Ἰουδίθ

Κατὰ τὸ δωδέκατον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ναβουχοδονόσορος, βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων μὲ πρωτεύουσαν τὴν μεγάλην πόλιν Νινευῆ, εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἀρφαξὰδ ὁ ὁποῖος ἦτο βασιλεὺς τῶν Μήδων μὲ πρωτεύουσαν τὰ Ἐκβάτανα,

Τὰ γεγονότα ποὺ ἀκολουθοῦν, συνέβησαν κατὰ τὸ δωδέκατον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων Ναβουχοδονόσορος, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἕδραν του τὴν μεγάλην πόλιν Νινευῆ. Τότε ἀκριβῶς ἐβασίλευεν εἰς τοὺς Μήδους μὲ ἔδραν του τὰ Ἐκβάτανα καὶ ὁ Ἀρφαξάδ.

ὁ Ἀρφαξὰδ οἰκοδόμησε γύρω ἀπὸ τὰ Ἐκβάτανα τείχη ἀπὸ λίθους πελεκητούς, καθένας ἀπὸ τοὺς ὁποίους εἶχε πλάτος μὲν τρεῖς ἑβραϊκοὺς πήχεις, μῆκος δὲ ἓξ ἑβραϊκοὺς πήχεις. Τὸ ὕψος αὐτῶν τῶν τειχῶν ἦτο ἑβδομήκοντα ἑβραϊκοὶ πήχεις, τὸ δὲ πλάτος πεντήκοντα πήχεις.

Ἔκτισε δε ὁ Ἀρφαξὰδ γύρω-γύρω ἀπὸ τὰ Ἐκβάτανα τείχη μὲ λαξευτοὺς λίθους, ποὺ εἶχε καθένας τρεῖς πήχεις πλάτος καὶ ἕξι πήχεις (3 μέτρα) μῆκος. Τὸ ὕψος τοῦ τείχους ἦτο ἑβδομῆντα πήχεις καὶ τὸ πλάτος του πενῆντα πήχεις.

Ἀνοικοδόμησε δὲ πύργους ἐπάνω ἀπὸ τὰς πύλας τοῦ τείχους, τῶν ὁποίων τὸ μὲν πλάτος ἦτο ἑκατὸν πήχεις, τὰ δὲ θεμέλιο αὐτῶν ἑξήκοντα πήχεις.

Οἱ πύργοι τοῦ τείχους, ποὺ τοὺς ἔκτισεν ἐπάνω ἀπὸ τὰς πύλας τῆς πόλεως, εἶχαν ὕψος ἑκατὸν πήχεις (45-50 μέτρα). Τὸ δὲ πλάτος, ὅπου ἦσαν θεμελιωμένοι οἱ πύργοι, ἦτο ἑξῆντα πήχεις.

Ἔδωσεν εἰς αὐτὰς τὰς πύλας ὕψος ἑβδομήκοντα πήχεις καὶ πλάτος τεσσαράκοντα πήχεις, ὥστε νὰ ἐξέρχωνται εὔκολα ἀπὸ αὐτὰς αἱ στρατιωτικαὶ αὐτοῦ δυνάμεις καὶ τὰ πλήθη τῶν πεζῶν.

Ἔδωσε μάλιστα ὁ Ἀρφαξὰδ ἐντολὴν νὰ γίνουν ἔτσι αἱ πύλαι τῶν Ἐκβατάνων, ὥστε νὰ ἀνυψώνωνται εἰς ὕψος ἑβδομῆντα πήχεων. Τὸ δὲ πλάτος των ἦτο σαράντα πήχεις. Εἶχαν δὲ τόσον πλάτος, διὰ νὰ ἠμποροῦν νὰ βγαίνουν μὲ εὐκολίαν αἱ μεγάλαι στρατιωτικαὶ δυνάμεις του καὶ οἱ σχηματισμοὶ τοῦ πεζικοῦ του.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐκήρυξε πόλεμον ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ἀρφαξὰδ καὶ ἐξῆλθε μὲ στρατὸν εἰς συνάντησιν αὐτοῦ εἰς τὴν ἀναπεπταμένην πεδιάδα, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ραγαῦ.

Κατὰ τὰς ἡμέρας λοιπὸν ἐκείνας ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ἐκήρυξε πόλεμον ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ἀρφαξάδ. Οἱ δύο στρατοὶ ἀντιμετώπισαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον εἰς τὴν μεγάλην πεδιάδα, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν περιοχὴν Ραγαῦ.

Ἐτάχθησαν δὲ μὲ τὸ μέρος του ὅλοι ἐκεῖνοι, ποὺ κατοικοῦσαν τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, ὅλοι οἱ κάτοικοι περὶ τὸν ποταμὸν Εὐφράτην καὶ Τίγρην καὶ Ὑδάσπην, ὅπως ἐπίσης οἱ κατοικοῦντες εἰς τὴν πεδιάδα τῆς Ἀριώχ, βασιλέως τῶν Ἐλυμαίων. Καὶ πάρα πολλὰ ἀλλὰ ἔθνη ἦλθον νὰ πολεμήσουν τοὺς υἱοὺς τῶν Χαλδαίων.

Μὲ τὸ μέρος τοῦ Ναβουχοδονόσορος ἐτάχθηκαν ὅλοι, ὅσοι διέμεναν εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, καὶ ὅλοι, ὅσοι διέμεναν κοντὰ εἰς τοὺς ποταμοὺς Εὐφράτην, Τίγριν καὶ Ὑδάσπην, καθὼς καὶ εἰς τὰς πεδιάδας, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὸν βασιλέα τῶν Ἐλυμαίων Ἀριώχ. Ἔτσι ἐμαζεύθηκαν πολλὰ ἔθνη, διὰ νὰ παραταχθοῦν καὶ ἀντιμετωπίσουν τοὺς Μήδους, ποὺ ἐλέγοντο καὶ Χελεούδ. (Πρόκειται πιθανῶς περὶ τῶν Χαλδαίων).

Ὁ Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀσσυρίων ἀπέστειλε τοὺς ἀνθρώπους του πρὸς ὅλους, ὅσοι κατοικοῦσαν τὴν Περσίαν, καὶ εἰς ὅλους τοὺς κατοικοῦντας πρὸς δυσμάς, δηλαδὴ τοὺς κατοικοῦντας τὴν Κιλικίαν, τὴν Δαμασκόν, τὸν Λίβανον, τὸν Ἀντιλίβανον καὶ πρὸς ὅλους τοὺς κατοικοῦντας εἰς τὰ παράλια μέρη τῆς Μεσογείου Θαλάσσης·

Ὁ δὲ βασιλεὺς τῶν Ἀσσυρίων Ναβουχοδονόσορ ἀπέστειλεν ἀνθρώπους του, διὰ νὰ γνωστοποιήσουν τὸν πόλεμον καὶ ζητήσουν τὴν βοήθειάν των, εἰς ὅλους, ὅσοι διέμεναν εἰς τὴν Περσίαν, καθὼς καὶ εἰς ὅλους, ὅσοι διέμεναν πρὸς δυσμάς, δηλαδὴ τοὺς κατοίκους τῆς Κιλικίας, τῆς Δαμασκοῦ, τοῦ Λιβάνου καὶ τοῦ Ἀντιλιβάνου, καὶ πρὸς ὅλους, ὅσοι διέμεναν εἰς τὰ παράλια μέρη τῆς Μεσογείου θαλάσσης.

ὅπως ἐπίσης καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν μεταξὺ τῶν λαῶν τοῦ Καρμήλου καὶ τοῦ Γαλαάδ, τὴν Ἄνω Γαλιλαίαν καὶ τὴν μεγάλην πεδιάδα Ἐσδρηλών.

Ἐκάλεσεν ἐπίσης καὶ τοὺς λαούς, ποὺ διέμεναν εἰς τὸ Κάρμηλον, τὴν Γαλαάδ, τὴν ἄνω Γαλιλαίαν καὶ τὴν μεγάλην πεδιάδα Ἐσδρηλών (ἢ Ἰεσράελ).

Ἀπέστειλεν ἀκόμη ἀγγελιαφόρους πρὸς ὅλους τοὺς κατοικοῦντας τὴν Σαμάρειαν καὶ εἰς τὰς πόλεις αὐτῆς, εἰς τὴν χώραν ἡ ὁποία εὑρίσκετο πέραν τοῦ Ἰορδάνου, μέχρι τῆς Ἱερουσαλήμ, εἰς τὰς πόλεις Βετάνην, Χελλούς, Κάδης, μέχρι τοῦ ποταμοῦ τῆς Αἰγύπτου, εἰς τὴν Ταφνὰς καὶ Ραμεσσὴ καὶ εἰς ὅλην τὴν χώραν τῆς Γεσέμ·

Ἐκάλεσεν ἀκόμη καὶ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Σαμαρείας καὶ τῶν πόλεων, ποὺ ὑπήγοντο εἰς αὐτήν, καὶ ὅσους διέμεναν πέραν τοῦ Ἰορδάνου ἕως τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὰς πόλεις Βετάνη, Χελλοὺς καὶ Κάδης καὶ ἕως τὸν ποταμὸν τῆς Αἰγύπτου. Ἐκάλεσεν ἐπίσης τὰς αἰγυπτιακὰς πόλεις Ταφνὰς καὶ Ραμεσσὴ καὶ ὅλην τὴν περιοχὴν Γεσέμ, ὅπου διέμεναν ἄλλοτε οἱ Ἰουδαῖοι πρὸ τῆς ἐξόδου των ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

μέχρι τῆς ἐπάνω Τάνεως καὶ Μέμφεως, γενικῶς πρὸς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Αἰγύπτου μέχρι τῶν ὁρίων τῆς Αἰθιοπίας. Ὅλους αὐτοὺς ἐζήτει εἰς ἐνίσχυσιν ἐναντίον τοῦ Ἀρφαξάδ.

Ἔφθασαν μάλιστα οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ Ναβουχοδονόσορος μέχρι ἐπάνω ἀπὸ τὴν Τάνιν καὶ τὴν Μέμφιδα καὶ ἐκάλεσαν ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Αἰγύπτου. Ἔφθασαν ἐπίσης καὶ εἰς αὐτὰ τὰ σύνορα τῆς Αἰθιοπίας.

Ὅλοι ὅμως οἱ κάτοικοι τῶν χωρῶν αὐτῶν κατεφρόνησαν τὴν πρότασιν τοῦ Ναβουχοδονόσορος, βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων, καὶ δὲν προσῆλθον νὰ τὸν βοηθήσουν εἰς τὸν πόλεμον, διότι δὲν τὸν ἐφοβήθησαν. Ἐξ ἀντιθέτου τὸν ἔβλεπαν ἐνώπιόν των ὡσὰν ἕνα κοινὸν καὶ ἄσημον ἄνδρα. Ἀπέστειλαν δὲ πρὸς αὐτὸν τοὺς πρσβευτάς του μὲ ἀδειανὰ τὰ χέρια καὶ κατεξευτελισμένους.

Ὅλοι ὅμως οἱ λαοί, ποὺ διέμεναν εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς περιοχὰς τῆς γῆς, ἔδειξαν περιφρόνησιν πρὸς τὴν πρόσκλησιν τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων Ναβουχοδονόσορος καὶ δὲν τὸν ἐβοήθησαν εἰς τὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν Μήδων. Ἐτήρησαν δὲ τὴν ἀρνητικὴν αὐτὴν στάσιν ἀπέναντί του, διότι δὲν τὸν ἐφοβήθηκαν οὔτε τὸν ὑπελόγισαν. Τὸν εἶδαν καὶ τὸν ἀντιμετώπισαν σὰν ἕνα μεμονωμένον ἄτομον χωρὶς κανένα ἰδιαίτερον κῦρος. Ἀνάγκασαν μάλιστα τοὺς ἀπεσταλμένους του νὰ φύγουν πίσω εἰς τὴν χώραν των μὲ ἄδεια χέρια καὶ ἐξευτελισμένοι.

Ὁ Ναβουχοδονόσορ κατελήφθη ἀπὸ μεγάλην ὀργὴν ἐναντίον ὅλων αὐτῶν τῶν περιοχῶν καὶ ὡρκίσθη εἰς τὸν βασιλικόν του θρόνον καὶ εἰς τὴν βασιλικήν του δύναμιν, ὅτι θὰ ἐκδικηθῇ ὅλας τὰς περιοχὰς τῆς Κιλικίας, τῆς Δαμασκοῦ καὶ τῆς Συρίας καὶ ἐν στόματι μαχαίρας θὰ ἐξοντώσῃ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς χώρας Μωὰβ καὶ τοὺς Ἀμμωνίτας καὶ ὅλην τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Αἰγύπτου, τοὺς εὑρισκομένους μεταξὺ τῶν δύο θαλασσῶν, τῆς Ἐρυθρᾶς καὶ τῆς Μεσογείου.

Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς συμπεριφορᾶς ἐθύμωσε πολὺ ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐναντίον ὅλων αὐτῶν τῶν χωρῶν καὶ ὡρκίσθη εἰς τὴν τιμὴν τοῦ θρόνου του καὶ τῆς βασιλικῆς δυναστείας του νὰ ἐκδικηθῇ ὅλους, ὅσοι διέμεναν εἰς τὰ ὅρια τῆς Κιλικίας, τῆς Δαμασκοῦ καὶ τῆς Συρίας. Ὡρκίσθη ἐπίσης νὰ σφάξῃ μὲ τὸ μαχαίρι τῶν στρατιωτῶν του ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς χώρας Μωάβ, καθὼς καὶ τοὺς Ἀμμωνίτας, ὅπως καὶ ὅλους, ὅσοι διέμεναν εἰς τὴν Ἰουδαίαν, καὶ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Αἰγύπτου. Εἶπε τέλος ὅτι θὰ φθάσῃ ἐκδικητὴς ἕως τὰ σύνορα τῶν δύο θαλασσῶν, δηλαδὴ τῆς Ἐρυθρᾶς (ἢ κατ’ ἄλλους τοῦ Περσικοῦ κόλπου) καὶ τῆς Μεσογείου θαλάσσης.

Ἀντιπαρετάχθη, λοιπόν, μὲ ὅλην του τὴν δύναμιν εἰς πόλεμον ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ἀρφαξὰδ κατὰ τὸ δέκατον ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας του, κατενίκησε κατὰ τὴν μάχην αὐτὸν καὶ κατέστρεψεν ὅλην τὴν δύναμιν τοῦ Ἀρφαξάδ, ὅλον τὸ ἱππικόν του καὶ ὅλα τὰ πολεμικά του ἅρματα.

Μετὰ ταῦτα παρετάχθη ὁ Ναβουχοδονόσορ μὲ ὅλην τὴν στρατιωτικήν του δύναμιν, διὰ νὰ πολεμήσῃ μὲ τὸν βασιλέα τῶν Μήδων Ἀρφαξάδ. Ὁ πόλεμος αὐτὸς ἔγινε κατὰ τὸ δέκατον ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ναβουχοδονόσορος. Κατενίκησε δὲ καὶ συνέτριψεν ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀσσυρίων ὅλην τὴν στρατιωτικὴν δύναμιν τοῦ Ἀρφαξάδ. Κατετρόπωσε δηλαδὴ τὸ πεζικὸν καὶ ὅλον τὸ ἱππικόν του μαζὶ μὲ ὅλα τὰ ἅρματά του.

Ἐκυρίευσεν ἐν συνεχίᾳ ὅλας τὰς πόλεις του, ἔφθασεν ἕως εἰς τὰ Ἐκβάτανα, τὴν πρωτεύουσαν, ἐκυρίευσε τοὺς πύργους τῶν τειχῶν, ἐλεηλάτησε τὰς πλατείας καὶ τὰς ὁδοὺς τῆς πόλεως καὶ κατεξευτέλισεν ὅλην τὴν λαμπρότητα καὶ τὴν δόξαν τῆς πόλεως.

Καὶ ἀφοῦ ἐκυρίευσε τὰς πόλεις τοῦ Ἀρφαξάδ, ἔφθασε μέχρι τὰ Ἐκβάτανα. Ἔγινε δὲ κύριος τῶν πύργων τῆς πόλεως καὶ ἐλεηλάτησε τὰς πλατείας της καὶ ἔκαμε σκουπίδι κάθε τι, ποὺ ἐστόλιζε τὴν πόλιν.

Συνέλαβε δὲ τὸν Ἀρφαξὰδ αἰχμάλωτον εἰς τὰ ὄρη Ραγαῦ, τὸν διεπέρασε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μὲ τὰς μακρὰς λόγχας καὶ τὸν ἐφόνευσεν.

Ἔπιασε δὲ αἰχμάλωτον καὶ τὸν Ἀρφαξὰδ εἰς τὰ βουνὰ Ραγαῦ καὶ τὸν ἐξώντωσε. Τὸν κατετρύπησε τὴν ἰδίαν ἡμέραν μὲ τὰς μακρὰς λόγχας του.

Ὁ Ναεουχοδονόσορ ἐπέστρεψε κατόπιν εἰς τὴν πρωτεύουσάν του μὲ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐνωθῆ μαζῆ του, μὲ μεγάλο πλῆθος πολεμιστῶν. Ἔμεινε δὲ εἰς τὴν Νινευῆ ἐπὶ ἑκατὸν εἴκοσιν ἡμέρας μαζῆ μὲ τὸν στρατόν του ἀναπαυόμενος καὶ εὐωχούμενος αὐτὸς καὶ ἡ στρατιωτική του δύναμις.

Καὶ ἐπέστρεψε μὲ τοὺς ἰδικούς του εἰς τὴν Νινευῆ ὁ ἴδιος ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ ὅλοι, ὅσοι εἶχαν συμμετάσχει εἰς τὸν πόλεμον μαζί του καὶ ἀποτελοῦσαν ἕνα πολυάριθμον πλῆθος πολεμιστῶν ἀνδρῶν. Ἔμεινε δὲ ἐκεῖ μαζί των καὶ ἔπινε καὶ διεσκέδαζεν ἀμέριμνος μαζὶ μὲ τὸν στρατόν του ἐπὶ ἑκατὸν εἴκοσι ἡμέρας.

Κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ναβουχοδονόσορος καὶ τὴν εἰκοστὴν δευτέραν τοῦ πρώτου μηνός, ἔγινε λόγος εἰς τὰ ἀνάκτορα τοῦ Ναβουχοδονόσορος, βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων, νὰ ἐκδικηθῇ, ὅπως εἶχεν εἴπει, ὅλας τὰς χώρας, αἱ ὁποῖαι τὸν κατεφρόνησαν.

Κατὰ δὲ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ναβουχοδονόσορος, καὶ συγκεκριμένως εἰς τὰς εἴκοσι δύο τοῦ πρώτου μηνὸς τοῦ ἔτους, ἔγινε συμβούλιον εἰς τὸ ἀνάκτορον τοῦυ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων Ναβουχοδονόσορος μὲ ἀντικείμενον τὸ πῶς θὰ ἐκδικηθῇ κάθε χώραν, ποὺ δὲν τὸν ὑπελόγισε. Τὸ εἶχεν εἰπεῖ ἤδη, ὅτι θὰ ἔπαιρνεν ἐκδίκησιν ὁπωσδήποτε.

Ὁ βασιλεὺς συνεκάλεσε τότε ὅλους τοὺς περὶ αὐτὸν αὐλικοὺς καὶ ὅλους τοὺς ἀξιωματούχους του καὶ ἀνεκοίνωσεν εἰς αὐτοὺς τὴν μυστικὴν καὶ σταθερὰν ἀπόφασίν του, ὅτι δηλαδὴ ρητῶς καὶ ἀμετακλήτως θὰ ἐξολοθρεύσῃ ὅλας τὰς χώρας ἐκείνας.

Συνεκάλεσε λοιπὸν διὰ τὸν σκοπὸν αὐτὸν ὅλους τοὺς αὐλικούς του καὶ ὅλους τοὺς ἀξιωματούχους του. Καὶ συνεζήτησε μαζί των τὸ μυστικὸν σχέδιόν του καὶ ἀνεκοίνωσε μὲ τὸ ἴδιο του τὸ στόμα ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐξοντωθοῦν ὁλοτελῶς οἱ λαοὶ ἐκεῖνοι τῆς γῆς, ποὺ τὸν περιεφρόνησαν.

Ἐκεῖνοι ὅμως ἔκριναν καὶ ἐπρότειναν νὰ ἐξολοθρεύσῃ μόνον αὐτούς, οἱ ὁποῖοι δὲν συνεμορφώθησαν καὶ δὲν ὑπήκουσαν πρὸς τὰς προτάσεις καὶ τὰς ἐντολάς τους.

Καὶ οἱ ἄρχοντές του ἐσυμφώνησαν μαζί του καὶ ἐπρότειναν νὰ ἐξοντωθοῦν ὅλοι, ὅσοι δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὴν ἀπόφασίν του.

Ὅταν ἐτελείωσεν ἡ διάσκεψίς του, ἐκάλεσεν ὁ Ναδουχοδονόσορ, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀσσυρίων, τὸν Ὀλοφέρνην ἀρχιστράτηγον του στρατοῦ του, ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ δεύτερος ἔπειτα ἀπὸ τὸν βασιλέα, καὶ τοῦ εἶπεν·

Ὅταν δὲ ἐτελείωσε τὸ συμβούλιον καὶ ἐλήφθη ἡ τελικὴ ἀπόφασις τοῦ βασιλέως, ἐκάλεσεν ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀσσυρίων, τὸν ἀρχιστράτηγον τῆς στρατιωτικῆς τοῦ δυνάμεως Ὀλοφέρνην, ποὺ ἦτο δεύτερος εἰς τὸ ἀξίωμα μετὰ ἀπὸ αὐτόν, καὶ τοῦ εἶπεν:

«αὐτὰ διατάσσει ὁ μέγας βασιλεύς, ὁ κύριος ὅλης τῆς οἰκουμένης: Θὰ ἐξέλθῃς ἀπὸ ἐδῶ καὶ θὰ ἐκστρατεύσῃς. Θὰ πάρῃς μαζῆ σου ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πεποίθησιν εἰς τὴν δύναμίν των, ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδας πεζούς, ἵππους δὲ καὶ ἱππεῖς δώδεκα χιλιάδας.

«Αὐτὰ διατάζει ὁ μέγας βασιλεύς, ὁ κυρίαρχος ὅλης τῆς γῆς. Τώρα ἀμέσως θὰ φύγῃς ἀπὸ τὸ ἀνάκτορόν μου καὶ θὰ πάρῃς μαζί σου ἄνδρας, ποὺ βασίζονται εἰς τὴν δύναμίν των, ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδας πεζοὺς καὶ πλῆθος ἱππικοῦ, ποὺ μαζὶ μὲ τὰ ἅρματα καὶ τοὺς ἱππεῖς θὰ φθάσουν τὰς δώδεκα μυριάδας.

Θὰ ἐκστρατεύσῃς πρὸς δυσμὰς ἐναντίον ὅλων τῶν χωρῶν ἐκείνων, διότι παρήκουσαν τὴν ἐντολήν μου.

Καὶ θὰ βγῇς μὲ κατεύθυνσιν πρὸς δυσμάς, διὰ νὰ κτυπήσῃς ὅλην τὴν περιοχὴν δυτικῶς τοῦ Εὐφράτου, διότι οἱ λαοί, ποὺ ζοῦν εἰς αὐτήν, δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὴν διαταγήν, ποὺ τοὺς ἔδωσα.

Θὰ παραγγείλῃς εἰς αὐτοὺς νὰ σοῦ δώσουν ὡς σημεῖα ὑποταγῆς των γῆν καὶ ὕδωρ. Εἰδ’ ἄλλως θὰ ἐκστρατεύσω ἐναντίον των μὲ μεγάλον θυμὸν καὶ θὰ σκεπάσω ὅλον τὰ πρόσωπον τῆς χώρας των μὲ τὰ πόδια τοῦ στρατοῦ μου καὶ θὰ τοὺς παραδώσω εἰς λεηλασίαν.

Θὰ τοὺς παραγγείλῃς δὲ νὰ δώσουν γῆν καὶ ὕδωρ, νὰ δηλώσουν δηλαδὴ ὑποταγήν, διότι διαφορετικὰ θὰ βγῶ ἐγὼ ὁ ἴδιος μὲ ὀργὴν ἐναντίον των. Καὶ τότε θὰ καλύψω ὅλην τὴν ἐπιφάνειαν τῆς γῆς μὲ τὰ πόδια τῶν στρατιωτῶν μου καὶ θὰ τοὺς παραδώσω εἰς διαρπαγὴν καὶ λεηλασίαν.

Οἱ τραυματίαι των θὰ γεμίσουν τὰς φάραγγας καὶ τοὺς χειμάρρους αὐτῶν. Ὁ δὲ ποταμὸς θὰ πλημμυρίσῃ ἀπὸ τὸ αἷμα καὶ τὰ πτώματα τῶν νεκρῶν.

Οἱ δὲ τραυματίαι των θὰ γεμίσουν τὰ φαράγγια καὶ τοὺς χειμάρρους των καὶ θὰ ξεχειλίζῃ ὁ ποταμὸς μὲ τὰ πτώματά των, καθὼς θὰ τὰ παρασύρῃ μὲ τὸ ρεῦμα του.

Θὰ πάρω αὐτοὺς αἰχμαλώτους καί, θὰ τοὺς διασπείρω εἰς τὰ ἄκρα ὅλης τῆς οἰκουμένης.

Τοὺς δὲ αἰχμαλώτους των θὰ τοὺς πάρω καὶ θὰ τοὺς διασκορπίσω εἰς τὰ ἄκρα ὅλης τῆς γῆς.

Σύ, λοιπόν, πήγαινε πρὸ ἐμοῦ καὶ κυρίευσε ὅλην τὴν χώραν των ἕως τὰ ἀκρότατα ὅρια. Θὰ παραδοθοῦν εἰς σὲ αὐτοὶ καὶ σὺ θὰ τοὺς διατηρήσῃς δι’ ἐμὲ διὰ τὴν ἡμέραν τῆς μεγάλης τιμωρίας των.

Πήγαινε λοιπὸν σὺ τώρα διὰ νὰ μὲ προλάβῃς. Νὰ κυριεύσῃς, πρὶν ξεκινήσω ἐγώ, ὅλας τὰς περιοχὰς τῶν λαῶν αὐτῶν. Σοῦ λέγω δὲ ὅτι θὰ σοῦ παραδοθοῦν ἀμέσως. Θέλω ὅμως νὰ μοῦ τοὺς φυλάξῃς, διὰ νὰ τοὺς ἐκδικηθῶ ἐγὼ ὁ ἴδιος κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς τιμωρίας των.

Δὲν θὰ λυπηθῇ δὲ ὁ ὀφθαλμός σου ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπειθήσουν εἰς σέ, ἀλλὰ θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃς, ὅλην δὲ τὴν χώραν των θὰ παραδώσῃς εἰς τοὺς στρατιώτας πρὸς λεηλασίαν.

Ὅσους ὅμως δὲν θελήσουν νὰ ὑποταχθοῦν, δὲν θὰ τοὺς λυπηθῇ τὸ μάτι σου. Ἀντίθετως θὰ τοὺς παραδώσῃς εἰς τοὺς στρατιώτας σου, διὰ νὰ φονεύσουν καὶ νὰ λεηλατήσουν ὅλους αὐτούς, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν περιοχὴν ποὺ σοῦ ἀνέθεσα.

Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν μου καὶ εἰς τὴν δύναμιν τῆς βασιλείας μου, πὼς ὅσα ἔχω ἀποφασίσει καὶ διακηρύξει, θὰ πραγματοποιήσω αὐτὰ μὲ τὰ ἴδια μου τὰ χέρια.

Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὴν δύναμιν τῆς βασιλείας μου ὅτι θὰ γίνουν ὅπως τὰ εἶπα. Τὰ διέταξα ἐγὼ καὶ θὰ τὰ φέρω εἰς πέρας μὲ τὸ ἴδιο μου τὸ χέρι.

Σὺ δὲ δὲν θὰ παραβῇς τίποτε ἀπὸ τὰς ἐντολὰς τοῦ κυρίου σου, ἀλλ’ ὀπωσδήποτε θὰ ἐκτελέσης ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα σὲ διέταξα, καὶ δὲν θὰ βραδύνῃς νὰ τὰ ἐκτέλεσης».

Σὺ δὲ πρόσεξε νὰ μὴ παραβῇς οὔτε ἕνα ἀπὸ τὰ προστάγματα τοῦ κυρίου σου. Ἀντιθέτως φρόντισε νὰ ἐκτελέσῃς μὲ κάθε ἀκρίβειαν ὀτιδήποτε σὲ διέταξα καὶ νὰ μὴ καθυστερήσῃς νὰ ἐφαρμόσῃς τὴν διαταγήν μου».

Ὁ Ὀλοφέρνης ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ ἀνάκτορα τοῦ κυρίου του, ἐκάλεσεν ὅλους τοὺς ἀρχηγοὺς καὶ στρατηγούς, τοὺς διοικητὰς τῶν δυνάμεων τῶν Ἀσσυρίων.

Καὶ ἀνεχώρησεν ὁ Ὀλοφέρνης ἀπὸ τὴν αἴθουσαν τοῦ θρόνου τοῦ κυρίου του καὶ ἐκάλεσεν ὅλους τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς στρατηγοὺς καὶ διοικητὰς τῆς στρατιωτικῆς δυνάμεως τῶν Ἀσσυρίων.

Ἐξέλεξε καὶ συνεκέντρωσεν ἄνδρας ἐκλεκτοὺς διὰ τὸν πόλεμον, διότι ὁ κύριός του τὸν εἶχε διατάξει νὰ πάρῃ μαζῆ του ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδας ἐκλεκτοὺς πεζοὺς καὶ δώδεκα χιλιάδας ἱππεῖς τοξότας.

Καὶ ἀρίθμησε τοὺς ἐκλεκτοὺς ἄνδρας, τοὺς ἐμπείρους καὶ ἱκανοὺς διὰ πολεμικὰς συγκρούσεις, ὅπως τὸν διέταξεν ὁ κύριός του. Ὅλοι αὐτοὶ ἦσαν ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες πεζοὶ καὶ δώδεκα χιλιάδες ἱππεῖς τοξόται.

Ἐτακτοποίησεν αὐτούς, ὅπως ἀκριβῶς συντάσσεται ἔνας στρατὸς πρὸς πόλεμον.

Τοὺς κατέταξε δέ, ὅπως συντάσσεται ἕνας πολυάριθμος στρατὸς διὰ πολεμικὴν παράταξιν καὶ σύγκρουσιν.

Ἐπῆρε δὲ μαζῆ του διὰ τὰς ἀποσκευάς των μέγα πλῆθος καμήλους καὶ ὄνους καὶ ἡμιόνους, ὅπως ἐπίσης καὶ πρόβατα, βόϊδια καὶ αἶγας διὰ τὴν διατροφήν των. Καὶ αὐτῶν ὁ ἀριθμὸς ἦτο μέγας.

Ἐπῆρε δὲ μαζί του καὶ καμήλους καὶ ὄνους καὶ ἡμιόνους, διὰ νὰ μεταφέρουν τὰς ἀποσκευάς των. Τὰ κτήνη αὐτὰ ἦσαν πολυάριθμα. Ἐπῆρεν ἐπίσης καὶ ἀναρίθμητα πρόβατα, βόδια καὶ γίδια διὰ τὴν διατροφήν των.

Ἐπῆρε ἀκόμη πολλὰ τρόφιμα δι’ ὅλους τοὺς ἄνδρας, ὅπως ἐπίσης καὶ πάρα πολὺ χρυσίον καὶ ἀργύριον ἀπὸ τὸ βασιλικὸν θησαυροφυλάκιον.

Ἐφωδιάσθη ἐπίσης καὶ μὲ πολλὰ τρόφιμα διὰ κάθε ἄνδρα. Ἐπῆρε τέλος καὶ πολὺ χρυσάφι καὶ ἀσῆμι ἀπὸ τὸ θησαυροφυλάκιον τῶν ἀνακτόρων τοῦ βασιλέως.

Ἔτσι παρεσκευασμένος ἐξῆλθεν αὐτὸς καὶ ὅλος ὁ στρατός του πρὸ τοῦ βασιλέως Ναδουχοδονόσορος, διὰ νὰ πλημμυρίσῃ ὅλην τὴν πρὸς δυσμὰς χώραν μὲ πολεμικὰ ἅρματα καὶ μὲ ἐκλεκτὸν ἱππικὸν καὶ πεζικὸν στρατόν.

Καὶ ἐξεκίνησεν ὁ ἴδιος ὁ Ὀλοφέρνης καὶ ὅλη του ἡ δύναμις καὶ ἄρχισαν τὴν ἐκστρατείαν πρὶν ἀπὸ τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορα, μὲ σκοπὸν νὰ καλύψουν ὅλην τὴν ἐπιφάνειαν τῆς γῆς, ποὺ εὑρίσκετο δυτικῶς τοῦ Εὐφράτου, μὲ πολεμικὰ ἅρματα, μὲ ἱππεῖς καὶ μὲ πεζούς, ποὺ ἦσαν οἱ πλέον ἐκλεκτοὶ στρατιῶται τοῦ Ναβουχοδονόσορος.

Ἕνα δὲ μεγάλο πλῆθος ἀπὸ ἀνάμικτον λαόν, ἐξῆλθον μαζῆ μὲ αὐτούς, πολυάριθμοι ὅπως αἱ ἀκρίδες καὶ ὅπως ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης. Πράγματι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀριθμηθῇ τὸ πλῆθος αὐτῶν.

Μαζί των ἐβγῆκαν καὶ ἄλλοι σύμμαχοί των, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἦσαν τόσοι πολλοί, ὥστε ἐφαίνοντο σὰν σμήνη ἀκρίδων καὶ σὰν τὴν ἄμμον τῆς ἐρήμου. Ἦτο ἀδύνατον νὰ ἀριθμηθῇ ὄλος αὐτὸς ὁ πολυάριθμος στρατός.

Ὁ Ὀλοφέρνης καὶ ὁ στρατός του ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὴν Νινευῆ, ἐβάδισαν ὁδὸν τριῶν ἡμερῶν εἰς τὴν πεδιάδα Βεκτιλέθ, καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν πεδιάδα αὐτὴν πλησίον τοῦ ὄρους, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται βορείως τῆς ἄνω Κιλικίας.

Καὶ ἐξεκίνησαν ἀπὸ τὴν Νινευῆ καί, ἀφοῦ ἐβάδισαν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας κατὰ μέτωπον τῆς πεδιάδος Βεκτιλέθ, ἐστρατοπέδευσαν ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Βεκτιλὲθ κοντὰ εἰς τὸ βουνό, ποὺ εὑρίσκετο ἀριστερὰ τῆς ἄνω Κιλικίας.

Κατόπιν ὁ Ὀλοφέρνης ἐπῆρε ὅλην τὴν στρατιωτικήν του δύναμιν, τοὺς πεζοὺς καὶ τοὺς ἱππεῖς καὶ τὰ πολεμικά του ἅρματα, καὶ ἀνεχώρησεν ἀπὸ ἐκεῖ κατευθυνόμενος εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς χώρας.

Καὶ ἐπῆρεν ὁ Ὀλοφέρνης ὅλον τὸν στρατόν του, τοὺς πεζούς, τοὺς ἱππεῖς καὶ τὰ πολεμικὰ ἅρματά του, καὶ ἀνεχώρησεν ἀπὸ ἐκεῖ μὲ κατεύθυνσιν πρὸς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν.

Ἐρήμωσε τὰς χώρας Φοὺδ καὶ Λούδ, ἐλεηλάτησεν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῆς φυλῆς Ρασσὶς καὶ τοὺς Ἰσμαηλίτας, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν μέχρι τῶν ὁρίων τῆς ἐρήμου πρὸς νότον τῆς χώρας Χελεών.

Καθ’ ὁδὸν ἐξώντωσε τοὺς κατοίκους τῶν περιοχῶν Φοὺδ καὶ Λοὺδ καὶ ἐλεηλάτησεν ὅλους τοὺς Ρασσίτας καὶ Ἰσμαηλίτας, ποὺ διέμεναν ἀπέναντι ἀπὸ τὴν ἔρημον, νοτίως τῆς Χελεών.

Μετὰ δὲ τὴν λεηλασίαν ἐπέρασε τὸν Εὐφράτην ποταμόν, διῆλθε τὴν Μεσοποταμίαν καὶ κατέσκαψε ὅλας τὰς ὀχυρὰς πόλεις τοῦ ποταμοῦ Ἀβρωνᾶ μέχρι καὶ τῆς Μεσογείου Θαλάσσης.

Ἐπέρασε κατόπιν τὸν Εὐφράτην ποταμὸν καὶ διέτρεξε τὴν Μεσοποταμίαν. Κατέστρεψε δὲ ἐκ θεμελίων ὅλας τὰς ὀχυρὰς πόλεις, ποὺ εἶχαν ὑψηλὰ τείχη καὶ εὑρίσκοντο κατὰ μῆκος τοῦ χειμάρρου Ἀβρωνά, καὶ ἔφθασε τελικῶς εἰς τὴν Μεσόγειον θάλασσαν.

Κατέλαβεν ὁλόκληρον τὴν Κιλικίαν καὶ κατέκοψεν ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τοῦ ἔφεραν ἀντίστασιν. Ἔφθασεν ἕως εἰς τὰ ὅρια τῶν υἱῶν Ἰάφεθ, ποὺ εὑρίσκοντο νοτίως καὶ ἐμπρὸς εἰς τὴν Ἀραβίαν.

Ἔπειτα ἐκυρίευσεν ὅλην τὴν χώραν τῆς Κιλικίας καί, ἀφοῦ κατέσφαξεν ὅλους, ὅσοι τοῦ ἔφεραν ἀντίστασιν, ἔφθασεν ἕως τὰ νότια σύνορα τῆς περιοχῆς Ἰάφεθ, ποὺ εὑρίσκετο ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Ἀραβίαν.

Περιεκύκλωσεν ὅλους τοὺς Μαδιανίτας, ἔκαυσε τὰς κατασκηνώσεις των καὶ ἐλεηλάτησε τοὺς καταυλισμούς των.

Ἐν συνεχείᾳ περιεκύκλωσεν ὅλους τοὺς Μαδιανίτας καὶ ἔκαυσε τὰς σκηνάς, ὅπου διέμεναν, καὶ ἐλεηλάτησε τὰ μανδριά, ὅπου ἐφύλασσαν τὰ ζῶα των.

