Ἰωάννου Α'

Γι’ αὐτὸ ποὺ ἦταν ἐξ ἀρχῆς, γι’ αὐτὸ ποὺ ἀκούσαμε, γι’ αὐτὸ ποὺ εἴδαμε μὲ τὰ μάτια μας, γι’ αὐτὸ ποὺ ἀπολαύσαμε σὰν ἔκπαγλο θέαμα καὶ τὰ χέρια μας ψηλάφησαν, γιὰ τὸ Λόγο, ποὺ εἶναι ἡ ζωή, γι’ αὐτὸ σᾶς κηρύττουμε.

Ἐκεῖνο ποὺ ὑπῆρχεν, ὅταν ἤρχισεν ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου, τὸ ὁποῖον ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι μὲ τὰ αὐτιά μας ἠκούσαμεν, τὸ ὁποῖον μὲ τὰ μάτια μας ἔχομεν ἴδει, τὸ ὁποῖον εἴδαμεν καλὰ καὶ αἱ χεῖρες μας ἐψηλάφησαν, θέλω δηλαδὴ νὰ εἴπω περὶ τοῦ ἐνυποστάτου Λόγου, ὁ ὁποῖος ἔχει μέσα του ζωὴν καὶ τὴν μεταδίδει καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Διὰ τὸν Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρχε προαιωνίως, πρὸ πάσης πνευματικῆς καὶ ὑλικῆς δημιουργίας, τὸν ὁποῖον ἠκούσαμεν μὲ τὰ αὐτιά μας καὶ τὸν εἴδαμεν καλὰ μὲ τὰ ἴδια μας τὰ μάτια, καὶ εἴδαμε καὶ ξαναείδαμε πολλὲς φορές, καὶ αἱ χεῖρες μας ἐψηλάφησαν, διὰ τὸν ἐνυπόστατον Λόγον, ὁ ὁποῖος ἔχει προαιωνίως τὴν ζωὴν καὶ μεταδίδει ζωήν.

Ἡ δὲ ζωὴ φανερώθηκε, καὶ εἴδαμε καὶ βεβαιώνουμε ὡς μάρτυρες καὶ ἀναγγέλλουμε τὴ ζωὴ τὴν αἰώνια, ποὺ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ φανερώθηκε σὲ μᾶς.

(Καὶ ἡ ἐνυπόστατος ζωὴ ἐνηνθρώπησε καὶ ἐφανερώθη μὲ σάρκα ὡς ἄνθρωπος καὶ ἔχομεν ἴδει μὲ τὰ μάτια μας τὴν ζωὴν αὐτὴν καὶ δίδομεν μαρτυρίαν δι’ αὐτὴν καὶ σᾶς ἀναγγέλλομεν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ποὺ ἀϊδίως ὑπῆρχε πλησίον τοῦ Πατρὸς καὶ ἦτο ἐνωμένη μὲ αὐτὸν καὶ ἐφανερώθη εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς πρώτους μαθητάς).

- Καὶ αὐτὴ ἡ ἐνυπόστατος ζωὴ ἔλαβε τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ ἐφανερώθη μεταξύ μας καὶ τὴν ἔχομεν ἴδει μὲ τὰ μάτια μας καὶ δίδομεν ἐπίσημον μαρτυρίαν καὶ σᾶς ἀναγγέλλομεν τὴν αἰωνίαν ζωήν, ποὺ ὑπῆρχε πάντοτε πλησίον τοῦ Πατρὸς καὶ ἐφανερώθη εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους καὶ πολλοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.

Αὐτὸ ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε ἀναγγέλλουμε σὲ σᾶς, γιὰ νὰ ἔχετε καὶ σεῖς κοινωνία, ὅπως ἐμεῖς. Ἡ δική μας δὲ κοινωνία εἶναι μὲ τὸν Πατέρα καὶ μὲ τὸν Υἱό του Ἰησοῦ Χριστό.

Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ ἔχομεν ἴδει καὶ ἀκούσει ὡς αὐτόπται καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες, ἀναγγέλλομεν εἰς σᾶς, οἱ ὁποῖοι δὲν τὸ εἴδατε μὲ τὰ σωματικά σας μάτια καὶ δὲν τὸ ἠκούσατε μὲ τὰ σωματικά σας αὐτιά. Καὶ σᾶς ἀναγγέλλομεν τοῦτο διὰ νὰ ἔχετε συμμετοχὴν καὶ στενὸν σύνδεσμον μαζί μας. Ἐκεῖνος δέ, ποὺ ἔχει στενὴν σχέσιν καὶ συμμετοχὴν μαζί μας, ἔχει σχέσιν καὶ κοινωνίαν μὲ τὸν Πατέρα καὶ μὲ τὸν Υἱὸν τοῦ Ἰησοῦν Χριστόν. Ὁ στενὸς δηλαδὴ σύνδεσμος τῶν Χριστιανῶν δὲν δημιουργεῖ μόνον στενὴν σχέσιν μεταξύ των, ἀλλὰ καὶ στενὴν σχέσιν καὶ ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Θεὸν καὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν.

Αὐτόν, λοιπόν, ποὺ ἔχομεν ἴδει καὶ ἀκούσει, καὶ εἴμεθα κατὰ πάντα ἀξιόπιστοι μάρτυρες, κηρύττομεν εἰς σᾶς, διὰ νὰ ἔχετε μέσῳ τοῦ Χριστοῦ μαζῆ μας στενὸν σύνδεσμον καὶ ἐνεργὸν συμμετοχήν. Αὐτὴ δὲ ἡ συμμετοχὴ καὶ ὁ σύνδεσμος μαζῆ μας εἶναι συμμετοχή, ἐπικοινωνία καὶ σύνδεσμος μὲ τὸν Θεὸν Πατέρα καὶ μὲ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Καὶ σᾶς γράφουμε αὐτά, γιὰ νὰ εἶναι ἡ χαρά μας πλήρης.

Καὶ σᾶς γράφομεν αὐτά, διὰ νὰ εἶναι τελεία ἡ χαρά μας, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν στενὸν σύνδεσμον καὶ τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Θεὸν καὶ μεταξύ μας.

Καὶ αὐτὰ σᾶς τὰ γράφομεν διὰ νὰ εἶναι πλήρης καὶ τελεία ἡ χαρά μας, ποὺ πηγάζει ἀπὸ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν στενὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Θεόν, καὶ μεταξύ μας.

Αὐτὸς δὲ εἶναι ὁ λόγος, ποὺ ἀκούσαμε ἀπ’ αὐτὸν καὶ ἀναγγέλλουμε σὲ σᾶς, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι φῶς καὶ τίποτε τὸ σκοτεινὸ δὲν ὑπάρχει σ’ αὐτόν.

Διὰ νὰ ὑπάρχῃ ὅμως καὶ νὰ διατηρῆται ἡ ἐπικοινωνία αὐτή, ποὺ τόσην χαρὰν μᾶς φέρει, δὲν πρέπει νὰ ξεχάνετε, ὅτι ἡ ὑπόσχεσις, τὴν ὁποίαν ἔχομεν ἀκούσει ἀπὸ αὐτὸν τὸν Υἱὸν καὶ ἀναγγέλλομεν εἰς σᾶς, εἶναι αὕτη· ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι φῶς, ποὺ ἀκτινοβολεῖ ἁγιότητα καὶ ἀλήθειαν καὶ δὲν ὑπάρχει μέσα του κανένα ἴχνος σκότους ἀγνοίας καὶ ἁμαρτίας.

Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ὑπόσχεσις, τὴν ὁποίαν ἔχομεν ἀκούσει ἀπὸ αὐτὸν τὸν Υἱὸν καὶ σᾶς ἀναγγέλλομεν, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι φῶς, τὸ ἀπόλυτον φῶς τῆς ἀπείρου ἁγιότητος καὶ πάσης τελειότητος καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν σκότος οὔτε ἴχνος σκότους, οὐδεμία, οὔτε ἡ παραμικροτέρα, κηλὶς ἀτελείας.

Ἐὰν ἰσχυρισθοῦμε, ὅτι βρισκόμαστε σὲ κοινωνία μαζί του, ἐνῷ περιπατοῦμε στὸ σκοτάδι, ψευδόμεθα καὶ δὲν ἀσκοῦμε τὴν ἀρετή.

Ἐὰν λοιπὸν εἴπωμεν, ὅτι ἔχομεν στενὴν σχέσιν καὶ κοινωνίαν μὲ τὸν Θεόν, καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον ἡ ἐν γένει συμπεριφορά μας εἶναι σκοτεινὴ καὶ ἁμαρτωλή, ψευδόμεθα καὶ δὲν συμμορφωνόμεθα πρὸς τὴν ἀλήθειαν.

Ἐάν, λοιπόν, εἴπωμεν ὅτι ἔχομεν στενὸν σύνδεσμον καὶ ἐπικοινωνίαν μὲ αὐτόν, ἀλλὰ ζῶμεν μέσα εἰς τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀγνοίας καὶ ἔχομεν συμπεριφορὰν ἁμαρτωλήν, τότε ψευδόμεθα καὶ οὔτε ἔχομεν ὡς φρόνημά μας τὴν ἀλήθειαν οὔτε καὶ τὴν τηροῦμεν.

Ἀλλ’ ἐὰν περιπατοῦμε στὸ φῶς, ὅπως αὐτὸς εἶναι στὸ φῶς, ἔχουμε κοινωνία μεταξύ μας (ὁ Θεὸς καὶ ἐμεῖς), καὶ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ του, μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτία.

Ἐὰν ὅμως συμπεριφερώμεθα μὲ φωτεινὴν καὶ ἐνάρετον διαγωγήν, ὅπως ζῇ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τὸ ἠθικὸν φῶς, ἔχομεν στενὴν σχέσιν καὶ κοινωνίαν μεταξύ μας, καὶ ἡ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Υἱοῦ του μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν.

Ἐὰν ὅμως ζῶμεν καὶ συμπεριφερώμεθα σύμφωνα μὲ τὸ φῶς τῆς θείας ἀληθείας, ὅπως ζῇ καὶ ὑπάρχει πάντοτε μέσα εἰς τὸ ἀπόλυτον ἠθικὸν φῶς αὐτὸς οὗτος ὁ Θεός, τότε ἔχομεν στενὴν σχέσιν καὶ κοινωνίαν μεταξύ μας καὶ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ του, ποὺ ἐχύθη κατὰ τὴν σταυρικὴν θυσίαν, μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν.

Ἐὰν ἰσχυρισθοῦμε, ὅτι δὲν ἔχουμε ἁμαρτία, αὐταπατώμεθα, καὶ ἡ ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει σὲ μᾶς.

Ἔχομεν δὲ ἀπόλυτον ἀνάγκην τοῦ καθαρισμοῦ τούτου, διότι φέρομεν μέσα μας τὴν ἁμαρτίαν. Ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι δὲν ἔχομεν ἁμαρτίαν, πλανῶμεν τοὺς ἑαυτούς μας καὶ ἡ ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει μέσα μας.

Ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι δὲν ἔχομεν ἁμαρτίαν, ἐξαπατῶμεν τοὺς ἑαυτούς μας καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ δὲν ὑπάρχει μέσα μας.

Ἐὰν ὁμολογοῦμε τὶς ἁμαρτίες μας, εἶναι εὔσπλαχνος καὶ φιλάνθρωπος γιὰ νὰ μᾶς συγχωρήσῃ τὶς ἁμαρτίες καὶ νὰ μᾶς καθαρίσῃ ἀπὸ κάθε κακό.

Ἐὰν ὅμως ὁμολογῶμεν τὰς ἁμαρτίας μας μὲ συναίσθησιν τῆς ἐνοχῆς μας, εἶναι ἀξιόπιστος τηρητὴς τῶν ὑποσχέσεών του περὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας. Εἶναι δὲ καὶ δίκαιος καὶ ὡς ἒκ τούτου ὕστερα ἀπὸ τὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνον ἡ ἀξιοπιστία του, ἀλλὰ καὶ ἡ δικαιοσύνη του ἀπαιτεῖ νὰ μᾶς συγχωρήσῃ τὰς ἁμαρτίας καὶ νὰ μᾶς καθαρίσῃ ἀπὸ κάθε ἀδικίαν.

Ἐὰν ὅμως, μὲ αὐτογνωσίαν καὶ συναίσθησιν τῆς ἐνοχῆς μας, ὁμολογοῦμεν τὰς ἁμαρτίας μας, εἶναι ἀξιόπιστος ὁ Θεός, διὰ τὴν τήρησιν τῆς ὑποσχέσεώς του περὶ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας, εἶναι δὲ καὶ δίκαιος, ὥστε βάσει τῆς θυσίας τοῦ Υἱοῦ του, νὰ συγχωρήσῃ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ νὰ μᾶς καθαρίσῃ ἀπὸ κάθε ἀδικίαν.

Ἐὰν ἰσχυρισθοῦμε, ὅτι δὲν ἔχουμε ἁμαρτήσει, τὸν κάνουμε ψεύτη, καὶ ὁ λόγος του δὲν ἔχει θέσι σὲ μᾶς.

Ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι δὲν ἔχομεν διαπράξει καμμίαν ἁμαρτίαν, διαψεύδομεν καὶ παρουσιάζομεν ὡς ψεύστην τὸν Θεόν, ποὺ βεβαιώνει εἰς τὴν Γραφήν, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἁμαρτωλοί. Καὶ ὁ λόγος του τότε δὲν ἐφώτισε τὰς καρδίας μας καὶ δὲν ἐπέδρασεν εἰς τὸ ἐσωτερικόν μας.

Ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι δὲν ἔχομεν ἀμαρτήσει, εἶναι ὡς ἐὰν νὰ διαψεύδωμεν τὸν Θεόν (ὁ ὁποῖος βεβαιώνει εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ὅτι: πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἡχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστι ἕως ἑνός). Καὶ ἐν τοιαύτη περιπτώσει ὁ λόγος καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ δὲν ὑπάρχει ἐντὸς ἡμῶν.

Παιδάκια μου, αὐτὰ σᾶς γράφω γιὰ νὰ μὴν ἁμαρτήσετε. Ἀλλὰ καὶ ἂν κανεὶς ἁμαρτήσῃ, ἔχουμε συνήγορο πρὸς τὸν Πατέρα, τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν εὔσπλαχνο.

Ἀγαπητά μου παιδιά, σᾶς γράφω αὐτὰ διὰ νὰ μὴ πέσετε ποτὲ εἰς ἁμαρτίαν. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν κανεὶς ἁμαρτήσῃ ἐξ ἀδυναμίας, δὲν πρέπει νὰ ἀπελπισθῇ. Ἔχομεν μεσίτην καὶ συνήγορον πλησίον του Πατρὸς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν δίκαιον καὶ ἀπολύτως ἀναμάρτητον, ὁ ὁποῖος διὰ τὴν ἀναμαρτησίαν καὶ ἁγιὀτητά του ἔχει παρρησίαν πρὸς τὸν Θεόν.

Παιδάκια μου, ἀγαπητά μου παιδιά, σᾶς τὰ γράφω αὐτά, διὰ νὰ ἀποφύγετε τὴν ἁμαρτίαν. Ἐὰν ὅμως κανεὶς παρασυρθῇ καὶ ἁμαρτήσῃ, ἂς μὴ ἀπελπισθῇ κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας. Διότι ἔχομεν πλησίον τοῦ οὐρανίου Πατρὸς μεσίτην καὶ συνήγορον ἀπείρου ἀξίας, καθὸ ἀπολύτως δίκαιον καὶ ἀναμάρτητον, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Αὐτὸς δὲ εἶναι ἐξιλαστήριο θῦμα γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Ὄχι δὲ μόνο γιὰ τὶς δικές μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλου τοῦ κόσμου.

Καὶ ὁ Ἰησους αὐτὸς εἶναι θῦμα, ποὺ μὲ τὸ αἷμα του ἐξιλεώνει τὸν Θεὸν διὰ τὰς ἁμαρτίας μας· καὶ ὄχι μόνον διὰ τὰς ἰδικάς μας ἁμαρτίας, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ὅλου τοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος ἀρκεῖ νὰ πιστεύσῃ καὶ θὰ συγχωρηθῇ.

Καὶ αὐτὸς μὲ τὴν λυτρωτικήν του θυσίαν ἐξιλεώνει τὸν Θεὸν διὰ τῆς ἁμαρτίας μας· καὶ ὄχι μόνον διὰ τὰς ἰδικά μας ἁμαρτίας, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ὅλου τοῦ κόσμου (ἐφ’ ὅσον ὅλος ὁ κόσμος ἤθελε πιστεύσει εἰς αὐτόν).

Ἀπ’ αὐτὸ δὲ δυνάμεθα νὰ εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι τὸν γνωρίσαμε (τὸν ἀγαπήσαμε), ἐὰν δηλαδὴ τηροῦμε τὶς ἐντολές του.

Ἀλλὰ διὰ νὰ γίνῃ μεσίτης μας καὶ ἀρχιερεύς μας ὁ Χριστός, πρέπει νὰ τὸν ἀναγνωρίσωμεν ὡς τοιοῦτον καὶ νὰ ἔλθωμεν εἰς στενὴν σχέσιν μὲ αὐτόν. Μὲ αὐτὸ δὲ καὶ μόνον μανθάνομεν καὶ πληροφορούμεθα, ὅτι ἔχομεν στενὴν γνωριμίαν καὶ σχέσιν μὲ τὸν Χριστόν, ἐὰν τηρῶμεν τὰς ἐντολάς του.

Καὶ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς, διότι ἐθυσίσε τὸν εὐατόν του, ἵνα ἡμεῖς λάβωμεν ἐξιλέωσιν τῶν ἀματιῶν μας, γνωρίζομεν τὸν Χριστὸν καὶ συνδεόμεθα μὲ αὐτόν. Ἀπὸ αὐτὴν δὲ τὴν στενὴν γνωριμίαν καὶ σχέσιν πληροφορούμεθα, ὅτι τὸν ἔχομεν γνωρίσει καλῶς, ἐὰν τηροῦμεν τὰς ἐντολάς του.

