Ἔσδρας Β'

Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας Κύρου τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου προανήγγειλεν, ἐκίνησεν ὁ Κύριος εἰς συμπάθειαν τὴν καρδίαν τοῦ Κύρου, τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν, διὰ τὴν ἐπάνοδον τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰς τὴν Παλαιστίνην. Τότε ὁ Κῦρος ἔκαμε διακήρυξιν, τὴν ὁποίαν διὰ κηρύκων προφορικῶς διελάλησεν, ἀλλὰ καὶ γραπτῶς ἐξέθεσεν, εἰς ὅλον τὸ βασίλειόν του λέγων·

Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τὸν βασιλέως τῶν Περσῶν Κόρου, εἰς ἐκπλήρωσιν τοῦ λόγου ποὺ εἶπεν ὁ Κύριος μὲ τὸ στόμα τοῦ προφήτου Ἱερεμίου, ἔστρεψεν ὁ Κύριος τὴν διάθεσιν τῆς ψυχῆς τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Κύρου ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων. Καὶ διέταξεν αὐτὸς νὰ κηρυχθῇ εἰς ὅλην τὴν ἐπικράτειάν του καὶ νὰ γραφῇ τὸ ἑξῆς διάταγμα:

«Αὐτὰ διέταξε Κῦρος, ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν: Ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, ὁ ὁποῖος μοῦ ἔδωσεν ὅλας τὰς Βασιλείας τῆς γῆς, ηὐδόκησε καὶ μοῦ ἀνέθεσε νὰ ἀνοικοδομήσω δι’ αὐτὸν εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλὴμ ναόν. Αὐτὴ δὲ ἡ Ἱερουσαλὴμ εὑρίσκεται εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας.

«Αὐτὰ λέγει ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Κῦρος: Ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, ἔδωσεν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν μου ὅλα τὰ βασίλεια τῆς γῆς. Ὁ ἴδιος Κύριος μὲ ἐθεώρησεν ἁρμόδιον καὶ ὑπεύθυνον καὶ μὲ ἐφώτισεν, ὥστε νὰ οἰκοδομήσω πρὸς τιμήν Του Ναὸν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Ποιὸς ἀπὸ σᾶς ἀνήκει εἰς τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ; Ἂς εἶναι ὁ Θεός μαζῆ του καὶ ἂς μεταβῇ εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἰουδαίας, τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ βοηθήσῃ εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ (αὐτὸς δὲ ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ).

Ποιὸς ἀπὸ σᾶς, τοὺς ὑπηκόους μου, ἀνήκει εἰς ὅλον τὸν λαὸν αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς κάποιαν δηλαδὴ ἀπὸ τὰς δώδεκα φυλάς του; Εὔχομαι νὰ ἔχῃ μαζί του βοηθὸν καὶ προστάτην του τὸν Θεόν του! Τοῦ δίνῳ ἐπίσης τὴν ἄδειάν μου νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸ κράτος μου ἐλεύθερος καὶ νὰ ἀνέβη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἰουδαίαν, καὶ νὰ φροντίσῃ διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν. (Ὁ Θεὸς αὐτὸς ἔχει ὡς τόπον λατρείας Του τὴν Ἱερουσαλήμ).

Ὅσοι δὲ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους θὰ ἀπολειφθοῦν εἰς τὸ βασίλειόν μου, ὀπουδήποτε τοῦ κράτους μου καὶ ἂν εὑρίσκωνται, ἂς ἔλθουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ βοηθοὶ δίδοντες εἰς τοὺς ἀναχωροῦντας ἀργύριον, χρυσίον, οἰκιακὰ σκεύη, κτήνη καὶ οἰανδήποτε ἄλλην ἐκουσίαν προσφορὰν ἐπιθυμοῦν νὰ δώσουν διὰ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ τὸν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ».

Καθένα δὲ ποὺ ἔχει ἀπομείνει ἀπὸ τὸν λαὸν τῶν Ἰουδαίων, καὶ ὁπουδήποτε καὶ ἂν κατοικῇ αὐτὸς εἰς ὅλον τὸ κράτος μου, ἂς τὸν πλησιάσουν καὶ ἂς τὸν βοηθήσουν οἱ ἄνδρες τοῦ τόπου ἐκείνου μὲ ἀσῆμι, μὲ χρυσάφι, μὲ οἰκιακὰ σκεύη, μὲ ζῶα καὶ μὲ ὅ,τι ἄλλο θέλουν νὰ προσφέρουν διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ, ποὺ λατρεύεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ».

Ἐσηκώθησαν τότε οἱ ἄρχοντες τῶν οἰκογενειῶν τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ἱερεῖς καὶ Λευῖται, καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι τῶν ὁποίων ὁ Θεὸς παρεκίνησε τὴν καρδίαν, διὰ νὰ μεταβοῦν καὶ οἰκοδομήσουν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Μετὰ τὸ διάταγμα αὐτὸ τοῦ βασιλέως ἐσηκώθηκαν καὶ ἄρχισαν τὰς ἑτοιμασίας οἱ ἀρχηγοὶ τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῶν φυλῶν Ἰούδα καὶ Βενιαμίν, καθὼς ἐπίσης καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, ὅλοι ἐκεῖνοι, τῶν ὁποίων τὴν ψυχικὴν διάθεσιν παρεκίνησεν ὁ Θεός, ὥστε νὰ θελήσουν να ἀνεβο·υν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ ἀνοικοδομήσουν τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, ποὺ εὑρίσκετο ἐκεῖ.

Ὅλοι δὲ οἱ γύρω ἀπὸ αὐτοὺς ἄνθρωποι τοὺς ἐνίσχυσαν, παρέδωσαν εἰς τὰ χέρια αὐτῶν σκεύη ἀργυρᾶ, χρυσᾶ, ἄλλα σκεύη, κτήνη καὶ φιλοδωρήματα, ἐκτὸς τῶν θεληματικῶν ἀφιερωμάτων των πρὸς τὸν Θεόν.

Ὅλοι δὲ οἱ γείτονές των τοὺς ἐβοήθησαν καὶ παρέδωσαν εἰς τὰ χέρια των σκεύη ἀσημένια καὶ χρυσάφι, καθὼς ἐπίσης καὶ ἄλλα οἰκιακὰ σκεύη καὶ ζῶα καὶ διάφορα δῶρα, ἐκτὸς τῶν ἄλλων ποὺ ἔδωσε καθένας κατὰ βούλησιν ὡς προσφορὰν διὰ τὸν Θεόν.

Ὁ ἴδιος δὲ ὁ βασιλεὺς ὁ Κῦρος ἔβγαλε τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα ὁ Ναδουχοδονόσορ εἶχε συλήσει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὰ ὁποῖα εἶχεν ἀφιερώσει ὁ Ναβουχοδονόσορ εἰς τὸν ναὸν τοῦ ἰδικοῦ του θεοῦ.

Ὁ δὲ βασιλεὺς Κῦρος ἔβγαλε τὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου, ποὺ τὰ εἶχε πάρει ἄλλοτε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ τὰ εἶχε βάλει εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ του εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Τὰ ἐπῆρεν ὁ Κῦρος ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν τὰ ἱερὰ αὐτὰ σκεύη καὶ τὰ παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια τοῦ Μιθραδάτου, τοῦ θησαυροφύλακος, ὁ ὁποῖος πάλιν τὰ παρέδωσε κατ’ ἀριθμὸν ἕνα πρὸς ἕνα εἰς τὸν Σασαβασάρ (δηλαδὴ τὸν Ζοροβάβελ), τὸν ἄρχοντα τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα.

Τὰ ἔβγαλε λοιπὸν ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Κῦρος καὶ μὲ τὰ χέρια τοῦ θησαυροφύλακος Μιθραδάτου τὰ κατεμέτρησε καὶ τὰ παρέδωσεν εἰς τὸν ἄρχοντα τῆς φυλῆς Ἰούδα, ποὺ ἐλέγετο Σασαβασάρ.

Ὁ ἀριθμὸς δὲ καὶ τὸ εἶδος τῶν παραδοθέντων σκευῶν εἶναι: Δοχεῖα χρυσᾶ τριάκοντα, δοχεῖα ἀργυρᾶ χίλια, καὶ ἄλλα εἰκοσιεννέα δευτέρας ποιότητος.

Ὁ ἀριθμὸς τῶν σκευῶν αὐτῶν ἦτο ὁ ἑξῇς: Τριάντα (30) δοχεῖα χρυσᾶ, χίλια (1.000) δοχεῖα ἀσημένια καὶ εἴκοσι ἐννέα (29) δευτέρας ποιότητος,

Τριάκοντα χρυσᾶ ποτήρια, τετρακόσια δέκα ἀργυρᾶ δευτέρας ποιότητος, καὶ χίλια ἄλλα σκεύη.

τριάντα (30) ποτήρια χρυσᾶ, τετρακόσια δέκα (410) ποτήρια ἀσημένια, ποὺ ἐθεωροῦντο ὡς δευτέρας ποιότητος (διπλοῖ), καὶ ἄλλα χίλια (1.000) σκεύη.

Ὅλα δὲ τὰ ἱερὰ αὐτὰ σκεύη, χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ, ἦσαν πέντε χιλιάδες τετρακόσια. Αὐτὰ ὅλα τὰ μετέφερεν ὁ Σασαβασάρ (ἤτοι ὁ Ζοροβάβελ) μαζῆ μὲ τοὺς ἀπελευθερωθέντας ἐκ τῆς Βαβυλωνείου αἰχμαλωσίας εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐν συνόλῳ τὰ χρυσᾶ καὶ ἀσημένια σκεύη ἦσαν πέντε χιλιάδες τετρακόσια (5.400). Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπῆρεν ὁ Σασαβασὰρ καὶ τὰ μετέφερεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μαζὶ μὲ αὐτούς, ποὺ ἔφυγαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν.

Αὐτοὶ δὲ εἶναι οἱ ἄνδρες τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ἀνέβησαν ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν, ὅπου ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος ὁ Ναδουχοδονόσορ τοὺς εἶχε μεταφέρει καὶ οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὴν ἄλλην χώραν τῆς φυλῆς Ἰούδα ὁ καθένας εἰς τὴν πόλιν του.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἀνέβηκαν καὶ ἐπέστρεψαν καθένας εἰς τὴν πόλιν του, εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ δηλαδὴ καὶ τὰς ἄλλας περιοχὰς τῆς Ἰουδαίας, ἐλεύθεροι πλέον ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ τὴν ἐξορίαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα, ὅπου τοὺς εἶχεν ἐξορίσει ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος Ναβουχοδονόσορ, ἦσαν οἱ κατωτέρω:

Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐπανῆλθον μαζῆ μὲ τὸν Ζοροβάβελ ἦσαν οἱ ἐξῆς· Ὁ Ἰησοῦς, ὁ Νεεμίας, ὁ Σαραΐας, ὁ Ρεελίας, ὁ Μαρδοχαῖος, ὁ Βαλασάν, ὁ Μασφάρ, ὁ Βαγουαί, ὁ Ρεούμ, ὁ Βαανά, καὶ ἄλλοι ἄνδρες ἐκ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ,

Ἐπὶ κεφαλῆς των ἦτο ὁ Ζοροβάβελ καὶ μαζί του ὁ Ἰησοῦς, ὁ Νεεμίας, ὁ Σαραΐας, ὁ Ρεελίας, ὁ Μαρδοχαῖος, ὁ Βαλασάν, ὁ Μασφάρ, ὁ Βαγουαί, ὁ Ρεούμ, ὁ Βαανὰ καὶ οἱ ἑξῆς Ἰσραηλῖται κατὰ ἀριθμοὺς μελῶν τῶν οἰκογενειῶν των:

δηλαδὴ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαρὲς δυο χιλιάδες ἑκατὸν ἑβδομήκοντα δύο.

Δύο χιλιάδες ἑκατὸν ἑβδομῆντα δύο (2.172) ἀπόγονοι τοῦ Φαρές.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαφατία τριακόσιοι ἑβδομήκοντα δύο.

Τριακόσιοι ἑβδομῆντα δύο (372) ἀπόγονοι τοῦ Σαφατία.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἄρες ἑπτακόσιοι ἑβδομήκοντα πέντε.

Ἑπτακόσιοι ἑβδομῆντα πέντε (775) ἀπόγονοι τοῦ Ἄρες.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαὰθ Μωὰβ ἀπόγονοι τῶν υἱῶν αὐτοῦ Ἰησουὲ καὶ Ἰωάβ, δύο χιλιάδες ὀκτακόσιοι δώδεκα.

Δύο χιλιάδες ὀκτακόσιοι δώδεκα (2.812) ἀπόγονοι τοῦ Φαὰθ Μωάβ, ποὺ ἦσαν ἀπόγονοι τοῦ Ἰησουὲ καὶ τοῦ Ἰωάβ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Αἰλὰμ χίλιοι διακόσιοι πεντήκοντα τέσσαρες.

Χίλιοι διακόσιοι πενῆντα τέσσερις (1.254) ἀπόγονοι τοῦ Αἰλάμ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ζατθουὰ ἐννεακόσιοι τεσσαράκοντα πέντε.

Ἐννιακόσιοι σαράντα πέντε (945) ἀπόγονοι τοῦ Ζατθονά.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ζακχοὺ ἑπτακόσιοι ἑξήκοντα.

Ἑπτακόσιοι ἑξῆντα (760) ἀπόγονοι τοῦ Ζακχού.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βανουὶ ἑξακόσιοι τεσσαράκοντα δύο.

Ἑξακόσιοι σαράντα δύο (642) ἀπόγονοι το·υ Βανουΐ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαδαῒ ἑξακόσιοι εἴκοσι τρεῖς.

Ἑξακόσιοι εἴκοσι τρεῖς (623) ἀπόγονοι τοῦ Βαβαΐ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσγὰδ χίλιοι διακόσιοι εἴκοσι δύο.

Χίλιοι διακόσιοι εἴκοσι δύο (1.222) ἀπόγονοι τὸν Ἀσγάδ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀδωνικὰμ ἑξακόσιοι ἑξήκοντα ἕξ.

Ἑξακόσιοι ἑξῆντα ἕξι (666) ἀπόγονοι τὸν Ἀδωνικάμ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαγουὲ δύο χιλιάδες πεντήκοντα ἕξ.

Δύο χιλιάδες πενῆντα ἕξι (2.056) ἀπόγονοι τοῦ Βαγονέ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀδδὶν τετρακόσιοι πεντήκοντα τέσσαρες.

Τετρακόσιοι πενῆντα τέσσερις (454) ἀπόγονοι τοῦ Ἀδδίν.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτὴρ ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἐζεκία ἐνενήκοντα ὀκτώ.

Ἐνενήντα ὀκτὼ (98) ἀπόγονοι τοῦ Ἀτήρ, τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἐζεκίου.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βασσοῦ τριακόσιοι εἴκοσι τρεῖς.

Τριακόσιοι εἴκοσι τρεῖς (323) ἀπόγονοι τοῦ Βασσοῦ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰωρὰ ἑκατὸν δώδεκα.

Ἑκατὸν δώδεκα (112) ἀπόγονοι τοῦ Ἰωρά.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσοὺμ διακόσιοι εἴκοσι τρεῖς.

Διακόσιοι εἴκοσι τρεῖς (223) ἀπόγονοι τοῦ Ἀσούμ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γαβὲρ ἐνενήκοντα πέντε.

Ἐνενήντα πέντε (95) κάτοικοι τῆς Γαβέρ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βεθλαὲμ ἑκατὸν εἴκοσι τρεῖς.

Ἑκατὸν εἴκοσι τρεῖς (123) κάτοικοι τῆς Βεθλαέμ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νετωφὰ πεντήκοντα ἕξ.

Πενῆντα ἕξι (56) κάτοικοι τῆς Νετωφά.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀναθὼθ ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ.

Ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ (128) κάτοικοι τῆς Ἀναθώθ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀζμὼθ τεσσαράκοντα τρεῖς.

Σαράντα τρεῖς (43) κάτοικοι τῆς Ἀζμώθ.

Οἱ ἀπόγονοι τῶν κατοίκων τῶν πόλεων Καριαθιαρίμ, Χαφιρὰ καὶ Βηρὼθ ἑπτακόσιοι τεσσαράκοντα τρεῖς.

Ἑπτακόσιοι σαράντα τρεῖς (743) κάτοικοι τῆς Καριαθιαρίμ, τῆς Χαφιρὰ καὶ τῆς Βηρώθ.

Οἱ ἀπόγονοι ἐκ τῶν πόλεων Ραμᾶ καὶ Γαβαὰ ἑξακόσιοι εἴκοσι ἔνας.

Ἑξακόσιοι εἴκοσι ἕνας (621) κάτοικοι τῆς Ραμὰ καὶ τῆς Γαβαά.

Ἄνδρες ἀπὸ τὴν πόλιν Μαχμὰς ἑκατὸν εἴκοσι δύο.

Ἑκατὸν εἴκοσι δύο (122) κάτοικοι τῆς Μαχμάς.

Ἄνδρες ἀπὸ τὴν πόλιν Βαιθὴλ καὶ Ἀϊὰ τετρακόσιοι εἴκοσι τρεῖς.

Τετρακόσιοι εἴκοσι τρεῖς (423) κάτοικοι τῆς Βαιθὴλ καὶ τῆς Ἀϊά.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ναβοὺ πεντήκοντα δύο.

Πενῆντα δύο (52) κάτοικοι τῆς Ναβού.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μαγεβὶς ἑκατὸν πεντήκοντα ἕξ.

Ἑκατὸν πενῆντα ἕξι (156) κάτοικοι τῆς Μαγεβίς.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἠλαμὰρ χίλιοι διακόσιοι πεντήκοντα τέσσαρες.

Χίλιοι διακόσιοι πενῆντα τέσσερις (1.254) ἀπόγονοι τοῦ Ἠλαμάρ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἠλὰμ τριακόσιοι εἴκοσι.

Τριακόσιοι εἴκοσι (320) ἀπόγονοι τοῦ Ἠλάμ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λοδαδὶ καὶ Ὠνὼ ἑπτακόσιοι εἴκοσι πέντε.

Ἑπτακόσιοι εἴκοσι πέντε (725) κάτοικοι τῆς Λοδαδὶ καὶ τῆς Ὠνώ.

Οἱ ἐκ τῶν κατοίκων τῆς Ἱεριχὼ τριακόσιοι τεσσαράκοντα πέντε.

Τριακόσιοι σαράντα πέντε (345) κάτοικοι τῆς Ἱεριχώ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σεναὰ τρεῖς χιλιάδες ἑξακόσιοι τριάκοντα.

Τρεῖς χιλιάδες ἑξακόσιοι τριάντα (3.630) κάτοικοι τῆς Σεναά.

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἱερεῖς ἦσαν οἱ ἐξῆς: Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰεδουὰ ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἰησοῦ ἐννεακόσιοι ἑβδομήκοντα τρεῖς.

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἱερεῖς ἐπέστρεψαν οἱ ἑξῆς: Ἐννιακόσιοι ἑβδομῆντα τρεῖς (973) ἀπόγονοι τοῦ Τεδονά, τῆς οἰκογενείας Ἰησοῦ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἐμμὴρ χίλιοι πεντήκοντα δύο.

Χίλιοι πενῆντα δύο (1.052) ἀπόγονοι τοῦ Ἐμμήρ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φασσοὺρ χίλιοι διακόσιοι τεσσαράκοντα ἑπτά.

Χίλιοι διακόσιοι σαράντα ἑπτὰ (1.247) ἀπόγονοι τοῦ Φασσούρ.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἠρὲμ χίλιοι ἑπτά.

Χίλιοι ἑπτὰ (1.007) ἀπόγονοι τοῦ Ἠρέμ.

Ἀπὸ δὲ τοὺς Λευίτας ἦσαν οἱ κατωτέρω: Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ Καδμιὴλ καὶ ἐκ τῶν ἀπογόνων Ὠδουΐα ἑβδομήκοντα τέσσαρες

Ἐπέστρεψαν ἐπίσης καὶ ἑβδομῆντα τέσσερις (74) Λευῖται, ἀπόγονοι τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ Καδμιήλ, τῆς οἰκογενείας Ὠδουΐα.

Ἀπὸ τοὺς ψάλτας ἦσαν, οἱ ἀπόγονοι Ἀσὰφ ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ.

Ἀπὸ τοὺς ἱεροψάλτας ἐπέστρεψαν ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ (128) ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ.

Ἀπὸ τοὺς θυρωροὺς ἦσαν, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σελλούμ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτήρ, οἱ ἀπόγονοι τῶν Τελμών, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκούβ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτιτά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σωβαΐ, ὅλοι αὐτοὶ ἦσαν ἑκατὸν τριάκοντα ἐννέα.

Ἀπὸ τοὺς Θυρωροὺς ἐπέστρεψαν ἐν συνόλῳ ἑκατὸν τριάντα ἐννέα (139) ἀπόγονοι τοῦ Σελλούμ, τοῦ Ἀτήρ, τοῦ Τελμών, τοῦ Ἀκούβ, τοῦ Ἀτιτὰ καὶ τοῦ Σωβαΐ.

Οἱ Ναθινίμ, δηλαδὴ οἱ ὑπηρέται τοῦ ναοῦ οἱ νεωκόροι, ἦσαν: Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σουθία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσουφά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ταβαώθ,

Ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας τοῦ Ναοῦ, ποὺ ἐλέγοντο Ναθινίμ, δηλαδὴ δοσμένοι, ἀφιερωμένοι εἰς τὸν Ναόν, ἐπέστρεψαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σουθία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσουφά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ταβαώθ,

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κάδης, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σιαά, οἱ ἀπόγονοὶ τοῦ Φαδών,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κάδης, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σιαά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαδών,

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λαβανώ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀγαβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκούβ.

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λαβανώ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀγαβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκούβ,

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀγάβ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σελαμί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀνάν.

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀγάβ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σελαμί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀνάν,

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γεδδήλ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γαάρ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ραϊά,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γεδδήλ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γαάρ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ραϊά,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ρασών, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νεκωδά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γαζέμ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ρασών, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νεκωδά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γαζέμ,

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀζώ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φασή, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βασί,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀζώ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φάσῃ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βάσι,

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσενά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μοουνίμ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νεφουσίμ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσενά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μοουνίμ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νεφουσίμ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βακβούκ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκουφά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀρούρ

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βακβούκ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκουφά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀρούρ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βασαλώθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μαουδά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀρσά,

οἱ ἀπόγονοι τὸν Βασαλώθ, οἱ ἀπόγονοι τὸν Μαουδά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀρσά,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαρκός, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σισάρα, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Θεμά,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαρκός, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σισάρα, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Θεμά,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νασθιὲ καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτουφά.

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νασθιέ, οἱ ἀπόγονοι τὸν Ἀτουφά,

Ἀπόγονοι δὲ τῶν δούλων τοῦ Σολομῶντος ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σωταΐ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σεφηρά, ἀπόγονοι τοῦ Φαδουρά,

οἱ ἀπόγονοι τῶν δούλων τὸν βασιλέως Σολομῶντος, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σωταΐ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σεφηρά, οἱ ἀπόγονοι τὸν Φαδουρά,

οἱ ἀπόγονοι του Ἰεηλά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Δαρκών, ἀπόγονοι τοῦ Γεδήλ,

οἱ ἀπόγονοι τὸν Ἰεηλά, οἱ ἀπόγονοι τὸν Δαρκών, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γεδήλ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαφατία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτίλ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαχεράθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ, Ἀσεβωείμ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἡμεΐ.

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαφατία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτίλ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαχεράθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσεβωεὶμ καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἡμεΐ.

Ὅλοι δὲ αὐτοὶ οἱ ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ, νεωκόροι, καὶ οἱ υἱοὶ τῶν δούλων τοῦ Σολομῶντος ἦσαν ἐν ὅλῳ τριακόσιοι ἐνενήκοντα δύο.

Ἐν συνόλῳ οἱ ὑπηρέται (Ναθανίμ) μαζὶ μὲ τοὺς δούλους τοῦ Σολομῶντος (Ἀβδησελμά) ἦσαν τριακόσιοι ἐνενήντα δύο (392).

Οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ἐπανῆλθαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἀπὸ Θελμαλέχ, Θελαρητά, Χερούδ, Ἡδὰν καὶ Ἐμὴρ καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἠμπόρεσαν νὰ ἀποδείξουν εἰς ποίαν οἰκογένειαν ἀνήκουν εἰς ποίαν φυλὴν καὶ ἐπομένως ἐὰν κατήγοντο ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, ἦσαν:

Μαζὶ μὲ τοὺς ἀνωτέρω Ἰσραηλίτας ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὰς περσικὰς περιοχὰς Θελμελέχ, Θελαρησά, Χερούβ, Ἠδὰν καὶ Ἐμμὴρ καὶ ὡρισμένοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠμπόρεσαν νὰ βεβαιώσουν εἰς ποίαν ἀκριβῶς πατριαρχικὴν οἰκογένειαν ἀνῆκαν καὶ ἐὰν ἦσαν πράγματι Ἰσραηλῖται. Ἦσαν δὲ αὐτοὶ οἱ ἑξῆς:

Οἱ ἀπόγονοι Δαλαΐα, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βουά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Τωβίου, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νεκωδά, ἐν ὅλῳ ἑξακόσιοι πεντήκοντα δύο.

Ἑξακόσιοι πενῆντα δύο (652) ἀπόγονοι τὸν Δαλαΐα, τὸν Βουά, τοῦ Τωβίου καὶ τοῦ Νεκωδά.

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἀπόγονους τῶν ἱερέων ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λαβεία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκκοὺς καὶ οἱ ἀπόγονοι του Βερζελλαΐ. Αὐτὸς εἶχε λάβει ὡς σύζυγόν του μίαν ἀπὸ τὰς θυγατέρας τοῦ Βερζελλαΐ, τοῦ καταγομένου ἀπὸ τὴν Γαλαάδ, ἔλαβε δὲ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς τῶν γυναικῶν τούτων ὀνομασθεὶς καὶ αὐτὸς Βερζελλαΐ.

Ἀπὸ ἐκεῖνους δὲ ποὺ εἶπαν ὅτι ἀνῆκαν εἰς ἱερατικὰς οἰκογενείας, ἦσαν οἱ ἑξῆς: Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λαβεία, οἱ ἀπόγονοι τὸν Ἀκκοὺς καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βερζελλαΐ, ὁ ὁποῖος ἐπῆρε σύζυγόν του μίαν ἀπὸ τὰς θυγατέρας τοῦ Βερζελλαΐ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Γαλαάδ, καὶ ὠνομάσθη καὶ αὐτὸς Βερζελλαῒ ἀπὸ τὸ ὄνομα τὸν πενθεροῦ του.

Αὐτοὶ ἠρεύνησαν καὶ ἀνεζήτησαν μέσα εἰς τοὺς γραπτοὺς καταλόγους νὰ ἀνεύρουν τοὺς τίτλους τῆς καταγωγῆς των, ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσαν. Δι’ αὐτὸν δὲ τὸν λόγον καὶ ἀπεκλείσθησαν ἀπὸ τὴν ἱερωσύνην.

Αὐτοί, ἀφοῦ ἔγινε ἔρευνα εἰς τὰ ὀνόματα ἐκείνων ποὺ ἦσαν γραμμένοι εἰς τοὺς γενεαλογικοὺς καταλόγους (μεθωεσίμ), καὶ δὲν εὑρέθη κάποιος τίτλος των οὔτε τὸ ὄνομά των μεταξὺ τῶν ἱερέων, ἀπεκλείσθησαν ἀπὸ τὰ ἱερατικὰ διακονήματα.

Ὁ δὲ ἀρχηγὸς τῶν Ἰσραηλιτῶν (Ζοροβάβελ) ἀπηγόρευσεν εἰς αὐτούς, νὰ τρώγουν ἀπὸ τὰς ἡγιασμένας τροφὰς τοῦ ναοῦ, μέχρις ὅτου παρουσιασθῇ ἀρχιερεὺς φέρων τὴν Δήλωσιν καὶ τὴν Ἀλήθειαν, διὰ νὰ ἀποφανθῇ περὶ αὐτῶν.

Ὁ ἐπὶ κεφαλῆς μάλιστα τῶν Ἰουδαίων (Ἀθερσασθά) τοὺς εἶπε νὰ μὴ τρῶγουν ἀπὸ τὰς ἁγιασμένας τροφὰς τῶν θυσιῶν, ἕως ὅτου ἐγκατασταθῇ καὶ ἀναλάβῃ τὴν ἀποστολήν του κάποιος ἀρχιερεύς, ὁ ὁποῖος θὰ ἔχῃ μαζί του καὶ τὰ δύο εἰδικὰ ἐξαρτήματα τῆς ἀρχιερατικῆς στολῆς, δηλαδὴ τήν «Δήλωσιν» καὶ τὴν «Ἀλήθειαν», μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἠμπορέσῃ νὰ διακρίνῃ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου ὡς πρὸς τὸ θέμα τοῦτο τῆς ἀμφισβητήσεως τῆς ἱερωσύνης των καὶ νὰ διαφωτίσῃ καὶ ρυθμίσῃ τελικῶς τὴν ὑπόθεσίν των.

Ὁλόκληρος δὲ ἡ συγκέντρωσις αὐτὴ τῶν Ἰουδαίων ἀνῆλθεν εἰς τεσσαράκοντα δύο χιλιάδας τριακοσίους ἑξήκοντα,

Ὅλη ἡ σύναξις αὐτῶν ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπετελεῖτο ἀπὸ σαράντα δύο χιλιάδες τριακοσίους ἑξῆντα (42.360) ἀνθρώπους.

χωρὶς τοὺς δούλους καὶ τὰς δούλας, οἱ ὁποῖοι ἀνήρχοντο εἰς ἑπτὰ χιλιάδας τριακοσίους τριάκοντα ἑπτά. Οἱ δὲ ψάλται καὶ αἱ ψάλτριαι ἀνήρχοντο εἰς διακοσίους.

Εἰς τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν δὲν περιλαμβάνονται οἱ δοῦλοι καὶ αἱ δοῦλαι των, ποὺ ἦσαν ἑπτὰ χιλιάδες τριακόσιοι τριάντα ἑπτὰ (7.337). Εἶχαν ἐπίσης καὶ διακοσίους (200) τραγουδιστὰς καὶ τραγουδίστριας.

Οἱ ἵπποι αὐτῶν ἦσαν ἑπτακόσιοι τριάκοντα ἕξ, οἱ δὲ ἡμίονοι των διακόσιοι τεσσαράκοντα πέντε.

Τὰ ἄλογά των ἦσαν ἑπτακόσια τριάντα ἕξι (736), οἱ δὲ ἡμίονοί των διακόσιοι σαράντα πέντε (245).

Αἱ κάμηλοί των ἦσαν τετρακόσιοι τριάκοντα πέντε, οἱ ὄνοι των ἓξ χιλιάδες ἑπτακόσιοι εἴκοσι.

Οἱ καμῆλες των ἦσαν τετρακόσιες τριάντα πέντε (435) καὶ οἱ ὄνοι των ἕξι χιλιάδες ἑπτακόσιοι εἴκοσι (6.720).

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν οἰκογενειῶν, ὅταν εἰσῆλθον εἰς τὸν ἐν Ἱερουσαλὴμ τόπον τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, ἔδωκαν αὐτοπροαιρέτως πρὸς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ προσφοράς, διὰ νὰ ἀνοικοδομηθῇ καὶ ἑτοιμασθῇ αὐτός.

Μόλις δὲ εἰσῆλθαν αὐτοὶ εἰς τὸν τόπον τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου, ποὺ ἦτο εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν ἐπρόσφεραν ἑκουσίως ὅ,τι εἶχαν εὐχαρίστησιν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, διὰ να ἀποκατασταθῇ πλήρως ὁ Ναὸς εἰς τὴν θέσιν του καὶ να εἶναι ἕτοιμος διὰ τὴν λατρείαν.

Ἔδωσαν αὐτοὶ κατὰ τὴν δύναμίν των εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ ἔργου χρυσὸν καθαρὸν ἑξήκοντα μίαν χιλιάδας μνᾶς καὶ πέντε χιλιάδας ἀργυρᾶς μνᾶς καὶ ἑκατὸν ἱερατικὰ ἄμφια

Ἀναλόγως πρὸς τὰς δυνάμεις των ἔδωσε καθένας εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ Ναοῦ διὰ τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεώς του καθαρὸ χρυσάφι, ποὺ ἰσοδυναμοῦσε μὲ ἑξῆντα μίαν χιλιάδας (61.000) μνᾶς, καὶ ἀσῆμι, ποὺ ἰσοδυναμοῦσε μὲ πέντε χιλιάδας (5.000) μνᾶς. Ἐπρόσφεραν ἐπίσης καὶ ἑκατὸν (100) ἱερατικὰς στολάς.

Ἔτσι δὲ ἐγκατεστάθησαν οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται, οἱ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, οἱ ψάλται, οἱ θυρωροί, οἱ νεωκόροι τοῦ ναοῦ εἰς τὰς πόλεις αὐτῶν καὶ γενικῶς ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ὁ καθένας εἰς τὴν ἰδικήν του πόλιν.

Καὶ ἐγκατεστάθησαν ἐν συνεχείᾳ οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται, οἱ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, οἱ ἱεροψάλται, οἱ θυρωροὶ καὶ οἱ ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ εἰς τὰς πόλεις των. Ὅλοι γενικῶς οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἐπέστρεψαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, ἐγκατεστάθησαν τελικῶς καθένας εἰς τὰς πόλεις, ἀπὸ ὅπου κατήγοντο.

Ἔφθασεν ὁ ἕβοδμος μήν, ὅταν πλέον οἱ Ἰσραηλῖται ὅλοι εἶχον ἐγκατασταθῆ εἰς τὰς πόλεις των, καὶ συνήχθη ὅλος ὁ λαός, ὡσὰν ἔνας ἄνθρωπος, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν ἔφθασεν ὁ ἕβδομος μῆνας, καὶ ἀφοῦ πλέον εἶχαν ἐγκατασταθῇ εἰς τὰς πόλεις των οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, ἐμαζεύθηκαν ὅλοι σὰν ἕνας ἄνθρωπος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐκεῖ ἐσηκώθη ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἱερεῖς καὶ ὁ Ζοροβάβελ υἱὸς τοῦ Σαλαθιὴλ μαζῆ μὲ τοὺς ἀδελφούς του καὶ ἀνοικοδόμησαν τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ προσφέρουν εἰς αὐτὸ ὁλοκαυτώματα, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ.

Ἐσηκώθη τότε καὶ ἐπῆρε τὴν πρωτοβουλίαν ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱός του Ἰωσεδέκ, μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς ἱερεῖς, καὶ τὸν Ζοροβάβελ, τὸν υἱὸν τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ τοὺς ἀδελφούς του, καὶ ἔκτισαν τὸ Θυσιαστήριον πρὸς τιμὴν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ. Τὸ ἔκτισαν διὰ νὰ προσφέρουν ἐπάνω εἰς αὐτὸ τὰς θὐσίας τῶν ὁλοκαυτωμάτων, συμφώνως πρὸς ὅσα ἔχουν γραφῆ εἰς τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσέως, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ.

Ἡτοίμασαν τὸ θυσιαστήριον τοῦτο ὅπως ἔπρεπε εἰς τὴν πρώτην του θέσιν, διότι εἶχαν καταληφθῆ ἀπὸ μεγάλην ἀνησυχίαν ἐξ αἰτίας τῶν γειτονικῶν λαῶν. Ἐκεῖ δὲ προσέφερον τὰ ὁλοκαυτώματα πρὸς τὸν Κύριον κάθε πρωΐαν καὶ κάθε ἑσπέραν.

Ἔστησαν δὲ τὸ θυσιαστήριον εἰς τὴν ὡρισμένην θέσιν του, ἐκεῖ ὅπου ἦτο προηγουμένως, διότι ἐφοβοῦντο τοὺς γειτονικοὺς λαοὺς καὶ ἤθελαν νὰ προσφέρουν τὸ ταχύτερον δυνατὸν θυσίας, διὰ νὰ ἔχουν τὸν Κύριον βοηθόν των. Καὶ πράγματι ἐπρόσφεραν εἰς τὸ Θυσιαστήριον αὐτὸ πρὸς τὸν Κύριον θυσίας ὁλοκαυτωμάτων κάθε πρωῒ καὶ κάθε βράδυ.

Ἑώρτασαν τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας, ὅπως εἶναι γραμμένον εἰς τὸν Νόμον, καὶ προσέφεραν ὁλοκαυτώματα κάθε ἡμέραν εἰς ἀριθμόν, ποὺ ὥριζεν ὁ Νόμος διὰ τὴν κάθε ἡμέραν.

Ἑώρτασαν δὲ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ Τυπικοῦ τῆς ἑορτῆς αὐτῆς, ποὺ εἶναι γραμμένον εἰς τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσέως. Καὶ ἐπρόσφεραν τὰς θυσίας τῶν ὁλοκαυτωμάτων, τὰς ὡρισμένας διὰ κάθε ἡμέραν, τόσας εἰς ἀριθμόν, ὅσας ὥριζεν ἡ διάταξις τοῦ Τυπικοῦ. Κάθε ἡμέραν ἐκαμναν αὐτό, ποὺ ἔγραφε διὰ τὴν ἀνάλογον ἡμέραν τῆς ἑορτῆς ὁ Νόμος τοῦ Κυρίου.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ προσέφεραν εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦτο τὰ καθημερινὰ ὁλοκαυτώματα, τὰ ὁλοκαυτώματα διὰ τὴν πρώτην ἡμέραν ἑκάστου μηνὸς καὶ δι’ ὅλας τὰς ἄλλας ἑορτὰς τὰς καθιερωμένας διὰ τὸν Κύριον, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰς προσφοράς, τὰς ὁποίας κάθε Ἰσραηλίτης αὐτοπροαιρέτως προσέφερεν.

Καὶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἐπρόσφεραν τὰς καθημερινὰς θυσίας τῶν ὁλοκαυτωμάτων διαρκῶς, καθὼς καὶ τὰς θυσίας διὰ κάθε πρωτομηνιὰν καὶ δι’ ὅλας τὰς ἑορτάς, ποὺ εἶχαν καθορισθῆ πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰς εἰδικὰς προσφοράς, ποὺ ἐπρόσφερεν ἑκουσίως ὁποιοσδήποτε Ἰσραηλίτης ἤθελεν.

Ἀπὸ τὴν πρώτην ἡμέραν του ἑβδόμου μηνὸς ἤρχισαν οἱ Ἰσραηλῖται νὰ προσφέρουν τακτικὰ ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων ὁλοκαυτώματα πρὸς τὸν Κύριον. Ἀλλὰ ὁ ναὸς τοῦ Κυρίου δὲν εἶχεν ἀκόμη θεμελιωθῆ.

Ἡ ἔναρξις τῶν προσφορῶν τῶν ὁλοκαυτωμάτων πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου ἔγινε τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ ἑβδόμου μηνός, ποὺ ἐλέγετο Τισρί. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ δὲν εἶχε θεμελιωθῆ ἀκόμη ὁ Ναὸς τοῦ Κυρίου.

Ἔδωκαν τότε χρήματα εἰς τοὺς λατόμους καὶ εἰς τοὺς ξυλουργούς. Ἔδωσαν ἐπίσης τρόφιμα, ποτὰ καὶ λάδι εἰς τοὺς κατοίκους Σιδῶνος καὶ Τύρου, διὰ νὰ προμηθεύσουν εἰς αὐτοὺς ξύλα κέδρινα ἀπὸ τὸ ὄρος Λίβανον καὶ νὰ τὰ παραδώσουν εἰς τὸν λιμένα τῆς Ἰόππης, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολήν, τὴν ὁποίαν εἶχον λάβει ἀπὸ τὸν Κῦρον, τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν.

Μετὰ τὴν ἐγκατάστασιν τοῦ Θυσιαστηρίου ἔδωσαν χρήματα εἰς τοὺς λατόμους, ποὺ ἔβγαζαν τὴν πέτραν, ὅπως καὶ εἰς τοὺς ξυλουργούς, καὶ ἔστειλαν τρόφιμα, ποτὰ καὶ λάδι εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Σιδῶνος καὶ τῆς Τύρου, διὰ νὰ φέρουν εἰς τὸ λιμάνι τῆς Ἰόππης ξύλα κέδρινα ἀπὸ τὸν Λίβανον. Λυτὸ ἔγινε βάσει τῆς γραπτῆς ἀδείας καὶ ἐντολῆς, ποὺ τοὺς εἶχε δώσει ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Κῦρος.

Κατὰ τὸν δεύτερον μῆνα τοῦ δευτέρου ἔτους τῆς ἐλεύσεώς των εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου τῆς Ἱερουσαλὴμ ἤρχισαν ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ ὁ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, μαζῆ μὲ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς των, οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται καὶ ὅλοι ὅσοι εἶχον ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἤρχισαν τὸ ἔργον των καὶ ὥρισαν τοὺς Λευίτας ἀπὸ εἴκοσι ἐτῶν καὶ ἄνω ὡς ἐπιστάτας εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀνοικοδομοῦσαν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Κατὰ δὲ τὸ δεύτερον ἔτος, ἀπὸ τότε ποὺ ἦλθαν αὐτοὶ εἰς τὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ συγκεκριμένως κατὰ τὸν δεύτερον μῆνα, ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ τοὺς ὑπολοίπους ἀδελφούς των, τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας καὶ ὅλους, ὅσοι ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἄρχισαν τὸ ἱερὸν ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ Ναοῦ. Πρωτίστως ὥρισαν τοὺς Λευίτας ἡλικίας ἀπὸ εἴκοσι ἐτῶν καὶ ἄνω ὡς ἐπιστάτας ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ εἰργάζοντο τὰ διάφορα ἔργα διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ.

Ὁ Ἰησοῦς, τὰ παιδιά του, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ ἀδελφοί του, ὁ Καδμιὴλ μὲ τοὺς υἱοὺς του, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰούδα, ἀνέλαβαν τὸ καθῆκον τῆς ἐποπτείας των εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἠσχολοῦντο μὲ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου. Ἐπίσης τὸ αὐτὸ ἔργον ἀνέλαβον οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἠναδάδ, μὲ τοὺς υἱούς των καὶ τοὺς ἀδελφούς των. Ὅλοι δὲ αὐτοὶ ἦσαν Λευῖται.

Ἀνέλαβαν λοιπὸν τὸ ἔργον τῆς ἐποπτείας ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔκαμναν τὰ ἔργα τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ Λευίτης Ἰησοῦς καὶ οἱ υἱοί του καὶ οἱ ἀδελφοί του, καθὼς ἐπίσης καὶ ὁ Καδμιὴλ καὶ οἱ υἱοί του, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰούδα, ὅπως καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἠναδὰδ καὶ οἱ υἱοί των καὶ οἱ ἀδελφοί των, ὅλοι Λευῖται.

Τότε ἔθεσαν τὰ θεμέλια τῆς ἀνοικοδομήσεως του οἴκου τοῦ Κυρίου, καθ’ ὃν χρόνον οἱ ἱερεῖς στολισμένοι ἔστεκαν μὲ τὰς σάλπιγγας εἰς τὰ χέρια των καὶ οἱ Λευῖται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, μὲ τὰ κύβδαλά των, διὰ νὰ ὑμνοῦν τὸν Κύριον σύμφωνα μὲ τὰς ὁδηγίας τοῦ Δαυΐδ, βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ.

Ὅταν δὲ ἔβαλαν τὰ θεμέλια καὶ ἄρχισαν τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου, ἔστεκαν ἐκεῖ οἱ ἱερεῖς μὲ τὰς στολάς των καὶ μὲ σάλπιγγας εἰς τὰ χέρια των, καὶ οἱ Λευῖται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, μὲ τὰ κύμβαλα, διὰ νὰ δοξολογοῦν τὸν Κύριον, ὅπως εἶχε διδάξει καὶ καθορίσει ὁ ψαλμωδὸς καὶ βασιλεὺς τὸν Ἰσραὴλ Δαβίδ.

Ἤρχισαν λοιπὸν νὰ ὑμνοῦν καὶ δοξολογοῦν τὸν Κύριον ἐπαναλαμβάνοντες τὴν ἐπῳδόν· «ὅτι ἀγαθόν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ». Ὁλόκληρος δὲ λαὸς ὕψωσε φωνὴν μεγάλην δοξολογῶν τὸν Κύριον διὰ τὴν θεμελίωσιν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἔψαλλαν ἀντιφωνικῶς ὕμνους καὶ δοξολογίας πρὸς τὸν Κύριον καὶ ἐπανελάμβαναν τὴν φράσιν: «Ὅτι ἀγαθόν, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ». Μαζὶ μὲ αὐτοὺς καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι Ἰσραηλῖται ἔψαλλαν καὶ ἐφώναζαν μὲ δυνατὴν φωνὴν καὶ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Κύριον διὰ τὴν θεμελίωσιν τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Ἀλλὰ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν οἰκογενειῶν, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μεγάλοι κατὰ τὴν ἡλικίαν καὶ εἶχον ἴδει τὸν πρῶτον ναὸν εἰς ὅλην αὐτοῦ τὴν μεγαλοπρέπειαν, ἔβλεπον δὲ τοῦτον τὸν μικρὸν ναὸν σήμερον, ἔκλαιον μὲ μεγάλην φωνήν. Ὁ ἄλλος ὅμως λαός, ποὺ ἀπετελεῖτο ἀπὸ νεωτέρους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον ἴδει τὸν προηγούμενον ναόν, ἐφώναζον μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ ἔψαλλον ὕμνους δοξολογίας πρὸς τὸν Κύριον.

Πολλοὶ ὅμως ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας καὶ οἱ γεροντότεροι ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν, ποὺ εἶχαν ἰδεῖ τὸν προηγούμενον Ναὸν μὲ τὴν θεμελίωσίν του καὶ ἔβλεπαν τώρα τὴν θεμελίωσιν καὶ γενικῶς τὸν νέον Ναόν, ποὺ ἦτο κατὰ πολὺ μικρότερος τοῦ παλαιοῦ, ἔκλαιαν λυπημένοι μὲ μεγάλην φωνήν. Ὁ ὑπόλοιπος ὅμως λαὸς τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἔβλεπαν νὰ κτίζεται πλέον ὁ Ναὸς τοῦ Κυρίου των, ἐφώναζαν καὶ αὐτοί, ἀλλὰ μὲ μεγάλην εὐφροσύνην καὶ χαράν, διὰ νὰ δοξολογοῦν ὅσον τὸ δυνατὸν καλύτερον τὸν Κύριον.

Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ξεχωρίσῃ κανεὶς τὴν φωνὴν τῆς χαρᾶς τῶν νεωτέρων ἀπὸ τὴν φωνὴ τοῦ κλαυθμοῦ τῶν πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ διότι ὁ λαὸς αὐτὸς ἔκραζε πολὺ δυνατὰ καὶ ὁ ἦχος του ἠκούετο ἀπὸ μακράν.

Κανεὶς δὲ ἀπὸ τὸν λαὸν δὲν ἠμποροῦσε νὰ καταλάβῃ καὶ νὰ ξεχωρίσῃ ποία φωνὴ τῶν Ἰσραηλιτῶν ἦταν φωνὴ χαρᾶς καὶ ποία φωνὴ κραυγὴ λύπης. Διότι ὁ λαὸς ἐκραύγαζε πολὺ δυνατά, καὶ ἡ φωνή του ἔφθανε πολὺ μακριά.

Οἱ ἐχθροὶ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα καὶ τῆς φυλῆς τοῦ Βενιαμὶν ἐπληροφορήθησαν ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εἶχον ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ἀνοικοδομοῦσαν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἔμαθαν δὲ οἱ ἐχθροὶ τῶν φυλῶν Ἰούδα καὶ Βενιαμὶν ὅτι αὐτοί, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, κτίζουν Ναὸν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Ἦλθαν, λοιπόν, πρὸς τὸν Ζοροβάβελ καὶ πρὸς τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν οἰκογενειῶν καὶ εἶπαν πρὸς αὐτούς· «θὰ ἀνοικοδομήσωμεν καὶ ἡμεῖς μαζῆ μὲ σᾶς, διότι καὶ ἡμεῖς λατρεύομεν τὸν Θεόν μας, ὅπως καὶ σεῖς, καὶ εἰς αὐτὸν προσφέρομεν θυσίας ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀσραδδών, βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔφερεν ἐδῶ».

Ἐπλησίασαν λοιπὸν τὸν Ζοροβάβελ καὶ τοὺς ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν καὶ τοὺς εἶπαν: «Θὰ σᾶς βοηθήσωμεν εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ, διότι καὶ ἐμεῖς λατρεύομεν τὸν Θεόν μας, ὅπως καὶ σεῖς. Εἰς Αὐτὸν προσφέρομεν θυσίας καὶ ἐμεῖς ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσσυρίας Ἀσαραδδών, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔφερε καὶ μᾶς ἐγκατέστησεν εἰς τὰ ἐδάφη αὐτά».