Ἀπὸ ἐκεῖ κατέβηκεν εἰς τὴν πεδιάδα τῆς Δαμασκοῦ, κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ θερισμοῦ τῶν σιτηρῶν, ἔκαυσεν ὅλα τὰ σιτηρὰ τῶν ἀγρῶν, ἐξωλόθρευσεν ὅλα τὰ κοπάδια τῶν αἰγοπροβάτων καὶ τῶν βοϊδιῶν, ἐλεηλάτησε τὰς πόλεις, διεσκόρπισε τὰ μικρὰ παιδιὰ καὶ ἐπέρασεν ἐν στόματι ρομφαίας ὅλους τοὺς νέους τῆς περιοχῆς.

Κατόπιν κατέβη εἰς τὴν πεδιάδα τῆς Δαμασκοῦ. Ἦτο δὲ τότε καιρὸς θερισμοῦ καί, ὅπως ἦσαν ἕτοιμα τὰ σιτηρά, κατέκαυσεν ὅλα τὰ χωράφια των. Ἐξηφάνισεν ἐπίσης τὰ κοπάδια τῶν προβάτων καὶ τῶν βοδιῶν των καὶ ἐλεηλάτησε τὰς πόλεις των. Διεσκόρπισε δέ, ὅπως λιχνίζουν τὸ σιτάρι, τὰ παιδιά των καὶ ἐφόνευσε μὲ ρομφαίαν ὅλους τοὺς νέους των.

Φόβος καὶ τρόμος ἔπεσεν εἰς τοὺς κατοικοῦντας τὰ παράλια τῆς Μεσογείου, εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Σιδῶνος καὶ τῆς Τύρου, εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν τὴν Ὀκινὰ καὶ εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἰεμναὰν καὶ τοὺς κατοικοῦντας τὴν Ἄζωτον καὶ Ἀσκάλωνα. Ὄλοι ἐκυριεύθησαν ἀπὸ πολὺ μεγάλον φόβον.

Ἐξ αἰτίας αὐτῶν τῶν καταστροφῶν ἐκυριεύθηκαν ἀπὸ φόβον καὶ τρόμον ὅσοι διέμεναν εἰς τὰ παράλια τῆς Μεσογείου, διότι ἐσκέφθηκαν ὅτι ἐπλησίαζεν ἀσφαλῶς καὶ ἡ ἰδική των σειρά. Κατετρόμαξαν συγκεκριμένως ἐμπρός του οἱ κάτοικοι τῆς Σιδῶνος καὶ τῆς Τύρου, καθὼς καὶ ὅσοι ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν Σοὺρ καὶ τὴν Ὀκινὰ καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Ἰεμναάν, τῆς Ἀζώτου καὶ τῆς Ἀσκάλωνος.

Ἀπέστειλαν αὐτοὶ πρὸς τὸν Ὀλοφέρνην ἀγγελιαφόρους μὲ εἰρηνικὰς προτάσεις, οἱ ὁποῖοι καὶ τοῦ εἶπαν·

Ἀπέστειλαν λοιπὸν πρὸς τὸν Ὀλοφέρνην οἱ λαοὶ αὐτοί, ποὺ εἶχαν κυριευθῇ ἀπὸ πανικόν, ἀγγελιαφόρους διὰ νὰ τοῦ προτείνουν εἰρήνην καὶ να τοῦ εἰποῦν:

«ἰδού, ἡμεῖς εὑρισκόμεθα ἐνώπιόν σου, ὡσὰν δοῦλοι τοῦ μεγάλου βασιλέως τοῦ Ναβουχοδονόσορος. Ἂς φερθῇς ἀπέναντί μας, ὅπως θέλεις. Μεταχειρίσου μας, ὅπως σοῦ φαίνεται ἀρεστόν.

«Νά, ἤλθαμεν ἐμπρός σου ὅλοι ἐμεῖς σὰν δοῦλοι τοῦ μεγάλου βασιλέως Ναβουχοδονόσορος. Μεταχειρίσου μας, ὅπως σοῦ ἀρέσει.

Ἰδού, οἱ καταυλισμοί μας, καὶ ὅλαι αἱ πεδιάδες τῶν σιτηρῶν μας, ὅπως ἐπίσης τὰ κοπάδια τῶν αἰγοπροβάτων καὶ τῶν μεγάλων ζώων καὶ ὅλαι αἱ μάνδραι τῶν ποιμνίων μας καὶ αἱ σκηναί μας εὑρίσκονται ἐνώπιόν σου. Χρησιμοποίησέ τα ὅπως σοῦ ἀρέσει.

Νὰ καὶ τὰ ἀγροκτήματά μας μὲ τὰς κατοικίας μας καὶ κάθε πεδιάδα μας μὲ τὰ σιτηρά μας, καθὼς ἐπίσης καὶ τὰ κοπάδια τῶν προβάτων καὶ τῶν βοϊδιῶν καὶ ὅλα τὰ μανδριά, ποὺ ἀνήκουν εἰς τὴν δικαιοδοσίαν μας. Τὰ πάντα εὑρίσκονται ἐμπρός σου, εἰς τὴν διάθεσίν σου. Χρησιμοποίησέ τα, ὅπως νομίζεις ἐσὺ καλύτερον.

Ἀκόμη καὶ αἱ πόλεις μας καὶ ὅλοι ὅσοι κατοικοῦν εἰς αὐτὰς εἶναι δοῦλοι σου. Ἔλα εἰς αὐτὰς καὶ ἂς φερθῇς, ὅπως φαίνεται καλὸν εἰς σέ».

Νά, ἐπίσης καὶ αἱ πόλεις μας. Ὅλοι, ὅσοι κατοικοῦν εἰς αὐτάς, εἶναι δοῦλοι σου. Ἔλα καὶ ρύθμισαι τὸ κάθε τι εἰς τὰς πόλεις μας, ὅπως σοῦ φαίνεται καλόν».

Οἱ ἀγγελιαφόροι αὐτοὶ ἦλθον πράγματι καὶ εἶπαν εἰς τὸν Ὀλοφέρνην τὰ λόγια αὐτά.

Καὶ ἦλθαν πράγματι οἱ ἀγγελιαφόροι πρὸς τὸν Ὀλοφέρνην καὶ τοῦ ἀνεκοίνωσαν ὅλας αὐτὰς τὰς προτάσεις τῶν συμπατριωτῶν των.

Ἐκεῖνος ὅμως κατέβηκε εἰς τὰς παραλίους χώρας μὲ ὅλην του τὴν δύναμιν, ἐτοποθέτησε φρουρὰς εἰς τὰς ὀχυρὰς πόλεις καὶ ἐπῆρεν ἀπὸ αὐτοὺς ἐκλεκτοὺς ἄνδρας καὶ τοὺς ἐνέταξεν εἰς τὸν στρατόν του.

Ὁ δὲ Ὀλοφέρνης κατέβη εἰς τὴν παραλίαν τῆς Μεσογείου ὁ ἴδιος προσωπικῶς μαζὶ μὲ ὅλην τὴν στρατιωτικὴν δύναμίν του καὶ ἔγινε κύριος τῶν πόλεων, ποὺ ὑπῆρχαν ἐκεῖ καὶ εἶχαν ὑψηλὰ τείχη. Ἐγκατέστησε μάλιστα εἰς κάθε μίαν ἀπὸ αὐτὰς στρατιώτας του, διὰ να τὰς φρουροῦν καὶ ἐπῆρε μαζί του συμμάχους του τοὺς πλέον ἐκλεκτοὺς ἄνδρας των.

Ὅλαι δὲ αἱ χῶραι καὶ τὰ περίχωρα αὐτῶν ὑπεδέχθησαν τὸν Ὄλοφέρνην μὲ στεφάνου χοροὺς καὶ τύμπανα.

Οἱ δὲ κάτοικοι τῶν παραλιακῶν πόλεων μαζὶ μὲ ὅλους, ὅσοι διέμεναν εἰς τὰ περίχωρά των, τὸν ὑπεδέχθησαν μὲ στεφάνια καὶ χοροὺς καὶ τύμπανα.

Ἐκεῖνος ὅμως, χωρὶς νὰ δώσῃ καμμίαν σημασίαν εἰς τὴν λαμπρὰν ὑποδοχήν, κατέσκαψεν ὅλην τὴν περιοχὴν καὶ τὴν ἐρήμωσε, κατέκοψε τὰ ἱερὰ εἰδωλολατρικὰ δάση των, διότι τέτοια ἐντολὴ τοῦ εἶχε δοθῆ ἀπὸ τὸν βασιλέα νὰ καταστρέψῃ ὅλα τὰ ἀγάλματα τῶν θεῶν τῆς χώρας ἐκείνης, διὰ νὰ ἀναγκάσῃ ὅλα τὰ ἔθνη, ὅλας τὰς γλώσσας καὶ ὅλας τὰς φυλὰς νὰ λατρεύουν ὡς θεὸν τὸν Ναβουχοδονόσορα.

Παρὰ ταῦτα ὅμως ὁ Ὀλοφέρνης ἐπροχώρησεν εἰς τὸ καταστρεπτικὸν ἔργον του. Κατέσκαψε δηλαδὴ ὅλην τὴν περιοχὴν τῶν πόλεων ἐκείνων καὶ ἔκοψε σύρριζα τὰ δάση των, ὅπου ἐλάτρευαν τοὺς θεούς των. Τὸ ἔκαμε αὐτό, διότι εἶχε πάρει διαταγὴν ἀπὸ τὸν βασιλέα του νὰ ἐξολοθρεύσῃ ὅλα τὰ εἴδωλα, ποὺ ἐλάτρευαν ὡς θεοὺς οἱ ἄνθρωποι τῶν περιοχῶν αὐτῶν. Σκοπὸς τοῦ Ναβουχοδονόσορος ἦτο νὰ λατρεύουν εἰς τὸ ἑξῆς μόνον ἐκεῖνον ὡς θέον ὅλα τὰ ἔθνη καὶ νὰ τὸν ἐπικαλοῦνται ὡς θέον ὅλαι αἱ γλῶσσαι καὶ ὅλαι αἱ φυλαί των.

Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον προχωρῶν εἰσῆλθεν εἰς τὴν πεδιάδα Ἐσδρηλών, πλησίον τῆς Δωταίας, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἀπέναντι ἀπὸ τὴν μεγάλην ὀροσειρὰν τῆς Ἰουδαίας, ποὺ ὁμοιάζει μὲ πριόνι.

Ἐπροχώρησε δὲ ὁ Ὀλοφέρνης μὲ τὴν στρατιάν του καὶ ἔφθασεν ἐμπρὸς εἰς τὴν πεδιάδα Ἐσδρηλών (Ἰεσράελ), κοντὰ εἰς τὴν πόλιν Δωταίαν, ἡ ὁποία εὑρίσκετο ἀπέναντι ἀπὸ τὴν μεγάλην ὀροσειρὰν τῆς Ἰουδαίας, ποὺ ὁμοιάζει μὲ πριόνι.

Ἐκεῖ ἐστρατοπέδευσε μεταξὺ τῆς Γαιβαὶ καὶ τῆς Σκυθοπόλεως, ὅπου καὶ παρέμεινεν ἐπὶ ἕνα ὁλόκληρον μῆνα, διὰ νὰ συγκεντρώσῃ ἐκεῖ ὁλόκληρον τὴν στρατιωτικήν του δύναμιν.

Καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἀνάμεσα εἰς τὴν Γαιβαὶ καὶ τὴν Σκυθόπολιν, ὅπου καὶ παρέμεινεν ὁ Ὀλοφέρνης ἐπὶ ἕνα μῆνα. Ἐφρόντιζε δὲ κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ νὰ συγκεντρώσῃ καὶ νὰ ἀνακατατάξῃ ὅλην τὴν στρατιωτικὴν δύναμίν του ἔτσι, ὥστε νὰ μὴ τοὺς λείπῃ τίποτε ἀπὸ ὅσα ἐχρειάζοντο διὰ τὴν ἐκστρατείαν.

Οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Γαλιλαίας, ἐπληροφορήθησαν ὅλα ὅσα ὁ Ὀλοφέρνης, ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων Ναδουχοδονόσορος, ἔκαμεν εἰς ὅλους τοὺς λαούς, πὼς δηλαδὴ ἐλεηλάτησεν ὅλους τοὺς ἱεροὺς ναούς των καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς καταστροφήν.

Ἔμαθαν δὲ καὶ οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ὅλα, ὅσα ἔκαμεν εἰς τὰ διάφορα ἔθνη ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων Ναβουχοδονόσορος Ὀλοφέρνης, καὶ πῶς ἐλεηλάτησεν ὅλους τοὺς ναούς των καὶ τοὺς ἐξαφάνισε.

Διὰ τοῦτο ἐφοβήθησαν πάρα πολὺ τὸν Ὀλοφέρνην καὶ ἐταράχθησαν, διότι ἡ Ἱερουσαλὴμ καὶ ὁ ναὸς Κυρίου τοῦ Θεοῦ των διέτρεχαν κίνδυνον ἀφανισμοῦ.

Ἕνεκα τούτου ἐφοβήθηκαν ὑπερβολικὰ καὶ κατετρόμαξαν, ἐπειδὴ ἐσκέφθηκαν τί ἦτο πιθανὸν νὰ κάμῃ ὁ Ὀλοφέρνης καὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ των.

Ἡ ταραχή των καὶ ὁ πόνος των ἦσαν τοσούτῳ μᾶλλον δικαιολογημένα, καθ’ ὅσον προσφάτως εἶχαν ἐπιστρέψει εἰς τὴν Ἰουδαίαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν. Πρὸ ὀλίγου ὅλος ὁ λαὸς τῆς Ἰουδαίας εἶχε συγκεντρωθῆ ἐκεῖ, τὰ δὲ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ, τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ ὁ ναὸς εἶχον ἐξαγνισθῆ καὶ ἦσαν ἡγιασμένα.

Ἐφοβήθηκαν δὲ πολύ, διότι δὲν εἶχε περάσει πολὺς χρόνος, ἀπὸ τότε ποὺ ἀνέβηκαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὸν λόφον Σιών, καὶ μόλις πρὸ ὀλίγου εἶχε συναχθῇ καὶ πάλιν ὁ λαὸς τῆς Ἰουδαίας εἰς τὴν πατρίδα του. Τὰ δὲ ἱερὰ σκεύη τῆς λατρείας καὶ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ὅπως καὶ ὅλος ὁ Ναός, εἶχαν ἑξαγνισθῆ πρὸ ὀλίγου καιροῦ ἀπὸ τὴν βεβήλωσιν τῶν εἰδωλολατρῶν κατακτητῶν.

Ἀπέστειλαν, λοιπόν, στρατὸν εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τῆς Σαμαρείας, εἰς τὴν Κωνά, τὴν Βαιθωράν, τὴν Βελμαίν, τὴν Ἱεριχώ, τὴν Χωβά, τὴν Αἰσωρὰ καὶ εἰς τὴν κοιλάδα τῆς Σαλήμ,

Ἐκήρυξαν λοιπὸν συναγερμὸν πολέμου καὶ εἰδοποίησαν ὅσους ἔμεναν εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τῆς Σαμαρείας, εἰς τὴν Κωνά, τὴν Βαιθωρών, τὴν Βελμαίν, τὴν Ἱεριχώ, τὴν Χωβά, τὴν Αἰσώρα καὶ εἰς τὴν κοιλάδα Σαλήμ, νὰ ἑτοιμασθοῦν διὰ πόλεμον.

καὶ κατέλαβαν ὅλας τὰς κορυφὰς τῶν ὑψηλῶν ὀρέων, περιετείχισαν καὶ ὠχύρωσαν τὰς θέσεις, ποὺ ὑπῆρχον εἰς αὐτάς, καὶ τὰς ἐφωδίασαν μὲ τρόφιμα, ὥστε νὰ εἶναι παρεσκευασμένοι εἰς πόλεμον, διότι πρὸ ὀλίγου εἶχαν θερίσει τοὺς ἀγρούς των.

Κατόπιν αὐτοῦ κατέλαβαν ὅλας τὰς κορυφὰς τῶν ὑψηλῶν βουνῶν καὶ ἐφρόντισαν νὰ κτίσουν καὶ ἐπιδιορθώσουν τὰ τείχη τῶν κωμοπόλεων, ποὺ ὑπῆρχαν εἰς τὰς περιοχὰς αὐτάς. Ἔφεραν ἐπίσης καὶ ἔβαλαν εἰς τὰς ἀποθήκας των τρόφιμα, ἀπαραίτητα εἰς περίπτωσιν πολέμου, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἶχαν συνάξει ἀπὸ τὸν θερισμὸν τῶν πεδιάδων των, ποὺ εἶχε γίνει μόλις προηγουμένως.

Ὁ Ἰωακίμ, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἐποχήν ἐκείνην ἦτο ἀρχιερεὺς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔγραψεν ἐπιστολὴν πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Βαιτυλούα καὶ πρὸς τὴν Βαιτομεσθαίμ, πόλιν, ἡ ὁποία εἶναι ἀπέναντι τῆς Ἐσδρηλὼν κατὰ πρόσωπον τῆς πεδιάδος Δωθαΐμ,

Ὁ δὲ Ἰωακίμ, ποὺ ἦτο τότε ἀρχιερεὺς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔστειλεν ἐπιστολὰς εἰς ὅσους διέμεναν εἰς τὴν Βαιτυλούαν καὶ τὴν Βαιτομεσθαίμ, ἡ ὁποία εὑρίσκετο ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Ἐσδρηλών, κατὰ μέτωπο ν τῆς πεδιάδος, ποὺ ὑπῆρχε κοντὰ εἰς τὴν Δωθαΐμ.

καὶ ἔλεγεν ὅτι πρέπει νὰ καταλάβετε τὰς διαβάσεις τοῦ ὄρους, διότι ἀπὸ αὐτὰς μόνον εἶναι δυνατὴ ἡ εἴσοδος τῶν ἐχθρῶν εἰς τὴν Ἰουδαίαν. Ἐὰν αὐτὰς καταλάβετε, εἶναι εὔκολον νὰ τοὺς ἐμποδίσετε νὰ περάσουν, διότι ἡ διάβασις ἐκεῖ εἶναι στενή, ποὺ μόλις ἐπιτρέπει εἰς δύο τὸ πολὺ ἄνδρας νὰ περνοῦν συγχρόνως.

Εἰς τὰς ἐπιστολάς του αὐτὰς ὁ ἀρχιερεὺς τοὺς ἔλεγε νὰ καταλάβουν καὶ νὰ προσέχουν τὰς διαβάσεις τῆς ὀρεινῆς περιοχῆς, διότι δι’ αὐτῶν καὶ μόνον εἰσήρχετο κανεὶς ἀπὸ ἐκεῖ εἰς τὴν Ἰουδαίαν. Ἦτο δὲ πολὺ εὔκολον νὰ ἐμποδίσουν τοὺς ἐχθρούς, ποὺ θὰ ἐπιχειροῦσαν νὰ περάσουν ἀπὸ ἐκεῖ, διότι ἡ δίοδος ἦτο πολὺ στενὴ καὶ δὲν ἐχωροῦσαν περισσότεροι ἀπὸ δύο ἄνδρες.

Οἱ Ἰσραηλῖται ὑπήκουσαν καὶ ἔπραξαν, ὅπως τοὺς διέταξεν ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωακὶμ καὶ ἡ γερουσία ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Οἱ δὲ Ἰσραηλῖται συνεμορφώθησαν ἀμέσως πρὸς ὅσα τοὺς διέταξεν ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωακὶμ μαζὶ μὲ τὴν γερουσίαν ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ διέμεναν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται μὲ μεγάλην πίστιν καὶ κατάνυξιν ἀνεβόησαν πρὸς τὸν Θεόν· ἐταπείνωσαν τὰς ψυχάς των ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μὲ τὰς κατανυκτικάς των προσευχάς.

Καὶ ἄρχισαν νὰ προσεύχωνται εἰς τὸν Θεὸν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται καὶ νὰ βοοῦν μὲ πολὴν θέρμην, μὲ πίστιν καὶ κατάνυξιν. Συγχρόνως δὲ ἐταπείνωναν τοὺς ἑαυτούς των μὲ νηστείαν καὶ μεγάλην συντριβήν.

Ὅλοι δὲ αὐτοὶ καὶ αἱ γυναῖκες των καὶ τὰ μικρά των παιδιὰ καὶ τὰ ζῶα των καὶ κάθε ξένος, ποὺ εὑρίσκετο πλησίον των ἢ ἡμερομίσθιος ἐργάτης ἢ δοῦλος ποὺ εἶχεν ἀγορασθῆ διὰ χρημάτων, ὅλοι εἰς ἔνδειξιν πένθους καὶ ταπεινώσεως ἐφόρεσαν σάκκους εἰς τὴν μέσην των.

Ἐζωσαν μάλιστα τὴν μέσην των μὲ τριχίνους σάκκους, διὰ νὰ δείχνουν τὸ πένθος των, ὅλοι οἱ ἄνδρες τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ οἱ γυναῖκες των μὲ τὰ νήπιά των. Ἔβαλαν ἐπίσης σάκκους καὶ εἰς τὰ ζῶα των. Τὸ ἴδιο ἔκαμε καὶ κάθε ξένος, ποὺ ἔμενε μαζί των, ὅπως καὶ κάθε μισθωτὸς ὑπάλληλός των καὶ κάθε δοῦλος των, ποὺ τὸν εἶχαν ἀγοράσει καὶ ἀνῆκεν εἰς ἐκείνους.

Ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιά, ὅσοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔπεσαν μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς πρὸ τοῦ ναοῦ, ἔρριξαν στάκτην εἰς τὰς κεφαλάς των καὶ μὲ τὰ χέρια των ἄπλωναν τὰ ἄκρα ἀπὸ τοὺς σάκκους, διὰ νὰ ζητήσουν ἔλεος καὶ προστασίαν ἀπὸ τὸν Κύριον.

Ἐν συνεχείᾳ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται μαζὶ μὲ τάς, γυναῖκας καὶ τὰ παιδιά των, ὅσοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔπεσαν μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆ, ἐμπρὸς εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἔρριξαν στάχτην εἰς τὰ κεφάλια των, ὅπως ἔκαμναν ὅταν ἐπενθοῦσαν, καὶ ἄνοιξαν τὰ χέρια των, ὅπως ἦσαν σκεπασμένα μὲ τοὺς πενθίμους σάκκους, καὶ τὰ ὕψωσαν πρὸς τὸν Κύριον καὶ Τὸν ἰκέτευαν.

Καὶ αὐτὸ ἀκόμη τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων τὸ περιέβαλαν μὲ σάκκον καὶ ἔκραζαν πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ μὲ μίαν ψυχὴν καὶ μὲ μεγάλην κατάνυξιν καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μὴ ἐπιτρέψῃ νὰ παραδοθοῦν τὰ νήπια αὐτῶν εἰς ἁρπαγήν, αἱ γυναῖκες των εἰς λεηλασίαν καὶ αἱ πόλεις, τὰς ὁποίας εἶχαν κληρονομήσει, εἰς καταστροφήν, ὁ ναὸς εἰς βεβήλωσιν καὶ εἰς ὀνειδισμὸν καὶ νὰ γίνουν ἔτσι αὐτοὶ ἐμπαιγμὸς καὶ περίγελως τῶν ἐθνῶν.

Ἐσκέπασαν μάλιστα ὁλόγυρα μὲ σάκκον καὶ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ ἐκραύγαζαν διαρκῶς μὲ πίστιν καὶ καρτερίαν ὅλοι μαζὶ πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ. Τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μὴ ἀφήσῃ νὰ ἀρπάξουν οἱ ἐχθροὶ τὰ νήπιά των, οὔτε νὰ πάρουν σὰν λάφυρα τὰς γυναῖκας των καὶ νὰ ἑξαφανίσουν τὰς πόλεις, τὰς ὁποίας εἶχαν κληρονομήσει. Νὰ μὴ ἀφήσῃ ἐπίσης νὰ βεβηλώσουν καὶ ἐμπαίξουν τὰ ἱερὰ καὶ ἅγιά των, ὥστε νὰ χαίρωνται καὶ νὰ εὐφραίνωνται διὰ τὸν ἐξευτελισμὸν τῶν Ἰουδαίων τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη.

Ὁ Κύριος ἤκουσε τὴν προσευχήν των καὶ εἶδε τὴν θλῖψιν των. Ὅλος ὁ λαὸς ἐνήστευεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας καθ’ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐνώπιον τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, τοῦ παντοκράτορος.

Καὶ ὁ Κύριος εἰσήκουσε τὴν προσευχήν των καὶ ἐπρόσεξε τὴν θλῖψιν των. Ὅλος δὲ ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐνήστευεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας καὶ ἔστρεφαν τὰ βλέμματά των πρὸς τὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ παντοκράτορος Κυρίου.

Ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωακὶμ καὶ ὅλοι οἱ παριστάμενοι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἱερεῖς καὶ ἄλλοι λειτουργοὶ τοῦ Κυρίου, ζωσμένοι γύρω ἀπὸ τὰς ὀσφύας των σάκκους, προσέφεραν τὰ καθημερινὰ ὁλοκαυτώματα, τὰ ταξίματα, τὰ ἀφιερώματα, καὶ τὰ ἑκούσια δῶρα τοῦ λαοῦ.

Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς Ἰωακὶμ καὶ ὅλοι, ὅσοι παρέστεκαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, οἱ ἱερεῖς δηλαδὴ καὶ οἱ ἄλλοι λειτουργοὶ καὶ ὑπηρέται τοῦ Κυρίου, ἦσαν ζωσμένοι μὲ σάκκους, διὰ να δείχνουν τὸ πένθος των καὶ τὴν συντριβήν των. Καὶ ἐπρόσφεραν θλιμμένοι τὰς θυσίας τῆς ὁλοκαυτώσεως, ποὺ προσεφέροντο κάθε πρωῒ καὶ βράδυ διαρκῶς, καθὼς ἐπίσης καὶ τὰ τάματα καὶ τὰς προσφοράς, ποὺ ἤθελε να ἀφιερώσῃ ὁ λαός.

Στάκτη δὲ ὑπῆρχεν ἐπάνω εἰς τὰ καλύμματα τῶν κεφαλῶν των. Καὶ ἔκραζον πρὸς τὸν Κύριον μὲ ὅλην των τὴν δύναμιν νὰ ἐπισκεφθῇ πρὸς τὸ ἀγαθὸν ὁ Θεὸς ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Εἶχαν ρίξει μάλιστα καὶ στάχτην εἰς τὰ καλύμματα τῶν κεφαλῶν των. Ἐφώναζαν δὲ μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς ψυχῆς των πρὸς τὸν Κύριον, διὰ νὰ τοὺς προσέξῃ καὶ νὰ ἐκδηλώσῃ τὴν ἀγαθωσύνην Του πρὸς ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ἀνήγγειλαν εἰς τὸν Ὀλοφέρνην, τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ στρατοῦ τῶν Ἀσσυρίων, ὅτι οἱ Ἰσραηλῖται εἶχαν παρασκευασθῆ εἰς πόλεμον, εἶχαν ἀποκλείσει τὰς διαβάσεις τῶν ὀρέων καὶ ὀχυρώσει κάθε κορυφὴν ὑψηλοῦ ὄρους καὶ ὅτι ἀκόμη εἶχαν τοποθετήσει παγίδας εἰς τὰς πεδιάδας.

Ἀνήγγειλαν δὲ εἰς τὸν Ὀλοφέρνην, τὸν ἀρχιστράτηγον τῆς στρατιᾶς τῶν Ἀσσυρίων, ὅτι οἱ Ἰσραηλῖται ἔχουν ἑτοιμασθῆ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον του. Ἔκλεισαν ἤδη τὰς στενὰς διαβάσεις τῆς ὀρεινῆς περιοχῆς, ὠχύρωσαν κάθε κορυφὴν ὑψηλοῦ βουνοῦ καὶ ἐτοποθέτησαν ἐμπόδια, παγίδας καὶ φράγματα, εἰς τὰς πεδιάδας.

Ὁ Ὀλοφέρνης ὠργίσθη μὲ μεγάλον θυμὸν καὶ ἐκάλεσεν ὅλους τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν Μωαβιτῶν, τοὺς στρατηγοὺς τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ ὅλους τοὺς διοικητὰς τῶν παραλίων περιοχῶν,

Ὅταν τὸ ἀκουσε αὐτὸ ὁ Ὀλοφέρνης, ἐκυριεύθη ἀπὸ πολὺ μεγάλον θυμόν. Καὶ ἐκάλεσεν ὅλους τοὺς ἄρχοντας τῶν Μωαβιτῶν καὶ τοὺς στρατηγοὺς τῶν Ἀμμωνιτῶν, καθὼς καὶ ὅλους τοὺς διοικητὰς τῶν παραλιακῶν περιοχῶν

καὶ τοὺς ἠρώτησε· «πληροφορήσατέ με, λοιπόν, σεῖς οἱ Χαναναῖοι, ποῖος εἶναι αὐτὸς ὁ λαός, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐγκατασταθῆ εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, ποῖαι εἶναι αἱ πόλεις εἰς τὰς ὁποίας αὐτοὶ κατοικοῦν, ποῖος εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῆς στρατιωτικῆς των δυνάμεως καὶ ποῦ στηρίζεται ἡ δύναμίς των καὶ ἰσχύς των; Ποῖος εἶναι ὁ βασιλεύς των, ὁ ἀρχηγὸς τοῦ στρατοῦ των;

καὶ τοὺς εἶπε: «Θέλω νὰ μοῦ πῆτε σεῖς, οἱ Χαναναῖοι, ποῖος εἶναι ὁ λαὸς αὐτός, ποὺ εἶναι ἐγκατεστημένος εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, καὶ ποῖαι αἱ πόλεις, εἰς τὰς ὁποίας κατοικοῦν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, θέλω νὰ μάθω ἐπίσης πόση εἶναι ἡ στρατιωτικὴ δύναμίς των, ποὺ βασίζεται τὸ σθένος καὶ ἡ δύναμίς των καὶ ποῖος εἶναι ὁ βασιλεύς των καὶ ἀρχηγὸς τῆς στρατιᾶς των.

Καὶ διατί αὐτοὶ μόνοι ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους, τοὺς κατοικοῦντας τὰς δυτικὰς αὐτὰς χώρας, δὲν ὑπήκουσαν νὰ ἐξέλθουν εἰς ὑποδοχήν μου;»

Ἐπὶ πλέον θέλω νὰ μάθω διατί μόνοι αὐτοὶ ἀπὸ ὅλους, ὅσοι κατοικοῦν εἰς τὰς δυτικὰς αὐτὰς περιοχάς, μὲ περιεφρόνησαν καὶ δὲν ἦλθαν νὰ μὲ προϋπαντήσουν καὶ νὰ δηλώσουν ὑποταγὴν ἐνώπιόν μου».

Ὁ Ἀχιώρ, ὁ ἀρχιστράτηγος ὅλων τῶν Ἀμμωνιτῶν εἶπε πρὸς τὸν Ὀλοφέρνην· «ἄκουσε, κύριέ μου, λόγια, τὰ ὁποῖα θὰ ἐξέλθουν ἀπὸ τὸ στόμα ἐμοῦ τοῦ δούλου σου. Θὰ σοῦ εἴπω ὅλην τὴν ἀλήθειαν διὰ τὸν λαὸν αὐτόν, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ τὴν ὀρεινὴν αὐτὴν περιοχὴν ἐδῶ κοντά σου. Ψέμμα δὲν θὰ βγῇ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ δούλου σου.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ ἀρχηγὸς ὅλων τῶν Ἀμμωνιτῶν Ἀχιώρ: «Ἄκουσε λοιπόν, κύριέ μου, τὰ λόγια, ποὺ θὰ βγοῦν ἀπὸ τὸ στόμα μου. Εἶμαι δοῦλος σου καὶ θὰ σοῦ εἴπω τὴν ἀλήθειαν διὰ τὸν λαὸν αὐτόν, ποὺ κατοικεῖ εἰς αὐτὴν τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, διαμένει δηλαδὴ πολὺ κοντά σου. Δὲν πρόκειται νὰ βγῇ ψέμα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ δούλου σου.

Ὁ λαὸς αὐτὸς εἶναι ἀπόγονοι τῶν Χαλδαίων.

Ὁ λαὸς αὐτὸς κατάγεται ἀπὸ τοὺς Χαλδαίους.

Προηγουμένως εἶχαν κατοικήσει εἰς τὴν Μεσοποταμίαν. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν ἠθέλησαν νὰ λατρεύσουν τοὺς θεοὺς τῶν πατέρων των, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν γῆν τῶν Χαλδαίων,

Παλαιοτερον ἦλθαν καὶ διέμειναν εἰς τὴν Μεσοποταμίαν, ἔξω δηλαδὴ ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων, ἐπειδὴ δὲν ἠθέλησαν νὰ συνεχίσουν νὰ λατρεύουν τοὺς θεοὺς τῶν προγόνων των, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων.

ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴν παράδοσιν καὶ τὴν ὁδὸν τῶν γονέων των καὶ προσεκύνησαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ, Θεόν, τὸν ὁποῖον αὐτοὶ εἶχαν γνωρίσει. Διὰ τοῦτο οἱ πατέρες των τοὺς ἀπεμάκρυναν ἀπὸ τὴν περιοχήν, ὅπου ἐλατρεύοντο οἱ θεοί των. Αὐτοὶ δὲ κατέφυγαν εἰς τὴν Μεσοποταμίαν καὶ ἐγκατεστάθησαν ἐκεῖ ἐπὶ πολὺν χρόνον.

Ἐβγῆκαν λοιπὸν ἀπὸ τὸν δρόμον, εἰς τὸν ὁποῖον ἐβάδιζαν οἱ πρόγονοί των, καὶ ἐπροσκύνησαν καὶ ἐλάτρευσαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ, ἕνα Θεὸν ποὺ Τὸν ἐγνώρισαν καλὰ καὶ Τὸν ἐπίστευσαν. Διὰ τοῦτο τοὺς ἐξκεδίωξαν ἀπὸ τοὺς τόπους, ὅπου ἐδέσποζαν οἱ θεοὶ τῆς χώρας των, καὶ ἔφυγαν καὶ ἦλθαν εἰς τὴν Μεσοποταμίαν, ὅπου καὶ παρέμειναν ἐπὶ πολὺ χρονικὸν διάστημα.

Ὁ Θεός των τοὺς διέταξε νὰ ἀπομακρυνθοῦν καὶ ἀπὸ τὴν χώραν των αὐτήν, ὅπου κατοικοῦσαν, καὶ νὰ μεταβοῦν εἰς τὴν γῆν Χαναάν. Ἦλθον λοιπὸν καὶ κατῴκησαν εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ἀπέκτησαν χρυσίον, ἀργύριον καὶ πάρα πολλὰ κτήνη.

Ἀργότερον τοὺς εἶπεν ὁ Θεός των νὰ φύγουν ἀπὸ τὸν τόπον ἐκεῖνον τῆς προσωρινῆς διαμονῆς των καὶ νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν Χαναάν. Καὶ ἐγκατεστάθησαν πράγματι εἰς τὴν Χαναὰν καὶ ἀπέκτησαν πολὺ χρυσάφι καὶ ἀσῆμι καὶ πάρα πολλὰ ζῶα.

Κατόπιν κατέβησαν εἰς τὴν Αἴγυπτον, διότι εἶχεν ἐνσκήψει πεῖνα εἰς τὴν χώραν τῆς Χαναάν. Εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐγκατεστάθησαν, παρέμεναν καὶ διετρέφοντο. Ἐκεῖ τὸ γένος των ἐπολλαπλασιάσθη πολὺ εἰς πλῆθος ἀναρίθμητον.

Ἐπειδὴ ὅμως ἔπεσε πεῖνα εἰς ὅλην τὴν χώραν Χαναάν, κατέβηκαν εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ παρέμειναν ἐκεῖ, ἕως ὅτου συντηρήθηκαν καὶ ἐδυνάμωσαν πολύ. Καὶ αὐξήθηκαν ἐκεῖ καὶ ἐπολλαπλασιάσθηκαν καὶ ἔγινε τὸ γένος των ἀναρίθμητον.

Ἐναντίον αὐτῶν ἀντετάχθη ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου, ὁ ὁποῖος μὲ δολίους τρόπους κατεπίεζεν αὐτούς, μὲ καταθλιπτικὰς ἐργασίας εἰς τὴν κατασκευὴν τῶν πλίνθων κατέθλιβεν αὐτούς, θέλων νὰ τοὺς ἐξουθενώσῃ. Καὶ πράγματι τοὺς ἐξουθένωσε καὶ τοὺς ἔκαμε δούλους του.

Ἐστράφη ὅμως ἐναντίον των ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου καὶ μὲ πονηρὰ σχέδια, μὲ κοπιαστικὰς ἐργασίας καὶ μὲ τὴν κατασκευὴν πλιθιὼν τοὺς κατεπίεζαν οἱ Αἰγύπτιοι καὶ τοὺς ἐταπείνωναν ἔτσι, ὥστε τοὺς κατήντησαν σκλάβους των.

Ἐκεῖνοι ὅμως παρεκάλεσαν μὲ ὅλην των τὴν δύναμιν τὸν Θεόν των, ὁ ὁποῖος καὶ ἐκτύπησεν ὅλην τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου μὲ πληγὰς καὶ συμφοράς, εἰς τὰς ὁποίας δὲν ὑπῆρχε καμμία θεραπεία. Οἱ Αἰγύπτιοι τρομοκρατημένοι ἀπὸ τὰς συμφορὰς αὐτὰς ἀναγκάσθησαν νὰ τοὺς ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν χώραν των.

Ἐκραύγασαν ὅμως μὲ πίστιν πρὸς τὸν Θεόν των καὶ Τὸν ἱκέτευσαν νὰ τοὺς βοηθήσῃ, καὶ Ἐκεῖνος ἐκτύπησεν ὅλην τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου μὲ τιμωρίας καὶ πληγὰς φοβεράς, ποὺ δὲν ἔπαιρναν καμμίαν θεραπείαν. Δι’ αὐτὸ καὶ οἱ Αἰγύπτιοι ἀναγκάσθηκαν καὶ τοὺς ἐξεδίωξαν ἀπὸ τὴν χώραν των.

Ὁ Θεός ἐξήρανε τὴν Ἐρυθρὰν Θάλασσαν ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτούς,

Ὁ δὲ Θεός των, ὅταν αὐτοὶ ἔφθασαν εἰς τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν, ἐξήρανε ἐμπρός των τὴν θάλασσαν διὰ νὰ περάσουν μέσα ἀπὸ αὐτὴν καὶ νὰ προχωρήσουν.

τοὺς ὡδήγησε πρὸς τὸν δρόμον τοῦ Σινᾶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πρὸς τὴν Κάδης Βαρνή. Οἱ Ἰσραηλῖται ἐξεδίωξαν τότε ὅλους αὐτούς, ποὺ κατοικοῦσαν τὴν ἔρημον.

