡμᾶς δὲ καὶ τοὺς προγόνους μας ἡ ἐντροπὴ καὶ ἡ καταισχύνη τῶν προσώπων μας, ὅπως φανερώνει αὐτὴ ἡ ἡμέρα.

Εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας ἀνήκει καὶ ὑπάρχει πάντοτε ἡ δικαιοσύνη (ἤ: δίκαια ἐνήργησεν ἀπέναντι ἡμῶν τῶν ἀποστατῶν ὁ Θεός), εἰς ἡμᾶς δὲ καὶ τοὺς πατέρας μας ἀνήκει ἡ καταισχύνῃ, ποὺ μᾶς ἀναγκάξει νὰ ρίπτωμεν κάτω κατακόκκινον τὸ πρόσωπόν μας, ὅπως συμβαίνει σήμερα! (ἤ: δίκαια εἴμεθα σήμερα ταπεινωμένοι καὶ ὑπόδουλοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα).

Ὅλαι αἱ συμφοραὶ καὶ αἱ τιμωρίαι, τὰς ὁποίας προανήγγειλεν ὁ Κύριος, ὅλαι αὐταὶ ἐπεσσωρεύθησαν εἰς ἡμᾶς.

Ὅλες οἱ τιμωρίες καὶ οἱ συμφορές, τὶς ὁποῖες ἀπείλησε καὶ περὶ τῶν ὁποίων μᾶς προειδοποίησεν ὁ Κύριος, ὅλες αὐτὲς μᾶς ἐκτύπησαν.

Δὲν παρεκαλέσαμεν δὲ τὸν Κύριον ἐν μετανοίᾳ νὰ μᾶς βοηθήσῃ, ὥστε ὁ καθένας ἀπὸ ἡμᾶς νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὰς ἁμαρτωλὰς σκέψεις τῆς διεφθαρμένης καρδίας του.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ δὲν ἱκετεύσαμεν τὸν Κύριον, ὥστε μὲ τὴν βοήθειάν του νὰ ἀπομακρυνθῇ ὁ καθένας μας ἀπὸ τὶς ἔνοχες, ἁμαρτωλὲς σκέψεις τῆς διεφθαρμένης καρδίας του.

Καὶ ἔτσι ὁ Κύριος ἠγρύπνησε διὰ τὰς τιμωρίας ἡμῶν καὶ τὰς ἐπέφερεν ἐναντίον μας, διότι ὁ Κύριος εἶναι δίκαιος εἰς ὅλα αὐτοῦ τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα μᾶς ἔχει διατάξει.

Ἕνεκα τῆς ἐπιμόνου αὐτῆς ἀποστασίας μας ὁ Κύριος ἀγρύπνησε εἰς τὶς τιμωρίες, τὶς ὁποῖες καὶ ἐπέφερεν ἐναντίον μας, διότι ὁ Κύριος εἶναι δίκαιος εἰς ὅλα τὰ ἔργα του, τὰ ὁποῖα μᾶς ἔχει δώσει ἐντολὴν νὰ πράττωμεν.

Ἡμεῖς ὅμως δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν φωνήν του, νὰ πορευθῶμεν σύμφωνα μὲ τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα αὐτὸς ἔδωκεν ἐνώπιόν μας.

Ἐμεῖς ὅμως δὲν ὑπακούσομε εἰς τὴν φωνήν του, ὥστε νὰ ζῶμεν καὶ νὰ συμπεριφερώμεθα σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς καὶ τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα ἔδωκεν ἐνώπιόν μας».

Καὶ τώρα, Κύριε, σὺ, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος ἔβγαλες ἄλλοτε ἐλεύθερον τὸν λαόν σου ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου μὲ τὴν κραταιὰν χεῖρα σου, μὲ σημεῖα καὶ μὲ τέρατα, μὲ δύναμιν μεγάλην καὶ ἀκατανίκητον, μὲ τὸν παντοδύναμον βραχίονά σου καὶ κατέστησες ἔτσι ἔνδοξον τὸ Ὄνομά σου μεταξὺ τῶν λαῶν, ὅπως μαρτυρεῖ καὶ ἡ ἡμέρα αὐτή,

«Καὶ τώρα, Κύριε Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, Σὺ ὁ ὁποῖος ἐξήγαγες καὶ ἐλευθέρωσες τὸν λαόν σου ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου μὲ τὴν ἰσχυρὰν χεῖρα σου, μὲ σημάδια καὶ θαύματα μεγάλα καὶ μὲ ἔργα καταπληκτικά, ποὺ προκαλοῦν τρόμον, καὶ μὲ συγκλονιστικὲς ὑπερφυσικὲς ἐνέργειες· μὲ δύναμιν ἀκαταγώνιστον καὶ μὲ βραχίονα ὑψηλόν, ποὺ ὑψώνεται ἐπάνω ἀπὸ κάθε ἀντίστασιν, τὴν ὁποίαν κατασυντρίβει· μὲ ὅλα δὲ αὐτὰ κατέστησες φοβερὸν καὶ ἔνδοξον τὸ Ὄνομά σου, ὅπως φανερώνει καὶ ἡ ἡμέρα αὐτή (ἤ: Ὅπως τοῦτο ἀναγνωρίζεται μέχρι σήμερα)·

ὁμολογοῦμεν ὅτι ὑπεπέσαμεν εἰς ἁμαρτίας, ἐδείξαμεν ἀσέβειαν ἀπέναντί σου, διεπράξαμεν ἀδικίας, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, παρεβήμεν ὅλας τὰς ἐντολάς σου.

ὁμολογοῦμεν ταπεινὰ ὅτι ἁμαρτήσαμε εἰς Σὲ καὶ ἐδείξαμεν ἀσέβειαν καὶ διεπράξαμεν ἀδικήματα πολλά, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, μὲ τὸ νὰ παραβῶμεν τὶς ἐντολές σου καὶ τὸν νόμον σου.

Ἀλλὰ ἂς ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ ἡμᾶς ὁ δίκαιος θυμός σου, διότι ὀλίγοι ἀπεμείναμεν εἰς τὰ ἔθνη, ὅπου μᾶς ἔχεις διασκορπίσει.

Ἂς ἀποστραφῇ, ἂς φυγαδευθῇ ὁ δίκαιος θυμός σου ἀπὸ ἡμᾶς, διότι ἔχομεν ἀπομείνει ὀλίγοι μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, ἐν μέσῳ τῶν ὁποίων μᾶς ἔχεις διασκορπίσει.

Ἄκουσε, Κύριε, καὶ κάμε δεκτὴν τὴν προσευχήν μας καὶ τὴν δέησίν μας καὶ ἐν τῇ ἀπείρῳ σου καλωσύνῃ γλύτωσέ μας ἀπὸ τὰς συμφορὰς αὐτὰς καὶ δός μας τὴν χάριν σου ἐνώπιον αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἔχουν μετοικήσει αἰχμαλώτους,

Κάμε ἀκουστήν, Κύριε, τὴν προσευχήν μας καὶ τὴν δέησιν καὶ ἱκεσίαν μας, καὶ γλύτωσε καὶ ἐλευθέρωσέ μας ἀπὸ τὶς συμφορὲς διὰ τὸ Ὄνομά σου, πρὸς δόξαν τῆς χρηστότητος καὶ τῆς φιλανθρωπίας σου, μὲ τὶς ὁποῖες εἶσαι γνωστὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ δῶσε εἰς ἡμᾶς χάριν, ὥστε νὰ μὴ μᾶς κακομεταχειρίζομαι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μᾶς ἔφεραν ὡς αἰχμαλώτους εἰς τὴν χώραν των·

διὰ νὰ μάθουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς οἰκουμένης, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Κύριος καὶ Θεός μας, ὅτι τὸ Ὄνομά σου ἔχει ἐπικληθῇ ἐπάνω εἰς τὸν Ἰακώβ καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους του.

διὰ νὰ μάθουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς ὅτι Σὺ εἶσαι ὁ Κύριος ὁ Θεός μας, ὅτι τὸ Ὄνομά σου φέρει ἐπάνω του καὶ τὸ ἐπικαλεῖται ὁ Ἰακὼβ καὶ οἱ ἀπόγονοί του.

Ἀπὸ τὸν ἅγιόν σου ναὸν ρίψε, Κύριε, ἕνα βλέμμα εἰς ἡμᾶς καὶ ἴδε τὸ κατάντημά μας, ἔχε μας εἰς τὸν νοῦν σου. Κλῖνε, Κύριε, τὸ αὐτί σου καὶ ἄκουσέ μας.

Κύριε, ρῖψε εἰς ἡμᾶς βλέμμα συμπαθείας ἀπὸ τὸ ἅγιον κατοικητήριόν σου, τὸν οὐρανόν, καὶ σκέψου μας, ἔχε μας εἰς τὴν διάνοιάν σου. Σκύψε, Κύριε, ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ, πλησίασε τὸ αὐτί σου εἰς τὸ στόμα μας καὶ ἄκουσε τὴν προσευχήν μας.

Ἄνοιξε, Κύριε, τοὺς ὀφθαλμούς σου καὶ ἰδὲ πρὸς ἡμᾶς, διότι δὲν θὰ δώσουν δόξαν καὶ δικαίωσιν εἰς τὸ Ὄνομά σου ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀπέθαναν καὶ εὑρίσκονται εἰς τὸν ᾅδην· αὐτοί, τῶν ὁποίων ἔλλειψε πλέον ἀπὸ τὰ σπλάγχνα των ἡ πνοὴ τῆς ζωῆς.

Ἄνοιξε, Κύριε, τοὺς ὀφθαλμούς σου καὶ κύτταξε· διότι δὲν θὰ ἀποδώσουν δόξαν καὶ τιμὴν εἰς Σέ, τὸν Κύριον, οὔτε θὰ ὑμνήσουν καὶ θὰ ἀναγνωρίσουν πρεπόντως τὴν δικαιοσύνην σου αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἀποθάνει καὶ εὑρίσκονται εἰς τὸν ἅδην, αὐτοὶ τῶν ὁποίων ἡ πνοὴ τῆς ζωῆς ἔχει ἀφαιρεθῇ πλέον ἀπὸ τὸ σῶμα.

Ἀλλὰ ἡ συντετριμμένη ἀπὸ τὴν λύπην ψυχή, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν τιμωριῶν βαδίζει σκυφτὴ καὶ ἀδύναμος με θολωμένους ἀπὸ τὰ δάκρυα ὀφθαλμοὺς καὶ ὁ πεινασμένος ἄνθρωπος, αὐτοὶ θὰ σὲ δοξολογήσουν, Κύριε, καὶ θὰ διαλαλήσουν τὴν δικαιοσύνην σου.