Ὅποιος λέγει, «τὸν γνώρισα» («τὸν ἀγάπησα»), ἀλλὰ δὲν τηρεῖ τὶς ἐντολές του, εἶναι ψεύτης, καὶ σ’ αὐτὸν ἡ ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει.

Ἐκεῖνος ποῦ λέγει· Εὑρίσκομαι εἰς στενὴν γνωριμίαν καὶ οἰκειότητα μὲ αὐτόν, καὶ συγχρόνως δὲν τηρῶ τὰς ἐντολάς του, εἶναι ψεύστης καὶ δὲν ὑπάρχει μέσα εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν ἡ ἀλήθεια.

Ἐκεῖνος που λέγει, ἔχω γνωρίσει πλέον καὶ συνδεθῆ μὲ τὸν Θεόν, ἀλλὰ δὲν τηρεῖ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, αὐτὸς εἶναι ψεύστης καὶ δὲν ὑπάρχει μέσα του ἡ ἀλήθεια.

Ἀλλὰ σ’ ὅποιον τηρεῖ τὸ λόγο του, ὄντως σ’ αὐτὸν ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ Θεὸ ἔχει βρεῖ ἐφαρμογή. Ἀπ’ αὐτὸ δυνάμεθα νὰ ἔχωμε τὴ βεβαιότητα, ὅτι εἴμεθα σ’ αὐτόν.

Εἰς ἐκεῖνον ὅμως ποὺ τηρεῖ τὸν λόγον αὐτοῦ, τοῦ Χριστοῦ, ἀληθῶς ἀνεπτύχθη εἰς τέλειον βαθμὸν ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ἀγάπη. Μὲ αὐτὸ γνωρίζομεν, ὅτι εἴμεθα ἐνωμένοι μὲ αὐτόν.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ὑπηρετεῖ τὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ, αἰσθάνεται καὶ ἔχει βεβαίαν τὴν πληροφορίαν, ὅτι πράγματι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ὑπάρχει πλήρης καὶ τελεία μέσα του. Κατ’ αὐτὸν δὲ τὸν τρόπον καὶ γνωρίζομεν, ὅτι εἴμεθα ἠνωμένοι μὲ αὐτόν.

Ὅποιος λέγει, ὅτι μένει σ’ αὐτόν, ὀφείλει, ὅπως ἐκεῖνος ἔζησε, ἔτσι καὶ αὐτὸς νὰ ζῇ.

Ἐκεῖνος ποὺ λέγει, ὅτι μένει καὶ ζῇ ἐν τῷ Χριστῷ ὡς εἱς ἄλλην πνευματικὴν ἀτμόσφαιραν, ἔχει ὑποχρέωσιν, καθὼς ἐκεῖνος ἐπολιτεύθη καὶ συμπεριεφέρθη, ἔτσι καὶ αὐτὸς νὰ συμπεριφέρεται καὶ νὰ ζῇ.

Ἐκεῖνος ποὺ λέγει, ὅτι μένει καὶ ζῇ ἐν τῷ Χριστῷ, ἔχει καθῆκον νὰ ζῇ καὶ φέρεται, ὅπως ἔζησε καὶ συμπεριεφέρθη μεταξύ μας ὁ Χριστός.

Ἀδελφοί, δὲν σᾶς γράφω καινούργια διδασκαλία, ἀλλὰ διδασκαλία παλαιά, ποὺ εἴχατε ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ἡ διδασκαλία ἡ παλαιὰ εἶναι τὸ κήρυγμα, ποὺ ἀκούσατε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ.

Ἄδελφοί, δὲν σᾶς γράφω ἐντολὴν νέαν, ἀλλὰ τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποῖα εἶναι παλαιὰ καὶ τὴν ὁποῖαν εἴχατε ἐξ ἀρχῆς τῆς χριστιανικῆς ἐπιστροφῆς καὶ ζωῆς σας· ἡ ἐντολὴ ἡ παλαιὰ εἶναι τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα, ποὺ ἐξ ἀρχῆς ἠκούσατε καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι κήρυγμα ἀγάπης.

Ἀδελφοί, δὲν σᾶς γράφω νέαν, ἄγνωστον ἐντολήν, ἀλλ’ ἐντολὴν παλαιάν, τὴν ὁποίαν ἔχετε ἀκούσει ἀπὸ τὴν ἀρχήν, ποὺ ἐπιστεύσατε καὶ ἐπιστρέψατε πρὸς τὸν Χριστόν. Καὶ ἡ ἐντολὴ αὐτὴ ἡ παλαιὰ εἶναι τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ ἔχετε ἀκούσει ἐξ ἀρχῆς, καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι κήρυγμα ἀγάπης.

Ἐν τούτοις ἡ διδασκαλία, ποὺ σᾶς γράφω, εἶναι καινούργια, (ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία παραμένει πάντοτε καινούργια, σύγχρονη καὶ ἐφαρμόσιμη). Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀληθὲς ἀπ’ αὐτὸν (τὸν Χριστό) καὶ ἀπὸ σᾶς (τοὺς πιστούς), ἀφοῦ τὸ σκοτάδι φεύγει, καὶ τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸ ἤδη φωτίζει (ἀφοῦ δηλαδὴ μὲ τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν πίστι τῶν χριστιανῶν ἡ πλάνη ὑποχωρεῖ καὶ ὁ χριστιανισμὸς ἐπικρατεῖ).

Ἀλλ’ ἡ ἐντολὴ αὐτὴ ἡ παλαιὰ εἶναι συγχρόνως καὶ ἐντολὴ νέα. Καὶ νέαν λοιπὸν ἐντολὴν σᾶς γράφω. Ὅτι δὲ ἡ ἐντολὴ τῆς ἀγάπης εἶναι καὶ νέα ἐντολή, ἀποδεικνύεται ἀληθὲς τόσον ἐν τῷ προσώπω τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἐδίδαξε καὶ ἐφήρμοσεν αὐτὴν ὑπὸ νέαν τελείαν μορφήν, ὅσον καὶ ἐν τῷ προσώπῳ ὑμῶν τῶν Χριστιανῶν, εἰς τὸν βίον τῶν ὁποίων παρουσιάζονται τὰ νέα ἐξαίρετα ἀποτελέσματά της. Καὶ εἶναι ὄντως ἐξαίρετα τὰ ἀποτελέσματα ταῦτα. Διότι τὸ ἠθικὸν σκότος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς πλάνης φεύγει καὶ τὸ πνεῦμα καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, φωτίζει τώρα τὸν κόσμον.

Ἀλλὰ πάλιν τὴν παλαιὰν ἐντολὴν σᾶς τὴν γράφω τώρα καὶ ὡς νέαν, ὅπως καὶ πράγματι εἶναι. Καὶ αὐτὸ φαίνεται τόσον διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος τὴν ἐδίδαξε καὶ τὴν ἐφήρμοσε εἰς τὸν τέλειον βαθμόν, φαίνεται καὶ ἀπὸ σᾶς, ποὺ τὴν ἐφαρμόζετε μεταξύ σας. Αὐτὴ δὲ ἡ ἀγάπη μὲ τὰ λαμπρά της ἀποτελέσματα μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας παρέρχεται, τὸ δὲ ἀληθινὸν φῶς τῆς γνώσεως καὶ τῆς ἀρετῆς φωτίζει τώρα τὸν κόσμον.

Ὅποιος λέγει, ὅτι εἶναι στὸ φῶς, ἀλλὰ μισεῖ τὸν ἀδελφό του, ἕως τώρα εἶναι στὸ σκοτάδι.

Ἐκεῖνος ποὺ λέγει, ὅτι ζῇ μέσα εἰς το ἠθικὸν φῶς, συγχρόνως ὅμως μισεῖ τὸν ἀδελφόν του Χριστιανόν, αὐτὸς ἀκόμη καὶ τώρα, ὁπότε τὸ ἀληθινὸν φῶς φωτίζει, εὑρίσκεται μέσα εἰς το ἠθικὸν σκότος.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ λέγει, ὅτι ὑπάρχει καὶ ζῇ μέσα εἰς αὐτὸ τὸ φῶς, ἀλλὰ μισεῖ τὸν ἀδελφόν του, αὐτὸς μέχρι τῆς ὥρας ποὺ εὑρίσκεται μέσα εἰς μίαν τέτοια καταστάσῃ ζῇ ὄχι εἰς τὸ φῶς, ἀλλὰ μέσα εἰς τὸ σκοτάδι.

Ὅποιος ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφό του, μένει στὸ φῶς, καὶ πρόσκομμα γι’ αὐτὸν δὲν ὑπάρχει (αὐτὸς δὲν σκοντάφτει καὶ δὲν πέφτει).

Μόνον ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του μένει μέσα εἰς το ἠθικὸν φῶς καὶ οὔτε δίδει ἀφορμὴν σκανδάλου καὶ πτώσεως εἰς τὸν ἀδελφόν του, οὔτε αὐτὸς πικραίνεται ἢ ὅπωσδήποτε σκανδαλίζεται ἀπὸ τὸν ἀδελφόν του.

Ἐξ ἀντιθέτου, ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ εἰλικρινῶς τὸν ἀδελφόν του, αὐτὸς μένει πράγματι καὶ ζῇ εἰς τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ οὔτε σκάνδαλον γίνεται αὐτὸς διὰ τὸν ἄλλον οὔτε ὁ ἴδιος σκανδαλίζεται καὶ πικραίνεται ἐκ μέρους τῶν ἄλλων.

Ὅποιος ὅμως μισεῖ τὸν ἀδελφό του εἶναι στὸ σκοτάδι, καὶ περιπατεῖ στὸ σκοτάδι, καὶ δὲν ξέρει ποῦ πηγαίνει, διότι τὸ σκοτάδι τύφλωσε τὰ μάτια του.

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ μισεῖ τὸν ἀδελφόν του, εἶναι βυθισμένος εἰς τὸ πνευματικὸν καὶ ἠθικὸν σκότος καὶ ἡ συμπεριφορά του εἶναι συμπεριφορὰ σκοτεινὴ καὶ ἔνοχος. Καὶ ὅμοιος πρὸς τυφλὸν δὲν ξεύρει ποῦ πηγαίνει καὶ κινδυνεύει νὰ χαθῇ, διότι τὸ ἠθικὸν σκότος τῆς ἁμαρτίας ἐτύφλωσε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του.

Ὅποιος ὅμως μισεῖ τὸν ἀδελφόν του, εὑρίσκεται μέσα εἰς τὸ σκοτάδι, φέρεται δὲ καὶ ἐνεργεῖ κατὰ τρόπον σκοτεινὸν καὶ ἁμαρτωλόν, καὶ δὲν γνωρίζει ποὺ πηγαίνει, ἀλλὰ σὰν τυφλὸς περιπλανᾶται, διότι τὸ σκότος τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς ἔχει τυφλώσει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του.

Σᾶς γράφω, παιδάκια μου, ὅτι σᾶς ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες χάρι στ’ ὄνομά του.

Σᾶς γράφω, παιδάκια μου, τὴν ἐπιστολὴν αὐτήν, διότι ἔχουν συγχωρηθῆ αἱ ἁμαρτίαι σας διὰ τῆς πίστεως εἰς το ὄνομά Του.

Παιδάκια μου, ἀγαπητά μου παιδιά, σᾶς γράφω αὐτὰ σὰν πιστοὶ Χριστιανοί ποὺ εἶσθε, ἔχουν συγχωρηθῇ αἱ ἁμαρτίαι σας διὰ τῆς πίστεώς σας εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Σᾶς γράφω, πατέρες, ὅτι ἔχετε γνωρίσει ἐκεῖνον, ποὺ ὑπάρχει ἐξ ἀρχῆς (Οἱ ἡλικιωμένοι γνωρίσατε τὸν πλέον ἡλικιωμένο, τὸν Παλαιὸ τῶν ἡμερῶν). Σᾶς γράφω, νέοι μου, ὅτι ἔχετε νικήσει τὸν Πονηρό.

Γράφω εἰς σᾶς, ποὺ διὰ τὴν ἡλικίαν σας καὶ διὰ τὴν χριστιανικήν σας πεῖραν ἀξίζει νὰ ὀνομάζεσθε πατέρες, διότι λόγω τῆς προόδου σας εἰς τὴν χριστιανικὴν ζωὴν ἔχετε γνωρίσει καλὰ τὸν Λόγον, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐξ ἀρχῆς καὶ ἀνάρχως πρὸς τὸν Πατέρα. Γράφω εἰς σᾶς, νεώτεροι, διότι ἔχετε νικήσει τὸν πονηρὸν κατὰ τοὺς διαφόρους πειρασμοὺς τῆς νεαρᾶς σας ἡλικίας.

Γράφω εἰς σᾶς, τοὺς προωδευμένους χριστιανούς, ποὺ διὰ τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν χριστιανικήν σας ζωὴν σᾶς ταιριάζει νὰ λέγεσθε πατέρες, διότι ἔχετε γνωρίσει καλὰ τὸν πρὸ πάσης ἀρχῆς αἰώνιον λόγον τοῦ Θεοῦ. Γράφω εἰς σᾶς, νέοι, διότι ἔχετε νικήσει τὸν πονηρὸν εἰς τοὺς διαφόρους πειρασμούς, ποὺ σᾶς ἔχει φέρει.

Σᾶς ἔγραψα [Σημ.: Ἐπιστολικὸς ἀόριστος], παιδάκια μου, ὅτι ἔχετε γνωρίσει τὸν Πατέρα. Σᾶς ἔγραψα [Σημ.: Ἐπιστολικὸς ἀόριστος], πατέρες, ὅτι ἔχετε γνωρίσει ἐκεῖνον, ποὺ ἦταν ἐξ ἀρχῆς. Σᾶς ἔγραψα [Σημ.: Ἐπιστολικὸς ἀόριστος], νέοι μου, ὅτι εἶσθε ἰσχυροί, καὶ (διότι) ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μένει μέσα σας (ἰσχύει μέσα σας), καὶ ἔχετε νικήσει τὸν Πονηρό.

Σᾶς ἔγραψα, παιδιά μου, διότι ἔχετε γνωρίσει διὰ τῆς πείρας καὶ τῆς στενῆς σχέσεως τὸν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα. Σᾶς ἔγραψα, πατέρες, διότι ἔχετε γνωρίσει καλὰ τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει ἀπ’ ἀρχῆς ἀϊδίως. Σᾶς ἔγραψα, νέοι, διότι, παρὰ τὸ ἄωρον τῆς ἡλικίας σας, εἶσθε πνευματικῶς ἰσχυροὶ καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μένει μέσα σας καὶ ἔχετε νικήσει τὸν πονηρόν, ποὺ ἰδιαιτέρως ἐπιβουλεύεται τὴν νεότητα.

Ἔχω γράψει εἰς σᾶς παιδιά μου, διότι ἐγνωρίσατε τὸν Θεὸν Πατέρα, ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν θεωρητικὴν διδασκαλίαν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν προσωπικήν σας διὰ τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς πεῖραν. Σᾶς ἔγραψα, πατέρες, διότι ἔχετε γνωρίσει τὸν προαιώνιον Λόγον τοῦ Θεοῦ, τὸν Χριστόν. Σᾶς ἔγραψα, νέοι, διότι εἶσθε ἰσχυροὶ εἰς τὴν πνευματικὴν ζωὴν καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μένει μέσα σας καὶ καρποφορεῖ καὶ ἔχετε νικήσει τὸν πονηρόν.

Νὰ μὴν ἀγαπᾶτε τὸν κόσμο, μήτε τὰ πράγματα τοῦ κόσμου. Ἐὰν κανεὶς ἀγαπᾷ τὸν κόσμο, μέσα του δὲν ὑπάρχει ἡ ἀγάπη, ποὺ θέλει ὁ Πατέρας.

Μὴ ἀγαπᾶτε τὸν μάταιον καὶ μακρὰν τοῦ Θεοῦ εὑρισκόμενον κόσμον, μηδὲ τὰς ἐν τῷ κόσμω ἀπολαύσεις, ποὺ ἀποχωρίζουν τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἐὰν κανεὶς ἀγαπᾷ τὸν κόσμον, ἡ πρὸς τὸν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα ἀγάπη δὲν ὑπάρχει μέσα του.

Μὴ ἀγαπᾶτε τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον οὔτε τὰς ματαίας ἀπολαύσεις καὶ τὰς ἁμαρτωλὰς τέρψεις, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὸν κόσμον καὶ αἱ ὁποῖαι χωρίζουν τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἐὰν κανεὶς ἀγαπᾷ τὸν κόσμον τῆς ἁμαρτίας, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός, δὲν ὑπάρχει μέσα του.

Διότι κάθε τι ποὺ ὑπάρχει στὸν κόσμο, ἡ ἐπιθυμία ποὺ ἔχει ἡ σάρκα (ἡ φιληδονία), καὶ ἡ ἐπιθυμία ποὺ ἔχουν τὰ μάτια (ἡ πλεονεξία), καὶ ἡ ἀλαζονικὴ ἐπιθυμία ποὺ ἔχει ἡ ζωή (ἡ φιλοδοξία), δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Πατέρα, ἀλλ’ εἶναι ἀπὸ τὸν κόσμο.

Καὶ δὲν ἔχει ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ ἀγάπην πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, διότι κάθε τι ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸν μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμον, ἤτοι ἡ ἐπιθυμία τῆς διεφθαρμένης φύσεως καὶ σαρκὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ἐπιθυμία, ποὺ μᾶς προκαλοῦν, τὰ μάτια μας, καὶ ἡ ἀλαζονική ἐπίδειξις, είς τὴν ὁποίαν σπρώχνουν τἆ πλούτη, ὅλα αὐτὰ δὲν εναι ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ἀλλ’ εἶναι ἀπὸ τὸν μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμον.