Καὶ τοὺς ὡδήγησεν ὁ Θεός των εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸ Σινᾶ καὶ τὴν Κάδης Βαρνή. Ἀπεμάκρυναν δὲ καὶ ἔβγαλαν αὐτοὶ ἀπὸ τοὺς τόπους τῆς κατοικίας των ὅλους τοὺς λαούς, ποὺ διέμεναν εἰς τὴν ἔρημον.

Ἦλθαν κατόπιν καὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν χώραν τῶν Ἀμορραίων, ἐξωλόθρευσαν μὲ τὰς ἰδικάς των δυνάμεις τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως Ἐσεβών, διέβησαν τὸν Ἰορδάνην ποταμόν, ἐκυρίευσαν καὶ ἐπῆραν ὡς κληρονομίαν των ὅλην τὴν ὀρεινὴν αὐτὴν περιοχήν.

Ἐν συνεχείᾳ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν χώραν τῶν Ἀμορραίων καὶ μὲ τὴν δύναμίν των ἐξώντωσαν ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἐσεβών. Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασαν τὸν ποταμὸν Ἰορδάνην, ἐκληρονόμησαν ὅλην αὐτὴν τὴν ὀρεινὴν περιοχήν.

Ἐξεδίωξαν ἀπὸ ἐμπρός των τοὺς Χαναναίους, τοὺς Φερεζαίους, τοὺς Ἰεβουσαίους, τοὺς κατοίκους τῆς Συχέμ, τοὺς Γεργεσαίους καὶ κατῴκησαν εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ἐπὶ πολὺν χρόνον.

Ἐξεδίωξαν δὲ ἀπὸ ἐμπρός των τοὺς Χαναναίους, τοὺς Φερεζαίους, τοὺς Ἰεβουσαίους, τοὺς κατοίκους τῆς Συχὲμ καὶ ὅλους τοὺς Γεργεσαίους, καὶ διέμειναν εἰς τὴν ὀρεινὴν αὐτὴν περιοχὴν ἐπὶ πολὺ χρονικὸν διάστημα.

Καὶ ἐφ’ ὅσον μὲν χρόνον δὲν ἡμάρτανον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ των, ὅλα τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς ἦσαν ἰδικά τῶν, διότι ὁ Θεός των, ποὺ μισεῖ τὴν ἀδικίαν, ἦτο μαζῆ των.

Καὶ μέχρι τότε, ποὺ δὲν εἶχαν ἁμαρτήσει καὶ παραβῆ τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ των, εἶχαν ὅλα τὰ ἀγαθά, διότι ἦτο μαζί των ὁ Θεός, ποὺ ἀποστρέφεται τὴν ἀδικίαν.

Ὅταν ὅμως ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς τοὺς εἶχε δείξει, ἐξωλοθρεύθησαν διὰ πολλῶν σκληρῶν καὶ μακροχρονίων πολέμων, ᾐχμαλωτίσθησαν καὶ μετεφέρθησαν εἰς ξένην χώραν, ὁ δὲ ναός των κατεστράφη, ἰσοπεδώθη καὶ αἱ πόλεις των ἐκυριεύθησαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς των.

Ὅταν ὅμως ἀπεστάτησαν καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸν δρόμον, ποὺ τοὺς ὥρισε νὰ βαδίζουν ὁ Θεός των, ἐξωντώθηκαν μὲ πολλοὺς πολέμους, ποὺ διήρκεσαν πάρα πολλὰ χρόνια. Καὶ τελικῶς ἐσύρθηκαν αἰχμάλωτοι εἰς ξένην χώραν. Ὁ δὲ ναὸς τοῦ Θεοῦ των κατεδαφίσθη καὶ αἱ πόλεις των ἐκυριεύθηκαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς.

Τώρα ὅμως ποὺ ἐπέστρεψαν ἐν μετανοίᾳ πρὸς τὸν Θεόν των, ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὴν διασπορὰν τῆς αἰχμαλωσίας των, ὅπου εἶχαν διασκορπισθῆ ἐκεῖ, καὶ κατέλαβον τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου εὑρίσκεται ὁ ἅγιος αὐτῶν ναός, καὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, διότι αὐτὴ ἦτο ἔρημος καὶ ἀκατοίκητος.

Τώρα λοιπόν, ἐπειδὴ ἐπέστρεψαν μετανοημένοι εἰς τὸν Θεόν των, ἀνέβηκαν καὶ πάλιν εἰς τὸν τόπον των ἀπὸ τὴν διασποράν των, ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου εἶχαν διασκορπισθῆ. Καὶ κατέλαβαν τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου ὑπάρχει ὁ ἱερὸς τόπος τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ των, καὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, διότι τὴν εὑρῆκαν ἔρημον.

Καὶ τώρα, Δέσποτα κύριε, ἂς φροντίσωμεν νὰ μάθωμεν, μήπως εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν ὑπάρχει παράβασις τοῦ θείου θελήματος καὶ ἔτσι αὐτοὶ εἶναι ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ των. Ἂν ναί, θὰ ἐκστρατεύσωμεν ἐναντίον αὐτῶν, θὰ πορευθῶμεν καὶ θὰ καταπολεμήσωμεν αὐτούς, διότι ἡ ἁμαρτία των θὰ εἶναι βεβαία αἰτία τῆς καταστροφῆς των.

Καὶ τώρα, δέσποτα κύριε, θέλω νὰ προτείνω νὰ φροντίσωμεν νὰ μάθωμεν ἂν ὁ λαὸς αὐτὸς παρανομῇ καὶ δὲν ὑπολογίζῃ τὸν Θεόν του καὶ ἂν ἁμαρτάνῃ ἐνώπιόν Του. Αὐτὸ θὰ εἶναι δι’ αὐτοὺς ἀφορμὴ καταστροφῆς. Ἐὰν λοιπὸν συμβαίνῃ κάτι τέτοιο, θὰ προχωρήσωμεν ὁπωσδήποτε εἰς τὰ ὑψώματά των καὶ θὰ τοὺς νικήσωμεν.

Ἐὰν ὅμως ὁ λαὸς αὐτὸς δὲν διέπραξεν ἁμάρτημά τι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ κύριός μου ἂς ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ αὐτούς, μήπως Κύριος ὁ Θεός των τοὺς ὑπερασπίσῃ ἐναντίον μας, ἡμεῖς δὲ νικηθῶμεν καὶ γίνωμεν ἐμπαιγμὸς καὶ ἐξευτελισμὸς εἰς τοὺς λαοὺς τῆς γῆς».

Ἐὰν ὅμως δὲν ὑπάρχῃ εἰς τὸ ἔθνος των παρανομία κατὰ τοῦ Θεοῦ των, εἶναι καλύτερον νὰ φύγῃς ἀπὸ ἐδῶ σύ, ὁ κύριός μου, καὶ νὰ μὴ στραφῇς ἐναντίον των. Τὸ λέγω αὐτό, διότι σκέπτομαι μήπως ἀναλάβῃ τὴν προστασίαν των ὁ Κύριος καὶ ὁ Θεός των καὶ τοὺς βοηθήσῃ, ὁπότε θὰ συντριβῶμεν καὶ θὰ γίνωμεν περίγελως ὅλης τῆς γῆς».

Ὅταν ὁ Ἀχιὼρ ἔπαυσε νὰ ὁμιλῇ, ὅλος ὁ λαός, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο γύρω ἀπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνου καὶ εἶχεν ἀκούσει τὰ λεχθέντα, ἐγόγγυσαν ἐναντίον τοῦ Ἀχιώρ. Οἱ ἀξιωματοῦχοι τοῦ Ὀλοφέρνου καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν παραλίων μερῶν καὶ οἱ Μωαβῖται ἐζήτησαν νὰ φονεύσουν τὸν Ἀχιώρ. Εἶπαν δὲ πρὸς τὸν Ὀλοφέρνην·

Μόλις δὲ ἔπαυσε νὰ ὁμιλῇ καὶ νὰ λέγῃ τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Ἀχιώρ, ἐγόγγυσαν ἐναντίον του ὅλοι, ὅσοι ἔστεκαν γύρω-γύρω ἀπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ ἀρχιστρατήγου. Εἶπαν μάλιστα εἰς τὸν Ὀλοφέρνην οἱ ἀξιωματοῦχοι του καὶ ὅλοι, ὅσοι διέμεναν εἰς τὰ παράλια τῆς Μεσογείου καὶ εἰς τὴν Μωάβ, νὰ θανατώσουν τὸν Ἀχιώρ.

«δὲν φοβούμεθα τοὺς Ἰσραηλίτας. Αὐτὸς εἰναι ἕνας λαός, ποὺ δὲν ἔχει στρατιωτικὴν δύναμιν καὶ ἐπομένως δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀντιπαραταχθῇ μὲ ἰσχὺν ἐναντίον μας.

Καὶ ἔλεγαν: «Δὲν θὰ φοβηθῶμεν ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας. Ὁρίστε μας! Αὐτοὶ εἶναι λαός, ποὺ δὲν ἔχει στρατιωτικὴν δύναμιν, καὶ οὔτε εἶναι ἱκανοὶ νὰ παρατάξουν ἰσχυρὰν ἀντίστασιν!

Διὰ τοῦτο, δέσποτα Ὀλοφέρνη, θὰ ἐκστρατεύσωμεν ἐναντίον αὐτῶν καὶ ὅλοι αὐτοὶ θὰ κατανικηθοῦν καὶ θὰ γίνουν διαρπαγὴ εἰς τὸν στρατόν σου».

Δι’ αὐτὸ λοιπὸν θὰ ἀνεβῶμεν τὰ ὑψώματα καὶ ὅλη ἡ στρατιά σου, δέσποτα ὀλοφέρνη, θὰ τοὺς καταφάγῃ».

Ὅταν ἐσίγασεν ὁ θόρυβος τῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο γύρω ἀπὸ τὴν σκηνήν του, ὁ Ὀλοφέρνης ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατοῦ τῶν Ἀσσυρίων εἶπε πρὸς τὸν Ἀχιὼρ ἐνώπιον ὅλου τοῦ πλήθους τῶν ξένων στρατιωτῶν καὶ εἰς ἐπήκοον ὅλων τῶν Μωαβιτῶν.

Καὶ ὅταν ἐκόπασεν ὁ θόρυβος, ποὺ ἔκαμναν οἱ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν περικυκλώσει τὸν τόπον, ὅπου ἐγίνετο ἡ σύσκεψις τοῦ Ὀλοφέρνους καὶ τῶν ἀξιωματούχων του, εἶπεν ὁ ἀρχιστράτηγος τῆς στρατιᾶς τῶν Ἀσσυρίων Ὀλοφέρνης πρὸς τὸν Ἀχιὼρ ἐνώπιον ὅλου τοῦ ξένου λαοῦ καὶ ὅλων τῶν Μωαβιτῶν:

«Ποῖος εἶσαι σύ, Ἀχιώρ, καὶ οἱ μισθωτοὶ πράκτορες τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ, ποὺ ἐτόλμησες καὶ προεφήτευσες, ὅπως ὠμίλησες σήμερον καὶ εἶπες, ὅτι δὲν πρέπει νὰ πολεμήσωμεν ἐναντίον τῆς φυλῆς τῶν Ἰσραηλιτῶν, διότι ὁ Θεός των θὰ τοὺς ὑπερασπίσῃ; Ποῖος ἄλλος εἶναι Θεὸς πλὴν τοῦ Ναβουχοδονόσορος; Ὁ Ναβουχοδονόσορ αὐτὸς θὰ ἀποστείλῃ τὸν στρατόν του καὶ θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃ ἐντελῶς ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς. Ὁ δὲ Θεός των δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τοὺς γλυτώσῃ.

«Ποιὸς εἶσαι σύ, Ἀχιώρ, καὶ ὅσοι ἔχετε ἑξαγορασθῆ ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἐφραίμ (δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας), καὶ ἐτόλμησες να μᾶς διδάξῃς σὰν προφήτης μὲ αὐτά, ποὺ εἶπες σήμερα, ὅτι δηλαδὴ δὲν πρέπει νὰ πολεμήσωμεν μὲ τὸ γένος τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἐπειδὴ θὰ τοὺς προστατεύσῃ ὁ Θεός των; Καὶ ποιὸς ἄλλος θεὸς ὑπάρχει ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ναβουχοδονόσορα; Αὐτός, ὁ κύριός μου, θὰ ἀποστείλῃ τὴν δύναμίν του καὶ θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃ ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς καὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ τοὺς γλυτώσῃ ὁ Θεός των ἀπὸ τὰ χέρια του.

Ἀλλὰ ἡμεῖς, οἱ δοῦλοι τοῦ Ναδουχοδονόσορος, θὰ τοὺς κτυπήσωμεν κατὰ τρόπον εὔκολον καὶ ἐξοντωτικόν, ὡς ἐὰν εἶναι ἕνας μόνον ἄνθρωπος. Αὐτοὶ δὲν θὰ καταφέρουν καθόλου νὰ φέρουν οὔτε τὴν παραμικρὰν ἀντίστασιν εἰς τὴν δύναμιν τοῦ ἱππικοῦ μας.

Ἐμεῖς δέ, οἱ δοῦλοι τοῦ δεσπότου καὶ κυρίου μας, θὰ τοὺς κτυπήσωμεν καὶ θὰ τοὺς φονεύσωμεν ὅλους, σὰν νὰ ἦσαν ἕνας ἄνθρωπος, καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ ἀντισταθοῦν εἰς τὴν δύναμιν τοῦ ἱππικοῦ μας.

Θὰ τοὺς κατακαύσωμεν φύρδην μίγδην, τὰ ὄρη των θὰ πλημμυρήσουν καὶ θὰ μεθύσουν ἀπὸ τὸ αἷμα των, αἱ δὲ πεδιάδες των θὰ γεμίσουν ἀπὸ τὰ νεκρὰ σώματά των. Οὔτε ἴχνος ἀπὸ τὰ πόδια των δὲν θὰ παραμείνῃ ἐνώπιόν μας, ἀλλὰ ὅλοι θὰ καταστραφοῦν ἐξ ὁλοκλήρου. Αὐτὰ λέγει ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ, ὁ κύριος ὅλης τῆς οἰκουμένης. Εἶπεν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀποδειχθοῦν κούφιοι καὶ μάταιοι οἱ λόγοι του.

Θὰ τοὺς κατακαύσωμεν ἐκεῖ, ὅπου κατοικοῦν. Τὰ βουνά των θὰ πιοῦν, σὰν αὐτὸν ποὺ πίνει καὶ μεθᾷ, τὸ αἷμα των, ποὺ θὰ χυθῇ εἰς αὐτά. Οἱ δὲ πεδιάδες των θὰ γεμίσουν ἀπὸ τὰ πτώματά των. Καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσουν οὔτε νὰ σταθοῦν εἰς τὰ πόδια των, μόλις μᾶς ἀντικρύσουν, ἀλλὰ θὰ ἐξολοθρευθοῦν ἐντελῶς. Αὐτὸ διατάζει ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ, ὁ κύριος ὅλης τῆς γῆς. Ἐφ’ ὅσον τὸ εἶπε, δὲν πρόκειται ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ νὰ ματαιωθοῦν τὰ παραγγέλματα τῶν διαταγμάτων του.

Σὺ δέ, Ἀχιώρ, μισθωτὲ πράκτορ τῶν Ἀμμωνιτῶν, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἐτόλμησες νὰ ὁμιλήσῃς ἐνώπιόν μου τοὺς λόγους αὐτοὺς τῆς ἀδικίας, δὲν θὰ ἴδῃς πλέον τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ τὴν ἡμέραν αὐτήν, μέχρις ὅτου ἐγὼ τιμωρήσω τὸ γένος τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Σὺ δέ, Ἀχιώρ, μισθωτὲ τῶν Ἀμμωνιτῶν, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησες νὰ εἴπῃς σήμερα τὰ λόγια αὐτά, ποὺ σὲ ἀπέδειξαν ἄδικον καὶ προδότην ἀπέναντί μας, δὲν πρόκειται νὰ ξαναϊδῇς τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ σήμερα καὶ ἕως ὅτου ἐκδικηθῶ καὶ τιμωρήσω τὸ γένος αὐτὸ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐβγῆκεν, ὅπως εἶπες, ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Καὶ τότε ὅλα τὰ σιδερένια ὅπλα τοῦ στρατοῦ μου, λόγχαι καὶ ρομφαῖαι, θὰ διαπεράσουν τὸ σῶμα σου καὶ τὸ πλῆθος τῶν στρατιωτῶν μου θὰ σοῦ σπάσῃ τὰ πλευρὰ καὶ θὰ πέσῃς νεκρὸς μεταξὺ τῶν νεκρῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅταν ἐγὼ ἐπιστρέψω νικητής.

Καὶ τότε θὰ τρυπήσουν τὰ πλευρά σου τὰ σιδερένια ὅπλα τῶν στρατιωτῶν μου καὶ θὰ σοῦ τὰ τσακίσουν ἐν συνεχεῖᾳ οἱ δοῦλοί μου, ὥστε νὰ πέσῃς καὶ σὺ ἀνάμεσα εἰς τοὺς πληγωμένους καὶ νεκροὺς Ἰσραηλίτας. Αὐτὰ ὅμως θὰ γίνουν, ὅταν ἐπιστρέψω ἀπὸ τὴν ἐπίθεσίν μου ἐναντίον των.

Ἐπὶ τοῦ παρόντος ὅμως οἱ δοῦλοι μου θὰ σὲ μεταφέρουν εἰς τὸ ὄρος καὶ θὰ σὲ περιορίσουν εἰς μίαν πόλιν ἐπάνω εἰς τὰς διαβάσεις αὐτάς.

Πρὸς τὸ παρὸν οἱ δοῦλοι μου θὰ σὲ μεταφέρουν εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν καὶ θὰ σὲ ἀφήσουν εἰς μίαν ἀπὸ τὰς ὀρεινὰς πόλεις.

Δὲν θὰ ἐκτελεσθῇς, ἀλλὰ θὰ ζήσῃς, μέχρις ὅτου ἐξολοθρευθῇς μαζῆ μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Δὲν θὰ φονευθῇς δέ, ἕως ὅτου ἔλθῃ ἡ ὤρα νὰ πληρώσῃς, ὅπως σοῦ ἀξίζει καὶ ὅπως σοῦ εἶπα. Τότε θὰ ἐξοντωθῇς καὶ σὺ μαζί των.

Καὶ μὴ παίρνῃς αὐτὸ τὸ ὕφος τὸ θλιμμένον, ἐὰν κατὰ βάθος σὺ ἐλπίζεις ὅτι ἐκεῖνοι δὲν θὰ καταληφθοῦν ἀπὸ ἐμέ. Εἶπα καὶ ἐλάλησα καὶ κανένα ἀπὸ τὰ λόγια μου δὲν θὰ πέσῃ εἰς τὸ κενόν».

Ἐὰν ὅμως ἐλπίζῃς μέσα εἰς τὴν καρδιάν σου ὅτι αὐτοὶ δὲν πρόκειται νὰ κυριευθοῦν, μὴ κατεβάζῃς μὲ προσποιητὴν λύπην τὸ πρόσωπόν σου. Τὸ εἶπα ἤδη καὶ τίποτε ἀπὸ τὰ λόγια μου δὲν θὰ ματαιωθῇ».

Διέταξεν ὁ Ὀλοφέρνης τοὺς δούλους του, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ὄρθιοι πλησίον εἰς τὴν σκηνήν του, νὰ συλλάβουν τὸν Ἀχιὼρ καὶ νὰ ὁδηγήσουν αὐτὸν εἰς Βαιτυλούα, διὰ νὰ τὸν παραδώσουν εἰς τὰ χέρια τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Καὶ διέταξεν ὁ Ὀλοφέρνης τοὺς δούλους του, ποὺ παρέστεκαν εἰς τὴν σκηνήν του, νὰ συλλάβουν τὸν Ἀχιὼρ καί, ἀφοῦ τὸν μεταφέρουν εἰς τὴν πόλιν Βαιτυλούαν, νὰ τὸν παραδώσουν εἰς τὰ χέρια τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Οἱ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνου συνέλαβαν πράγματι τὸν Ἀχιώρ, τὸν ὡδήγησαν ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον εἰς τὴν πεδιάδα, ἀπὸ τὴν πεδιάδα τὸν ἀνεβίβασαν εἰς τὸ ὄρος καὶ ἔφθασαν εἰς τὰς πηγάς, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκοντο κάτω ἀπὸ τὴν Βαιτυλούα.

Καὶ ἀμέσως οἱ δοῦλοι του συνέλαβαν τὸν Ἀχιὼρ καὶ τὸν ὡδήγησαν ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων εἰς τὴν πεδιάδα. Καί, ἀφοῦ ἐπέρασαν μέσα ἀπὸ τὴν πεδιάδα, τὸν ἀνέβασαν εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν καὶ ἔφθασαν εἰς τὰς πηγάς, ποὺ ὑπῆρχαν κάτω ἀπὸ τὴν Βαιτυλούαν.

Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους, τοὺς εἶδαν, ἐπῆραν τὰ ὅπλα των, βγῆκαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους καὶ οἱ σφενδονῆται κατέλαβον τὰς διαβάσεις καὶ ἔρριπτον λίθους ἐναντίον ἐκείνων.

Μόλις ὅμως τοὺς εἶδαν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως, ποὺ ἦτο εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ, ἐπῆραν τὰ ὅπλα των καὶ ἐβγῆκαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, εἰς διάφορα σημεῖα εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ. Ὅλοι δὲ οἱ σφενδονῆται τῆς Βαιτυλούας κατέλαβαν τὰς θέσεις των καὶ μὲ τοὺς λίθους, ποὺ ἔρριχναν ἐναντίον των μὲ τὰς σφενδόνας των, τοὺς ἐμπόδιζαν νὰ ἀνεβοῦν.

Οἱ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνου, ποὺ ἔφεραν συνοδείαν τὸν Ἀχιώρ, εἰσέδυσαν κάτω ἀπὸ παρυφὴν τοῦ ὄρους, διὰ νὰ προφυλαχθοῦν, ἔδεσαν ἐκεῖ τὸν Ἀχιώρ, τὸν ἀφῆκαν δεμένον εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ ὄρους καὶ ἔφυγαν, διὰ νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὸν κύριόν των.

Οἱ δὲ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνους, ὅταν εἶδαν τὴν ἀντίστασιν τῶν κατοίκων τῆς Βαιτυλούας, ἐσύρθηκαν μὲ προφυλάξεις κάτω ἀπὸ τὸ βουνὸ καί, ἀφοῦ ἔδεσαν τὸν Ἀχιώρ, τὸν ἔρριξαν καὶ τὸν ἐγκατέλειψαν εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ βουνοῦ καὶ ἔφυγαν πρὸς τὸ στρατόπεδον τοῦ κυρίου των.

Οἱ Ἰσραηλῖται κατέβησαν ἀπὸ τὴν πόλιν των κάτω, συνήντησαν αὐτόν, τὸν ἔλυσαν καὶ τὸν ὡδήγησαν εἰς τὴν Βαιτυλούα, ὅπου καὶ τὸν παρουσίασαν εἰς τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως.

Οἱ δὲ Ἰσραηλῖται κατέβηκαν ἀπὸ τὴν πόλιν των ἐκεῖ, ὅπου ἦτο ὁ Ἀχιώρ, καὶ τὸν ἐπλησίασαν. Καί, ἀφοῦ τὸν ἔλυσαν, τὸν ἔφεραν εἰς τὴν Βαιτυλούαν καὶ τὸν παρουσίασαν εἰς τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως των.

Ἄρχοντες δὲ τῆς πόλεως κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας ἦσαν ὁ Ὀζίας, υἱὸς τοῦ Μιχὰ ἀπὸ τὴν φυλὴν Συμεών, καὶ ὁ Ἀβρὶς υἱὸς τοῦ Γοθονιὴλ καὶ ὁ Χαρμὶς υἱὸς τοῦ Μελχιήλ.

Ἐκείνην τὴν ἐποχὴν ἄρχοντες τῆς Βαιτυλούας ἦσαν ὁ Ὀζίας, ὁ υἱὸς τοῦ Μιχά, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν φυλὴν Συμεών, καὶ ὁ Ἀβρίς, ὁ υἱὸς τοῦ Γοθονιήλ, καὶ ὁ Χαρμίς, ὁ υἱὸς τοῦ Μελχιήλ.

Οἱ ἀρχηγοὶ αὐτοὶ συνεκάλεσαν τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως εἰς σύσκεψιν, ὅπου ὅμως προσῆλθον καὶ οἱ νέοι Ἰσραηλῖται καὶ αὐταὶ ἀκόμη αἱ γυναῖκες. Ἔβαλαν τὸν Ἀχιὼρ εἰς τὸ μέσον ὅλου τοῦ λαοῦ των καὶ ὁ Ὀζίας τὸν ἠρώτησε διὰ τὸ συμβεβηκὸς αὐτό.

Οἱ δὲ ἄρχοντες τῆς Βαιτυλούας ἐκάλεσαν ἀμέσως εἰς σύναξιν τοὺς προεστοὺς τῆς πόλεως. Εἰς τὴν σύναξιν αὐτὴν ἔτρεξαν καὶ ἐπῆραν μέρος καὶ ὅλοι οἱ νέοι, καθὼς καὶ οἱ γυναῖκες τῆς πόλεως. Ἐτοποθέτησαν λοιπὸν εἰς τὸ μέσον ὅλου τοῦ λαοῦ των τὸν Ἀχιὼρ καὶ ὁ Ὀζίας τὸν ἐρώτησε τί ἀκριβῶς συνέβη.

Ὁ Ἀχιὼρ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς, ὅσα εἴχαν λεχθῇ κατὰ τὴν συνεδρίασιν τοῦ Ὀλοφέρνου καὶ ὅλους τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους αὐτὸς εἶχεν εἴπει ἐνώπιον τῶν Ἀσσυρίων ἀρχηγῶν, ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς ἀλαζονικοὺς λόγους τοῦ Ὀλοφέρνου ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἀχιὼρ καὶ ἀνεκοίνωσεν εἰς αὐτοὺς ὅσα ἐλέχθησαν κατὰ τὴν συνεδρίασιν τοῦ Ὀλοφέρνους με τοὺς ἀξιωματουχούς του, καθὼς καὶ ὅσα εἶπεν ὁ Ὀλοφέρνης ἐνώπιον τῶν ἀρχόντων τῶν Ἀσσυρίων, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ ἀλαζονικὰ καὶ ὑβριστικὰ λόγια του ἐναντίον τοῦ λαοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἔπεσαν μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, προσεκύνησαν τὸν Θεὸν καὶ εἶπαν·

Μόλις τὰ ἄκουσαν αὐτὰ οἱ Ἰσραηλῖται, ἔπεσαν κατὰ γῆς καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν Θεὸν καὶ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν καὶ νὰ λέγουν:

«Κύριε, σὺ ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, ἰδὲ καλὰ τὰς ἀλαζονείας αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐλέησε τὸ ταπεινωμένον καὶ ἀπειλούμενον ἀπὸ αὐτοὺς γένος μας· ρῖψε ἕνα βλέμμα σπλαγχνικὸν κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν εἰς τοὺς ἡγιασμένους σου».

«Κύριε, ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, ρίξε τὸ βλέμμα Σου εἰς τοὺς κομπασμοὺς καὶ τὰς ἀλαζονείας των, καὶ σπλαγχνίσου τὸ γένος μας, ποὺ ἔχει ταπεινωθῇ καὶ κινδυνεύει. Στρέψε μὲ εὐμένειαν τὸ πρόσωπόν Σου κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν πρὸς τὰ πρόσωπα ἐκείνων, ποὺ ἔχουν ἑξαγνισθῇ καὶ εἶναι πλέον ἀφωσιωμένοι εἰς Σέ».

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἐπαρηγόρησαν τὸν Ἀχιὼρ καὶ τὸν ἐπῄνεσαν πολύ.

Μετὰ ταῦτα παρηγόρησαν τὸν Ἀχιὼρ καὶ τὸν ἐτόνωσαν μὲ λόγια πολὺ ἐπαινετικά.

Ὁ Ὀζίας τὸν παρέλαβον ἀπὸ τὴν συγκέντρωσιν ἐκείνην, τὸν ἔφερεν εἰς τὸν οἶκον του καὶ παρέθεσε τράπεζαν εἰς αὐτὸν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους. Ὅλην δὲ ἐκείνην τὴν νύκτα παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ νὰ ἔλθῃ εἰς βοήθειάν των.

Τὸν ἐπῆρε δὲ ὁ Ὀζίας ἀπὸ τὴν σύναξιν ἐκείνην καὶ τὸν ἔφερεν εἰς τὸ σπίτι του. Καὶ ἔκαμεν ἐκεῖ συμπόσιον μὲ ὅλους τοὺς προεστούς. Κατόπιν ἱκέτευσαν τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ μὲ προσευχάς, ποὺ διήρκεσαν καθ’ ὅλην τὴν νύκτα ἐκείνην, νὰ τοὺς βοηθήσῃ εἰς τὴν δύσκολον ὥραν των.

Κατὰ τὴν ἑπομένην ὁ Ὀλοφέρνης διέταξε ὅλον τὸν στρατόν του καὶ ὅλον τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος εἶχε προσέλθει καὶ προστεθῆ εἰς τὴν συμμαχίαν του, νὰ ἀναλάβουν ἐπίθεσιν ἐναντίον τῆς Βαιτυλούα καὶ ἀφοῦ καταλάβουν τὰς ὀρεινὰς διαβάσεις, νὰ ἀρχίσουν πόλεμον ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ὁ δὲ Ὀλοφέρνης διέταξε τὴν ἑπομένην ἡμέραν ὅλην τὴν στρατιάν του καὶ ὅλον τὸν λαόν του, ὁ ὁποῖος εἶχε προστεθῇ εἰς τὴν δύναμίν του ὡς σύμμαχός του, νὰ ξεκινήσουν καὶ νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον τῆς Βαιτυλούας. Ἡ διαταγὴ ὥριζε νὰ καταλάβουν κατ’ ἀρχὰς τὰς ὀρεινὰς προσβάσεις τῆς περιοχῆς καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ συμπλακοῦν μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐξεκίνησαν διὰ τὸν πόλεμον ὅλοι οἱ ἰσχυροὶ ἄνδρες. Ἡ δύναμις τῶν πολεμιστῶν ἀνδρῶν ἦτο ἑκατὸν ἑβδομήκοντα χιλιάδες πεζοὶ καὶ δώδεκα χιλιάδες ἱππεῖς, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ μεταγωγικὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους πεζοπόρους, ποὺ τοὺς ἀκολουθοῦσαν καὶ οἱ ὁποῖοι ἦσαν πάρα πολλοί.

Καὶ πράγματι κατὰ τὴν ἰδίαν ἐκείνην ἡμέραν ἐξεκίνησαν ἐναντίον τῆς Βαιτυλούας ὅλοι οἱ ἰσχυροὶ ἄνδρες τῆς στρατιᾶς τῶν Ἀσσυρίων. Ἡ δύναμις τῶν πολεμιστῶν αὐτῶν ἀνδρῶν τοῦ ἐχθροῦ ἀνήρχετο εἰς ἑκατὸν ἑβδομῆντα χιλιάδες πεζοὺς καὶ δώδεκα χιλιάδες ἱππεῖς, χωρὶς νὰ ὑπολογίζωνται εἰς τοὺς ἀριθμοὺς αὐτοὺς ὅσοι μετέφεραν τὰς ἀποσκευὰς καὶ οἱ ἄλλοι πεζοπόροι ἄνδρες, τὰ μεταγωγικὰ τμήματα, ποὺ τοὺς συνώδευαν καὶ οἱ ὁποῖοι ἦσαν πολυάριθμοι.

Ὅλοι αὐτοὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν κοιλάδα πλησίον τῆς Βαιτυούλα ἡ ὁποία εὑρίσκετο κοντὰ εἰς μίαν πηγήν. Ἐξετείνοντο δὲ κατὰ πλάτος μέχρι τῆς Δωθαΐμ καὶ Βελβαίμ, κατὰ μῆκος δὲ ἀπὸ τὴν Βαιτυλούα μέχρι τῆς Κυαμῶνος, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἀπέναντι τῆς Ἐσδρηλών.

Ἐστρατοπέδευσαν δὲ ὅλοι αὐτοὶ εἰς τὴν κοιλάδα, ποὺ εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὴν Βαιτυλούαν, παραπλεύρως τῆς πηγῆς. Καὶ ἀνέπτυξαν τὰς δυνάμεις των εἰς πλάτος πρὸς τὴν Δωθαΐμ καὶ ἕως τὴν Βελβαὶμ καὶ εἰς μῆκος ἀπὸ τὴν Βαιτυλούαν ἕως τὴν Κυαμώνα, ποὺ εὑρίσκετο ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Ἐσδρηλών.

Οἱ Ἰσραηλῖται, ὅταν εἶδαν τὸ μεγάλο πλῆθος τῶν ἐχθρῶν, ἐταράχθησαν πάρα πολὺ καὶ εἶπεν ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον· «αὐτοὶ μὲ τὸ πλῆθος τοῦ στρατοῦ των θὰ γλύψουν καὶ τὴν ἐπιφάνειαν τῆς χώρας. Οὔτε τὰ ὑψηλὰ ὄρη, οὔτε οἱ φάραγγες, οὔτε τὰ βουνὰ θὰ ἠμπορέσουν νὰ ἄνθεξουν εἰς τὸ βάρος των».

Μόλις εἶδαν οἱ Ἰσραηλῖται τὸ πλῆθος αὐτὸ τῶν Ἀσσυρίων, ἐτρόμαξαν πολὺ καὶ εἶπε καθένας πρὸς τὸν πλησίον του: «Ὅπως φαίνεται, αὐτοὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ γλείψουν καὶ νὰ καταφάγουν τώρα τὴν ἐπιφάνειαν ὅλης τῆς γῆς μας. Οὔτε δὲ τὰ ὑψηλὰ βουνά μας, οὔτε τὰ φαράγγια, οὔτε οἱ λόφοι μας δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ ἀντέξουν τὸ βάρος τῆς δυνάμεως των. Θὰ μᾶς ἐξοντώσουν ὅλους!»

Ἐν τούτοις ἐπῆρεν ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς τὰ πολεμικά του ὅπλα, ἤναψαν πυρὰς ἐπάνω εἰς τοὺς πύργους τῶν τειχῶν καὶ παρέμειναν ὅλην ἐκείνην τὴν νύκτα φρουροῦντες καὶ ἕτοιμοι εἰς πόλεμον.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆραν καθένας τὰς πολεμικάς του ἀποσκευάς, ἄναψαν φωτιὲς εἰς τοὺς πύργους των καὶ ἔμειναν ἐκεῖ καὶ ἐφύλασσαν τὴν πόλιν των καθ’ ὅλην ἐκείνην τὴν νύκτα.

Κατὰ τὴν δευτέραν ἡμέραν ὁ Ὀλοφέρνης ἔβγαλε καὶ ὡδήγησεν ὅλον τὸ ἱππικόν του ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν Βαιτυλούα.

Κατὰ δὲ τὴν ἑπομένην ἡμέραν ὁ Ὀλοφέρνης ἔβγαλαν ὅλον τὸ ἱππικόν του καὶ τὸ παρέταξεν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι διέμεναν εἰς τὴν Βαιτυλούαν.

Ἠρεύνησε καὶ ἔμαθε, ποῖαι εἶναι αἱ διαβάσεις πρὸς τὴν πόλιν, ὅπως ἐπίσης ἀνεζήτησε καὶ εὗρε τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων αὐτῆς καὶ τὰς κατέλαβεν. Ἐτοποθέτησε κατόπιν φρουρὰς ἀνδρῶν πολεμιστῶν καὶ αὐτὸς ἐπέστρεψεν εἰς τὸ στρατόπεδόν του.

Ἦλθε δὲ ὁ ἴδιος ἐπὶ τόπου καὶ εἶδε τὰ σημεῖα ἀναβάσεως πρὸς τὴν πόλιν τῶν Ἰσραηλιτῶν. Εὐρῆκεν ἐπίσης καὶ τὰς πηγάς, ἀπὸ ὅπου ὑδρεύετο ἡ πόλις, καὶ τὰς κατέλαβε. Καὶ ἀφοῦ ἐτοποθέτησεν εἰς αὐτὰς στρατιωτικὰ ἀποσπάσματα ἀνδρῶν του, ἐπέστρεψεν εἰς τὸ στρατόπεδον, ὅπου εὑρίσκετο τὸ κύριον σῶμα τῆς στρατιᾶς του.

Προσῆλθον τότε εἰς αὐτὸν οἱ ἀρχηγοὶ τῶν υἱῶν Ἡσαῦ, τῶν Ἰδουμαίων, καὶ ὅλοι οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ λαοῦ τῶν Μωαβιτῶν καὶ οἱ στρατηγοὶ τῶν παραλίων χωρῶν καὶ τοῦ εἶπαν·

Μόλις δὲ ἔφθασεν εἰς τὴν σκηνήν του, τὸν ἐπλησίασαν οἱ ἄρχοντες τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἡσαῦ, δηλαδὴ τῶν Ἰδουμαίων, καὶ ὅλοι οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ στρατοῦ τῶν Μωαβιτῶν, καθὼς καὶ οἱ στρατηγοὶ τῶν παραλιακῶν περιοχῶν, Φοίνικες δηλαδὴ καὶ Φιλισταίοι, καὶ τοῦ εἶπαν:

«ἂς ἀκούσῃ ὁ δεσπότης μας ἕνα λόγον ἀπὸ ἡμᾶς, διὰ νὰ μὴ συμβῇ θραῦσις εἰς τὴν στρατιωτικήν του δύναμιν.

«Ἄκουσε, κύριέ μας, αὐτά, ποὺ ἔχομεν σκεφθῆ, διὰ νὰ μὴ γίνῃ καμμία θραῦσις καὶ φθορὰ εἰς τὴν στρατιάν σου.

Ὁ λαὸς αὐτῶν τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν ἔχει πεποίθησιν εἰς τὰ δόρατά του, εἰς τὴν στρατιωτικήν του δύναμιν, ἀλλὰ εἰς τὸ ὕψος τῶν ὀρέων, ὅπου αὐτοὶ κατοικοῦν, διότι δὲν εἶναι εὔκολον νὰ ἀναβῇ κανεὶς εἰς τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων αὐτῶν.