Ἀλλ’ ἡ ψυχή, ἡ ὁποία πονεῖ, λυπεῖται, συντρίβεται διὰ τὸ πλῆθος καὶ τὸ μέγεθος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν τιμωριῶν, καὶ κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τοῦτο βαδίζει κυρτωμένη καὶ ἀδύνατη, καὶ οἱ ὀφθαλμοί, οἱ ὁποῖοι τρεμοσβήνουν θολωμένοι ἀπὸ τὰ δάκρυα τῶν θλίψεων, καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δοκιμάζεται καὶ πεινᾷ, αὐτοὶ θὰ Σὲ δοξολογήσουν, Κύριε, θὰ ἀναγνωρίσουν πρεπόντως καὶ θὰ διακηρύξουν τὴν δικαιοσύνην σου.

Σοῦ ὑποβάλλομεν τὴν ἱκετήριον αὐτὴν πρὸς τὸ ἔλεός σου δέησιν, στηριζόμενοι ὄχι εἰς τὰς δικαιοσύνας τῶν προγόνων μας καὶ τῶν βασιλέων μας, ἀλλὰ εἰς τὸ ἔλεός σου, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν.

Ὑποβάλλομεν εἰς Σέ, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, τὴν θερμὴν παράκλησιν καὶ ἱκεσίαν μας, ὄχι διότι στηριζόμεθα εἰς τὴν δικαιοσύνην, τὴν ἀξιομισθίαν καὶ τὴν ἀρετὴν τῶν προγόνων καὶ τῶν βασιλέων μας.

Διότι σὺ ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξαπέλυσες τὸν θυμόν σου καὶ τὴν ὀργήν σου ἐναντίον μας, ὅπως ἄλλωστε εἶχες προαναγγείλει διὰ μέσου τῶν δούλων σου, τῶν προφητῶν, λέγων·

Ὄχι δι’ αὐτά· διότι ἄφησες νὰ ἐκσπάσῃ ὁ δίκαιος θυμός σου καὶ ἡ ὀργή σου ἐναντίον μας, ὅπως ἀκριβῶς εἶχες προαναγγείλει καὶ ἀπειλήσει διὰ τῶν δούλων σου τῶν Προφητῶν, διὰ τῶν ὁποίων παρήγγειλες:

ἔτσι εἶπεν ὁ Κύριος: Σκύψατε τὸν ὦμον σας, διὰ νὰ ἐργασθῆτε ὑποτεταγμένοι εἰς τὸν βασιλέα τῆς Βαβυλῶνος, ὥστε νὰ ἠμπορέσετε νὰ παραμείνετε εἰς τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἔδωκα εἰς τοὺς προγόνους σας.

Ἔτσι εἶπεν ὁ Κύριος: «Σκύψατε τὸν ὦμον σας, ὑποταγῆτε, διὰ νὰ ἐργασθῆτε ὡς ὑπήκοοι καὶ ὑπόδουλοι εἰς τὸν βασιλιᾶ τῆς Βαβυλῶνος, καὶ ἔτσι θὰ ἠμπορέσετε νὰ παραμείνετε εἰς τὴν χώραν, τὴν ὁποῖον ἔχω δώσει εἰς τοὺς προπάτορές σας.

Ἐὰν ὅμως δὲν ὑπακούετε εἰς τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου, νὰ ἐργασθῆτε ἐν ὑποταγῇ εἰς τὸν βασιλέα τῆς Βαβυλῶνος,

Ἀλλ’ ἐὰν δὲν ὑπακούσετε εἰς τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ἐργασθῆτε ὡς ὑπήκοοι εἰς τὸν βασιλιᾶ τῆς Βαβυλῶνος,

τότε ἐγὼ θὰ φέρω ἔτσι τὰ πράγματα καὶ θὰ κάμω, ὥστε νὰ λείψῃ ἀπὸ τὰς πόλεις τῆς Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ τὰς ὁδοὺς τῆς Ἱερουσαλὴμ κάθε φωνὴ ἀγαλλιάσεως καὶ χαρᾶς, χαρμόσυνος φωνὴ νυμφίου καὶ νύμφης. Ὅλη δὲ ἡ χώρα θὰ μείνῃ ἔρημος καὶ ἄβατος ἀπὸ τοὺς κατοίκους.

τότε Ἐγὼ (ὁ Θεός) θὰ ἐνεργήσω ἔτσι, ὥστε νὰ ἐξαφανισθῇ ἀπὸ τὶς πόλεις τοῦ Ἰούδα καὶ ἀπὸ τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλὴμ ἡ φωνὴ ἐκείνων ποὺ εὐφραίνονται καὶ ἡ φωνὴ ἐκείνων ποὺ χαίρουν καὶ ἡ χαρούμενη φωνὴ τοῦ γαμβροῦ καὶ ἡ φωνὴ τῆς νύμφης· ὁλόκληρη δὲ ἡ χώρα θὰ καταστροφῇ καὶ θὰ καταντήσῃ ἄβατος καὶ ἔρημος ἀπὸ κατοίκους».

Ἡμεῖς ὅμως δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν ἐντολήν σου, νὰ ἐργασθῶμεν ἐν ὑποταγῇ εἰς τὸν βασιλέα τῆς Βαβυλῶνος καὶ ἔτσι σὺ ἐξεπλήρωσες τοὺς ἀπειλητικοὺς λόγους σου, τοὺς ὁποίους εἶπες ἐναντίον μας διὰ μέσου τῶν δούλων σου, τῶν προφητῶν, ὅτι δηλαδὴ θὰ ἐπέλθουν ἐναντίον μας αἱ δίκαιαι τιμωρίαι, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ ὀστᾶ τῶν βασιλέων καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν προγόνων μας θὰ ἐξαχθοῦν ἀπὸ τοὺς τάφους των!

Δὲν ὑπακούσαμε ὅμως εἰς τὴν ἐντολήν σου νὰ ὑποταγῶμεν καὶ νὰ ἐργασθῶμεν εἰς τὸν βασιλιᾶ τῆς Βαβυλῶνος· καὶ ἔτσι σὺ ἐξεπλήρωσες τοὺς ἀπειλητικοὺς λόγους σου, τοὺς ὁποίους ἐξήγγειλες μέσῳ τῶν δούλων σου, τῶν Προφητῶν, ὅτι τὰ ὀστᾶ τῶν βασιλέων μας καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν προγόνων θὰ ξεθαφτοῦν καὶ θὰ ἀνασυρθοῦν ἀπὸ τοὺς τάφους των καὶ θὰ βεβηλωθοῦν ἐκ μέρους τῶν κατακτητῶν!

Καὶ ἰδοὺ ὅτι πράγματι αὐτὰ ἐρρίφθησαν καὶ ἐσκορπίσθησαν ἔξω ἐκτεθειμένα εἰς τὸ καῦμα τῆς ἡμέρας καὶ εἰς τὸν παγετὸν τῆς νυκτός. Οἱ δὲ πατέρες μας ἀπέθανον ἐν μέσῳ φοβερῶν ἀθλιοτήτων καὶ τιμωριῶν, μὲ λιμὸν καὶ μὲ ρομφαίαν καὶ μὲ αἰχμαλωσίαν.

Καὶ πράγματι, ἰδού! Αὐτὰ εἶναι ριγμένα καὶ σκορπισμένα ἔξω ἀπὸ τοὺς τάφους, ἐκτεθειμένα εἰς τὸν καύσωνα τῆς ἡμέρας καὶ εἰς τὴν παγωνιὰ τῆς νύκτας. Καὶ οἱ πατέρες μας ἀπέθαναν μέσα εἰς ὀδυνηρὲς ἀγωνίες καὶ ἀθλιότητες ἀπὸ πεῖναν, ἀπὸ τὸ πλατὺ καὶ μεγάλο ἀμφίστομον σπαθὶ καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν.

Καὶ κατέστησες τὸν ναόν, ὅπου ἐπεκαλεῖτο τὸ Ὄνομά σου, ὅπως εἶναι σήμερα, κρημνισμένος καὶ ἐγκαταλελειμμένος ἐξ αἰτίας τῆς κακίας τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τῶν Ἰουδαίων.

Καὶ παρεχώρησες ὥστε νὰ καταντήσῃ ὁ Ναός, ὅπου ἐπεκαλούμεθα τὸ Ὄνομά σου, εἰς τὴν κατάστασιν ποὺ εἶναι σήμερα, ἔρημος καὶ ἐγκαταλελειμμένος λόγῳ τῆς ἀσεβείας, τῆς ἀποστασίας καὶ ἁμαρτωλότητος τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τῶν Ἰουδαίων.

Καὶ ἐν τούτοις εἶχες φερθῆ σύ, Κύριε ὁ Θεός μας, πρὸς ἡμᾶς σύμφωνα μὲ ὅλην σου τὴν ἐπιείκειαν καὶ μὲ ὅλους τοὺς μεγάλους οἰκτιρμούς σου,

Καὶ ὅμως Σὺ ἐφέρθης ἀπέναντί μας, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὄχι μὲ αὐστηρότητα, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν συνήθη θαυμαστὴν ἐπιείκειάν σου καὶ σύμφωνα μὲ τοὺς ἀπείρους οἰκτιρμούς σου,

ὅπως ὠμίλησες διὰ μέσου τοῦ δούλου σου τοῦ Μωϋσέως κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν τοῦ ἔδωσες τὴν ἐντολὴν νὰ γράψῃ τὸν Νόμον σου ἐνώπιον τῶν Ἰσραηλιτῶν λέγων·

ὅπως ὑπεσχέθης διὰ τοῦ δούλου σου Μωϋσῆ, κατὰ τὴν ἡμέραν ποὺ τὸν διέταξες νὰ καταγράψῃ τὸν νόμον σου ἐνώπιον τῶν Ἰσραηλιτῶν, λέγων:

Ἐὰν δὲν ὑπακούσετε εἰς τὴν φωνήν μου, τότε ὁ μεγάλος καὶ ἀναρίθμητος αὐτὸς λαός, ποὺ βομβεῖ, θὰ γίνῃ ἐλάχιστος μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, ὅπου ἐγὼ θὰ τοὺς διασκορπίσω.

«Ἐὰν δὲν ὑπακούσετε εἰς τὴν φωνήν μου, αὐτὸ τὸ μεγάλο καὶ ἀμέτρητον πλῆθος, τὸ σμῆνος τοῦτο τοῦ λαοῦ θὰ ἐλαττωθῇ ὁπωσδήποτε καὶ θὰ καταντήσῃ ἐλαχίστη μειονότης μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, ὅπου θὰ τοὺς διασκορπίσω.