Διότι κάθε τι ποὺ ὑπάρχει μέσα εἰς τὸν μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμον, ὅπως παραδείγματος χάριν εἶναι ἡ διεφθαρμένη σαρκικὴ ἐπιθυμία, ἡ ἁμαρτωλὴ ἐπιθυμία ποὺ εἰσέρχεται εἰς τὴν καρδίαν ἀπὸ τὰ ἀπρόσεκτα μάτια καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου, αὐτὰ δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ἀλλὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον.

Ὁ δὲ κόσμος παρέρχεται (παύει νὰ ἰσχύῃ), μαζὶ καὶ ἡ ἐπιθυμία του, ἐνῷ ἐκεῖνος, ποὺ ἐκτελεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἰσχύει αἰωνίως.

Καὶ ὁ μάταιος κόσμος παρέρχεται, καθὼς περνὰ καὶ ἡ ἐπιθυμία, τὴν ὁποίαν τὰ ἀγαθὰ καὶ αἱ ἀπολαύσεις του προκαλοῦν. Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ ἐκτελεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μένει αἰωνίως καὶ δὲν παρέρχεται.

Καὶ ὁ μάταιος καὶ ἁμαρτωλὸς αὐτὸς κόσμος παρέρχεται, ὅπως καὶ ἡ ἐπιθυμία ποὺ γεννοῦν αἱ προκλητικαὶ τέρψεις του. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ τηρεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἔχει τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μένει αἰωνίως κοντὰ εἰς τὸν Θεόν.

Παιδάκια μου, εἶναι ἔσχατος καιρός [Σημ.: Ἤ, κρίσιμος καιρός]. Καὶ καθὼς ἀκούσατε, ὅτι ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ τώρα πολλοὶ ἀντίχριστοι ἔχουν ἔλθει. Ἀπ’ αὐτὸ καταλαβαίνουμε, ὅτι εἶναι ἔσχατος καιρός [Σημ.: Ἤ, κρίσιμος καιρός].

Παιδιά μου, ἔρχομαι τώρα νὰ σᾶς ὑποδείξω ἕνα νέον κίνδυνον. Εἶναι ὥρα κρίσιμος καὶ γεμάτη ἀπὸ κινδύνους ἡ σημερινὴ ἐποχή. Καὶ καθὼς ἠκούσατε ἀπὸ τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα, ὅτι πρόκειται νὰ ἔλθῃ ὁ ἀντίχριστος, καὶ τώρα ἔχουν ἀναφανῇ πολλοὶ αἱρετικοί, πρόδρομοι τοῦ ἀντιχρίστου. Ἐξ αὐτοῦ λοιπὸν μανθάνομεν, ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι ἐποχὴ κρίσιμος.

Παιδιά μου, τελευταία καὶ κρίσιμος εἶναι ἡ σημερινὴ ἐποχή. Καὶ καθὼς ἔχετε ἀκούσει ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν τῶν Ἀποστόλων, ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται· καὶ τώρα πολλοὶ ἀντίχριστοι, πλανεμένοι καὶ αἱρετικοί, ὄργανα τοῦ ἀντιχρίστου ἔχουν ἔλθει. Ἀπὸ αὐτό, λοιπόν, μανθάνομεν, ὅτι εἶναι κρίσιμος ἡ ἐποχή μας.

Ἀπὸ μᾶς βγῆκαν, ἀλλὰ δὲν ἦταν ἀπὸ μᾶς (δὲν ἦταν γνήσιοι χριστιανοί). Διότι, ἂν ἦταν ἀπὸ μᾶς, θὰ εἶχαν μείνει μαζὶ μὲ μᾶς. Ἀλλ’ ἀποχωρίσθηκαν ἀπὸ μᾶς, γιὰ νὰ γίνῃ φανερό, ὅτι δὲν εἶναι ὅλοι ἀπὸ μᾶς.

Ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ἐχωρίσθησαν καὶ ἐβγῆκαν ἔξω τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ δὲν ἦσαν πράγματι ἀπὸ ἡμᾶς· δὲν ἦσαν ποτὲ μέλη γνήσια τῆς Ἐκκλησίας. Διότι, ἐὰν τότε, ποὺ ἐφαίνοντο μαζί μας, ἦσαν πράγματι ἀπὸ ἡμᾶς καὶ γνήσια μέλη τῆς Ἐκκλησίας, θὰ εἶχαν μείνει μαζί μας. Ἀλλ’ ἔφυγαν καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, διὰ νὰ μὴ μείνουν κρυμμένοι, ἀλλὰ διὰ νὰ φανερωθοῦν, ὅτι ὅλοι τους δὲν εἶναι ἀπὸ ἡμᾶς, δὲν εἶναι γνήσιοι Χριστιανοί.

Αὐτοὶ δὲ οἱ ἀντίχριστοι ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ἐβγῆκαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν. Ἀλλὰ δὲν ἦσαν πράγματι ἀπὸ ἡμᾶς, δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ γνήσιοι καὶ ἄδολοι Χριστιανοί, διότι ἐὰν ἦσαν ἀπὸ ἡμᾶς, ἀληθινὰ πιστοὶ εἰς τὸν Χριστόν, θὰ εἶχαν μείνει μαζῆ μας. Κίβδηλοι ὅμως καθὼς ἦσαν, ἐξέκοψαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ φανερωθοῦν ὅτι δὲν ἦσαν ὅλοι τους ἀπὸ ἡμᾶς.

Ἀλλὰ σεῖς ἔχετε χρῖσμα (Πνεῦμα Ἅγιο) ἀπὸ τὸν Ἅγιο (τὸ Χριστό), καὶ γνωρίζετε ὅλα (τὰ ἀναγκαῖα γιὰ τὴ σωτηρία).

Καὶ πρὸς τί ἑγὼ νὰ σᾶς ὁμιλῶ δι’ αὐτούς; Σεῖς ἔχετε χρῖσμα πνευματικόν, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ ἐλάβετε εἰς τὸ βάπτισμά σας ἀπὸ τὸν Ἅγιον, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Καὶ μὲ τὸν φωτισμόν, ποὺ σᾶς δίδει τὸ χρῖσμα αὐτό, γνωρίζετε ὅλα τὰ σωτηριώδη, ὥστε δύνασθε νὰ διακρίνετε τὰς ψευδοδιδασκαλίας.

Αὐτὴν ἄλλως τε τὴν γνῶσιν καὶ διάκρισιν τὴν ἔχετε καὶ σεῖς. Σεῖς ἔχετε πράγματι πάρει κατὰ τὴν ὥραν τοῦ βαπτίσματός σας πνευματικὸν χρῖσμα, ἀπὸ τὸν ἅγιον, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Καὶ μὲ τὸν φωτισμὸν αὐτὸν τοῦ Πνεύματος γνωρίζετε ὅλα τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὴν σωτηρίαν (καὶ ἠμπορεῖτε νὰ διακρίνετε τὴν πλάνην καὶ τὴν αἵρεσιν).

Δὲν σᾶς γράφω, ὅτι δὲν γνωρίζετε τὴν ἀλήθεια, ἀλλ’ ὅτι τὴ γνωρίζετε, καὶ ὅτι κανένα ψεῦδος δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια.

Δι’ αὐτὸ καὶ ἐγὼ σᾶς ἔγραψα τὰ ἀνωτέρω, ὄχι ἐπειδὴ δὲν γνωρίζετε τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ σᾶς τὰ ἔγραψα, ἐπειδὴ γνωρίζετε αὐτὴν καὶ ἐπειδὴ πᾶν ψεῦδος δὲν ἔχει τὴν πηγήν του εἰς τὴν ἀλήθειαν.

Τὰ παρὰ πάνω σᾶς τὰ ἔγραψα ὄχι διότι δὲν γνωρίζετε τὴν ἀλήθειαν, ἀλλ’ ἀντιθέτως, διότι τὴν γνωρίζετε καὶ διότι κανένα ψεῦδος δὲν προέρχεται ποτὲ ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν.

Ποιός εἶναι ὁ ψεύτης, παρὰ αὐτὸς ποὺ ἔχει τὴν ἄρνησι, ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶναι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας); Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, καὶ ἀρνεῖται τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό (Αὐτὸς δηλαδὴ ἐνσαρκώνει τὸ πνεῦμα τοῦ Ἀντιχρίστου).

Ποῖος εἶναι ὁ πραγματικὸς ψεύστης παρὰ ἐκεῖνος, ποὺ ἀρνεῖται ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἐνωμένος μὲ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ εἰς ἕνα πρόσωπον Χριστός; Αὐτὸς εἶναι, ποὺ ἐνσαρκώνει τὸ πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου, αὐτὸς ποὺ ἀρνεῖται τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν, ἀφοῦ δὲν δέχεται τὴν ἀποκάλυψιν, τὴν ὁποίαν περὶ τοῦ Πατρὸς μᾶς ἔκαμεν ὁ Υἱός.

Ποῖος δὲ εἶναι ὁ ψεύτης, παρὰ μόνον ἐκεῖνος ποὺ ἀρνεῖται, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός; Αὐτὸς εἶναι πράγματι ὁ ἀντίχριστος καὶ ὁ ὀπαδὸς τοῦ ἀντιχρίστου, αὐτός ποὺ ἀρνεῖται τὸν Θεὸν Πατέρα καὶ τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν.

Καθένας ποὺ ἀρνεῖται τὸν Υἱό, οὔτε τὸν Πατέρα ἔχει.

Καθένας ποὺ ἀρνεῖται τὸν Υἱόν, δὲν ἔχει καὶ τὸν Πατέρα.

Καθένας ποὺ ἀρνεῖται τὸν Υἱὸν καὶ δὲν τὸν δέχεται ὡς τὸν σαρκωθέντα Λόγον καὶ λυτρωτὴν τοῦ κόσμου, δὲν ἔχει οὔτε καὶ τὸν Πατέρα.

Ἀλλ’ αὐτὸ, ποὺ σεῖς ἀκούσατε ἐξ ἀρχῆς, ἂς μένῃ σὲ σᾶς. Ἂν μείνῃ σὲ σᾶς αὐτὸ, ποὺ ἀκούσατε ἐξ ἀρχῆς, τότε καὶ σεῖς θὰ μείνετε στὸν Υἱὸ καὶ στὸν Πατέρα.

Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ ἠκούσατε σεῖς διὰ τοῦ κηρύγματος ἀπὸ τὴν ἀρχήν τοῦ χριστιανικοῦ σας βίου περὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ ἂς μένῃ μέσα σας ἀμετάβλητον καὶ μόνιμον. Ἐὰν μείνῃ μέσα σας αὐτό, ποὺ ἀπὸ τὰς ἀρχὰς ἠκούσατε, καὶ σεῖς θὰ μείνετε εἰς στενὴν σχέσιν καὶ κοινωνίαν μὲ τὸν Υἱὸν καὶ τὸν Πατέρα.

Σεῖς, λοιπόν, αὐτὸ ποὺ ἔχετε ἀκούσει ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς ἐπιστροφῆς σας πρὸς τὸν Χριστόν, κρατήσατέ το καλὰ ὥστε να μένῃ ἐντός σας. Ἐὰν δὲ μείνῃ μέσα σας αὐτὸ ποὺ ἀπ’ ἀρχῆς ἔχετε ἀκούσει, καὶ σεῖς τότε θὰ μένετε ἐν τῷ Υἱῷ καὶ ἐν τῷ Πατρὶ εἰς στενὴν σχέσιν καὶ κοινωνίαν.

Αὐτὸ δὲ εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ αὐτὸς μᾶς ὑποσχέθηκε, ἡ αἰώνια ζωή.

Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ὑπόσχεσις, ποὺ μᾶς ὑπέσχέθη ὁ Χριστός, ἡ αἰώνιος ζωή, ἡ ὁποία συνίσταται εἰς τὴν κοινωνίαν καὶ ἕνωσίν μας μὲ τὸν Υἱὸν καὶ μὲ τὸν Πατέρα.

Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ὑπόσχεσις, τὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς ὑποσχέθη, ἡ ζωὴ δηλαδὴ ἡ αἰώνιος, ἡ τελεία καὶ ἀκατάλυτος ἔνωσίς μας καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεόν.

Σᾶς ἔγραψα αὐτὰ ἐξ αἰτίας αὐτῶν, ποὺ προσπαθοῦν νὰ σᾶς πλανήσουν.

Σᾶς ἔγραψα αὐτὰ δι’ ἐκείνους, ποὺ προσπαθοῦν νὰ σᾶς πλανήσουν μὲ τὰς αἱρετικάς των διδασκαλίας.

Αὐτὰ ἔκρινα νὰ σᾶς γάψω δι’ ἐκείνους, ποὺ προσπαθοῦν νὰ σᾶς παραπλανήσουν μὲ τὰς αἱρετικάς των διδασκαλίας.

Ἀλλὰ τὸ χρῖσμα (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα), ποὺ σεῖς λάβατε ἀπ’ αὐτὸν (τὸν Χριστό), μένει σὲ σᾶς, καὶ δὲν χρειάζεσθε νὰ σᾶς διδάσκῃ κάποιος. Ἀλλ’ ἐπειδὴ τὸ χρῖσμα, ποὺ εἶναι πάντοτε τὸ αὐτὸ (ἀναλλοίωτο, ἀμετάβλητο), σᾶς διδάσκει γιὰ ὅλα, καὶ εἶναι ἀλήθεια καὶ δὲν εἶναι ψεῦδος, γι’ αὐτό, ὅπως σᾶς δίδαξε, νὰ μείνετε σ’ αὐτόν.

Καὶ σεῖς ἔχετε τὸ πνευματικὸν χρῖσμα, ἤτοι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποῦ ἐλάβετε ἀπὸ αὐτὸν τὸν Χριστὸν καὶ μένει τοῦτο μέσα σας, καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἔχετε ἀνάγκην νὰ σᾶς διδάσκῃ κανένας ἄνθρωπος. Ἀλλὰ καθὼς τὸ χρῖσμα, ποὺ μένει πάντοτε τὸ ἴδιον καὶ δὲν ἀλλάσσει ποτέ, σᾶς διδάσκει δι’ ὅλα, καὶ ἡ διδασκαλία του εἶναι ἀληθὴς καὶ δὲν εἶναι ψευδὴς καὶ καθὼς ἐξ ἀρχῆς σᾶς ἐδίδαξεν, ἔτσι πρέπει νὰ μείνετε εἰς αὐτὸν τὸν Χριστὸν καὶ νὰ κρατήσετε στερεὰ τὴν διδασκαλίαν, ποὺ σᾶς ἐδίδαξε τὸ Πνεῦμα.

Καὶ σεῖς ἔχετε τὸ πνευματικὸν χρῖσμα, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ τὰς δωρεάς του ποὺ ἐλάβατε ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ μένει μέσα σας. Καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἔχετε ἀνάγκην νὰ σᾶς διδάξῃ κανένας ἄνθρωπος, ἀλλ’ ὅπως αὐτὸ τοῦτο τὸ πνευματικὸν χρῖσμα σᾶς διδάσκει γιὰ ὅλα, καὶ κάθε τι ποὺ διδάσκει εἶναι ἀπολύτως ἀληθινὸ καὶ δὲν εἶναι ψευδές, καὶ καθὼς ἐξ ἀρχῆς σᾶς ἔχει διδάξει, ἔτσι πρέπει νὰ μένετε ἐν τῷ Χριστῷ καὶ νὰ κρατῆτε τὴν ἀλήθειαν, ποὺ τὸ Πνεῦμα σας ἔχει ἀποκαλύψει.

Ναὶ τώρα, παιδάκια μου, νὰ μένετε σ’ αὐτόν, ὥστε, ὅταν φανερωθῇ, νὰ ἔχωμε παρρησία (θάρρος) καὶ νὰ μὴν αἰσχυνθοῦμε ἐνώπιόν του κατὰ τὴν παρουσία του.

Καὶ τώρα λοιπόν, παιδάκια μου, μένετε σταθεροὶ εἰς τὴν στενὴν σχέσιν καὶ κοινωνίαν μὲ τὸν Χριστόν, ὥστε ὅταν φανερωθῇ ἐνδόξως νὰ ἔχωμεν θάρρος καὶ πεποίθησιν εἰς αὐτὸν καὶ νὰ μὴ ἐντροπιασθῶμεν ἀποφεύγοντες αὐτὸν ὡς ἔνοχοι κατὰ τὴν δευτέραν του παρουσίαν.

Καὶ τώρα, λοιπόν, παιδιά μου, μένετε σταθεροὶ καὶ ἠνωμένοι μὲ τὸν Χριστόν, ὥστε, ὅταν κατὰ τὴν Δευτέραν Παρουσίαν του φανερωθῇ ἐνδόξως, νὰ ἔχωμεν θάρρος ἀπέναντί του καὶ νὰ μὴ ἐντροπιασθῶμεν (ἀποφεύγοντες αὐτόν), ἕνεκα ἁμαρτίας καὶ ἐνοχῆς, κατὰ τὴν Δευτέραν του Παρουσίαν.

Ἀφοῦ ξέρετε, ὅτι εἶναι ἀγαθὸς, νὰ ξέρετε, ὅτι καθένας, ποὺ πράττει τὸ ἀγαθό, ἔχει γεννηθῆ ἀπ’ αὐτόν.

Καὶ δὲν θὰ ἐντροπιασθῶμεν, ἐάν τοῦ ὁμοιάζωμεν. Καὶ ἔαν ἠξεύρετε, ὅτι εἶναι δίκαιος ὁ Χριστός, γνωρίζετε ἐκ πείρας καὶ ὅτι καθένας, ποὺ ἐφαρμόζει ἐν τῇ πράξει τὴν δικαιοσύνην, ἔχει γεννηθῆ ἀπὸ αὐτὸν καὶ τοῦ ὁμοιάζει, ὅπως κάθε παιδὶ ὁμοιάζει πρὸς τὸν πατέρα του.