Τὰ λέγομεν αὐτά, διότι ὁ λαὸς αὐτὸς τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν ἐμπιστεύεται εἰς τὰ δόρατα τῶν πολεμιστῶν του, ἀλλ’ εἰς τὰς ὑψηλὰς κορυφὰς τῶν βουνῶν των, εἰς τὰ ὁποῖα κατοικοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί. Καὶ εἶδες ἀσφαλῶς ὅτι δὲν εἶναι εὔκολον νὰ ἀνεβῇ κανεὶς εἰς τὰς κορυφὰς αὐτὰς τῶν βουνῶν των.

Λοιπόν, δέσποτα, νὰ μὴ πολεμήσῃς ἐναντίον αὐτῶν, ὅπως συνήθως γίνεται ὁ πόλεμος κατὰ παράταξιν, διὰ νὰ μὴ φονευθῇ κανένας στρατιώτης ἀπὸ τὴν δύναμίν σου.

Δι’ αὐτὸ λοιπόν, κύριέ μας, μὴ ἀνοίγῃς πόλεμον μὲ αὐτούς, μὲ τὸν ἴδιον τρόπον ποὺ πολεμοῦν δύο ἐχθροί, ποὺ παρατάσσονται ἀντιμέτωποι ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον. Ἐὰν προσέξῃς αὐτὸ ποὺ σοῦ λέγομεν, δὲν θὰ πέσῃ νεκρὸς κανεὶς ἄνδρας ἀπὸ τὸν στρατόν σου,

Μεῖνε εἰς τὸ στρατόπεδόν σου, προφύλαξε ἀπὸ κάθε φθορὰν τοὺς ἄνδρας τῆς στρατιωτικῆς σου δυνάμεως καὶ ἂς βαδίσουν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἄνδρας σου, διὰ νὰ καταλάβουν τὴν πηγὴν τοῦ ὕδατος, ἡ ὁποία ἀναβλύζει ἀπὸ τοὺς πρόποδας τοῦ ὄρους.

Μεῖνε εἰς τὸ στρατόπεδόν σου καὶ πρόσεχε ὅλους τοὺς ἄνδρας τῆς στρατιᾶς σου. Εἰς τὸ διάστημα αὐτὸ οἱ δοῦλοι σου ἂς καταλάβουν καὶ ἂς δεσμεύσουν τὴν πηγὴν τοῦ ὕδατος, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τοὺς πρόποδας τοῦ βουνοῦ.

Διότι ἀπὸ ἐκεῖ ὑδρεύονται ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Βαιτυλούα. Ἐὰν τοὺς κόψωμεν τὸ ὕδωρ, ἡ δίψα θὰ καταστρέψῃ τοὺς Ἰσραηλίτας τῆς Βαιτυλούα, καὶ αὐτοὶ θὰ παραδώσουν τὴν πόλιν των. Ἡμεῖς δὲ καὶ ὁ στρατός μας θὰ ἀνέλθωμεν εἰς τὰς πλησίον κορυφὰς τῶν ὀρέων, θὰ κατασκηνώσωμεν ἐπάνω εἰς αὐτὰς ὡς προφυλακή, διὰ νὰ μὴ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὴν πόλιν οὔτε ἕνας ἀνήρ.

Ἐπειδὴ δὲ παίρνουν καὶ πίνουν νερὸ ἀπὸ τὴν πηγὴν αὐτὴν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Βαιτυλούας, θὰ ταλαιπωρηθοῦν πολὺ ἀπὸ τὴν δίψαν καὶ θὰ ἀναγκασθοῦν νὰ παραδώσουν τὴν πόλιν των. Συγχρόνως δὲ ἐμεῖς καὶ ὁ στρατός μας θὰ ἀνεβῶμεν εἰς τὰς γειτονικὰς κορυφὰς τῶν βουνῶν καὶ θὰ στρατοπεδεύσωμεν εἰς αὐτὰς ὡς προφυλακή, εἰς τρόπον ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ βγῇ ἀπὸ τὴν πόλιν κανεὶς Ἰσραηλίτης.

Οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ τὰ παιδιὰ αὐτῶν θὰ λυώνουν ἀπὸ τὸν λιμὸν καὶ τὴν δίψαν, καὶ πρὶν ἐπέλθῃ ἐναντίον των ἡ ρομφαία, θὰ ἔχουν στρωθῆ νεκροὶ εἰς τοὺς δρόμους τῆς πόλεως των.

Ἔτσι θὰ λειώσουν ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ δίψαν οἱ ἴδιοι καὶ οἱ γυναῖκες των καὶ τὰ παιδιά των. Καὶ πρὶν ἐπιτεθοῦν ἐναντίον των οἱ στρατιῶται μας μὲ τὰς ρομφαίας των, αὐτοὶ θὰ πέσουν κατὰ γῆς νεκροὶ εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως των.

Ἔτσι δὲ θὰ τοὺς ἐκδικηθῇς κατὰ τὸν πλέον σκληρὸν τρόπον, διότι ἐστασίασαν ἐναντίον σου καὶ δὲν ἐξῆλθον εἰρηνικῶς νὰ σὲ ὑποδεχθοῦν».

Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ τοὺς ἐκδικηθῇς καὶ θὰ πληρώσουν σκληρὰ τὴν ἀνταρσίαν των ἐναντίον σου καὶ τὴν ἀπόφασίν των νὰ μὴ σὲ ὑποδεχθοῦν εἰρηνικῶς».

Οἱ λόγοι αὐτοὶ ἤρεσαν εἰς τὸν Ὀλοφέρνην καὶ εἰς ὅλους τοὺς αὐλικούς του καὶ ἀπεφάσισαν νὰ πράξουν, ὅπως ἐκεῖνοι τοὺς εἶχον εἴπει.

Τὰ λόγια των αὐτὰ ἔγιναν δεκτὰ μὲ ἰδιαιτέραν εὐχαρίστησιν ἀπὸ τὸν Ὀλοφέρνην καὶ ὅλους τοὺς ἐπιτελεῖς του καὶ ἀπεφάσισαν νὰ ἐνεργήσουν, ὅπως τοὺς συνεβούλευσαν ἐκεῖνοι.

Ἀνεχώρησε, λοιπόν, στρατὸς τῶν Ἀμμωνιτῶν, μαζῆ μὲ αὐτοὺς καὶ πέντε χιλιάδες ἐκ τῶν Ἀσσυρίων, ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν κοιλάδα καὶ κατέλαβον τὰ ὕδατα καὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ἐσηκώθη λοιπὸν ἀμέσως ἕνα ἀπόσπασμα τοῦ στρατοῦ τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ μαζί των πέντε χιλιάδες Ἀσσύριοι καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν κοιλάδα. Καὶ ἐντὸς ὀλίγου κατέλαβαν τοὺς χώρους, ἀπὸ ὅπου ὑδρεύοντο οἱ Ἰσραηλῖται, καθὼς καὶ τὰς ἄλλας πηγὰς τῶν ὑδάτων.

Ἐπίσης μαζῆ μὲ αὐτοὺς συνεξεστράτευσαν οἱ Ἰδουμαῖοι καὶ οἱ Ἀμμωνῖται καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν ὀρεινὴν θέσιν ἀπέναντι τῆς Δωθαΐμ. Ἕνα ἄλλο τμῆμα ἀπὸ αὐτοὺς τὸ ἀπέστειλαν πρὸς νότον καὶ πρὸς ἀνατολάς, ἀπέναντι τῆς Ἐγρεβήλ, ἡ ὁποία εὑρίσκεται πλησίον τῆς Χούς, ἡ ὁποία πάλιν εἶναι κοντὰ εἰς τὸν χείμαρρον τὸν Μοχμούρ. Ἡ ὑπόλοιπος στρατιὰ τῶν Ἀσσυρίων ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν πεδιάδα καὶ ἐσκέπασαν ὅλην τὴν ἐπιφάνειαν τῆς χώρας. Αἱ σκηναὶ καὶ αἱ ἀποσκευαὶ αὐτῶν εἶχαν ἐγκατασταθῆ πολυάριθμοι, καὶ τὸ πολὺ μεγάλο τὸ πλῆθος.

Ἐν συνεχείᾳ οἱ Ἰδουμαῖοι καὶ οἱ Ἀμμωνῖται ἀνέβηκαν εἰς τὰ ὑψώματα καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Δωθαΐμ. Ἔστειλαν δὲ ἕνα τμῆμα των νὰ καταλάβῃ θέσεις πρὸς νότον καὶ πρὸς ἀνατολάς, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Ἐγρεβήλ, ποὺ εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὴν Χοῦς, ἡ ὁποία ἔκειτο παραπλεύρως τοῦ χειμάρρου Μοχμούρ. Ὁ δὲ ὑπόλοιπος στρατὸς τῶν Ἀσσυρίων ἐστρατοπέδευσεν εἰς τὴν πεδιάδα καὶ ἐκάλυψαν ὅλην τὴν ἐπιφάνειαν τῆς περιοχῆς ἐκείνης. Μαζί των ἐστρατοπέδευσαν καὶ ὄχλοι πολλοί, ποὺ ἐφρόντιζαν διὰ τὰς σκηνὰς καὶ τὰς ἀποσκευάς των. Ὅλοι αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν ἕνα πολυάριθμον πλῆθος.

Οἱ Ἰσραηλῖται, ὅταν εἶδαν ὅτι εἶναι περικυκλωμένοι ὁλόγυρα ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐχθρούς των, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαφύγουν ἀπὸ τὰ χέρια αὐτῶν, ἔκραξαν πρὸς τὸν Κύριόν των, διότι ὠλιγόψυχησαν.

Ὅταν εἶδαν οἱ Ἰσραηλῖται τὰς κυκλωτικὰς αὐτὰς κινήσεις ὅλων τῶν ἐχθρῶν των καὶ ἀντελήφθησαν ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ξεφύγουν μέσα ἀπὸ τὰ χέρια των, ἔχασαν τὸ θάρρος των καὶ ἄρχισαν νὰ κραυγάζουν πρὸς τὸν Κύριον καὶ Θεόν των.

Ὅλη ἡ στρατιωτικὴ δύναμις τῶν ἐχθρῶν των, τῶν Ἀσσυρίων, ἡ ὁποία τοὺς εἶχε περικυκλώσει, οἱ πεζοί, τὰ πολεμικὰ ἅρματα καὶ οἱ ἱππεῖς των, ἔμειναν γύρω ἀπὸ αὐτοὺς τριάκοντα τέσσαρας ἡμέρας. Ὁπότε ἔλειψαν ὅλαι αἱ προμήθειαι τοῦ ὕδατος, ὅσαι ὑπῆρχον εἰς τὰ διάφορα δοχεῖα, ἀπὸ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Βαιτυλούα.

Ἡ πολιορκία τῆς πόλεως των ἀπὸ ὅλην τὴν στρατιὰν τῶν Ἀσσυρίων, τοὺς πεζούς, τὰ ἅρματα καὶ τοὺς ἱππεῖς των, διαρκοῦσε ἤδη ἐπὶ τριάντα τέσσερις ἡμέρας. Ἔτσι εἶχαν ἀδειάσει πλέον ὅλα τὰ δοχεῖα, εἰς τὰ ὁποῖα εἶχαν μαζεύσει νερὸ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Βαιτυλούας.

Αἱ δεξαμεναὶ ἄδειασαν ἀπὸ τὸ ὕδωρ καὶ δὲν εἶχαν πλέον νὰ πίνουν νερό, μέχρι νὰ χορτάσουν οὔτε διὰ μίαν ἡμέραν, διότι μὲ τὸ μέτρον ἔδιδον εἰς αὐτοὺς νὰ πίνουν.

Ἄδειασαν ἐπίσης καὶ αἱ δεξαμεναὶ τῆς πόλεως καὶ δὲν εἶχαν νερὸ διὰ νὰ ἰκανοποιήσουν τὴν δίψαν των οὔτε διὰ μίαν ἀκόμη ἡμέραν. Καὶ αὐτὸ ποὺ ἔπιναν, ἦτο ὀλιγοστόν, διότι τοὺς ἐδίδετο μὲ μέτρον.

Τὰ νήπιά των παρέλυσαν ἀπὸ τὴν δίψαν, ὅπως ἐπίσης αἱ γυναῖκες, οἱ δὲ νέοι ἐκ τῶν Ἰσραηλιτῶν κατεξηντλημένοι ἀπὸ τὴν δίψαν ἔπιπτον εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως καὶ εἰς τὰς διόδους τῶν πυλῶν. Δὲν εἶχεν ἀπολειφθῇ πλέον εἰς αὐτοὺς καμμία δύναμις.

Λόγῳ αὐτῆς τῆς λειψυδρίας ἐταλαιπωρήθηκαν πολὺ τὰ νήπιά των, οἱ δὲ γυναῖκες των καὶ οἱ νέοι των ἑξαντλήθηκαν ἀπὸ τὴν δίψαν καὶ ἔπεφταν κατὰ γῆς εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως καὶ εἰς τὰς διόδους τῶν πυλῶν. Δὲν εἶχαν πλέον μέσα των καμμίαν δύναμιν.

Τότε συνεκεντρώθησαν ἐμπρὸς εἰς τὸν Ὀζίαν καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ νέοι καὶ αἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά, καὶ μὲ φωνὴν μεγάλην ἀνέκραξαν καὶ εἶπαν ἐνώπιον ὅλων τῶν πρεσβυτέρων·

Ἐξ αἰτίας δὲ αὐτῆς τῆς μεγάλης δοκιμασίας ἐμαζεύθηκαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἐπῆγαν εἰς τὸν Ὀζίαν καὶ τοὺς ἄλλους ἄρχοντας τῆς πόλεως καὶ ὅλοι μαζί, νέοι, γυναῖκες καὶ παιδιά, ἐφώναξαν μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπαν πρὸς ὅλους τοὺς προεστούς:

«ἂς κρίνῃ καὶ ἂς δικάσῃ ὁ Θεὸς μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν, διότι σεῖς διεπράξατε ἐναντίον μας αὐτὸ τὸ μεγάλο ἀδίκημα καὶ δὲν ἠθελήσατε νὰ στείλετε εἰρηνικὰς προτάσεις εἰς τοὺς Ἀσσυρίους.

«Εἴθε νὰ κρίνῃ ὁ Θεὸς μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν! Διεπράξατε μεγάλην ἀδικίαν εἰς βάρος μας, μὲ τὸ ὅτι ἐπήρατε τὴν ἀπόφασιν νὰ μὴ ὑποδεχθῆτε εἰρηνικῶς τοὺς Ἀσσυρίους!

Καὶ τώρα δὲν ὑπάρχει κανένας, ποὺ νὰ ἠμπορῇ νὰ μᾶς βοηθήσῃ. Ἀλλὰ καὶ ὁ Θεός φαίνεται ὅτι μᾶς ἔχει πωλήσει εἰς τὰ χέρια αὐτῶν, διὰ νὰ στρωθῶμεν νεκροὶ ἐνώπιόν των ἀπὸ τὴν δίψαν. Καὶ ἔτσι ἡ καταστροφή μας θὰ ἔλθῃ τρομακτική.

Καὶ τώρα πλέον δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ μᾶς βοηθήσῃ! Ἀκόμη καὶ ὁ Θεὸς μᾶς ἐπώλησε καὶ μᾶς ἄφησεν εἰς τὰ χέρια των, διὰ νὰ πέσωμεν κατὰ γῆς ἐμπρός των ἑξαντλημένοι ἀπὸ τὴν δίψαν καὶ νὰ πάθωμεν μεγάλην καταστροφήν!

Τώρα, λοιπόν, προσκαλέσατε αὐτοὺς καὶ παραδώσατε τὴν πόλιν πρὸς λεηλασίαν εἰς τὸν λαὸν τοῦ Ὀλοφέρνου καὶ εἰς ὅλην τὴν στρατιωτικήν του δύναμιν.

Τώρα λοιπὸν καλέσατέ τους καὶ παραδώσατε ὅλην τὴν πόλιν ὡς λάφυρον εἰς τὸν στρατὸν τοῦ Ὀλοφέρνους καὶ εἰς ὅλην τὴν πολεμικὴν δύναμίν του.

Διότι εἶναι προτιμότερον νὰ παραδοθῶμεν εἰς τὴν λεηλασίαν ἐκείνων καὶ νὰ γίνωμεν δοῦλοι των καὶ νὰ ζήσωμεν, παρὰ νὰ ἴδωμεν νὰ πεθαίνουν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια μας τὰ νήπιά μας καὶ νὰ σβήνουν αἱ γυναῖκες καὶ τὰ τέκνα μας.

Διότι μᾶς εἶναι προτιμότερον νὰ μᾶς ἀρπάξουν αὐτοὶ σὰν λάφυρα. Ἔτσι θὰ γίνωμεν βεβαίως δοῦλοι των, ἀλλ’ ὅμως θὰ ζήσωμεν, ἔστω σὰν σκλάβοι, καὶ δὲν θὰ βλέπωμεν νὰ πεθαίνουν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια μας ἑξαντλημένα τὰ νήπιά μας, οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά μας.

Σᾶς ἐξορκίζομεν ἐνώπιον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ Κυρίου τῶν πατέρων μας, ὁ ὁποῖος μᾶς τιμωρεῖ ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν τῶν πατέρων μας, νὰ ἐνεργήσετε, ὅπως σᾶς εἴπομεν, διὰ νὰ μὴ ἐπιτρέψῃ ὁ Θεὸς καὶ ἐπιπέσουν ἐπάνω μας αὐταὶ αἱ συμφοραὶ κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν».

Σᾶς ἐξορκίζομεν ἐνώπιον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας καὶ Κυρίου τῶν πατέρων μας, ὁ Ὁποῖος μᾶς τιμωρεῖ ἀσφαλῶς διὰ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ διὰ τὰς παρανομίας τῶν πατέρων μας. Ζητοῦμεν νὰ κάμετε αὐτό, ποὺ σᾶς λέγομεν, διὰ νὰ μὴ μᾶς ἀφήσῃ ὁ Θεὸς τελικῶς εἰς τὴν κατάστασιν ποὺ εὑρισκόμεθα καὶ χαθῶμεν κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν».

Ἔγινε δὲ μεγάλος θρῆνος καὶ κλαυθμὸς ὅλων, ὡς ἐὰν ὅλοι εἶχαν μίαν ψυχήν, καὶ ἀνεβόησαν μὲ φωνὴν μεγάλην πρὸς τὸν Κύριον τὸν Θεόν.

Καὶ ἔγινε μέγας θρῆνος καὶ κοπετὸς ἀπὸ ὅλους μαζὶ τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ εἶχαν συναχθῆ ἐκεῖ· καὶ ἐκραύγασαν μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ μίαν ψυχὴν πρὸς τὸν Κύριον καὶ Θεόν των.

Ὁ Ὀζίας εἶπε τότε πρὸς αὐτούς· «Ἀδελφοί, πάρετε θάρρος, ἂς καρτερήσωμεν πέντε ἀκόμη ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ ἐπιστρέψῃ πρὸς ἡμᾶς ὁ Κύριος καὶ Θεός μας μὲ τὸ μέγα του ἔλεος. Ὁ Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψῃ τελικῶς.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς ὁ ἄρχων Ὀζίας: «Θάρρος, ἀδελφοί! Ἂς ὑπομείνωμεν ἀκόμη πέντε ἡμέρας καὶ ὁπωσδήποτε ὁ Κύριος καὶ Θεός μας θὰ στρέψῃ τὸ ἔλεος Του ἐπάνω μας, διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ μᾶς ἀφήσῃ τελικῶς ἀβοηθήτους.

Ἐὰν δὲ παρέλθουν αἱ πέντε αὐταὶ ἡμέραι καὶ δὲν ἔλθῃ καμμία βοήθεια πρὸς ἡμᾶς, ἐγὼ θὰ πράξω σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμίαν σας. Ἔτσι διέλυσε τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἐπανῆλθεν εἰς τὸ στρατόπεδόν του, δηλαδὴ εἰς τὰ τείχη καὶ εἰς τοὺς πύργους τῆς πόλεως, τὰς δὲ γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα των τὰ ἔστειλαν εἰς τὰ σπίτια των. Ἠπλώθη δὲ εἰς ὅλην τὴν πόλιν μεγάλη θλῖψις καὶ ἐξουθένωσις.

Ἐὰν ὅμως περάσῃ τὸ διάστημα τῶν πέντε ἡμερῶν, ποὺ σᾶς εἶπα, καὶ δὲν ἔλθῃ καμμία βοήθεια πρὸς ἐμᾶς, θὰ κάμω αὐτὸ ποὺ εἴπατε». Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ἔπεισε τὸν λαὸν καὶ τοὺς διεσκόρπισε, καθένα εἰς τὴν θέσιν του καὶ τὴν σκοπιάν του. Καὶ ἐπέστρεψαν ἔτσι εἰς τὰ τείχη καὶ τοὺς πύργους τῆς πόλεως. Ἔστειλεν ἐπίσης ὁ Ὀζίας εἰς τὰ σπίτια των καὶ τὰς γυναῖκας μὲ τὰ παιδιά των. Ὅλη δὲ ἡ πόλις εἶχε βυθισθῇ εἰς θλῖψιν μεγάλην καὶ συντριβήν.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἐπληροφορήθη τὰ δραματικὰ αὐτὰ γεγονότα ἡ Ἰουδίθ, θυγάτηρ τοῦ Μεραρί, υἱοῦ τοῦ Ὤξ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσήφ, υἱοῦ τοῦ Ὀζιήλ, υἱοῦ τοῦ Ἐλκία, υἱοῦ τοῦ Ἠλιού, υἱοῦ τοῦ Χελκίου, υἱοῦ τοῦ Ἐλιάβ, υἱοῦ τοῦ Ναθαναήλ, υἱοῦ τοῦ Σαλαμιήλ, υἱοῦ τοῦ Σαρασαδαῒ τοῦ Ἰσραηλίτου.

Τὰ ὅσα εἶπεν ὁ ἄρχων Ὀζίας εἰς τὸν λαὸν τῆς Βαιτυλούας διὰ τὰ γεγονότα τῆς πολιορκίας, τὰ ἐπληροφορήθη καὶ ἡ Ἰουδίθ, ποὺ ἦτο κόρη τοῦ Μεραρί, ὁ πατέρας τῆς Ἰουδὶθ ἦτο υἱὸς τοῦ Ὢς καὶ ἔγγονος τὸ Ἰωσήφ. Οἱ ἄλλοι πρόγονοί του κατὰ σειρὰν ἦσαν οἱ ἑξῆς: Ὀζιήλ, Ἐλκίας, Ἡλιού, Χελκίας, Ἐλιάβ, Ναθαναήλ, Σαλαμιήλ, Σαρασαδαῒ καὶ Ἰσραήλ (ἢ Ἰακώβ).

Ὁ σύζυγός της ὁ Μανασσῆς, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν αὐτὴν φυλὴν καὶ τὴν αὐτὴν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατήγετο καὶ ἐκείνη, εἶχεν ἀποθάνει κατὰ τὸ θέρος, εἰς τὰς ἡμέρας τοῦ θερισμοῦ τῆς κριθῆς.

Ὁ σύζυγος τῆς Ἰουδίθ, ποὺ ἐλέγετο Μανασσῆς καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν φυλήν της καὶ τὴν πατριαρχικὴν οἰκογένειάν της, ἀπέθανε κατὰ τὸν καιρὸν ποὺ ἐθέριζαν τὰ κριθάρια.

Ὅταν, δηλαδή, αὐτὸς εὑρίσκετο πλησίον τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἐδενε εἰς τὸν ἀγρὸν τὰ δεμάτια τῶν στάχυων, ὁ καυστικὸς ἥλιος προσέβαλε τὴν κεφαλήν του καὶ αὐτὸς ἔπεσεν εἰς τὴν κλίνην ἄρρωστος καὶ ἀπέθανεν εἰς τὴν πόλιν Βαιτυλούα. Τὸν ἔθαψαν δὲ μαζῆ μὲ τοὺς πατέρας του εἰς τὸν ἀγρόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο μεταξὺ Δωθαΐμ καὶ Βαλαμών.

Συγκεκριμένως, καθὼς ἐστέκετο δίπλα εἰς κάποιον ἐργάτην, ποὺ ἔδενε ἕνα δεμάτι κριθάρι εἰς τὸ χωράφι του, ποὺ ἦτο εἰς τὴν πεδιάδα, τὸν ἐκτύπησεν ὁ καστικὸς ἥλιος καὶ ἔπαθεν ἠλίασιν. Ἔπεσε λοιπὸν εἰς τὸ κρεββάτι του εἰς τὴν οἰκίαν του, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν πόλιν τοῦ Βαιτυλούαν, καὶ ἀπέθανεν ἐκεῖ τὸν ἔθαψαν δὲ μαζὶ μὲ τοὺς προγόνους του εἰς τὸν τάφον, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸ χωράφι του, τὸ ὁποῖον ἦτο ἀνάμεσα εἰς τὴν Δωθαΐμ καὶ τὴν Βαλαμών.

Ἡ Ἰουδὶθ ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἔμενεν εἰς τὸ σπίτι της χήρα ἐπὶ τρία ἔτη καὶ τέσσαρας μῆνας.

Ἔτσι ἡ Ἰουδὶθ ἔμενεν ἀπὸ τότε χήρα εἰς τὸ σπίτι της ἐπὶ τρία χρόνια καὶ τέσσερις μῆνες.

Αὐτὴ εἶχε στήσει σκηνὴν ἐπάνω εἰς τὸ λιακωτὸ τῆς κατοικίας της, ἐζώσθη γύρω ἀπὸ τὴν ὀσφύν της τὸν σάκκον καὶ ἐφοροῦσε ἀκόμη τὰ ἐνδύματα τῆς χηρείας της.

Ἔστησε δὲ διὰ τὸν ἑαυτόν της μίαν σκηνὴν εἰς τὸ δῶμα (ταράτσαν) τῆς κατοικίας της καί, ἀφοῦ ἔβαλε γύρω ἀπὸ τὴν μέσην της ἕνα τρίχινον σάκκον, ποὺ ἦτο δεῖγμα πένθους, ἐφοροῦσε διαρκῶς τὰ πένθιμα ἐνδύματα τῆς χηρείας της.

Αὐτὴ ἐνήστευεν ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς χηρείας της, πλὴν τῆς παραμονῆς τοῦ Σαββάτου καὶ τοῦ Σαββάτου, τῆς παραμονῆς τῶν νουμηνιῶν καὶ τῶν νουμηνιῶν καὶ ἀκόμη πλὴν τῶν ἄλλων ἑορτῶν καὶ τῶν χαρμοσύνων τελετῶν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἐνήστευε δὲ καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς χηρείας της, μὲ ἐξαίρεσιν τὰς παραμονὰς τῶν Σαββάτων καὶ τὰ Σάββατα, τὰς παραμονὰς τῶν πρώτων ἡμερῶν κάθε μηνὸς καὶ τὰς πρωτομηνιάς, καθὼς καὶ τὰς ἄλλας ἑορτὰς καὶ χαρμοσύνους ἡμέρας τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Αὐτὴ ἦτο ὡραία καὶ πολὺ ἑλκυστικὴ εἰς τὴν ἐμφάνισίν της. Ὁ σύζυγός της, ὁ Μανασσῆς, εἶχεν ἀφήσει εἰς αὐτὴν χρυσίον καὶ ἀργύριον, δούλους καὶ δούλας καὶ κτήνη καὶ ἀγρούς, ἐπὶ τῶν ὁποίων αὐτὴ ἦτο κυρία.

Εἶχε δὲ αὐτὴ πολὺ καλὴν σωματικὴν διάπλασιν καὶ ἦτο πολὺ ὡραία εἰς τὴν ἐμφάνισιν. Ὁ δὲ σύζυγός της, ὁ Μανασσῆς, τῆς ἄφησεν ὡς κληρονομίαν χρυσάφι καὶ ἀσῆμι καὶ δούλους καὶ δούλας, καθὼς ἐπίσης καὶ ζῶα καὶ χωράφια. Ὅλα αὐτὰ τὰ εἶχε πλέον ὑπὸ τὴν κατοχήν της ἡ Ἰουδίθ.

Κανεὶς δὲ δὲν εὑρέθη νὰ διατυπώσῃ ἐπιλήψιμόν τινα λόγον ἐναντίον της, διότι αὐτὴ ἐφοβεῖτο πάρα πολὺ τὸν Θεόν.

Δὲν εὑρέθη δὲ κανεὶς ἄνθρωπος, ποὺ νὰ εἰπῇ κάποιον κακὸν λόγον εἰς βάρος της, διότι ἡ Ἰουδὶθ εἶχε βαθύτατον φόβον καὶ σεβασμὸν ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Νόμου Του.

Αὐτή, λοιπόν, ἐπληροφορήθη τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ἐπάνω εἰς τὴν δυσφορίαν του ὁ λαὸς εἶπε πρὸς τὸν ἄρχοντα τῆς πόλεως, διότι αὐτὸς ὁ λαὸς εἶχεν ὀλιγοψυχήσει ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν τοῦ νεροῦ. Ἐπληροφορήθη ἀκόμη ὅλους τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους εἶπε πρὸς τὸν λαὸν ὁ Ὀζίας, ὁ ὁποῖος καὶ ὡρκίσθη πρὸς αὐτόν, ὅτι ἐντὸς πέντε ἡμερῶν θὰ παραδώσῃ τὴν πόλιν εἰς τοὺς Ἀσσυρίους.

Ἔμαθε λοιπὸν ἡ Ἰουδὶθ τὰ ὅσα ἀσεβῆ εἶπαν οἱ Ἰσραηλῖται πρὸς τὸν ἄρχοντα Ὀζίαν, ἐπειδὴ ἔχασαν τὸ θάρρος των λόγῳ τῆς λειψυδρίας. Ἔμαθεν ἐπίσης καὶ τὰ ὅσα εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ὀζίας καὶ ὅτι ὡρκίσθη ἐνώπιόν των ὅτι θὰ παραδώσῃ τὴν πόλιν μετὰ ἀπὸ πέντε ἡμέρας εἰς τοὺς Ἀσσυρίους.

Ἔστειλε τὴν ὑπηρέτριάν της, αὐτὴν ποὺ εἶχεν διορίσει ὡς προϊσταμένην εἰς ὅλα τὰ ὑπάρχοντά της, καὶ ἐκάλεσε τὸν Ὀζίαν, τὸν Χαβρὶν καὶ Χαρμὶν τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως.

Καὶ ἀφοῦ ἀπέστειλε τὴν ὑπηρέτριάν της, ποὺ ἦτο ὑπεύθυνος δι’ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά της καὶ ἐφρόντιζε δι’ ὅλα τὰ κτήματά της, ἐκάλεσεν εἰς τὴν οἰκίαν της τὸν Ὀζίαν, τὸν Χαβρὶν καὶ τὸν Χαρμίν, ποὺ ἦσαν οἱ προεστοὶ τῆς πόλεώς της.

Ἐκεῖνοι δὲ ἦλθον πρὸς αὐτήν, ἡ ὁποία καὶ τοὺς εἶπε· «ἀκούσατέ με λοιπόν, ἄρχοντες τῶν πολιτῶν τῆς Βαιτυλούα. Δὲν εἶναι ὀρθὸς ὁ λόγος σας, τὸν ὁποῖον εἴπατε ἐνώπιον τοῦ λαοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν καὶ ἀνελάβατε τὴν ὑποχρέωσιν μὲ ὅρκον, τὸν ὁποῖον εἴπατε μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ ὑμῶν, νὰ παραδώσετε δηλαδὴ τὴν πόλιν εἰς τοὺς ἐχθρούς μας, ἐὰν κατὰ τὰς πέντε αὐτὰς ἡμέρας δὲν ἐπιστρέψῃ ὁ Κύριος νὰ μᾶς βοηθήσῃ.

Καὶ ἦλθαν πράγματι οἱ ἄρχοντες εἰς τὸ σπίτι τῆς Ἰουδὶθ καὶ ἐκείνη τοὺς εἶπεν: «Ἀκούσατέ με, παρακαλῶ, σεῖς, οἱ ἄρχοντες τῶν κατοίκων τῆς Βαιτυλούας, διότι δὲν εἶναι ὀρθὸς ὁ λόγος, ποὺ εἴπατε σεῖς κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν ἐνώπιον τοῦ λαοῦ. Ἐδώσατε δὲ καὶ ἔνορκον ὑπόσχεσιν καὶ ἐδεσμεύσατε τοὺς ἑαυτούς σας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ εἴπατε ὅτι θὰ παραδώσετε τὴν πόλιν εἰς τοὺς ἐχθρούς μας, ἐὰν δὲν στρέψῃ ὁ Κύριος τὸ ἔλεός Του πρὸς ἡμᾶς κατὰ τὰς πέντε αὐτὰς ἡμέρας διὰ νὰ μᾶς βοηθήσῃ!

Ἀλλὰ ποῖοι εἶσθε σεῖς, οἱ ὁποῖοι πειράζετε τὸν Θεὸν κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν, καὶ ἐνῷ εἶσθε ἄνθρωποι μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ἵστασθε ὑπεράνω ἀπὸ τὸν Θεόν;

Ποιοὶ λοιπὸν εἶσθε σεῖς, ποὺ ἐβάλατε εἰς δοκιμασίαν τὸν Θεὸν κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν καὶ ἐπήρατε τὴν θέσιν τοῦ Θεοῦ μεταξὺ τῶν ἄλλων ὁμοίων σας ἀνθρώπων καὶ ἀποφασίζετε διὰ λογαριασμόν Του;

Θέτετε ὑπὸ ἐξέτασιν καὶ ἀνάκρισιν Κύριον τὸν Παντοκράτορα, ἐνῷ δὲν γνωρίζετε καμμίαν ἀπὸ τὰς αἰωνίους αὐτοῦ βουλάς.

Καὶ τώρα βάζετε ὑπὸ κρίσιν καὶ ἐξέτασιν τὸν Παντοκράτορα Κύριον, ἐνῷ δὲν εἶσθε εἰς θέσιν νὰ γνωρίσετε καλὰ τίποτε ἀπὸ τὰ σχέδιά Του εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων!

Ἐφ’ ὅσον οὔτε ἑνὸς ἀνθρώπου τὸ βάθος τῆς καρδίας του καὶ τὰς σκέψεις καὶ τοὺς λόγους τῆς διανοίας του δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἐξιχνιάσετε καὶ κατανοήσετε, πὼς θέλετε τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησεν ὅλα αὐτά, νὰ τὸν ἐξετάσετε καὶ νὰ μάθετε τὰ νοήματά του καὶ τὰς ἀποφάσεις του; Μὴ διαπράττετε κάτι τέτοιο, ἀδελφοί, μὴ παροργίζετε Κύριον τὸν Θεόν μας μὲ τὴν συμπεριφοράν σας αὐτήν.

Σεῖς δὲν εἶσθε ἱκανοὶ νὰ εἰσέλθετε εἰς τὸ βάθος τῆς καρδίας ἐνὸς ἀνθρώπου καὶ νὰ συλλάβετε τοὺς λογισμοὺς καὶ τὰς κινήσεις τῆς διανοίας του, καὶ ἐπιχειρεῖτε νὰ ἐρευνήσετε τὸν Θεόν, ὁ Ὁποῖος ἐδημιούργησεν ὅλα αὐτά! Νομίζετε ὅτι ἠμπορεῖτε νὰ γνωρίσετε καλὰ τὸν νοῦν τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἑρμηνεύσετε τὰ σχέδιά Του; Ὤ! Ὄχι! Ποτέ, ἀδελφοί! Μὴ παροργίζετε μὲ τὴν συμπεριφοράν σας αὐτὴν τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας!

Διότι, ἐὰν ὁ Κύριος δὲν θέλῃ ἐντὸς πέντε ἡμερῶν νὰ μᾶς βοηθήσῃ, αὐτὸς ἔχει τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν εἰς οἰασδήποτε ἄλλας ἡμέρας νὰ μᾶς περιφρουρήσῃ ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς ἢ καὶ νὰ μᾶς ἐξολοθρεύσῃ ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν μας.

Διότι ἐὰν δὲν θέλῃ νὰ μᾶς βοηθήσῃ μέσα εἰς αὐτὰς τὰς πέντε ἡμέρας, ποὺ ὡρίσατε σεῖς, ἔχει ὅμως τὴν ἐξουσίαν, εἰς τὰς ἡμέρας ποὺ θέλει Ἐκεῖνος, να μᾶς προστατεύσῃ ἢ καὶ νὰ μᾶς ἐξοντώσῃ ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἐχθρούς μας.

Σεῖς δὲ μὴ ἐκβιάζετε καὶ μὴ θέτετε, τρόπον τινά, ἐνέχυρον τὰς βουλὰς τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, διότι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ὡσὰν κανένας ἄνθρωπος νὰ ἐκβιασθῇ μὲ ἀπειλάς, οὔτε καὶ δέχεται διαιτητὴν εἰς τὰς σκέψεις καὶ ἀποφάσεις του, ὅπως οἱ ἄνθρωποι.

Καὶ μὴ ζητεῖτε σεῖς ἐγγυήσεις διὰ τὰ σχέδια τοῦ Θεοῦ, σὰν νὰ τὰ βάζετε ἐνέχυρον, διότι ὁ Θεὸς δὲν ὁμοιάζει μὲ ἄνθρωπον, ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ἀπειληθῇ, οὔτε εἶναι σὰν τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι δυνατὸν καὶ δίκαιον νὰ ὑποστοῦν ἔλεγχον καὶ διαιτησίαν εἰς τῶν ἐνεργείας των.

Διὰ τοῦτο ἂς περιμένωμεν ἀπὸ αὐτὸν τὴν σωτηρίαν, ἂς τὸν παρακαλέσωμεν νὰ μᾶς βοηθήσῃ καὶ αὐτὸς θὰ ἀκούσῃ τὴν προσευχὴν μας, ἐὰν βέβαια, τοῦ εἶναι αὐτὴ ἀρεστή.

Δι’ αὐτὸ λοιπὸν περιμένοντας τὴν σωτηρίαν, ποὺ θὰ προέλθῃ ἀπὸ Ἐκεῖνον, ἂς Τὸν ἱκετεύσωμεν νὰ μᾶς βοηθήσῃ καί, ἐὰν τὸ νομίζῃ ὁ Κύριος καλόν, να ἀκούσῃ μὲ εὐμένειαν τὸ αἴτημά μας.

Πιστεύομεν ὅτι θὰ δεχθῇ τὴν προσευχήν μας, διότι σήμερον δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἀπὸ τὴν γενεάν μας οὔτε καμμία φυλὴ μεταξύ μας ἢ πατριαρχικὸς οἶκος, ἢ οἰκογένεια, οὔτε καμμία πόλις ἀπὸ ἡμᾶς, ποὺ νὰ προσκυνοῦν χειροποίητα ἀγάλματα, ὅπως ἐγίνετο προηγουμένως εἰς τοὺς πατέρας μας.