Αὐτὰ τὰ προαναγγέλλω, εἶπες, διότι γνωρίζω ὅτι οἱ Ἰσραηλῖται δὲν θὰ ἀκούσουν τὴν φωνήν μου διότι εἶναι λαὸς σκληροτράχηλος καὶ ἀμετανόητος. Ἐὰν ὅμως εἰς τὴν ἐξορίαν εὑρισκόμενοι συναισθανθοῦν τὴν ἁμαρτωλότητά των καὶ συνέλθουν εἰς τὸν ἑαυτόν των

Αὐτὰ δὲ τὰ προλέγω, ἐπειδὴ γνωρίζω ὅτι δὲν θὰ πειθαρχήσουν εἰς Ἐμέ, διότι εἶναι λαὸς ποὺ ἔχει σκληρὸν καὶ ἄκαμπτον τὸν τράχηλόν του καὶ δὲν ὑποτάσσεται. Ἀλλ’ εἰς τὴν χώραν, ὅπου θὰ αἰχμαλωτισθοῦν καὶ θὰ ἐξορισθοῦν, θὰ συναισθανθοῦν τὸ μεγάλο ἁμάρτημά των καὶ θὰ συνέλθουν καὶ θὰ μετανοήσουν.

καὶ ἀναγνωρίσουν ὅτι ἐγὼ εἶμαι Κύριος ὁ Θεός των, ἐγὼ τότε θὰ δώσω εἰς αὐτοὺς καρδίαν ἁγνὴν καὶ συνετήν, αὐτιὰ πρόθυμα νὰ ἀκούουν.

Θὰ ἀναγνωρίσουν δὲ καὶ θὰ ὁμολογήσουν ὅτι Ἐγὼ εἶμαι Κύριος ὁ Θεός των. Τότε θὰ δώσω καὶ Ἐγὼ εἰς αὐτοὺς καρδίαν συνετὴν καὶ πρόθυμον νὰ ὑπακούῃ, καὶ αὐτιὰ ἀνοικτὰ καὶ ἕτοιμα νὰ ἀκούουν.

Τότε δὲ θὰ μὲ δοξολογήσουν εἰς τὴν χώραν τῆς ἐξορίας των καὶ θὰ ἐνθυμηθοῦν τὸ Ὄνομά μου.

Καὶ τότε εἰς τὴν χώραν τῆς ἐξορίας καὶ τῆς αἰχμαλωσίας των θὰ ἀναπέμψουν εἰς Ἐμὲ ὕμνους καὶ ἐπαίνους καὶ θὰ ἐνθυμηθοῦν τὸ ὄνομά μου.

Θὰ παύσουν πλέον νὰ ἔχουν σκληρὸν καὶ ἀνυπότακτον τὸν τράχηλον, θὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὰ πονηρὰ ἔργα των, διότι θὰ ἀναμνησθοῦν τὸ κατάντημα καὶ τὴν τύχην τῶν πατέρων των, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἁμαρτήσει ἐνώπιον ἐμοῦ, τοῦ Κυρίου.

Τότε θὰ παύσουν πλέον ἀπὸ τοῦ νὰ εἶναι ἀνυπάκουοι, νὰ ἔχουν σκληρὸν καὶ ἄκαμπτον τὸν τράχηλόν των καὶ τὴν ράχην των, καὶ θὰ ἐπιστρέφουν ἐν μετανοίᾳ ἀπὸ τὰ πονηρά των ἔργα, διότι θὰ ἐνθυμηθοῦν τὴν ἁμαρτωλὴν ζωὴν καὶ συμπεριφορὰν τῶν πατέρων των, οἱ ὁποῖοι ἁμάρτησαν ἐνώπιον Ἐμοῦ, τοῦ Κυρίου.

Τότε δὲ συνετισμένους καὶ ἐν μετανοίᾳ θὰ τοὺς ἐπαναφέρω ἐγὼ εἰς τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν ὡρκίσθην νὰ δώσω εἰς τὸν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ καὶ θὰ γίνουν πλέον κύριοι καὶ ἰδιοκτῆται αὐτῆς. Θὰ τοὺς πληθύνω καὶ δὲν θὰ ὀλιγοστεύσουν.

Καὶ τότε θὰ τοὺς ἐπιστρέφω καὶ θὰ τοὺς ἀποκαταστήσω εἰς τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν ὠρκίσθηκα νὰ δώσω εἰς τοὺς προπάτορές των, τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ, καὶ θὰ γίνουν πλέον κύριοι καὶ κάτοχοι τῆς γῆς αὐτῆς. Θὰ τοὺς αὐξήσω δὲ καὶ θὰ τοὺς πληθύνω, καὶ πλέον δὲν θὰ ὀλιγοστεύσουν.

Θὰ συνάψω καὶ θὰ ἐπικυρώσω συμφωνίαν αἰωνίαν μὲ αὐτούς, διὰ νὰ εἶμαι εἰς αὐτοὺς ὁ Θεός των καὶ αὐτοὶ νὰ εἶναι δι’ ἐμὲ ὁ λαός. Δὲν θὰ μετακινήσω πλέον τὸν λαόν μου τὸν ἰσραηλιτικὸν ἀπὸ τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἔχω δώσει εἰς αὐτούς.

Θὰ συνάψω δὲ μαζί των συμφωνίαν αἰώνων, διὰ να εἶμαι εἰς αὐτοὺς ὁ Θεός των καὶ αὐτοὶ νὰ εἶναι εἰς Ἐμὲ λαὸς ἐκλεκτός. Καὶ οὐδέποτε πλέον θὰ μετακινήσω τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν μου ἀπὸ τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν Ἐγὼ τοὺς ἔχω δώσει».

Κύριε παντοκράτορ, σὺ ὁ ΘεῸς τοῦ Ἰσραήλ, μία ψυχὴ εὑρισκομένη εἰς ἐκτάκτως στενόχωρον κατάστασιν, ἕνα πνεῦμα κυριευμένον ἀπὸ ἀθυμίαν καὶ μελαγχολίαν, κράζει πρὸς σέ.

Κύριε Παντοκράτορ, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ψυχὴ ποὺ εὑρίσκεται εἰς ἀγωνίαν, στενοχώριαν καὶ πόνον, καὶ πνεῦμα γεμᾶτο κόπον, συντριβήν, μελαγχολίαν καὶ ἀθυμίαν φωνάζει δυνατὰ πρὸς Σέ.

Ἄκουσε Κύριε, τὴν φωνήν του καὶ στεῖλε τὸ ἔλεός σου, διότι ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιόν σου,

Ἄκουσε, Κύριε, τὴν φωνήν των καὶ ἐλέησέ μας, διότι ἁμαρτήσαμε ἐνώπιόν σου.

διότι σὺ εἶσαι ὁ καθήμενος ἐπὶ τοῦ ἐνδόξου αἰωνίου θρόνου, ἡμεῖς δὲ εἴμεθα οἱ συνεχῶς διὰ μέσου τῶν αἰώνων καταστρεφόμενοι.

Διότι Σὺ κάθεσαι ἐξουσιαστὴς ἀσάλευτος ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλειότητός σου αἰωνίως, ἐνῷ ἡμεῖς εἴμεθα προσωρινοί, θνητοί, οἱ ὁποῖοι φθειρόμεθα συνεχῶς διὰ μέσου τῶν αἰώνων.

Κύριε παντοκράτορ, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ἄκουσε τώρα τὴν προσευχὴν τῶν ἀποθανόντων Ἰσραηλιτῶν καὶ τῶν υἱῶν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἡμάρτησαν ἐνώπιόν σου αὐτῶν οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Θεοῦ των, καὶ ἐπάνω εἰς τοὺς ὁποίους ἐκολλήθησαν αἱ συμφοραὶ καὶ αἱ τιμωρίαι αὐταί.

Κύριε Παντοκράτορ, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ἄκουσε λοιπὸν τώρα τὴν προσευχὴν τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ εἶναι νεκροὶ λόγῳ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν μεγάλων δυστυχιῶν καὶ θλίψεων ποὺ τοὺς εὑρῆκαν· τῶν υἱῶν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἁμαρτήσει ἐνώπιόν σου· αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὴν φωνὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ των, γεγονὸς ποὺ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ μᾶς κτυπήσουν, κυριολεκτικὰ νὰ κολλήσουν ἐπάνω μας οἱ συμφορές, οἱ δυστυχίες καὶ οἱ τιμωρίες.

Μὴ ἐνθυμηθῇς καὶ μὴ λάβῃς ὑπ’ ὄψιν σου τὰς ἀδικίας τῶν πατέρων μας, ἀλλὰ ἐνθυμήσου κατὰ τὸν χρόνον τοῦτον τὴν παντοδύναμον χεῖρα σου καὶ τὸ ἅγιον Ὄνομά σου,

Μὴ ἐνυμηθῇς καὶ μὴ λογαριάσῃς τὶς ἀνομίες, ἀδικίες, κακουργίες τῶν πατέρων μας, ἀλλ’ ἀντ’ αὐτῶν ἐνθυμήσου κατὰ τὴν κρίσιμον αὐτὴν ὥραν τὴν παντοδύναμον χεῖρα σου καὶ τὸ ἔνδοξον καὶ μέγα Ὄνομά σου·

διότι σὺ εἶσαι ὁ Κύριος καὶ ὁ Θεός μας καὶ σὲ ἡμεῖς θὰ ὑμνολογοῦμεν.

Διότι Σὺ εἶσαι Κύριος ὁ Θεός μας, καὶ Σέ, Κύριε, ἠμεῖς θὰ ὑμνοῦμε καὶ θὰ δοξάζωμεν.

Πρὸς τοῦτο ἄλλως τε σὺ ἐνέβαλες τὸν φόβον σου καὶ τὸν σεβασμόν σου ἐντὸς τῶν καρδιῶν μας, διὰ νὰ ἐπικαλούμεθα μὲ πίστιν καὶ εὐλάβειαν τὸ Ὄνομά σου. Σὲ δοξολογοῦμεν, Κύριε, εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τῆς ἐξορίας μας, διότι ἀπεμακρύναμεν ἀπὸ τὰς καρδίας μας κάθε ἀδικίαν τῶν πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν διαπράξει ἁμαρτίας ἐνώπιόν σου.

Ἐξ ἄλλου πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν ἔβαλες εἰς τὰ ἐσώτατα τῶν καρδιῶν μας τὸν βαθὺν σεβασμὸν καὶ τὴν βαθεῖαν εὐλάβειαν πρὸς Σέ, διὰ νὰ μᾶς ἐνθαρρύνῃς ὥστε νὰ ἐπικαλούμεθα τὸ Ὄνομά σου. Καὶ ἡμεῖς ποθοῦμεν νὰ Σὲ ὑμνοῦμε καὶ νὰ Σὲ δοξολογοῦμε εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν μας, διότι ἀπεμακρύναμεν ἀπὸ τὶς καρδιές μας κάθε ἀδικίαν τῶν πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἁμαρτήσει ἐνώπιόν σου.