Ἐφ’ ὅσον δὲ ξεύρετε καλά, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι δίκαιος, γνωρίζετε ἐπίσης ἀπὸ τὴν προσωπικήν σας πεῖραν ὅτι καθένας, ὁ ὁποῖος ἐφαρμόζει τὴν δικαιοσύνην εἰς τὴν ζωήν του, ἔχει γεννηθῇ καὶ ἀναγεννηθῇ ἀπὸ αὐτόν.

Κοιτάξετε πόσο θαυμαστὴ καὶ μεγάλη ἀγάπη μᾶς ἔχει δώσει ὁ Πατέρας, ὥστε νὰ ὀνομασθοῦμε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ! Γι’ αὐτὸ ὁ κόσμος δὲν μᾶς ἀναγνωρίζει, διότι δὲν γνώρισε ἐκεῖνον.

Ναί, ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἴδετε πόσον μεγάλην καὶ θαυμαστὴν ἀγάπην μᾶς ἔχει δώσει ὁ πατήρ, ὥστε νὰ ὀνομασθῶμεν τέκνα Θεοῦ. Δι’ αὐτὸ ὁ μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμος τῶν ἀνθρώπων δὲν μᾶς νοιώθει καὶ δὲν μᾶς γνωρίζει, διότι δὲν ἐγνώρισεν αὐτόν, τὸν Θεόν, πρὸς τὸν ὁποῖον ἠθικῶς ὁμοιάζομεν.

Ἴδετε πόσον πλουσίαν καὶ θαυμαστὴν ἀγάπην μᾶς ἔχει δώσει ὁ Πατήρ, ὥστε νὰ ὀνομασθῶμεν τέκνα τοῦ Θεοῦ. Διὰ τοῦτο ὁ κόσμος δὲν μᾶς κατανοεῖ, διότι δὲν ἐγνώρισε καὶ δὲν κατενόησεν τὸν Θεόν, πρὸς τὸν ὁποῖον, καθὸ τέκνα του, ὁμοιάζομεν.

Ἀγαπητοί, τώρα εἴμεθα παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ἀκόμη δὲν φανερώθηκε τί θὰ εἴμεθα στὸ μέλλον. Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι, ὅταν φανερωθῇ, θὰ εἴμεθα ὅμοιοι μ’ αὐτόν, καὶ θὰ τὸν βλέπουμε ὅπως εἶναι.

Ἀγαπητοί, τώρα εἴμεθα τέκνα Θεοῦ, ἀλλὰ δὲν ἐφανερὠθη ἀκόμη, τί θὰ εἴμεθα εἰς τὸ μέλλον. Γνωρίζομεν ὅμως, ὅτι ἐὰν φανερωθῇ ὁ Χριστός, θὰ γίνωμεν ὅμοιοί του κατὰ τὴν δόξαν, διότι θὰ τὸν ἴδωμεν ὅπως εἶναι, εἰς τὴν κατάστασιν τῆς θείας δόξης, ἡ ὁποία ὡς εἰς ἄλλους πνευματικοὺς καθρέπτας θὰ καθρεπτισθῇ καὶ θὰ λάμψῃ καὶ εἰς ἡμᾶς.

Ἀγαπητοί, τώρα εἴμεθα τέκνα τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ἀκόμη δὲν ἔχει φανερωθῆ τί θὰ εἴμεθα εἰς τὸ μέλλον. Γνωρίζομεν ὅμως ὅτι ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ μὲ ὅλην αὐτοῦ τὴν δόξαν, θὰ γίνωμεν καὶ ἡμεῖς ὅμοιοι μὲ αὐτὸν κατὰ τὴν δόξαν, διότι θὰ τὸν ἴδωμεν ὅπως εἶναι εἰς ὅλην του τὴν θείαν δόξαν, ἡ ὁποία θὰ εἶναι καὶ ἰδική μας δόξα.

Καθένας δὲ, ποὺ ἔχει αὐτὴ τὴν ἐλπίδα σ’ αὐτὸν, ἐξαγνίζει τὸν ἑαυτό του, ἔχοντας ὡς πρότυπο ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος εἶναι ἁγνός.

Καὶ καθένας ποὺ ἔχει καὶ κρατεῖ στερεὰ τὴν ἐλπίδα ταύτην εἰς αὐτόν, τὸν Χριστόν, καθαρίζει τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν, καθὼς καὶ ἐκεῖνος εἶναι καθαρὸς καὶ ἅγιος. Μόνον οἱ ἁγνοὶ καὶ καθαροὶ θὰ ἀξιωθοῦν νὰ ἴδουν τὸν καθαρὸν καὶ ἅγιον.

Καὶ ὁ καθένας ποὺ ἔχει καὶ κρατεῖ σφικτὰ αὐτὴν τὴν ἐλπίδα εἰς τὸν Χριστόν, καθαρίζει καὶ κρατεῖ τὸν εὐατόν του ἁγνὸν ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν, ὅπως καὶ ἐκεῖνος εἶναι ὁ ἀπόλυτα καθαρὸς καὶ ἅγιος.

Καθένας, ὁ ὁποῖος κάνει τὴν ἁμαρτία, κάνει καὶ τὴν ἀνομία, ἀφοῦ ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀνομία (ἡ παράβασι δηλαδὴ τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ).

Κάθε ἕνας ποὺ κάμνει τὴν ἁμαρτίαν, κάμνει καὶ τὴν ἀνομίαν. Παραβιάζει δηλαδὴ καὶ ἀθετεῖ καὶ περιφρονεῖ οὗτος τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἐπανάστασις κατὰ τοῦ νόμου καὶ τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ’ ἀποτελεῖ ἡ ἁμαρτία καὶ ἀνατροπὴν τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ.

Καθένας, ὁ ὁποῖος πράττει τὴν ἁμαρτίαν, διαπράττει καὶ τὴν παρανομίαν, διότι καταπατεῖ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἁμαρτία εἶναι καταπάτησις τοῦ θείου Νόμου.

Γνωρίζετε δέ, ὅτι ἐκεῖνος φανερώθηκε γιὰ ν’ ἀφαιρέσῃ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ ἁμαρτία σ’ αὐτὸν δὲν ὑπάρχει.

Καὶ ἠξεύρετε, ὅτι ἐκεῖνος ἐφανερώθη ὡς ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς, διὰ νὰ ἑξαλείψῃ τὰς ἁμαρτίας μας, καὶ ἁμαρτία δὲν ὑπάρχει ἐν αὐτῷ, διότι παρέμεινε καθ’ ὅλον του τὸν βίον ἀπολύτως ἀναμάρτητος.

Γνωρίζετε δέ, ὅτι ὁ Χριστὸς ἐφανερώθη ὡς ἄνθρωπος εἰς τὴν γῆν, διὰ νὰ πάρῃ ἐπάνω του καὶ ἐξαλείψῃ τὰς ἁμαρτίας μας, καὶ ἁμαρτίας δὲν ὑπάρχει καμμιὰ εἰς αὐτόν, διότι εἶναι ἅγιος καὶ ἀπολύτως ἀναμάρτητος.

Καθένας, ὁ ὁποῖος μένει σ’ αὐτόν, δὲν ἁμαρτάνει (δὲν θέλει τὴν ἁμαρτία καὶ δὲν τὴν κάνει σκοπὸ καὶ τρόπο ζωῆς καὶ ἕξι· ἂν δὲ ἀπὸ ἀδυναμία ἢ συναρπαγὴ πέσῃ σὲ ἁμαρτία, μετανοεῖ καὶ συντρίβεται). Καθένας, ὁ ὁποῖος ἁμαρτάνει (δουλεύει δηλαδὴ στὴν ἁμαρτία καταφρονώντας τὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ), δὲν εἶδε (μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως) καὶ δὲν γνώρισε αὐτόν.

Καθένας λοιπὸν ποὺ μένει μέσα εἰς αὐτὸν καὶ εἶναι πάντοτε ἐνωμένος μαζί του, δὲν ἁμαρτάνει· καθένας δὲ ποὺ ἁμαρτάνῃ, δὲν τὸν ἔχει αἰσθανθῆ ἐσωτερικῶς μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς καὶ δὲν τὸν ἔχει γνωρίσει διὰ τῆς πείρας.

Καθένας ποὺ ἔχει κοινωνίαν μὲ αὐτὸν καὶ μένει ἐν τῇ κοινωνίᾳ μὲ αὐτόν, δὲν ἁμαρτάνει. Καθένας ὅμως ποὺ ἁμαρτάνει, δὲν τὸν ἔχει αἰσθανθῆ μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του καὶ δὲν τὸν ἔχει γνωρίσει ὡς Θεὸν καὶ λυτρωτήν του.

Παιδάκια μου, ἂς μὴ σᾶς πλανᾷ κανείς. Ὅποιος πράττει τὸ ἀγαθό, εἶναι ἀγαθός, ὅπως ἐκεῖνος εἶναι ἀγαθός.

Παιδάκια μου, ἂς μὴ σᾶς πλανᾷ κανείς, ὀσονδήποτε πιθανὰ καὶ ἂν φαίνωνται τὰ ἐπιχειρήματά του. Ἡ ἀλήθεια εἶναι αὐτή· ἐκεῖνος, ποὺ ἐξασκεῖ εἰς τὸν βίον του τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἀρετήν, εἶναι δίκαιος, ὅπως καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶναι δίκαιος, καὶ μόνος αὐτὸς ἔχει γνωρίσει τὸν δίκαιον Ἰησοῦν καὶ εἶναι ἐνωμένος μαζί του.

Ἀγαπητά μου παιδιά, ἂς μὴ σᾶς παραπλανᾷ καὶ σᾶς ἐξαπατᾷ κανεὶς μὲ παραπλανητικὰς καὶ δολίας διδασκαλίας. Ἐκεῖνος ποὺ τηρεῖ δικαιοσύνην καὶ ἔχει βίον ἐνάρετον, εἶναι δίκαιος, ὅπως καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι δίκαιος.

Ὅποιος ἐπιμένει στὴν ἁμαρτία, εἶναι ἀπὸ τὸ Διάβολο (εἶναι παιδὶ τοῦ Διαβόλου), διότι ὁ Διάβολος εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ ἁμάρτησε (εἶναι ὁ πατέρας τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν ἀσεβῶν ἁμαρτωλῶν). Γι’ αὐτὸ φανερώθηκε ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ καταλύσῃ καὶ διαλύσῃ τὰ ἔργα τοῦ Διαβόλου.

Ἐκεῖνος, ποὺ ἐπιμένῃ εἰς τὴν ἁμαρτίαν, κατάγεται ἀπὸ τὸν διάβολον καὶ ἔχει σχέσιν καὶ στενὴν γνωριμίαν μὲ τὸν διάβολον. Καὶ κατάγεται οὖτος ἀπὸ τὸν διάβολον, διότι ἐξ ἀρχ·ης ὁ διάβολος μὲ πεῖσμα πολὺ ἁμαρτάνῃ. Πρὸς αὐτὸν δὲ τὸν σκοπὸν ἐφανερώθη ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἄνθρωπος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ καταλύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου.

Ἐκεῖνος ποὺ ἐπιμένει νὰ πράττῃ τὴν ἁμαρτίαν εἶναι ἀπὸ τὸν διάβολον, διότι ὁ διάβολος ἐξ ἀρχῆς μὲ πεῖσμα ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ἁμαρτάνει. Δι’ αὐτὸν δὲ τὸν σκοπὸν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐφανερώθη ὡς ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς, διὰ νὰ καταλύσῃ καὶ καταστρέψῃ ἐντελῶς τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου.

Καθένας, ὁ ὁποῖος ἔχει γεννηθῆ ἀπ’ τὸ Θεό, δὲν ζῇ ζωὴ ἁμαρτίας, διότι ὅποιος εἶναι τέκνο του μένει σ’ αὐτόν. Ναί, ὅ,τι ἔχει γεννηθῆ ἀπ’ τὸ Θεὸ δὲν δύναται νὰ ζῇ ἁμαρτωλὴ ζωή.

Καθένας ποὺ ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν πράττῃ ποτὲ θεληματικῶς καὶ μὲ ψυχρὸν ὑπολογισμὸν καμμίαν ἁμαρτίαν. Διότι ἡ νέα ζωή, ποὺ τοῦ μετέδωκε διὰ τοῦ Πνεύματός του ὁ Θεός, μένῃ μέσα του. Καὶ ἡ θέλησίς του ἀποκτᾷ τέτοιαν συνήθειαν εἰς τὴν ἀρετήν, ὥστε δὲν δύναται οὗτος νὰ ἁμαρτάνῃ, διότι ἔχῃ γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ ὁμοιάζει πρὸς τὸν Θεόν.

Καθένας ποὺ ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν πράττει τὴν ἁμαρτίαν, διότι ἔχει μέσα του ὡς μόνιμον κατάστασιν τὴν νέαν ζωήν, ποὺ τοῦ ἔχει μεταδώσει καὶ φυτεύσει ὁ Θεός. Καὶ ἔνας τέτοιος ἄνθρωπος, ποὺ ἔχει δώσει ὁριστικῶς τὴν θέλησίν του εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὴν ἀρετήν, εἶναι ἠθικῶς ἀδύνατον νὰ ἁμαρτάνῃ, διότι ἔχει ἀναγεννηθῇ, ἔχει ἀποκτήσει τὸ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ.

Μ’ αὐτὸ διακρίνονται τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ ἀπ’ τὰ παιδιὰ τοῦ Διαβόλου· Καθένας, ποὺ δὲν ἀσκεῖ τὴν ἀρετή, δὲν εἶναι ἀπ’ τὸ Θεὸ (δὲν εἶναι παιδὶ τοῦ Θεοῦ), μάλιστα αὐτός, ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφό του.

Αύτὸ εἶναι τὸ διακριτικὸν γνώρισμα, μὲ τὸ ὁποῖον γίνονται εἰς ὅλους φανερὰ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ διαβόλου. Καθένας δηλαδή, ποὺ δὲν ἀσκεῖ εἰς τὸν βίον τοῦυπᾶσαν ἀρετήν, αὐτὸς δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ δὲν ἔχει πατέρα τὸν Θεόν. Τὸ ἴδιον καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του Χριστιανόν, δὲν εἶναι παιδὶ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εἰς αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ σημεῖον εἶναι φανερὰ καὶ ξεχωρίζουν τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ τέκνα τοῦ διαβόλου. Καθένας δηλαδὴ ποὺ δὲν ζῇ βίον ἐνάρετον, δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν ἔχει πατέρα τὸν Θεόν, ὅπως ἐπίσης καὶ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του.

Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ παραγγελία, ποὺ ἀκούσατε ἀπ’ τὴν ἀρχή, νὰ ἔχωμε ἀγάπη μεταξύ μας.

Καὶ δὲν εἶναι παιδὶ τοῦ Θεοῦ αὐτός, ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του, διότι αὐτὸ εἶναι τὸ κύριον παράγγελμα, ποὺ σᾶς ἐγνωστοποιήθη μὲ τὸ κήρυγμα καὶ τὸ ὁποῖον ἠκούσατε ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς ἐπιστροφῆς σας εἰς τὸν Χριστόν, τὸ νὰ ἀγαπῶμεν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ θεμελιώδης καὶ σπουδαιοτάτη ἐντολή, τὴν ὁποίαν ἔχετε ἀκούσει ἀπὸ τὴν ἀρχὴν ποὺ ἐπιστεύσατε εἰς τὸν Χριστόν, τὸ νὰ ἀγαπῶμεν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον.

Νὰ μὴν εἴμεθα ὅπως ὁ Κάιν, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀπὸ τὸν Πονηρό καὶ φόνευσε τὸν ἀδελφό του. Καὶ γιατί τὸν φόνευσε; Διότι τὰ ἔργα του ἦταν πονηρά, ἐνῷ τοῦ ἀδελφοῦ του ἦταν ἀγαθά.

Καὶ ἂς μὴ τρέφωμεν αἰσθήματα ὅμοια πρὸς τοῦ Κάϊν, ὁ ὁποῖος ἦτο τέκνον τοῦ πονηροῦ διαβόλου καὶ ἔσφαξεν ἄσπλαγχνα τὸν ἀδελφόν του. Καὶ διατί τὸν ἔσφαξε; Διότι τὰ ἔργα του ἦσαν πονηρά, τὰ δὲ ἔργα τοῦ ἀδελφοῦ του ἦσαν δίκαια, ἡ ἀρετὴ δὲ καὶ ἡ δικαιοσύνη προκαλεῖ τὴν ἀντιπάθειαν τοῦ διαβόλου καὶ τῶν πονηρῶν παιδιῶν του.

Καὶ νὰ μὴ ὁμοιάζωμεν μὲ τὸν Κάϊν, ὁ ὁποῖος ἔσφαξε κατὰ τὸν πλέον σκληρὸν καὶ ἀπάνθρωπον τρόπον τὸν ἀδελφόν του. Καὶ διατί τὸν ἔσφαξε; Διότι τὰ ἰδικά του ἔργα ἦσαν πονηρά, ἐνῶ τὰ ἔργα τοῦ ἀδελφοῦ του ἦσαν δίκαια. (Κατὰ κανόνα δὲ ὁ μοχθηρὸς καὶ κακὸς μισεῖ, θανασίμως τὸν δίκαιον).

Μὴ φοβεῖσθε, ἀδελφοί μου, διότι ὁ κόσμος σᾶς μισεῖ (μάλιστα θανασίμως).

Μὴ παραξενεύεσθε, λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐὰν σᾶς μισῇ ὁ μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμος.

Μὴν ἀπορεῖτε, λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐὰν σᾶς μισῇ ὁ κόσμος.