Ἔχω δὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι δὲν θὰ μᾶς ἀφήσῃ ὁ Θεός, διότι δὲν συνέβη μεταξὺ τῶν γενεῶν μας, οὔτε παρατηρεῖται καὶ σήμερα, ἀνταρσία κατὰ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐκ μέρους μας. Οὔτε κάποια φυλή, οὔτε κάποια πατριαρχικὴ οἰκογένεια, οὔτε κάποιος δῆμος ἢ κάποια πόλις μᾶς προσκυνοῦν χειροποίητα ἀγάλματα, εἴδωλα ὡς θεούς, ὅπως ἔγινεν εἰς τὰς πρὶν ἀπὸ ἡμᾶς γενεᾶς.

Ἂς μὴ λησμονοῦμεν δὲ ὅτι ἕνεκα τῶν παραβάσεων ἐκείνων, οἱ πατέρες μας παρεδόθησαν εἰς θάνατον, ἄλλοι μὲν διὰ ρομφαίας καὶ ἄλλοι εἰς λεηλασίαν. Ἔτσι δὲ ἡ συντριβὴ καὶ ἡ πτῶσις των ὑπῆρξε μεγάλη ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν μας.

Ἐξ αἰτίας δὲ αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν παρεδόθησαν τότε οἱ πατέρες μας εἰς τὸ φονικὸ μαχαίρι τῶν ἐχθρῶν καὶ εἰς τὴν διαρπαγὴν ὅλων τῶν ἀγαθῶν των καὶ ἔπαθαν μεγάλην συντριβὴν καὶ ἧτταν ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἐχθρούς μας.

Ἡμεῖς ὅμως δὲν ἐγνωρίσαμεν καὶ δὲν προσεκυνήσαμεν ἄλλον Θεὸν πλὴν αὐτοῦ μόνου τοῦ ἀληθινοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ ἐλπίζομεν, ὅτι δὲν θὰ μᾶς παραβλέψῃ, οὔτε καὶ κανένα ἀπὸ τὸ γένος μας.

Ἐμεῖς ὅμως δὲν ἐπιστεύσαμεν καὶ δὲν ἀκολουθοῦμὲν ἄλλον θέον, πλὴν Αὐτοῦ ποὺ ἔχομεν ἀπὸ τοὺς προγόνους μας. Διὰ τοῦτο ἐλπίζομεν ὅτι δὲν θὰ ἀδιαφορήσῃ διὰ τὸ θέμα μας καὶ δὲν θὰ παραθεωρήσῃ κανένα ἀπὸ τὸ γένος μας.

Ἐὰν ὅμως ἐξ αἰτίας τῆς δειλίας μας οἱ ἐχθροὶ μᾶς ὑποτάξουν, τότε εὔκολα θὰ καταληφθῇ ὅλη ἡ Ἰουδαία· ὁ ἱερὸς ναός μας καὶ τὰ ἅγια θὰ λεηλατηθοῦν καὶ ὁ Κύριος θὰ ζητήσῃ ἀπὸ ἡμᾶς λόγον διὰ τὴν βεβήλωσιν αὐτὴν τῶν ἱερῶν του.

Μὴ λησμονῶμεν ὅτι, ἐὰν καταληφθῇ ἡ πόλις μας, ὅπως εἴπατε ὅτι θὰ τὴν παραδώσετε, θὰ κυριευθῇ κατόπιν καὶ ὅλη ἡ Ἰουδαία, ὁπότε θὰ λεηλατηθοῦν καὶ οἱ ἅγιοι καὶ ἱεροὶ τόποι τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ μας. Ὁ δὲ Κύριος θὰ ζητήσῃ λόγον ἀπὸ ἡμᾶς καὶ θὰ μᾶς τιμωρήσῃ μὲ θάνατον δι’ αὐτὴν τὴν βεβήλωσίν των, ποὺ θὰ προέλθῃ καὶ ἐξ αἰτίας μας.

Θὰ ἐπιρρίψῃ δὲ ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια μας τὴν ἀμέλειαν αὐτὴν καὶ θὰ μᾶς τιμωρήσῃ ὁ Κύριος, ἐὰν ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας μας παραδώσωμεν τὴν πόλιν καὶ γίνωμεν αἴτιοι νὰ φονευθοῦν οἱ ἀδελφοί μας, νὰ καταληφθῇ ἡ χώρα μας καὶ νὰ ἐρημωθῇ ἡ κληρονομία μας. Μεταξὺ δὲ τῶν ἐθνῶν, εἰς τὰ ὁποῖα θὰ παραδοθῶμεν ἐκεῖ ὡς δοῦλοι, θὰ εἴμεθα ἀσθενεῖς καὶ περίγελως ἐνώπιον τῶν κατακτητῶν μας.

Θὰ ρίξῃ δὲ εἰς τὰ κεφάλια μας τὴν εὐθύνην δι’ ὅσα συμβοῦν. Θὰ μᾶς θεωρήσῃ ἐνόχους καὶ ἀξίους τιμωρίας διὰ τὸν θάνατον τῶν συμπατριωτῶν μας καὶ διὰ τὴν αἰχμαλωσίαν, ποὺ θὰ ἐπακολουθήσῃ μετὰ τὴν παράδοσιν τῆς πόλεώς μας, καθὼς καὶ διὰ τὴν κατάληψιν τῆς γῆς μας καὶ διὰ τὴν ἐρήμωσιν τῆς χώρας, ποὺ ἐλάβομεν ὡς κληρονομίαν ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ θὰ γίνωμεν ἀφορμὴ περιφρονητικῶν συζητήσεων εἰς βάρος τοῦ ἔθνους μας καίτοῦ Θεοῦ μας καὶ περίγελως ἐνώπιον τῶν κυρίων μας, ἐκεῖ εἰς τὰ διάφορα ἔθνη, ὅπου θὰ συρθῶμεν δοῦλοι καὶ αἰχμάλωτοι.

Αὐτὴ δὲ ἡ δουλεία ποτὲ δὲν θὰ ἔχῃ καλὴν ἔκβασιν, οὔτε καὶ θὰ εὕρῃ χάριν, ἀλλὰ θὰ θέσῃ αὐτὴν ὁ Κύριος εἰς ἐξευτελισμὸν καὶ ἐξουθένωσίν μας.

Ἡ δὲ σκλαβιά μας δὲν θὰ ἔχῃ εὐχάριστον ἔκβασιν, ἀλλὰ θὰ τὴν χρησιμοποιήσῃ ὁ Κύριος καὶ Θεός μας διὰ τὴν ἀτιμίαν καὶ τὸν ἐξευτελισμόν μας.

Καὶ τώρα, ἀδελφοί, ἂς δείξωμεν εἰς τοὺς ἀδελφούς μας ὅτι ἀπὸ ἡμᾶς ἐξαρτᾶται ἡ ζωή των καὶ ὅτι ὁ ναὸς καὶ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων ἔχουν στηριχθῆ εἰς ἡμᾶς.

Τώρα λοιπόν, ἀδελφοί, ἂς δείξωμεν εἰς τοὺς ἀδελφούς μας Ἰσραηλίτας ὅτι ἡ ζωή των ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν στάσιν μας καὶ ὅτι τὰ ἅγια καὶ ἱερὰ τῆς Πατρίδος μας καὶ ὁ Ναὸς καὶ τὸ Θυσιαστήριον ἔχουν στηριχθῆ εἰς τὸ ἰδικόν μας θάρρος.

Παρ’ ὅλα τὰ σκληρὰ καὶ κρίσιμα αὐτὰ γεγονότα ἂς εὐχαριστήσωμεν Κύριον τὸν Θεόν μας, διότι μας δοκιμάζει, ὅπως ἐδοκίμασε καὶ τοὺς πατέρας μας.

Παρ’ ὅλην ὅμως τὴν φοβερὰν αὐτὴν δοκιμασίαν, ποὺ μᾶς εὑρῆκε, ἂς εὐχαριστήσωμεν τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας, ὁ Ὁποῖος ἐπιτρέπει νὰ δοκιμασθῶμεν ὅπως καὶ οἱ πατέρες μας.

Ἐνθυμηθῆτε τὰς δοκιμασίας, μὲ τὰς ὁποίας ἀνέδειξε τὸν Ἁβραὰμ καὶ ὅλα ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα ἐπείρασε καὶ ἐδοκίμασε τὸν Ἰσαάκ. Ἀκόμη δὲ καὶ ὅσους πειρασμοὺς ἐδέχθη ὁ Ἰακώβ εἰς τὴν Μεσοποταμίαν τῆς Συρίας ὅταν ἐποίμαινε τὰ πρόβατα τοῦ Λάβαν, τοῦ ἀδελφοῦ τῆς μητρός του.

Θυμηθῆτε τί ἔκαμε διὰ νὰ δοκιμασθῇ ἡ πίστις τοῦ Ἀβραάμ, καὶ πόσαι δοκιμασίαι ἐπέτρεψε νὰ εὔρουν τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὶ συνέβη μὲ τὸν Ἰακὼβ εἰς τὴν Μεσοποταμίαν τῆς Συρίας, τὴν περιοχὴν δηλαδὴ Χαρράν, τότε ποὺ ἔβοσκε τὰ πρόβατα τοῦ ἀδελφοῦ τῆς μητέρας του, τοῦ Λάβαν.

Ὅπως ἐκείνων ὡς διὰ πυρὸς ἐδοκίμασε τὰς καρδίας των, ἔτσι καὶ ἡμᾶς δὲν μᾶς ἐτιμώρησε ἀλλὰ μᾶς ἐπαιδαγώγησε. Διότι ὁ Κύριος μαστιγώνει αὐτούς, ποὺ τὸν πλησιάζουν μὲ πίστιν, ὄχι πρὸς τιμωρίαν ἀλλὰ εἰς νουθέτησιν».

Διότι, ὅπως τότε δὲν ἐτιμώρησεν, ἀλλ’ ἁπλῶς ἐδοκίμασε τὴν διάθεσιν τῆς καρδίας ἐκείνων μέσα εἰς τὸ καμίνι τῶν θλίψεων, ἔτσι καὶ τώρα δὲν τιμωρεῖ καὶ ἐμᾶς με τὴν δικαιοσύνην Του, ἀλλὰ μᾶς κτυποῦν διὰ να μᾶς νουθετήσῃ καὶ νὰ μᾶς παιδαγωγήσῃ, ἐφ’ ὅσον εἴμεθα ἰδικοί Του. Ἔτσι παιδαγωγεῖ ὁ Κύριος ὅσους Τὸν πιστεύουν».

Ὁ Ὀζίας ἀπήντησε πρὸς αὐτήν· «ὅλα ὅσα εἶπες εἶναι λόγια μιᾶς ἀγαθῆς καρδίας, καὶ κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ φέρῃ ἀντίρρησιν εἰς τοὺς λόγους σου.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὴν ὁ Ὀζίας: «Ὅλα, ὅσα μᾶς εἶπες, τὰ εἶπες ἀπὸ τὴν καλὴν διάθεσιν τῆς καρδίας σου. Κανεὶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαφωνήσῃ μὲ τὰ λόγια σου.

Ἄλλωστε ἡ σύνεσίς σου δὲν εἶναι μόνον σήμερον γνωστή· ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς ζωῆς σου ὅλος ὁ λαὸς γνωρίζει τὴν σύνεσίν σου καὶ ὅτι αἱ σκέψεις τῆς διανοίας σου εἶναι πάντοτε ἀγαθαί.

Ἐξ ἄλλου ἡ σοφία σου δὲν ἐφάνη διὰ πρώτην φορὰν σήμερα, ἀλλ’ ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς σου διεπίστωσεν ὅλος ὁ λαὸς τὴν σύνεσίν σου. Διότι εἶναι γνωστὸν ὅτι κάθε τι, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν καρδίαν σου, εἶναι καλόν.

Ὁ λαὸς ὅμως ὑπέφερε πολὺ ἀπὸ τὴν δίψαν καὶ μᾶς ἠνάγκασαν νὰ ὁμιλήσωμεν πρὸς αὐτοὺς τὰ λόγια ἐκεῖνα καὶ νὰ ἀναλάβωμεν ἔνορκον ὑποχρέωσιν, τὴν ὁποίαν δὲν ἠμποροῦμεν νὰ παραβῶμεν.

Ἐπειδὴ ὅμως ἐταλαιπωρήθη πολὺ ὁ λαὸς ἀπὸ τὴν δίψαν, μᾶς ἀνάγκασαν νὰ ἐνεργήσωμεν, ὅπως τοὺς εἴπαμεν, καὶ νὰ δεσμευθῶμεν μὲ ὅρκον, ποὺ δὲν ἠμποροῦμεν πλέον νὰ τὸν παραβῶμεν.

Καὶ τώρα, παρακάλεσε ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Θεόν. Ἐπειδὴ δὲ σὺ εἶσαι εὐσεβὴς γυναῖκα, ὁ Κύριος θὰ στείλῃ βροχὴν νὰ γεμίσουν αἱ δεξαμεναί μας ἀπὸ νερό, διὰ νὰ μὴ πεθάνωμεν ἀπὸ τὴν δίψαν».

Καὶ τώρα ἱκέτευσε σὺ ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Θεόν, διότι εἶσαι γυναῖκα εὐσεβὴς καὶ θὰ σὲ ἀκούσῃ ὁ Κύριος, θὰ στείλῃ τὴν βροχήν, διὰ νὰ γεμίσουν αἱ στέρναι μας καὶ νὰ μὴ πεθάνωμεν ἀπὸ τὴν δίψαν».

Ἀπήντησε πρὸς αὐτοὺς ἡ Ἰουδίθ· «ἀκούσατέ με. Θὰ κάμω ἕνα πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον θὰ γίνῃ καὶ θὰ μείνῃ γνωστὸν εἰς ὅλας τὰς γενεὰς τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ἡ Ἰουδίθ: «Ἀκούσατέ με! Θὰ κάμω κάτι, ποὺ θὰ τὸ μάθουν ὅλαι αἱ γενεαὶ τῶν τέκνων τοῦ γένους μας!

Σεῖς θὰ σταθῆτε εἰς τὴν θύραν τῆς πόλεως κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν καὶ ἐγὼ μαζῆ μὲ τὴν θεραπαινίδα μου θὰ ἐξέλθω. Κατὰ τὰς πέντε δὲ αὐτὰς ἡμέρας, μετὰ τὰς ὁποίας εἴπατε ὅτι θὰ παραδώσετε τὴν πόλιν εἰς τοὺς ἐχθρούς μας, ὁ Κύριος θὰ ἐπισκεφθῇ καὶ θὰ ἐλευθερώσῃ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν μὲ τὸ ἰδικόν μου χέρι.

Θὰ σταθῆτε σεῖς εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεώς μας κατὰ τὴν νύκτα αὐτήν, καὶ θὰ βγῶ ἐγὼ ἀπὸ τὴν πόλιν μαζὶ μὲ τὴν ὑπηρέτριάν μου. Εἶμαι δὲ βεβαία ὅτι μέσα εἰς τὸ διάστημα τῶν πέντε ἡμερῶν, μετὰ ἀπὸ τὰς ὁποίας εἴπατε ὅτι θὰ παραδώσετε τὴν πόλιν εἰς τοὺς ἐχθρούς, θὰ ἐπισκεφθῇ ὁ Κύριος τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ θὰ τὸν σώσῃ μὲ τὸ χέρι μου.

Σεῖς δὲ μὴ θελήσετε νὰ ἐρευνήσετε τὴν πρᾶξιν μου, διότι δὲν θὰ σᾶς τὴν εἴπω, μέχρις ὅτου πραγματοποιηθοῦν ἐξ ὁλοκλήρου ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐγὼ κάμνω».

Μὴ ἐρωτᾶτε ὅμως περισσότερα δι’ αὐτό, ποὺ πρόκειται νὰ κάμω, διότι δὲν θὰ σᾶς εἴπω τίποτε, ἕως ὅτου φθάσουν εἰς πέρας αὐτά, ποὺ σχεδιάζω να κάμω».

Ὁ Ὀζίας καὶ οἱ ἄλλοι ἄρχοντες εἶπαν πρὸς αὐτήν· «πορεύου εἰς εἰρήνην καὶ ὁ Κύριος ὁ Θεὸς ἂς εἶναι μαζῆ σου, διὰ νὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἐχθρούς μας».

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὴν ὁ Ὀζίας μὲ τοὺς ἄλλους ἄρχοντας: «Πήγαινε εἰς τὸ καλὸ εἰρηνική, καὶ ἂς βαδίζῃ ἐμπρός σου ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ὡς τιμωρὸς καὶ ἐκδικητὴς τῶν ἐχθρῶν μας».

Ἐπέστρεψαν δὲ ἀπὸ τὴν σκηνὴν τῆς Ἰουδὶθ καὶ ἦλθον εἰς τὰς καθωρισμένας θέσεις των.

Καὶ ἀφοῦ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν σκηνήν, ὅπου ἔμενεν ἡ Ἰουδίθ, ἐπῆγαν καθένας εἰς τὰς θέσεις των.

Ἡ Ἰουδὶθ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, ἐσκόρπισε στάκτην εἰς τὴν κεφαλήν της καὶ ἔβγαλε τὸν σάκκον τὸν ὁποῖον εἶχεν ἐνδυθῆ. Ἦτο δὲ ἡ ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν προσεφέρετο εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ τὸ θυμίαμα τῆς ἑσπέρας. Ἡ Ἰουδὶθ ἀνεβόησε μὲ φωνὴν μεγάλην πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε·

Μόλις ἀνεχώρησαν οἱ ἄρχοντες, ἡ Ἰουδὶθ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς εἰς στάσιν εὐλαβείας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἔρριξε δὲ στάκτην εἰς τὸ κεφάλι της καὶ ἔβγαλεν ἀπὸ ἐπάνω της τὸν τρίχινον σάκκον, ποὺ ἐφοροῦσε. Ἐκείνην ἀκριβῶς τὴν ὥραν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ, προσεφέρετο, ὅπως κάθε ἡμέραν πρωῒ καὶ βράδυ, τὸ θυμίαμα ἐκείνης τῆς ἑσπέρας. Ἐβόησε λοιπὸν μὲ μεγάλην φωνὴν πρὸς Τὸν Κύριον ἡ Ἰουδὶθ καὶ εἶπε:

«Κύριε, σὺ ὁ Θεὸς τοῦ προγόνου μου Συμεών, εἰς τὸ χέρι τοῦ ὁποίου ἔδωκες ρομφαίαν, διὰ νὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἀλλογενεῖς, οἱ ὁποῖοι διέφθειραν καὶ ἐμόλυναν τὴν μήτραν τῆς κόρης τοῦ Ἰακώβ, τῆς Δείνας, καὶ ἐγύμνωσαν τὸν μηρόν της πρὸς καταισχύνην καὶ ὄνειδος, καὶ ἐμόλυναν τὴν παρθενικὴν μήτραν πρὸς κατεξευτελισμόν· Σὺ εἶπες ὅτι δὲν ἔπρεπε αὐτὸ νὰ γίνῃ, ἀλλ’ ἐκεῖνοι τὸ ἔπραξαν.

«Κύριε καὶ Θεὲ τοῦ γενάρχου τῆς φυλῆς μου Συμεών, εἰς τὸ χέρι τοῦ ὁποίου ἔδωκες κάποτε ρομφαίαν διὰ νὰ ἐκδικηθῇ καὶ τιμωρήσῃ, ὅπως τοὺς ἔπρεπε, τοὺς ἀλλογενεῖς ἐκείνους, ποὺ διέφθειραν μίαν παρθένον. Ἐμόλυναν οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι τὴν μήτραν τῆς παρθένου Δείνας. Ἐγύμνωσαν τὸν μηρόν της διὰ νὰ τὴν ἐντροπιάσουν. Ἐβεβήλωσαν τὴν μήτραν τας διὰ νὰ τὴν ἐξευτελίσουν. Καὶ ἐνῷ Σὺ εἶχες ἀπαγορεύσει νὰ γίνεται κάτι τέτοιο, αὐτοὶ δὲν ὑπελόγισαν τὴν ἐντολήν Σου καὶ τὸ διέπραξαν.

Διὰ τὸ βαρὺ αὐτὸ σφάλμα των παρέδωσες τοὺς ἄρχοντάς των νὰ φονευθοῦν καὶ τοὺς ὁμοχωρίους των, οἱ ὁποῖοι ἠνέχθησαν αὐτὴν τὴν βεβήλωσιν, τοὺς ἔπνιξες εἰς τὸ αἷμα. Ἔτσι δὲ ἐκτύπησες δούλους μαζῆ μὲ τοὺς κυρίους καὶ κυρίους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τοὺς θρόνους των.

Ἕνεκα αὐτῆς τῆς παρανομίας παρέδωσες εἰς φόνον τοὺς ἄρχοντας τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων. Τὸ δὲ στρῶμα των, ποὺ ἐντροπιάσθη μὲ τὴν παρανομίαν των, ἀλλὰ καὶ τὴν περιοχήν, ὅπου διέμεναν καὶ ἡ ὁποία ἠνέχθη κατὰ κάποιον τρόπον τὴν ἀτιμίαν των, τὰ ἐγέμισες μὲ αἵματα. Ἐκτύπησες δὲ μαζὶ σκλάβους καὶ ἄρχοντας, ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς ἄρχοντας ἐκείνους, ποὺ ἐκάθηντο ὑπερήφανοι εἰς τοὺς θρόνους των.

Σὺ παρέδωκες τὰς συζύγους των εἰς λεηλασίαν καὶ τὰς θυγατέρας των αἰχμαλώτους καὶ ὅλα τὰ ἀνήκοντα εἰς αὐτοὺς εἰς διαρπαγὴν ἀπὸ τοὺς ἀγαπημένους ὑπὸ σοῦ Ἰσραηλίτας, οἱ ὁποῖοι ἀπεστράφησαν καὶ ἐμίσησαν τὸ μόλυσμα τοῦ αἵματός των καὶ ἐκάλεσαν σὲ βοηθὸν ἐναντίον ἐκείνων. Σύ, ὁ Θεὸς ὁ Θεός μου, ἄκουσε τὴν προσευχὴν ἐμοῦ τῆ χήρας·

Παρέδωσες ἐπίσης τὰς γυναῖκας των εἰς λεηλασίαν καὶ τὰς θυγατέρας των εἰς αἰχμαλωσίαν. Ὅλα δὲ τὰ λάφυρα, ποὺ προῆλθαν ἀπὸ αὐτούς, τὰ ἔδωσες διὰ νὰ τὰ μοιρασθοῦν μεταξύ των οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ τοὺς ἔχεις ἀγαπήσει Σὺ ἰδιαιτέρως ὡς υἱούς Σου. Οἱ Ἰσραηλῖται ἐκεῖνοι ἔδειξαν ζῆλον ἱερὸν ὑπὲρ τοῦ Νόμου Σου καὶ ἔνοιωσαν ἀποτροπιασμὸν διὰ τὴν βεβήλωσιν τοῦ αἵματος των, διὰ τὴν ἀτίμωσιν δηλαδὴ τῶν συγγενῶν τῶν γυναικῶν. Ἱκέτευσαν δὲ καὶ ἐζήτησαν τὴν βοήθειάν Σου. Ὦ Θέε, Θεέ μου, ἄκουσε μὲ εὐμένειαν τὸ θέμα, διὰ τὸ ὁποῖον σὲ παρακαλῶ ἐγώ, ἡ χήρα!

Σὺ εἶσαι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησες ὅσα ὑπῆρχον εἰς τὸ παρελθόν, ὅσα ἔγιναν κατόπιν, ὅσα ὑπάρχουν σήμερα καὶ ὅσα ἐσκέφθης νὰ γίνουν εἰς τὸ μέλλον. Ὅσα σὺ σκέπτεσαι ὅλα πραγματοποιοῦνται.

Διότι Σὺ εἶσαι Ἐκεῖνος, ποὺ Ἔκαμες ὅσα ὑπῆρχαν καὶ πρὶν ὑπάρξῃ χρόνος καὶ ὅσα συνέβησαν κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ τὰ ἑπόμενα καὶ τὰ σημερινά. Σὺ ἔχεις σκεφθῇ ἐπίσης καὶ ἔχεις σχεδιάσει καὶ ὅσα θὰ γίνουν εἰς τὸ μέλλον. Ὅλα, ὅσα ἐσκέφθης Σύ, ἔγιναν καὶ πραγματοποιοῦνται.

Παρουσιάσθησαν ἐνώπιόν σου ὅλα τὰ δημιουργήματα, τὰ ὁποῖα σὺ ἠθέλησας νὰ γίνουν, καὶ εἶπαν· ἰδοὺ ὑπάρχομεν. Ὅλαι αἱ ὁδοί σου εἶναι ἕτοιμοι καὶ αἱ δίκαιαι κρίσεις σου κατὰ τὴν ἰδικήν σου πρόγνωσιν.

Ἔκαμαν δὲ τὴν ἐμφάνισίν των ὅσα Σὺ ἠθέλησες, καὶ εἶπαν: «Ὁρίστε! Ὑπάρχομεν! Ἐδῶ εἴμεθα!» Γίνεται δὲ αὐτό, διότι ὅλοι οἱ δρόμοι Σου εἶναι ἕτοιμοι ἀπὸ πρὶν καὶ δὲν σφάλλεις ποτέ. Ἡ κρίσις Σου σχετίζεται πάντοτε με τὴν πρόγνωσίν Σου.

Ἰδού, τώρα, Κύριε, οἱ Ἀσσύριοι εἶναι πολυάριθμοι κατὰ τὴν στρατιωτικήν των δύναμιν, ἀλαζονεύονται διὰ τοὺς ἵππους καὶ τοὺς ἱππεῖς των. Εἶναι ὑπερήφανοι διὰ τὴν δύναμιν τοῦ πεζικοῦ στρατοῦ των. Αὐτοὶ στηρίζουν τὰς ἀλαζονικὰς ἐλπίδας των εἰς τὴν ἀσπίδα των, εἰς τὰ ἀκόντιά των, εἰς τὸ τόξον καὶ εἰς τὴν σφενδόνην καὶ δὲν ἔχουν μάθει ὅτι σὺ εἷσαι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος συντρίβεις τοὺς πολέμους καὶ χαρίζεις νίκας.

Καὶ τώρα, Κύριε, οἱ Ἀσσύριοι, ποὺ ἔχουν πολὺ μεγάλην στρατιωτικὴν δύναμιν, ὑπερηφανεύονται διὰ τοὺς ἵππους καὶ τοὺς ἱππεῖς των καὶ καυχῶνται μὲ ἀλαζονείαν διὰ τὴν δύναμιν τοῦ πεζικοῦ των. Ἔχουν στηρίξει τὰς ἐλπίδας των εἰς τὴν ἀσπίδα, τὸ ἀκόντιον, τὸ τόξον καὶ τὴν σφενδόνην των. Δὲν ἔμαθαν ὅμως ὅτι Σὺ εἶσαι ὁ Κύριος, ποὺ συντρίβεις τοὺς ἐχθροὺς καὶ θέτεις τέρμα εἰς τοὺς πολέμους καὶ χαρίζεις τὴν νίκην.

Κύριος εἶναι τὸ ὄνομά σου. Σὺ λοιπόν, Κύριε, διάρρηξε καὶ κατακουρέλιασε τὴν δύναμίν των ἐν τῇ ἀπείρῳ σου δυνάμει καὶ σύντριψε τὴν ἰσχύν των ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν σου. Διότι αὐτοὶ ἐσκέφθησαν καὶ ἀπεφάσισαν νὰ βεβηλώσουν τὸν ναόν σου, νὰ μιάνουν τὴν ἱερὰν Σκηνήν σου, ὅπου τὸ πανένδοξον Ὄνομά σου ὑμνολογεῖται, καὶ μὲ τὰ ξίφη των νὰ συντρίψουν τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων σου.

Τὸ ὄνομά Σου εἶναι Κύριος, κυρίαρχος τῶν πάντων. Σὺ λοιπόν, Κύριε, σπάσε καὶ τσάκισε τὴν δύναμίν των μὲ τὴν παντοδυναμίαν Σου καὶ σύντριψε τὴν ἐξουσίαν των μὲ τὴν δικαίαν ὀργήν Σου. Διότι αὐτοὶ ἐσχεδίασαν καὶ ἀπεφάσισαν νὰ βεβηλώσουν τοὺς ἁγίους τόπους τῆς λατρείας Σου, νὰ μολύνουν τὸν ἱερὸν τόπον, ὅπου ἀναπαύεται καὶ λατρεύεται τὸ ἔνδοξον Ὄνομά Σου, καὶ νὰ καταστρέψουν μὲ τὰ σιδερένια ὅπλα των τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ὅπου προσφέρονται πρὸς Σὲ αἱ θυσίαι μας.

Ἴδε, Κύριε, τὴν ἀλαζονίαν των, ἐξαπόστειλε τὴν ὀργήν σου ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια των καὶ δῶσε εἰς τὸ χέρι ἐμοῦ τῆς χήρας τὴν δύναμιν νὰ πράξω ἐκεῖνο τὰ μεγάλο ἔργον, τὸ ὁποῖον ἐσκέφθην.

Ρίξε τὸ βλέμμα Σου εἰς τὴν ὑπερηφάνειάν των. Στεῖλε τὴν ὀργήν Σου εἰς τὰ κεφάλια των. Δυνάμωσε ἐμέ, τὴν χήραν, διὰ νὰ κάμω μὲ τὸ χέρι μου αὐτὸ ποὺ ἐσχεδίασα.

Μὲ τὰ ἀπατηλὰ λόγια, ποὺ θὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ χείλη μου, πλῆξε δοῦλον μὲ τὸν ἀφέντην του καὶ ἀρχηγὸν μὲ τὸν ὑπηρέτην του, σύντριψε τὴν ἀλαζονείαν των μὲ τὸ χέρι μιᾶς γυναικός.

Κτύπησε Σὺ μὲ τὰ ἀπατηλά μου λόγια τὸν ἀρχηγόν των καὶ κάθε ἄρχοντα καὶ δοῦλον. Τσάκισε τὸ ἀλαζονικὸν ἀνάστημά των μὲ τὸ χέρι μιᾶς γυναῖκας!

Διότι ἡ δύναμίς σου δὲ καταβάλλεται ποτὲ ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν στρατιωτῶν, οὔτε ἡ κυριαρχία σου ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς ἄνδρας. Σὺ εἶσαι ὁ Θεός τῶν ταπεινῶν, ὁ βοηθὸς ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ὑστεροῦν εἰς δύναμιν, ὁ ἀντιλήπτωρ τῶν ἀσθενῶν, ὁ προστάτης τῶν ἀποκαρδιωμένων, ὁ σωτὴρ τῶν ἀπελπισμένων.

Διότι ἡ ἰδική Σου δύναμις δὲν βασίζεται εἰς τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ στρατοῦ. Ἡ δὲ ἐξουσία Σου δὲν στηρίζεται εἰς τοὺς ἰσχυροὺς ἀνθρώπους. Ἀντιθέτως Σὺ εἶσαι θεὸς τῶν ταπεινῶν. Εἶσαι βοηθὸς τῶν ἀδυνάτων, συμπαραστάτης τῶν ἀσθενῶν, προστάτης τῶν ἀπεγνωσμένων καὶ σωτὴρ τῶν ἀπηλπισμένων.

Ναί, ναί, ὦ Θεὲ τῶν πατέρων μου, Θεὲ τῆς κληρονομίας τοῦ Ἰσραήλ, Δέσποτα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, Δημιουργὲ τῶν ὑδάτων, Βασιλεῦ ὅλης τῆς κτίσεως, σύ, Κύριε, ἄκουσε τὴν δέησίν μου

Ναί, ναί, Θεὲ τοῦ πατρός μου καὶ Θεὲ τῆς κληρονομίας τοῦ Ἰσραήλ, Δέσποτα τῶν οὐρανίων κόσμων καὶ τῆς γῆς, Δημιουργὲ τῶν ὑδάτων, Βασιλεῦ ὅλης τῆς κτίσεώς Σου, Σὲ παρακαλῶ, εἰσάκουσε μὲ εὐμένειαν τὴν δέησίν μου.

καὶ δῶσε εἰς τὸ στόμα μου λόγια ἀπατηλὰ εἰς ὄλεθρον καὶ καταστροφὴν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐσκέφθησαν καὶ ἀπεφάσισαν τρομερὰ ἐναντίον τῆς διαθήκης σου, τοῦ ἡγιασμένου ναοῦ σου, τοῦ λόφου τῆς Σιών, τῆς κατοικίας τῶν ἰδικῶν σου υἱῶν.

Καὶ δῶσε, ὥστε ὁ ἀπατηλὸς λόγος μου νὰ πληγώσῃ καὶ νὰ τραυματίσῃ αὐτούς, ποὺ ἐσχεδίασαν σκληρὰ καὶ φοβερὰ σχέδια εἰς βάρος τοῦ Νόμου τῆς Διαθήκης Σου· εἰς βάρος τοῦ ἁγιασμένου Ναοῦ Σου καὶ τοῦ λόφου τῆς Σιὼν καὶ τοῦ τόπου, ποὺ ἀνήκει εἰς τοὺς υἱούς Σου Ἰσραηλίτας.

Καὶ δῶσε, Κύριε, ὅπως ὁ λαός σου καὶ κάθε φυλὴ τῆς γῆς ἀναγνωρίσῃ καὶ μάθῃ ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Θεὸς πάσης δυνάμεως καὶ ἰσχύος καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος, ὁ ὁποῖος νὰ ὑπερασπίζεται ἀποτελεσματικῶς τὰ γένος τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰ μὴ μόνον σύ».

Κάμε ἀκόμη, ὥστε ὅλος ὁ λαός Σου καὶ κάθε φυλὴ τῆς γῆς νὰ γνωρίσουν καὶ νὰ μάθουν ὅτι Σὺ εἶσαι ὁ Θεὸς κάθε δυνάμεως καὶ ἐξουσίας καὶ δὲν εἶναι ἄλλος Ἐκεῖνος, ποὺ ὑπερασπίζει καὶ προστατεύει τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, παρὰ Σύ, ὁ Κύριος».

Ὅταν ἔπαυσεν ἡ Ἰουδὶθ νὰ προσεύχεται ἀπὸ βάθους καρδίας πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἐτελείωσεν ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια,

Ὅταν λοιπὸν ἐτελείωσεν ἡ Ἰουδὶθ τὴν θερμὴ προσευχήν της πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ συνεπλήρωσεν ὅλα αὐτά, ποὺ εἶχε νὰ εἴπῃ εἰς τὸν Κύριον,

ἐσηκώθη ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ὅπου εἶχε πέσει πρηνής, ἐκάλεσε τὴν θεραπαινίδα της καὶ κατέβηκε εἰς τὰ διαμερίσματά της, εἰς τὰ ὁποῖα παρέμενε κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν Σαββάτων καὶ κατὰ τὰς ἄλλας ἑορτάς.

ἐσηκώθη ἀπὸ τὸ δάπεδον, ὅπου εἶχε προσπέσει διὰ νὰ προσευχηθῶ. Ἐν συνεχείᾳ ἐκάλεσε τὴν ὑπηρέτριάν της καὶ κατέβη ἀπὸ τὸ δῶμα καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι της, ὅπου ἔμενε κανονικῶς τὰς ἡμέρας τῶν Σαββάτων καὶ κατὰ τὰς ἑορτὰς τῶν Ἰουδαίων.

Ἐκεῖ ἔβγαλε τὸν σάκκον, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἐνδυθῆ, ἔβγάλε τὰ ἐνδύματα τῆς χηρείας της, ἔλουσε τὸ σῶμα της μὲ ὕδωρ καὶ τὸ ἤλειψε μὲ πλούσιον μῦρον. Ἐκτένισε κατὰ τρόπον ὡραῖον τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς της, ἔβαλε μανδήλιον ἐπάνω εἰς αὐτήν, ἐφόρεσε τὰ ἑορταστικὰ ἐνδύματα τῆς χαρᾶς της, μὲ τὰ ὁποῖα ἐστολίζετο κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ ἐζοῦσεν ὁ ἄνδρας της ὁ Μανασσῆς.

Κατόπιν ἔβγαλε τὸν τρίχινον σάκκον, ποὺ ἐφοροῦσε διὰ τὸ πένθος της. Ἔβγαλεν ἐπίσης καὶ τὰ ἄλλα πένθιμα ἐνδύματα τῆς χηρείας της. Ἔλουσεν ἔπειτα μὲ νερὸ τὸ σῶμα της καὶ τὸ ἄλειψε μὲ πλούσιον μύρον. Καὶ ἀφοῦ ἐκτένισε καὶ ἐτακτοποίησε τὰ μαλλιά της, ἔβαλεν εἰς τὸ κεφάλη της ἕνα ἐντυπωσιακὸ κάλυμμα. Ἐφόρεσε δὲ τὰ πιὸ λαμπρά, τὰ ἑορταστικὰ ἐνδύματά της, μὲ τὰ ὁποῖα ἐστολίζετο κατὰ τὸν καιρὸν ποὺ ἐζοῦσεν ὁ σύζυγός της Μανασσῆς.

Ἐφόρεσε σανδάλια εἰς τὰ πόδια της, ἔβαλε εἰς τὰ χέρια της βραχιόλια, δακτυλίδια καὶ τὰ ἄλλα κοσμήματα, σκουλαρίκια εἰς τὰ αὐτιά της καὶ ὅλον τὸν στολισμόν της καὶ ἐκαλλωπίσθη πάρα πολύ, διὰ νὰ ἐξαπατήσῃ καὶ ἀποπλανήσῃ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνδρῶν, ὅσοι θὰ τὴν ἔβλεπον.

Ἐφόρεσεν ἐπίσης σανδάλια εἰς τὰ πόδια της καὶ ἔβαλε τὰ βραχιόλια, τὰ στολίδια, τὰ δαχτυλίδια, τὰ σκουλαρίκια καὶ ὅλα τὰ ἄλλα κοσμήματά της. Ἔτσι ἐστολίσθη καὶ ὠμόρφηνε πολύ, διότι ἤθελε νὰ ἐξαπατήσῃ τὰ μάτια τῶν ἀνδρῶν, ποὺ θὰ τὴν ἔβλεπαν.

Ἔδωσεν εἰς τὴν θεραπαινίδα της ἕνα ἀσκὶ μὲ οἶνον καὶ μίαν ὑδρίαν μὲ λάδι. Ἐγέμισε μὲ ἄρτον ἀπὸ κριθὴν καὶ μὲ σῦκα καὶ μὲ καθαρὸν ἄρτον ἕνα σάκκον, ἐδίπλωσεν ὅλα αὐτὰ εἰς τὰς ἀποσκευάς της καὶ τὰ ἐφόρτωσεν εἰς τὴν θεραπαινίδα της.