Ἰδού, ἡμεῖς εὑρισκόμεθα σήμερον εἰς τὴν χώραν τῆς ἐξορίας μας, ἐκεῖ ὅπου σὺ μᾶς διεσκόρπισες, διὰ νὰ γίνωμεν ἀντικείμενα ἐξευτελισμοῦ καὶ κατάρας, ὥστε νὰ ἐξοφλήσωμεν ἔτσι ὅλας τὰς ἀδικίας τῶν προγόνων μας, οἱ ὁποῖοι ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ σέ, τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας.

Ἰδού· ἡμεῖς εὑρισκόμεθα σήμερα ἀκόμη εἰς τὴν χώραν τῆς αἰχμαλωσίας μας, εἰς τὴν ὁποίαν μᾶς διεσκόρπισες, διὰ νὰ καταντήσωμεν ἀντικείμενα χλεύης, ὀνειδισμοῦ καὶ κατάρας, ὥστε νὰ ἐξοφλήσωμεν ὅλες τὶς ἀδικίες καὶ τὰ κακουργήματα τῶν πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι ἀπεστάτησαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ (Σέ,) τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας».

Ἄκουε, ἰσραηλιτικὲ λαέ, τὰς ἐντολὰς αὐτὰς τοῦ Θεοῦ, ποὺ φέρουν ζωήν. Ἀκούσατε καὶ βάλετέ τας εἰς τὰ αὐτιά σας διὰ νὰ ἀποκτήσετε σύνεσιν.

Ἄκουε, Ἰσραηλιτικὲ λαέ, τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖες ὑπόσχονται ζωήν· ἀκοῦστε προσεκτικά, διὰ νὰ μάθετε καὶ ἀποκτήσετε φρόνησιν, σύνεσιν, ἱκανότητα διακρίσεως τοῦ τί πρέπει νὰ πράττετε καὶ τί νὰ ἀποφεύγετε.

Τί σοῦ συνέβη, ἰσραηλιτικὲ λαέ; Διατί εὑρίσκεσαι εἰς τὴν χώραν τῶν ἐχθρῶν σου; Διατί ἐγήρασες εἰς τὴν ξένην γῆν καὶ ἐμολύνθης ἀνάμεσα εἰς μολυσμένους νεκρούς;

Τί σοῦ σννέβη, Ἰσραηλιτικὲ λαέ; Διατί εὑρίσκεσαι εἰς τὴν χώραν τῶν ἐχθρῶν σου Βαβυλωνίων; Διατί ἐξησθένησες καὶ ἐγήρασες εἰς ξένην χώραν; Ἐμολύνθης μαζὶ μὲ τοὺς μολυσμένους καὶ ἀκαθάρτους νεκρούς·

Συγκατηριθμήθης μεταξὺ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι κατεβαίνουν εἰς τὸν ᾅδην;

διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῶν κακῶν ἔγινες ὅμοιος, ἔχεις συγκαταριθμηθῇ μεταξὺ τῶν νεκρῶν, οἱ ὁποῖοι κατεβαίνουν εἰς τὸν βαθὺν λάκκον τοῦ τάφου, εἰς τὸν Ἅδην;

Διότι ἐγκατέλειψες τὴν πηγὴν τῆς σοφίας, τὸν Θεὸν καὶ τὸν Νόμον του.

Τοῦτο συνέβη, διότι ἐγκατέλειψες τὴν πηγὴν τῆς σοφίας, τὸν ἅγιον νόμον τοῦ Θεοῦ!

Ἐὰν εἶχες βαδίσει τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ, θὰ κατοικοῦσες εἰς τὴν πατρίδα σου ἐν εἰρήνῃ διὰ παντός.

Ἐὰν ἐβάδιζες σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, θὰ κατοικοῦσες εἰς τὴν πατρίδα σου τὴν Παλαιστίνην ἥσυχα καὶ εἰρηνικὰ διὰ παντός.

Μάθε ποῦ ὑπάρχει σοφία καὶ σύνεσις, ποῦ εὑρίσκεται ἡ δύναμις, ποῦ εἶναι ἡ σύνεσις, διὰ νὰ γνωρίσῃς συγχρόνως, ποῦ ὑπάρχει ἡ μακρότης τῶν ἡμερῶν καὶ εὐτυχισμένη ζωή, ποὺ εὑρίσκεται τὸ φῶς καὶ ἡ χαρὰ τῶν ὀφθαλμῶν, ἡ πραγματικὴ καὶ ἀδιατάρακτος εἰρήνη.

Μάθε λοιπόν, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔμαθες προηγουμένως, ποῦ ὑπάρχει φρόνησις, ἱκανότης διακρίσεως μεταξὺ τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τοῦ πονηροῦ, ποὺ ὑπάρχει δύναμις, ποὺ ὑπάρχει σύνεσις, διὰ νὰ γνωρίσῃς ταυτοχρόνως ποὺ ὑπάρχει μακροζωΐα, ποὺ ὑπάρχει ζωή, ποὺ ὑπάρχει τὸ φῶς καὶ ἡ χαρὰ τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀληθινὴ εἰρήνη.

Ποιὸς εὐρῆκε τὸν τόπον αὐτῆς τῆς θείας σοφίας καὶ ποιὸς εἰσῆλθεν εἰς τοὺς θησαυρούς της;

Ποῖος ἄνθρωπος εὑρῆκε τὸν τόπον κατοικίας τῆς θείας σοφίας καὶ τῆς συνέσεως, καὶ ποῖος εἰσῆλθεν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιόν της;

Ποὺ εἶναι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν, διὰ νὰ μᾶς εἶπουν ἐὰν τὴν εὐρῆκαν, καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες ἐπάνω εἰς τὰ θηρία τῆς γῆς;

Ποὺ εἶναι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν, διὰ νὰ μᾶς εἰποῦν ἐὰν τὴν εὑρῆκαν, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἐξουσιάζουν καὶ δαμάζουν τὰ θηρία τῆς γῆς (ἤ, κατ’ ἄλλους: Τοὺς θηριοτρόφους ἀνθρώπους);

Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι συλλαμβάνουν καὶ τὰ πλέον ἄγρια πτηνὰ καὶ παίζουν μὲ αὐτά; Καὶ ὅλοι ὅσοι θησαυρίζουν χρυσίον καὶ ἀργύριον, εἰς τὰ ὁποῖα οἱ ἄνθρωποι στηρίζουν τὴν πεποίθησιν καὶ τὰς ἐλπίδας των καὶ δὲν σταματοῦν ποτὲ ἐργαζόμενοι διὰ τὴν ἀπόκτησιν των;

Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δύνανται νὰ συλλαμβάνουν μὲ εὐκολίαν τὰ ἄγρια πτηνὰ καὶ νὰ παίζουν μὲ αὐτά (ἤ, κατ’ ἄλλους: Οἱ οἰωνοσκόποι) καὶ ἐκεῖνοι ποὺ μαζεύουν καὶ θησαυρίζουν τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι, εἰς τὰ ὁποῖα οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἐμπιστοσύνην καὶ στηρίζουν τὴν ἐλπίδα των, καὶ ποτὲ δὲν παύουν ἀπὸ τοῦ νὰ τὰ ἀποκτοῦν;

Ποῦ εἶναι οἱ ἀργυροκόποι καὶ οἱ χρυσοχόοι, οἱ ὁποῖοι μὲ πολλὴν ἐπιμέλειαν κατεργάζονται τὰ πολύτιμα αὐτὰ μέταλλα καὶ κατασκευάζουν ἀναρίθμητα ἤδη ἔργων;

Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ κατεργάζονται μὲ ὑπομονὴν καὶ ἐπιμέλειαν τὸ ἀσῆμι καὶ μεριμνοῦν συνεχῶς διὰ τὴν συγκέντρωσίν του καὶ κατασκευάζουν μὲ τὴν τέχνην καὶ τὴν ἐξυπνάδα τῶν πάμπολλα εἴδη ἔργων (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Καὶ οὐδὲν ἴχνος τῶν μυστικῶν τῆς τέχνης τῶν ἠμπορεῖ νὰ εὑρεθῇ);

Ἐξηφανίσθησαν, κατέβηκαν εἰς τὸν ᾅδην, χωρὶς νὰ γνωρίσουν τὴν ἀληθινὴν σοφίαν, καὶ ἄλλοι παρουσιάσθησαν εἰς τὴν γῆν ἀντὶ ἐκείνων.

Ὅλοι αὐτοὶ ἔχουν ἐξαφανισθῇ, ἀπέθαναν καὶ κατέβησαν εἰς τὸν Ἅδην, καὶ ἄλλοι ἀνεστήθησαν, ἦλθαν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἔλαβαν τὴν θέσιν ἐκείνων.

Νεώτεροι ἐγεννήθησαν καὶ εἶδαν τὸ φῶς τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατῴκησαν εἰς τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ δὲν ἐγνώρισαν τὸν δρόμον τῆς ἀληθινῆς ἐπιστήμης καὶ σοφίας.

Νεώτερες γενεὲς ἐγεννήθησαν, εἶδαν τὸ αἰσθητὸν φῶς τῆς ζωῆς καὶ ἑκατοίκησαν εἰς τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ δὲν ἐγνώρισαν τὸν δρόμον τῆς ἀληθινῆς ἐπιστήμης καὶ σοφίας, δὲν ἐδέχθησαν τὴν ἀκτῖνα τῆς συνέσεως καὶ θεογνωσίας·

Δὲν ἐνόησαν τοὺς δρόμους της, δὲν ἐκράτησαν αὐτὴν καὶ δὲν ἐστηρίχθησαν ἐπάνω της. Τὸ ἴδιο καὶ τὰ παιδιά των, ἐπλανήθησαν εἰς τὸν δρόμον των, εὑρέθησαν μακρὰν ἀπὸ τὴν ἀληθινὴν σοφίαν.

οὔτε ἐκατάλαβαν τοὺς δρόμους της, δὲν τὴν ἐκράτησαν σφικτὰ καὶ δὲν ἐστηρίχθησαν ἐπάνω της. Ἀλλὰ καὶ τὰ παιδιά των, οἱ ἀπόγονοί των παρεξέκλιναν ἀπὸ τὸν δρόμον των (κατ’ ἄλλην γραφήν: Ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς ἀληθινῆς σοφίας) καὶ εὑρέθησαν μακριὰ ἀπὸ αὐτήν.

Δὲν ἠκούσθη νὰ γίνεται λόγος περὶ αὐτῆς εἰς τὴν Χαναάν, οὔτε ἐφανερώθη εἰς τὴν περιοχὴν Θαιμάν.