Ὁ Ζοροβάβελ, ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ ἄλλοι ἀρχηγοὶ τῶν πατριῶν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἀπήντησε πρὸς αὐτούς· «δὲν εἶναι πρέπον καὶ νοητὸν νὰ ἀνοικοδομήσωμεν ἡμεῖς μαζῆ μὲ σᾶς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μας, ἀλλὰ ἡμεῖς μόνοι θὰ ἀνοικοδομήσωμεν αὐτὸν πρὸς τὸν Κύριον τὸν Θεόν μας, ὅπως ἄλλωστε μᾶς διέταξε Κῦρος ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν».

Ὁ δὲ Ζοροβάβελ μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς ὑπολοίπους ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῶν Ἰσραηλιτῶν τοὺς εἶπαν: «Δὲν ἔχομεν σχέσεις μαζί σας καὶ οὔτε θέλομεν νὰ οἰκοδομήσωμεν μαζί σας τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ μας, διότι ἐμεῖς μόνοι μας καὶ μὲ ὁμόνοιαν μεταξύ μας θὰ κτίσωμεν τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας, συμφώνως πρὸς τὴν ἐντολὴν καὶ ἄδειαν, ποὺ μᾶς ἔδωσεν ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Κῦρος».

Τότε ὁ λαὸς ἐκείνης τῆς χώρας παρενέβαλε διάφορα προσκόμματα εἰς τὴν ἐργασίαν τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ καὶ ἠμπόδιζεν αὐτὸν εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως.

Τότε οἱ κάτοικοι ἐκείνης τῆς περιοχῆς, δηλαδὴ οἱ Σαμαρεῖται, ἐπιχειροῦσαν μὲ κάθε τρόπον νὰ δεσμεύσουν τὰ χέρια τῶν Ἰουδαίων κατὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ καὶ τοὺς ἐμπόδιζαν νὰ κτίζουν.

Ἐπλήρωναν δὲ ἰδικούς των ἀνθρώπους ὡς δολιοφθορεῖς, διὰ νὰ ματαιώσουν τὴν ἀπόφασιν τῶν Ἰουδαίων πρὸς ἀνοικοδόμησιν του ναοῦ. Ἔτσι δὲ ἐφέρθησαν καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς βασιλείας Κύρου, τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν, μέχρι τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου βασιλέως τῶν Περσῶν.

Ἔβαλαν μάλιστα καὶ ἰδικούς των πληρωμένους ἀνθρώπους νὰ ἀναμειγνύωνται δῆθεν ὡς σύμβουλοι εἰς τὰ ἔργα τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ, μὲ σκοπὸν ὅμως νὰ ματαιώσουν τελικῶς τὴν ἀπόφασιν τῶν Ἰουδαίων διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ. Αὐτὸ δὲ ἐγίνετο καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Κύρου καὶ ἕως τὴν βασιλείαν τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Δαρείου.

Ὅταν δὲ ἔγινε βασιλεὺς ὁ Ξέρξης, ἀμέσως μόλις ἀνέλαβε τὴν βασιλείαν του, ἔγραψαν αὐτοὶ πρὸς τὸν βασιλέα ἐπιστολήν μὲ κατηγορίας ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ κατοικοῦσαν τὴν περιοχὴν Ἰούδα καὶ τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν δὲ ἔγινε βασιλεὺς τῶν Περσῶν ὁ Ἀσσουῆρος, ποὺ ἐλέγετο καὶ Ξέρξης, κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς βασιλείας του, τοῦ ἔγραψαν ἐπιστολὴν ἐναντίον τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς ἄλλης Ἰουδαίας, μὲ σκοπὸν νὰ ματαιωθῇ ἡ ἀνασύστασις τοῦ ἰουδαϊκοῦ κράτους.

Κατὰ τὴν περίοδον τῆς βασιλείας του ὁ Ἀρταξέρξης ἔγραψεν ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Μιθραδάτην, τὸν Ταβεήλ, καὶ τοὺς ἄλλους συντρόφους των, μὲ πνεῦμα εἰρήνης καὶ καλωσύνης. Πρὸς τὸν βασιλέα ἀπήντησεν ὁ γραμματεὺς αὐτῶν δι’ ἐπιστολῆς γραμμένης εἰς τὴν ἀραμαϊκὴν γλῶσσαν μεταφρασμένης εἰς τὴν περσικήν.

Ἔγραψαν ἐπίσης ἐπιστολὴν διὰ τὸ ἴδιον θέμα καὶ ἐπὶ τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Ἀρταξέρξου. Καὶ ἀπήντησεν ὁ Ἀρταξέρξης μὲ πνεῦμα εἰρηνικὸν καὶ φιλικὸν εἰς τὸν Μιθραδάτην, τὸν Ταβεὴλ καὶ τοὺς ἄλλους διοικητὰς τῶν περιοχῶν, ποὺ ἐγειτόνευαν μὲ τὴν Ἰουδαίαν, καὶ ποὺ ὅλοι μαζὶ ἦσαν δοῦλοι καὶ ὑποτελεῖς τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν. Τὴν ἐπιστολὴν πρὸς τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην τὴν ἔγραψεν εἰδικὸς γραμματεὺς μὲ συριακά (ἢ ἀραμαϊκά) γράμματα, μεταφρασμένην ὅμως εἰς τὴν περσικὴν γλῶσσαν.

Τότε ὁ διοικητὴς Ραοὺμ καὶ ὁ γραμματεὺς Σαμψὰ ἔγραψαν πρὸς τὸν Ἀρταξέρξην τὸν βασιλέα μίαν ἐπιστολὴν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἔγραψαν λοιπὸν μίαν ἐπιστολὴν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ πρὸς τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην ὁ ἀνώτατος δικαστὴς (βααλτάμ) Ραοὺμ καὶ ὁ γραμματεὺς Σαμψά.

Αὐτὰ ἔκριναν νὰ θέσουν ὑπ’ ὄψιν τοῦ βασιλέως ὁ Ραοὺμ ὁ διοικητὴς καὶ ὁ Σαμψὰ ὁ γραμματεὺς καὶ οἱ ἄλλοι σύντροφοί μας, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ Δειναῖοι καὶ οἱ Ἀφαρσαθαχαῖοι, οἱ Ταρφαλαῖοι, οἱ Ἀφαρσαῖοι, οἱ Ἀρχυαῖοι, οἱ Βαβυλώνιοι, οἱ Σουσαναχαῖοι, οἱ Δαυαῖοι,

Τὴν ἀποστολὴν τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς ἀπεφάσισαν ὁ ἀνώτατος δικαστὴς Ραούμ, ὁ γραμματεὺς Σαμψὰ καὶ οἱ ἄλλοι σύντροφοί των, ποὺ ὅλοι μαζὶ εἴμαστε ὑποτελεῖς τῶν Περσῶν, δηλαδὴ οἱ Δειναῖοι, οἱ Ἀφαρσαθαχαῖοι, οἱ Ταρφαλαῖοι, οἱ Ἀφαρσαῖοι, οἱ Ἀρχυαῖοι, οἱ Βαβυλώνιοι, οἱ Σουσαναχαῖοι, οἱ Δαυαῖοι

καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἐθνικοὶ λαοί, τοὺς ὁποίους ὁ μεγάλος καὶ ἔνδοξος Ἀσσεναφὰρ μετέφερε καὶ ἐγκατέστησεν εἰς τὰς πόλεις τῆς Σαμαρείας καὶ εἰς τὴν πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ περιοχήν.

καὶ οἱ ἄλλοι λαοί, ποὺ τοὺς μετεκίνησεν ὁ μέγας καὶ ἔνδοξος ἄρχων τῶν Ἀσσυρίων Ἀσσεναφὰρ καὶ τοὺς ἐγκατέστησεν εἰς τὰς πόλεις τῆς Σαμαρείας καὶ εἰς τὴν ὑπόλοιπον χώραν, ποὺ εὑρίσκεται πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου.

Τὸ δὲ περιεχόμενον αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς, τὴν ὁποίαν ἔστειλαν πρὸς τὸν Ἀρταξέρξην, ἦτο τὸ ἐξῆς· «Πρὸς τὸν Ἀρταξέρξην τὸν βασιλέα, ἡμεῖς οἱ δοῦλοι σου, οἱ ὁποῖοι εὑρισκόμεθα πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου, θέτομεν ὑπ’ ὄψει σου τὰ ἑξῆς·

Τὸ δὲ κυρίως κείμενον τῆς ἐπιστολῆς, ποὺ ἀπέστειλαν εἰς τὸν Ἀρταξέρξην, περιελάμβανε τὰ ἑξῆς: «Πρὸς τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην στέλλομεν αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴν οἱ δοῦλοι σου, ἐμεῖς οἱ ἄνδρες, ποὺ διαμένομεν πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ.

Ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς τὸν βασιλέα ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπανῆλθον ἀπὸ τὴν χώραν σου πρὸς ἡμᾶς, ἦλθον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν πόλιν τὴν ἐπαναστάτιδα καὶ κακήν, καὶ ἔχουν ἀρχίσει νὰ τὴν ἀνοικοδομοῦν. Τὰ ὑλικὰ διὰ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ τείχους εἶναι ἕτοιμα καὶ τὰ θεμέλια ἔχουν ἴδη ἀνυψωθῆ.

Θέλομεν νὰ γνωρίζῃς, βασιλεῦ, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὸν τόπον, ὅπου εὑρίσκεσαι, καὶ ἀνέβηκαν πρὸς ἐμᾶς, ἦλθαν ἤδη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν πόλιν ποὺ κατοικεῖται ἀπὸ ἀνθρώπους πονηροὺς καὶ ἐπαναστάτας. Ἄρχισαν μάλιστα νὰ τὴν ἀνοικοδομοῦν. Ἐπροχώρησαν δὲ εἰς τὰ τείχη καὶ ἔχουν ὑψώσει ἀρκετὰ τὰ θεμέλιά της.

Φέρομεν λοιπόν, εἰς γνῶσιν τοῦ βασιλέως ὅτι, ἐὰν ἡ πόλις αὐτὴ ἀνοικοδομηθῆ καὶ τὰ τείχη αὐτῆς ὁλοκληρωθοῦν, δὲν θὰ δίδουν πλέον οἱ Ἰουδαῖοι φόρους εἰς τὸν βασιλέα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι γενικῶς κακὸν διὰ τοὺς βασιλεῖς.

Τώρα λοιπὸν ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου, βασιλεῦ, ὅτι ἐὰν ἡ πόλις ἐκείνη ἀνοικοδομηθῇ καὶ ὁλοκληρωθοῦν τὰ τείχη της, δὲν θὰ παίρνῃς πλέον φόρους ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους καὶ δὲν θὰ σοῦ δώσουν τίποτε ἄλλο. Αὐτὸ ὅμως ζημιώνει τοὺς βασιλεῖς μας.

Ἐπειδὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεχθῶμεν τὴν καταφρόνησιν αὐτὴν τοῦ βασιλέως, διὰ τοῦτο ἐστείλαμεν καὶ κατεστήσαμεν γνωστὸν τοῦτο εἰς τὸν βασιλέα,

Καὶ ἐπειδὴ δὲν μᾶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεχθοῦμε κάποιαν καταφρόνησιν τοῦ βασιλέως μας ἐκ μέρους των, δι’ αὐτὸ ἐστείλαμεν αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴν καὶ ἐγνωστοποιήσαμεν τὴν ὑπόθεσιν εἰς τὸν βασιλέα.

διὰ νὰ ἐρευνήσῃ εἰς τὰ ἀρχεῖα τῶν προγόνων του, ὅπου θὰ εὕρη στοιχεῖα καὶ θὰ πεισθῇ ὅτι ἡ πόλις ἐκείνη, ἡ Ἱερουσαλήμ, εἶναι ἀποστάτις. Ὅτι ἔχει διαπράξει πολλὰ κακὰ ἐναντίον βασιλέων καὶ ἐναντίον τῶν χωρῶν των ὅτι εἶναι τόπος, ὅπου καταφεύγουν οἱ δραπετεύοντες δοῦλοι ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων. Διὰ τὰς κακουργίας της, ἄλλωστε αὐτὰς ἔχει μεταβληθῆ ἡ πόλις εἰς ἐρείπια.

Σοῦ ἐγράψαμεν διὰ νὰ παρακινηθῇς νὰ ἐρευνήσῃ εἰς τὰ Ἀρχεῖα τῶν πατέρων σου. Εἴμαστε δὲ βέβαιοι ὅτι θὰ βρῇς ἐκεῖ γραμμένα πολλὰ στοιχεῖα καὶ θὰ διαπιστώσῃς ὅτι ἡ πόλις ἐκείνη εἶναι πόλις ἐπαναστατῶν. Ἡ πόλις αὐτὴ βλάπτει τοὺς βασιλεῖς καὶ τὰς ἐπαρχίας τῆς αὐτοκρατορίας καὶ εἶναι καταφύγιον δούλων ἐπαναστατῶν ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια. Δι’ αὐτὸ ἐξ ἄλλου καὶ ἔχει ἐρημωθῇ ἡ πόλις αὐτὴ τὸν τελευταῖον καιρόν.

Καθιστῶμεν λοιπὸν γνωστὸν ἡμεῖς εἰς τὸν βασιλέα ὅτι, ἐὰν αὐτὴ ἡ πόλις ἀνοικοδομηθῇ καὶ τὰ τείχη της ὁλοκληρωθοῦν, δὲν θὰ ὑπάρχῃ πλέον εἰς σὲ εἰρήνη».

Σοῦ γνωστοποιοῦμεν λοιπόν, βασιλεῦ, ὅτι ἐὰν ἡ πόλις αὐτὴ οἰκοδομηθῇ καὶ πάλιν καὶ ὁλοκληρωθοῦν τὰ τείχη της, δὲν πρόκειται νὰ ἡσυχάσῃς ποτέ».

Κατόπιν τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς ἔστειλεν ὁ βασιλεὺς ἀπάντησιν πρὸς τὸν κυβερνήτην Ραοὺμ καὶ τὸν γραμματέα Σαψὰ καὶ τοὺς ἄλλους συντρόφους των, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ τοὺς ὑπολοίπους ποὺ εὑρίσκοντο πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου, καὶ μετὰ τοῦ εἰρηνικοὺς χαιρετισμοὺς λέγει.

Κατόπιν τῆς ἐπιστολῆς αὐτὴς ὁ βασιλεὺς ἔστειλεν ἀπάντησιν εἰς τὸν ἀνώτατον δικαστὴν Ραοὺμ καὶ εἰς τὸν γραμματέα Σαμψὰ καὶ τοὺς ὑπολοίπους συντρόφους των, ποὺ διέμεναν εἰς τὴν Σαμάρειαν, καθὼς καὶ τοὺς ἄλλους, ποὺ διέμεναν πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ. Εἰς τὴν ἀπάντησιν τὸν αὐτὴν ὁ βασιλεὺς μετὰ τὰς εἰρηνικὰς εὐχὰς ἔλεγε τὰ ἑξῆς:

«Ὁ γραμματοκομιστής, τὸν ὁποῖον μᾶς ἐπεστείλατε, ἐκλήθη ἐνώπιόν μου.

«Ὁ εἰδικὸς γραμματεύς, ποὺ ἔγραψε καὶ μετέφερε τὴν ἐπιστολήν σας, τὸν ὁποῖον καὶ μοῦ ἀπεστείλατε, ἐκλήθη καὶ παρουσιάσθη ἐμπρός μου καὶ ἀνέγνωσε τὴν ἐπιστολήν.

Ἐγὼ δὲ ἔδωκα διαταγὴν νὰ ἐρευνήσουν σχετικῶς καὶ εὑρήκαμεν πράγματι ὅτι, ἡ πόλις αὐτὴ ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ὑπερηφανεύεται ἐναντίον βασιλέων καὶ ὅτι εἶναι τόπος ἐπαναστάσεων καὶ καταφύγιον δραπετευόντων δούλων.

Ἀπεφάσισα δὲ καὶ ἐρευνήσαμεν τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Κράτους καὶ διεπιστώσαμεν ὅτι πράγματι ἡ πόλις ἐκείνη ἀνέκαθεν ἐπαναστατεῖ ἐναντίον τῶν βασιλέων καὶ γίνονται εἰς αὐτὴν ἀνταρσίαι καὶ συνάξεις δραπετῶν.

Ὑπῆρξαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ βασιλεῖς ἰσχυροί, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν κύριοι ὅλης τῆς πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου χώρας. Εἰς αὐτοὺς δὲ κατεβάλλοντο μεγάλοι φόροι, ὅπως ἐπίσης καὶ δικαίωμα διόδου διὰ μέσου τῶν χωρῶν των.

Ἐβασίλευσαν δὲ ἄλλοτε εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ δυνατοὶ βασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐκυριάρχησαν εἰς ὅλην τὴν πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ περιοχὴν καὶ ἐδίδοντο εἰς αὐτοὺς φόροι κεφαλικοὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς ὑπηκόους των. Εἰσέπρατταν ἐπίσης καὶ δασμοὺς τελωνειακοὺς καὶ φόρους διοδίων ἀπὸ ὅσους ἐπερνοῦσαν μέσα ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν.

Τώρα, λοιπόν δώσατε διαταγὴν νὰ σταματήσουν οἱ ἄνδρες τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως, διὰ νὰ μὴ ἀνοικοδομηθῇ πλέον ἡ πόλις αὐτή.

Τώρα λοιπὸν πρέπει νὰ διατάξετε νὰ παύσουν οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι τὰς οἰκοδομικὰς ἐργασίας των καὶ νὰ μὴ ἀνοικοδομηθῇ πλέον ἡ πόλις ἐκείνη.

Διατάσσω δὲ νὰ μὴ ἀμελήσετε τὴν ἐκτέλεσιν αὐτῆς μου τῆς διαταγῆς καὶ τοῦτο διὰ νὰ μὴ ἐπαναληφθῇ καὶ πληθυνθῇ ὄλεθρος ἐκ μέρους τῶν Ἰουδαίων εἰς μεγάλην βλάβην τῶν βασιλέων».

Ἡ ἀπόφασις μου αὐτὴ θέλω νὰ σᾶς κάμῃ προσεκτικοὺς καὶ νὰ μὴ ἀδιαφορήσετε διὰ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ τὸ θεωρήσετε πάρεργον, διὰ νὰ μὴ πληθυνθῇ τὸ κακὸν καὶ βλαβοῦν ἔτσι περισσότερον τὰ συμφέροντα τῶν βασιλέων».

Τότε γραμματοκομιστὴς τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου ἐπέστρεψε καὶ ἀνέγνωσεν ἐνώπιον του διοικητοῦ Ραοὺμ καὶ τοῦ γραμματέως Σαμψὰ καὶ τῶν συντρόφων των τὴν ἐπιστολὴν αὐτήν. Ἐκεῖνοι ἀμέσως μετέβησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τῆς Ἰουδαίας καὶ μὲ ἱππικὸν καὶ μὲ ἄλλην στρατιωτικὴν δύναμιν ἐσταμάτησαν τοὺς ἐργάτας ἀπὸ τὰ ἔργα των.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ εἰδικὸς γραμματεύς, ποὺ ἔγραψε καὶ μετέφερε τὴν ἐπιστολὴν τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου, ἐδιάβασε τὴν ἐπιστολὴν ἐμπρὸς εἰς τὸν ἀνώτατον δικαστὴν Ραοὺμ καὶ τὸν γραμματέα Σαμψὰ καὶ τοὺς σνντρόφους των. Κατόπιν τοῦτον ἔφυγαν αὐτοὶ ἀμέσως καὶ ἦλθαν γρήγορα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν ἄλλην περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας καὶ μὲ ἱππικὸν καὶ ἄλλην στρατιωτικὴν δύναμιν ἀνάγκασαν τοὺς Ἰουδαίους νὰ διακόψουν τὴν ἀνοικοδόμησιν.

Τότε διεκόπη τὸ ἐργο τῆς ἀνοικοδομήσεως του ναοῦ τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Αὐτὴ δὲ ἡ διακοπὴ παρετάθη μέχρι τοῦ δευτέρου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου, βασιλέως τῶν Περσῶν.

Ἐξ αἰτίας δὲ τοῦ γεγονότος αὐτοῦ διεκόπη τότε τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἡ διακοπὴ αὐτὴ διήρκεσεν ἕως τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Δαρείου.

Ὁ προφήτης Ἀγγαῖος καὶ ὁ προφήτης Ζαχαρίας, ὁ ἔγγονος τοῦ Ἀδδώ, ἐδίδασκον ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ προέλεγαν τὰ μέλλοντα εἰς τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἄρχισαν νὰ προφητεύουν ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ νὰ κηρύσσουν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἐζοῦσαν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας καὶ τὴν πόλιν τῶν Ἱεροσολύμων, οἱ προφῆται Ἀγγαῖος καὶ Ζαχαρίας, ὁ ἀπόγονος τοῦ Ἀδδώ.

Τότε ἐσηκώθησαν ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ ὁ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ ἤρχισαν νὰ ἀνοικοδομοῦν τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ εἰς Ἱερουσαλήμ. Μαζῆ των δὲ ἦσαν καὶ οἱ δύο προμνημονευθέντες προφῆται, οἱ ὁποῖοι καὶ τοὺς ἐνίσχυον εἰς τὸ ἔργον των.

Μὲ τὸ κήρυγμα αὐτὸ τῶν Προφητῶν ἐπῆραν θάρρος καὶ ἐσηκώθηκαν καὶ ἄρχισαν νὰ κτίζουν τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ. Μαζί των ἦσαν καὶ οἱ προφῆται τοῦ Θεοῦ Ἀγγαῖος καὶ Ζαχαρίας, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐβοηθοῦσαν εἰς τὰ ἔργα των καὶ τοὺς ἐνεψύχωναν.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ διοικητὴς τῆς πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου χώρας, ὁ Θανθαναΐ, ἦλθε πρὸς τοὺς Ἰουδαίους μαζῆ μὲ τὸν Σαθαρβουζαναῒ καὶ τοὺς συντρόφους των καὶ εἶπον πρὸς τοὺς Ἰουδαίους· «ποιὸς σᾶς ἔδωσε τὴν ἄδειαν νὰ ἀνοικοδομήσετε αὐτὸν τὸν ναὸν καὶ τὸ δικαίωμα νὰ φέρετε αὐτὸν εἰς πέρας;»

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἔκτιζαν τὸν Ναόν, ἦλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Θανθαναΐ, ποὺ ἦτο διοικητὴς τῆς πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ περιοχῆς, καὶ ὁ Σαθαρβουζαναῒ καὶ οἱ σύντροφοί των καὶ τοὺς εἶπαν: «Ποιὸς σᾶς ἔδωσε τὴν ἔγκρισιν νὰ κτίσετε αὐτὸν τὸν Ναὸν καὶ τὴν βοήθειαν διὰ νὰ τὸν ἀνεγείρετε καὶ πάλιν;»

Ἀκόμη δὲ τοὺς ἠρώτησαν καὶ ποῖα εἶναι τὰ ὀνόματα τῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνοικοδομοῦν τὴν πόλιν αὐτήν.

Τοὺς ἐρώτησαν ἐπίσης: «Πῶς ὀνομάζονται οἱ ἄνδρες, ποὺ οἰκοδομοῦν τὴν πόλιν αὐτήν;»

Οἱ Ὀφθαλμοὶ ὅμως τοῦ πανάγαθου Θεοῦ ἔβλεπαν μὲ εὐμένειαν τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εἶχον ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ὥστε ὁ διοικητὴς καὶ οἱ ἄλλοι ἄρχοντες δὲν τοὺς ἐσταμάτησαν ἀπὸ τὸ ἔργον των, μέχρις ὅτου ἐζητήθη καὶ ἦλθε γνώμη καὶ ἀπόφασις τοῦ Δαρείου. Ἀπεστάλη δὲ ἡ ἀπάντησις διὰ τοῦ γραμματοκομιστοῦ σχετικὰ μὲ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν.

Τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ ὅμως παρακολουθοῦσε καὶ ἐπροστάτευε τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εἶχαν ἐπιστρέψει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, καὶ ἔτσι δὲν τοὺς ἐμπόδισαν αὐτοὶ νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως κατὰ τὸ διάστημα ποὺ ἐζητήθη γραπτῶς ἡ γνώμη καὶ ἀπόφασις τοῦ βασιλέως Δαρείου. Ἡ δὲ βασιλικὴ ἁπάντησις διὰ τὸ θέμα τοῦτο ἀπεστάλη μὲ τὸν ἴδιον γραμματέα, ποὺ ἔγραψε καὶ μετέφερε τὴν σχετικὴν ἐπιστολὴν εἰς τὸν Δαρεῖον.