Ἔδωσε κατόπιν εἰς τὴν ὑπηρέτριάν της ἕνα ἀσκὶ μὲ κρασί, ἕνα δοχεῖον μὲ λάδι καὶ ἐγέμισεν ἕνα σακκὶ μὲ κρίθινα ψωμιά, μὲ τσαπέλα σύκων καὶ μὲ ψωμιὰ ἀπὸ καθαρὸ σιτάρι. Καὶ ἀφοῦ ἐτακτοποίησεν ὅλα τὰ σακκίδια καὶ τὰ δοχεῖα, τὰ ἐφόρτωσεν εἰς τὴν δούλην της.

Ἡ Ἰουδὶθ μὲ τὴν θεραπαινίδα της ἐξῆλθαν εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως, ὅπου καὶ συνήντησαν τὸν Ὀζίαν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως, τὸν Χαβρὶν καὶ Χαρμίν, οἱ ὁποῖοι καὶ τὰς ἐπερίμεναν.

Μετὰ ταῦτα ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἦλθαν εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως Βαιτυλούας καὶ εὑρῆκαν τὸν Ὀζίαν καὶ τοὺς ἄλλους προεστοὺς τῆς πόλεως, Χαβρὶν καὶ Χαρμίν, νὰ τὰς περιμένουν ἐκεῖ.

Ὅταν δὲ τὴν εἶδαν μὲ τὸ πρόσωπόν της ἀλλοιωμένον καὶ ὡραιότατον καὶ ἀλλαγμένην τὴν στολὴν τῆς χηρείας της μὲ στολὴν λαμπράν, ἐθαύμασαν τὴν ὡραιότητά της πάρα πολὺ καὶ τῆς εἶπαν·

Μόλις τὴν εἶδαν οἱ ἄρχοντες καὶ ἐπρόσεξαν ὅτι τὸ πρόσωπόν της εἶχεν ἀλλάξει καὶ εἶχε γίνει πολὺ πιὸ ὠραῖον καὶ ὅτι ἐφοροῦσε διαφορετικήν, λαμπρὰν στολήν, ἐθαύμασαν διὰ τὸ κάλλος της καί, καθὼς τὴν ἀτένιζαν μὲ μεγάλον θαυμασμόν, τῆς εἶπαν:

«Ὁ Θεός, ὁ Θεός τῶν πατέρων μας εὐχόμεθα νὰ σοῦ δώσῃ χάριν, ὥστε νὰ φέρῃς εἰς πέρας τὸ ἔργον σου εἰς ἔπαινον τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ δόξαν τῆς Ἱερουσαλήμ». Αὐτὴ προσεκύνησε τὸν Θεὸν

«Εἴθε νὰ σοῦ δώσῃ χάριν ὁ Θεός, ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, καὶ νὰ φέρῃ εἰς πέρας τὰ σχέδιά σου διὰ νὰ δοξασθοῦν οἱ Ἰσραηλῖται καὶ νὰ ἐξυψωθῇ ἡ Ἱερουσαλήμ». Ἡ δὲ Ἰουδὶθ ἐπροσκύνησε τὸν Θεὸν

καὶ τοὺς εἶπε· «διατάξατε νὰ μοῦ ἀνοίξουν τὴν πύλην τῆς πόλεως, νὰ ἐξέλθω καὶ νὰ φέρω εἰς πέρας τὰ ἔργα, διὰ τὰ ὁποῖα εἴχατε ὁμιλήσει μαζῆ μου». Ἐκεῖνοι διέταξαν τοὺς νεαροὺς φρουροὺς τῆς θύρας νὰ ἀνοίξουν εἰς αὐτήν, ὅπως αὐτὴ εἶχεν εἴπει.

καὶ εἶπε πρὸς τοὺς ἄρχοντας: «Διατάξτε νὰ μοῦ ἀνοίξουν τὴν πύλην τῆς πόλεως, καὶ θὰ βγῶ διὰ να κάμω πρᾶξιν καὶ νὰ ὁλοκληρώσω τὰ ὅσα εἴπατε μαζί μου». Καὶ οἱ ἄρχοντες διέταξαν ἀμέσως τοὺς νέους, ποὺ ἐφρουροῦσαν τὴν πύλην, νὰ τὴν ἀνοίξουν, ὅπως τὸ ἐζήτησεν ἡ Ἰουδίθ.

Οἱ νεαροὶ θυρωροὶ ἔκαμαν, ὅπως διετάχθησαν. Ἡ Ἰουδὶθ ἐξῆλθεν, αὐτὴ καὶ ἡ θεραπαινίδα της. Οἱ δὲ ἄνδρες τῆς πόλεως Βαιτυλούα τὴν παρετήρουν, μέχρις ὅτου ἐκείνη κατέβη τὸ ὄρος, ἔφθασεν εἰς τὴν κοιλάδα, ὁπότε καὶ δὲν τὴν ἔβλεπον πλέον.

Οἱ δὲ φρουροὶ συνεμορφώθησαν πρὸς τὴν διαταγὴν τῶν ἀρχόντων. Καὶ ἐβγῆκεν ἡ Ἰουδίθ, ἔχοντας μαζί της καὶ τὴν ὑπηρέτριάν της. Οἱ δὲ ἄνδρες τῆς πόλεως τὴν παρατηροῦσαν, ἕως ὅτου κατέβη ἀπὸ τὸ βουνὸ καὶ μέχρις ὅτου ἔφθασε καὶ ἐπέρασε μέσα εἰς τὴν κοιλάδα, ὅπου δὲν ἠμποροῦσαν πλέον νὰ τὴν ἰδοῦν.

Ἡ Ἰουδίθ, συνοδευομένη ἀπὸ τὴν θεραπαινίδα της, ἐβάδιζεν εἰς τὴν κοιλάδα κατ’ εὐθεῖαν, ὁπότε τὴν συνήντησε μία προφυλακὴ τῶν Ἀσσυρίων.

Ἡ δὲ Ἰουδὶθ μὲ τὴν ὑπηρέτριάν της ἐπροχωροῦσαν κατ’ εὐθεῖαν μέσα εἰς τὴν κοιλάδα, ἕως ὅτου τοὺς συνήντησε μία ἐμπροσθοφυλακὴ τοῦ στρατοῦ τῶν Ἀσσυρίων.

Οἱ ἄνδρες τοῦ φυλακίου τούτου τὴν συνέλαβαν καὶ τὴν ἠρώτησαν· «ἀπὸ ποίους εἶσαι; Ἀπὸ ποῦ ἔρχεσαι; Ποῦ πηγαίνεις;» Ἐκείνη ἀπήντησεν. «Ἐγὼ εἶμαι κόρη τῶν Ἑβραίων καὶ ἐδραπέτευσα ἀπὸ αὐτούς, διότι πρόκειται αὐτοὶ νὰ παραδοθοῦν εἰς σᾶς εἰς λεηλασίαν καὶ διαρπαγήν.

Οἱ δὲ Ἀσσύριοι στρατιῦται τὴν συνέλαβαν ἀμέσως καὶ τὴν ἐρώτησαν: «Ἀπὸ ποίους εἶσαι; Ἀπὸ ποὺ ἔρχεσαι καὶ ποὺ πηγαίνεις;» Καὶ ἐκείνη ἀπεκρίθη: «Εἶμαι κόρη τῶν Ἑβραίων καὶ ἔχω δραπετεύσει ἀπὸ αὐτούς, διότι πρόκειται συντόμως νὰ σᾶς παραδοθοῦν, ὥστε νὰ τοὺς λεηλατήσετε καὶ τοὺς ἐξοντώσετε.

Ἐγὼ ἔρχομαι, διὰ νὰ ἴδω προσωπικῶς τὸν Ὀλοφέρνην τὸν ἀρχιστράτηγον τῶν δυνάμεων σας, νὰ γνωστοποιήσω εἰς αὐτὸν λόγους ἀληθείας καὶ νὰ φανερώσω ἐνώπιόν του τὴν ὁδόν, τὴν ὁποίαν πρέπην νὰ ἀκολουθήσῃ, διὰ νὰ καταλάβῃ ὅλην τὴν ὀρεινὴν περιοχήν μας, χωρὶς ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ στρατοῦ του νὰ πάθῃ κανεὶς τίποτε, χωρὶς νὰ σβήσῃ οὔτε μία ζωή».

Ἔρχομαι δὲ ἐγὼ διὰ νὰ συναντήσω προσωπικῶς τὸν Ὀλοφέρνην, τὸν ἀρχιστράτηγον τῆς στρατιᾶς σας, καὶ νὰ τοῦ εἴπω λόγια ἀληθινὰ καὶ νὰ δείξω ἐμπρός του τὸν δρόμον, ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσῃ διὰ νὰ κυριεύσῃ ὅλην τὴν ὀρεινὴν περιοχήν. Ἐὰν μὲ ἀκούση, δὲν πρόκειται νὰ πάθῃ τίποτε κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄνδρας του καὶ δὲν θὰ σβήσῃ καμμία πνοὴ ζωῆς».

Ὅταν οἱ ἄνδρες τοῦ φυλακίου ἐκείνου ἤκουσαν αὐτοὺς τοὺς λόγους καὶ παρετήρησαν τὸ πρόσωπόν της - τὸ ὁποῖον ἐφάνη εἰς τοὺς ὀφθαλμούς των, ὅπως καὶ ἦτο, θαυμάσιον καὶ ὡραιότατον - εἶπαν πρὸς αὐτήν·

Μόλις ἄκουσαν οἱ Ἀσσύριοι ἄνδρες τὰ λόγια της αὐτὰ καὶ παρετήρησαν τὸ πρόσωπόν της, τὸ ὁποῖον τοὺς ἐφαίνετο ἐξαιρετικὰ θαυμάσιον διὰ τὸ κάλλος του, τῆς εἶπαν;

«Σὺ ἔχεις σώσει τώρα τὴν ζωήν σου, ποὺ ἔσπευσες νὰ ἔλθῃς καὶ νὰ παρουσιασθῇς ἐνώπιον τοῦ κυρίου μας. Τώρα πήγαινε εἰς τὴν σκηνήν του. Ἀπὸ ἡμᾶς θὰ σὲ συνοδεύσουν μερικοί, μέχρις ὅτου σὲ παραδώσουν εἰς τὰ χέρια του.

«Ἔχεις σώσει τὴν ζωήν σου, μὲ τὸ ὅτι ἔσπευσες καὶ κατέβης διὰ νὰ συναντήσῃς τὸν κύριόν μας. Καὶ τώρα πήγαινε πρὸς τὴν σκηνήν του. Θὰ σὲ συνοδεύσουν μάλιστα μερικοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, ἕως ὅτου σὲ παραδώσουν εἰς τὰ χέρια του.

Ὅταν δὲ σταθῇς ἐνώπιόν του, μὴ ταραχθῇ ἡ καρδία σου, ἀλλὰ ἀνάγγειλε εἰς αὐτὸν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶπες, καὶ αὐτὸς θὰ δειχθῇ γενναιόδωρος πρὸς σέ».

Ὅταν δὲ σταθῇς ἐμπρός του, μὴ φοβηθῇς καὶ δειλιάσῃ ἡ καρδιά σου, ἀλλὰ μίλησε καὶ φανέρωσε ὅσα ἔχεις νὰ εἴπῃς, μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι θὰ σὲ προσέξῃ καὶ θὰ σοῦ φερθῇ καλά».

Ἐξέλεξαν ἀπὸ τὴν φρουράν των ἑκατὸν ἄνδρας, ἔβαλαν εἰς τὴν ἅμαξαν αὐτὴν καὶ τὴν θεραπαινίδα της καὶ ἔτσι τὴν ὡδήγησαν εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνου.

Μετὰ ταῦτα ἐδιάλεξαν ἑκατὸν ἄνδρας, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἦσαν εἰς τὴν ἐμπροσθοφυλακήν, καὶ ἀφοῦ ἔζευξαν ἕνα ἅρμα διὰ τὴν Ἰουδὶθ καὶ τὴν δούλην της, τὰς ὡδήγησαν μὲ αὐτὸ εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνους.

Γύρω δὲ ἀπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνου ἔγινε συρροὴ ἀνδρῶν ἀπὸ ὅλον τὸ στρατόπεδον, διότι διεδόθη καὶ ἐγνωστοποιήθη ἡ παρουσία της εἰς τὰς σκηνὰς τῶν στρατιωτῶν. Ἦλθον, λοιπόν, αὐτοὶ καὶ τὴν περιεκύκλωσαν, καθ’ ὃν χρόνον ἦτο ὀρθία ἔξω ἀπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνου, μέχρις ὅτου ἀνήγγειλαν εἰς ἐκεῖνον τὰ περὶ αὐτῆς.

Ἔτρεξαν δὲ καὶ ἐμαζεύθηκαν ἐκεῖ πολλοὶ ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων, διότι διεδόθη ἀμέσως εἰς τὰς σκηνὰς ἡ εἴδησις διὰ τὴν παρουσίαν της. Ἔτσι ἦλθαν ἀρκετοὶ στρατιῶται ἐπὶ τόπου, κοντὰ εἰς τὴν Ἰουδίθ, καὶ τὴν περιεκύκλωναν ὅσην ὥραν ἔστεκεν ἔξω ἀπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνους, ἕως ὅτου δηλαδὴ ἀνακοινώσουν εἰς αὐτὸν τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἄφιξίν της.

Ὅλοι δὲ ἐθαύμαζαν τὴν ὡραιότητά της καὶ ἐξ αἰτίας αὐτῆς ἐθαύμαζαν καὶ τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἔλεγεν ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον· «ποιὸς θὰ ἠμπορέσῃ νὰ καταφρονήσῃ τὸν λαὸν αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἔχει εἰς τὰς τάξεις του τέτοιας γυναῖκας; Δὲν εἶναι λοιπὸν καθόλου καλὸν νὰ παραμείνῃ εἰς τὴν ζωὴν οὔτε ἕνας ἄνδρας ἀπὸ αὐτούς, διότι αὐτοὶ μένοντες ἐλεύθεροι θὰ ἠμπορέσουν νὰ καταδολιευθοῦν καὶ νὰ ὑποτάξουν ὅλην τὴν χώραν».

Ἐθαύμαζαν δὲ διὰ τὴν ὡραιότητά της, καὶ ἐξ αἰτίας της ἐθαύμαζαν καὶ τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἔλεγε καθένας πρὸς τὸν πλησίον του: «Ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ καταφρονήσῃ τὸν λαὸν αὐτόν, ποὺ ἔχει εἰς τὰς τάξεις του τέτοιες γυναῖκες; Τὰ πράγματα δείχνουν ὅτι δὲν εἶναι σωστὸν νὰ ἀφήσωμεν ζωντανὸν οὔτε ἕνα ἄνδρα ἀπὸ αὐτούς, διότι ἂν ἀφεθοῦν ἐλεύθεροι, θὰ ἠμπορέσουν νὰ τυλίξουν εἰς τὰ δίκτυά των καὶ νὰ ὑποτάξουν ὅλην τὴν γῆν».

Ἐβγῆκαν οἱ ἄνδρες τῆς φρουρᾶς τοῦ Ὀλοφέρνου καὶ ὅλοι οἱ δοῦλοι του καὶ ὡδήγησαν τὴν Ἰουδὶθ ἐντὸς τῆς σκηνῆς.

Ἐβγῆκαν δὲ ἀπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνους ὅσοι ἐκοιμῶντο κοντά του, οἱ σωματοφύλακές του δηλαδή, καὶ ὅλοι οἱ δοῦλοι του, καὶ ἔφεραν τὴν Ἰουδὶθ μέσα εἰς τὴν σκηνήν.

Ὁ Ὀλοφέρνης ἀνεπαύετο ἐπάνω εἰς τὴν κλίνην του, ἡ ὁποία ἐσκεπάζετο ἀπὸ κουνουπιέραν, αὐτὴ δὲ ἡ κουνουπιέρα ἦτο κατασκευασμένη ἀπὸ πορφύραν εἰς τὴν ὁποίαν εἶχαν ὑφανθῆ χρυσίον, σμάραγδοι καὶ ἄλλοι πολύτιμοι λίθοι.

Ὁ δὲ Ὀλοφέρνης τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἀνεπαύετο εἰς τὸ κρεββάτι του κάτω ἀπὸ μίαν κουνουπιέραν, ποὺ ἦτο φτιαγμένη ἀπὸ πορφύραν, εἰς τὴν ὁποίαν εἶχαν ὑφανθῇ χρυσάφι, σμαράγδι καὶ ἄλλα πολύτιμα πετράδια.

Οἱ τῆς προσωπικῆς φρουρᾶς τοῦ Ὀλοφρνου ἀνήγγειλαν εἰς αὐτὸν τὰ περὶ αὐτῆς. Ὁ Ὀλοφέρνης ἐβγῆκεν εἰς τὴν πρὸ τῆς σκηνῆς αὐλήν, ἐνῷ ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτὸν προηγοῦντο ἀργυραῖ λυχνίαι.

Τοῦ ἀνήγγειλαν λοιπὸν τὴν ἄφιξιν τῆς Ἰουδὶθ καὶ ἐβγῆκεν αὐτὸς εἰς τὸν χῶρον, ποὺ ἦτο πρὸ τῆς κυρίως σκηνῆς. Ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ὀλοφέρνην ἐβάδιζαν δοῦλοι μὲ ἀσημένιες λαμπάδες εἰς τὰ χέρια των.

Μόλις δὲ ἡ Ἰουδὶθ παρουσιάσθηκε ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ ἐνώπιον τῶν ἄλλων ὑπηρετῶν του, ὅλοι ἐθαύμασαν τὸ κάλλος τοῦ προσώπου της. Ἐκείνη ἔπεσε μὲ τὰ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ προσεκύνησε τὸν Ὀλοφέρνην. Οἱ δὲ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνου τὴν ἐσήκωσαν.

Μόλις δὲ ἔφθασεν ἐμπρὸς εἰς τὸν Ὀλοφέρνην καὶ τοὺς δούλους του ἡ Ἰουδίθ, ἔμειναν ὅλοι ἐκστατικοί, γεμᾶτοι θαυμασμὸν διὰ τὸ κάλλος τοῦ προσώπου της. Αὐτὴ δὲ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ τὸν ἐπροσκύνησε. Οἱ δοῦλοι του ὅμως τὴν ἐσήκωσαν ἀμέσως ἐπάνω.

Ὁ Ὀλοφέρνης εἶπε πρὸς αὐτήν· «ἔχε θάρρος, ὦ γύναι, καὶ ἂς μὴ ταράττεται ἡ καρδία σου, διότι ἐγὼ οὔτε ἔβλαψα οὔτε πρόκειται νὰ βλάψω ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἐξέλεξε καὶ ἀπεφάσισε νὰ ὑπηρετῇ τὸν Ναβουχοδονόσορα τὸν βασιλέα πάσης τῆς γῆς.

Καὶ εἶπεν ὁ Ὀλοφέρνης πρὸς τὴν Ἰουδίθ: «Θάρρος, γυναῖκα! Ἂς μὴ φοβᾶται ἡ καρδία σου, διότι ἐγὼ δὲν ἔβλαψα ποτὲ ἄνθρωπον, ποὺ ἐπροτίμησε νὰ γίνῃ δοῦλος καὶ ὑπήκοος τοῦ βασιλέως ὅλης τῆς γῆς Ναβουχοδονόσορος.

Καὶ τώρα δὲν θὰ ἐσήκωνα τὸ δόρυ μου οὔτε ἐναντίον τοῦ λαοῦ σου, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, ἐὰν αὐτὸς δὲν ἐπεριφρονοῦσε ἐμέ. Ἀλλὰ αὐτοὶ ἔγιναν αἰτία καὶ ἀφορμὴ δι’ ὅλα τὰ ἐναντίον των κακά.

Ὡς πρὸς δὲ τὴν κατάστασιν, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται τώρα ὁ λαός σου, ποὺ ζῇ εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, ἐξ αἰτίας τῆς πολιορκίας μας, σοῦ λέγω ὅτι εὐθύνονται οἱ ἴδιοι. Ἐὰν δὲν ἔδειχναν περιφρονητικὴν στάσιν ἀπέναντί μου, δὲν θὰ ἐσήκωνα τὸ δόρυ μου ἐναντίον των, διὰ νὰ πολεμήσω μαζί των. Μόνοι των ἐπροκάλεσαν τὴν συμφορὰν εἰς τοὺς ἑαυτούς των.

Καὶ τώρα λέγε μου, διὰ ποίαν αἰτίαν ἐδραπέτευσες ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἦλθες πρὸς ἡμᾶς; Διότι ἔχεις ἔλθει προφανῶς, διὰ νὰ εὕρῃς σωτηρίαν. Ἔχε θάρρος, διότι ὄχι μόνον αὐτὴν τὴν νύκτα θὰ ζήσῃς, ἀλλὰ καὶ ὅλον τὸν ἄλλον χρόνον τῆς ζωῆς σου.

Τώρα λοιπὸν λέγε μου: Ποιὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἐδραπέτευσες ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἦλθες κοντά μας; Διότι ἀσφαλῶς ἦλθες διὰ νὰ σωθῇς. Ἔχε θάρρος! Καὶ τώρα, καὶ αὐτὴν δηλαδὴ τὴν νύκτα, δὲν θὰ θανατωθῇς, ἀλλὰ θὰ ζήσῃς, καὶ ἐν συνεχείᾳ δὲν θὰ πάθῃς ἀπολύτως τίποτε.

Κανεὶς δὲν πρόκειται νὰ σὲ βλάψῃ, ἀλλὰ καθένας θὰ προσπαθήσῃ νὰ κάμῃ καλὸν εἰς σέ, ὅπως συμβαίνει εἰς τοὺς δούλους τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλέως Ναβουχοδονόσορ».

Δὲν πρόκειται νὰ σὲ βλάψῃ κανείς. Ἀντιθέτως θὰ σὲ περιποιηθοῦν, ὅπως γίνεται μὲ τοὺς δούλους τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλέως Ναβουχοδονόσορος».

ἡ ἰουδὶθ εἶπε τότε πρὸς αὐτόν· «δέξου τὰ λόγια τῆς δούλης σου καὶ ἂς δώσῃς τὴν ἄδειαν νὰ ὁμιλήσῃ ἡ δούλη σου προσωπικῶς εἰς σέ. Δὲν θὰ εἴπω κανένα ψεῦδος εἰς σὲ τὸν κύριόν μου κατὰ τὴν νύκτα αὐτήν.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ἡ Ἰουδίθ: «Δέξου τὰ λόγια τῆς δούλης σου καὶ δῶσε μου τὴν ἄδειαν νὰ μιλήσω, ἡ δούλη σου, ἐνώπιόν σου. Σὲ βεβαιώνω ὅτι δὲν πρόκειται νὰ εἴπω κανένα ψέμα εἰς τὸν κύριόν μου κατὰ τὴν νύκτα αὐτήν.

Ἐὰν σύ, ἀκολουθήσῃς πιστῶς τοὺς λόγους τῆς δούλης σου, ὁ Θεός θὰ φέρῃ εἰς πέρας διὰ σοῦ μέγα ἔργον, καὶ ἔτσι ὁ κύριός μου δὲν θὰ ἀποτύχῃ, εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐπιδιώκει.

Καὶ ἐὰν δεχθῇς καὶ συμμορφωθῇς πρὸς τὰ λόγια τῆς δούλης σου, θὰ φέρῃ ὁ Θεὸς εἰς αἴσιον πέρας τὸ ἔργον σου καὶ δὲν θὰ ἀποτύχῃ ὁ κύριός μου εἰς τὰ σχέδιά του.

Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωὴν τοῦ Ναδουχοδονόσορος, τοῦ βασιλέως ὅλης τῆς γῆς, ὁρκίζομαι ἐπίσης εἰς τὴν δύναμιν αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος σὲ ἔστειλε νὰ ἀνορθώσῃς καὶ διατηρήσῃς κάθε ψυχήν, ὅτι ὄχι μόνον ἄνθρωποι διὰ μέσου σοῦ θὰ τὸν ὑπηρετήσουν, ἀλλὰ καὶ τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ καὶ τὰ κτήνη καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ, χάρις εἰς τὴν ἰδικήν σου δύναμιν, θὰ ζήσουν πρὸς χάριν καὶ ἐξυπηρέτησιν τοῦ Ναβουχοδονόσορος καὶ ὅλου τοῦ οἴκου του.

Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωὴν τοῦ βασιλέως ὅλης τῆς γῆς Ναβουχοδονόσορος καὶ εἰς τὴν δύναμιν τοῦ βασιλέως αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος σὲ ἔστειλε διὰ νὰ ἀνορθώσῃς καὶ νὰ δώσῃς ζωὴν εἰς κάθε ὕπαρξιν, καὶ σοῦ προλέγω ὅτι χάρις εἰς σὲ ὄχι μόνον οἱ ἄνθρωποι θὰ γίνουν δοῦλοι του, ἀλλὰ θὰ ἐπηρεασθοῦν καὶ ἄλλα ὄντα. Καὶ τὰ θηρία, ποὺ ζοῦν ἔξω εἰς τοὺς ἀγρούς, καὶ τὰ κατοικίδια ζῶα καὶ τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ μὲ τὴν ἰδικήν σου δύναμιν θὰ ζοῦν πλέον, ἁπλῶς καὶ μόνον διὰ νὰ ἐξυπηρετοῦν τὸν Ναβουχοδονόσορα καὶ ὅλον τὸν οἶκον του.

Διότι ἡμεῖς ἠκούσαμεν τὴν σοφίαν σου καὶ τὰς εὐφυεῖς ἐπινοήσεις τῆς διανοίας σου. Ἔγινε γνωστὸν εἰς ὅλην τὴν γῆν, ὅτι σὺ μόνος εἶσαι ἀγαθὸς εἰς ὅλην τὴν βασιλείαν καὶ δυνατὸς εἰς τὴν γνῶσιν καὶ ἀξιοθαύμαστος εἰς τὴν στρατιωτικήν τέχνην τοῦ πολέμου.

Τὰ λέγω αὐτά, διότι ἔχομεν ἀκούσει πολλὰ διὰ τὴν σοφίαν σου καὶ διὰ τὰ ἔξυπνα σχέδια τοῦ πνεύματός σου. Ἔχει γνωστοποιηθῆ εἰς ὅλην τὴν γῆν ὅτι σὺ μόνος εἶσαι ὁ πλέον ἱκανὸς εἰς ὅλον τὸ βασίλειον τῶν Ἀσσυρίων, δυνατὸς εἰς τὴν γνῶσιν καὶ ἀξιοθαύμαστος εἰς τὰ στρατιωτικὰ καὶ τὰ τεχνάσματα τοῦ πολέμου.

Ἐπὶ πλέον ἐπληροφορήθημεν καὶ ὅλα τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ὁ Ἀχιὼρ ἐλάλησε κατὰ τὴν συνεδρίαν σου, ἐμάθαμεν ὅλους τοὺς λόγους αὐτοῦ καὶ οἱ ἄνδρες τῆς Βαιτυλούα τὸν περιποιήθησαν, διότι αὐτὸς ἀνήγγειλεν εἰς αὐτούς, ὅσα εἶχεν εἴπει πρὸς σέ.

Νὰ εἴπω τώρα κάτι καὶ ὡς πρὸς αὐτό, ποὺ σοῦ εἶπεν ὁ Ἀχιὼρ κατὰ τὴν συνεδρίασίν σου μὲ τοὺς ἀξιωματικούς σου. Πρέπει νὰ ξέρῃς ὅτι ἔχομεν μάθει αὐτὰ ποὺ σοῦ εἶπε, διότι τὸν περιποιήθηκαν οἱ ἄνδρες τῆς Βαιτυλούας καὶ τοὺς ἀνέφερεν ὅλα, ὅσα σοῦ εἶπε.

Διὰ τοῦτο, δέσποτα κύριε, μὴ ἀντιπαρέλθῃς καὶ καταφρονήσῃς τὸν λόγον του, ἀλλὰ κατάθεσέ τον βαθειὰ μέσα εἰς τὴν καρδιά σου, διότι εἶναι ἀληθής. Οἱ Ἰσραηλῖται τοῦ γένους μου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τιμωρηθοῦν, οὔτε θὰ ὑπερισχύσῃ ἐναντίον αὐτῶν ρομφαία, ἐὰν δὲν ἁμαρτήσωσι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ των.

Λέγω λοιπόν, δεέσποτα κύριε, ὅτι δὲν πρέπει νὰ παραθεωρήσῃς τὰ λόγια του. Ἀντιθέτως νὰ τὰ βάλῃς εἰς τὴν καρδίαν σου, διότι εἶναι ἀληθινά. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ λαός μας εἶναι ἀδύνατον νὰ τιμωρηθῇ καὶ νὰ νικηθῇ ἀπὸ ὁποιανδηήποτε ρομφαίαν ἐχθροῦ, ποὺ στρέφεται ἐναντίον των, ἐὰν δὲν ἔχουν ἁμαρτήσῃ προηγουμένως ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ των.

Καὶ τώρα, διὰ νὰ μὴ ἀπέλθῃ ὁ κύριός μου ἄπρακτος καὶ γνωρίσῃ ἀποτυχίαν, διὰ νὰ ἐπιπέσῃ δὲ θάνατος ἐναντίον ὅλων αὐτῶν, πρέπει νὰ παρασυρθοῦν αὐτοὶ εἰς κάποιο ἁμάρτημα, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ παροργίσουν τὸν Θεόν των. Καὶ θὰ τὸν παροργίσουν, ὅταν διαπράξουν ἀτόπημα.

Καὶ τώρα, διὰ νὰ μὴ ἀποτύχῃ ὁ κύριός μου καὶ γυρίσῃ ἄπρακτος, καὶ διὰ νὰ πέσῃ ὁ θάνατος ἐναντίον ὅλων αὐτῶν τῶν Ἰουδαίων, ἔκαμε τὴν ἐμφάνισίν της καὶ τοὺς κατέλαβεν ἡ ἁμαρτία, μὲ τὴν ὁποίαν ἐξοργίζουν τὸν Θεόν των, κάθε φορὰν ποὺ τὴν διαπράττουν!

Ἐπειδὴ δὲ ἔλειψαν πλέον ἀπὸ αὐτοὺς τὰ φαγητά, τὸ δὲ νερὸ εἶναι πολὺ σπάνιον, ἀπεφάσισαν νὰ βάλουν χέρι εἰς τὰ κτήνη των καὶ εἰς ὅλα ἐκεῖνα τὰ ζῶα, τὰ ὁποῖα ὁ Θεός ἀπηγόρευσεν εἰς αὐτούς, διὰ τῶν νόμων του, νὰ τρώγουν, αὐτὰ λοιπὸν ἀπεφάσισαν αὐτοὶ νὰ τὰ φάγουν.

Ἀπεφάσισαν μάλιστα ἤδη τὴν διάπραξίν της. Ἐπειδὴ ἑξαντλήθηκαν ὅλα τὰ τρόφιμά των καὶ ἔγινε σπάνιον εἶδος τὸ νερό, ἐπῆραν ἀπόφασιν νὰ σφάξουν καὶ νὰ φάγουν τὰ κατοικίδια ζῶα των καὶ ἐσκέφθηκαν νὰ καταναλώσουν ὅλα, ὅσα τοὺς ἀπηγόρευε νὰ τρώγουν μὲ συγκεκριμένας ἐντολάς Του ὁ Θεός.

Ἀλλὰ καὶ τὰς ἀπαρχὰς τῶν σιτηρῶν καὶ τὰ δέκατα τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου, τὰ ὁποῖα εἶχαν προορίσει νὰ τὰ παραδώσουν εἰς τοὺς ἱερεῖς, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐνώπιον τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ μας, ἀπεφάσισαν νὰ τὰ καταναλώσουν· αὐτὰ διὰ τὰ ὁποῖα ἀπηγορεύετο καὶ νὰ θέσουν κἂν ἐπάνω των τὰ χέρια των οἱ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ.

Ἀπεφάσισαν ἐπίσης νὰ καταναλώσουν καὶ τὰς ἀπαρχάς, τὰ πρῶτα δηλαδὴ σιτάρια ποὺ ἀπέδωσαν τὰ χωράφια των, καθὼς καὶ τὸ ἓν δέκατον ἀπὸ τὸ κρασὶ καὶ τὸ λάδι των, τὰ ὁποῖα εἶχαν ξεχωρίσει καὶ τὰ ἐφύλασσαν ὡς προσφορὰν εἰς τοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι στέκουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ προσφέρουν τὰς θυσίας εἰς τὸν Ναόν. Ὅλα αὐτὰ εἶναι πράγματα ἱερὰ καὶ δὲν ἔπρεπε οὔτε νὰ τὰ ἐγγίσῃ μὲ τὰ χέρια του κάποιος ἀπὸ τὸν λαόν, ποὺ δὲν ἦτο ἱερεύς.

Ἀκόμη αὐτοὶ ἔστειλαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἄνδρας, διὰ νὰ ζητήσουν καὶ λάβουν ἀπὸ τὴν γερουσίαν τὴν ἄδειαν νὰ κάμουν αὐτὰς τὰς παρανομίας, διότι καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ ἔπραξαν τὸ ἴδιον.

Ἔστειλαν μάλιστα ἀνθρώπους των εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ φέρουν τὴν ἔγκρισιν τῆς γερουσίας δι’ αὐτὴν τὴν παρανομίαν, διότι καὶ ἐκεῖνοι ἐκεῖ ἔκαμαν τὰ ἴδια.

Ἀμέσως δὲ μόλις ἀναγγελθῇ εἰς αὐτοὺς ἡ ἄδεια τῆς παρανομίας καὶ ὑποπέσουν εἰς τὴν παρανομίαν αὐτήν, τότε θὰ παραδοθοῦν οἱ Ἰσραηλῖται πρὸς καταστροφήν, τὴν ἰδίαν ἐκείνην ἡμέραν.

Μόλις λοιπὸν τοὺς δοθῇ τὸ σύνθημα καὶ προχωρήσουν εἰς τὴν παρανομίαν, ποὺ ἀπεφάσισαν, καὶ τὴν διαπράξουν, θὰ σοῦ τοὺς παραδώσῃ ὁ Κύριος διὰ νὰ τοὺς ἐξοντώσῃς κατὰ τὴν ἰδίαν ἡμέραν.

Ὅθεν ἐγώ, ἡ δούλη σου, ἐπειδὴ ἔμαθα ὅλα αὐτά, ἐδραπέτευσα ἀπὸ αὐτούς. Καὶ ὁ Θεὸς μὲ ἔστειλε νὰ ἐπιτελέσω μαζῆ μὲ σὲ ἔργα, διὰ τὰ ὁποῖα θὰ ἐκπλαγοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅσοι θὰ τὰ μάθουν.

Δι’ αὐτὸ καὶ ἐγώ, ἡ δούλη σου, ὅταν τὰ ἔμαθα αὐτά, ἐδραπέτευσα ἀπὸ αὐτούς. Μὲ ἔστειλε δὲ ὁ Θεὸς διὰ νὰ κάμω μαζί σου πράγματα, διὰ τὰ ὁποῖα θὰ θαυμάσῃ ὅλη ἡ οἰκουμένη, ὅλοι, ὅσοι θὰ τὰ ἀκούσουν.

Θὰ κατορθώσω δὲ αὐτά, διότι ἐγὼ ἡ δούλη σου εἶμαι εὐσεβὴς καὶ λατρεύω νύκτα καὶ ἡμέραν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ τώρα θὰ μένω πλησίον σου, κύριέ μου, θὰ ἐξέρχωμαι ὅμως τὴν νύκτα εἰς κάποιαν φάραγγα, θὰ προσεύχωμαι εἰς τὸν Θεόν μου, ὁ ὁποῖος θὰ μοῦ πῇ πότε οἱ ἰσραηλῖται διέπραξαν αὐτὰ τὰ ἁμαρτήματα.

Πρέπει νὰ ξέρῃς ὅτι ἐγώ, ἡ δούλη σου, εἶμαι γυναῖκα θεοσεβὴς καὶ λατρεύω ἡμέραν καὶ νύκτα τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ τώρα πλέον, κύριέ μου, ἀπεφάσισα νὰ μένω κοντά σου. Θέλω ὅμως νὰ βγαίνω, ἡ δούλη σου, τὴν νύκτα εἰς τὸ φαράγγι διὰ νὰ προσεύχωμαι εἰς τὸν Θεόν. Εἶμαι δὲ βεβαία ὅτι θὰ μὲ ἐνημερώσῃ ὁ Κύριος διὰ τὸ πότε θὰ κάμουν αὐτοὶ τὴν ἀρχὴν τῶν παρανομημάτων των, ποὺ σοῦ εἶπα προηγουμένως.

Ἐγὼ δὲ θὰ ἔλθω ἀμέσως, νὰ καταστήσω εἰς σὲ γνωστὸν τοῦτο. Τότε δὲ σὺ θὰ ἐκστρατεύσῃς μὲ ὅλον τὸν στρατόν σου καὶ κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀντισταθῇ ἐναντίον σου.

Θὰ ἔλθω λοιπὸν τότε ἀμέσως πρὸς σὲ καὶ θὰ σοῦ τὸ εἴπω, ὁπότε θὰ βγῇς ἐναντίον των μὲ ὅλην τὴν δύναμίν σου καὶ δὲν θὰ τολμήσῃ κανείς των νὰ σοῦ ἀντισταθῇ.

Ἐγὼ τότε θὰ σὲ ὁδηγήσω διὰ μέσου τῆς Ἰουδαίας ἕως εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ θὰ τοποθετήσω τὸν θρόνον σου ἐν μέσῳ αὐτῆς. Θὰ ὁδηγήσῃς τοὺς Ἰσραηλίτας ὡσὰν πρόβατα, εἰς τὰ ὁποῖα δὲν ὑπάρχει πλέον ποιμήν. Οὔτε σκυλὶ θὰ γρυλίσῃ μὲ τὴν γλῶσσαν του ἐναντίον σου. Αὐτὰ ἔγιναν εἰς ἐμὲ γνωστὰ δι’ ἀποκαλύψεως καὶ ἔχω ἀποσταλῇ νὰ τὰ ἀναγγείλω καὶ εἰς σέ».

Θὰ σὲ ὁδηγήσω δὲ ἐγὼ διὰ μέσου τῆς Ἰουδαίας, ἕως ὅτου φθάσωμεν ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ θὰ βάλω τὸν θρόνον σου εἰς τὸ μέσον τῆς Ἱερουσαλήμ. Θὰ τοὺς σύρῃς δὲ σὰν πρόβατα, ποὺ δὲν ἔχουν ποιμένα. Καὶ δὲν θὰ γρυλίσῃ οὔτε σκυλὶ μὲ τὴν γλῶσσαν του ἐμπρός σου. Θὰ γίνουν ὅλα, ὅπως σοῦ τὰ λέγω, διότι μοῦ τὰ εἶπε καὶ μοῦ τὰ ἀπεκάλυψεν ἀπὸ πρὶν ὁ Κύριος καὶ ἔχω ἀποσταλῇ ἀπὸ Ἐκεῖνον διὰ νά σοῦ τὰ ἀνακοινώσω».