Δὲν ἠκούσθη νὰ γίνεται λόγος περὶ τῆς ἀληθινῆς σοφίας εἰς τὴν Χαναὰν μεταξὺ τῶν ὑπερηφανευομένων διὰ σοφίαν Χαναναίων, οὔτε (ἡ σοφία) ἐφανερώθη εἰς τὴν Θαιμὰν

Οὔτε οἱ ἀπόγονοι τῆς Ἄγαρ, οἱ ὁποῖοι ἐν τούτοις ἀναζητοῦν τὴν σοφίαν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, οὔτε οἱ ἔμποροι τῆς Μερρὰν καὶ τῆς Θαιμάν, οἱ ἐπινοηταὶ καὶ ἑρμηνευταὶ παραβολῶν, οἱ ἀναζητοῦντες τὴν σύνεσιν, κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἔμαθε τὸν δρόμον τῆς σοφίας, οὔτε καὶ ἐνεθυμήθησαν κἂν τὰς ὁδούς της.

οὔτε οἱ ἀπόγονοι τῆς Ἄγαρ, οἱ ὁποῖοι ἀναζητοῦν τὴν σοφίαν καὶ τὴν σύνεσιν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, οὔτε οἱ ἔμποροι τῆς Μερρὰν καὶ τῆς Θαιμάν, οἱ ὁποῖοι ἐπινοοῦν καὶ ἐρμηνεύουν μύθους καὶ παραβολές, καὶ ὅσοι ἀναζητοῦν τὴν σοφίαν καὶ τὴν σύνεσιν, κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν εὑρῆκε καὶ δὲν ἔμαθε τὸν δρόμον τῆς σοφίας, ἀλλ’ οὔτε κἂν ἐνεθυμήθησαν τοὺς δρόμους της, τοὺς τρόπους τῆς διδασκαλίας της.

Ὦ ἰσραηλιτικὲ λαέ, πόσον μέγα καὶ μεγαλοπρεπὲς εἶναι τὸ σύμπαν, ὁ οἶκος αὐτὸς τοῦ Θεοῦ! Πόσον ἀχανὴς ὁ τόπος τῆς κυριαρχίας του!

Ὦ Ἰσραήλ, πόσον μεγάλος εἶναι ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ τὸ ἀχανὲς σύμπαν, ἡ κτιστὴ δημιουργία, καὶ πόσον ἀμέτρητος, ἄπειρος καὶ ἀχανὴς ὁ τόπος, ἡ ἔκτασις τῆς κυριαρχίας του!

Μέγας, χωρὶς τέλος, ὑψηλὸς καὶ ἀπροσμέτρητος!

Μέγας καὶ ἀπέραντος, δὲν ἔχει τέλος, ὑψηλὸς καὶ ἀμέτρητος, ἄπειρος!

Εἰς τὴν γῆν, κατὰ τοὺς ἀρχαίους χρόνους, ἐγεννήθησαν οἱ ὀνομαστοὶ γίγαντες, μεγάλου ἀναστήματος, ἱκανοὶ καὶ ἔμπειροι εἰς τὸν πόλεμον.

Μέσα εἰς τὴν κτίσιν αὐτὴν ἐγεννήθησαν κάποτε οἱ παλαιοὶ περίφημοι γίγαντες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν πανύψηλοι, ἰσχυροί, μεγάλου ἀναστήματος, ἱκανοὶ καὶ ἄξιοι πολεμισταί.

Ὁ Θεὸς ὅμως δὲν ἐξέλεξεν αὐτούς, οὔτε ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς σοφίαν καὶ σύνεσιν.

Ἀλλ’ ὅμως ὁ Θεὸς δὲν ἐδιάλεξε αὐτούς, οὔτε ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς σοφίαν καὶ σύνεσιν.

Ἐχάθησαν, διότι δὲν εἶχαν σύνεσιν, κατεστράφησαν ἐξ αἰτίας τῆς ἀφροσύνης των.

Διὰ τοῦτο καὶ κατεστράφη ἡ γενεά των, διότι δὲν εἶχαν φρόνησιν καὶ σύνεσιν, ἐχάθησαν ἕνεκα τῆς ἀστοχασίας, ἀνοησίας καὶ ἀφροσύνης των.

Ποιὸς ἀνέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπῆρε τὴν σοφίαν καὶ τὴν κατεβίβασεν εἰς τὴν γῆν κάτω ἀπὸ τὰ νέφη;

Ποῖος ἀνέβη ποτὲ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἔλαβε τὴν σοφίαν καὶ τὴν κατέβασε ἀπὸ τὰ νέφη εἰς τὴν γῆν;

Ποιὸς διεπέρασε τὴν θάλασσαν καὶ εὗρε τὴν σοφίαν καὶ θὰ τὴν φέρῃ θεωρῶν αὐτὴν πολυτιμοτέραν καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐκλεκτὸν χρυσίον;

Ποῖος διέσχισε καὶ διεπέρασε τὸν ὠκεανόν, διὰ νὰ τὴν εὕρῃ καὶ τὴν φέρῃ, διότι τὴν ἐθεώρησε πολυτιμότερη καὶ ἀπὸ τὸ καθαρόν, ἐκλεκτὸν χρυσάφι;

Δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄνθρωπος, ποὺ νὰ γνωρίζῃ καλὰ τὴν ὁδὸν αὐτῆς, καὶ κανεὶς ποὺ νὰ κατανοῇ τὸν δρόμον της.

Δὲν ὑπάρχει κανείς, ὁ ὁποῖος νὰ γνωρίζῃ τὸν δρόμον της· αὐτὴ ὑπερβαίνει τὸν ἀνθρώπινον λογισμόν· οὔτε ὑπάρχει κανείς, ὁ ὁποῖος νὰ συλαμβάνῃ μὲ τὴν διάνοιάν του καὶ νὰ κατανοῇ τὰ μονοπάτια της.

Ἀλλὰ ὁ παντογνώστης Θεὸς γνωρίζει καλῶς αὐτήν, αὐτὸς ἐν τῇ ἀπείρῳ αὐτοῦ συνέσει, τὴν ἔχει διερευνήσει. Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε καὶ ἐστερέωσε τὴν γῆν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· αὐτὸς ὁ ὁποῖος τὴν ἐγέμισε μὲ διάφορα ζῶα·

Μόνον ὁ Ἕνας, Ἐκεῖνος, ὁ παντογνώστης Θεὸς τὴν γνωρίζει καλά, Αυτὸς τὴν ἔχει ἐφεύρει καὶ διερευνήσει διὰ τῆς ἀπείρου συνέσεώς του. Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε καὶ ἐστερέωσε τὴν γῆν αἰωνίως, ὁ ὁποῖος τὴν ἐγέμισε μὲ διάφορα ζῶα τετράποδα.

αὐτὸς ποὺ ἐξαποστέλλει τὸ φῶς καὶ πορεύεται, τὸ καλεῖ καὶ ὑπακούει αὐτὸ εἰς αὐτὸν μὲ τρόμον.

Αὐτός, ὁ ὁποῖος ἐξαποστέλλει τὸ φῶς, τοῦτο δὲ ὑπακούει εἰς τὴν ἐντολήν του καὶ πορεύεται· τὸ προσκαλεῖ, καὶ αὐτὸ ὑπακούει εἰς τὴν φωνήν του μὲ τρόμον.

Κατόπιν ἐντολῆς του ἔλαμψαν καὶ λάμπουν οἱ ἀστέρες εἰς τὰς θέσεις των καὶ εὐφραίνονται.

Τὰ δὲ ἀστέρια κατὰ διαταγήν του ἔλαμψαν καὶ λάμπουν εἰς τὶς ὠρισμένες θέσεις των καὶ κατὰ τὸν ὡρισμένον χρόνον, εὐφραίνονται δὲ γεμᾶτα ἀπὸ χαράν.

Προσεκάλεσεν αὐτοὺς καὶ ἐκεῖνοι ἀπήντησαν· «ἐδῶ εἴμεθα». Λάμπουν μὲ εὐφροσύνην χάρις εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐδημιούργησεν.

Προσεκάλεσε τὰ ἄστρα καὶ αὐτὰ ἀπάντησαν: «Ἐδῶ εἴμαστε»! Ἔλαμψαν καὶ λάμπουν μὲ εὐφροσύνην χάριν Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τὰ ἐδημιούργησεν.

Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός μας· κανεὶς ἄλλος δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντιμετρηθῇ πρὸς αὐτόν.

Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός μας, ὁ δημιουργὸς πάντων, ὁ κυβερνήτης καὶ ὁ ἡγεμόνας των! Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ συγκριθῇ καὶ ἀναμετρηθῇ μαζί του· κανεὶς δὲν εἶναι ὅμοιος μὲ Αὐτόν.

Αὐτὸς εὗρε καὶ ἔχει ὅλην τὴν ὁδὸν τῆς σοφίας καὶ ἔδωκεν αὐτὴν εἰς τὸν Ἰακώβ, τὸν δοῦλον αὐτοῦ, εἰς τὸν Ἰσραήλ, τὸν ἠγαπημένον του.

Αὐτός, ἡ πηγὴ τῶν ἀγαθῶν, ἔχει ἐφεύρει ὅλην τὴν διδασκαλίαν τῆς θεογνωσίας καὶ τῆς σοφίας καὶ ἔδωκεν αὐτὴν εἰς τὸν δοῦλον του Ἰακὼβ καὶ εἰς τὸν ἀγαπημένον τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ ὅλα αὐτά, ἐφανερώθη εἰς τὴν γῆν καὶ συνανεστράφη μὲ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ αὐτὸ ἐφανερώθη εἰς τὴν γῆν καὶ σννανεστράφη μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

Αὐτὸ εἶναι τὸ βιβλίον, ποὺ περιέχει τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς εἶναι ὁ Νόμος, ποὺ ἐδόθη διὰ νὰ ὑπάρχῃ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ὅλοι ὅσοι κατέχουν τὴν σοφίαν θὰ ζήσουν· ἐκεῖνοι ὅμως, ποὺ τὴν ἐγκαταλείπουν, θὰ ἀποθάνουν.

Αὐτὴ ἡ σοφία (περὶ τῆς ὁποίας ἔγινε λόγος εἰς τὸ προηγούμενον κεφάλαιον) εἶναι τὸ βιβλίον, τὸ ὁποῖον περιέχει τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ νόμος, ὁ ὁποῖος ἐδόθη διὰ να ὑπάρχῃ αἰωνίως. Ὅλοι ὅσοι ἀποκτοῦν τὴν σοφίαν αὐτὴν καὶ τὴν τηροῦν θὰ ζήσουν, ἐκεῖνοι δὲ οἱ ὁποῖοι τὴν ἐγκαταλείπουν θὰ ἀποθάνουν.

Ἐπίστρεψε ἐν μετανοίᾳ πρὸς τὸν Θεόν σου, ἰσραηλιτικὲ λαέ, ἅρπαξε καὶ κράτησε τὴν σοφίαν, περιπάτει μὲ τὴν λάμψιν αὐτῆς μέσα εἰς τὸ φῶς της.