Αὐτὸ δὲ ἦτο τὸ περιεχόμενον τῆς ἐπιστολῆς, τὴν ὁποίαν ἔστειλε πρὸς τὸν Δαρεῖον, τὸν βασιλέα, ὁ Θανθαναΐ, ὁ διοικητὴς τῆς πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου χώρας, μαζῆ μὲ τὸν Σαθαρβουζαναῒ καὶ τοὺς συντρόφους των Ἀφαρσαχαίους, οἱ ὁποῖοι καὶ αὐτοὶ εὑρίσκοντο ἐπίσης πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου·

Τὸ περιεχόμενον τῆς ἐπιστολῆς, ποὺ ἔστειλαν εἰς τὸν βασιλέα Δαρεῖον ὁ διοικητὴς τῆς πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ περιοχῆς Θανθαναῒ καὶ ὁ Σαθαρβουζαναῒ καὶ οἱ σύντροφοί των Ἀφαρσαχαῖοι, ποὺ διέμεναν πέραν τοῦ Εὐφράτου, εἶναι αὐτὸ ποὺ καταγράφεται κατωτέρω.

αὐτὰ εἶναι κατὰ λέξιν ὅσα εἶχαν γραφῆ εἰς τὴν ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν αὐτοὶ ἀπέστειλαν πρὸς τὸν βασιλέα· «Εἰς τὸν Δαρεῖον τὸν βασιλέα ἂς εἶναι κάθε εἰρήνη.

Ἔκαμαν δηλαδὴ ἀναφορὰν πρὸς τὸν βασιλέα καὶ ἔγραψαν τὰ ἑξῆς εἰς αὐτήν: «Εὐχόμεθα πλήρη εἰρήνην καὶ σταθερότητα εἰς τὸν βασιλέα Δαρεῖον.

Φέρομεν εἰς γνῶσιν τοῦ βασιλέως ὅτι μετέβημεν εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰς τὸν ναὸν τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ διεπιστώσαμεν ὅτι ὁ ναὸς αὐτὸς ἀνοικοδομεῖται μὲ ἐκλεκτοὺς λίθους καὶ μὲ ξύλα, τὰ ὁποῖα τίθενται εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῶν τοίχων. Τὸ ἔργον αὐτὸ εἶναι πολὺ ἐπιδέξιον καὶ προοδεύει συνεχῶς καὶ τελειοποιεῖται μὲ τὰ χέρια αὐτῶν.

Θέλομεν νὰ ἀνακοινώσωμεν εἰς τὸν βασιλέα ὅτι ἐπήγαμεν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰς τὸν τόπον τοῦ Ναοῦ τοῦ μεγάλου Θεοῦ, καὶ εἴδαμεν ὅτι ὁ Ναὸς αὐτὸς κτίζεται τώρα μὲ ἐκλεκτοὺς λίθους καὶ ἐντοιχίζονται εἰς αὐτὸν καὶ ξύλα. Τὸ ὅλον ἔργον γίνεται μὲ ἐπιδεξιότητα καὶ προοδεύει καὶ τελειοποιεῖται χάρις εἰς τὰ ἐργατικὰ καὶ ἱκανὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν.

Ἠρωτήσαμεν τότε τοὺς πρεσβύτερους κατὰ τὴν ἡλικίαν καὶ τοὺς εἴπαμεν τὰ ἐξῆς· Ποῖος σᾶς ἔδωσε τὴν ἄδειαν νὰ ἀνοικοδομήσετε τὸν ναὸν τοῦτον καὶ τὸ δικαίωμα αὐτό, ὥστε νὰ φέρετε εἰς πέρα τὸ ἔργον;

Ἐρωτήσαμεν δὲ τοὺς προκρίτους τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων καὶ τοὺς εἴπαμεν συγκεκριμένως τὰ ἑξῆς: «Ποιὸς σᾶς ἔδωσε τὴν ἔγκρισιν νὰ κτίσετε αὐτὸν τὸν Ναὸν καὶ τὴν δυνατότητα νὰ τὸν ἀνεγείρετε καὶ πάλιν;»

Ἠρωτήσαμεν ἀκόμη καὶ τὰ ὀνόματα αὐτῶν, διὰ νὰ καταστήσωμεν αὐτὰ εἰς σὲ γνωστά. Νὰ σοῦ τὰ παραδώσωμεν γραπτῶς τὰ ὀνόματα τῶν ἀνδρῶν, ποὺ εἶναι ἀρχηγοί των.

Ἐπήραμεν ἐπίσης καὶ τὰ ὀνόματά των, διὰ νὰ σοῦ τὰ γράψωμεν ἕνα πρὸς ἕνα καὶ νὰ σοῦ γνωστοποιήσωμεν τὰ στοιχεῖα τῶν ἀρχόντων τῶν Ἰουδαίων.

Ὡς ἐξῆς δὲ ἀπήντησαν εἰς ἡμᾶς ἐκεῖνοι καὶ εἶπον· Ἡμεῖς εἴμεθα δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ ἀνοικοδομοῦμεν τὸν ναὸν αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶχε κτισθῆ πρὸ πολλῶν ἐτῶν. Ἕνας δὲ μέγας βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἶχε κτίσει αὐτὸν καὶ τὸν ἔφερεν εἰς πέρας πρὸς χάριν τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Αὐτοὶ δὲ οἱ ἄνθρωποι ἀπεκρίθησαν ὡς ἑξῆς εἰς τὰς ἐρωτήσεις μας: «Ἐμεῖς εἴμαστε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ κτίζομεν καὶ πάλιν τὸν Ναόν, ποὺ ἦτο κτισμένος εἰς τὸν τόπον αὐτὸν πρὸ πολλῶν ἐτῶν. Τὸν Ναὸν ἐκεῖνον τὸν εἶχε κτίσει καὶ τελειοποιήσει διὰ τοὺς Ἰσραηλίτας ἕνας μέγας βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐπειδὴ ὅμως οἱ πατέρες ἡμῶν παρώργισαν μὲ τὰς ἁμαρτίας των τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ, διὰ τούτο ὁ Θεός παρέδωκεν αὐτοὺς δούλους εἰς τὴν ἐξουσίαν τοῦ Ναβουχοδονόσορος, τοῦ Χαλδαίου βασιλέως τῆς Βαδυλῶνος, ὁ ὅποῖος τὸν μὲν ναὸν τοῦτον κατέστρεψε, τὸν δὲ ἰσραηλιτικὸν λαὸν μετέφερεν αἰχμάλωτον εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ὅταν ὅμως οἱ πατέρες μας παρώργισαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ μὲ τὰς ἁμαρτίας των, τοὺς παρέδωσε πρὸς τιμωρίαν των εἰς τὰ χέρια τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος Ναβουχοδονόσορος τοῦ Χαλδαίου, καὶ αὐτὸς κατέστρεψε τὸν Ναὸν ἐκεῖνον καὶ ἔσυρεν αἰχμάλωτον εἰς τὴν Βαβυλῶνα τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ.

ᾼλλὰ κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας Κύρου τοῦ βασιλέως αὐτὸς οὗτος ὁ βασιλεὺς Κῦρος ἐξέδωσε διαταγὴν νὰ ἀνοικοδομηθῇ ὁ ναὸς αὐτός.

Κατὰ τὸ πρῶτον ὅμως ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Κύρου ὁ βασιλεὺς Κῦρος ἔδωσε τὴν ἄδειαν καὶ τὴν ἔγκρισίν του νὰ κτισθῇ ὁ Ναὸς αὐτὸς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ αὐτὰ δὲ τὰ χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ, τὰ ὁποῖα ὁ Ναβουχοδονόσορ ἔβγαλε ἀπὸ τὸν ναὸν τὸν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὰ μετέφερεν εἰς τὸν ἰδικόν του ναὸν τοῦ βασιλέως εἰς τὴν Βαβυλῶνα, τὰ ἐπῆρεν ὁ βασιλεὺς Κῦρος ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος καὶ τὰ παρέδωκεν εἰς τὸν Σαβανασὰρ τὸν θησαυροφύλακα, τὸν ἄρχοντα δηλαδὴ τῶν θησαυρῶν

Τὰ δὲ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ, τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀσημένια, ποὺ τὰ ἐπῆρεν ἀπὸ τὸν Ναὸν τῶν Ἱεροσολύμων ὁ Ναβονχοδονόσορ καὶ τὰ μετέφερεν εἰς τὸν ναὸν τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος, τὰ ἔβγαλεν ὁ βασιλεὺς Κῦρος ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος καὶ τὰ παρέδωσεν εἰς τὸν θησαυροφύλακα Σαβανασάρ, ποὺ ἦτο ὑπεύθυνος διὰ τὴν φύλαξιν τῶν θησαυρῶν.

καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτόν· Πάρε ὅλα αὐτὰ τὰ ἱερὰ σκεύη καὶ πήγαινε νὰ τὰ τοποθετήσῃς εἰς τὸν ναὸν τῆς Ἱερουσαλὴμ εἰς τὸν τόπον των.

Τοῦ εἶπε μάλιστα καὶ τὰ ἑξῆς ὁ βασιλεὺς Κῦρος: «Πάρε ὅλα τὰ σκεύη καὶ πήγαινε καὶ τοποθέτησέ τα εἰς τὸν Ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ, καθένα εἰς τὸν τόπον του».

Τότε δὲ ὁ Σαβανασὰρ ἐκεῖνος ἦλθε πράγματι καὶ ἔβαλε τὰ θεμέλια τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἀπὸ τότε μέχρι σήμερον ἀνοικοδομεῖται ὁ ναὸς αὐτός, ἀλλὰ ἀκόμη δὲν ἔχει ἀποπερατωθῆ.

Κατόπιν τῆς ἐντολῆς αὐτῆς τοῦ βασιλέως Κύρου ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, δηλαδὴ ὁ Σαβανασάρ, ἦλθεν ἐδῶ ἐπὶ τόπον καὶ ἐθεμελίωσε τὸν Ναὸν τὸν Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἀπὸ τότε δὲ ἕως τώρα κτίζεται ὁ Ναὸς αὐτός, χωρὶς ὅμως νὰ ἔχῃ ὁλοκληρωθῇ».

Καὶ τώρα ἐὰν φανῇ ἀγαθὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἂς ἐρευνήσῃ εἰς τὸν οἶκον τοῦ βασιλικοῦ θησαυροφυλακίου εἰς τὴν Βαβυλῶνα καὶ ἂς μάθῃ, ἐὰν πράγματι ἔχῃ ἐκδοθῇ ἀπὸ τὸν βασιλέα Κῦρον διαταγὴ νὰ ἀνοικοδομηθῇ ὁ ναὸς αὐτὸς τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ὁ δὲ βασιλεύς, ἀφοῦ πληροφορηθῇ σχετικῶς περὶ τούτου, ἂς στείλῃ καὶ πρὸς ἡμᾶς τῇ ἀπόφασίν του διὰ τὸ ζήτημα τοῦτο».

Τώρα λοιπόν, ἂν τὸ κρίνῃ καλὸν ὁ βασιλεύς, ἂς δώσῃ ἐντολὴν νὰ γίνῃ ἔρευνα εἰς τὸ βασιλικὸν θησαυροφυλάκιον τῆς Βαβυλῶνος. Τὸ λέγομεν αὐτό, βασιλεῦ, διότι θέλομεν νὰ ἑξακριβώσῃς ἐὰν πράγματι ἐδόθη ἄδεια καὶ ἔγκρισις ἀπὸ τὸν βασιλέα Κῦρον να ἀνεγερθῇ ὁ Ναὸς αὐτὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἀφοῦ ἐνημερωθῇ ὁ βασιλεύς, ἂς εὐαρεστηθῇ νὰ μᾶς στείλῃ κάποιαν ἀπάντησιν ὡς πρὸς τὸ θέμα αὐτό».

Τότε ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος διέταξε καὶ ἠρεύνησαν τὰ ἀρχεῖα εἰς τὸ θησαυροφυλάκιόν του, τὸ ὁποῖον ὑπῆρχεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Τότε ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος διέταξε καὶ ἔγινεν ἔρευνα εἰς τὰ Ἀρχεῖα τοῦ κράτους, ποὺ ἐφυλάσσοντο εἰς τὸ Θησαυροφυλάκιον τῆς Βαβυλῶνος.

Εἰς αὐτὰ δὲ καὶ εὑρέθη πράγματι εἰς τὸν πύργον τῆς πόλεως ἕνα ἀντίγραφον, εἰς τὸ ὁποῖον ἦτο γραμμένον ὡς ὑπόμνημα τὸ ἑξῆς·

Καὶ εὑρέθη τελικῶς εἰς τὸν πύργον τῆς πόλεως ἕνα χειρόγραφον, εἰς τὸ ὁποῖον ἦτο γραμμένον τὸ ἑξῆς κείμενον:

«Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας Κύρου τοῦ βασιλέως, ὁ βασιλεὺς Κῦρος ἐξέδωκε διαταγὴν περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ὁ ναὸς αὐτὸς ἂς οἰκοδομηθῇ, ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ τόπος, ὅπου προσφέρουν τὰς θυσίας των οἱ Ἑβραῖοι Καὶ ὥρισε τὸ ὕψος τοῦ ναοῦ ἑξήκοντα πήχεις καὶ τὸ πλάτος αὐτοῦ ἐπίσης ἑξήκοντα πήχεις.

«Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Κύρου ἀπεφάσισε τὰ ἑξῆς ὁ βασιλεὺς Κῦρος ὡς πρὸς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ: Νὰ οἰκοδομηθῇ ὁ Ναὸς αὐτὸς καὶ νὰ ἀναστηλωθῇ ὁ τόπος, ὅπου προσφέρουν τὰς θυσίας των οἱ Ἰουδαῖοι. Καθωρίσθηκαν δὲ ὡς διαστάσεις τοῦ Ναοῦ ἑξῆντα πήχεις (32 περίπου μέτρα) ὕψος καὶ ἑξῆντα πήχεις πλάτος.

Θὰ ἔχῃ τρεῖς σειρὰς λίθων καὶ μίαν σειρὰν ξύλων, ἡ δὲ δαπάνη θὰ καταβληθῇ ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως.

Θὰ ἔχῃ δὲ τρεῖς σειρὰς λίθων ἀνθεκτικῶν καὶ μίαν σειρὰν ξύλων, ὥστε τὸ ὅλον οἰκοδόμημα νὰ γίνῃ στερεόν. Ἡ δὲ δαπάνη διὰ τὴν κατασκευὴν θὰ καλυφθῇ ἀπὸ τὸ ταμεῖον τοῦ βασιλέως.

Τὰ ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τούτου, τὰ ὁποῖα ὁ Ναβουχοδονόσορ ἔβγαλεν ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦτον τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὰ μετέφερεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα, νὰ ἀποδοθοῦν, διὰ νὰ μεταφερθοῦν εἰς τὸν ναὸν τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ τοποθετηθοῦν εἰς τὸν ναὸν τοῦτον τοῦ Θεοῦ.

Τὰ δὲ ἀσημένια καὶ τὰ χρυσᾶ σκεύη τοῦ Ναοῦ, ποὺ τὰ εἶχε πάρει ὁ Ναβουχοδονόσορ ἀπὸ τὸν Ναὸν τῶν Ἱεροσολύμων καὶ τὰ μετέφερεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα, πρέπει νὰ δοθοῶν πίσω εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ νὰ μεταφερθοῦν διὰ νὰ τοποθετηθοῦν εἰς τὸν Ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ, καθένα εἰς τὸν τόπον, ὅπου εἶχαν τοποθετηθῆ εἰς τὸν Ναὸν ἐκεῖνον».

Καὶ τώρα ἀφήσατε αὐτοὺς ἐλευθέρους σεῖς οἱ διοικηταί, οἱ πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου, ὁ Σαθαρβουζαναῒ καὶ οἱ σύντροφοί των, οἱ Ἀφαρσαχαῖοι οἱ πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου ἂς ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ ἐκεῖ.

«Τώρα λοιπὸν σεῖς, οἱ διοικηταὶ καὶ κρατικοὶ ὑπάλληλοι τῆς πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ περιφερείας, ὁ Σαθαρβουζαναῒ καὶ οἱ σύντροφοι τῶν Ἀφαρσαχαῖοι, ποὺ εὑρίσκεσθε πέραν τοῦ ποταμοῦ, δῶστε εἰς τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους τὴν εὐχέρειαν νὰ ἀνεγείρουν τὸν Ναὸν καὶ ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ ἐκεῖ.

Λοιπόν, ἀφήσατε νὰ συνεχισθῇ τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἀρχηγοὶ τῶν Ἰουδαίων καὶ οἱ πρεσβύτεροι αὐτῶν ἂς ἀνοικοδομήσουν τὸν οἶκον ἐκεῖνον τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν τόπον, ὅπου εὑρίσκετο προηγουμένως.

Νὰ ἀφήσετε πλέον ἐλεύθερον τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων καὶ οἱ πρεσβύτεροί των ἂς ἀνεγείρουν ἀνεμπόδιστοι τὸν Ναὸν ἐκεῖνον τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν τόπον του.

Ἐγὼ ἐξέδωσα τὴν διαταγὴν αὐτὴν καὶ προσέξατε, νὰ μὴ πράξετε κάτι ἐναντίον τῶν πρεσβυτέρων τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς παρεμποδίσετε εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν ἐκείνου τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα τοῦ βασιλέως, ἀπὸ τὰς προσόδους του ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὰς πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου χώρας, νὰ καταβάλλεται ἐπιμελῶς ἡ δαπάνη εἰς τοὺς ἄνδρας ἐκείνους, διὰ νὰ μὴ ματαιωθῇ τὸ ἔργον.

Ἀπεφάσισα δὲ ἐγὼ ὁ ἴδιος καὶ σᾶς λέγω νὰ μὴ κάνετε ποτὲ κάτι, ποὺ θὰ δυσκολεύσῃ τοὺς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων καὶ θὰ τοὺς ἐμποδίσῃ νὰ κτίσουν ἐκεῖνον τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ. Νὰ δίδεται μάλιστα ἐπιμελῶς κάθε οἰκονομικὴ βοήθεια εἰς τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα τοῦ βασιλέως, ἀπὸ τοὺς φόρους δηλαδὴ ποὺ εἰσπράττονται εἰς τὴν πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ περιοχήν, ὥστε νὰ μὴ ματαιωθῇ ἡ ἀνέγερσις τοῦ Ναοῦ.

Καὶ ὅ,τι ἄλλο τοὺς λείψῃ, μοσχάρια, κριοί, ἀμνοί, σῖτος, ἁλάτι, οἶνος, ἔλαιον δι’ ὁλοκαυτώματα τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τῶν ἱερέων, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, θὰ χορηγῆται εἰς αὐτοὺς ἑκάστην ἡμέραν κάθε τι τὸ ὁποῖον θὰ ζητήσουν,

Καὶ ὀτιδήποτε τοὺς λείπει, δηλαδὴ μοσχάρια, κριάρια καὶ ἀρνιὰ διὰ τὰς θυσίας τῶν ὁλοκαυτωμάτων πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ, καθὼς ἐπίσης καὶ σιτάρια, ἁλάτι, κρασί καὶ λάδι, νὰ τοὺς τὸ δίδετε σεῖς κάθε ἡμέραν, συμφώνως πρὸς τὰς ὑποδείξεις τῶν ἱερέων τῆς Ἱερουσαλήμ. Νὰ τοὺς δίδετε ὀτιδήποτε σᾶς ζητήσουν.

διὰ νὰ προσφέρουν ἐκεῖνοι, ὡς εὐώδεις ἀρεστὰς θυσίας εἰς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ προσεύχονται διὰ τὴν ζωὴν τοῦ βασιλέως καὶ τῶν υἱῶν του.

Θέλω νὰ ἔχουν τὴν εὐχέρειαν νὰ προσφέρουν ἐκ τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ θυσίας ἀρεστὰς εἰς Ἐκεῖνον, καὶ νὰ προσεύχωνται διὰ τὴν ζωὴν τοῦ βασιλέως καὶ τῶν υἱῶν του.

Ἐγὼ ἐξέδωσα ἐπίσης τὴν διαταγὴν ὅτι κάθε ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θὰ καταπατήσῃ, τοὺς λόγους μου αὐτούς, θὰ σταυρωθῇ ὄρθιος ἐπάνω εἰς ξύλον, τὸ ὁποῖον θὰ ληφθῇ ἀπὸ τὴν οἰκίαν του καὶ θὰ δημευθῇ ὑπὲρ ἐμοῦ τοῦ βασιλέως ὁ οἶκος του,

Ἀπεφάσισα ἐπίσης ἐγὼ ὅτι κάθε ἄνθρωπος, ποὺ θὰ ἐπιχειρήσῃ νὰ ἀλλάξῃ τὴν διαταγήν μου αὐτήν, θὰ τιμωρηθῇ. Θὰ βγάλουν δηλαδὴ ἕνα ξύλον, ἀπὸ αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα εἶναι φτιαγμένον τὸ σπίτι του, καὶ θὰ τὸν σταυρώσουν ὄρθιον εἰς τὸ ξύλον αὐτό, ποὺ θὰ στερεωθῇ εἰς τὸ ἔδαφος. Ὀτιδήποτε δὲ ὑπάρχει εἰς τὸ σπίτι του, θὰ δημευθῇ καὶ θὰ ἀνήκῃ πλέον εἰς ἐμὲ, τὸν βασιλέα.

Καὶ ὁ Θεός, τοῦ ὁποίου τὸ Ὄνομα ἐκεῖ κατοικεῖ, θὰ καταστρέψῃ κάθε βασιλέα καὶ λαόν, ὁ ὁποῖος θὰ ἀπλώσῃ τὸ χέρι του νὰ ἀλλάξῃ ἁπλῶς ἢ, πολὺ περισσότερον, νὰ καταστρέψῃ ἐντελῶς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐγὼ ὁ Δαρεῖος ἐξέδωσα τὴν ἀπόφασιν καὶ διαταγὴν αὐτὴν καὶ πρέπει νὰ ἐφαρμοσθῇ μὲ ἐπιμέλειαν».

Ἀλλὰ καὶ ὁ Θεός, τοῦ Ὁποίου τὸ Ὄνομα λατρεύεται ἐκεῖ καὶ ὁ Ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, θὰ καταστρέψῃ ὁπωσδήποτε κάθε βασιλιᾶ καὶ λαόν, ποὺ θὰ ἀπλώσῃ τὸ χέρι του διὰ νὰ ἀλλοιώσῃ ἢ νὰ καταστρέψῃ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ ποὺ ὑπάρχει εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐγώ, ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος, τὸ ἀπεφάσισα. Νὰ ἐφαρμοσθῇ λοιπὸν ἡ ἀπόφασις μὲ κάθε προσοχήν».

Τότε ὁ Θανθαναῒ ὁ διοικητὴς τῶν χωρῶν, ποὺ εὑρίσκοντο πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου, ὁ Σαθαρβουζαναῒ καὶ οἱ σύντροφοί των, ἔπραξαν μὲ κάθε ἐπιμέλειαν ὅ,τι περιελάμβανεν ἡ διαταγὴ τοῦ βασιλέως, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἀποστείλει πρὸς αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος.

Μετὰ τὴν ἀπάντησιν αὐτὴν τοῦ βασιλέως ὁ ἔπαρχος τῆς πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ περιφερείας Θανθαναῒ καὶ ὁ Σαθαρβουζαναῒ καὶ οἱ σύντροφοί του ἐφήρμοσαν μὲ κάθε ἐπιμέλειαν καὶ προσοχὴν αὐτά, ποὺ διέταξεν εἰς τὴν ἐπιστολήν του ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος.

Τότε οἱ πρεσβύτεροι τῶν Ἰουδαίων καὶ οἱ Λευῖται ἀνοικοδομοῦσαν τὸν ναόν, ἐνισχυόμενοι καὶ ἐνθουσιαζόμενοι μὲ τὰ κηρύγματα τοῦ προφήτου Ἀγγαίου καὶ τοῦ προφήτου Ζαχαρίου, υἱοῦ τοῦ Ἀδδώ. Ἀνοικοδόμησαν, λοιπόν, καὶ ἀπεπεράτωσαν τὸν ναόν, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ κατόπιν διαταγῆς τῶν βασιλέων τῶν Περσῶν Κύρου καὶ Δαρείου καὶ Ἀρταξέρξου.