Αὐτοὶ οἱ λόγοι ἤρεσαν εἰς τὸν Ὀλοφέρνην καὶ εἰς ὅλους τοὺς αὐλικούς του. Ἐθαύμασαν δὲ τὴν σοφίαν αὐτῆς τῆς γυναικὸς καὶ εἶπαν·

Τὰ λόγια της αὐτὰ ἄρεσαν ἰδιαιτέρως εἰς τὸν Ὀλοφέρνην καὶ εἰς ὅλους τοὺς αὐλικούς του. Ἐθαύμασαν δὲ διὰ τὴν σοφίαν της καὶ εἶπαν:

«Ἄλλη γυνή, τόσον ὡραία εἰς τὸ πρόσωπον καὶ μὲ τόσον σοφοὺς λόγους, ὅπως αὐτή, δὲν ὑπάρχει ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρον τῆς γῆς μέχρι τὸ ἄλλο».

«Δὲν ὑπάρχει ἀπ’ ἄκρου ἕως ἄκρου τῆς γῆς τέτοια γυναῖκα σὰν καὶ αὐτήν, τόσον ὡραία εἰς τὸ πρόσωπον καὶ τόσον συνετὴ εἰς τὰ λόγια».

Ὁ Ὀλοφέρνης ἀπήντησε πρὸς αὐτήν· «πολὺ καλὰ ἔκαμεν ὁ Θεός, ποὺ σὲ ἔστειλε πρὸ τοῦ λαοῦ σου, διὰ νὰ περιέλθῃ εἰς τὰ χέρια μας ἡ νίκη, ἡ δὲ ἀπώλεια καὶ ὁ ὄλεθρος εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατεφρόνησαν τὸν κύριόν μου, τὸν Ναβουχοδονόσορα.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὴν ὁ Ὀλοφέρνης: «Ἔκαμε πολὺ καλὰ ὁ Θεός, ποὺ σὲ ἔστειλε πρὸ τοῦ λαοῦ, διὰ νὰ γίνῃ ἡ παρουσία σου ἀφορμὴ δυνάμεως διὰ τὰ χέρια μας καὶ καταστροφῆς δι’ αὐτούς, ποὺ περιφρόνησαν τὸν κύριόν μου Ναβουχοδονόσορα.

Καὶ τώρα πρέπει νὰ ὁμολογήσω ὅτι σὺ εἶσαι ὡραία κατὰ τὴν μορφὴν καὶ σοφὴ εἰς τοὺς λόγους σου. Ἐὰν λοιπὸν κάμῃς ὅπως εἶπες, ὁ Θεός σου θὰ εἶναι Θεός μου καὶ σὺ θὰ ἐγκατασταθῇς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ναβουχοδονόσορος καὶ θὰ γίνῃς ὀνομαστὴ εἰς ὅλην τὴν γῆν».

Σοῦ λέγω λοιπὸν τώρα ὅτι εἶσαι πολὺ χαριτωμένη εἰς τὴν ὄψιν σου καὶ πολὺ καλὴ εἰς τὰ λόγια σου. Ἐὰν κάμῃς αὐτά, ποὺ μοῦ εἶπες, ὁ Θεός σου θὰ γίνῃ καὶ Θεός μου. Θὰ καθήσῃς δὲ μὲ τιμᾷς καὶ σὺ εἰς τὸ ἀνάκτορον τοῦ βασιλέως Ναβουχοδονόσορος καὶ τὸ ὄνομά σου θὰ δοξασθῇ εἰς ὅλην τὴν γῆν».

Κατόπιν ὁ Ὀλοφέρνης διέταξε νὰ ὁδηγήσουν αὐτὴν ἐκεῖ, ὅπου ἦσαν ἀποτεθειμένα καὶ φυλαγμένα τὰ ἀργυρᾶ κοσμήματα καὶ σκεύη. Διέταξε δὲ νὰ στρώσουν κατὰ γῆς δι’ αὐτὴν στρώματα παραγεμισμένα καὶ νὰ τρώγῃ ἀπὸ τὰ ἐκλεκτὰ φαγητὰ τὰ ἰδικά του καὶ νὰ πίνῃ ἀπὸ τὸν ἰδικόν του οἶνον.

Διέταξε μετὰ ταῦτα ὁ Ὀλοφέρνης νὰ ὁδηγήσουν τὴν Ἰουδὶθ εἰς τὸν χῶρον, ὅπου ἐφυλάσσοντο τὰ ἀσημένια σκεύη του, καὶ ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ τῆς στρώσουν τὸ τραπέζι, διὰ νὰ φάγῃ ἀπὸ τὰ φαγητά του καὶ νὰ πιῇ ἀπὸ τὸ κρασί του.

Ἡ Ἰουδὶθ ὅμως ἀπήντησε· «Δὲν θὰ φάγω ἀπὸ αὐτά, διὰ νὰ μὴν παραβῶ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ θὰ φάγω ἀπὸ τὰ φαγητὰ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐγὼ ἐφρόντισα νὰ φέρω μαζῆ μου».

Ἡ Ἰουδὶθ ὅμως εἶπε: «Δὲν πρόκειται νὰ φάγω ἀπὸ αὐτὰ τὰ φαγητά, διὰ νὰ μὴ προσκρούσω εἰς τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ μου καὶ παραβῶ τὸ θέλημά Του. Θὰ φάγω ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἔφερα μαζί μου».

Ἠρώτησε δὲ αὐτὴν ὁ Ὀλοφέρνης, «ἐὰν ὅμως ἐξαντληθοῦν τὰ φαγητὰ ποὺ ἔφερες μαζῆ σου, ἀπὸ ποὺ θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ προμηθευθῶμεν καὶ νὰ σοῦ φέρωμεν ὅμοια μὲ αὐτά; Διότι μεταξὺ ἡμῶν δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἀπὸ τὸ ἰδικόν σου ἔθνος».

Καὶ ὁ Ὀλοφέρνης τῆς εἶπε: «Καὶ ἐὰν τελειώσουν τὰ τρόφιμα, ποὺ ἔφερες μαζί σου, ἀπὸ ποῦ θὰ σοῦ φέρωμεν διὰ νὰ σοῦ δώσωμεν ἴδια φαγητὰ μὲ αὐτά; Μαζί μας δὲν ὑπάρχει κανεὶς ὁμοεθνής σου, ποὺ νὰ ξέρῃ τί τρώγετε σεῖς».

Ἡ Ἰουδὶθ τοῦ ἀπήντησεν· «Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν σου, κύριε, ὅτι ἐγὼ ἡ δούλη σου δὲν θὰ προφθάσῃ νὰ ἐξαντλήσῃ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔφερα μαζῆ μου, ἕως ὅτου ὁ Κύριος διὰ τῆς χειρός μου πραγματοποιήσῃ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀπεφάσισε».

Καὶ ἡ Ἰουδὶθ τοῦ ἀπεκρίθη: «Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν σου, κύριέ μου, ὅτι δὲν θὰ προλάβω νὰ καταναλώσω ἐγώ, ἡ δούλη σου, τὰ φαγητά, ποὺ ἐπῆρα μαζί μου, μέχρι τότε ποὺ θὰ πραγματοποιήσῃ ὁ Κύριος μὲ τὸ χέρι μου ὅσα ἀπεφάσισε».

Οἱ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνου τὴν ὡδήγησαν εἰς τὴν σκηνήν, ὅπου ἐκοιμήθη μέχρι τοῦ μεσονυκτίου. Κατὰ τὸ γλυκοχάραμα ἐξύπνησε

Μετὰ τὴν συζήτησιν αὐτὴν ὡδήγησαν τὴν Ἰουδὶθ οἱ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνους εἰς τὴν σκηνήν, ποὺ τοὺς εἶπεν ὁ κύριός των, καὶ ἐκοιμήθη ἐκεῖ μέχρι τὰ μεσάνυχτα. Πρὶν δὲ χαράξῃ ἡ ἑπομένη ἡμέρα, κατὰ τὴν ὥραν ποὺ ἐφύλασσεν ἡ τελευταία νυκτερινὴ βάρδια τῶν φρουρῶν, ἐσηκώθη ἀπὸ τὸ κρεββάτι της,

καὶ ἔστειλε πρὸς τὸν Ὀλοφέρνην λέγουσα, ἂς δώσῃ διαταγὴν ὁ κύριός μου νὰ ἀφήσουν ἐμὲ τὴν δούλην σου νὰ ἐξέλθω διὰ τὴν προσευχήν μου.

καὶ ἔστειλε κάποιον δοῦλον εἰς τὸν Ὀλοφέρνην καὶ τοῦ εἶπε: «Διάταξε σύ, ὁ κύριός μου, νὰ μὲ ἀφήσουν τὴν δούλην σου, νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ στρατόπεδον διὰ νὰ προσευχηθῶ».

Ὁ Ὀλοφέρνης διέταξε τοὺς σωματοφύλακάς του νὰ μὴ τὴν ἐμποδίζουν. Ἡ Ἰουδὶθ ἔμεινεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων τρεῖς ἡμέρας. Κάθε νύκτα ἐξήρχετο εἰς τὴν φάραγγα Βαιτυλούα καί, ὅπως ἐσυνήθιζαν οἱ Ἰσραηλῖται πρὸ τῆς προσευχῆς, ἐλούετο εἰς πηγὴν ὕδατος ποὺ εὑρίσκετο πλησίον τοῦ στρατοπέδου τῶν Ἀσσυρίων.

Καὶ ὁ Ὀλοφέρνης διέταξεν ἀμέσως τοὺς σωματοφύλακάς του νὰ μὴ τὴν ἐμποδίζουν. Ἔμεινε δὲ ἡ Ἰουδὶθ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας εἰς τὴν σκηνὴν ἐκείνην καὶ ἔβγαινε κάθε βράδυ εἰς τὸ φαράγγι τῆς Βαιτυλούας καὶ ἐλούετο εἰς τὴν πηγὴν τοῦ ὕδατος, ποὺ ὑπῆρχε δίπλα εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων.

Κάθε δὲ φοράν, ποὺ ἀνέβαινεν ἀπὸ τὸ λουτρόν, παρακαλοῦσε Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ νὰ κατευοδώσῃ τὰς προσπαθείας της διὰ τὴν περιφρούρησιν καὶ τὴν σωτηρίαν τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ του.

Ὅταν δὲ ἔβγαινεν ἀπὸ τὰ νερὰ ἐκεῖ εἰς τὸ φαράγγι, ἱκέτευε τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ νὰ κατευοδώσῃ Ἐκεῖνος τὸ σχέδιόν της, διὰ νὰ σωθοῦν καὶ δοξασθοῦν τὰ τέκνα τοῦ λαοῦ Του.

Ὅταν δὲ καθαρὰ ἐπέστρεφεν, ἔμενεν εἰς τὴν σκηνήν της, μέχρις ὅτου τῆς ἔφεραν τὴν τροφήν της κατὰ τὴν ἑσπέραν.

Καὶ ἀφοῦ ἐγύριζε μέσα εἰς τὸ στρατόπεδον καθαρή, συμφώνως πρὸς τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου, παρέμενεν εἰς τὴν σκηνήν της, ἕως ὅτου τῆς προσέφερεν ἡ δούλη της τὸ φαγητόν της, πρᾶγμα ποὺ ἐγίνετο κατὰ τὸ βράδυ.

Ὅταν ἔφθασεν ἡ τετάρτη ἡμέρα, ὁ Ὀλοφέρνης παρέθεσε συμπόσιον εἰς τοὺς δούλους του μόνον καὶ δὲν ἐκάλεσε εἰς αὐτὸ κανένα ἄλλον ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός του.

Κατὰ δὲ τὴν τετάρτην ἡμέραν ἔκαμε συμπόσιον ὁ Ὀλοφέρνης, ὅπου παρεκάθησαν μόνον οἱ δοῦλοι του. Δὲν ἐκάλεσεν εἰς τὸ συμπόσιον αὐτὸ κανένα ἄλλον ἀπὸ τοὺς ἀξιωματούχους του.

Εἶπεν δὲ εἰς τὸν Βαγώαν τὸν εὐνοῦχον του, ὁ ὁποῖος ἦτο προϊστάμενος εἰς ὅλα τὰ εἰς αὐτὸν ἀνήκοντα. «Πήγαινε καὶ πεῖσε τὴν Ἑβραίαν αὐτὴν γυναῖκα, ἡ ὁποία εὑρίσκεται πλησίον σου, νὰ ἔλθῃ κοντά μας νὰ φάγῃ καὶ νὰ πίῃ μαζῆ μας.

Εἶπε δὲ πρὸς τὸν εὐνοῦχον Βαγώαν, ὁ ὁποῖος ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ προσωπικοῦ καὶ ἐφρόντιζε διὰ τὰ ὑπάρχοντα τοῦ Ὀλοφέρνους: «Πήγαινε καὶ φρόντισε νὰ πείσῃς τὴν Ἑβραίαν γυναῖκα, ποὺ μένει δίπλα σου, νὰ ἔλθῃ κοντά μας καὶ νὰ φάγῃ καὶ νὰ πιῇ μαζί μας.

Διότι θὰ εἶναι ἐντροπή μας, ἐὰν ἀντιπαρέλθωμεν μὲ ἀδιαφορίαν μίαν τέτοιαν γυναῖκα καὶ δὲν ἔλθωμεν εἰς ἕνωσιν μὲ αὐτήν. Ἐὰν δὲν κατορθώσωμεν νὰ τὴν προσελκύσωμεν, αὐτὴ ἡ ἰδία θὰ μᾶς ἐμπαίξῃ καὶ θὰ μᾶς εἰρωνευθῇ».

Θὰ εἶναι ἐντροπή μας, ἐὰν ἀδιαφορήσωμεν διὰ μίαν τέτοιαν γυναῖκα καὶ δὲν ἐνωθῶμεν μαζί της. Ἐὰν δὲν τὴν τραβήξωμεν κοντά μας, θὰ γελάσῃ εἰς βάρος μας».

Ὁ Βαγώας ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνου, εἰσῆλθεν εἰς τὴν σκηνὴν τῆς Ἰουδὶθ καὶ τῆς εἶπε· «σύ, ἡ ὡραία καὶ καλὴ δούλη, δὲν πρέπει νὰ βραδύνῃς νὰ ἔλθῃς πρὸς τὸν κύριόν μου, νὰ τιμηθῇς καὶ νὰ δοξασθῇς ἀπὸ αὐτόν, νὰ πίῃς μαζῆ μας εὐφρόσυνον οἶνον καὶ νὰ γίνῃς ἔτσι τιμητικῶς σὰν μία ἀπὸ τὰς θυγατέρας τῶν Ἀσσυρίων, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται εἰς τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα τοῦ Ναδουχοδονόσορος».

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκεν ὁ Βαγώας ἀπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνους, ἐμβῆκεν εἰς τὴν σκηνὴν τῆς Ἰουδὶθ καὶ τῆς εἶπε: «Μὴ καθυστερήσῃς σύ, ἡ καλὴ καὶ ὡραία δούλη, νὰ ἔλθῃς πρὸς τὸν κύριόν μου, διὰ νὰ τιμηθῇς καὶ δοξασθῇς ἐμπρός του. Ἔλα νὰ πιῇς μαζί μας κρασὶ καὶ νὰ εὐφρανθῇς, ὥστε νὰ γίνῃς κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν σὰν μία κόρη τῶν Ἀσσυρίων, σὰν ἐκείνας ποὺ ζοῦν εἰς τὸ παλάτι τοῦ Ναβουχοδονόσορος».

Ἡ Ἰουδίθ τοῦ ἀπήντησε· «καὶ ποιὰ εἶμαι ἐγώ, ἡ ὁποία θὰ ἠμπορέσω νὰ φέρω ἀντίρρησιν εἰς τὸν κύριόν μου; Κάθε τί ποὺ εἶναι εἰς αὐτὸν ἀρεστόν, ἐγὼ θὰ τὸ ἐκτελέσω ἀμέσως. Καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ χαρά μου μέχρι τῆς ἡμέρας τοῦ θανάτου μου»,

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ἡ Ἰουδίθ: «Καὶ ποιὰ εἶμαι ἐγώ, ποὺ θὰ εἴπω ὄχι εἰς τὸν κύριόν μου; Ἀντιθέτως εἶμαι ἑτοίμη νὰ σπεύσω καὶ νὰ κάμω ἀμέσως κάθε τι, ποὺ τὸν εὐχαριστεῖ. Αὐτὸ μάλιστα θὰ εἶναι ἡ χαρά μου ἕως τὴν ἡμέραν τοῦ θανάτου μου».

Ἐσηκώθη, ἐστολήσθη μὲ τὰ πλούσια ἐνδύματά της καὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα γυναικεῖα της κοσμήματα. Ἡ δὲ δούλη της ἦλθε καὶ ἔστρωσε κάτω δι’ αὐτὴν ἀπέναντι ἀπὸ τὸν Ὀλοφέρνην τοὺς τάπητας, τοὺς ὁποίους εἶχε πάρει ἀπὸ τὸν Βαγώαν διὰ τὴν καθημερινήν της χρῆσιν, ὅταν, κατακλινομένη ἐπάνω εἰς αὐτούς, ἔτρωγε.

Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη, ἐστολίσθη μὲ τὴν ἐνδυμασίαν της καὶ μὲ ὅλα τὰ γυναικεῖα στολίδια της. Ἦλθε καὶ ἡ δούλη της μαζί της καὶ ἔστρωσε κάτω δι’ αὐτήν, ἀπέναντι ἀπὸ τὸν Ὀλοφέρνην, τὰ χαλιά, ποὺ ἐπῆρε ἀπὸ τὸν Βαγώαν διὰ νὰ τὰ χρησιμοποιῇ διὰ τὴν καθημερινήν της διατροφήν, ἐκεῖνα δηλαδὴ εἰς τὰ ὁποῖα ἑξάπλωνε διὰ νὰ τρώγῃ, ὅπως συνήθιζαν εἰς τὴν Ἀνατολήν.

Ἡ Ἰουδὶθ εἰσῆλθε καὶ κατεκλίθη ἐπάνω εἰς τοὺς τάπητας. Ἡ καρδία τοῦ Ὀλοφέρνου ἄναψε δι’ αὐτὴν καὶ ὅλον του τὸ ἐσωτερικὸν ἐσαλεύθη καὶ κατελήφθη ἀπὸ σφοδρὰν ἐπιθυμίαν νὰ ἔλθῃ εἰς ἕνωσιν μὲ αὐτήν. Προσπαθοῦσε, ἄλλωστε, νὰ εὕρῃ τὴν κατάλληλον περίστασιν, διὰ νὰ τὴν ἀπατήσῃ ἀπὸ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν τὴν εἶδε.

Ὅταν δὲ ἐμβῆκεν εἰς τὴν σκηνὴν καὶ ἐπῆρε τὴν θέσιν της διὰ τὸ φαγητόν, ἐταράχθη ἡ καρδία τοῦ Ὀλοφέρνους δι’ αὐτήν. Ἐσαλεύθη τὸ πνεῦμα του καὶ ἐκυριεύθη ἀπὸ σφοδροτάτην ἐπιθυμίαν νὰ ἑνωθῇ μαζί της. Ἀπὸ καιρὸν μάλιστα, ἀπὸ τὴν ἡμέραν δηλαδὴ ποὺ τὴν εἶδεν, ἐζητοῦσε τὴν εὐκαιρίαν καὶ ἐπερίμενε τὴν κατάλληλον ὥραν διὰ νὰ τὴν ἀπατήσῃ.

Ὁ Ὀλοφέρνης εἶπε πρὸς αὐτήν· «πίε λοιπόν, καὶ εὐθύμησε καὶ σὺ μαζῆ μας».

Καὶ εἶπε πρὸς τὴν Ἰουδὶθ ὁ Ὀλοφέρνης: «Πιὲς λοιπὸν καὶ δοκίμασε εὐφροσύνην μαζί μας!»

Ἡ Ἰουδὶθ τοῦ ἀπήντησε· «ναί, θὰ πίω κύριέ μου, διότι σήμερον ἡ ζωή μου θὰ δοξασθῇ, περισσότερον ἀπὸ ὅλας τὰς ἄλλας ἡμέρας ἀπὸ τῆς γεννήσεώς μου καὶ ἐντεῦθεν».

Ἡ δὲ Ἰουδὶθ ἀπεκρίθη: «Θὰ πιῶ ὁπωσδήποτε, κύριε, διότι δι’ ἐμὲ ἡ σημερινὴ ἡμέρα εἶναι ἡ ποιὸ ἔνδοξη ἡμέρα τῆς ζωῆς μου, ἀπὸ τότε ποὺ ἐγεννήθηκα».

Αὐτή, λοιπόν, ἐπῆρε, ἔφαγε καὶ ἔπιεν ἐνώπιον τοῦ Ὀλοφέρνου ἀπὸ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶχεν ἑτοιμάσει δι’ αὐτὴν ἡ δούλη της.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρεν ὅσα τῆς ἑτοίμασεν ἡ δούλη της ἔφαγε καὶ ἤπιε ἐμπρός του.

Ὁ Ὀλοφέρνης ηὐφράνθη ἀπὸ αὐτὴν τόσον πολύ, ὥστε ἔπιε πολὺν οἶνον, ὅσον δὲν εἶχε πίει ποτὲ καμμίαν ἄλλην ἡμέραν ἀπὸ τότε ποὺ ἐγεννήθηκε.

Ὁ δὲ Ὀλοφέρνης ἔνοιωσε πολλὴν χαρὰν ἐξ αἰτίας της καὶ ἤπιε πάρα πολὺ κρασί. Ἤπιε τόσον, ὄσο ποτὲ ἄλλοτε, εἰς καμμίαν ἡμέραν τῆς ζωῆς του, ἀφ’ ὅτου ἐγεννήθη.

Ὅταν δὲ ἐπροχώρησεν ἡ νύκτα, ἔσπευσαν οἱ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνου νὰ ἀποχωρήσουν εἰς τὰς σκηνάς των. Ὁ δὲ Βαγώας ἔκλεισε τὴν σκηνὴν ἀπέξω καὶ ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ κυρίου του τοὺς παρευρισκομένους γύρω. Ἐκεῖνοι μετέβησαν εἰς τὰς σκηνάς των πρὸς ὕπνον, ἐπειδὴ ἦσαν κατάκοποι, διότι εἶχε παραταθῆ ἐπὶ πολὺ ἡ μεγάλη οἰνοποσία.

Ὅταν δὲ ἐβράδυασε, ἐφρόντισαν ἀμέσως οἱ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνους νὰ φύγουν ἀπὸ ἐμπρός του καὶ νὰ ὑπάγῃ καθένας εἰς τὴν θέσιν του. Ὁ δὲ Βαγώας ἔκλεισε καλὰ τὴν σκηνὴν τοῦ ἀρχιστρατήγου ἀπὸ ἔξω καὶ ἀπεμάκρυνεν ὅσους ἔστεκαν ἐμπρὸς εἰς τὸν κύριόν του. Καὶ ἔφυγαν πλέον αὐτοὶ διὰ νὰ κοιμηθοῦν, διότι ὅλοι ἦσαν πολὺ κουρασμένοι, ἐπειδὴ εἶχε παραταθῇ πολὺ τὸ συμπόσιον καὶ ἡ οἰνοποσία.

Ἔμεινε δὲ μόνη ἡ Ἰουδὶθ εἰς τὴν σκηνήν, ὁ δὲ Ὀλοφέρνης εἶχεν ἐξαπλωθῆ εἰς τὴν κλίνην του, διότι ἦτο κατάβρεκτος ἀπὸ τὸν πολὺν οἶνον.

Ἔμεινε δὲ μόνη ἡ Ἰουδὶθ εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Ὁλοφέρνους, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἑξαπλωθῆ ἐν τῷ μεταξὺ εἰς τὸ κρεββάτι του, διότι ἀπὸ τὸ πολὺ κρασὶ εἶχαν βραχῆ καὶ τὰ ἐνδύματά του.

Ἡ Ἰουδὶθ εἶπεν εἰς τὴν δούλην της νὰ περιμένῃ ἔξω ἀπὸ τὸν κοιτῶνα της καὶ νὰ παραφυλάττῃ τὴν ἔξοδόν της. Διότι, εἶπεν, ὅπως ἔκαμνε τὰς προηγουμένας ἡμέρας, ἔτσι καὶ τώρα ἐπιθυμεῖ νὰ ἐξέλθῃ διὰ τὴν προσευχήν της. Καὶ εἰς τὸν Βαγώαν ἐπίσης εἶπε τὰ ἴδια λόγια.

Καὶ εἶπεν ἡ Ἰουδὶθ εἰς τὴν δούλην της νὰ σταθῇ ἔξω ἀπὸ τὴν σκηνήν, ὅπου ἐκοιμᾶτο, καὶ νὰ προσέχῃ τὴν ἔξοδόν της. Τῆς εἶπεν ὅτι θὰ ἔβγαινε διὰ τὴν προσευχήν της, ὅπως ἔκαμνε κάθε ἡμέραν. Τὰ ἴδια ἐπίσης εἶπε καὶ εἰς τὸν Βαγώαν.

Ὅταν ὅλοι ἔφυγαν ἀπὸ ἐμπρός της, καὶ εἰς τὸν κοιτῶνα τοῦ Ὀλοφέρνου δὲν ἔμεινε κανεὶς οὔτε μικρὸς οὔτε μεγάλος. Ἐσηκώθη ἡ Ἰουδίθ, ἐπλησίασε τὴν κλίνην τοῦ Ὀλοφέρνου, εἶπε ἀπὸ μέσα της πρὸς τὸν Θεόν· «ἐπίβλεψον, Κύριε, κατὰ τὴν ὥραν αὐτὴν εἰς τὰ ἔργα τῶν χειρῶν μου πρὸς δόξαν τῆς Ἱερουσαλήμ·

Ἔτσι ἔφυγαν ὅλοι ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ὀλοφέρνην καὶ δὲν ἔμεινε κανεὶς εἰς τὸν κοιτῶνα του, οὔτε μικρὸς οὔτε μεγάλος. Ἐστάθη λοιπὸν ἡ Ἰουδὶθ δίπλα εἰς τὸ κρεββάτι του καὶ εἶπε πρὸς τὸν Θεὸν ἀπὸ μέσα της: «Κύριε, Σὺ ποὺ εἶσαι ὁ Θεὸς κάθε δυνάμεως καὶ ἐξουσιάζεις τὰ πάντα, ρίξε τὸ βλέμμα Σου τὴν ὥραν αὐτὴν εἰς αὐτό, ποὺ θὰ κάμουν τὰ χέριά μου, ὥστε νὰ δοξασθῇ ἡ Ἱερουσαλήμ.

διότι τώρα εἶναι καιρὸς νὰ ἀναλάβῃς ὑπὸ τὴν προστασίαν σου καὶ νὰ σώσῃς τὴν κληρονομίαν σου, βοηθῶν ἐμὲ νὰ ἐκτελέσω τὸ ἔργον μου, διὰ νὰ συντρίψω τοὺς ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐπιτεθῇ ἐναντίον μας».

Τώρα εἶναι ὁ κατάλληλος καιρὸς διὰ νὰ βοηθήσῃς τὸν λαόν Σου, πού Σοῦ εἶναι ἀγαπητὸς σὰν κληρονομία Σου, καὶ νὰ συντελέσῃς, ὥστε αὐτό, ποὺ θὰ κάμω, νὰ γίνῃ ἡ καταστροφὴ τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπετέθησαν ἐναντίον μας».

Ἡ Ἰουδὶθ ἐπλησίασεν εἰς τὸν στύλον τῆς κλίνης, ὁ ὁποῖος ὑψώνετο ὑπεράνω ἀπὸ τὴν κεφαλὴν τοῦ Ὀλοφέρνου, ἐπῆρε ἀπὸ ἐκεῖ τὸ ξίφος του,

Καὶ ἀφοῦ ἐπλησίασεν εἰς τὸν στῦλον τῆς κλίνης, ποὺ ἦτο δίπλα εἰς τὸ κεφάλι τοῦ Ὁλοφέρνους, ἐπῆρε τὸ ξίφος, ποὺ ἐκρέμετο εἰς τὸν στῦλον.

ἐπλησίασε τὴν κλίνην του καὶ ἅρπαξε μὲ τὰ χέρια τὴν κόμην τῆς κεφαλῆς του καὶ εἶπε· «Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἐνίσχυσέ με κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν».

Ἐπλησίασε δὲ ἀκόμη περισσότερον εἰς τὸ κρεββάτι καί, ἀφοῦ ἅρπαξε τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς του, εἶπε: «Δυνάμωσέ με, Κύριε καὶ Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν».

Ἔπειτα δὲ ἐκτύπησε τὸν τράχηλον τοῦ Ὀλοφέρνου δύο φορὲς μὲ ὅλην της τὴν δύναμιν καὶ ἀπέκοψε ἀπὸ αὐτὸν τὴν κεφαλήν του.

Καὶ ἀφοῦ ἐκτύπησε μὲ τὸ ξίφος δύο φορὲς τὸν τράχηλόν του μὲ ὅλην τὴν δύναμίν της, ἀπέκοψε τὸ κεφάλι του ἀπὸ τὸ ὑπόλοιπον σῶμα του.

Ἐκύλισε τὰ πτῶμα ἀπὸ τὴν κλίνην κάτω καὶ ἀφήρεσε τὴν κουνουπιέραν ἀπὸ τοὺς στύλους της. Ἔπειτα δὲ ἀπὸ ὀλίγον ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν σκηνήν, καὶ παρέδωκε εἰς τὴν δούλην της τὴν κεφαλὴν τοῦ Ὀλοφέρνου.

Ἐκύλισεν ἐν συνεχείᾳ τὸ σῶμα του ἀπὸ τὸ στρῶμα καὶ ἐπῆρε μαζί της τὴν κουνουπιέραν, ποὺ ἐκρέμετο εἰς τοὺς στύλους. Καὶ ἐντὸς ὀλίγου ἐβγῆκεν ἀπὸ τὴν σκηνὴν καὶ παρέδωσεν εἰς τὴν δούλην της τὸ κεφάλι τοῦ Ὀλοφέρνους.

Ἐκείνη ἔβαλε τὴν κεφαλὴν εἰς τὸν σάκκον τῶν τροφίμων της. Ἔτσι δὲ ἐξῆλθον καὶ αἱ δύο μαζῆ, ἡ Ἰουδὶθ καὶ ἡ θεραπαινίς της, κατὰ τὴν συνήθειάν των διὰ τὴν προσευχήν. Ἐπέρασαν διὰ μέσου τοῦ στρατοπέδου, ἔκαμαν τὸν κύκλον τῆς φάραγγος ἐκείνης καὶ ἀνέβησαν εἰς τὸ ὄρος Βαιτυλούα καὶ ἦλθαν εἰς τὰς πύλας τῆς πόλεως.

Ἡ δὲ δούλη ἔβαλε τὸ κεφάλι εἰς τὸ σακκίδιον, ὅπου εἶχε τὰ τρόφιμα της. Καὶ ἐβγῆκαν μαζὶ καὶ αἱ δύο διὰ τὴν προσευχήν, ὅπως ἔκαμναν κατὰ τὰς προηγουμένας ἡμέρας. Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν μέσα ἀπὸ τὸ στρατόπεδον, ἐπῆραν κυκλικὸν δρόμον δίπλα ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ φαράγγι καὶ ἀνέβηκαν τὸ βουνὸν τῆς Βαιτυλούας καὶ ἔφθασαν ἐμπρὸς εἰς τὰς πύλας τῆς πόλεως.

Ἡ Ἰουδὶθ ἀπὸ μακρὰν ἐφώναξε τότε εἰς τοὺς θυρωρούς, ποὺ ἐφύλασσαν τὰς θύρας· «ἀνοίξατε, ἀνοίξατε ἀμέσως τὴν θύραν· μαζῆ μας εἶναι ὁ Θεός, διὰ νὰ καταστήσῃ γνωστὴν καὶ αἰσθητὴν τὴν δύναμίν του ὑπὲρ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τὴν ἰσχύν του ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν, ὅπως ἔκαμε σήμερον».

Ἐφώναξε δὲ ἡ Ἰουδὶθ ἀπὸ μακριὰ πρὸς τοὺς φρουροὺς τῶν πυλῶν: «Ἀνοῖξτε! Ναί, ἀνοῖξτε τὴν πύλην! Εἶναι μαζί μας ὁ Θεός, ὁ Θεός μας, διὰ νὰ δείξῃ καὶ πάλιν τὴν δύναμίν Του εἰς τὸν Ἰσραὴλ καὶ τὴν κυριαρχίαν Του ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν, ὅπως τὸ ἔκαμε καὶ σήμερα».

Ὅταν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως ἤκουσαν τὴν φωνήν της, ἔσπευσαν νὰ κατεβοῦν εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεώς των καὶ ἐκάλεσαν τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως.

Μόλις ἄκουσαν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως της τὴν φωνήν της, ἔσπευσαν νὰ κατεβον εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως των καὶ συνεκάλεσαν τοὺς προεστοὺς τῆς πόλεως.

Ἔτρεξαν ὅλοι μαζῆ ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, διότι ἦτο παράδοξον καὶ ἀπίστευτον δι’ αὐτούς, τὸ νὰ ἐπανέλθῃ ἐκείνη. Ἤνοιξαν τὴν πύλην καὶ τὰς ὑπεδέχθησαν. Ἀνάψαντες δὲ φωτιάν, διὰ νὰ φωτίζῃ, τὰς περιεκύκλωσαν.

Μαζί των ἔτρεξαν καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, διότι τοὺς ἐφάνη παράδοξον καὶ θαυμαστὸν τὸ ὅτι ἐπέστρεψεν ἡ Ἰουδίθ. Ἄνοιξαν λοιπὸν ἀμέσως τὴν πύλην καὶ ὑπεδέχθησαν τὰς δύο γυναῖκας. Καὶ ἀφοῦ ἄναψαν φωτιὰν διὰ νὰ φωτίζωνται, τὰς περιεκύκλωσαν.

Ἐκείνη δὲ εἶπε πρὸς αὐτοὺς μὲ φωνὴν μεγάλην· «δοξολογήσατε τὸν Θεόν, δοξολογήσατέ τον, δοξολογεῖτε τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἀπεμάκρυνε τὸ ἔλεός του ἀπὸ τὸ γένος τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀλλὰ συνέτριψε τοὺς ἐχθρούς μας μὲ τὸ ἰδικόν μου χέρι κατὰ τὴν νύκτα αὐτήν».

Ἡ δὲ Ἰουδὶθ εἶπε πρὸς αὐτοὺς μὲ φωνὴν μεγάλην καὶ μὲ ἐνθουσιασμόν: «Δοξολογῆστε τὸν Θεόν! Δοξολογῆστε! Δοξολογῆστε τὸν Θεόν, ὁ Ὁποῖος δὲν ἀπεμάκρυνε τὸ ἔλεος Του ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, ἀλλ’ ἐτσάκισε μὲ τὸ χέρι μου τοὺς ἐχθρος μας κατὰ τὴν νύκτα αὐτήν».

Ἔβγαλε τότε τὴν κεφαλὴν τοῦ Ὀλοφέρνου ἀπὸ τὸν σάκκον τῶν τροφίμων, τὴν ἔδειξεν εἰς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπε· «ἰδοὺ ἡ κεφαλὴ τοῦ Ὀλοφέρνου, τοῦ ἀρχιστρατήγου τοῦ στρατοῦ τῶν Ἀσσυρίων, ἰδοὺ καὶ ἡ κουνουπιέρα του, ὅπου αὐτὸς μεθυσμένος κατέκειτο. Ὁ Κύριος τὸν ἐκτύπησε μὲ τὸ χέρι μιᾶς γυναικός.

Καὶ ἀφοῦ ἔβγαλε τὸ κεφάλι ἀπὸ τὸ σακκίδιον, τὸ ἔδειξεν εἰς ὅλους καὶ εἶπε: «Νά, τὸ κεφάλι τοῦ Ὀλοφέρνους, τοῦ ἀρχιστρατήγου τῆς στρατιᾶς τῶν Ἀσσυρίων! Νά, καὶ ἡ κουνουπιέρα του, ὅπου εἶχεν ἑξαπλώσει μεθυσμένος! Τὸν ἐθανάτωσεν ὁ Κύριος μὲ τὸ χέρι μιᾶς γυναῖκας!

Εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων ζῇ ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος μὲ διεφύλαξεν εἰς τὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον ἐβάδισα, διότι διὰ τοῦ προσώπου μου ἐξηπάτησε τὸν Ὀλοφέρνην, ὥστε αὐτὸς νὰ ἐξολοθρευθῇ, χωρὶς νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἁμαρτήσῃ μαζῆ μου, διὰ νὰ μὲ μολύνῃ καὶ κατεντροπιάσῃ».

Ζῇ ὁ Κύριος καὶ κυβερνᾷ τὰ πάντα! Ἐκεῖνος μὲ διεφύλαξεν εἰς τὸν δρόμον αὐτόν, ποὺ ἐβάδισα μὲ τὸ νὰ εὑρεθῶ ἐν μέσῳ τῶν ἐχθρῶν μας. Μὲ τὴν ἰδικήν Του βοήθειαν ἐξηπάτησε τὸν ἀρχιστράτηγον τὸ πρόσωπόν μου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐξολοθρευθῇ πλέον αὐτός. Σᾶς βεβαιώνω δὲ ὅτι δὲν ἁμάρτησε μαζί μου, ὥστε νὰ μὲ μολύνῃ καὶ νὰ μὲ ἐξευτελίσῃ».

Ὅλος ὁ λαὸς κατεπλάγη πάρα πολὺ καὶ κύψαντες προσεκύνησαν τὸν Θεὸν καὶ μὲ μίαν ψυχὴν εἶπαν· «δοξασμένος εἶσαι σύ, Κύριε ὁ Θεός μας, ὁ ὁποῖος ἐξουδετέρωσες κατὰ τὴν σημερινὴν αὐτὴν ἡμέραν τοὺς ἐχθροὺς τοῦ λαοῦ σου».

Ὅταν τὰ ἄκουσαν αὐτὰ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ἐκυριεύθηκαν ἀπὸ μεγάλον θαυμασμὸν καί, ἀφοῦ ἔσκυψαν πρὸς τὴν γῆν, ἐπροσκύνησαν τὸν Θεὸν καὶ εἶπαν ὅλοι μαζί: «Εἶσαι δοξασμένος, Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, Σὺ ποὺ ἐταπείνωσες κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν τοὺς ἐχθροὺς τοῦ λαοῦ Σου».