Ἐπίστρεψε ἐν μετανοίᾳ εἰς τὸν Θεόν, λαέ· ἀπόγονε τοῦ πατριάρχου Ἰακώβ, πιάσε καλὰ τὴν σοφίαν, κράτησέ την σφικτά· ἀκολούθησε καὶ περιπάτει κάτω ἀπὸ τὴν λάμψιν της, μέσα εἰς τὸ ἱλαρὸν καὶ καθαρὸν φῶς της, διότι σὲ φωταγωγεῖ καὶ σὲ καθοδηγεῖ πρὸς ζωήν.

Μὴ παραχωρήσῃς εἰς ἄλλον τὴν δόξαν σου καὶ τὰ συμφέροντά σου· τὴν περιουσίαν καὶ τὰ πλούτη σου μὴ τὰ δώσῃς εἰς ξένον ἔθνος.

Μὴ παραδώσῃς ἀστόχαστα εἰς ἄλλον τὰ ἔνδοξα προνόμιά σου καὶ τὰ συμφέροντά σου, δηλαδὴ τὰ θεόσδοτα ἀγαθά σου, εἰς ξένον ἔθνος.

Τρισευτυχισμένοι καὶ εὐλογημένοι εἴμεθα ἡμεῖς, ὦ Ἰσραηλῖται, διότι γνωρίζομεν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶναι εὐάρεστα εἰς τὸν Θεόν.

Μακάριοι καὶ πανευτυχεῖς εἴμεθα ἐμεῖς, ὦ Ἰσραηλῖται, ἐπειδὴ δὲν ἔχομεν πρόφασιν ἀγνοίας· διότι αὐτὰ ποὺ ἀρέσουν καὶ εὐχαριστοῦν τὸν Θεόν, ἔχουν ἀποκαλυφθῆ εἰς ἡμᾶς!

Πάρε θάρρος, λαός μου, λαὲ ἰσραηλιτικέ, σὺ ποὺ κρατεῖς καὶ ἐνθυμεῖσαι τὸ ἔνδοξον παρελθόν σου!

Πάρε θάρρος, λαέ μου, ποὺ εὑρίσκεσαι εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν, σὺ ὁ ὁποῖος κρατεῖς ζωντανὸν καὶ διαιωνίζεις τὸ λαμπρὸν ὄνομα καὶ τὴν ἔνδοξον ἱστορίαν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐπωλήθητε μὲν εἰς τὰ ἔθνη ὡς δοῦλοι, ὀχι ὅμως εἰς καταστροφὴν καὶ ἀπώλειαν, ἀλλὰ διότι παρωργίσατε τὸν Θεὸν καὶ διὰ τοῦτο παρεδόθητε εἰς τοὺς ἐχθρούς σας, πρὸς παιδαγωγικήν σας τιμωρίαν καὶ διόρθωσιν.

Ἐπωληθήκατε μὲν εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη ὡς δοῦλοι, ἀλλ’ ὄχι διὰ νὰ ἑξαφανισθῆτε. Ἔχετε παραδοθῇ ὡς δοῦλοι εἰς τοὺς ἐχθρούς σας, διότι ἔχετε ἐξοργίσει ὑπερβολικὰ τὸν Θεόν· τοῦτο δὲ ἔγινε πρὸς παιδαγωγίαν καὶ διόρθωσίν σας.

Ὅντως, ἐξωργίσατε τὸν Δημιουργόν σας, διότι προσεφέρατε θυσίαν εἰς τὰ δαιμόνια καὶ ὄχι εἰς τὸν Θεόν.

Διότι ἔχετε ἐξοργίσει ὑπερβολικὰ τὸν ποιητὴν καὶ δημιουργόν σας μὲ τὸ νὰ λατρεύσετε καὶ νὰ θυσιάσετε εἰς τὰ δαιμόνια (τοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεούς) καὶ ὄχι εἰς τὸν μόνον ἀληθινὸν καὶ ζῶντα Θεόν.

Ἐλησμονήσατε τὸν αἰώνιον Θεόν, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐτροφοδότησε. Ἐλυπήσατε δὲ καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία σᾶς ἔχει ἀναθρέψει.

Ἐλησμονήσατε τὸν αἰώνιον Θεόν, ὁ ὁποῖος σᾶς ἔθρεψεν, ὡς στοργικὴ τροφός, ἐλυπήσατε δὲ καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία σᾶς ἀνέθρεψε καὶ σᾶς ἐμεγάλωσε.

Εἶδεν ἡ Ἱερουσαλὴμ τὴν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ἐκραγεῖσαν ὀργὴν καὶ τιμωρίαν ἐναντίον σας καὶ εἶπεν: Ἀκούσατε σεῖς, οἱ γειτονικοὶ πρὸς τὴν Σιὼν λαοί. Ὁ Θεὸς μοῦ ἔστειλε μέγα πένθος.

Διότι ὅταν ἡ Ἱερουσαλὴμ εἶδε τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐξέσπασεν ἐναντίον σας, εἶπεν: «Ἀκοῦστε σεῖς, οἱ γειτονικοὶ λαοὶ τῆς Σιών: Ὁ Θεὸς ἔστειλεν εἰς ἐμὲ πένθος μεγάλο!

Διότι εἶδα τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν υἱῶν μου καὶ τῶν θυγατέρων μου, τὴν ὁποίαν ὁ αἰώνιος Θεὸς ἐξαπέστειλεν ἐναντίον των.

Διότι εἶδα τοὺς κατοίκους μου, τοὺς υἱούς μου καὶ τὶς θυγατέρες μου, νὰ ὁδηγοῦνται εἰς τὴν δεινὴν αἰχμαλωσίαν, τὴν ὁποίαν ἐπέφερεν ἐναντίον των ὁ αἰώνιος Θεός.

Ἀνέθρεψα αὐτοὺς μὲ ἀγαλλίασιν χαὶ χαράν. Τοὺς προέπεμψα ὅμως εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν μὲ κλαυθμὸν καὶ πένθος.

Ἀνέθρεψα τὰ παιδιά μου αὐτὰ μὲ μεγάλην χαράν, ἀλλὰ τὰ προέπεμψα εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν μὲ θρῆνον καὶ πένθος.

Κανεὶς ἂς μὴ ἐπιχαρῇ βλέπων με χήραν καὶ ἐγκαταλελειμμένην ἀπὸ τὰ τέκνα μου! Ἔμεινα ἔρημος διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν τέκνων μου, διότι αὐτὰ παρεξέκλιναν ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ.

Κανεὶς ἂς μὴ ἐπιχαίρῃ διὰ τὴν συμφορὰν καὶ τὰ δεινὰ ἐμοῦ τῆς χήρας, ἡ ὁποία ἔχω ἐγκαταλειφθῇ ἀπὸ τὰ πολλὰ τέκνα μου. Ἔμεινα ἔρημη, ἀπωρφανισμένη ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν τῶν τέκνων (κατοίκων) μου, διότι παρεξέκλιναν ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ.

Δὲν ἠθέλησαν νὰ γνωρίσουν καὶ νὰ ὑποταχθοῦν εἰς τὰ προστάγματα αὐτοῦ, δὲν ἐπορεύθησαν εἰς τὰς τρίβους τῆς ἁγίας αὐτοῦ διδασκαλίας μετὰ δικαιοσύνης.

Ὅσα δικαιοῦται ὁ Κύριος καὶ δημιουργός μας νὰ ἀξιώνῃ ὅπως φυλάττῃ ὁ καθένας μας, δὲν τὰ ἀνεγνώρισαν, δὲν τὰ ἐξετίμησαν, οὔτε ἐπορεύθησαν εἰς τοὺς ἀσφαλεῖς δρόμους τῶν ἁγίων ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, οὔτε ἐβάδισαν τοὺς δρόμους τῆς παιδαγωγικῆς διδασκαλίας του μὲ δικαιοσύνην (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Δὲν ἀφῆκαν τὸν Θεὸν νὰ τοὺς καθοδηγήσῃ καὶ νὰ τοὺς παιδαγωγήσῃ μὲ τὴν δικαιοσύνην του).

Ἐλᾶτε σεῖς, οἱ γειτονικοὶ λαοὶ τῆς Σιών, καὶ ἐνθυμηθῆτε τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν υἱῶν μου καὶ τῶν θυγατέρων μου, τὴν ὁποίαν ὁ αἰώνιος Θεὸς ἐξαπέστειλεν ἐναντίον των.

Ἐλᾶτε σεῖς, οἱ γειτονικοὶ λαοὶ τῆς Σιών, καὶ ἐνθυμηθῆτε τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν υἱῶν καὶ τῶν θυγατέρων μου, τὴν ὁποίαν ἐπέφερεν ἐναντίον των ὁ αἰώνιος Θεός.

Ἐπέφερεν ἐναντίον αὐτῶν ἀπὸ μακρὰν ἕνα ἔθνος ἀναίσχυντον καὶ ξενόγλωσσον, τὸ ὁποῖον οὔτε τοὺς γέροντας ἐσεβάσθη, οὔτε τὰ μικρὰ παιδιὰ ἐσπλαγχνίσθη.

Διότι ὡδήγησε καὶ ἔφερεν ἐναντίον των ἀπὸ μακριὰ ἔθνος ἀδιάντροπον καὶ ξενόγλωσσον, τὸ ὁποῖον δὲν ἐσεβάσθη τοὺς γέροντας καὶ πρεσβύτας, οὔτε τὰ μικρὰ παιδιὰ εὐσπλαγχνίσθη.

Ἀπήγαγον εἰς αἰχμαλωσίαν τοὺς προσφιλεῖς υἱοὺς ἐμοῦ τῆς χήρας. Μὲ ἀφῆκαν μόνην καὶ ἔρημον, ἐστερημένην ἀπὸ τὰς θυγατέρας μου.

Ἔσυραν εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν τοὺς ἀγαπητοὺς υἱοὺς ἐμοῦ τῆς χήρας (τῆς Ἱερουσαλήμ) καὶ ἐμέ, ἡ ὁποία εἶχα ἀπομείνει μόνη, ἐστέρησαν ἀπὸ τὶς θυγατέρες μου καὶ μὲ ἀφῆκαν μόνην.

Ἐγὼ δέ, ἀγαπητά μου τέκνα, εἰς τί ἠμποροῦσα νὰ σᾶς βοηθήσω μέσα εἰς τὴν μεγάλην σας αὐτὴν θλῖψιν;

Ἀλλ’ ἐγώ, ἡ μόνη καὶ ἐρήμη χήρα, τὶ ἠμπορῶ νὰ κάμω διὰ νὰ σᾶς βοηθήσω, ἐξόριστα καὶ αἰχμάλωτα παιδιά μου;

Μόνον ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐξαπέστειλε τὰς συμφορὰς καὶ τιμωρίας αὐτὰς ἐναντίον σας, ἐκεῖνος εἶναι εἰς θέσιν νὰ σᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν σας.