Ἔτσι οἱ προεστοὶ τῶν Ἰουδαίων καὶ οἱ Λευῖται δὲν διέκοψαν τὸ ἔργον, ἀλλὰ συνέχιζαν τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ μὲ τὴν συμπαράστασιν καὶ βοήθειαν τῶν προφητῶν Ἀγγαίου καὶ Ζαχαρίου, τοῦ ἀπογόνου τοῦ Ἀδδώ, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐτόνωναν μὲ τὰ κηρύγματά των. Καὶ ἔκτισαν καὶ ἐτελειοποίησαν τὸν Ναὸν συμφώνως πρὸς τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ μὲ τὴν ἔγκρισιν καὶ διαταγὴν τῶν βασιλέων τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας Κύρου, Δαρείου καὶ Ἀρταξέρξου.

Ἐτελείωσαν δὲ τὸν ναὸν τοῦτον κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς Ἀδάρ, τοῦ ἕκτου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Δαρείου.

Ἡ ἀποπεράτωσις τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ ἔγινε τὴν τρίτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς Ἀδὰρ καὶ κατὰ τὸ ἕκτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Δαρείου.

Ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, ὅσοι εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ἔκαμαν τὸ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ μὲ μεγάλη χαρὰν καὶ εὐφροσύνην.

Μετὰ δὲ τὴν ἀποπεράτωσιν τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ἱερεῖς δηλαδή, οἱ Λευῖται καὶ ὅλος ὁ ὑπόλοιπος λαός, ποὺ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν, ἐτέλεσαν μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην τὰ ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ.

Κατὰ τὰ ἐγκαίνια δὲ τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ προσέφεραν ὡς θυσίας ἑκατὸν μόσχους, διακοσίους κριούς, τετρακοσίους ἀμνοὺς καὶ δώδεκα τράγους, ἀνάλογα μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν δώδεκα φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, πρὸς θυσίαν διὰ τὴν ἐξιλέωσιν τῶν ἁμαρτιῶν ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Προσέφεραν δὲ καὶ ἐθυσίασαν κατὰ τὴν τελετὴν τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ ἑκατό (100) μοσχάρια, διακόσια (200) κριάρια, τετρακόσια (400) ἀρνιὰ καὶ δώδεκα (12) τράγους, ἰσαρίθμους πρὸς τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ, διὰ τὴν ἐξιλέωσιν τῶν ἁμαρτιῶν ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ὥρισαν δὲ τοὺς ἱερεῖς σύμφωνα μὲ τὰς ἱερατικάς των τάξεις, ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς Λευίτας κατὰ τὰ χωριστὰ αὐτῶν τμήματα, διὰ νὰ προσφέρουν τὰς ὑπηρεσίας των εἰς τὸν Θεὸν ἐκ Ἱερουσαλήμ, σύμφωνα μὲ τὸν γραπτὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως.

Καὶ ἐγκατέστησαν τοὺς ἱερεῖς, διηρημένους εἰς τὰς τάξεις των, καὶ τοὺς Λευίτας, χωρισμένους καὶ αὐτοὺς εἰς τὰ διάφορα τμήματά των, διὰ νὰ ἱερουργοῦν καὶ ὑπηρετοῦν τὸν Θεόν, ποὺ λατρεύεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, συμφώνως πρὸς ὅσα ἔχουν γραφῆ εἰς τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσέως.

Οἱ Ἰουδαῖοι ποὺ εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ἑώρτασαν τὸ Πάσχα τὴν δεκάτην τετάρτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός.

Μετὰ ταῦτα οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν, ἑώρτασαν τὸ Πάσχα τὴν δεκάτην τετάρτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός.

Διότι οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται ἦσαν καθαροί, εἶχαν ἀγνισθῆ μέχρι καὶ τοῦ τελευταίου. Οἱ Λευῖται ἐθυσίασαν τὸν πασχάλιον ἀμνὸν δι’ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εἶχαν ἐπιστρέψει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, διὰ τοὺς ἀδελφούς των τοὺς ἱερεῖς καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν των.

Ἑώρτασαν δὲ τὸ Πάσχα, διότι ἤδη εἶχαν ἑξαγνισθῇ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται. Ὅλοι των, μέχρις ἑνός, ἦσαν καθαροί, ὅπως ὥριζεν ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἔσφαξαν οἱ Λευῖται τὸν πασχάλιον ἀμνὸν δι’ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, καθὼς καὶ διὰ τοὺς ἀδελφούς των, τοὺς ἱερεῖς, καὶ διὰ τοὺς ἑαυτούς των.

Ἔφαγον τότε τὸν πασχαλινὸν ἀμνὸν ὄχι μόνον οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ εἶχον ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ἀλλὰ καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐχωρίσθησαν ἀπὸ τοὺς μολυσμοὺς τῶν ἐθνικῶν λαῶν τῆς χώρας αὐτῆς καὶ εἶχαν ἐνωθῆ μὲ τοὺς ἰσραηλίτας, διὰ νὰ προσεύχωνται καὶ λατρεύουν Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐπῆραν δὲ μέρος εἰς τὴν ἑορτὴν καὶ ἔφαγαν τὸν πασχάλιον ἀμνὸν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν, καθὼς καὶ ὅλοι, ὅσοι ἀπεμάκρυναν τοὺς ἑαυτούς των ἀπὸ τοὺς μολυσμοὺς τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν τῆς γῆς καὶ ἐνώθηκαν μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας, διὰ νὰ ἐπικαλοῦνται καὶ λατρεύουν ὅπως ἐκεῖνοι τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἑώρτασαν μὲ πολλὴν χαρὰν τὴν ἑορτὴν τῶν ἀζύμων ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας, διότι τοὺς εὔφρανεν ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος μετέστρεψεν εὐμενῶς τὴν καρδίαν τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν ὑπὲρ αὐτῶν καὶ ἐνίσχυσε τὰ χέρια των εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ ναοῦ, οἴκου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἑώρτασαν ἐπίσης καὶ τὴν ἑορτὴν τῶν Ἀζύμων ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην. Ἐχαίροντο δέ, διότι τοὺς ἐγέμισε μὲ εὐφροσύνην ὁ Κύριος, ἀφ’ ὅτου ἔστρεψε τὴν καρδιὰν τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων, τοῦ βασιλέως δηλαδὴ τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας ποὺ περιελάμβανε καὶ τὴν Ἀσσυρίαν, καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν διάθεσιν νὰ βοηθήσῃ τοὺς Ἰουδαίους καὶ νὰ ἐνδυναμώσῃ τὰ χέρια των, ὥστε νὰ οἰκοδομήσουν τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου βασιλέως τῶν Περσῶν ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ Ἔσδρας, υἱὸς τοῦ Ἀζαρία, υἱοῦ τοῦ Χελκία,

Μετὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ καὶ ὅταν ἐβασίλευεν εἰς τὴν Περσίαν ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης, ἐνεφανίσθη ὁ Ἔσδρας, ὁ ἀπόγονος τοῦ Σαραῖου, ποὺ ἦτο υἱὸς τὸν Ἀζαρίου, υἱοῦ τοῦ Χελκία.

υἱοῦ τοῦ Σελούμ, υἱοῦ τοῦ Σαδδούκ, υἱοῦ τοῦ Ἀχιτώβ,

Οἱ ἄλλοι πρόγονοι τὸν Ἔσδρα κατὰ σειρὰν ἦσαν ὁ Σελούμ, ὁ Σαδδούκ, ὁ Ἀχιτώβ,

υἱοῦ τοῦ Σαμαρία, υἱοῦ τοῦ Ἐσριά, υἱοῦ τοῦ Μαρεώθ,

ὁ Σαμαρίας, ὁ Ἐσριά, ὁ Μαρεώθ,

υἱοῦ τοῦ Ζαραΐα, υἱοῦ τοῦ Ὀζίου υἱοῦ τοῦ Βοκκί,

ὁ Ζαραΐας, ὁ Ὀζίας, ὁ Βοκκί,

υἱοῦ τοῦ Ἀβισουέ, υἱοῦ τοῦ Φινεές, υἱοῦ τοῦ Ἐλεάζαρ, υἱοῦ τοῦ Ἀαρὼν τοῦ πρώτου ἀρχιερέως τῶν Ἰσραηλιτῶν.

ὁ Ἀβισουέ, ὁ Φινεές, ὁ Ἐλεάζαρ καὶ ὁ Ἀαρών, ὁ πρῶτος ἀρχιερεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ Ἔσδρας, σοφὸς καὶ ἱκανὸς γραμματεὺς εἰς τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, τὸν ὁποῖον ὁ Θεός τοῦ Ἰσραὴλ εἶχε δώσει, ἐπανῆλθεν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐπειδὴ δὲ τὸ προστατευτικὸν χέρι Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἦτο μαζῆ του, ὁ βασιλεὺς ἔδωσεν εἰς αὐτὸν ὅ,τι αὐτὸς τοῦ ἐζήτησε.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ Ἔσδρας ἀνέβη εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα. Ἦτο δὲ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς βαθὺς γνώστης καὶ ἱκανὸς ἑρμηνευτὴς καὶ διδάσκαλος τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, τὸν ὁποῖον ἔδωσεν ὁ Κύριος καὶ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ. Ἐχάρισε δὲ ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης εἰς τὸν Ἔσδραν ὅ,τι τοῦ ἐζήτησε, διότι τὸ παντοδύναμο καὶ πανάγαθο χέρι τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ του ἦτο ἐπάνω εἰς τὸν Ἔσδραν καὶ τὸν ἐπροστάτευε διαρκῶς.

Τότε δὲ καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ἀπὸ τοὺς Λευίτας, ἀπὸ τοὺς ψάλτας, ἀπὸ τοὺς θυρωρούς, ἀπὸ τοὺς νεωκόρους, ἐπανῆλθαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὸ ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου.

Μαζὶ μὲ τὸν Ἔσδραν ἀνέβηκαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὸ ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου καὶ ἀρκετοὶ ἄλλοι ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα, καὶ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ Λευίτας, καθὼς ἐπίσης καὶ ἱεροψάλται καὶ θυρωροὶ καὶ ἄλλοι ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ.

Ἔφθασαν δὲ αὐτοὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὸν πέμπτον μῆνα τοῦ ἑβδόμου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου.

Ἔφθασαν δὲ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὸν πέμπτον μῆνα τοῦ ἰδίου ἔτους, τοῦ ἑβδόμου δηλαδὴ ἔτους τῆς βασιλείας τὸν Ἀρταξέρξου.

Ὁ Ἔσδρας καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες αὐτὸν κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνὸς ἐξεκίνησαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα καὶ ἦλθαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ πέμπτου μηνὸς ἀσφαλεῖς, διότι τὸ προστατευτικὸν χέρι τοῦ Θεοῦ ἦτο μαζῆ μὲ τὸν Ἔσδραν.

Ἐξεκίνησαν δὲ τὴν πορείαν των ἀπὸ τὴν Βαβυλώνα κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνὸς καὶ ἔφθασαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ πέμπτου μηνός. Ἔφθασαν δὲ σῶοι καὶ ἀβλαβεῖς, διότι τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ἐπροστάτευε τὸν Ἔσδραν, ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς των.

Τοῦτο δέ, διότι ὁ Ἔσδρας εἶχεν ἀφοσιωθῆ μὲ ὅλην του τὴν καρδίαν εἰς τὴν ἔρευναν καὶ τὴν μελέτην τοῦ Νόμου, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ νὰ τὸν ἐφαρμόζῃ αὐτός, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διὰ νὰ διδάσκῃ εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν τὰς ἐντολὰς καὶ τὰς διαταγὰς τοῦ Νόμου αὐτοῦ.

Τὸν ἐπροστάτευε δὲ ὁ Θεός, διότι ὁ Ἔσδρας εἶχεν ἀφοσιωθῆ μὲ ὅλην του τὴν καρδιὰν εἰς τὴν μελέτην καὶ ἐφαρμογὴν τοῦ Νόμου τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὸ νὰ διδάσκῃ τοὺς Ἰσραηλίτας τὰ προστάγματα καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὸ δὲ εἶναι τὸ περιεχόμενον τῆς διαταγῆς, τὴν ὁποίαν ὁ Ἀρταξέρξης ἔδωκεν εἰς τὸν Ἔσδραν, τὸν ἱερέα καὶ γραμματέα, τὸν βαθὺν γνώστην τοῦ βιβλίου τοῦ Νόμου, ὅπου περιέχονται οἱ λόγοι, αἱ ἐντολαὶ καὶ τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν·

Τὸ δὲ περιεχόμενον τοῦ διατάγματος, ποὺ παρέδωσεν ὁ Ἀρταξέρξης εἰς τὸν ἱερέα Ἔσδραν, ὁ ὁποῖος ἐγνώριζεν εἰς τὴν ἐντέλειαν καὶ ἑρμήνευε σωστὰ τὸ βιβλίον ποὺ περιέχει τοὺς λόγους, τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Ἰσραήλ, εἶναι τὸ ἑξῆς:

«Ἐγὼ ὁ Ἀρταξέρξης, ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων, πρὸς τὸν Ἔσδραν τὸν γραμματέα, τὸν βαθὺν γνώστην τοῦ νόμου Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ. Θεωρεῖται τετελεσμένον πλέον γεγονὸς ὁ λόγος μου αὐτός.

«Ὁ Ἀρταξέρξης, ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων, ὁρίζω τὰ ἑξῆς χάριν τοῦ Ἔσδρα, τοῦ ἑρμηνευτοῦ καὶ διδασκάλου τοῦ Νόμου τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ. Ὁ λόγος καὶ ἡ διαταγή μου αὐτὴ εἶναι ἀπόφασίς μου ὁριστικὴ καὶ ἀμετάκλητος.

Ἐγὼ ἔδωσα διαταγήν, ὥστε καθένας ἀπὸ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, εἴτε λαϊκὸς εἴτε ἱερεὺς ἢ Λευίτης εἶναι, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὸ βασίλειόν μου καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ μεταβῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἂς ἔλθῃ μαζῆ σου.

Ἀπεφάσισα ὅτι ὁποιοσδήποτε ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας, ποὺ ζῇ εἰς τὸ βασίλειόν μου, ἐπιθυμεῖ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἶναι ἐλεύθερος νὰ φύγῃ μαζὶ μὲ σέ, τὸν Ἔσδραν.

Ἐκ μέρους τοῦ βασιλέως καὶ τῶν ἑπτὰ συμβούλων του ἀπεστάλη διαταγή, νὰ ἐποπτεύσῃς εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, σύμφωνα μὲ τοῦ Θεοῦ τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὰ χέρια σου,

Ἔχει ἀποφασισθῆ ἀπὸ τὸν βασιλέα καὶ τοὺς ἑπτὰ συμβούλους του νὰ ἀποσταλῇς, διὰ νὰ ἐποπτεύῃς ὡς ἐκπρόσωπός των τοὺς Ἰσραηλίτας, εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, συμφώνως πρὸς τὸν Νόμον τὸν Θεοῦ τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἔχεις εἰς τὰ χέρια σου

νὰ φέρετε εἰς τὸν ναὸν αὐτὸν τοῦ Κυρίου ἄργυρον καὶ χρυσόν, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ ἑπτὰ σύμβουλοί του προθύμως καὶ αὐτοπροαιρέτως ἀφιέρωσαν εἰς τὸν Θεὸν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τοῦ κατοικοῦντος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Θὰ παραλάβῃς ἐπίσης καὶ θὰ μεταφέρῃς εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι, ποὺ θὰ προσφέρουν εὐχαρίστως καὶ κατὰ βούλησιν ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ συμβουλοί του διὰ τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ καὶ λατρεύεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐπίσης νὰ δεχθῇς καὶ κάθε ἄργυρον καὶ χρυσόν, τὸν ὁποῖον θὰ εὕρῃς εἰς ὅλην τὴν ἐπαρχίαν τῆς Βαβυλῶνος ἀπὸ τὰς αὐτοπροαιρέτους προσφορὰς τοῦ λαοῦ σου καὶ τῶν ἱερέων, οἱ ὁποῖοι θεληματικῶς καὶ προθύμως θὰ προσφέρουν αὐτὰ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Θὰ πάρῃς ἐπίσης καὶ ὅλο τὸ ἀσῆμι καὶ χρυσάφι, ποὺ θὰ βρῇς εἰς ὅλην τὴν χώραν τῆς Βαβυλῶνος, τὸ ὁποῖον θὰ προέρχεται ἀπὸ τὰς ἑκουσίας προσφορὰς τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἱερέων, ποὺ προσφέρουν ἑκουσίως χρήματα διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Κάθε τέτοιαν εἰσφορὰν ἀμέσως θὰ τὴν καταγράψῃς εἰς τὸ καθωρισμένον βιβλίον καὶ νὰ ἀγοράσῃς μόσχους, κριούς, ἀμνοὺς καὶ ὅ,τι ἄλλο χρειάζεται διὰ τὰς ἀναιμάκτους θυσίας καὶ σπονδὰς καὶ νὰ προσφέρῃς αὐτὰ εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ κατοικοῦντος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καθένα δέ, ποὺ θὰ ἔρχεται νὰ προσφέρῃ κάτι, νὰ τὸν καταγράφῃς ἀμέσως εἰς ὡρισμένον βιβλίον, ὅπου θὰ σημειώνῃς λεπτομερῶς τὰς προσφοράς των, τὰ μοσχάρια δηλαδή, τὰ κριάρια, τὰ ἀρνιὰ καὶ τὰς ἄλλας προσφορὰς καὶ σπονδάς των. Καὶ ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ προσφέρῃς ἐκεῖ, εἰς τὸ Θυσιαστήριον τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ σας, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Μὲ τὸ ὑπόλοιπον δὲ ἀργύριον καὶ χρυσίον κάμετε ὅ,τι σὺ καὶ οἱ ἀδελφοί σου νομίζετε καλὸν καὶ ὅπως εἶναι ἀρεστὸν εἰς τὸν Θεόν σας.

Ὀτιδήποτε δὲ θὰ περισσεύσῃ ἀπὸ τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι, μετὰ τὴν ἀγορὰν τῶν ἀπαραιτήτων διὰ τὰς θυσίας, νὰ τὸ χρησιμοποιήσετε, ὅπως νομίζεις σὺ καὶ οἱ ἀδελφοί σου, καὶ νὰ ἐνεργήσετε, ὅπως εἶναι εὐάρεστον εἰς τὸν Θεόν σας.

Καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰ ὁποῖα παρεδόθησαν εἰς σέ, διὰ νὰ χρησιμοποιηθοῦν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, παράδωσέ τα εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Τὰ δὲ σκεύη, ποὺ θὰ σοῦ δώσουν διὰ νὰ χρησιμοποιοῦνται εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ, νὰ τὰ παραδώσῃς ἐνώπιον τοῦ ἱεροῦ τόπου τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ὅ,τι ἄλλο νομίζεις σὺ ὅτι θὰ χρειασθῇ, νὰ δοθῇ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ σου, θὰ τὸ δώσῃς, ἀφοῦ τὸ πάρῃς ἀπὸ τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ βασιλέως

Καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐπίσης χρειάζεται διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον θὰ κρίνῃς ὡς ἀπαραίτητον να δοθῇ, θὰ τὸ προσφέρῃς μὲ χρήματα, ποὺ θὰ παίρνῃς ἀπὸ τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ βασιλέως,

καὶ ἀπὸ ἐμὲ προσωπικῶς. Ἐγώ, ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης, ἐξέδωσα αὐτὴν τὴν διαταγὴν πρὸς ὅλους τοὺς θησαυροφύλακάς μου, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὰς πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου χώρας. Κάθε τι, ποὺ θὰ ζητήσῃ ἀπὸ σᾶς ὁ ἱερεὺς Ἔσδρας, ὁ γραμματεὺς αὐτὸς καὶ βαθὺς γνώστης τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ, νὰ γίνῃ μὲ ἀκρίβειαν.

καθὼς ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὸ ἰδιαίτερον ταμεῖον μου. Ἐγώ, ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης, ἀπεφάσισα καὶ ἔστειλα διαταγὴν εἰς ὅλα τὰ βασιλικὰ θησαυροφυλάκια, ποὺ εὑρίσκονται πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ, καὶ εἶπα εἰς τοὺς ὑπευθύνους: Ὁτιδήποτε θὰ σᾶς ζητήσῃ ὁ ἱερεὺς Ἔσδρας, ὁ ἑρμηνευτὴς καὶ διδάσκαλος τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ, νὰ τοῦ τὸ δώσετε ἀμέσως μὲ κάθε ἀκρίβειαν.

Νὰ τοῦ δοθοῦν μέχρις ἑκατὸν ἀργυρᾶ τάλαντα, ἑκατὸν κόροι σίτου, ἑκατὸν βάτοι οἴνου, ἑκατὸν βάτοι ἐλαίου καὶ ἀλάτι, ὅσον αὐτὸς θὰ θελήσῃ.

Νὰ τοῦ δοθοῦν ἕως ἑκατὸ ἀσημένια τάλαντα (3.400 κιλὰ περίπου), ἕως ἑκατὸ κόροι (45.000 κιλὰ περίπου) σιτάρι, ἕως ἑκατὸ βάτοι (4.500 λίτρα περίπου) κρασί, ἕως ἑκατὸ βάτοι (4.500 λίτρα περίπου) λάδι καὶ ὄσο ἁλάτι ζητήσῃ, χωρὶς νὰ καταγραφῇ.

Κάθε τι, τὸ ὁποῖον ἤθελε διαταχθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ, πρέπει νὰ γίνῃ. Προσέχετε, μήπως κανένας ἀπὸ σᾶς ἐπιχειρήσῃ νὰ κάμῃ κάτι κακὸν ἐναντίον τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ, διὰ νὰ μὴ ἐκσπάσῃ ἡ ὀργῇ τοῦ Θεοῦ ἐναντίον τῆς βασιλείας, ἐμοῦ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν τέκνων μου.

Κάθε τι, ποὺ ἔχει διατάξει ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, νὰ γίνῃ ὁπωσδήποτε. Προσέχετε, ὥστε νὰ μὴ ἐπιχειρήσῃ καὶ βλάψῃ κανεὶς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ, διὰ νὰ μὴ ὀργισθῇ ὁ Θεὸς ἐναντίον τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας ἐμοῦ, τοῦ βασιλέως, καὶ τῶν υἱῶν μου.

Ἐπὶ πλέον σᾶς καθιστῶ γνωστὸν καὶ τοῦτο, ὅτι ὅλοι οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται καὶ οἱ ψάλται καὶ οἱ θυρωροὶ καὶ οἱ νεωκόροι καὶ οἱ ἄλλοι ὑπηρέται τοῦ ναοῦ εἶναι ἀπηλλαγμένοι ἀπὸ κάθε φορολογίαν. Οὔτε μὲ κανένα ἄλλον τρόπον θὰ ἐπιβαρύνετε καὶ θὰ καταδουλώνετε αὐτούς.

Γνωστοποιεῖται δὲ ἤδη καὶ εἰς σᾶς, τὰ ὄργανά μου, ὅτι δὲν θὰ φορολογοῦνται ὅλοι οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται, οἱ ἱεροψάλται, οἱ θυρωροί, οἱ νεωκόροι καὶ οἱ ἄλλοι ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ. Δὲν θὰ ἑξασκήσῃς καμμίαν ἐξουσίαν σύ, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ κράτους μου, ἐπάνω των, ὥστε νὰ τοὺς ὑποδουλώσῃς.

Καὶ σύ, Ἔσδρα, ὅπως θὰ σὲ φωτίζῃ ἡ πλούσια σοφία τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ὁποίαν εἶσαι προικισμένος, νὰ διορίσῃς γραμματεῖς καὶ δικαστάς, διὰ νὰ δικάζουν ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται πέραν ἀπὸ τὸν Εὐφράτην ποταμὸν καὶ γνωρίζει τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ σου. Ἐπὶ πλέον δὲ νὰ φροντίσῃς, ὥστε καὶ ἐκεῖνοι ποὺ δὲν γνωρίζουν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ νὰ τὸν μάθουν.

Σὺ δέ, Ἔσδρα, μὲ τὴν σοφίαν τοῦ Θεοῦ ποὺ διαθέτεις, νὰ ὁρίσῃς γραμματεῖς καὶ κριτὰς εἰς τὸν λαόν σου, διὰ νὰ δικάζουν ὅλον τὸν λαὸν ποὺ εὑρίσκεται πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ, ὅλους δηλαδὴ ἐκείνους ποὺ γνωρίζουν τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ σου. Αὐτοὺς δὲ ποὺ δὲν τὸν γνωρίζουν, νὰ τοὺς διδάξετε, ὥστε να τὸν μάθουν.