Ἐμεῖς ξέρουμε, ὅτι ἀπ’ τὸ θάνατο ἔχουμε μεταβῆ στὴ ζωή, διότι ἀγαποῦμε τοὺς ἀδελφούς. Ὅποιος δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸ παραμένει στὸ θάνατο.

Ἡμεῖς ἠξεύρομεν ἐκ πείρας, ὅτι ἔχομεν μεταβῆ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν. Καὶ τὸ ἠξεύρομεν, διότι ἀγαπῶμεν τοὺς ἀδελφούς. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του, ἑξακολουθεῖ νὰ παραμένῃ εἰς τὸν πνευματικὸν θάνατον.

Ἡμεῖς γνωρίζομεν καλὰ ὅτι ἔχομεν μεταβῆ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον εἰς τὴν πνευματικὴν καὶ αἰωνίαν ζωήν, διότι ἀγαπῶμεν τοὺς ἀδελφούς. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸν μένει εἰς τὴν κατάστασιν τοῦ πνευματικοῦ θανάτου.

Καθένας, ποὺ μισεῖ τὸν ἀδελφό του, εἶναι ἀνθρωποκτόνος. Καὶ ξέρετε, ὅτι κάθε ἀνθρωποκτόνος δὲν ἔχει μέσα του ζωὴ αἰώνια.

Καθένας ποὺ μισεῖ τὸν ἀδελφόν του, εἶναι φονεύς, διότι ἔχει μέσα του διάθεσιν φονικὴν καὶ θέλει τὴν καταστροφὴν καὶ τὸν θάνατον τοῦ μισουμένου. Καὶ ἠξεύρετε, ὅτι κάθε φονεὺς δὲν ἔχει ζωὴν αἰώνιον, ἡ ὁποία νὰ μένῃ μέσα του.

Καθένας ποὺ μισεῖ τὸν ἀδελφόν του, εἶναι φονιᾶς, (διότι τὸ μῖσος ἐμπνέει τὸν φόβον καὶ τὸν ὄλεθρον τοῦ μισουμένου). Καὶ γνωρίζετε καλά, ὅτι κάθε φονιᾶς δὲν ἔχει ζωὴν αἰώνιον, ἡ ὁποία νὰ μένῃ μέσα του ὡς μόνιμος κατάστασις.

Ἀπ’ αὐτὸ γνωρίσαμε τί εἶναι ἡ ἀγάπη, ἀπὸ τὸ ὅτι δηλαδὴ ἐκεῖνος γιὰ μᾶς θυσίασε τὴ ζωή του. Ἔτσι καὶ ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ θυσιάζωμε τὴ ζωή μας γιὰ τοὺς ἀδελφούς.

Μὲ αὐτὸ δὲ ἔχομεν μάθει, τί εἶναι ἡ ἀγάπη· μὲ τὸ ὅτι δηλαδὴ ἐκεῖνος (ὁ Χριστός) διὰ τὴν σωτηρίαν μας παρέδωκε προθύμως εἰς θάνατον τὴν ζωήν του. Κατὰ συνέπειαν δὲ καὶ ἡμεῖς ἔχομεν ὑποχρέωσιν σύμφωνα μὲ τὸ παράδειγμα τοῦτο νὰ παραδίδωμεν τὴν ζωήν μας ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν καὶ ὄχι νὰ θέλωμεν να ἀφαιρέσωμεν τὴν ζωὴν αὐτῶν.

Ἔχομεν δὲ γνωρίσει ποία ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἀγάπη μὲ αὐτό, μὲ τὸ ὅτι δηλαδὴ ὁ Χριστός, ἀπὸ ἄπειρον ἀγάπην κινούμενος, παρέδωκε τὴν ζωήν του εἰς τὸν σταυρικὸν θάνατον πρὸς χάριν ἡμῶν. Ἔτσι ἐπομένως καὶ ἡμεῖς ἔχομεν ὑποχρέωσιν, σύμφωνα μὲ τὸ παράδειγμά του, νὰ θυσιάζωμεν καὶ τὴν ζωήν μας ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μας (καὶ ὄχι ὅπως ὁ Κάϊν νὰ ἀφαιροῦμεν τὴν ζωήν των ἢ καθ’ οἱανδήποτε τρόπον νὰ ἀδικοῦμεν αὐτούς).

Ἀλλ’ ἂν κάποιος ἔχῃ τὰ πλούτη τοῦ κόσμου, καὶ βλέπῃ τὸν ἀδελφό του νὰ ἔχῃ ἀνάγκη, καὶ κλείσῃ τὴν καρδιά του ἀπέναντί του, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ μένῃ μέσα του ἡ θεία ἀγάπη;

Ὅποιος ὅμως ἔχει τὰ πλούτη τοῦ κόσμου καὶ παρατηρεῖ τὸν ἀδελφόν του, ὅτι οὗτος ἔχει ἀνάγκην, καὶ κλείσῃ τὴν καρδίαν του καὶ τὰ σπλάγχνα του ἀπὸ αὐτόν, ὥστε νὰ μὴ αἴσθανθῇ καμμίαν συμπάθειαν διὰ τὴν δυστυχίαν του, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεόν νὰ μένῃ μέσα του;

Ὅποῖος ὅμως ἔχει τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου (ποὺ κάμνουν ἄνετον τὴν ζωήν) καὶ βλέπει τὸν ἀδελφόν του νὰ ἔχῃ ἀνάγκην, κλείσει δὲ τὰ σπλάγχνα του καὶ μείνει ἀναίσθητος εἰς τὴν δυστυχίαν ἐκείνου, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νὰ μένῃ μέσα του;

Παιδάκια μου, νὰ μὴν ἀγαποῦμε μὲ τὰ λόγια καὶ μὲ τὴ γλῶσσα, ἀλλ’ ἔμπρακτα καὶ ἀληθινά.

Παιδάκια μου, ἂς μὴ ἀγαπῶμεν μὲ λόγια καὶ μὲ τὴν γλῶσσαν μόνον, ἀλλ’ ἂς ἀγαπῶμεν μὲ ἔργα εὐεργετικὰ καὶ ὄχι ψεύτικα, ἀλλὰ ἀληθινά.

Ἀγαπημένα μου παιδιά, ἂς μὴ ἀγαπῶμεν μὲ τὰ λόγια μόνον καὶ μὲ τὴν γλῶσσαν, ἀλλ’ ἂς ἀγαπῶμεν μὲ τὰ ἔργα τῆς καλωσύνης καὶ μὲ τὴν εἰλικρίνειαν ποὺ ἐπιβάλλει ὁ Θεός.

Ἀπ’ αὐτὸ δὲ (ἀπὸ τὴν ἀγάπη δηλαδὴ) καταλαβαίνουμε, ὅτι εἴμεθα ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, καὶ θὰ καθησυχάσωμε ἐνώπιόν του τὶς συνειδήσεις μας

Καὶ μὲ αὐτό, ἤτοι μὲ τὴν εἰλικρινῆ ἀγάπην καὶ τὴν εὐεργεσίαν, γνωρίζομεν ὅτι καταγόμεθα ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν καὶ ἔχομεν ἀναγεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ ὅταν ἔχωμεν τὴν ἀγάπην αὐτήν, θὰ καθησυχάσωμεν ἐνώπιόν του τὰς συνειδήσεις μας καὶ δὲν θὰ μᾶς τύπτουν αὗται ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ,

Καὶ μὲ αὐτό, δηλαδὴ μὲ τὴν εἰλικρινῆ ἀγάπην καὶ ἀγαθοεργίαν, γνωρίζομεν ὅτι καταγόμεθα ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν, ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἐπειδὴ δὲ τοιαύτην ἔχομεν τὴν καταγωγὴν καὶ ἀγωνιζόμεθα νὰ ἀσκοῦμεν τὴν ἀγάπην, θὰ πείσωμεν καὶ θὰ εἰρηνεύσωμεν τὰς συνειδήσεις μας, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅτι ὀρθῶς πράττομεν.

σ’ ὅ,τι θὰ μᾶς κατακρίνῃ ἡ συνείδησι, διότι ὁ Θεὸς εἶναι ὑπεράνω τῆς συνειδήσεώς μας καὶ γνωρίζει τὰ πάντα.

εἰς ὀ,τιδήποτε καὶ ἂν μᾶς κατηγοροῦν αὗται. Καὶ θὰ καθησυχάσωμεν τὰς συνειδήσεις μας, διότι ὁ Θεὸς εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὰς συνειδήσεις μας καὶ ἠξεύρει τελείως καὶ καλύτερα ἀπὸ αὐτὰς ὅλα τὰ σφάλματά μας καὶ ὅλας τὰς τύψεις μας. Ἠξεύρει τὴν ἐνοχήν μας. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ὁ γινώσκων τὰ πάντα Θεὸς πείθει ἡμᾶς, ὅτι εἴμεθα τέκνα του, δὲν ὑπάρχει φόβος νὰ κατακριθῶμεν.

Ἐὰν ὅμως μᾶς κατηγορῇ ἡ συνείδησις, ὅτι μὲ τὰ λόγια μόνον ἀγαπῶμεν τὸν ἀδελφόν, πολὺ περισσότερον θὰ μᾶς κατηγορήσῃ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶναι βέβαια ἀπείρως ἀνώτερος ἀπὸ τὴν συνείδησίν μας καὶ γνωρίζει πλήρως καὶ τελείως, καλύτερα ἀπὸ αὐτήν, τὰ πάντα.

Ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ συνείδησί μας δὲν μᾶς κατακρίνῃ, ἔχουμε παρρησία (θάρρος) ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ,

Ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ συνείδησίς μας δὲν μᾶς κατηγορῇ, ἔχομεν θάρρος πρὸς τὸν Θεόν.

Ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ συνείδησίς μας δὲν μᾶς κατηγορῇ, τότε ἔχομεν θάρρος πρὸς τὸν Θεόν,

καὶ ὅ,τι ζητοῦμε λαμβάνουμε ἀπ’ αὐτόν, διότι τηροῦμε τὶς ἐντολές του καὶ κάνουμε τὰ ἀρεστὰ σ’ αὐτόν.

Καὶ ὀ,τιδήποτε τοῦ ζητοῦμεν διὰ τῆς προσευχῆς, τὸ λαμβάνομεν ἀπὸ αὐτόν. Καὶ τὸ λαμβάνομεν, διότι τηροῦμεν τὰς ἐντολάς του καὶ πράττομεν αὐτά, ποὺ τοῦ ἀρέσουν.

καὶ ὀ,τιδήποτε καὶ ἂν τοῦ ζητοῦμεν, τὸ λαμβάνομεν ἀπὸ αὐτόν, διότι τηροῦμεν τὰς ἐντολάς του καὶ πράττομεν αὐτά, ποὺ τοῦ εἶναι εὐάρεστα. Καὶ γινόμεθα ἔτσι τέκνα τῶν εὐλογιῶν του.

Κυρίως ἡ ἐντολή του εἶναι αὐτή, νὰ πιστεύσωμε στὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ του Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ν’ ἀγαποῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο κατὰ τὴν ἔννοια ποὺ δίδαξε.

Αἱ ἐντολαὶ δὲ τοῦ Θεοῦ περιλαμβάνονται εἰς μίαν ἐντολήν. Καὶ ἡ ἐντολή του εἶναι αὐτή, νὰ πιστεύσωμεν δηλαδὴ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ του Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀγαπῶμεν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, καθὼς ὁ Χριστὸς μᾶς ἔδωκεν ἐντολὴν νὰ ἀγαπῶμεν.

Λοιπὸν αὐτὴ εἶναι ἡ θεμελιώδης καὶ σπουδαιοτάτη ἐντολή του, νὰ πιστεύωμεν δηλαδὴ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ του, Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ νὰ ἀγαπῶμεν μὲ εἰλικρίνειαν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης ποὺ μᾶς ἔδωσεν ὁ Χριστός.

Οἱ δὲ τηρηταὶ τῶν ἐντολῶν του μένουν σ’ αὐτόν, καὶ αὐτὸς σ’ αὐτούς. Καὶ ἀπ’ αὐτὸ καταλαβαίνουμε, ὅτι μένει σὲ μᾶς, ἀπὸ τὸ Πνεῦμα ποὺ μᾶς ἔδωσε.

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ τηρεῖ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, μένει μέσα εἰς τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Θεὸς μένει μέσα εἰς αὐτόν. Εἶναι δηλαδὴ οὖτος ἐνωμένος μὲ τὸν Θεόν. Ἔχομεν δὲ μέσον διὰ νὰ γνωρίσωμεν μὲ βεβαιότητα, ἐὰν εἴμεθα ἐνωμένοι μὲ τὸν Θεόν καὶ ἐὰν πράγματι ὁ Θεὸς μένῃ μέσα μας. Μὲ τοῦτο δηλαδὴ βεβαιούμεθα, ὅτι ὁ Θεὸς μένει μέσα μας, μὲ τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον μᾶς ἔδωκε καὶ τὸ ὁποῖον μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς δίδει τὴν πληροφορίαν αὐτήν.

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ τηρεῖ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, μένει εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὁ Θεὸς μένει εἰς αὐτόν. Καὶ μὲ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν τρόπον ἔχομεν βεβαίαν τὴν πληροφορίαν τῆς συνειδήσεως, καὶ γνωρίζομεν ὅτι ὁ Θεός μένει μέσα μας, ἀπὸ τὸ Πνεῦμα ποὺ μᾶς ἔχει δώσει καὶ τὸ ὁποῖον μᾶς πληροφορεῖ διὰ τὴν κοινωνίαν καὶ ἑνότητά μας μὲ τὸν Θεόν.

Ἀγαπητοί, νὰ μὴ πιστεύετε σὲ κάθε πνεῦμα, ἀλλὰ νὰ ἐξετάζετε τὰ πνεύματα, γιὰ νὰ διαπιστώνετε ἂν εἶναι ἀπὸ τὸ Θεό. Διότι πολλοὶ ψευδοπροφῆτες (ψευδοδιδάσκαλοι) βγῆκαν στὸν κόσμο.

Ἀγαπητοί, μὴ δίδετε ἐμπιστοσύνην εἰς καθένα, ποὺ σᾶς λέγει, ὅτι ἐμπνέεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι ἔχει πνευματικὸν χάρισμα. Ἀλλ’ ἐξετάζετε καὶ διακρίνετε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἐμφανίζονται ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, ἐὰν πράγματι προέρχωνται οὗτοι ἀπὸ τὸν Θεόν. Διότι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐβγῆκαν εἱς τὸν κόσμον.

Ἀγαπητοί, μὴ δίδετε ἐμπιστοσύνην εἰς κάθε πνεῦμα ἀνθρώπων, ἀλλὰ νὰ ἐξετάζετε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ διαβεβαιώνουν ὅτι ἔχουν Πνεῦμα Θεοῦ καὶ πνευματικὰ χαρίσματα, ἐὰν πράγματι εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἔχουν βγῆ εἰς τὸν κόσμον.

Μ’ αὐτὸ ν’ ἀναγνωρίζετε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· Κάθε πνεῦμα, ποὺ ὁμολογεῖ, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἔχει ἔλθει μὲ σάρκα (ὡς ἄνθρωπος δηλαδή), εἶναι ἀπὸ τὸ Θεό.

Μὲ αὐτὸ δὲ τὸ σημάδι καὶ μὲ αὐτὸ τὸ κριτήριον γνωρίζετε καὶ διακρίνετε ἀσφαλῶς τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· κάθε ἄνθρωπος δηλαδή, ποὺ παρουσιάζεται μὲ χάρισμα Πνεύματος, ἐὰν ὁμολογῇ ὄχι μόνον μὲ λόγια ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐσαρκώθη πράγματι καὶ ἔζησεν ὡς ἄνθρωπος φέρων τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ.

ἠμπορεῖτε δὲ νὰ ξεχωρίζετε καὶ νὰ γνωρίζετε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μὲ τοῦτο τὸ κριτήριον· κάθε δηλαδὴ ἄνθρωπος ποὺ παρουσιάζεται ὅτι ἔχει Πνεῦμα Θεοῦ, ἐὰν ὁμολογῇ ἀδιστάκτως καὶ πιστεύῃ, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἔλαβε σάρκα καὶ ἦλθεν ὡς Θεάνθρωπος λυτρωτὴς εἰς τὴν γῆν, εἶναι πράγματι ἐκ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ κάθε πνεῦμα, ποὺ δὲν ὁμολογεῖ, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἔχει ἔλθει μὲ σάρκα (ὡς ἄνθρωπος), δὲν εἶναι ἀπὸ τὸ Θεό. Καὶ τέτοιο πνεῦμα εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, ποὺ ἀκούσατε ὅτι ἔρχεται, ἀλλὰ καὶ τώρα εἶναι ἤδη στὸν κόσμο (ἀφοῦ εἶναι στὸν κόσμο οἱ ψευδοπροφῆτες μὲ τὸ αἱρετικὸ καὶ ἀντίχριστο φρόνημα, οἱ μικρότεροι ἀντίχριστοι καὶ πρόδρομοι τοῦ μεγάλου Ἀντιχρίστου).

Καὶ καθένας ὁ ὁποῖος λέγει μέν, ὅτι ἔχει ἔμπνευσιν Πνεύματος, δὲν ὁμολογεῖ ὅμως, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐνηνθρώπησε καὶ ἦλθεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν μὲ σάρκα ἀνθρωπίνην, δὲν εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ. Καὶ τοῦτο, ἤτοι τὸ νὰ ἀρνῆται κανεὶς τὸν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν, εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου, περὶ τοῦ ὁποίου ἔχετε ἀκούσει, ὅτι πρόκειται νὰ ἔλθῃ. Καὶ τώρα πλέον εἶναι ὁ ἀντίχριστος ἐν τῷ κόσμῳ διὰ τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν ψευδοδιδασκαλιῶν, ποὺ προπαρασκευάζουν τὸ ἔδαφος διὰ τὴν προσωπικὴν ἔλευσίν του.