Μόνον Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐπέφερεν ἐναντίον σας ὅλες αὐτὲς τὶς συμφορὲς καὶ τιμωρίες, ἠμπορεῖ νὰ σᾶς ἀπελευθερώσῃ καὶ σᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ τὰ ἀρπακτικὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν σας.

Πηγαίνετε, παιδιά μου, πηγαίνετε εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν, διότι ἐγὼ ἀπέμεινα πλέον μόνη καὶ ἔρημος!

Βαδίζετε, παιδιά μου, βαδίζετε τὸν δρόμον σας πρὸς τὴν αἰχμαλωσίαν, διότι ἐγὼ ἀπέμεινα πλέον μόνη καὶ ἔρημη!

Ἔβγαλα τὴν στολὴν τῆς εἰρήνης καὶ τῆς χαρᾶς, ἐφόρεσα σάκκινον ἔνδυμα πένθους καὶ δεήσεως. Θὰ κράζω πρὸς τὸν αἰώνιον Θεὸν κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς τῆς δυστυχίας μου, ζητοῦσα τὴν σωτηρίαν σας.

Ἔβγαλα τὴν λαμπρὰν στολήν, ποὺ ἐφοροῦσα ὅταν εὐτυχοῦσα καὶ εἶχα εἰρήνην μὲ τὸν Θεόν, καὶ ἐφόρεσα τὸ τρίχινον πένθιμον ἔνδυμα τῆς παρακλήσεως καὶ ἱκεσίας μου θὰ δέωμαι μὲ κραυγὴν ἰσχυρὰν πρὸς τὸν αἰώνιον Θεὸν κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἡμερῶν αὐτῶν τῆς χηρείας καὶ δυστυχίας μου διὰ νὰ σᾶς λυτρώσῃ».

Πάρετε θάρρος, τέκνα μου, βοήσατε μὲ θερμὰς ἰκεσίας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐκεῖνος ἀσφαλῶς θὰ σᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ τὴν τυραννίαν, ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν.

«Ἔχετε θάρρος, παιδιά μου, φωνάξατε δυνατὰ μὲ θερμὴν ἱκεσίαν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Αὐτὸς θὰ σᾶς σώσῃ ἀπὸ τὴν καταπίεσιν καὶ τυραννίαν, ἀπὸ τὰ ἁρπακτικὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν σας.

Διότι ἐγὼ εἰς τὸν αἰώνιον Θεὸν ἔχω στηρίξει τὰς ἐλπίδας μου διὰ τὴν σωτηρίαν σας. Καὶ μοῦ ἦλθε χαρὰ ἐκ μέρους τοῦ ἁγίου Θεοῦ διὰ τὸ ἔλεός του, ποὺ θὰ σᾶς στείλῃ. Τὸ ἔλεός του θὰ ἔλθῃ ταχέως πρὸς σᾶς ἀπὸ μέρος τοῦ αἰωνίου σωτῆρος σας.

Διότι ἐγὼ ἐστήριξα τὶς ἐλπίδες μου διὰ τὴν σωτηρίαν σας εἰς τὸν αἰώνιον Θεόν, καὶ ἦλθεν εἰς ἐμὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις ἐκ μέρους τοῦ μόνου Ἁγίου ἐξ αἰτίας τοῦ ἐλέους καὶ τῆς εὐσπλαγχνίας του, ἡ ὁποία θὰ ἔλθῃ εἰς σᾶς πολὺ γρήγορα ἐκ μέρους τοῦ αἰωνίου Σωτῆρος σας.

Σᾶς προέπεμψα εἰς τὸν τόπον τῆς ἐξορίας σας μὲ κλαυθμὸν καὶ πένθος, μὲ ἀγαλλίασιν ὅμως καὶ χαρὰν θὰ σᾶς ἐπαναφέρῃ εἰς ἐμὲ ὁ Θεός μας, διὰ νὰ μένετε ἐδῶ παντοτεινά.

Ἐγὼ μὲν σᾶς προέπεμψα εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν μὲ κλάματα, θρήνους καὶ πένθος, ὁ Θεὸς ὅμως θὰ σᾶς ἐπαναφέρῃ κοντά μου μὲ χαράν, ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, διὰ νὰ μένετε ἐδῶω παντοτινά.

Ὅπως δὲ τώρα εἶδαν οἱ γειτονικοὶ λαοὶ τῆς Σιὼν τὴν αἰχμαλωσίαν σας, ἔτσι θὰ ἴδουν πολὺ σύντομα τὴν σωτηρίαν σας, τὴν ὁποίαν θὰ σᾶς ἀποστείλῃ μὲ δόξαν καὶ λαμπρότητα μεγάλην ὁ Αἰώνιος.

Καὶ ὅπως τώρα οἱ γειτονικοὶ λαοὶ τῆς Σιὼν εἶδαν τὴν αἰχμαλωσίαν σας, ἔτσι θὰ ἰδοῦν πολὺ σύντομα καὶ τὴν σωτηρίαν σας ἀπὸ τὸν Θεόν, ἡ ὁποία θὰ ἔλθῃ εἰς σᾶς μὲ δόξαν μεγάλην καὶ λαμπρότητα ἐκ μέρους τοῦ αἰωνίου Θεοῦ.

Παιδιά μου, μακροθυμήσατε καὶ ὑπομείνατε τὴν ὀργήν, ἡ ὁποία ἐπῆλθεν ἐναντίον σας ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἐχθρός σας κατεδίωξε. Πολὺ σύντομα ὅμως θὰ ἵδετε τὴν καταστροφήν του καὶ θὰ θέσετε τοὺς πόδας σας ἐπάνω εἰς τὸν τράχηλόν του.

Παιδιά μου, ὑπομείνατε μὲ καρτερίαν τὴν δικαίαν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἦλθεν ἐναντίον σας καὶ σᾶς ἐκτύπησεν. Ὁ ἐχθρός σας σᾶς κατεδίωξεν, ὅμως θὰ ἰδῆτε τὴν καταστροφήν του πολὺ σύντομα καὶ θὰ κατανικήσετε τοὺς ἐχθρούς σας· θὰ πατήσετε τὰ πόδια σας ἐπάνω εἰς τοὺς τράχηλους των, διὰ νὰ δηλώσετε μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν τὴν ὁλοκληρωτικὴν ἧτταν καὶ τὴν πλήρη ὑποταγήν των.

Τὰ τρυφερὰ παιδιά μου ἐβάδισαν δρόμους δυσβάτους καὶ δυσκόλους. Ἐσύρθησαν σὰν ἕνα ποίμνιον, ποὺ ἔχει διαρπαγῆ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς.

Τὰ ἁβροδίαιτα, πλούσια καὶ παραχαϊδεμένα παιδιά μου ἐβάδισαν δρόμους κακοτράχαλους, ἐσύρθησαν ὡσὰν ποίμνιον, τὸ ὁποῖον ἔχει διαρπαγῆ ἀπὸ ἐχθροὺς ἐπιδρομεῖς.

Πάρετε θάρρος, τέκνα μου, καὶ βοήσατε μὲ θερμὰς ἰκεσίας πρὸς τὸν Θεόν. Διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐπέφερεν ἐναντίον σας τὴν θλῖψιν αὐτήν, σᾶς ἐνθυμεῖται, διὰ νὰ σᾶς λυτρώσῃ.

Λάβετε θάρρος, παιδιά μου, καὶ φωνάξατε δυνατὰ μὲ θερμὴν ἱκεσίαν πρὸς τὸν Θεόν, διότι Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐπήγαγεν ἐναντίον σας τὶς συμφορές, θὰ σᾶς ἐνθυμηθῇ διὰ νὰ σᾶς ἐλευθερώσῃ.

Διότι, ὅπως ἡ διάνοιά σας σᾶς ἀπεπλάνησεν, ὥστε νὰ ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ τὸν Θεόν, ἔτσι τώρα ἐπιστρέψατε ἐν μετανοίᾳ πρὸς αὐτόν. Δεκαπλασιάσατε τὸν ζῆλον σας εἰς τὴν ἀναζήτησίν του.

Διότι, ὅπως ἀκριβῶς ἡ διάνοιά σας εἶχε παραπλανηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, ἔτσι τώρα δεκαπλασιάσατε τὴν προσπάθειαν καὶ τὸν ζῆλον σας δι’ ἐπιστροφὴν καὶ ἐκζήτησιν μὲ τὴν καρδιά σας τοῦ Κυρίου.

Διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔστειλεν ἐναντίον σας αὐτὰ τὰ κακά, θὰ στείλῃ μαζῆ μὲ τὴν σωτηρίαν σας καὶ αἰωνίαν εὐφροσύνην.

Διότι Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐπήγαγεν ἐναντίον σας τὴν θλῖψιν καὶ τὴν καταστροφήν, θὰ σᾶς φέρῃ μαζὶ μὲ τὴν σωτηρίαν καὶ ἀπελευθέρωσίν σας καὶ τὴν αἰωνίαν εὐφροσύνην».

Πάρε θάρρος, Ἱερουσαλήμ, διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος σοῦ ἔδωσε τὸ ὄνομά σου θὰ σὲ παρηγορήσῃ καὶ θὰ σὲ χαροποιήσῃ.

«Ἔχε θάρρος, Ἱερουσαλήμ! Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος σὲ ἐξέλεξεν ἀπὸ ὅλες τὶς πόλεις καὶ σο ἔδωσε τὸ ὄνομα, θὰ σὲ παρηγορήσῃ καὶ θὰ σὲ ἀναπαύσῃ.

Δυστυχεῖς καὶ ἀξιοδάκρυτοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι σοῦ ἐπέφεραν τὰ κακὰ αὐτὰ καὶ οἱ ὁποῖοι ἐχάρησαν διὰ τὴν πτῶσιν σου.

Ἄθλιοι, δυστυχεῖς καὶ ταλαίπωροι εἶναι ὅσοι σὲ ἐκακοποίησαν καὶ σὲ ἐλεηλάτησαν καὶ ὅσοι ἐχάρησαν διὰ τὴν συμφορὰν καὶ τὴν πτῶσιν σου!

Ἄθλιαι καὶ δυστυχεῖς αἱ πόλεις, εἰς τὰς ὁποίας ὡς δοῦλοι ἔζησαν τὰ τέκνα σου. Ἀθλία θὰ εἶναι ἡ περιοχή, ἡ ὁποία ἐδέχθη ὡς αἰχμαλώτους καὶ ἐξορίστους τοὺς υἱούς σου.

Ἄθλιες, δυστυχεῖς καὶ ἀξιολύπητες εἶναι οἱ πόλεις, εἰς τὶς ὁποῖες τὰ τέκνα (οἱ κάτοικοί) σου διετέλεσαν δοῦλοι· ἀθλία, δυστυχὴς καὶ ταλαίπωρη εἶναι ἡ πόλις, ἡ ὁποία ἐδέχθη ὡς αἰχμαλώτους τοὺς υἱούς σου.