Καθένας δέ, ποὺ δὲν θὰ ἐκτελέσῃ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν νόμον τοῦ βασιλέως προθύμως, θὰ ἀνακριθῇ καὶ θὰ καταδικασθῇ ἀμέσως ἢ εἰς θάνατον ἢ εἰς ἄλλην τιμωρίαν ἢ εἰς χρηματικὸν πρόστιμον, ἢ εἰς φυλάκισιν».

Καθένας δέ, ποὺ δὲν θὰ θέλῃ νὰ ἐφαρμόζῃ ἀμέσως τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν νόμον τοῦ βασιλέως, θὰ ἀνακρίνεται καὶ θὰ δικάζεται διὰ τὴν συμπεριφοράν του αὐτήν. Θὰ τιμωρῆται δὲ αὐτὸς ἀναλόγως, εἴτε μὲ θάνατον, εἴτε μὲ σωφρονιστικὴν τιμωρίαν ἢ ἐξορίαν, εἴτε μὲ πρόστιμον ἢ δήμευσιν τῆς περιουσίας του, εἴτε μὲ φυλάκισιν».

Εὐλογημένος ἂς εἶναι Κύριος ὁ Θεός τῶν πατέρων μας, ὁ ὁποῖος ἐνέβαλεν εἰς τὴν καρδίαν τοῦ βασιλέως τέτοια αἰσθήματα καὶ τέτοιες εὐμενεῖς διαθέσεις, διὰ νὰ δοξασθῇ ὁ ναὸς τοῦ Κυρίου, ὁ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Μετὰ ταῦτα εἶπεν ὁ Ἔσδρας: «Ἂς εἶναι εὐλογημένος ὁ Κύριος καὶ Θεὸς τῶν πατέρων μας, ὁ Ὁποῖος ἔδωσεν αὐτὴν τὴν καλὴν διάθεσιν εἰς τὴν καρδιὰν τοῦ βασιλέως, ὥστε νὰ θελήσῃ νὰ τιμήσῃ καὶ δοξάσῃ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Δοξασμένος ἂς εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος κατηύθυνε εὐμενεῖς πρὸς ἐμὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ βασιλέως καὶ τῶν συμβούλων του καὶ ὅλων τῶν ἀρχόντων τοῦ βασιλέως, ποὺ κατέχουν μεγάλα ἀξιώματα. Ἔτσι δὲ καὶ ἐγὼ ἐνισχύθην, διότι τὸ ἀγαθὸν καὶ προστατευτικὸν χέρι τοῦ Θεοῦ ἦτο ἐπάνω μου. Συνεκέντρωσα, λοιπόν τότε τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διὰ νὰ ἐπανέλθουν καὶ αὐτοὶ μαζῆ μὲ ἐμὲ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Συνετέλεσεν ἐπίσης ὁ Κύριος, ὥστε νὰ ἀντιμετωπίσουν καὶ ἐμὲ μὲ συμπάθειαν ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ σύμβουλοί του καὶ ὅλοι οἱ ἄρχοντες τοῦ βασιλέως, ποὺ κατέχουν ὑψηλὰς θέσεις. Καὶ ἐπειδὴ εἶχα ἐπάνω μου τὸ προστατευτικὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, ἐπῆρα δύναμιν καὶ ἐμάζευσα κοντά μου ἀρκετοὺς ἄρχοντας ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, ἀποφασισμένους νὰ ἀνεβοῦν μαζί μου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Αὐτοὶ δὲ εἶναι οἱ ἄρχοντες τῶν οἰκογενειῶν, οἱ ὁδηγοί, οἱ ὁποῖοι μαζῆ μὲ ἐμὲ ἐπανῆλθαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος.

Οἱ δὲ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν, οἱ ἀρχηγοὶ τῶν Ἰουδαίων ποὺ ἀνέβηκαν μαζί μου τὰ Ἱεροσόλυμα, ὅταν ἐβασίλευεν ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος Ἀρταξέρξης, ἦσαν οἱ ἑξῆς:

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του Φινεές, ὁ Γηρσών· ἀπὸ τοῦ ἀπογόνους τοῦ Ἰθάμαρ ὁ Δανιήλ· ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Δαυῒδ ὁ Ἀττούς,

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Φινεὲς ὁ Γηρσών. Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰθάμαρ ὁ Δανιήλ. Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Δαβὶδ ὁ Ἀττούς.

ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Σαχανία καὶ ἀπὸ τοῦ ἀπογόνους τοῦ Φόρος, ἦσαν ὁ Ζαχαρίας καὶ οἱ μαζῆ μὲ αὐτόν, ἐν συνόλῳ ἑκατὸν πεντήκοντα.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Σαχανία καὶ ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Φόρος ὁ Ζαχαρίας καὶ μαζί του ἐν συνόλῳ ἄλλοι ἑκατὸν πενῆντα (150) ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς υἱοὺς Φαὰδ Μωάβ, ὁ Ἐλιανὰ υἱὸς τοῦ Σαραΐα, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν διακόσιοι ἄρρενες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους Φαὰθ Μωὰβ ὁ Ἐλιανά, ὁ υἱὸς τοῦ Σαραΐα, καὶ μαζί του ἄλλοι διακόσιοι (200) ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ζαθόης ἦσαν Σεχενίας υἱὸς τοῦ Ἀζιὴλ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν τριακόσιοι ἄρρενες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ζαθόης ὁ Σεχενίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀζιήλ, καὶ μαζί του ἄλλοι τριακόσιοι (300) ἄνδρες.

Ἀπὸ τοῦ ἀπογόνους τοῦ Ἀδὶν ἦταν ὁ Ὠβὴθ ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν πεντήκοντὰ ἄρρενες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀδὶν ὁ Ὠβήθ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, καὶ μαζί του ἄλλοι πενῆντα (50) ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠλὰμ ἦσαν ὁ Ἰεσία υἱὸς τοῦ Ἀθελία καὶ ἀκόλουθοί του ἄρρενες ἑβδομήκοντα.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠλὰμ ὁ Ἰεσία, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀθελία, καὶ μαζί του ἄλλοι ἑβδομῆντα (70) ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Σοφατία ἦσαν ὁ Ζαδαδίας, υἱὸς τοῦ Μιχαὴλ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἄρρενες ὀγδοήκοντα.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Σαφατία ὁ Ζαβαδίας, ὁ υἱὸς τοῦ Μιχαήλ, καὶ μαζί του ἄλλοι ὀγδόντα (80) ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰωὰβ ἦσαν ὁ Ἀβαδία υἱὸς τοῦ Ἰεϊὴλ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν διακόσιοι δέκα ὀκτὼ ἄρενες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰωὰβ ὁ Ἀβαδία, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεϊήλ, καὶ μαζί του ἄλλοι διακόσιοι δεκαοκτώ (218) ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βανὶ ἦσαν ὁ Σελιμοὺθ υἱὸς τοῦ Ἰωσεφία καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἄρρενες ἑκατὸν ἑξήκοντα.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βαανὶ ὁ Σελιμούθ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεφία, καὶ μαζί του ἄλλοι ἑκατὸν ἑξῆντα (160) ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βαβὶ ἦσαν ὁ Ζαχαρίας υἱὸς τοῦ Βαβὶ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἄρρενες εἴκοσι ὀκτώ.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βαβὶ ὁ Ζαχαρίας, ὁ υἱὸς τοῦ Βαβί, καὶ μαζί του ἄλλοι εἴκοσι ὀκτώ (28) ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀσγὰδ ἦσαν ὁ Ἰωανὰν υἱὸς τοῦ Ἀκκατὰν καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἄρρενες ἑκατὸν δέκα.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀσγὰδ ὁ Ἰωανάν, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀκκατάν, καὶ μαζί του ἄλλοι ἑκατὸν δέκα (110) ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀδωνικὰμ ἦσαν οἱ τελευταῖοι καὶ ἔφεραν τὰ ὀνόματα Ἐλιφαλάτ, Ἰεήλ, Σαμαΐας καὶ μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἦσαν ἑξήκοντα ἄρρενες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀδωνικὰμ ἦλθαν οἱ τρεῖς τελευταῖοι, ποὺ ὠνομάζοντο Ἐλιφαλάτ, Ἰεὴλ καὶ Σαμαΐα. Εἶχαν δὲ μαζί των καὶ ἄλλους ἑξῆντα (60) ἄνδρας.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βαγουαΐ, ὁ Οὐθαΐ, ὁ Ζαβοὺδ καὶ μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἑβδομήκοντα ἄρρενες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βαγουαῒ ἦσαν ὁ Οὐθαῒ καὶ ὁ Ζαβοὺδ καὶ μαζί των ἄλλοι ἑβδομῆντα (70) ἄνδρες.

Συνεκέντρωσα αὐτοὺς πλησίον τοῦ ποταμοῦ, ὁ ὁποῖος χύνεται εἰς τὸν Εὐί. Ἐκεῖ κατεσκηνώσαμεν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας. Παρετήρησα ὅμως καὶ ἀντελήφθην, ὅτι μεταξὺ τοῦ λαοῦ δὲν εὑρῆκα ἐκεῖ ἀρκετοὺς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας.

Τοὺς συνεκέντρωσα δὲ ὅλους αὐτοὺς κοντὰ εἰς τὸν παραπόταμον, ποὺ ἐκβάλλει εἰς τὸν ποταμὸν Εὐί, καὶ ἐμείναμεν ἐκεῖ ὅλοι μαζὶ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας. Κατὰ τὰ διάστημα ἐκεῖνο ἐρεύνησα μεταξὺ τῶν λαϊκῶν καὶ τῶν ἱερέων καὶ εἶδα ὅτι δὲν ὑπῆρχε ἐκεῖ κανεὶς Λευίτης.

Τότε ἔστειλα καὶ προσεκάλεσα συνετοὺς ἀνθρώπους, τὸν Ἐλεάζαρ, τὸν Ἀριήλ, τὸν Σεμεΐαν, τὸν Ἀλωνάμ, τὸν Ἰαρίβ, τὸν Ἐλνάθαμ, τὸν Νάθαν, τὸν Ζαχαρίαν, τὸν Μεσολλάμ, τὸν Ἰωαρὶμ καὶ τὸν Ἐλνάθαν.

Ἀνέθεσα λοιπὸν εἰδικὴν ἀποστολὴν εἰς τὸν Ἐλεάζαρ, τὸν Ἀριήλ, τὸν Σεμεΐαν, τὸν Ἀλωνάμ, τὸν Ἰαρίβ, τὸν Ἐλνάθαμ, τὸν Νάθαν, τὸν Ζαχαρίαν, τὸν Μεσολλάμ, τὸν Ἰωαρὶμ καὶ τὸν Ἐλναθάν, ποὺ ἦσαν ἄνδρες συνετοί.

Ἔφερα αὐτοὺς καὶ τοὺς παρουσίασα εἰς τοὺς ἄρχοντας, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς ἕνα τόπον που λέγεται «Ἀργύριον», καὶ τοὺς ὡδήγησα τί νὰ εἴπουν πρὸς τοὺς ἀδελφούς των, τοὺς ὑπηρέτας τοῦ ναοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης εὑρίσκοντο εἰς τὸν ἴδιον τόπον, ποὺ λέγεται «Ἀργύριον», ὥστε νὰ φέρουν πρὸς ἡμᾶς ψάλτας διὰ τὸν ναόν μας.

Τοὺς παρήγγειλα δηλαδὴ νὰ ὑπάγουν εἰς τοὺς ἄρχοντας τῆς περιοχῆς, ποὺ ὀνομάζεται «Ἀργύριον», καὶ τοὺς εἶπα τί ἀκριβῶς θὰ ἔλεγαν εἰς τοὺς ἀδελφούς των τοὺς Ναθινίμ, ποὺ διέμεναν εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, δηλαδὴ εἰς τὸ «Ἀργύριον», ὥστε νὰ ἠμπορέσουν νὰ μᾶς φέρουν ἀπὸ ἐκεῖ ἱεροψάλτας διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ μας.

Καί, καθὼς τὸ προστατευτικὸν ἀγαθοποιὸν χέρι τοῦ Θεοῦ ἦτο μαζῆ μας, ἦλθεν ἀνὴρ ὀνόματι Σαχών, ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους Μαολί, ἀπογόνους τοῦ Λευί, υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ. Ὁ Σαχὼν ἦλθεν ἐπὶ κεφαλῆς τῶν δέκα ὀκτὼ υἱῶν καὶ ἀδελφῶν του.

Καὶ ἐπειδὴ ἦτο ἐπάνω μας τὸ προστατευτικὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, ἦλθαν πράγματι ἀπὸ ἐκεῖ ἀρκετοὶ Λευῖται. Συγκεκριμένως ἦλθε ἕνας ἄνδρας, ποὺ ὠνομάζετο Σαχὼν καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Μοολί, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀπόγονος τοῦ Λευΐ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ. Ὁ Σαχὼν ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς μιᾶς συνοδείας, ποὺ ἀπετελεῖτο ἀπὸ τοὺς υἱοὺς καὶ ἀδελφούς του, ἐν συνόλῳ δεκαοκτώ (18) ἄνδρας.

Ἦλθεν ἐπίσης καὶ ὁ Ἀσεβία καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ὁ Ἰσαΐα, ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Μεραρί, οἱ ἀδελφοί του καὶ οἱ υἱοί του, εἴκοσι ἐν ὅλῳ.

Ἔφεραν ἐπίσης ἀπὸ ἐκεῖ τὸν Ἀσεβίαν καὶ τὸν Ἰσαΐαν, ποὺ ἦσαν ἀπόγονοι τοῦ Μεραρί. Εἶχαν δὲ αὐτοὶ μαζί των καὶ τοὺς ἀδελφούς των καὶ τοὺς υἱούς των, ἐν συνόλῳ εἴκοσι (20) ἄνδρας.

Ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας τοῦ ναοῦ, τοὺς ὁποίους κατ’ ἀρχὴν εἶχε δώσει ὁ Δαυῒδ καὶ οἱ ἀρχηγοὶ εἰς ἐξυπηρέτησιν τῶν Λευιτῶν διὰ τὰ ἔργα τοῦ ναοῦ, διακόσιοι εἴκοσι ὑπηρέται. Ὅλοι αὐτοὶ συνεκεντρώθησαν ὀνομαστικῶς.

Ἀπὸ δὲ τοὺς Ναθινίμ, ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας δηλαδὴ τοῦ Ναοῦ, τοὺς ὁποίους παρεχώρησαν ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄλλοι ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν Λευϊτῶν, ἦλθαν διακόσιοι εἴκοσι (220) Ναθινίμ. Ἐμαζεύθηκαν δὲ ὅλοι αὐτοὶ καὶ κατεγράφησαν ὀνομαστικῶς.

Ἐκεῖ, πλησίον τοῦ ποταμοῦ Ἀουέ, ὥρισα νηστείαν, διὰ νὰ ταπεινωθῶμεν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας καὶ νὰ παρακαλέσωμεν αὐτὸν νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ ἀσφαλεῖς εἰς τὸν δρόμον μας, ἡμᾶς, τὰ παιδιά μας καὶ κάθε τι ποὺ εὑρίσκετο ὑπὸ τὴν κατοχήν μας.

Ἐν συνεχείᾳ παρήγγειλα νὰ νηστεύσωμεν ἐκεῖ, δίπλα εἰς τὸ ποτάμι Ἀουέ, διὰ νὰ ταπεινωθῶμεν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας καὶ νὰ ζητήσωμεν ἀπὸ Ἐκεῖνον νὰ μᾶς χαρίσῃ ταξίδι εἰρηνικὸ καὶ νὰ προστατεύσῃ καὶ ἐμᾶς καὶ τὰ τέκνα μας καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μας.

Ἠσθάνθην δὲ ἐντροπὴν νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν βασιλέα στρατιωτικὴν δύναμιν καὶ ἱππεῖς, διὰ νὰ μᾶς περιφρουρήσουν ἀπὸ ἐνδεχομένους ἐχθροὺς εἰς τὸν δρόμον· τοῦτο δέ, ἐπειδὴ εἴπαμεν καὶ ἐτονίσαμεν εἰς τὸν βασιλέα, ὅτι τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ μας προστατεύει πρὸς τὸ ἀγαθὸν ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὸν λατρεύουν, ἐνῷ ἡ δύναμίς του καὶ ἡ ὀργή του στρέφεται ἐναντίον ὅλων ἐκείνων, ποὺ τὸν ἐγκαταλείπουν καὶ τὸν περιφρονοῦν.

Τὸ ἔκαμα αὐτό, διότι ἐντράπηκα νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν βασιλέα στρατὸν καὶ ἱππικὸν διὰ νὰ μᾶς προστατεύουν ἀπὸ κάθε ἐχθρόν, ποὺ ἦτο πιθανὸν νὰ συναντήσωμεν κατὰ τὴν πορείαν μας. Δὲν ἐζήτησα δὲ βοήθειαν στρατιωτικήν, διότι εἴπαμεν καὶ διεκηρύξαμεν εἰς τὸν βασιλέα ὅτι τὸ προστατευτικὸ χέρι τοῦ Θεοῦ μᾶς βοηθεῖ ὅλους ἐκείνους, ποὺ καταφεύγουν μὲ πίστιν εἰς Ἐκεῖνον, καὶ ὅτι ἡ δύναμίς Του καὶ ἡ ὀργή Του στρέφονται ἐναντίον ὅλων ἐκείνων, ποὺ Τὸν ἐγκαταλείπουν.

Διὰ τοῦτο ἐνηστεύσαμεν καὶ ἐζητήσαμεν ἀπὸ τὸν Θεόν μας τὴν προστασίαν του. Αὐτὸς δὲ ἤκουσε τὴν δέησίν μας.

Καὶ ἐνηστεύσαμεν πράγματι ἐκεῖ καὶ ἱκετεύσαμεν τὸν Θεόν μας νὰ μᾶς προστατεύσῃ καὶ εἰσήκουσε τὴν παράκλησίν μας.

Ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἱερέων, ἐδιάλεξα δώδεκα, δηλαδὴ τὸν Σαραΐαν, τὸν Ἀσαβίαν, καὶ τοὺς δέκα ἀδελφούς του, ποὺ ἦσαν μαζῆ του.

Ἐξεχώρισα κατόπιν δώδεκα ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἱερέων, καθὼς ἐπίσης καὶ τὸν Σαραΐαν καὶ τὸν Ἀσαβίαν (ποὺ ἦσαν Λευῖται) καὶ μαζί των ἄλλους δέκα ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς των τοὺς Λευίτας.

Ἐνώπιόν των ἐζύγισα τὸ ἀργύριον καὶ τὸ χρυσίον καὶ παρέδωκα εἰς αὐτοὺς τὰ ἱερὰ σκεύη, ὡς ἀπαρχὴν προσφορᾶς πρὸς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μας, τὰ ὁποῖα προσέφερεν ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ σύμβουλοί του καὶ ἄλλοι ἀξιωματικοί του, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἐκεῖ.

Καὶ ἐμέτρησα καὶ ἐζύγισα ἐμπρός των τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι καὶ τὰ ἄλλα σκεύη, ποὺ τὰ προσέφεραν ὡς πρώτην προσφορὰν διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ μας ὁ βασιλεύς, οἱ σύμβουλοί του καὶ οἱ ἀξιωματοῦχοι του καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ εὑρίσκοντο ἐκεῖ.

Ἐζύγισα καὶ παρέδωκα εἰς τὰ χέρια τους, ἐκτὸς αὐτῶν, καὶ ἑξακόσια πεντήκοντα τάλαντα ἀργυρίου, ἑκατὸν ἀργυρᾶ ἱερὰ σκεύη, ἑκατὸν τάλαντα χρυσοῦ,

Συγκεκριμένως ἐμέτρησα καὶ παρέδωσα εἰς τὰ χέρια των ἑξακόσια πενῆντα (650) ἀσημένια τάλαντα, ἑκατό (100) σκεύη ἀπὸ ἀσῆμι καὶ ἑκατό (100) τάλαντα χρυσοῦ.

εἴκοσι ποτήρια χρυσᾶ, ἀξίας χιλίων περίπου δραχμῶν, καὶ διάφορα σκεύη ἀπὸ λαμποκοποῦντα χαλκόν, πολύτιμα σχεδὸν ὅπως καὶ ὁ χρυσός.

Τοὺς παρέδωσα ἐπίσης εἴκοσι (20) χρυσᾶ ποτήρια, ἀξίας χιλίων περσικῶν νομισμάτων «δαρεικῶν», καὶ διάφορα ἄλλα σκεύη ἀπὸ γνήσιον ἀστραφτερὸν χαλκόν, ποὺ ἦσαν πολύτιμα ὅπως τὸ χρυσάφι.

Καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς· «σεῖς εἶσθε ἀφιερωμένοι εἰς τὸν Κύριον καὶ τὰ ἱερὰ ἐπίσης σκεύη εἶναι ἀφιερωμένα πρὸς τὸν Κύριον, ὅπως καὶ ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος εἶναι αὐτοπροαίρετοι προσφοραὶ πρὸς τὸν Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων μας.

Τοὺς εἶπα δὲ τὰ ἑξῆς: «Σεῖς εἶσθε ἄνθρωποι ἅγιοι, ξεχωρισμένοι καὶ ἀφιερωμένοι εἰς τὸν Κύριον. Καὶ τὰ σκεύη αὐτὰ ὅμως εἶναι ἅγια, χαρισμένα εἰς Ἐκεῖνον. Τὸ δὲ ἀσῆμι αὐτὸ καὶ τὸ χρυσάφι εἶναι ἑκούσιαι προσφοραὶ διὰ τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τῶν πατέρων μας, καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι καὶ ὅλα αὐτὰ πράγματα ἅγια.

Νὰ εἶσθε λοιπὸν ἄγρυπνοι καὶ νὰ τὰ προφυλάξετε, μέχρις ὅτου παρουσιασθῆτε καὶ τὰ παραδώσετε ἐνώπιον τῶν ἀρχόντων τοῦ ναοῦ τῶν ἱερέων καὶ τῶν Λευιτῶν καὶ τῶν ἀρχόντων, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ τοποθετηθοῦν εἰς τὰ κατάλληλα μέρη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου».

Νὰ ἀγρυπνῆτε λοιπὸν καὶ νὰ προσέχετε, ἕως ὅτου φθάσετε καὶ σταθῆτε ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἱερέων καὶ τῶν Λευϊτῶν καὶ τοὺς ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῆς Ἱερουσαλήμ, εἰς τὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου, ὅπου καὶ θὰ παραδώσετε αὐτά, ποὺ σᾶς ἐμπιστεύομαι».

Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται ἐζύγισαν καὶ παρέλαβον τὸν χρυσὸν καὶ τὸν ἄργυρον, καθὼς καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη, διὰ νὰ τὰ μεταφέρουν τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μας, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ παρέλαβαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι, ποὺ ἐζυγίσθη ἐμπρός των, καθὼς καὶ τὰ ἄλλα σκεύη, διὰ νὰ τὰ μεταφέρουν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ τὰ παραδώσουν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ μας.

Ἐξεκινήσαμεν ἀπὸ τὸν ποταμὸν Ἀουὲ τὴν δωδεκάτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός, διὰ νὰ ἔλθωμεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Τὸ προστατευτικὸ δὲ χέρι τοῦ Θεοῦ ἦτο ἐπάνω μας καὶ μᾶς περιεφρούρησεν ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν καὶ τῶν πολεμίων καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς πορείας μας.

Μετὰ ταῦτα ἐξεκινήσαμεν ἀπὸ τὸ ποτάμι Ἀουέ, τὴν δωδεκάτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός, διὰ νὰ ἔλθωμεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Τὸ δὲ προστατευτικὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ἦτο ἀπλωμένον ἐπάνω μας καὶ μᾶς ἐλύτρωσεν ἀπὸ τὰ χέρια κάθε ἐχθροῦ καὶ ἀντιπάλου μας κατὰ τὴν πορείαν μας.

Ἔτσι δὲ ἤλθομεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀνεπαύθημεν ἐκεῖ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας.

Καὶ ἤλθαμεν τελικῶς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐκαθήσαμεν ἐκεῖ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας διὰ νὰ ἀναπαυθῶμεν.