Καὶ κάθε ἄνθρωπος, ποὺ ἰσχυρίζεται, ὅτι ἐμπνέεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, δὲν ὁμολογεῖ ὅμως, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔλαβε σάρκα ἀνθρωπίνην, αὐτὸς δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς, τὸ νὰ ἀρνῆται κανεὶς τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι τὸ κήρυγμα τοῦ ἀντιχρίστου, περὶ τοῦ ὁποίου ἔχετε ἀκούσει ὅτι πρόκειται νὰ ἔλθῃ. Καὶ τώρα εὑρίσκεται εἰς τὸν κόσμον ἐκπροσωπούμενος ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ψευδοδιδασκάλους.

Σεῖς, παιδάκια μου, εἶσθε ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ ἔχετε νικήσει αὐτούς, διότι αὐτὸς (ὁ Θεός), ποὺ εἶναι σὲ σᾶς, εἶναι ἰσχυρότερος ἀπ’ αὐτόν (τὸν Σατανᾶ), ποὺ εἶναι στὸν κόσμο.

Σεῖς ὅμως, παιδάκια μου, ἔχετε ἀναγεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ ἔχετε νικήσει τοὺς ψευδοδιδασκάλους αὐτοὺς διὰ τῆς ἐμμονῆς σας εἰς τὴν ἀληθῆ διδασκαλίαν. Καὶ τοὺς ἔχετε νικήσει, διότι ὁ Θεός, ποὺ εἶναι μέσα σας καὶ σᾶς φωτίζει καὶ σᾶς ἐνισχύει, εἶναι μεγαλύτερος καὶ δυνατώτερος παρὰ ὁ σατανᾶς, ποὺ ἐνεργεῖ καὶ ἄρχει μεταξὺ τοῦ κόσμου τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εἶναι μακρὰν τοῦ Θεοῦ.

Σεῖς, ὅμως, ἀγαπητά μου παιδιά, εἶσθε ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἔχετε νικήσει τοὺς αἱρετικούς, τοὺς προδρόμους αὐτοὺς τοῦ ἀντιχρίστου, διότι εἶναι μεγαλύτερος ὁ Θεός, ποὺ εὑρίσκεται μέσα σας, ποὺ σᾶς φωτίζει καὶ σᾶς ἐνισχύει, παρὰ ὁ σατανᾶς, ποὺ ἐνεργεῖ μέσα εἰς τὸν σκληρὸν καὶ ἀμετανόητον κόσμον.

Αὐτοὶ εἶναι ἀπὸ τὸν κόσμο, γι’ αὐτὸ ὁμιλοῦν τὴ γλῶσσα τοῦ κόσμου καὶ ὁ κόσμος τοὺς ἀκούει.

Αὐτοὶ οἱ ψευδοπροφῆται προέρχονται καὶ ἐμπνέονται ἀπὸ τὸν μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμον. Δι’ αὐτὸ διδάσκουν σύμφωνα μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου καὶ ὁ κόσμος τοὺς ἀκούει καὶ τοὺς δέχεται.

Αὐτοὶ οἱ ψευδοπροφῆται προέρχονται ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον. Διὰ τοῦτο καὶ ὁμιλοῦν σύμφωνα μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἀντιλήψεις καὶ διαθέσεις τοῦ κόσμου καὶ ὁ κόσμος τοὺς ἀκούει καὶ τοὺς προσέχει.

Ἐμεῖς εἴμεθα ἀπὸ τὸ Θεό. Ὅποιος γνωρίζει τὸ Θεό, ἀκούει ἐμᾶς. Ὅποιος δὲν εἶναι ἀπὸ τὸ Θεό, δὲν ἀκούει ἐμᾶς. Ἀπ’ αὐτὸ καταλαβαίνουμε τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας καὶ τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης (τὸν ἄνθρωπο τῆς ἀληθείας καὶ τὸν ἄνθρωπο τῆς πλάνης).

Ἡμεῖς ὅμως οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ διδάσκαλοι τοῦ εὐαγγελίου καταγόμεθα ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ ἐμπνεόμεθα ἀπὸ τὸν Θεόν· ἐκεῖνος δέ, ποὺ ἀνεγεννήθη ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ γνωρίζει τὸν Θεόν, ἀκούει μὲ προθυμίαν τὴν διδασκαλίαν μας. Ἐκεῖνος, ποὺ δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ δὲν ἔχει ἀναγεννηθῇ ἀπὸ αὐτόν, δὲν ἀκούει καὶ δὲν δέχεται τὴν διδασκαλίαν μας. Μὲ τὸ σημάδι αὐτὸ διακρίνομεν τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἀλήθειαν, καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ διαβόλου ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν πλάνην.

Ἡμεῖς ὅμως, οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου, εἴμεθα ἐκ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐμπνεόμεθα ἀπὸ αὐτόν. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἔχει γνωρίσει καὶ πιστεύσει εἰς τὸν Θεόν, μᾶς ἀκούει μὲ προθυμίαν καὶ προσοχήν. Ὅποιος ὅμως δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν μᾶς ἀκούει καὶ δὲν δέχεται τὸ κήρυγμά μας. Μὲ αὐτὸ δὲ τὸ κριτήριον γνωρίζομεν καὶ ξεχωρίζομεν τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ διαβόλου, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν πλάνην.

Ἀγαπητοί, ν’ ἀγαποῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, διότι ἡ ἀγάπη εἶναι ἀπὸ τὸ Θεό. Καὶ ὅποιος ἔχει ἀγάπη, ἔχει γεννηθῆ ἀπὸ τὸ Θεό, καὶ γνωρίζει τὸ Θεό.

Ἀγαπητοί, ἂς ἀγαπῶμεν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, διότι ἡ ἀγάπη πηγάζει καὶ ἔχει τὴν ἀρχήν της ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ καθένας, ποὺ ἀγαπᾷ καὶ ἔχει τὴν ἀγάπην ὁδηγὸν καὶ κανόνα τοῦ βίου του, ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ εὑρίσκεται εἰς οἰκείας σχέσεις πρὸς τὸν Θεόν. Λόγῳ δὲ τῶν σχέσεών του τούτων πρὸς τὸν Θεόν γνωρίζει τὸν Θεὸν ὁλονὲν καὶ τελειότερον.

Ἀγαπητοί, ἂς ἀγαπῶμεν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, διότι ἡ ἀγάπη προέρχεται ἐκ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀγάπη. Καὶ καθένας που ἀγαπᾷ μὲ εἰλικρίνειαν τοὺς ἄλλους, ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, ζῇ ἐν τῷ Θεῷ καὶ ὡς ἐκ τούτου γνωρίζει τὸν Θεόν.

Ὅποιος δὲν ἔχει ἀγάπη, δὲν γνώρισε τὸ Θεό, διότι ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη.

Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀγαπᾷ, δὲν ἐγνώρισε ποτὲ τὸν Θεόν, διότι ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ δὲν ἔχει αὐτὴν τὴν ἀγάπην, δὲν ἐγνώρισε ποτὲ τὸν Θεόν, διότι ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη καὶ ἡ πηγὴ τῆς ἀγάπης.

Μὲ τοῦτο ἐκδηλώθηκε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς, μὲ τὸ ὅτι ὁ Θεὸς ἀπέστειλε τὸν Υἱό του τὸν μονογενῆ στὸν κόσμο, γιὰ νὰ κερδίσωμε δι’ αὐτοῦ τὴ ζωή (τὴν αἰώνια ζωή).

Ἔγινε δὲ φανερὰ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν μέσῳ ἡμῶν μὲ τοῦτο κατ’ ἐξοχὴν τὸ γεγονός, μὲ τὸ γεγονὸς δηλαδὴ ὅτι τὸν Υἱόν του τὸν μονάκριβον ἔχει ἀποστείλει εἰς τὸν κόσμον, ἵνα ἡμεῖς, ποὺ λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν μας εἴχομεν καταδικασθῆ εἰς θάνατον αἰώνιον, ζήσωμεν δι’ αὐτοῦ τὴν πνευματικὴν καὶ αἰωνίαν ζωήν.

Ἐφανερώθη δὲ ἐν μέσῳ ἡμῶν αὐτὴ ἡ ἄπειρος ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μὲ τοῦτο τὸ μέγα γεγονός· μὲ τὸ ὅτι δηλαδὴ ὁ Θεὸς ἔστειλε τὸν μονογενῆ του Υἱὸν εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ ἀποκτήσωμεν ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι μὲ τὴν θυσίαν ἐκείνου τὴν αἰωνίαν ζωήν.

Ἐδῶ εἶναι τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀγάπης, ὄχι ὅτι ἐμεῖς ἀγαπήσαμε τὸ Θεό, ἀλλ’ ὅτι αὐτὸς ἀγάπησε ἐμᾶς, καὶ ἀπέστειλε τὸν Υἱό του νὰ θυσιασθῇ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας.

Εἰς αὐτὸ συνίσταται ἡ ἀγάπη, ὄχι εἰς τὸ ὅτι ἡμεῖς πρῶτοι ἠγαπήσαμεν τὸν Θεόν, ἀλλ’ εἰς τὸ ὅτι αὐτὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς, καίτοι ἤμεθα ἀνάξιοι καὶ δὲν τὸν ἠγαπῶμεν. Καὶ μᾶς ἠγάπησε τόσον, ὥστε ἀπέστειλε τὸν Υἱόν του διὰ νὰ προσφέρῃ τὸ αἷμα του θυσίαν ἐξιλεωτικὴν διὰ τὰς ἁμαρτίας μας.

Καὶ εἰς τοῦτο ἀκριβῶς συνίσταται καὶ φαίνεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸ ὅτι δὲν εἴμεθα ἡμεῖς, ποὺ πρῶτοι ἠγαπήσαμεν τὸν Θεόν, ἀλλ’ εἰς τὸ ὅτι αὐτὸς ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἐνόχους μᾶς ἠγάπησε καὶ ἔστειλε τὸν Υἱὸν του, διὰ νὰ προσφέρῃ τὸν ἑαυτόν του λυτρωτικὴν θυσία ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ νὰ μᾶς συμφιλιώσῃ μὲ τὸν Θεόν.

Ἀγαπητοί, ἀφοῦ μὲ τέτοια καὶ τόσο μεγάλη ἀγάπη μᾶς ἀγάπησε ὁ Θεός, ὀφείλουμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἀγαποῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο.

Ἀγαπητοί, ἐὰν τόσον ἐξαιρετικὰ μᾶς ἠγάπησεν ὁ Θεός, ἕπεται ἐκ τούτου, ὅτι καὶ ἡμεῖς ἔχομεν χρέος νὰ ἀγαπώμεθα μεταξύ μας.

Ἀγαπητοί, ἐὰν κατ’ αὐτὸν τὸν θαυμαστὸν τρόπον μᾶς ἠγάπησεν ὁ Θεός, ἔχομεν καὶ ἡμεῖς ὑποχρέωσιν νὰ ἀγαπῶμεν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον.

Τὸ Θεὸ δὲν εἶδε ποτὲ κανείς. Ἐὰν ὅμως ἀγαποῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ὁ Θεὸς κατοικεῖ μέσα μας, καὶ ἡ ἀγάπη του πρὸς ἐμᾶς εἶναι τελεία.

Ποῖος εἶναι εἰς τὴν φύσιν του καὶ εἰς τὴν οὐσίαν του ὁ Θεός, κανεὶς δὲν ἔχει ἴδει ποτέ. Καὶ ὅμως ὁ ἀόρατος καὶ ἀνώτερος πάσης κατανοήσεως Θεός, ἐὰν ἀγαπώμεθα μεταξύ μας, μένει μέσα μας καὶ τὴν πρὸς ἡμᾶς ἀγάπην του αἰσθανόμεθα τελείαν καὶ πλήρη εἰς τὸ ἐσωτερικόν μας.

Τὸν Θεὸν κανεὶς ποτὲ ἕως τώρα δὲν ἔχει ἰδεῖ καὶ γνωρίσει εἰς ὅλην του τὴν τελειότητα. Ἐὰν ὅμως ἀγαπῶμεν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, τότε ὁ ἀόρατος καὶ ἀκατάληπτος Θεὸς μένει ἐντὸς ἡμῶν καὶ ἡ ἄπειρος ἀγάπη του παραμένει πλήρης καὶ τελεία μέσα μας.

Ἀπ’ αὐτὸ εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι μένουμε σ’ αὐτὸν καὶ αὐτὸς σὲ μᾶς, ἀπὸ τὸ ὅτι ἔδωσε σὲ μᾶς ἀπὸ τὸ Πνεῦμα του.

Μὲ τοῦτο τὸ σημεῖον γνωρίζομεν, ὅτι μένομεν ἐν αὐτῷ καὶ αὐτὸς μένει ἐν ἡμῖν, μὲ τὸ ὅτι μᾶς ἔχει δώσει ἀπὸ τὸ Πνεῦμα του, τὸ ὁποῖον μᾶς κατέστησε ναοὺς καὶ κατοικητήριά του.

Μὲ τοῦτο τὸ γεγονὸς γνωρίζομεν, ὅτι μένομεν μέσα εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὁ Θεὸς μένει ἐντὸς ἡμῶν, μὲ τὸ ὅτι μᾶς ἔχει δώσει ἀπὸ τὸ πνεῦμα του καὶ κατέστησε τὸν ἑαυτόν μας κατοικίαν ἰδικήν του.

Καὶ ἐμεῖς εἴδαμε καὶ βεβαιώνουμε, ὅτι ὁ Πατέρας ἀπέστειλε τὸν Υἱὸ ὡς σωτῆρα τοῦ κόσμου.

Καὶ ἐπὶ πλέον ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι ἔχομεν ἴδει μὲ τὰ μάτια μας καὶ ὡς αὐτόπται μαρτυροῦμεν, ὅτι ὁ Πατὴρ ἔχει ἀποστείλει τὸν Υἱόν του ὡς σωτῆρα τοῦ κόσμου καὶ ἐξεδήλωσεν ἔτσι τὴν τελείαν του ἀγάπην πρὸς ἡμᾶς.

Καὶ ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι εἴδαμεν μὲ τὰ ἴδια μας τὰ μάτια καὶ σὰν αὐτόπται μάρτυρες διαβεβαιώνομεν, ὅτι ὁ Θεὸς Πατὴρ ἀπὸ τὴν ἄπειρον πρὸς ἡμᾶς ἀγάπην του κινούμενος ἔστειλε τὸν Υἱόν του σωτῆρα τοῦ κόσμου.

Ὅποιος ὁμολογεῖ, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς μένει σ’ αὐτὸν καὶ αὐτὸς στὸ Θεό.

Ὁποιοσδήποτε ὁμολογήσῃ μὲ ὅλας τὰς δυνάμεις του, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς μένει ἐν αὐτῷ καὶ αὐτὸς μένει ἐν τῷ Θεῷ.

Ὅποιος, λοιπὸν ὁμολογήσει μὲ καθαρὰν καὶ ἀκλόνητον πίστιν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ σαρκωθεὶς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς μένει ἐντὸς αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μένει ἐν τῷ Θεῷ.

Καὶ ἐμεῖς γνωρίσαμε διὰ τῆς πείρας καὶ πιστεύσαμε, ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει ἀγάπη πρὸς ἐμᾶς. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, καὶ ὅποιος μένει στὴν ἀγάπη μένει στὸ Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς σ’ αὐτόν.

Καὶ ἡμεῖς ἔχομεν γνωρίσει διὰ τῆς χριστιανικῆς μας πείρας καὶ ἔχομεν πιστεύσει τὴν ἀγάπην, τὴν ὁποίαν ἔχει πρὸς ἡμᾶς ὁ Θεός, καὶ τρανὸν δεῖγμα αὐτῆς εἶναι ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Υἱοῦ του. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη καὶ ἐκεῖνος ποὺ μένει ἐν τῇ ἀγάπῃ καὶ ἀσκεῖ αὐτὴν συνεχῶς, μένει ἐν τῷ Θεῷ καὶ ὁ Θεὸς μένει ἐν αὐτῷ.

Καὶ ἡμεῖς ἀπὸ ὅσα εἴδαμεν καὶ ἠκούσαμεν καὶ ἐδοκιμάσαμεν ἐκ πείρας, ἔχομεν γνωρίσει καὶ ἔχομεν πιστεύσει εἰς αὐτὴν τὴν ἀγάπην, τὴν ὁποίαν ἔχει πρὸς ἡμᾶς ὁ Θεός. Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ ἡ πηγὴ τῆς ἀγάπης καὶ ὅποιος μένει εἰς αὐτὴν τὴν ἀγάπην καὶ τὴν ἀσκεῖ διὰ τῶν ἔργων, μένει ἐν τῷ Θεῷ καὶ ὁ Θεὸς μένει ἐν αὐτῷ.

Γι’ αὐτὸ ἡ ἀγάπη (τοῦ Θεοῦ) ἔχει δειχθῆ πρὸς ἐμᾶς σὲ τέλειο βαθμό, γιὰ νὰ ἔχωμε παρρησία (θάρρος) κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως, ἐάν, ὅπως εἶναι ἐκεῖνος, εἴμεθα καὶ ἐμεῖς ἀπέναντι αὐτοῦ τοῦ κόσμου (ἐὰν δηλαδὴ καὶ ἐμεῖς δείχνωμε ἀγάπη πρὸς τὸν κόσμο).