Διότι, ὅπως ἐχάρη διὰ τὴν πτῶσιν σου καὶ ηὐφράνθη διὰ τὴν συντριβήν σου, ἔτσι θὰ λυπηθῇ διὰ τὴν ἐρήμωσιν της, ποὺ τὴν ἀναμένει.

Διότι, ὅπως ἀκριβῶς ἐχάρη διὰ τὴν ἅλωσιν καὶ τὴν πτῶσιν σου καὶ ἐδοκίμασεν εὐφροσύνην διὰ τὴν κατακρήμνισιν καὶ ἐρήμωσίν σου, ἔτσι θὰ λυπηθῇ διὰ τὴν ἰδικήν της ἐρήμωσιν καὶ καταστροφήν.

Θὰ ἀφαιρέσω τὴν χαρὰν ἀπὸ τὸν πολυάριθμον λαόν της καὶ τὴν ἀλαζονείαν της θὰ τὴν μεταβάλω εἰς πένθος.

Θὰ τῆς ἀφαιρέσω καὶ θὰ τὴν ἀπογυμνώσω ἀπὸ τὴν χαρὰν ποὺ δοκιμάζει διὰ τὸν πολὺν λαόν της, ἡ δὲ αὐθάδεια, ἀλαζονεία καὶ ὑπερηφάνειά της θὰ μεταβληθοῦν εἰς θρῆνον καὶ πένθος.

Διότι φωτιὰ θὰ ἐπέλθῃ ἐναντίον αὐτῆς ἐκ μέρους τοῦ αἰωνίου Θεοῦ ἐπὶ πολὺν χρόνον, καὶ θὰ κατοικῆται ὄχι ἀπὸ ἀνθρώπους, ἄλλα ἀπὸ δαιμόνια ἐπὶ μακροὺς χρόνους.

Διότι φωτιὰ θὰ ἔλθῃ ἐναντίον της ἐκ μέρους τοῦ αἰωνίου Θεοῦ ἐπὶ πολὺν χρόνον, θὰ κατοικηθῇ δὲ ἀπὸ δαιμόνια ἐπὶ αἰῶνες, ἐπὶ μακρὰν χρονικὸν διάστημα.

Γύρισε τὸ βλέμμα σου πρὸς ἀνατολάς, ὦ Ἱερουσαλήμ, καὶ ἴδε τὴν χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, ἡ ὁποία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ἔρχεται πρὸς σέ.

Ἱερουσαλήμ, περίφερε τὸ βλέμμα σου ὁλοτρόγυρα καὶ κύτταξε μὲ θαυμασμὸν πρὸς ἀνατολὰς καὶ ἴδε τὴν χαρὰν καὶ εὐφροσύνην, ἡ ὁποία ἔρχεται εἰς σὲ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

Ἰδού, ἔρχονται τὰ παιδιά σου, τὰ ὁποῖα εἶδες νὰ ἀποστέλλονται εἰς αἰχμαλωσίαν. Ἔρχονται συνηθροισμένα ἀπὸ ἀνατολῶν ἕως δυσμῶν, κατόπιν ἐντολῆς τοῦ ἁγίου Θεοῦ, χαίροντες καὶ ἀπολαμβάνοντες τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Κύτταξε, ἰδού! ἔρχονται ἀπὸ τὴν ἐξορίαν οἱ υἱοί σου, τοὺς ὁποίους εἶδες νὰ ἐξαποστέλλωνται εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν ἔρχονται ὁμαδικῶς συγκεντρωμένοι ἀπὸ ἀνατολῶν ἕως δυσμῶν, ὄχι μὲ τὴν ἰδικήν των δύναμιν, ἀλλὰ μὲ τὴν δύναμιν καὶ τὸ πρόσταγμα τοῦ ἁγίου Θεοῦ, χαίροντες καὶ ἀγαλλόμενοι διὰ τὴν δόξαν, τὴν ὁποίαν θὰ παράσχῃ εἰς τὸν Θεὸν ἡ θαυμαστὴ ἀπελευθέρωσίς των.

Βγάλε, ὦ Ἱερουσαλήμ, τὴν πένθιμον ἐνδυμασίαν σου, τὴν ἐνδυμασίαν τῆς δυστυχίας σου, φόρεσε εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα τὴν μεγαλοπρέπειαν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.

Ἀπόβαλε, ξεντύσυυ, Ἱερουσαλήμ, τὴν πένθιμον στολήν σου, τὴν ἐνδυμασίαν τῆς θλίψεως, τῆς χηρείας καὶ τῆς συμφορᾶς σου καὶ φόρεσε τὰ ἑορταστικά, τὰ ἐπίσημα καὶ λαμπρὰ ἐνδύματά σου· τὸν πλοῦτον καὶ τὴν ἀξιοπρέπειαν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ φόρεσέ τα αἰωνίως.

Ἐνδύσου τὸν εὐρύχωρον καὶ πλούσιον χιτῶνα, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ· βάλε εἰς τὴν κεφαλήν σου τὴν μίτραν τῆς δόξης τοῦ αἰωνίου Θεοῦ.

Φόρεσε τὸν πλατὺν μανδύαν, ὁ ὁποῖος διὰ διπλῶν περιτυλίξεων περιβάλλει τὸ σῶμα, τὸν πλούσιον αὐτὸν μανδύαν, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν πλοῦτον τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ· τοποθέτησε εἰς τὴν κεφαλήν σου τὴν μίτραν, τὸ διάδημα τῆς δόξης τοῦ αἰωνίου Θεοῦ.

Διότι ὁ Θεὸς θὰ φανερώσῃ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην τὴν ὑπὸ τὸν οὐρανὸν πᾶσαν τὴν λαμπρότητά σου.

Διότι ὁ Θεὸς θὰ φανερώσῃ εἰς ὅλα τὰ ἔθνη τῆς οἰκουμένης τὴν λαμπρότητά σου.

Ὄνομα αἰώνιον καὶ ἔνδοξον θὰ δώσῃ εἰς σὲ ὁ Θεός. Ὄνομα, ποὺ θὰ σημαίνῃ Εἰρήνη δικαιοσύνης καὶ δόξα θεοσεβείας.

Διότι τὸ ὄνομα, τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς θὰ σοῦ δώσῃ δι’ ὅλους τοὺς αἰῶνες, θὰ εἶναι: «Εἰρήνη δικαιοσύνης καὶ δόξα θεοσεβείας».

Σήκω, Ἱερουσαλήμ, στάσου εἰς μέρος ὑψηλόν, στρέψε τοὺς ὀφθαλμούς σου πρὸς ἀνοτολὰς καὶ ἴδε συγκεντρωμένα τὰ τέκνα σου ἀπὸ δυσμῶν ἡλίου ἕως ἀνατολῶν, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ ἁγίου Θεοῦ. Ἴδε αὐτὰ χαίροντα, διότι ὁ Θεὸς τὰ ἐνεθυμήθη.

Σήκω ἐπάνω, Ἱερουσαλήμ, καὶ στάσου εἰς μέρος ὑψηλὸν καὶ περίφερε τὸ βλέμμα σου ὁλοτρόγυρα καὶ κύτταξε μὲ θαυμασμὸν πρὸς ἀνατολὰς καὶ ἴδε συγκεντρωμένα τὰ τέκνα σου ἀπὸ δυσμῶν ἡλίου ἕως ἀνατολῶν συγκεντρωμένα ὄχι μὲ τὴν ἰδικήν των δύναμιν, ἀλλὰ μὲ τὴν δύναμιν καὶ τὸ πρόσταγμα τοῦ ἁγίου Θεοῦ· κύτταξέ τα νὰ χαίρουν καὶ νὰ ἀγάλλωνται, διότι ὁ Θεὸς δὲν τὰ ἐλησμόνησεν, ἀλλὰ τὰ ἐνεθυμήθη.

Ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν πόλιν, τὴν Ἱερουσαλὴμ πεζοί, συρόμενοι εἰς αἰχμαλωσίαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Τώρα ὅμως τοὺς ἐπαναφέρει ὁ Θεὸς πρὸς σὲ μὲ δόξαν καὶ τιμήν, ὡς ἐπάνω εἰς θρόνον βασιλικόν.

Διότι, ἂν καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ σέ, τὴν Ἱερουσαλήμ, πεζοί, συρόμενοι εἰς τὴν ἐξορίαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, τώρα ὁ Θεὸς τοὺς ὁδηγεῖ καὶ πάλιν κοντά σου μὲ δόξαν καὶ τιμήν, ὡσὰν νὰ φέρωνται καθισμένοι εἰς θρόνον βασιλικόν.

Κύριος ὁ Θεὸς διέταξε νὰ χαμηλώσουν τὰ ὑψηλὰ ὄρη καὶ οἱ αἰώνιοι λόφοι, καὶ νὰ γεμίσουν αἱ φάραγγες, νὰ ἰσοπεδωθῆ τὸ ἔδαφος τῆς γῆς, νὰ γίνῃ ὁμαλόν, διὰ νὰ βαδίσῃ μὲ ἀσφάλειαν ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Διότι ὁ Θεὸς ἐπρόσταξε, ὥστε κάθε δυσκολία νὰ ὑποχωρήσῃ καὶ νὰ παραμερισθῇ. Ἐπρόσταξε, ὥστε κάθε ὑψηλὸν βουνὸν καὶ οἱ αἰώνιοι λόφοι νὰ ταπεινωθοῦν ἰσοπεδούμενοι καὶ οἱ φάραγγες νὰ γεμίσουν, ὥστε νὰ ἰσοπεδωθῇ καὶ γίνῃ ὁμαλὸν τὸ ἔδαφος, διὰ νὰ βαδίσουν μὲ ἀσφάλειαν οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Βαθύσκια θὰ εἶναι τὰ δάση, ἀπὸ ὅπου θὰ διέρχονται, καὶ κάθε ἀρωματῶδες δένδρον κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ θὰ ἐξαπολύῃ τὴν εὐωδίαν του διὰ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ἀλλὰ καὶ τὰ δάση καὶ κάθε ἀρωματικὸν δένδρον θὰ προσφέρουν τὴν σκιάν των καὶ τὴν εὐωδίαν των, κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, χάριν τῶν Ἰσραηλιτῶν ποὺ ἐπιστρέφουν μὲ χαρὰν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν.

Διότι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς θὰ ὁδηγήσῃ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν μὲ χαρὰν εἰς τὸ φῶς τῆς δόξης του, μαζῆ μὲ τὸ θεῖον του ἔλεος καὶ τὴν θείαν του δικαιοσύνην.

Διότι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς θὰ ἡγῆται καὶ θὰ ὁδηγῇ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν μὲ χαρὰν διὰ τοῦ φωτὸς τῆς δόξης του, μὲ τὸ ἔλεος καὶ τὴν σώζουσαν δικαιοσύνην, ποὺ πηγάζουν ἀπὸ Αὐτόν.