Κατὰ τὴν τετάρτην ἡμέραν ἐζυγίσαμεν καὶ παρεδώσαμεν τὸ ἀργύριον καὶ τὸ χρυσίον, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη ποὺ προωρίζοντο διὰ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μας, εἰς τὰ χέρια τοῦ Μεριμώθ, υἱοῦ τοῦ Οὐρία τοῦ ἱερέως - μαζῆ μὲ αὐτὸν ἦτο καὶ ὁ Ἐλεάζαρ υἱὸς τοῦ Φινεές, καὶ μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἦσαν ὁ Ἰωζαβὰδ υἱὸς τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ὁ Νωαδία υἱὸς τοῦ Βαναΐ, οἱ Λευῖται -

Ὅταν δὲ ἔφθασεν ἡ τετάρτη ἡμέρα, ἐφέραμεν καὶ ἐζυγίσαμεν τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι καὶ τὰ ἄλλα σκεύη εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ μας. Καὶ τὰ παρεδώσαμεν εἰς τὰ χέρια τοῦ Μεριμώθ, τοῦ υἱοῦ τοῦ ἱερέως Οὐρία. Κατὰ τὴν ὥραν τῆς παραδόσεως ἦτο μαζί του καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Φινεὲς Ἐλεάζαρ. Παρευρίσκοντο ἐπίσης μαζὶ μὲ αὐτοὺς καὶ ὁ Ἰωζαβάδ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ὁ Νωαδία, ὁ υἱὸς τοῦ Βαναΐα, ποὺ ἦσαν Λευῖται.

Ὅλα δὲ αὐτὰ ἐζυγίσθησαν καὶ παρεδόθησαν καὶ ἠριθμήθησαν καὶ κατεγράφη τὸ βάρος των εἰς εἰδικὸν βιβλίον. Κατὰ τὸν καιρὸν δὲ ἐκεῖνον

Ὅλα δὲ κατεριθμήθηκαν καὶ ἐζυγίσθηκαν, ὅπως ἔπρεπε, καὶ κατεγράφη ἀμέσως τὸ συνολικὸν βάρος μὲ τὴν ἀξίαν των. Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον

οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, προσέφεραν ὁλοκαυτώματα πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ δώδεκα μόσχους διὰ τὰς ἁμαρτίας ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἐνενήκοντα ἓξ κριούς, ἑβδομήκοντα ἑπτὰ ἀρνία, δώδεκα τράγους, θυσίαν διὰ τὰς ἁμαρτίας των. Ὅλα αὐτὰ ἦσαν θυσίαι ὁλοκαυτωμάτων πρὸς τὸν Κύριον.

οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἐπέστρεψαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, προσέφεραν θυσίας ὁλοκαυτώσεως εἰς τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ. Προσέφεραν συγκεκριμένων δώδεκα (12) μοσχάρια, ὅσαι καὶ αἱ φυλαὶ τοῦ Ἰσραήλ, ὑπὲρ ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν. Προσέφεραν ἐπίσης ἐνενήντα ἕξι (96) κριάρια, ἑβδομῆντα ἑπτὰ (77) ἀρνιὰ καὶ δώδεκα (12) τράγους ὡς θυσίαν ἐξιλεώσεως ἁμαρτιῶν. Ὅλαι αὗται αἱ προσφοραὶ ἐκάησαν τελείως εἰς τὸ Θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων διὰ τὸν Κύριον.

Αὐτοὶ παρέδωσαν ἐπίσης τὸ διάταγμα τοῦ βασιλέως εἰς τοὺς διοικητὰς καὶ σατράπας τοῦ βασιλέως, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο πέραν ἀπὸ τὸν ποταμὸν Εὐφράπην. Αὐτοὶ δὲ ἐτίμησαν καὶ ἐξύψωσαν τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ.

Μετὰ τὰς θυσίας παρέδωσαν τὸ διάταγμα μὲ τὴν σφραγῖδα τοῦ βασιλέως εἰς τοὺς διοικητὰς καὶ ἐπάρχους τοῦ βασιλέως, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ διοικητικὴν περιφέρειαν. Καὶ μόλις εἶδαν αὐτοὶ τὴν βασιλικὴν διαταγήν, ἐτίμησαν καὶ ἐβοήθησαν τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ.

Ἀφοῦ ἐτελείωσαν ὅλα αὐτά, μὲ ἐπλησίασαν οἱ ἄρχοντες καὶ μοῦ εἶπαν· «ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, δὲν ἐχωρίσθησαν ἀπὸ τοὺς λαοὺς τῶν χωρῶν αὐτῶν καὶ ἀκολουθοῦν τὰ βδελυρὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθιμα τῶν Χαναναίων, τῶν Ἐθαίων, τῶν Φερεζαίων, τῶν Ἰεβουσαίων, τῶν Ἀμμωνιτῶν, τῶν Μωαβιτῶν, τῶν Μοσεραίων καὶ τῶν Ἀμορραίων, ποὺ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ὅταν ἐτακτοποιήθησαν ὅλα αὐτά, μὲ ἐπλησίασαν οἱ προεστοὶ τοῦ λαοῦ καὶ μοῦ εἶπαν: «Ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἀλλὰ καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται δὲν ἐξεχώρισαν τοὺς ἑαυτούς των ἀπὸ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς τῶν χωρῶν, ὅπου διέμεναν, καὶ ἀπὸ τὰ βδελυκτὰ εἰς τὸν Κύριον ἔθιμά των. Ἔγιναν ἕνα μὲ τοὺς Χαναναίους, τοὺς Ἐθαίους, τοὺς Φερεζαίους, τοὺς Ἰεβουσαίους, τοὺς Ἀμμωνίτας, τοὺς Μωαβίτας, τοὺς Μοσεραίους καὶ τοὺς Ἀμοραίους,

Διότι, ἔλαβον ὡς συζύγους, διὰ τὸν ἑαυτόν των καὶ διὰ τὰ παιδιά των, ἀπὸ τὰς θυγατέρας των εἰδωλολατρικῶν λαῶν. Καὶ ἔτσι ἀνεμίχθη τὸ ἅγιον σπέρμα τῶν Ἰουδαίων μὲ τοὺς λαοὺς τῶν χωρῶν αὐτῶν. Πρῶτοι δὲ ἔκαμαν ἀρχὴν εἰς τὴν ἀσύνετον αὐτὴν πρᾶξιν οἱ ἄρχοντές μας».

διότι ἐπῆραν συζύγους διὰ τοὺς ἑαυτούς των καὶ τὰ τέκνα των ἀπὸ τὰς θυγατέρας τῶν εἰδωλολατρῶν. Ἔτσι τὸ ἅγιον σπέρμα τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἀνεμείχθη μὲ τοὺς εἰδωλολάτρας τῶν περιοχῶν αὐτῶν. Οἱ πρῶτοι μάλιστα, ποὺ διέπραξαν αὐτὴν τὴν παρανομίαν, ἦσαν οἱ ἄρχοντες».

Ὅταν ἤκουσα τὸν λόγον αὐτόν, ἔσχισα τὰ ἐνδύματά μου, ἔτρεμα ὁλόκληρος καὶ ἀποσποῦσα τρίχας ἀπὸ τὴν κεφαλὴν καὶ τὸν πώγωνά μου καὶ ἐκάθισα βαθύτατα λυπημένος καὶ ἀμίλητος.

Μόλις ἄκουσα αὐτὰ τὰ λόγια, ἔσχισα τὰ ἐνδύματά μου διὰ νὰ δείξω τὴν λύπην μου, καὶ ἄρχισα νὰ τρέμω καὶ νὰ ζερριζώνω τρίχας ἀπὸ τὸ κεφάλι μου καὶ ἀπὸ τὸ πιγούνι μου, καὶ ἐκάθησα κατὰ γῆς ἀμίλητος καὶ θλιμμένος.

Κοντά μου δὲ συνεκεντρώθησαν καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι φροντίζουν διὰ τὴν γνῶσιν καὶ τὴν τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, περίλυποι καὶ αὐτοὶ διὰ τὴν παράβασιν αὐτὴν τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν. Ἐγὼ δὲ ἐξακολουθοῦσα νὰ κάθωμαι ἀμίλητος καὶ κατάπληκτος ἀπὸ τὴν λύπην ἕως τὴν ἑσπερινὴν θυσίαν.

Ἐμαζεύθηκαν τότε κοντά μου ὅλοι, ὅσοι ὑπελόγιζαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ τὸν Ἰσραήλ, καὶ ἤθελαν νὰ πληροφορηθοῦν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου ὡς πρὸς τὴν παρανομίαν αὐτὴν τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν. Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἦσαν δίπλα μου, ἐγὼ καθόμουν ἀμίλητος, ἕως τὴν ὥραν ποὺ ἐπροσφέρετο εἰς τὸν Ναὸν ἡ ἑσπερινὴ θυσία.

Κατὰ τὴν ἑσπερινὴν θυσίαν ἐσηκώθηκα ἀπὸ τὴν κατάστασιν αὐτὴν τῆς ἐντροπῆς καὶ τῆς ὀδύνης μὲ σχισμένα τὰ ἱμάτιά μου, ἔτρεμα ὁλόκληρος, ἔκλινα τὰ γόνατά μου καὶ ὕψωσα τὰ χέρια μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν.

Κατὰ τὴν ὥραν λοιπὸν τῆς προσφορᾶς τῆς ἑσπερινῆς θυσίας ἐσηκώθηκα ἀπὸ τὴν πένθιμον ἐκείνην θέσιν μου καὶ ὅπως ἤμουν, μὲ σχισμένα τὰ ροῦχα καὶ τρέμοντας ὁλόκληρος, ἐγονάτισα κατὰ γῆς καὶ ὕψωσα τὰ χέρια μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν.

Καὶ εἶπα· «Κύριε, αἰσχύνην καὶ ἐντροπὴν ἠσθάνθην νὰ ὑψώσω τὸ πρόσωπόν μου πρὸς σέ, ὦ Θεέ μου, διότι αἱ ἀνομίαι μας ἐπληθύνθησαν τόσον πολύ, ὥστε σὰν θάλασσα μᾶς ἐπλημμύρισαν ἐπάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας, τὰ δὲ σφάλματά μας εἶναι τόσον μεγάλα, ὥστε ἔφθασαν ἕως εἰς τὸν οὐρανόν.

Καὶ εἶπα: «Κύριε, αἰσθάνομαι αἰσχύνην καὶ ἐντρέπομαι νὰ ὑψώσω, Θεέ μου, τὸ πρόσωπόν μου πρὸς Σέ, διότι αἱ παρανομίαι μας εἶναι πολλαὶ καὶ ἐκάλυψαν τὰ κεφάλια μας. Τὰ σφάλματά μας εἶναι σωρὸς μεγάλος, ποὺ φθάνει ἕως τὸν οὐρανόν.

Ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῶν πατέρων μας μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς εὑρισκόμεθα ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν μεγάλης ἁμαρτίας. Διὰ τὰς ἁμαρτίας μας δὲ αὐτὰς παρεδόθημεν ἡμεῖς καὶ οἱ βασιλεῖς μας καὶ τὰ παιδιά μας εἰς τὰ χέρια τῶν βασιλέων διαφόρων ἐθνῶν, ἄλλοι μὲν διὰ νὰ σφαγοῦν μὲ ρομφαίαν, ἄλλοι διὰ νὰ ἀπαχθοῦν εἰς αἰχμαλωσίαν, ἄλλοι διὰ νὰ γίνουν θύματα λεηλασιῶν καὶ γενικῶς εἴμεθα ἐξευτελισμένοι καὶ ἐξουθενωμένοι μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῶν πατέρων μας καὶ μέχρι σήμερα εἴμαστε βυθισμένοι εἰς μεγάλην ἁμαρτίαν. Καὶ δι’ αὐτὰς ἀκριβῶς τὰς παρανομίας μας ἔχομεν παραδοθῇ καὶ ἐμεῖς καὶ οἱ βασιλεῖς μας καὶ τὰ παιδιά μας εἰς τὰ χέρια τῶν βασιλέων τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, μὲ ἀποτέλεσμα ἄλλοι νὰ σφαγοῦν μὲ ρομφαίαν καὶ ἄλλοι νὰ αἰχμαλωτισθοῦν. Δι’ αὐτὸ ἐπίσης ἐλεηλατήθησαν ὅλα τὰ ἀγαθά μας καὶ εἴμαστε ἐντροπιασμένοι μέχρι σήμερα.

Τώρα ὅμως σὺ ὁ Θεός μας, ἔδειξες ἐπιείκειαν πρὸς ἡμᾶς καὶ ηὐδόκησες νὰ διασωθῇ ἕνα ὑπόλοιπον ἀπὸ τὸ ἔθνος μας, τὸ ὁποῖον ἀφῆκες καὶ ἔδωσες εἰς ἡμᾶς ὡς στήριγμα τῶν ἱερῶν τούτων τόπων. Ὥστε σύ, ὁ Κύριος νὰ φωτίσῃς τοὺς ὀφθαλμούς μας καὶ νὰ δώσῃς μίαν ἀναζωογόνησιν ἀπὸ τὴν δουλείαν, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρέθημεν.

Τώρα ὅμως Σύ, Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἔδειξες εὐσπλαγχνίαν καὶ ἐπιείκειαν ἀπέναντί μας καὶ ἠθέλησες νὰ σωθῇ ἕνα μέρος τοῦ Ἔθνους μας. Καὶ μᾶς ἐβοήθησες νὰ ἔλθωμεν καὶ νὰ σταθῶμεν ἀσφαλεῖς εἰς τὸν ἅγιον τόπον τῆς λατρείας Σου. Ἐφώτισες τὰ μάτια μας καὶ μᾶς ἐχάρισες κάποιαν ἀναζωογόνησιν μέσα εἰς τὴν σκλαβιάν μας.

Ἐγίναμεν δοῦλοι, ἀλλὰ Κύριος ὁ Θεός μας δὲν μᾶς ἐγκατέλιπεν εἰς τὴν δουλείαν αὐτήν, διότι ἐνέβαλεν εἰς τὴν καρδίαν τῶν βασιλέων τῶν Περσῶν εὐσπλαγχνίαν πρὸς ἡμᾶς, ὥστε αὐτοὶ νὰ μᾶς δώσουν κάποιον ἀναζωογόνησιν, νὰ ἐπιτρέψουν νὰ ἀνεγερθῇ ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ μας, νὰ κτισθοῦν αἱ ἐρημωθεῖσαι περιοχαὶ τῆς χώρας μας καὶ νὰ δοθῇ ἔτσι εἰς ἡμᾶς περιτειχισμένος χῶρος εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Διότι ἀκόμη εἴμαστε δοῦλοι. Ὁ Κύριος ὅμως καὶ Θεός μας δὲν μᾶς ἐγκατέλειψεν εἰς τὴν σκλαβιάν μας, ἀλλ’ ἔστρεψεν Ἐκεῖνος τὴν εὐσπλαγχνικὴν διάθεσιν τῶν βασιλέων τῆς Περσίας ὑπὲρ ἡμῶν, ὥστε νὰ μᾶς ἐπιτρέψουν νὰ ξαναζήσωμεν. Ὁ Κύριος ἐπίσης τοὺς ἔδωσε τὴν διάθεσιν νὰ κτίσουν αὐτοὶ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ μας καὶ νὰ ἀναστήσουν καὶ ὑψώσουν τὰ ἐρείπια τῆς χώρας μας καὶ νὰ μᾶς δώσουν τόπον καταφυγῆς καὶ προστασίας εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ τώρα τί νὰ εἴπωμεν, ὦ Θεέ μας, ἔπειτα ἀπὸ τὰς δωρεὰς αὐτάς;

Τί νὰ ποῦμε μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτά, Κύριε καὶ Θεέ μας; Διότι ἐμεῖς εἴμαστε ἔνοχοι ἐνώπιόν Σου, ἐπειδὴ ἐγκατελείψαμεν τὰς ἐντολάς Σου,

Εἴμεθα κατεντροπιασμένοι ἐνώπιόν σου, διότι ἡμεῖς ἐγκατελείψεμεν τὰς ἐντολάς σου, τὰς ὁποίας μᾶς ἔδωσες διὰ μέσου τῶν δούλων σου τῶν προφητῶν λέγων· Ἡ γῆ, εἰς τὴν ὁποίαν εἰσέρχεσθε διὰ νὰ τὴν κληρονομήσετε, εἶναι χώρα ἀναστατωμένη καὶ μολυσμένη ἀπὸ τὰς μετακινήσεις διαφόρων εἰδωλολατρικῶν θεῶν, μολυσμένη ἀπὸ τὰς βδελυράς των πράξεις ποὺ ἀπομακρύνουν ἀπὸ σὲ τὸν Θεόν· καὶ αἱ ἀκάθαρτοι αὐταὶ πράξεις ἐγέμισαν ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρον ἕως τὸ ἄλλο τὴν χώραν μας.

τὰς ὁποίας μᾶς παρήγγειλες διὰ μέσου τῶν δούλων Σου, τῶν Προφητῶν, ὅταν μᾶς εἶπες: «Ἡ χώρα, εἰς τὴν ὁποίαν εἰσέρχεσθε διὰ νὰ τὴν κληρονομήσετε, εἶναι τόπος διελεύσεως πολλῶν λαῶν, μολυσμένος ἀπὸ τὰς μετακινήσεις τῶν εἰδωλολατρῶν αὐτῶν, ποὺ ἔχουν μαζί των καὶ τὰ βδελυκτὰ εἰς τὸν Κύριον εἴδωλά των, μὲ τὰ ὁποῖα τὴν ἐγέμισαν, ὅπως καὶ μὲ τὰς ἁμαρτίας των, ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρον τῆς ἕως τὸ ἄλλο, καὶ τὴν ἐμόλυναν μὲ τὰ βδελύγματά των.

Δι’ αὐτὸ μὴ δίδετε τὰς θυγατέρας σας ὡς συζύγους εἰς τὰ παιδιὰ αὐτῶν καὶ ἀπὸ τὰς θυγατέρας αὐτῶν μὴ λαμβάνετε σεῖς συζύγους διὰ τὰ παιδιά σας. Μὴ ἐπιζητήσετε εἰρηνικὴν συμβίωσιν μὲ αὐτοὺς καὶ κανέναι ἀγαθὸν μὴ ζητήσετε ποτὲ ἀπὸ αὐτούς· καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μείνετε ἀμόλυντοι, ὥστε νὰ ἐνισχυθῆτε ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ νὰ φάγετε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς αὐτῆς καὶ νὰ μεταδώσετε αὐτὰ ὡς κληρονομίαν αἰώνιον εἰς τὰ παιδιά σας.

Προσέχετε λοιπὸν τώρα, ὥστε νὰ μὴ δώσετε τὰς Θυγατέρας σας ὡς συζύγους εἰς τοὺς υἱούς των καὶ νὰ μὴ πάρετε διὰ τοὺς υἱούς σας συζύγους ἀπὸ τὰς θυγατέρας των. Νὰ μὴ ἐπιδιώξετε ἐπίσης νὰ ἔχετε εἰρηνικὰς σχέσεις μαζί τῶν, οὔτε νὰ θελήσετέ ποτὲ τὸ καλόν των. Ἐὰν ἐφαρμόσετε τὸν λόγον μου, θὰ εἶσθε ἰσχυροὶ καὶ θὰ ἀπολαύσετε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς καὶ θὰ τὰ ἀφήσετε ὡς κληρονομίαν εἰς τὰ παιδιά σας αἰωνίως».

Παρ’ ὅλα ὅμως τὰ δεινά, τὰ ὁποῖα μᾶς εὑρῆκαν ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτωλῶν μας ἔργων καὶ τῆς μεγάλης μας ἁμαρτίας τῆς εἰδωλολατρείας, ἀναγνωρίζομεν καὶ ὁμολογοῦμεν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεὸς ἐλεήμων, ὅπως ὁ Θεός μας. Διότι, Κύριε, σὺ μᾶς συνεχώρησες τὰς ἀνομίας καὶ μᾶς ἔδωσες ἄνεσιν καὶ σωτηρίαν.

Ὅμως, μολονότι μᾶς εὑρῆκαν ὅλαι αὐταὶ αἱ συμφοραὶ ἐξ αἰτίας τῶν πονηρῶν ἔργων μας καὶ τῆς μεγάλης παρανομίας μας, βλέπομεν καὶ ὁμολογοῦμεν. Κύριε, ὅτι κανεὶς ἄλλος δὲν εἶναι τόσον εὔσπλαγχνος ὅσον Σύ, ὁ Θεός μας, διότι ἐλάφρυνες τὸ βάρος τῶν ἀνομιῶν μας. Τὰς συνεχώρησες καὶ μᾶς ἔσωσες.

Ἡμεῖς ἐγυρίσαμεν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ κατεπατήσαμεν τὰς ἐντολάς σου, διότι ἤλθομεν εἰς γάμου κοινωνίαν μὲ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς τῶν περιοχῶν αὐτῶν. Ἀλλὰ σὲ παρακαλοῦμεν μὴ ὀργισθῇς ἐναντίον μας, μὴ ἀποστείλῃς ὄλεθρον καὶ ἀφανισμὸν ἐναντίον μας, ὥστε νὰ μὴ ἀπολειφθῇ καὶ διασωθῇ κάποιο ὑπόλοιπον ἀπὸ τὸ ἔθνος μας.

Ἀναγνωρίζομεν ὅτι ἐφύγαμεν μακριά Σου μὲ τὸ νὰ μὴ ὑπολογίσωμεν τὰς ἐντολάς Σου καὶ νὰ συνάψωμεν γάμους μὲ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς τῶν χωρῶν αὐτῶν. Μὴ ὀργισθῇς, Κύριε, ἐναντίον μας διὰ τὴν παρανομίαν μας αὐτὴν αἰωνίως, ὥστε νὰ μὴ διὰ σωθῇ κανεὶς ἀπὸ ἡμᾶς.

Κύριε, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, εἶσαι δίκαιος, διότι ἐπέτρεψες καὶ ἀπεμείναμεν ἐν τῇ ζωῇ διασωθέντες ἡμεῖς, ὑπόλοιπον ἀπὸ τὸ ἔθνος μας, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ ἡμέρα ἡ σημερινή. Ἰδοὺ ἡμεῖς, οἱ βαρυνόμενοι μὲ τὰς ἁμαρτίας μας, εὑρισκόμεθα ἐνώπιόν σου καὶ δὲν ἔχομεν τὸ θάρρος, καὶ δὲν μᾶς εἶναι δυνατὸν ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας νὰ σταθῶμεν ἐμπρὸς εἰς σέ».

Κύριε, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, εἶσαι δίκαιος, διότι μᾶς ἐτιμώρησες μέν, ἀλλ’ ἐπέτρεψες νὰ ζήσωμεν καὶ νὰ ἐπανέλθωμεν σῶοι εἰς τὴν Πατρίδα μας, αὐτοὶ ἔστω ποὺ εἴμαστε ἐδῶ κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν. Ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς τώρα εἴμαστε ἐμπρός Σου φορτωμένοι τὰ ἁμαρτήματά μας. Αἰσθανόμαστε δὲ ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ κανεὶς ἔνοχος τέτοιων ἁμαρτιῶν ἐνώπιόν Σου».

Κατὰ τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν προσηύχετο ὁ Ἔσδρας καὶ μετὰ δακρύων ἐξηγόρευσε τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ, προσηύχετο δὲ αὐτὸς ἐνώπιον τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ, συνεκεντρώθη γύρω ἀπὸ αὐτὸν πολὺ πλῆθος Ἰσραηλιτῶν, ἄνδρες, γυναῖκες καὶ νέοι. Ὅλοι δὲ αὐτοὶ ἔκλαιον μὲ μεγάλην φωνήν.

Καὶ ἐνῷ ὁ Ἔσδρας προσηύχετο καὶ ἐξωμολογεῖτο μὲ δάκρυα τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ καὶ ἔμενεν ἐκεῖ, ἐνώπιον τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν στάσιν τῆς προσευχῆς, ἐμαζεύθηκαν κοντά του πλῆθος πολὺ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, ἄνδρες καὶ γυναῖκες καὶ νέοι, οἱ ὁποῖοι ἔκλαιαν ὅλοι μαζὶ καὶ ἐφώναζαν δυνατά, διὰ νὰ δείχνουν τὸ πένθος των.

Ὁ Σεχενίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεὴλ ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠλάμ, ἐοηκώθηκε καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἔσδραν· «ἡμεῖς ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας, διότι ἐπήραμεν ὡς συζύγους καὶ ἐγκατεστήσαμεν εἰς τοὺς οἴκους μας ξένας γυναῖκας ἀπὸ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς τῆς χώρας αὐτῆς. Ἀλλὰ τώρα ὑπάρχει κάποια ἐλπὶς διορθώσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν διὰ τὴν παρανομίαν των αὐτήν.

Ἐπῆρε τότε τὸν λόγον ὁ Σεχενίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεήλ, ποὺ ἦτο ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠλάμ, καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἔσδραν: «Ἔχομεν ἁμαρτήσει καὶ εἴμαστε ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας. Παρέβημεν τὴν διαθήκην μας μὲ Ἐκεῖνον, μὲ τὸ ὅτι ἐβάλαμεν εἰς τὰ σπίτια μας ὡς συζύγους μας ξένας γυναῖκας ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη τῆς γῆς. Παρὰ ταῦτα ὅμως ὑπάρχει ἀκόμη ἐλπὶς διορθώσεως τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὡς πρὸς τὸ ἁμάρτημα αὐτό.