Σημεῖον δὲ ὅτι ἡ ἀγάπη ἔφθασεν εἰς τελειότατον βαθμὸν μαζί μας καὶ προωδεύσαμεν εἰς αὐτὴν εἰς τὸν τέλειον βαθμόν, εἶναι τὸ νὰ ἀναμένωμεν μὲ θάρρος καὶ ἀφοβίαν τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως. Καὶ θὰ ἔχωμεν τὸ θάρρος καὶ τὴν ἀφοβίαν αὐτὴν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, διότι διὰ τῆς ἀγάπης γινόμεθα ὅμοιοι πρὸς τὸν Κριτήν, ποὺ θὰ μᾶς κρίνῃ. Ὅπως δηλαδὴ εἶναι τώρα ὁ Χριστὸς ἐν τῷ οὐρανῷ πλήρης ἀγάπης, τοιοῦτοι εἴμεθα καὶ ἡμεῖς. Γεμᾶτοι δηλαδὴ ἀγάπην μεταξὺ τοῦ κόσμου αὐτοῦ, ποὺ στερεῖται καὶ δὲν ἔχει τὴν ἀγάπην.

Τοῦτο δὲ εἶναι τὸ σημεῖον καὶ ἡ ἀπόδειξις, ὅτι ἡ ἀγάπη μας ἔχει ὁλοκληρωθῆ καὶ φθάσει εἰς τὸν τέλειον βαθμόν, τὸ νὰ ἔχωμεν θάρρος καὶ νὰ περιμένωμεν ἄφοβοι τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν τῆς Κρίσεως. Διότι μὲ τὴν ἀγάπην γινόμεθα ὅμοιοι πρὸς Ἐκεῖνον, ποὺ ὑπάρχει τώρα εἰς τοὺς οὐρανοὺς πλήρης ἀγάπης, ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι γεμᾶτοι ἀγάπην ζῶμεν καὶ εὑρισκόμεθα ἀκόμη ἀνάμεσα εἰς τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον.

Φόβος στὴν ἀγάπη δὲν ὑπάρχει, ἀλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη διώχνει τὸ φόβο, διότι ὁ φόβος εἶναι βασανιστικός, καὶ ὅποιος φοβᾶται δὲν ἔχει φθάσει στὴν τελεία ἀγάπη.

Φόβος τοῦ Κριτοῦ ἐξ αἰτίας ἐνοχῆς, διὰ τὴν ὁποίαν θὰ μᾶς δικάσῃ, δὲν ὑπάρχει εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἀγαπᾷ, ἀλλ’ ἡ ἀγάπη, ὅταν εἶναι τελεία, ἀπομακρύνει καὶ βγάζει ἔξω ἀπὸ τὴν ψυχὴν τὸν φόβον. Διότι ὁ φόβος προκαλεῖ βάσανον καὶ τιμωρίαν λόγῳ τῆς ποινῆς, τὴν ὁποίαν μετὰ τρόμου ὁ ἔνοχος περιμένει νὰ τοῦ ἐπιβάλει ὁ Κριτὴς διὰ τὰς ἁμαρτίας του. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ φοβεῖται ἐξ αἰτίας τῆς ἐνοχῆς του, δὲν ἔχει γίνει τέλειος εἰς τὴν ἀγάπην.

Φόβος ἐνώπιον τοῦ κριτοῦ καὶ τῆς κρίσεως δὲν ὑπάρχει εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἀγαπᾷ, ἀλλ’ ἡ τελεία κατὰ Θεὸν ἀγάπη βγάζει ἔξω ἀπὸ τὴν ψυχὴν καὶ διώχνει τὸν φόβον. Διότι ὁ φόβος προϋποθέτει τὴν τιμωρίαν ἐξ αἰτίας τῆς ἐνοχῆς. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ φοβεῖται ἐξ αἰτίας τῆς ἐνοχῆς του, εἶναι φανερὸν ὅτι δὲν ἔχει προχωρήσει καὶ δὲν ἔχει γίνει τέλειος εἰς τὴν ἀγάπην.

Ἐμεῖς τὸν ἀγαποῦμε (τὸ Θεό), διότι αὐτὸς μᾶς ἀγάπησε πρῶτος.

Ἡμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ἀγαπῶμεν τὸν Θεόν, ἐπειδὴ αὐτὸς πρῶτος μᾶς ἠγάπησε καὶ προηγήθη ἒν τῇ ἀγάπῃ του πρὸς ἡμᾶς.

Ὅλοι ἡμεῖς οἱ πιστοὶ ἀγαπῶμεν τὸν Θεόν, ἐπειδὴ ἔχομεν γνωρίσει καὶ αἰσθανθῆ βαθειά, ὅτι αὐτὸς πρῶτος μᾶς ἔχει ἀγαπήσει.

Ἐὰν κάποιος πῇ, «Ἀγαπῶ τὸ Θεό», ἀλλὰ μισεῖ τὸν ἀδελφό του, εἶναι ψεύτης. Διότι, ὅποιος δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφό, τὸν ὁποῖο ἔχει δεῖ, πῶς δύναται νὰ ἀγαπᾷ τὸ Θεό, τὸν ὁποῖο δὲν ἔχει δεῖ;

Ἔχομεν λοιπὸν χρέος νὰ τὸν ἀγαπῶμεν. Καὶ τότε ἀγαπῶμεν τὸν Θεόν, ὅταν δεικνύωμεν τὴν ἀγάπην μας καὶ πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας, ποὺ εἶναι εἰκόνες καὶ τέκνα τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν εἴπῃ κανείς, ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον μισῇ τὸν ἀδελφόν του Χριστιανόν, αὐτὸς δὲν λέγει ἀλήθειαν καὶ εἶναι ψεύστης. Διότι ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του, τὸν ὁποῖον ἀπὸ μακροῦ χρόνου ἑξακολουθητικῶς βλέπει, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, ποὺ δὲν ἔχει ἴδει ποτέ;

Ἐὰν ὅμως κανεὶς πῇ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεὸν καὶ συγχρόνως μισῇ τὸν ἀδελφόν του, εἶναι ψεύστης. Διότι ἐκεῖνος που δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του, τὸν ὁποῖον εἶδε καὶ βλέπει κάθε ἡμέραν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, τὸν ὁποῖον ποτὲ δὲν ἔχει ἰδεῖ·

Ἄλλωστε αὐτὴ τὴν ἐντολὴ ἔχουμε ἀπ’ αὐτόν, ὅποιος δηλαδὴ ἀγαπᾷ τὸ Θεό, ν’ ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφό του.

Καὶ ταύτην τὴν ἐντολὴν ἐλάβομεν ἀπὸ τὸν Θεόν, δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, ν’ ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφόν του Χριστιανόν.

Καὶ αὐτὴν τὴν ἐντολὴν ἔχομεν πάρει ἀπὸ αὐτόν· ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ τὸν Θεὸν νὰ ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφόν του.

Καθένας ποὺ πιστεύει, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ἔχει γεννηθῆ ἀπ’ τὸ Θεό· καὶ καθένας ποὺ ἀγαπᾷ τὸν Πατέρα, ἀγαπᾷ καὶ τὸ παιδί του.

Καθένας ποὺ πιστεύει μὲ πίστιν ζωντανήν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ θεάνθρωπος Μεσσίας, ἔχει γεννηθῇ πνεοματικῶς ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ καθένας ποὺ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος τὸν ἐγέννησε πνευματικῶς, φυσικὰ ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφόν του, ποὺ ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν αὐτὸν Πατέρα.

Καθένας ποὺ ἔχει τὴν ἀληθινὴν καὶ ἐνεργὸν πίστιν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Θεάνθρωπος λυτρωτής, ἔχει γεννηθῇ πνευματικῶς ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ καθένας ποὺ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος τὸν ἔχει γεννήσει πνευματικῶς, ἀγαπᾷ καὶ τὸν ἀδελφόν του, ποὺ ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν ἴδιον Θεὸν Πατέρα.

Μ’ αὐτὸ γνωρίζουμε, ὅτι ἀγαποῦμε τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἐὰν δηλαδὴ ἀγαποῦμε τὸ Θεὸ καὶ τηροῦμε τὶς ἐντολές του.

Μὲ αὐτὸ δὲ τὸ σημεῖον γνωρίζομεν, ὅτι ἀγαπῶμεν τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, ὅταν δηλαδὴ ἀγαπῶμεν τὸν Θεόν καὶ φυλάττωμεν τὰς ἐντολάς του.

Μὲ τοῦτο ἐδῶ τὸ γεγονὸς γνωρίζομεν, ὅτι ἀγαπῶμεν εἰλικρινῶς τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀγαπῶμεν τὸν Θεὸν μὲ ὅλην μας τὴν δύναμιν καὶ ἀγωνιζόμεθα νὰ τηροῦμεν τὰς ἐντολάς του.

Αὐτὸ βεβαίως συνεπάγεται ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ Θεό, νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολές του. Καὶ οἱ ἐντολές του δὲν εἶναι βαρειές.

Διότι εἰς τοῦτο σονίσταται ἡ πρὸς τὸν Θεόν ἀγάπη, εἰς τὸ νὰ τηρῶμεν τὰς ἐντολάς του. Καὶ αἱ ἐντολαί του δὲν εἶναι πιεστικοὶ καὶ δυσβάστακτοι καὶ ἀκατόρθωτοι.

Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ πρὸς τὸν Θεὸν εἰλικρινὴς ἀγάπη, νὰ τηροῦμεν τὰς ἐντολάς του καὶ αἱ ἐντολαί του δὲν εἶναι καταθλιπτικαὶ καὶ ἀκατόρθωτοι.

Διότι κάθε τέκνο τοῦ Θεοῦ νικᾷ τὸν κόσμο. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ δύναμι, ποὺ νίκησε τὸν κόσμο, ἡ πίστι μας.

Καὶ δὲν εἶναι βαρεῖαι αἱ ἐντολαί του, διότι κάθε τι ποὺ ἔχει ἀναγεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, νικᾷ τὸν κόσμον, ὁ ὁποῖος μᾶς γίνεται ἐμπόδιον μὲ τὴν ἀντίδρασίν του εἰς τὴν τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ νίκη, ποὺ ἐνίκησεν ὁριστικῶς τὸν κόσμον, ἡ πίστις μας, ποὺ εἶναι φῶς διαλῦον τὴν ἐν τῷ κόσμῳ πλάνην καὶ δύναμις νέας πνευματικῆς καὶ ἁγίας ζωῆς ἀντιθέτου πρὸς τὴν φαυλότητα τοῦ κόσμου.

Διότι καθένας, ποὺ ἔχει ἀναγεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, νικᾷ τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον, ὁ ὁποῖος παρεμβάλλει δυσκολίας εἰς τὴν τήρησιν τοῦ θείου θελήματος. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ νίκη, ἡ ὁποία ἐνίκησε τὸν κόσμον τῆς ἁμαρτίας, ἡ πίστις ἡμῶν, (ἡ ὁποία καταλύει τὴν ἁμαρτίαν καὶ ὁδηγεῖ εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ζωῆς).

Ποιός (πράγματι) νικᾷ τὸν κόσμο, παρὰ ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ;

Ποῖος ἄλλος νικᾷ τὰ θέλγητρα καὶ ἐν γένει τὴν ἀντίδρασιν καὶ τὸν κατὰ τῆς ἀληθείας πόλεμον τοῦ κόσμου παρὰ μόνον ἐκεῖνος, ποὺ μὲ πραγματικὴν ἀφοσίωσιν πιστεύει, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ;

Ποιὸς δὲ εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ νικᾷ πράγματι τὸν κόσμον τῶν ἀπατηλῶν τέρψεων καὶ ἁμαρτιῶν, παρὰ μόνον ἐκεῖνος, ποῦ ἀδίστακτα πιστεύει, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποῦ ἐνηνθρώπησε διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων;

Αὐτὸς εἶναι, τοῦ ὁποίου ἡ ἀποστολὴ (ὅπως προφητικῶς προβλεπόταν ἀπὸ τὴν Π. Διαθήκη) συνδέθηκε μὲ τὸ νερὸ καὶ μὲ τὸ αἷμα ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὄχι μόνο μὲ τὸ νερό, ἀλλὰ μὲ τὸ νερὸ καὶ μὲ τὸ αἷμα (Μὲ τὸ νερὸ συνδέθηκε ἡ ἀποστολὴ τοῦ Ἰησοῦ κατὰ τὴ βάπτισί του, τὸ λόγχισμα τῆς πλευρᾶς του καὶ τὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος· μὲ τὸ αἷμα κατὰ τὴ σταύρωσι, τὸ λόγχισμα τῆς πλευρᾶς καὶ τὸ μυστήριο τῆς θείας κοινωνίας. Ἔτσι τὸ νερὸ καὶ τὸ αἷμα μαρτυροῦν, ἀποδεικνύουν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὄντως ὁ προφητευμένος Χριστός, ὁ Μεσσίας). Ἐπίσης μαρτυρεῖ τὸ Πνεῦμα, τὸ δὲ Πνεῦμα εἶναι ἡ ἀλήθεια.

Μὴν ἀκούετε τί σᾶς λέγουν περὶ τοῦ Ἰησοῦ τὰ ὄργανα τῆς πλάνης. Αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἦλθε καὶ ἐφανερώθη ὡς Μεσσίας διὰ τοῦ βαπτίσματός του εἰς τὸ ὕδωρ, ὅπου ὁ Πατὴρ διεκήρυξεν αὐτὸν Υἱόν του ἀγαπητόν, καὶ διὰ τοῦ αἵματός του, ποὺ τὸ προσέφερεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ θυσίαν, τὴν ὁποίαν ἐδέχθη ὁ Πατήρ του, ὅπως ἐφάνη καὶ ἀπὸ τὰ σημεῖα ποὺ ἐπηκολούθησαν, διὰ τὰ ὁποῖα οἱ παριστάμενοι τὸν ὡμολόγησαν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς διεκηρύχθη εἰς τὸν Ἰορδάνην καὶ εἰς τὸν Γολγοθὰν Θεάνθρωπος Μεσσίας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Δὲν ἐφανερώθη Μεσσίας διὰ τοῦ βαπτίσματός του μόνον, ἀλλὰ διὰ τοῦ βαπτίσματος καὶ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου του. Ἀλλὰ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι μάρτυς, ποὺ δίδει μαρτυρίαν. Εἶναι δὲ ἡ μαρτυρία αὕτη τοῦ Πνεύματος ἔγκυρος, διότι τὸ Πνεῦμα εἶναι αὐτὴ ἡ ἀλήθεια.

Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἦλθε εἰς τὴν γῆν ὡς ἄνθρωπος καὶ ἀπεδείχθη ὡς Μεσσίας διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸ ὕδωρ τοῦ Ἰορδάνου, ὅπου ἐμαρτυρήθη ἀπὸ τὸν Πατέρα ὡς Υἱός του ἀγαπητὸς καὶ διὰ τοῦ αἵματός του, ποὺ προσέφερε ὡς θυσίαν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τὴν σωτηρίαν ἡμῶν. Καὶ δὲν ἀπεδείχθη Μεσσίας διὰ τοῦ βαπτίσματος μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ αἵματός του, ποὺ ἔχυσε ὡς θυσίαν ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν. Ἀλλὰ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ μαρτυρεῖ περὶ αὐτοῦ καὶ ἡ μαρτυρία αὐτὴ εἶναι ἀπολύτως ἀληθινή, διότι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἶναι αὐτὴ αὕτη ἡ ἀλήθεια.

Διότι τρεῖς εἶναι οἱ μάρτυρες στὸν οὐρανό, ὁ Πατέρας, ὁ Λόγος καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ αὐτοὶ οἱ τρεῖς εἶναι ἕνα, γι’ αὐτὸ καὶ τρεῖς εἶναι οἱ μάρτυρες στὴ γῆ [Σημ.: Τὸ τμῆμα «ἐν τῷ οὐρανῷ ... ἐν τῇ γῇ», τὸ λεγόμενο Κόμμα Ἰωάννου, θεωροῦμε γνήσιο. Γιὰ τὴ σχετικὴ ἐπιχειρηματολογία βλέπε τὸ ἡμέτερο ἔργο Ἑρμηνεία δυσκόλων χωρίων τῆς Γραφῆς, τόμ. Γ', σελ. 527-538],

Διότι τρεῖς εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ μαρτοροῦν εἰς τὸν οὐρανὸν περὶ τοῦ ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Μαρτυροῦν δηλαδὴ ὁ Πατήρ, ὁ Λόγος καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ οἱ τρεῖς αὐτοὶ εἶναι ἕν, διότι ἔχουν μίαν φύσιν καὶ οὐσίαν. Καὶ τρεῖς εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ μαρτυροῦν εἲἰς τὴν γῆν,

Διότι τρεῖς εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι μαρτυροῦν εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ λέγουν πάντοτε τὴν ἀπόλυτον καὶ καθαρὰν ἀλήθειαν, ὁ Πατήρ, ὁ Λόγος καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ αὐτοὶ οἱ τρεῖς εἶναι ἕνα, διότι ἔχουν τὴν αὐτὴν φύσιν καὶ οὐσίαν. Καὶ τρεῖς εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ μαρτυροῦν κάτω εἰς τὴν γῆν·

τὸ Πνεῦμα καὶ τὸ νερὸ καὶ τὸ αἷμα, καὶ οἱ τρεῖς μαρτυροῦν γιὰ τὸ ἕνα (γιὰ τὸ ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ σαρκωμένος).

τὸ Ἅγιον Πνεῦμα διὰ τῶν θαυμάτων του καὶ τῶν χαρισμάτων του καὶ τῶν ἀποκαλύψεών του· μαρτυρεῖ καὶ τὸ βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ Ἰορδάνῃ· μαρτυρεῖ καὶ τὸ αἷμα του καὶ ὁ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ θάνατός του. Καὶ τὰ τρία ταῦτα δι’ ἓν καὶ τὸ αὐτὸ εἶναι μάρτυρες. Μαρτυροῦν δηλαδὴ περὶ τοῦ Χριστοῦ.

τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ τὰς προφητείας καὶ ἀποκαλύψεις, τὸ βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ ὕδωρ τοῦ Ἰορδάνου καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἐχύθη κατὰ τὴν σταυρικὴν θυσίαν. Καὶ τὰ τρία αὐτὰ μαρτυροῦν διὰ τὸ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ γεγονός, διὰ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς Θεάνθρωπον λυτρωτήν.

Ἐὰν δεχώμεθα τὴ μαρτυρία τῶν ἀνθρώπων, ἡ μαρτυρία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἰσχυρότερη (καὶ πρέπει νὰ τὴ δεχώμεθα πολὺ περισσότερο). Αὐτὴ δὲ εἶναι ἡ μαρτυρία τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία ἔδωσε γιὰ τὸν Υἱό του (ἡ μαρτυρία δηλαδὴ μὲ τὸ νερό, τὸ αἷμα καὶ τὸ Πνεῦμα).

Ἐὰν δεχώμεθα ὡς ἀξιόπιστον τὴν μαρτυρίαν τῶν ἀνθρώπων, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ δεχθῶμεν τὴν μαρτυρίαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔχει ἀσυγκρίτως μεγαλύτερον κῦρος. Διότι πράγματι ἡ μαρτυρία αὐτὴ τῶν τριῶν ἐπὶ γῆς μαρτύρων εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἀξιόπιστος μαρτυρία τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ἔχει δώσει περὶ τοῦ Υἱοῦ του.

Ἐὰν δὲ δεχώμεθα ὡς ἀληθηνὴν τὴν μαρτυρίαν τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ὡς ἄνθρωποι πιθανὸν καὶ νὰ πλανῶνται, ἀκόμη περισσότερον καὶ χωρὶς κανένα δισταγμὸν πρέπει νὰ δεχθῶμεν τὴν μαρτυρίαν τοῦ Θεοῦ, ἐπειδὴ αὐτὴ εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνωτέρα ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τῶν ἀνθρώπων· διότι ἡ παρὰ πάνω μαρτυρία εἶναι ἡ ἀπολύτως ἀξιόπιστος μαρτυρία τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ἔχει δώσει, κατὰ τὸν πλέον ἐπίσημον τρόπον περὶ τοῦ Υἱοῦ του.

Ὅποιος πιστεύει στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ἔχει τὴ μαρτυρία ἀπ’ αὐτόν (τὸ Θεό) [Σημ.: Ἤ, στηρίζει τὴ μαρτυρία σ’ αὐτόν]. Ὅποιος δὲν πιστεύει στὸ Θεό, τὸν θεωρεῖ ψεύτη, ἀφοῦ δὲν πίστευσε στὴ μαρτυρία, ποὺ ὁ Θεὸς ἔδωσε γιὰ τὸν Υἱό του.

Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύῃ εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἔχει τὴν μαρτυρίαν τοῦ Θεοῦ μέσα του, διότι διὰ τῆς ἐπακολουθούσης χριστιανικῆς πεῖρας ἀποκτᾷ καὶ ἐσωτερικὴν μαρτυρίαν καὶ πληροφορίαν. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ δὲν πιστεύῃ εἰς τὸν Θεόν, τὸν ἔχει κάμει ψεύστην καὶ ἀναξιόπιστον, διότι δὲν ἔχει πιστεύσει εἰς τὴν μαρτυρίαν, τὴν ὁποίαν μίαν φορὰν γιὰ πάντα ἔχει δώσει ὁ Θεὸς διὰ τὸν Υἱόν του.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ πιστεύει ἀδίστακτα εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἔχει αὐτὴν τὴν μαρτυρίαν μέσα του, ἐπικυρωμένην καὶ ἀπὸ τὴν προσωπικήν του πεῖραν ὡς πιστοῦ Χριστιανοῦ. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ δὲν πιστεύει εἰς τὸν Θεόν, εἶναι σὰν νὰ ἔχῃ κάμει αὐτὸν ψεύστην καὶ ἀνάξιον ἐμπιστοσύνης, διότι δὲν ἔχει πιστεύσει εἰς τὴν ἐπίσηνος μαρτυρίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει δώσει ὁ Θεὸς περὶ τοῦ Υἱοῦ του.

Εἶναι καὶ αὐτὴ ἡ μαρτυρία, ὅτι δηλαδὴ ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε ζωὴ αἰώνια. Αὐτὴ δὲ ἡ ζωὴ εἶναι διὰ τοῦ Υἱοῦ του.

Καὶ αὕτη εἶναι ἡ μαρτυρία τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς ἠμᾶς τοὺς πιστοὺς ζωὴν αἰώνιον. Καὶ ἡ ζωὴ αὕτη ὑπάρχει ἐν τῷ Υἱῷ του καὶ διὰ τῆς ἑνώσεως μετὰ τοῦ Υἱοῦ του μεταδίδεται εἰς τοὺς πιστούς.

Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη μαρτυρία τοῦ Θεοῦ, ὅτι αὐτὸς ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς τοὺς πιστοὺς ζωὴν αἰώνιον. Καὶ αὐτὴ ἡ αἰώνιος καὶ μακαρία ζωὴ ὑπάρχει εἰς τὸν Υἱόν του καὶ μεταδίδεται διὰ τοῦ Υἱοῦ του εἰς ὅσους πιστεύουν εἰς αὐτόν.

Ὅποιος ἔχει τὸν Υἱό, ἔχει τὴ ζωή. Ὅποιος δὲν ἔχει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, δὲν ἔχει τὴ ζωή.

Ἐκεῖνος, ποὺ εἶναι ἐνωμένος διὰ τῆς πίστεως μὲ τὸν Υἱὸν καὶ ἔχει αὐτὸν ὡς ἴδικόν του, ἔχει τὴν ἀληθινὴν καὶ αἰωνίαν ζωήν. Ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἔχει τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, δὲν ἔχει τὴν ζωήν.

Διότι πράγματι ἐκεῖνος που ἔχει εἰς τὴν καρδίαν του τὸν Υἱὸν καὶ εἶναι ἐνωμένος μὲ αὐτὸν διὰ τῆς πίστεως, ἔχει τὴν μαρτυρίαν καὶ τὴν αἰωνίαν ζωήν. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ δὲν ἔχει μέσα του τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, δὲν ἔχει τὴν αἰωνίαν ζωήν.

Αὐτὰ ἔγραψα σὲ σᾶς, ποὺ πιστεύετε στὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ἔχετε ζωὴ αἰώνια, καὶ γιὰ νὰ στηρίζεσθε μὲ πεποίθησι στὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἔγραψα αὐτὰ περὶ τῆς ζωῆς, τὴν ὁποίαν λαμβάνομεν διὰ τῆς πίστεως καὶ ἑνώσεώς μας μετὰ τοῦ Ἰησοῦ. Τὰ ἔγραψα εἰς σᾶς, ποὺ πιστεύετε εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ γνωρίζετε μὲ πλήρη βεβαιότητα, ὅτι ἔχετε ζωὴν αἰώνιον καὶ διὰ νὰ μένετε στηριγμένοι εἰς τὴν πίστιν πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἔγραψα αὐτὰ εἰς σᾶς, ποὺ πιστεύετε μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ γνωρίσετε καλά, ὅτι ἔχετε αἰωνίαν ζωὴν καὶ διὰ νὰ πιστεύσετε ἀκόμη περισότερον καὶ σταθερότερον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ πεποίθησι, τὴν ὁποία ἔχουμε σ’ αὐτόν, ὅτι δηλαδή, ἐὰν ζητοῦμε κάτι συμφώνως πρὸς τὸ θέλημά του, μᾶς ἀκούει.

Καὶ ἡ πεποίθησις, ὅτι διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἔχομεν ζωὴν αἰώνιον, μᾶς ἐμπνέει παρρησίαν καὶ θάρρος πρὸς τὸν Θεόν, πρὸς τὸν ὁποῖον ἀπευθυνόμεθα καὶ ὁμιλοῦμεν μὲ οἰκειότητα καὶ ἐλευθερίαν. Ἀπόδειξις δὲ περὶ τοῦ ὅτι πράγματι ἔχομεν τὴν παρρησίαν καὶ τὸ θάρρος αὐτό, εἶναι τὸ ὅτι, ἐὰν ζητοῦμεν κάτι σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημά του, μᾶς εἰσακούῃ.

Καὶ αὐτὴ ἡ πίστις εἶναι τὸ θάρρος καὶ ἡ παρρησία, ποὺ ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν, ποὺ ἐκδηλώνεται καὶ εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ἐὰν τοῦ ζητοῦμεν κάτι σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημά του, ἀκούει τὴν προσευχήν μας καὶ ἐκπληρώνει τὸ αἴτημά μας.

Καὶ ἀφοῦ ἔχουμε τὴν πεποίθησι, ὅτι σὲ ὅ,τι ζητοῦμε μᾶς ἀκούει, ἔχουμε (ἐπίσης) τὴν πεποίθησι, ὅτι ἐκεῖνα, ποὺ ζητήσαμε ἀπ’ αὐτόν, εἶναι δεδομένα, εἶναι ἤδη δικά μας.

Καὶ ἐφ’ ὅσον γνωρίζομεν, ὅτι μᾶς εἰσακούει εἰς ὅ,τι τοῦ ζητοῦμεν, γνωρίζομεν, ὅτι διὰ τῶν προσευχῶν μας θὰ ἐπιτύχωμεν ἀσφαλῶς καὶ εἶναι σὰν νὰ τὰ ἔχωμεν ἀπὸ τώρα καὶ τὰ αἰτήματά μας ἐκεῖνα, ποὺ τοῦ ἔχομεν ζητήσει καὶ πρόκειται νὰ πραγματοποιηθοῦν εἰς τὸ μέλλον.

Καὶ ἐφ’ ὅσον γνωρίζομεν καλὰ καὶ εἴμεθα βέβαιοι ὅτι μᾶς ἀκούει εἰς ὅ,τι ἠθέλαμεν ζητήσει ἀπὸ αὐτόν, γνωρίζομεν ἐπίσης καλά, ὅτι ἔχομεν καὶ τὰ αἰτήματα ποὺ ἐζητήσαμεν ἀπὸ αὐτὸν διὰ τῆς προσευχῆς (ἐφ’ ὅσον βέβαια αὐτὰ εἶναι σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιον θέλημά του).

Ἐὰν κανεὶς δῇ τὸν ἀδελφό του ν’ ἁμαρτάνῃ ἁμαρτία ὄχι πρὸς θάνατο, νὰ ζητήσῃ (ἀπὸ τὸ Θεὸ) καὶ θὰ τοῦ δώσῃ ζωή. Θὰ δώσῃ σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἁμαρτάνουν ὄχι πρὸς θάνατο. Ὑπάρχει ἁμαρτία πρὸς θάνατο. Δὲν λέγω νὰ παρακαλέσῃ γιὰ ἐκείνη.

Ἐὰν ἴδῃ κανεὶς τὸν ἀδελφόν του Χριστιανὸν νὰ ἁμαρτάνῃ ἁμαρτίαν, ποὺ δὲν ἐπιφέρει πνευματικὸν θάνατον, θὰ ζητήσῃ παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν ὁ Θεὸς ζωήν· ἐννοῶ ὅτι θὰ δώσῃ ὁ Θεὸς ζωὴν εἰς ἐκείνους, ποὺ ἁμαρτάνουν μὴ θανάσιμα ἁμαρτήματα. Ὑπάρχει ἁμαρτία, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸν πνευματικὸν θάνατον. Δὲν συνιστῶ διὰ τὴν θανάσιμον αὐτὴν ἁμαρτίαν νὰ παρακαλέσῃ κανεὶς τὸν Θεόν.

Ἐὰν κανεὶς ἴδῃ τὸν ἀδελφόν του νὰ διαπράττῃ ἁμαρτίαν, ἡ ὁποία δὲν φέρει πνευματικὸν θάνατον, θὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ τῆς προσευχῆς καὶ θὰ δώσῃ ὁ Θεὸς εἰς αὐτὸν ζωήν· δηλαδὴ θὰ δώσῃ ἄφεσιν καὶ ζωήν, εἰς ἐκείνους ποὺ περιπίπτουν εἰς μὴ θανάσιμα ἁμαρτήματα. Ὑπάρχει ἁμαρτία, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ πρὸς τὸν πνευματικὸν θάνατον· δὲν λέγω καὶ δὲν προτρέπω νὰ παρακαλέσῃ κανεὶς τὸν Θεὸν διὰ τὴν θανάσιμον καὶ ἀθεράπευτον πλέον αὐτὴν ἁμαρτίαν.

Κάθε παράβασι τοῦ δικαίου εἶναι ἁμαρτία, ἀλλ’ εἶναι ἁμαρτία ὄχι πρὸς θάνατο.

Πᾶσα παράβασις καθήκοντος εἶναι ἁμαρτία· ἀλλ’ ὑπάρχει καὶ ἁμαρτία, ποὺ δὲν ὁδηγεῖ εἰς τὸν πνευματικὸν θάνατον.

Κάθε ἀδικία, καὶ ἡ πλέον μικρὰ παράβασις τοῦ θείου θελήματος, εἶναι ἁμαρτία. Ἀλλ’ ὑπάρχει καὶ ἁμαρτία, ποὺ ὁδηγεῖ πρὸς τὸν πνευματικὸν θάνατον.

Ξέρουμε, ὅτι καθένας, ποὺ ἔχει γεννηθῆ ἀπὸ τὸ Θεό, δὲν ζῇ τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή, ἀλλ’ ὁ γεννημένος ἀπὸ τὸ Θεὸ φυλάσσει τὸν ἑαυτό του καὶ ὁ Πονηρὸς δὲν τὸν βλάπτει.

Γνωρίζομεν δὲ καλῶς ὅτι καθένας, ποὺ ἔχει ἀναγεννηθῆ ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν ἁμαρτάνει, ἀλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ ἀνεγεννήθη ἀπὸ τὸν Θεόν, φυλάττει τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ ὁ πονηρός, ποὺ ὠθεῖ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν ἁμαρτίαν, δὲν τὸν θίγει καὶ δὲν ἔχει καμμίαν δύναμιν ἐπ’ αὐτοῦ.

Γνωρίζομεν δὲ καλά, ὅτι καθένας ποὺ ἔχει ἀναγεννηθῆ ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀγωνίζεται ἐπιτυχῶς κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ δὲν ἁμαρτάνει. Ἀλλὰ προφυλάσσει τὸν εὐατόν του ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει ἀναγεννηθῆ ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ ὁ πονηρὸς δὲν τὸν θίγει οὔτε καὶ ἔχει καμμίαν ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς αὐτόν.

Ξέρουμε, ὅτι εἴμεθα ἀπὸ τὸ Θεό, ἐνῷ ὁ κόσμος ὅλος βρίσκεται στὸν Πονηρό.

Ἠξεύρομεν καλά, ὅτι καταγόμεθα ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ ὅλοι οἱ μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν καὶ ἐπίδρασιν τοῦ πονηροῦ πνεύματος.

Ἔχομεν βεβαίαν τὴν πληροφορίαν τῆς συνειδήσεως ὅτι ἡμεῖς οἱ πιστοὶ εἴμεθα ἀπὸ τὸν Θεόν, ἐνῶ ἐξ ἀντιθέτου ὅλοι οἱ μακρὰν τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου, εἶναι βυθισμένοι μέσα εἰς τὴν πονηρίαν καὶ εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ πονηροῦ.

Ξέρουμε ἐπίσης, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔχει ἔλθει καὶ μᾶς ἔχει δώσει γνῶσι, γιὰ νὰ γνωρίζωμε τὸν ἀληθινό. Καὶ εἴμεθα στὸν ἀληθινὸ μὲ τὸ νὰ εἴμεθα στὸν Υἱό του Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς (Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δηλαδὴ εἶναι ὅλη ἡ θεία οὐσία, εἶναι ὁ ὅλος Θεός, ὅπως ὁ Πατέρας) καὶ ζωὴ αἰώνια.

Γνωρίζομεν δὲ καλῶς, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔχει ἔλθει καὶ ἔχει δώσει εἰς ἡμᾶς τοὺς πιστοὺς διάνοιαν ἱκανὴν διὰ νὰ γνωρίζωμεν τὸν ἀληθινὸν Θεόν· καὶ εἴμεθα ἐνωμένοι μὲ τὸν ἀληθινὸν Θεόν διὰ τοῦ Υἱοῦ του Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ αἰώνιος.

Γνωρίζομεν δὲ καλά, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔχει ἔλθει καὶ μᾶς ἔδωσε νοῦν φωτισμένον καὶ ἱκανὸν νὰ γνωρίζωμεν τὸν ἀληθινὸν Θεόν. Εἴμεθα δὲ καὶ ζῶμεν μέσα εἰς τὸν ἀληθινόν Θεόν, διὰ τοῦ Υἱοῦ του, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, καὶ ἡ αἰώνιος ζωὴ καὶ ἡ ἀνεξάντλητος πηγὴ τῆς αἰωνίας ζωῆς.

Παιδάκια μου, φυλαχθῆτε ἀπὸ τὰ εἴδωλα (Ἡ ἄρνησι τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ παλινδρόμησι πρὸς τὰ εἴδωλα, τοὺς ψευδεῖς θεούς, αὐτὸ εἶναι ἡ ἁμαρτία πρὸς θάνατο). Ἀμήν.

Παιδάκια μου, μὲ πᾶσαν προσπάθειαν προφυλάξατε τὸν ἑαυτόν σας ἀπὸ τὰς εἰδωλολατρικὰς περὶ Θεοῦ ἀντιλήψεις καὶ πλάνας. Ἀμήν.

Παιδιά μου, ἀγαπημένα μου παιδιά, προφυλάξτε τὸν ἑαυτόν σας ἀπὸ τὰ διάφορα εἴδωλα τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ ἀπίστου κόσμου. Ἀμήν.