Ἂς κάμωμεν αὐτὴν τὴν στιγμὴν μίαν συμφωνίαν καὶ ἂς δώσωμεν μίαν ὑπόσχεσιν πρὸς τὸν Θεὸν ἡμῶν, νὰ ἐκδιώξωμεν ὅλας τὰς γυναῖκας τὰς εἰδωλολάτριδας καὶ τὰ τέκνα ποὺ ἐγεννήθησαν ἀπὸ αὐτάς, ὅπως καὶ σὺ κρίνεις καλόν. Σήκω, λοιπόν, φοβέρισε τοὺς παραβάτας μὲ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ μας καὶ ἂς γίνῃ, ὅπως ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ διατάσσει.

Τώρα λοιπὸν ἂς συνάψωμεν συμφωνίαν μὲ τὸν Θεόν μας καὶ ἂς δώσωμεν τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι θὰ ἐκδιώξωμεν ὅλας τὰς ξένας γυναῖκας καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ ἐγέννησαν αὐταί, ὅπως θὰ τὸ ἀποφασίσῃς σύ, ὁ ἡγέτης μας καὶ ἐκπρόσωπος τοῦ Κυρίου. Σήκω ἐπάνω καὶ φοβέρισε τοὺς παραβάτας μὲ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ μας· καὶ ἂς γίνῃ αὐτό, ποὺ ὁρίζει ὁ Νόμος τοῦ Κυρίου.

Σήκω, διότι τὸ ὅλον ζήτημα εὑρίσκεται πλέον εἰς τὰ χέρια σου. Ἡμεῖς δὲ εἴμεθα μαζῆ σου. Ἔχε θάρρος καὶ ἐκτέλεσε τὸ καθῆκον σου».

Σήκω ἀμέσως, διότι ἡ ὑπόθεσις αὐτὴ κρέμεται ἀπὸ σέ. Σὲ διαβεβαιώνομεν δὲ ὅτι εἴμαστε μαζί σου καὶ ἐμεῖς. Δείξου γενναῖος καὶ κάμε αὐτὸ ποὺ πρέπει».

Ὁ Ἔσδρας ἐσηκώθηκε, ὥρκισε τοὺς ἄρχοντας, τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας καὶ ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὅτι θὰ ἐφαρμόσουν αὐτὰ τὰ λόγια. Ἐκεῖνοι ἐδέχθησαν καὶ ὡρκίσθησαν δι’ αὐτό.

Καὶ ἐσηκώθη πράγματι ὁ Ἔσδρας καὶ ὥρκισε τοὺς ἄρχοντας, τοὺς ἱερεῖς, τοὺς Λευίτας καὶ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας ὅτι θὰ συμμορφωθοῦν πρὸς τὴν ὑπόσχεσιν αὐτήν, ποὺ ἔδωσεν ἐκ μέρους των ὁ Σεχενίας. Καὶ ὠρκίσθηκαν ἀμέσως ὅλοι.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτά, ἐσηκώθη ὁ Ἔσδρας ἐπρὸς ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ Ἰωανάν, υἱοῦ τοῦ Ἐλισούβ. Εἰσῆλθεν ἐκεῖ ἀλλὰ οὔτε ἄρτον ἔφαγε οὔτε νερὸ ἔπιε, διότι ἦτο πάρα πολὺ λυπημένος διὰ τὴν παράβασιν αὐτὴν τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν.

Μετὰ ταῦτα ἔφυγεν ὁ Ἔσδρας ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἐλισοὺβ Ἰωανάν, ποὺ ἦτο σκευοφυλάκιον καὶ θησαυροφυλάκιον, καὶ ἔμεινε κλεισμένος εἰς αὐτό. Καὶ ἐνῷ ἦτο ἐκεῖ, δὲν ἔφαγε ψωμὶ καὶ δὲν ἤπιε νερό, διότι ἐπενθοῦσε διὰ τὴν παρανομίαν τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εἶχαν ἐπιστρέψει ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν.

Οἱ ἄρχοντες ἐξέδωσαν προκήρυξιν πρὸς ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ εὑρίσκοντο εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ, νὰ συγκεντρωθοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ προσετίθετο εἰς τὴν προκήρυξιν:

Ἔστειλαν ἐν τῷ μεταξὺ κήρυκας εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ πρὸς ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, καὶ τοὺς ἐκάλεσαν νὰ συγκεντρωθοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

«Θὰ ἀναθεματισθῇ ὅλη ἡ περιουσία ἐκείνου τοῦ Ἰσραηλίτου, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἤρχετο ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφασιν τῶν Ἰουδαίων ἀρχόντων καὶ πρεσβυτέρων. Καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος θὰ γίνῃ ἀποσυνάγωγος ἀπὸ τὴν κοινότητα τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εἶχαν ἐπανέλθει ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας».

Τοὺς εἶπαν μάλιστα ὅτι, ὁποιοσδήποτε δὲν θὰ ἔλθῃ μέσα εἰς τρεῖς ἡμέρας εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, συμφώνως πρὸς τὴν ἀπόφασιν τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν προεστῶν τοῦ λαοῦ, θὰ τιμωρηθῇ. Ὅλη ἡ περιουσία του θὰ ἀναθεματισθῇ, μὲ συνέπειαν νὰ δημευθῇ καὶ νὰ δοθῇ εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, ὁ ἴδιος δὲ θὰ ἀφορισθῇ καὶ θὰ ἀποκοπῇ ἀπὸ τὴν κοινότητα τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἐπέστρεψαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα.

Πράγματι ὅλοι οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα καὶ τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμὶν ἦλθαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν. Αὐτὸ ἔγινε κατὰ τὸν ἔνατον μῆνα. Τὴν εἰκοστὴν τοῦ μηνὸς αὐτοῦ ὅλος ὁ λαὸς ἐξ αἰτίας τοῦ ζητήματος τούτου συνεκεντρώθη εἰς εὐρύχωρον ἀνοικτὸν χῶρον ἐνώπιον τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἔτρεμαν ἀπὸ τὸν φόβον των καὶ ἀπὸ τὸ ψῦχος τοῦ χειμῶνος.

Κατόπιν τούτου ἐμαζεύθηκαν ὅλοι οἱ ἄνδρες τῶν φυλῶν Ἰούδα καὶ Βενιαμὶν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μέσα εἰς τὸ ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα τῶν τριῶν ἡμερῶν. Ἦτο δὲ τότε ὁ ἔνατος μῆνας τοῦ χρόνου. Εἰς τὰς εἴκοσι λοιπὸν τοῦ ἐνάτου μηνὸς ἐμαζεύθηκαν καὶ ἐκάθησαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὴν πλατεῖαν τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ ἔτρεμαν καὶ λόγῳ τοῦ φόβου των διὰ τὴν παρανομίαν των καὶ ἀπὸ τὸ κρύο τοῦ χειμῶνος.

Ὁ Ἔσδρας ὁ ἱερεὺς ἐσηκώθη καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «σεῖς ἔχετε παραβῆ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπήρατε καὶ ἐγκατεστήσατε εἰς τὰ σπίτια σας γυναῖκας ξένας καὶ ἔτσι προσθέσατε νέαν ἁμαρτίαν ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἐσηκώθη τότε ὁ ἱερεὺς Ἔσδρας καὶ τοὺς εἶπε: «Ἔχετε παραβῆ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, μὲ τὸ νὰ πάρετε ὡς συζύγους σας ξένας γυναῖκας. Ἔτσι ἐπροσθέσατε καὶ ἄλλην παρανομίαν εἰς τὰς ἕως τώρα ἁμαρτίας τοῦ Ἰσραήλ.

Τώρα, λοιπόν, δοξάσατε μὲ τὰ ἔργα σας Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων μας, πράξατε τὸ εὐάρεστον ἐνώπιόν του καὶ ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ τοὺς λαοὺς τῆς χώρας αὐτῆς καὶ ἐκδιώξατε τὰς ξένας γυναῖκας».

Τώρα λοιπὸν νὰ δοξάσετε τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τῶν πατέρων μας καὶ νὰ κάμετε αὐτό, ποὺ εἶναι ἀρεστὸν εἰς Ἐκεῖνον. Νὰ ξεχωρίσετε δηλαδὴ τοὺς ἑαυτούς σας ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη τῆς γῆς καὶ νὰ ἀποκοπῆτε ἀπὸ τὰς ξένας γυναῖκας».

Ὅλη ἡ συγκέντρωσις τῶν Ἰουδαίων ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπαν· «αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι δύσκολον νὰ τεθῇ ἄμεσως εἰς ἐφαρμογήν,

Καὶ ἀπεκρίθησαν ὅλοι μαζὶ οἱ Ἰσραηλῖται καὶ εἶπαν: «Εἶναι πολὺ σοβαρὸν καὶ μέγα αὐτό, ποὺ λέγεις νὰ κάμωμεν.

διότι ὁ λαὸς εἶναι πολύς, ὁ δὲ καιρὸς εἶναι χειμωνιάτικος καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἱστάμεθα ἔξω εἰς τὸ ὕπαιθρον. Τὸ δὲ ἔργον αὐτὸ τῆς καθάρσεως δὲν εἶναι ἔργον μιᾶς ἡμέρας ἢ δύο ἡμερῶν, διότι οἱ ἔνοχοι τῆς πράξεως αὐτῆς εἶναι πάρα πολλοί.

Ἐπειδὴ ὅμως εἴμαστε ἐδῶ πολὺς λαὸς καὶ ὁ καιρὸς εἶναι ψυχρὸς καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ κανεὶς ἐδῶ ἔξω, καὶ ἐπειδὴ τὸ ζήτημα αὐτὸ δὲν τακτοποιεῖται εἰς μίαν ἢ δύο ἡμέρας, διότι πολλοὶ εἴμαστε οἱ ἔνοχοι αὐτῆς τῆς παρανομίας, προτείνομεν τὸ ἑξῆς:

Ἐξυπηρετικὸν τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς εἶναι νὰ μείνουν εἰς τὴν συγκέντρωσιν αὐτὴν οἱ ἄρχοντές μας. Ὅλοι δὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν ἀπὸ τὰς ἄλλας ἰουδαϊκὰς πόλεις καὶ ἔχουν λάβει ξένας γυναῖκας, ἂς ἔρχωνται εἰς ὡρισμένας ἡμέρας μαζῆ μὲ τοὺς περσβυτέρους τῶν πόλεών των καὶ τοὺς δικαστὰς αὐτῶν, διὰ νὰ ἀπομακρύνουν τὰς ξένας γυναῖκας καὶ ἔτσι νὰ ἀποστρέψουν τὴν μεγάλην ὀργὴν τοῦ Θεοῦ μας ἀπὸ ἡμᾶς διὰ τὸ γεγονὸς τοῦτο».

Ἂς μείνουν ἐδῶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ οἱ ἄρχοντές μας ὡς ἐπὶ κεφαλῆς ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ὅλοι δὲ ἐκεῖνοι, ποὺ ἐπῆραν ξένας γυναῖκας καὶ κατοικοῦν εἰς τὰς πόλεις μας, ἂς ἔρχωνται κατὰ σειράν, εἰς τὰς ὡρισμένας διὰ τὸν καθένα ἡμέρας, μαζὶ μὲ τοὺς προεστοὺς τῆς κάθε πόλεως, καὶ ἂς ἐκδικάζουν οἱ κριταὶ τὴν κάθε περίπτωσιν, ὥστε νὰ παύσῃ ἡ μεγάλη ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μας ἐναντίον μας διὰ τὴν παρανομίαν αὐτήν».

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸν Ἰωνάθαν, υἱὸν τοῦ Ἀσαήλ, καὶ τὸν Ἰαζίαν υἱὸν τοῦ Θεκωέ, δὲν ὑπῆρχεν ἄλλος μαζῆ μου, διὰ νὰ βοηθήσῃ εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Ὁ δὲ Μεσολλὰμ καὶ ὁ Σαββαθαῒ ὁ Λευίτης τοὺς ἐβοηθοῦσαν.

Συμφώνησαν δὲ ὅλοι πρὸς τὴν πρότασιν αὐτὴν πλὴν τοῦ Ἰωνάθαν, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀσαήλ, καὶ τοῦ Ἰαζία, τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεκωέ, οἱ ὁποῖοι ἐπῆραν τὸ μέρος μου. Συμπαραστάται αὐτῶν τῶν δύο ἦσαν ἐπίσης ὁ Μεσολλὰμ καὶ ὁ Λευίτης Σαββαθαΐ.

Ἔτσι ἔπραξαν οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν. Ἐπελέγησαν ὁ Ἔσδρας ὁ ἱερεύς, καὶ οἱ ἄρχοντες τῶν οἰκογενειῶν κατὰ πατριάς, ὅλοι ὀνομαστοί, καὶ συνεκεντρώθησαν κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ δεκάτου μηνὸς νὰ ἐξετάσουν τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν.

Τὸ συνετὸν ὅμως ἦτο νὰ γίνῃ δεκτὴ αὐτὴ ἡ γνώμη τῶν πολλῶν καὶ τελικῶς ἔγινεν ὅπως εἶπαν οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα. Κατόπιν τούτου ἐξεχωρίσθησαν ὡς μέλη εἰδικῆς ἐπιτροπῆς ὁ ἱερεὺς Ἔσδρας καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν, ὅλοι γνωστοὶ κατ’ ὄνομα. Καὶ ἐπανῆλθαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ δεκάτου μηνός, διὰ νὰ τακτοποιήσουν τὴν ἐκκρεμότητα αὐτὴν τῆς παρανομίας τῶν μεικτῶν γάμων.

Ἐτελείωσαν δὲ τὸ ἔργον των δι’ ὅλους τοὺς ἄνδρας, ποὺ εἶχαν λάβει ξένας γυναῖκας μέχρι τῆς πρώτης ἡμέρας τοῦ πρώτου μηνός.

Καὶ ἀφοῦ ἐξήτασαν ὅλας τὰς περιπτώσεις τῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πάρει ὡς συζύγους των ξένας γυναῖκας, ἐτελείωσαν τὸ ἔργον των τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνὸς τοῦ ἑπομένου ἔτους.

Ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τῶν ἱερέων, ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν λάβει γυναῖκας ξένας ὡς συζύγους, εὑρέθησαν ὅτι ἦσαν: Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰησοῦ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσεδὲκ καὶ τῶν συντρόφων αὐτοῦ, ὁ Μαασία, ὁ Ἀλιέζερ, ὁ Ἰαρὶβ καὶ ὁ Γαδαλία.

Ἀπὸ τὴν ἔρευναν εὑρέθη ὅτι μεταξὺ τῶν ἱερατικῶν οἰκογενειῶν ἐπῆραν ξένας γυναῖκας οἱ ἑξῆς: Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ τοὺς ἀδελφούς του ὁ Μαασία, ὁ Ἐλιέζερ, ὁ Ἰαρὶβ καὶ ὁ Γαδαλία.

Αὐτοὶ ἄπλωσαν τὸ χέρι καὶ ἔδωσαν ὑπόσχεσιν νὰ ἀπομακρύνουν τὰς ξένας γυναῖκας των. Εἰς ἐξιλέωσίν των προσέφεραν ἕνα κριὸν ὁ καθένας ἀπὸ τὸ ποίμνιόν του.

Συμφώνησαν δὲ αὐτοὶ καὶ ὑποσχέθηκαν νὰ διώξουν τὰς γυναῖκας των καὶ νὰ προσφέρουν διὰ τὴν παράβασίν των ἕνα κριάρι ἀπὸ τὰ ποίμνια των ὡς θυσίαν ἐξιλεώσεως.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἐμμήρ, ὁ Ἀνανὶ καὶ ὁ Ζαβδία.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἐμμὴρ ἐπῆραν ξένας γυναῖκας ὁ Ἀνανὶ καὶ ὁ Ζαβδία.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠράμ, ὁ Μασαήλ, ὁ Ἐλία, ὁ Σαμαΐα, ὁ Ἰεὴλ καὶ ὁ Ὀζία.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠρὰμ ὁ Μασαήλ, ὁ Ἐλιά, ὁ Σαμαΐα, ὁ Ἰεὴλ καὶ ὁ Ὀζία.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Φασούρ, ὁ Ἐλιωναΐ, ὁ Μαασία, ὁ Ἰσμαήλ, ὁ Ναθαναήλ, ὁ Ἰωζαβὰδ καὶ ὁ Ἠλασά.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Φασοὺρ ὁ Ἐλιωναΐ, ὁ Μαασία, ὁ Ἰσμαήλ, ὁ Ναθαναήλ, ὁ Ἰωζαβὰδ καὶ ὁ Ἠλασά. Αὐτοὶ ὅλοι ἦσαν ἱερεῖς.

Ἀπὸ τοὺς Λευίτας ἦσαν, ὁ Ἰωζαβάδ, ὁ Σαμού, ὁ Κωλία (αὐτὸς εἶναι ὁ Κωλίτας), ὁ Φεθεΐα, ὁ Ἰόδομ καὶ ὁ Ἐλιέζερ.

Ἀπὸ δὲ τοὺς Λευίτας ἐπῆραν ξένας γυναῖκας ὁ Ἰωζαβάδ, ὁ Σαμού, ὁ Κωλία (ποὺ ἐλέγετο καὶ Κωλίτας), ὁ Φεθεΐα, ὁ Ἰοδὸμ καὶ ὁ Ἐλιέζερ.

Ἀπὸ τοὺς ψάλτας ἦσαν, ὁ Ἐλισάβ. Ἀπὸ τοὺς θυρωροὺς ἦσαν ὁ Σολμήν, ὁ Τελμὴν καὶ ὁ Ὠδούθ.

Ἀπὸ τοὺς ἱεροψάλτας ὁ Ἐλισὰβ, καὶ ἀπὸ τοὺς θυρωροὺς ὁ Σολμήν, ὁ Τελμὴν καὶ ὁ Ὠδούθ.

Ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἰσραηλίτας, ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Φόρος, ἦσαν ὁ Ραμία, ὁ Ἀζία, ὁ Μελχία, ὁ Μεαμίν, ὁ Ἐλεάζαρ, ὁ Ἀσαβία καὶ ὁ Βαναία.

Ἀπὸ δὲ τὸν λαὸν τῶν Ἰσραηλιτῶν εἶχαν πάρει ξένας γυναῖκας οἱ ἐξῇς: Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Φόρος ὁ Ραμία, ὁ Ἀζία, ὁ Μελχία, ὁ Μεαμίν, ὁ Ἐλεαζάρ, ὁ Ἀσαβία καὶ ὁ Βαναία.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠλὰμ ἦσαν ὁ Ματθανία, ὁ Ζαχαρία, ὁ Ἰαϊήλ, ὁ Ἀβδία, ὁ Ἰαριμὼθ καὶ ὁ Ἠλία.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠλὰμ ὁ Ματθανία, ὁ Ζαχαρία, ὁ Ἰαϊήλ, ὁ Ἀβδιά, ὁ Ἰαριμὼθ καὶ ὁ Ἠλία.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ζαθονά, ὁ Ἐλιωναΐ, ὁ Ἐλισούβ, ὁ Ματθαναΐ, ὁ Ἀρμώθ, ὁ Ζαβὰδ καὶ ὁ Ὀζιζά.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ζαθονὰ ὁ Ἐλιωναΐ, ὁ Ἐλισούβ, ὁ Ματθαναΐ, ὁ Ἀρμώθ, ὁ Ζαβὰδ καὶ ὁ Ὀζιζά.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βαβεῒ ἦσαν ὁ Ἰωανάν, ὁ Ἀνανία, ὁ Ζαβοὺ καὶ ὁ Θαλί.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βαβεῒ ὁ Ἰωανάν, ὁ Ἀνανία, ὁ Ζαβοὺ καὶ ὁ Θαλί.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βανουῒ ἦσαν ὁ Μοσολλάμ, ὁ Μολούχ, ὁ Ἀδαΐας, ὁ Ἰασούβ, ὁ Σαλουΐα καὶ ὁ Ρημώθ.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βανουῒ ὁ Μοσολλάμ, ὁ Μαλούχ, ὁ Ἀδαΐας, ὁ Ἰασούβ, ὁ Σαλουΐα καὶ ὁ Ρημώθ.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Φαὰθ Μωὰβ ἦσαν ὁ Ἐδνέ, ὁ Χαλήλ, ὁ Βαναία, ὁ Μαασία, ὁ Ματθανία, ὁ Βεσελεήλ, ὁ Βανουῒ καὶ ὁ Μανασσῆς.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Φαὰθ Μωὰβ ὁ Ἐδνέ, ὁ Χαλήλ, ὁ Βαναία, ὁ Μαασία, ὁ Ματθανία, ὁ Βεσελεήλ, ὁ Βανουῒ καὶ ὁ Μανασσῆ.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠρὰμ ἦσαν ὁ Ἐλιέζερ, ὁ Ἰεσία, ὁ Μελχία, ὁ Σαμαΐας, ὁ Συμεών,

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠρὰμ ὁ Ἐλιεζέρ, ὁ Ἰεσία, ὁ Μελχία, ὁ Σαμαΐας, ὁ Συμεών,

ὁ Βενιαμίν, ὁ Βαλούχ, ὁ Σαμαρία.

ὁ Βενιαμίν, ὁ Βαλοὺχ καὶ ὁ Σαμαρία.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀσὴμ ἦσαν Μετθανία, ὁ Ματθαθά, ὁ Ζαδάβ, ὁ Ἐλιφαλέτ, ὁ Ἱεραμί, ὁ Μανασσῆ, ὁ Σεμεΐ.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀσὴμ ὁ Μετθανία, ὁ Ματθαθά, ὁ Ζαδάβ, ὁ Ἐλιφαλέτ, ὁ Ἱεραμί, ὁ Μανασσῆ καὶ ὁ Σεμεΐ.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βανὶ ἦσαν ὁ Μοοδία, ὁ Ἀμαράμ, ὁ Οὐήλ,

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βανὶ ὁ Μοοδία, ὁ Ἀμράμ, ὁ Οὐήλ,

ὁ Βαναία, ὁ Βαδαία, ὁ Χελκία,

ὁ Βαναία, ὁ Βαδαία, ὁ Χελκία,

ὁ Οὐοανία, ὁ Μαριμώθ, ὁ Ἐλιασίφ,

ὁ Οὐουανία, ὁ Μαριμώθ, ὁ Ἐλιασίφ,

ὁ Ματθανία καὶ ὁ Ματθαναΐ.

ὁ Ματθανία καὶ ὁ Ματθαναΐ. Τὸ ἴδιο ἔκαμαν καὶ

Τὸ ἴδιον ἔπραξαν οἱ υἱοὶ τοῦ Βανουῒ καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ Σεμεΐ.

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βανουΐ, ὅπως καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σεμεΐ.

Καὶ ὁ Σελεμία, ὁ Νάθαν, Ἀδαΐα,

Παραβάται ἐπίσης ἦσαν καὶ ὁ Σελεμία, ὁ Νάθαν, ὁ Ἀδαΐα,

ὁ Μαχαδναβού, ὁ Σεσεΐ, Σαριού,

ὁ Μαχαδναβού, ὁ Σεσεΐ, ὁ Σαριού,

ὁ Ἐζριήλ, ὁ Σελεμία, ὁ Σαμαρία,

ὁ Ἐζριήλ, ὁ Σελεμία, ὁ Σαμαρία,

ὁ Σελλούμ, ὁ Ἀμαρεία, ὁ Ἰωσήφ.

ὁ Σελλούμ, ὁ Ἀμαρεία καὶ ὁ Ἰωσήφ.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ναβοὺ ἦσαν ὁ Ἰαήλ, ὁ Ματθανίας, ὁ Ζαβάδ ὁ Ζεββενάς, ὁ Ἰαδαί, ὁ Ἰωὴλ καὶ ὁ Βαναία.

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ναβοὺ παραβάται ἦσαν ὁ Ἰαήλ, ὁ Ματθανίας, ὁ Ζαβάδ, ὁ Ζεββενάς, ὁ Ἰαδαί, ὁ Ἰωὴλ καὶ ὁ Βαναία.

Ὅλοι αὐτοὶ εἶχαν λάβει γυναῖκας ξένας ἀλλοεθνεῖς, μὲ τὰς ὁποίας ἐγέννησαν καὶ ἀπέκτησαν υἱούς.

Ὅλοι αὐτοὶ εἶχαν πάρει ξένας γυναῖκας καὶ ἀπέκτησαν μαζί των καὶ παιδιά.