Ὁ δὲ Ὀζίας εἶπε πρὸς αὐτήν· «καὶ σὺ ἂς εἶσαι δοξασμένη, κόρη μου, πλησίον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψιστου περισσότερον ἀπὸ ὅλας τὰς γυναῖκας ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν γῆν. Εὐλογημένος ἂς εἶναι ὁ Κύριος ὁ Θεός μας, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὴν γῆν καὶ σὲ κατηύθυνεν, ὥστε νὰ ἐξολοθρεύσῃς τὸν ἐχθρόν μας μὲ καίριον τραῦμα κατὰ τῆς κεφαλῆς του.

Εἶπε δὲ πρὸς τὴν Ἰουδὶθ ὁ ἄρχων Ὀζίας: «Σοῦ ἀξίζει κάθε δόξα, κόρη μου, ἐνώπιον τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ, περισσότερον ἀπὸ ὅλας τὰς γυναῖκας τῆς γῆς. Καὶ ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ Κύριος καὶ Θεός, ποὺ ἐδημιούργησε τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὴν γῆν καὶ ὁ Ὁποῖος σὲ κατηύθυνεν, ὥστε νὰ ἀποκόψῃς τὸ κεφάλι τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν ἐχθρῶν μας.

Ποτὲ ἡ ἐμπιστοσύνη καὶ ἡ ἀνάμνησίς του δὲν θὰ σβήσῃ ἀπὸ τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι καὶ θὰ ἐνθυμοῦνται τὴν δύναμιν αὐτὴν τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐξεδηλώθη διὰ τῆς χειρός σου εἰς τοὺς αἰῶνας.

Σοῦ λέγω δὲ ὅτι ποτὲ δὲν θὰ παύσουν νὰ ἐνθυμοῦνται οἱ ἄνθρωποι τὸ θάρρος καὶ τὴν πίστιν σου, κάθε φορὰν ποὺ θὰ κάμνουν λόγον διὰ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ ἕως συντελείας τῶν αἰώνων.

Ὁ Θεός πάντοτε νὰ σοῦ χαρίζῃ δύναμι καὶ δόξαν αἰωνίαν. Νὰ σὲ εὐλογήσῃ μετὰ ἀγαθά του, διότι δὲν ἐλυπήθης νὰ ἐκθέσῃς εἰς κίνδυνον τὴν ζωήν σου πρὸς χάριν τοῦ θλιβομένου γένους μας. Ἀλλὰ ἐξεδικήθης τὴν κατάπτωσιν καὶ τὸν ἐξευτελισμόν μας πορευθεῖσα τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας». Ὅλοι δὲ οἱ παριστάμενοι ἀπήντησαν· «γένοιτο, γένοιτο»!

Εἴθε νὰ σοῦ ἀνταποδώσῃ ὁ Θεὸς ὅσα ἔκαμες μὲ δόξαν αἰώνιον, καὶ νὰ σὲ εὐλογήσῃ μὲ τὰ ἀγαθά Του, διὰ τὸ ὅτι δὲν ἐλυπήθης τὴν ζωήν σου πρὸς χάριν τοῦ γένους μας, ποὺ εἶχεν εὑρεθῇ εἰς πολὺ δύσκολον καὶ ταπεινὴν θέσιν. Ἀντιθέτως ἔσπευσες νὰ μᾶς λυτρώσεις ἀπὸ τὴν θλῖψιν, τὴν ταλαιπωρίαν καὶ τὴν συντριβήν μας καὶ ἐβάδισες τὴν εὐθεῖαν ὁδόν, τὴν ἀρεστὴν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας». Καὶ εἶπαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται: «Γένοιτο, γένοιτο!»

Ἡ Ἰουδὶθ ἀπήντησε πρὸς αὐτούς· «ἀκούσατέ μου λοιπὸν τώρα, ἀδελφοί μου πάρετε αὐτὴν τὴν κεφαλὴν καὶ κρεμάσατέ την εἰς τὰς ἐπάλξεις τοῦ τείχους σας.

Ἀμέσως μετὰ ταῦτα εἶπε πρὸς αὐτοὺς ἡ Ἰουδίθ: «Ἀκουστέ με, σᾶς παρακαλῶ, ἀδελφοί μου. Πάρετε αὐτὸ τὸ κεφάλι καὶ κρεμᾶστε τὸ εἰς τὴν ἔπαλξιν τοῦ τείχους μας.

Ὅταν δὲ ἀρχίσῃ νὰ γλυκοχαράζῃ ὁ ὄρθρος καὶ ἀφοῦ ἀνατείλῃ ὁ ἥλιος εἰς τὴν γῆν, θὰ πάρῃ ὁ καθένας τὰ πολεμικά του ὅπλα καὶ θὰ ἐξορμήσετε. Κάθε ἄνδρας πολεμιστὴς θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὴν πόλιν. Θὰ δώσετε δὲ εἰς ὅλους αὐτοὺς ἕνα ἀρχηγόν. Ὅταν κατεβαίνετε εἰς τὴν πεδιάδα καὶ φθάσετε εἰς τὰς προφυλακὰς τῶν Ἀσσυρίων, δὲν θὰ προχωρήσετε περισσότεροι.

Καὶ ὅταν χαράξῃ τὸ πρωῒ καὶ βγῇ ὁ ἥλιος διὰ νὰ φωτίσῃ τὴν γῆν, πάρετε καθένας σας τὰ ὅπλα σας καὶ τὰ πολεμικά σας ἐξαρτήματα, καὶ βγῆτε ὅλοι οἱ δυνατοὶ ἄνδρες ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη. Νὰ βάλετε δὲ σεῖς, οἱ ἄρχοντες, ἕνα ἐπὶ κεφαλῆς των, διὰ νὰ κανονίζῃ τὴν πορείαν των, ὥστε νὰ κατεβοῦν πρὸς τὴν πεδιάδα μέχρι ποὺ νὰ φαίνωνται ἀπὸ τὰ προκεχωρημένα φυλάκια τῶν Ἀσσυρίων. Νὰ μὴ προχωρήσουν ὅμως πιὸ κάτω.

Οἱ φύλακες τῶν προφυλακῶν θὰ πάρουν τὰς πανοπλίας των καὶ θὰ πορευθοῦν εἰς τὸ στρατόπεδόν των, θὰ ἐξυπνήσουν τοὺς κοιμωμένους στρατηγοὺς τοῦ στρατοῦ τῶν Ἀσσυρίων. Αὐτοὶ δὲ κατόπιν θὰ τρέξουν ὅλοι εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνου, ἀλλὰ δὲν θὰ τὸν εὕρουν. Θὰ πέσῃ εἰς αὐτοὺς φόβος καὶ θὰ τραποῦν εἰς φυγὴν ἀπὸ ἔμπροσθέν σας.

Ὅταν σᾶς ἰδοῦν οἱ στρατιῶται τῆς ἐμπροσθοφυλακῆς τῶν Ἀσσυρίων, θὰ ἀναλάβουν τὰς πανοπλίας των, θὰ ὑπάγουν εἰς τὸ στρατόπεδον των καὶ θὰ ξυπνήσουν ἀμέσως τοὺς στρατηγοὺς τῆς στρατιᾶς τῶν Ἀσσυρίων. Θὰ τρέξουν δὲ μαζὶ πρὸς τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνους καί, ἐπειδὴ δὲν θὰ τὸν βροῦν, θὰ κυριευθοῦν ἀπὸ φόβον καὶ θὰ φύγουν πανικόβλητοι ἀπὸ ἐμπρός σας.

Σεῖς καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι ὁλοκλήρου τῆς χώρας τοῦ Ἰσραὴλ θὰ τοὺς καταδιώξετε καὶ θὰ τοὺς στρώσετε νεκροὺς εἰς τὸν δρόμον των.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς καταδιώξετε σεῖς καὶ ὅλοι, ὅσοι κατοικοῦν εἰς τὴν ἐπικράτειαν τοῦ Ἰσραήλ, νὰ τοὺς ξαπλώσετε κατὰ γῆς νεκρούς, καθὼς θὰ τρέχουν εἰς τοὺς δρόμους τῆς φυγῆς των.

Πρὶν ὅμως ἀναλάβετε αὐτὴν τὴν ἐπιχείρησιν, καλέσατε ἐδῶ τὸν Ἀχιὼρ τὸν Ἀμανίτην, διὰ νὰ ἴδῃ ὁ ἴδιος καὶ ἀναγνωρίσῃ τὴν κεφαλὴν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος κατεφρόνησε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, κατεφρόνησε δὲ καὶ αὐτὸν τὸν ἴδιον, τὸν ὁποῖον ἔστειλε πρὸς ἡμᾶς, ὡς πρὸς βέβαιον θάνατον».

Πρὶν νὰ κάμετε ὅμως αὐτὰ ποὺ σᾶς λέγω, φωνάξτε μου τὸν Ἀμμανίτην Ἀχιώρ, διὰ νὰ ἰδῇ καὶ ἀνάγνωρίσῃ τὸ κεφάλη ἐκείνου, ὁ ὁποῖος κατεφρόνησε καὶ ὑπετίμησε τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἔστειλε καὶ τὸν ἴδιον ἀνάμεσά μας, διὰ νὰ πεθάνη μαζί μας».

Ἐκάλεσαν πράγματι, τὸν Ἀχιὼρ ἀπὸ τὴν οἰκίαν τοῦ Ὀζία. Ὅταν αὐτὸς ἦλθε καὶ εἶδε τὴν κεφαλὴν τοῦ Ὀλοφέρνου εἰς τὰ χέρια ἑνὸς ἀνδρὸς ἀπὸ τὸ συγκεντρωθὲν πλῆθος, κατελήφθη ἀπὸ ἰσχυροτάτην συγκίνησιν, ἔπεσε κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ ἐλιποθύμησε.

Καὶ ἐκάλεσαν πράγματι τὸν Ἀχιώρ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ὀζία. Μόλις δὲ ἦλθεν ὁ Ἀχιὼρ καὶ εἶδε τὸ κεφάλι τοῦ Ὀλοφέρνους, ποὺ τὸ ἐκρατοῦσεν εἰς τὸ χέρι του ἕνας ἄνδρας ἀπὸ τὴν συνάθροισιν τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ ἐλιποθύμησε.

Ὅταν δὲ τὸν ἐπανέφεραν εἰς τὰς αἰσθήσεις του, ἔπεσεν εἰς τὰ πόδια τῆς Ἰουδίθ, προσεκύνησεν ἐνώπιόν της καὶ εἶπε· «εὐλογημένη σὺ θὰ εἶσαι εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ εἰς κάθε ἔθνος. Οὗτοι θὰ ἀκούουν τὸ ὄνομά σου καὶ θὰ καταλαμβάνωνται ἀπὸ ταραχήν.

Ὅταν δὲ τὸν συνέφεραν ἀπὸ τὴν λιποθυμίαν, ἔπεσεν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τῆς Ἰουδὶθ καὶ ἐπροσκύνησεν ἐνώπιόν της καὶ εἶπεν: «Εἶσαι καὶ θὰ εἶσαι δοξασμένη σὺ εἰς κάθε τόπον τῶν Ἰουδαίων καὶ εἰς κάθε ἔθνος. Ὅταν θὰ ἀκούουν αὐτοὶ τὸ ὄνομά σου, θὰ κυριεύωνται ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ ταραχήν.

Καὶ τώρα, σὲ παρακαλῶ, πές μας ὅσα ἔκαμες κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς». Ἡ Ἰουδὶθ ἀνήγγειλεν εἰς αὐτὸν ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ ὅλα ὅσα εἶχε πράξει, ἀπὸ τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν πόλιν μέχρι τῆς ὥρας ποὺ ὠμιλοῦσε πρὸς αὐτούς.

Πές μου τώρα, σὲ παρακαλῶ, αὐτά, ποὺ ἔκαμες κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς». Καὶ ἡ Ἰουδὶθ τοῦ ἐδιηγήθη ἐνώπιον τοῦ λαοῦ ὅλα, σὰ ἔκαμεν ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Βαιτυλούας καὶ ἕως τὴν στιγμὴν ἐκείνην, ποὺ ὡμιλοῦσε πρὸς αὐτούς.

Ὅταν δὲ ἔπαυσεν αὐτὴ νὰ ὁμιλῇ, ὅλον τὸ παριστάμενον πλῆθος ἐξερράγη εἰς ἀλαλαγμοὺς καὶ φωνὰς μεγάλας, αἱ δὲ φωναὶ αὐταὶ ἦσαν φωναὶ χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως εἰς ὅλην τὴν πόλιν των.

Μόλις δὲ ἔπαυσε νὰ ὁμιλῇ, ἐξέσπασαν εἰς ἀλαλαγμοὺς μὲ μεγάλην φωνὴν οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἐγέμισαν τὴν πόλιν των μὲ φωνὰς χαρὰς καὶ εὐφροσύνης.

Ὁ δὲ Ἀχιώρ, ὅταν εἶδε καὶ ἄκουσεν ὅλα ὅσα ἔκαμεν ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ἐπίστευσεν ἀκόμη περισσότερον εἰς τὸν Θεόν, περιέταμε τὴν σαρκίνην αὐτοῦ ἀκροβυστίαν καὶ συγκατεριθμήθη εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς.

Ὁ δὲ Ἀχιώρ, ὅταν εἶδεν ὅλα, ὅσα ἔκαμεν ὁ Θεὸς τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἐπίστευσε μὲ ὅλην τὴν δύναμίν του εἰς αὐτὸν τὸν Θεόν. Καὶ ἀφοῦ περιέκοψε τὴν σάρκα τῆς ἀκροβυστίας του, ὡς δεῖγμα ὅτι ἀφιερώνετο εἰς τὸν Κύριον, προσετέθη εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν πολιτῶν τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τότε καὶ ἑξῆς, ἕως τὴν ἡμέραν αὐτήν, ποὺ γράφονται αὐτά.

Ὅταν δὲ ἐφώτισεν ὁ ὄρθρος, ἐκρέμασαν τὴν κεφαλὴν τοῦ Ὀλοφέρνου ἀπὸ τὸ τεῖχος τῆς πόλεως. Κάθε δὲ Ἰσραηλίτης ἐπῆρε τὰ ὅπλα του καὶ ἐξῆλθαν ἀπὸ τὴν πόλιν συντεταγμένοι κατὰ τμήματα στρατοῦ καὶ ἐβάδιζαν εἰς τὰς στενωποὺς διαβάσεις τοῦ ὄρους.

Μόλις λοιπὸν ἐξημέρωσεν ἡ ἄλλη ἡμέρα, ἐκρέμασαν οἱ Ἰουδαῖοι τὸ κεφάλι τοῦ Ὀλοφέρνους ἀπὸ τὸ τεῖχος. Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε κάθε Ἰσραηλίτης πολεμιστὴς τὰ ὅπλα του, ἐβγῆκαν ὅλοι κατὰ τμήματα πρὸς τὰς στενὰς διαβάσεις, ἀπὸ ὅπου ἀνέβαιναν εἰς τὸ βουνό των.

Αἱ προφυλακαὶ τῶν Ἀσσυρίων στρατιωτῶν, ὅταν τοὺς εἶδαν, ἔστειλαν ἀμέσως ἄνδρας ἀγγελιαφόρους εἰς τοὺς ἀρχηγούς των. Ἐκεῖνοι μετέβησαν εἰς τοὺς στρατηγοὺς καὶ εἰς τοὺς χιλιάρχους καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους ἄρχοντας.

Ὅταν τοὺς εἶδαν οἱ Ἀσσύριοι, ἔστειλαν ἀγγελιαφόρους καὶ εἰδοποίησαν τοὺς ἀρχηγούς των. Καὶ αὐτοὶ ἦλθαν καὶ ἐνημέρωσαν τοὺς στρατηγοὺς καὶ χιλιάρχους των καὶ κάθε ἄρχοντά των.

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀξιωματοῦχοι ἦλθαν εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνου καὶ εἶπαν εἰς τὸν ἐπιτελάρχην του· «ξύπνησε, λοιπόν, τώρα τὸν κύριόν μας, διότι αὐτοὶ οἱ δοῦλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἐτόλμησαν νὰ κατέλθουν ἐναντίον μας εἰς πόλεμον. Ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ ἐξολοθρευθοῦν ἐξ ὁλοκλήρου».

Ἐπῆγαν δὲ ἀμέσως εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνους καὶ εἶπαν εἰς ἐκεῖνον, ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς ὅλου τοῦ προσωπικοῦ του: «Ξύπνησε γρήγορα τὸν κύριόν μας, διότι οἱ σκλάβοι Ἰουδαῖοι ἐτόλμησαν καὶ κατεβαίνουν ἐναντίον μας διὰ πόλεμον. Τοὺς περιμένει ὅμως ὁλοκληρωτικὴ ἐξόντωσις».

Εἰσῆλθε λοιπὸν ὁ Βαγώας καὶ ἔκρουσε τὸ παραπέτασμα τῆς σκηνῆς, διότι ἐνόμιζεν ὅτι ὁ Ὀλοφέρνης κοιμᾶται ἀκόμη μὲ τὴν Ἰουδίθ.

Ἐμβῆκε λοιπὸν ὁ Βαγώας μὲ προσοχὴν καὶ ἐκτύπησε μὲ τρόπον τὸ παραπέτασμα τῆς σκηνῆς, διότι ἐνόμιζεν ὅτι ὁ Ὀλοφέρνης ἐκοιμᾶτο μαζὶ μὲ τὴν Ἰουδίθ.

Ἐπειδὴ ὅμως κανεὶς δὲν ἀπήντησεν εἰς τὴν κροῦσιν του, ἀνέσυρε τὸ παραπέτασμα τῆς σκηνῆς, εἰσῆλθεν εἰς τὸν κοιτῶνα καὶ εὑρῆκεν αὐτὸν νεκρὸν ριγμένον εἰς τὰ πόδια τῆς κλίνης του. Ἡ κεφαλή του εἶχε κοπῆ καὶ ἀφαιρεθῆ ἀπὸ αὐτόν.

Ὅταν ὅμως ἀντελήφθη ὅτι δὲν ἄκουσε κανεὶς τὸ κτύπημά του, παρεμέρισε τὸ παραπέτασμα, ἐμβῆκεν εἰς τὸν κοιτῶνα καὶ εὑρῆκε τὸν Ὀλοφέρνην νεκρόν! Ἦτο πεσμένος δίπλα εἰς τὸ κρεββάτι του, εἰς τὸ κατώφλι τῆς κυρίας σκηνῆς του, τὸ δὲ κεφάλι του εἶχε κοπῆ καὶ ἔλειπεν!

Τότε ὁ Βαγώας ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ μὲ κλαυθμὸν πολὺν καὶ στεναγμὸν καὶ ἰσχυρὰν βοὴν καὶ διέρρηξε τὰ ἱμάτια του.

Ἐκραύγασε τότε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ ἄρχισε νὰ κλαίῃ, νὰ ἀναστενάζῃ καὶ νὰ βοᾷ δυνατά. Ἔσχισε δὲ καὶ τὰ ἐνδύματά του, διὰ νὰ δείξῃ τὴν λύπην του διὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀρχιστρατήγου του.

Εἰσῆλθε δὲ κατόπιν εἰς τὴν σκηνήν, ὅπου κατέλυεν ἡ Ἰουδίθ, ἀλλὰ δὲν τὴν εὑρῆκεν. Ἔτρεξεν ἔπειτα εἰς τὸν λαὸν τῶν Ἀσσυρίων κράζων·

Ἐμβῆκε κατόπιν εἰς τὴν σκηνήν, ὅπου ἐκοιμᾶτο τὰς προηγουμένας ἡμέρας ἡ Ἰουδίθ, καὶ δὲν τὴν εὑρῆκε. Καὶ ἀμέσως ἔτρεξε μὲ πηδήματα πρὸς τοὺς Ἀσσυρίους, ποὺ τὸν ἐπερίμεναν, καὶ ἐφώναζεν:

«οἱ δοῦλοι οἱ Ἰσραλῖται μᾶς ἐξηπάτησαν· μία γυνὴ τῶν Ἑβραίων κατεντρόπιασε τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως Ναδουχοδονόσορ. Διότι ἰδού, ὁ Ὀλοφέρνης κεῖται κατὰ γῆς νεκρὸς καὶ ἡ κεφαλή του δὲν ὑπάρχει πλέον εἰς τὸ σῶμα του».

«Ἐπανεστάτησαν καὶ μᾶς ἐξηπάτησαν οἱ σκλάβοι! Μιὰ γυναῖκα τῶν Ἑβραίων ἐξευτέλισε τὸν βασιλικὸν οἶκον τοῦ Ναβουχοδονόσορος! Νά! Ὁ Ὀλοφέρνης κείτεται κάτω νεκρὸς καὶ τὸ κεφάλι του δὲν εἶναι εἰς τὸ σῶμα του!»

Ὅταν οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ στρατοῦ τῶν Ἀσσυρίων ἤκουσαν ὅλα αὐτά, διέρρηξαν τὰ ἱμάτιά των ἡ δὲ ψυχή των κατεταράχθη πάρα πολύ. Μεγάλη δὲ βοὴ καὶ κραυγὴ καταθλίψεως ἀλλὰ καὶ φόβου ἔγινεν εἰς ὅλον τὸ στρατόπεδόν των.

Μόλις ἄκουσαν τὰ λόγια αὐτὰ οἱ ἀξιωματοῦχοι τῆς στρατιᾶς τῶν Ἀσσυρίων, ἔσχισαν τοὺς χιτῶνας των εἰς ἔνδειξιν πένθους. Καὶ ἐκυριεύθη ἡ ψυχή των ἀπὸ πολὺ μεγάλην ταραχήν. Ἄρχισαν δὲ νὰ κραυγάζουν καὶ νὰ φωνάζουν πολὺ δυνατὰ μέσα εἰς τὸ στρατόπεδον.

Ὅταν οἱ Ἀσσύριοι, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὰς σκηνάς των, ἤκουσαν τὴν τρομερὰν αὐτὴν εἴδησιν, κατεπλάγησαν διὰ τὸ γεγονός.

Μόλις ἄκουσαν τὴν θλιβερὰν εἴδησιν τοῦ φόνου τοῦ ἀρχιστρατήγου των οἱ Ἀσσύριοι, ποὺ ἦσαν εἰς τὰς σκηνάς των, ἔπαθαν σύγχυσιν φρενῶν διὰ τὸ γεγονός.

Ἐπέπεσεν εἰς αὐτοὺς φόβος καὶ τρόμος, κανεὶς δὲν ἔμεινε πλησίον τοῦ ἄλλου εἰς συντεταγμένας ὁμάδας, ἀλλὰ διεσκορπίσθησαν ὅλοι μαζῆ καὶ ἔφευγαν πρὸς διαφόρους κατευθύνσεις εἰς τὴν πεδιάδα καὶ εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν.

Τοὺς ἐκυρίευσε δὲ φόβος καὶ τρόμος. Καὶ δὲν ἔμεινε πλέον κανείς των πλησίον τοῦ ἄλλου, ἀλλὰ διεσκορπίσθησαν ταυτοχρόνως ὅλοι καὶ ἔφευγαν ἀτάκτως ἀπὸ κάθε δρόμον τῆς πεδιάδος καὶ τῆς ὀρεινῆς περιοχῆς.

Καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶχαν στρατοπεδεύσει εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν κύκλῳ ἀπὸ τὴν Βαιτυλούα ἐτράπησαν εἰς φυγήν. Τότε δὲ οἱ Ἰσραηλῖται, ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται οἱ ἱκανοὶ πρὸς πόλεμον, ἐξεχύθησαν ἐναντίον τῶν Ἀσσυρίων.

Καὶ αὐτοὶ ἐπίσης ποὺ εἶχαν στρατοπεδεύσει εἰς τὸ βουνό, γύρω ἀπὸ τὴν Βαιτυλούαν, ἔκαμαν τὸ ἴδιον μὲ τοὺς ἄλλους καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγήν. Ὅταν τὸ εἶδαν αὐτὸ οἱ Ἰσραηλῖται, ὅσοι ἀπὸ αὐτοὺς ἠμποροῦσαν νὰ πολεμήσουν, ἐξεχύθησαν ἀμέσως καὶ ὥρμησαν ἐναντίον τῶν Ἀσσυρίων.

Ὁ Ὀζίας ἔστειλεν ἀγγελιαφόρους εἰς Βαιτομασθαίμ, Βηβαῒ καὶ Κωλὰ καὶ εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διὰ νὰ ἀναγγείλουν εἰς αὐτοὺς τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα εἶχαν συντελεσθῆ ἐκεῖ καὶ διὰ νὰ ἐκχυθοῦν ὅλοι ἐναντίον τῶν πολεμίων εἰς πλήρη καταστροφήν των.

Ἔστειλε δὲ ὁ Ὀζίας ἀγγελιαφόρους εἰς τὰς πόλεις Βαιτομασθαίμ, Βηβαῒ καὶ Κωλά, καθὼς καὶ εἰς ὅλην τὴν ἐπικράτειαν τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ ἀνακοινώσουν καὶ γνωστοποιήσουν τὰ ὅσα εἶχαν συμβῆ καὶ διὰ νὰ ὁρμήσουν ὅλοι μαζὶ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν, ὥστε νὰ τοὺς ἐξοντώσουν ὁλοτελῶς.

Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται ἤκουσαν τὰ γεγονότα αὐτά, ὥρμησαν ὅλοι μαζῆ ἐναντίον τῶν Ἀσσυρίων μὲ μίαν ψυχὴν καὶ κατέκοπτον αὐτοὺς μέχρι τῆς Χωβά. Ἐβγῆκαν ἐπίσης εἰς καταδίωξιν τῶν Ἀσσυρίων καὶ ἄνδρες ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀπὸ ὅλην τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, διότι καὶ εἰς αὐτοὺς εἶχαν ἀναγγελθῇ τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα συνέβησαν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν ἐχθρῶν. Οἱ δὲ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρχον εἰς τὴν περιοχὴν Γαλαὰδ καὶ εἰς τὴν Γαλιλαίαν, περιεκύκλωσαν τοὺς φεύγοντας Ἀσσυρίους καὶ ἐπέφεραν μεγάλην καταστροφὴν εἰς αὐτούς. Κατεδίωξαν δὲ ὅσους ἐσώθησαν διὰ τῆς φυγῆς μέχρι τῆς Δαμασκοῦ καὶ τῶν περιχώρων της.

Μόλις λοιπὸν ἔμαθαν τὰ καθέκαστα καὶ οἱ λοιποὶ Ἰσραηλῖται, ὥρμησαν ἐναντίον των ὅλοι μαζὶ μὲ μίαν ψυχὴν καὶ τοὺς ἐφόνευαν, καθὼς ἔφευγαν ἐκεῖνοι πανικόβλητοι, ἕως τὴν πόλιν Χωβά. Ἔφθασαν ἐπίσης καὶ ἐπετέθησαν ἐναντίον τῶν Ἀσσυρίων καὶ ἄλλοι Ἰσραηλῖται, καὶ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀπὸ ὅλην τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, διότι τοὺς ἀνήγγειλαν τὰ ὅσα συνέβησαν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν ἐχθρῶν των. Ἐπίσης καὶ ὅσοι Ἰσραηλῖται διέμεναν εἰς τὴν Γαλαὰδ καὶ εἰς τὴν Γαλιλαίαν, περιεκύκλωσαν τοὺς Ἀσσυρίους καὶ τοὺς ἐπροξένησαν μεγάλην φθορὰν φονεύοντες πολλούς. Τοὺς κατεδίωξαν μάλιστα ἕως τὴν Δαμασκὸν τῆς Συρίας καὶ τὰ περίχωρά της.

Οἱ ὑπόλοιποι κάτοικοι τῆς Βαιτυλούα ὥρμησαν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων, τὸ ἐλεηλάτησαν καὶ ἐπλούτησαν πολὺ ἀπὸ τὰ πολλὰ λάφυρα.

Οἱ δὲ ὑπόλοιποι κάτοικοι τῆς Βαιτυλούας ἔπεσαν μὲ ὁρμὴν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων καὶ ἅρπαξαν τὰ λάφυρα τῶν καὶ ἐπλούτησαν μὲ αὐτὰ πολύ.

Οἱ καταδιώκοντες τοὺς Ἀσσυρίους Ἰσραηλῖται, ὅταν ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὸν ὄλεθρον ἐκεῖνον, ἐπῆραν ὑπὸ τὴν κατοχήν των τὰ ὑπόλοιπα λάφυρα. Ἀλλὰ καὶ οἱ κάτοικοι τῶν χωρίων καὶ τῶν διαφόρων καταυλισμῶν τῆς ὀρεινῆς καὶ πεδινῆς περιοχῆς ἐπῆραν πολλὰ λάφυρα, διότι ἦτο ἀναρίθμητον τὸ πλῆθος των.

Ἀλλὰ καὶ οἱ πολεμισταὶ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν φονικὴν καταδίωξιν τῶν ἐχθρῶν, ἔγιναν καὶ αὐτοὶ κάτοχοι τῶν ὑπολοίπων λαφύρων. Ἐπῆραν ἐπίσης πολλὰ λάφυρα καὶ ὅσοι διέμεναν εἰς τὰ χωριὰ καὶ τοὺς ἄλλους οἰκισμοὺς τοῦ βουνοῦ καὶ τῆς πεδιάδος. Ἐπῆραν δὲ ὅλοι των πολλά, διότι εἶχαν μείνει πολὺ μεγάλαι ποσότητες λαφύρων.

Ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωακὶμ καὶ ἡ γερουσία τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι κοποικοῦσαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἦλθον καὶ αὐτοὶ εἰς Βαιτυλούα, διάνα ἴδουν ἐκεῖ τὰ μεγάλα ἀγαθά, τὰ ὁποῖα πρὸς χάριν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἔκαμεν ὁ Κύριος, διὰ νὰ ἴδουν ἐπίσης τὴν Ἰουδὶθ καὶ νὰ χαιρετήσουν αὐτὴν μετὰ σεβασμοῦ.

Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς Ἰωακὶμ καὶ ἡ γερουσία τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ διέμεναν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἦλθαν εἰς τὴν Βαιτυλούαν διὰ νὰ ἰδοῦν ἀπὸ κοντὰ τὰ θαυμαστὰ ἔργα, ποὺ ἔκαμεν ὁ Κύριος μὲ τὴν δύναμίν Του χάριν τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ συναντήσουν τὴν Ἰουδὶθ καὶ νὰ ὁμιλήσουν μὲ σεβασμὸν καὶ τιμὴν πρὸς αὐτήν.

Ὅταν αὐτοὶ ἦλθον εἰς τὸν οἶκον της καὶ παρουσιάσθησαν ἐνώπιόν της, τὴν ἐδόξασαν ὅλοι μὲ ἕνα στόμα καὶ εἶπαν πρὸς αὐτήν· «σὺ εἶσαι ἡ δόξα τῆς φυλῆς τοῦ Ἰσραήλ· σὺ εἶσαι ὁ μέγας ἔπαινος τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ· σὺ εἶσαι τὸ μεγάλο καύχημα τοῦ γένους μας.

Μόλις δὲ ἐμβῆκαν εἰς τὴν οἰκίαν της, τὴν εὐλόγησαν ὅλοι μαζὶ μὲ μίαν φωνὴν καὶ τῆς εἶπαν: «Σὺ εἶσαι ἡ δόξα τοῦ Ἰσραήλ, σὺ εἶσαι ἡ μεγάλη ὑπερηφάνεια τοῦ Ἰσραήλ, σὺ εἶσαι τὸ μέγα καύχημα τοῦ γένους μας!

Σὺ ἔκαμες ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ χέρι σου, σὺ ἐπραγματοποίησες τὰ κατορθώματα αὐτὰ ἐν μέσῳ τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Θεός εὐδόκησε καὶ ἔδωκε χάριν νὰ γίνουν διὰ σοῦ αὐτά. Εὐλογημένη λοιπὸν ἂς εἶσαι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τοῦ παντοκράτορος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Ὅλος δὲ ὁ λαὸς ἀνεφώνησε· «γένοιτο»!

Τὰ ἔκαμες ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ χέρι σου! Ἔκαμες εὐεργετικὰ διὰ τὸν Ἰσραὴλ ἀνδραγαθήματα! Ὁ Θεὸς ἐξεδήλωσε τὴν εὐδοκίαν Του διὰ τὰ ἔργα σου! Ἂς εἶσαι εὐλογημένη ἐνώπιον τοῦ παντοκράτορος Κυρίου αἰωνίως!» Καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἐφώναξε: «Γένοιτο!»

Ὁλος ὁ λαὸς ἐλεηλατοῦσε τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων, ἐπὶ τριάκοντα κατὰ συνέχειαν ἡμέρας. Ἔδωσαν δὲ εἰς τὴν Ἰουδὶθ τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνου, ὅλα τὰ πολύτιμα αὐτοῦ σκεύη καὶ τὰς κλίνας, τὰ φουσκωτὰ μαλακὰ προσκέφαλα καὶ ὅλα τὰ ἰδικά του ἀντικείμενα. Ἐκείνη τὰ ἐπῆρε, τὰ ἔβαλε εἰς τὴν ἡμίονόν της, ἔζευξε τὰς ἁμάξας της καὶ τὰ ἐτοποθέτησεν εἰς αὐτάς.

Ἐλαφυραγωγοῦσε δὲ ὅλος ὁ λαὸς τῆς Βαιτυλούας τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων ἐπὶ τριάντα ἡμέρας. Εἰς δὲ τὴν Ἰουδὶθ ἔδωσαν ὡς λάφυρα τὴν σκηνὴν τοῦ Ὀλοφέρνους καὶ ὅλα τὰ ἀσημικά του, τὰ κρεββάτια του μὲ τοὺς στολισμούς των καὶ τὰ χάλκινα ἀγγεῖα, καθὼς καὶ ὅλα τὰ σκεύη καὶ τὰ ὅπλα του. Καί, ἀφοῦ τὰ ἐπῆρεν ἐκείνη, ἐφόρτωσε μερικὰ εἰς τὸ ὑποζύγιόν της καὶ ἔζευξε τὰ ἁμάξια της καὶ ἔβαλεν ἐπάνω των ὅλα τὰ ἄλλα λάφυρά της.

Ὅλαι αἱ γυναῖκες τῶν Ἰσραηλιτῶν ἔτρεξαν ἀπὸ τὰ διάφορα σημεῖα νὰ τὴν ἴδουν. Τὴν εὐλογοῦσαν καὶ πρὸς τιμήν της ἔστησαν χορὸν μεταξύ των. Ἡ Ἰουδὶθ ἐπῆρεν εἰς τὰ χέρια της κλάδους καὶ ἔδωκεν εἰς τὰς γυναῖκας, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκοντο πλησίον της.

Ἔτρεξε δὲ κάθε γυναῖκα τῶν Ἰσραηλιτῶν νὰ ἰδῇ τὴν Ἰουδὶθ καὶ ὅλαι μαζὶ τὴν ἐπῄνεσαν καὶ τὴν εὐλόγησαν καὶ ἔκαμαν πρὸς τιμήν της χορόν, ποὺ τὸν ἀπετέλεσαν ὅσαι ἦσαν ἐκεῖ. Ἡ δὲ Ἰουδὶθ ἐπῆρεν εἰς τὰ χέρια της κλαδιά, ποὺ εἶχαν εἰς τὴν ἄκρην των φύλλα κισσοῦ καὶ ἀμπέλου καὶ τὰ ἐχρησιμοποιοῦσαν εἰς ὥρας χαρᾶς, καὶ τὰ ἔδωσεν εἰς τὰς γυναῖκας, ποὺ ἦσαν μαζί της.

Μὲ κλάδους δὲ ἐλαίας ἐστεφανώθησαν ἡ Ἰουδὶθ καὶ αἱ ἄλλαι γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι ἦσαν μαζῆ της. Ἔτσι δὲ ἡ Ἰουδὶθ ἐπροπορεύετο ἐμπρὸς ἀπὸ ὅλον τὸν λαόν, ἐνῷ αἱ ἄλλαι γυναῖκες ἤρχοντο πίσω ἀπὸ αὐτήν. Πίσω δὲ ἀπὸ ὅλας αὐτὰς ἀκολουθοῦσαν οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰσραήλ, φέροντες στεφάνους εἰς τὴν κεφαλήν των καὶ ἀπαγγέλλοντες μὲ τὸ στόμα των ὕμνους.

Ἔβαλαν δὲ εἰς τὰ κεφάλια των, ἡ ἰδία ἡ Ἰουδὶθ καὶ αἱ γυναῖκες ποὺ ἦσαν μαζί της, στεφάνια ἀπὸ κλαδιά ἐλιᾶς. Καὶ ἐπροχώρησεν ἡ Ἰουδὶθ ἐμπρὸς ἀπὸ ὅλον τὸν λαόν, μὲ χορὸν ἀπὸ γυναῖκας, ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ὁποίων ἦτο ἡ ἰδία. Πίσω δὲ ἀπὸ αὐτὰς ἤρχοντο ὅλοι οἱ ἄνδρες Ἰσραηλῖται μὲ τὰ ὅπλα των καὶ μὲ στεφάνια εἰς τὸ κεφάλι καὶ ὕμνους εἰς τὸ στόμα των.

Ἡ Ἰουδὶθ ἤρχισε τὸν κατωτέρω ὕμνον δοξολογίας μὲ ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Ὁλόκληρος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς συνώδευε μὲ τὴν φωνήν του τὴν δοξολογίαν αὐτὴν τῆς Ἰουδίθ.

Καὶ ἄρχισε νὰ ψάλλη ἡ Ἰουδὶθ ἐνώπιον ὅλου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ τὸν ὕμνον τῆς δοξολογίας, ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὴν συνέχειαν. Μαζί της ἔψαλλαν ἀντιφωνικῶς καὶ ὑμνολογοῦσαν ἐν χορῷ τὸν Κύριον καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ὡς ἐξῆς.

Ἤρχισεν ἡ Ἰουδὶθ νὰ ψάλλῃ. «Ἀρχίσατε, λοιπόν, ὅλοι νὰ δοξάζετε τὸν Θεόν μου μὲ ἤχους τυμπάνων. Ψάλατε εἰς τὸν Κύριόν μου μὲ κύμβαλα, συνθέσατε ἁρμονικὸν νέον ψαλμὸν δι’ αὐτόν. Μεγαλύνατε αὐτὸν καὶ ἐπικαλεσθῆτε τὸ ὄνομά του.

Καὶ ἄρχισε ἡ Ἰουδὶθ νὰ ὑμνολογῇ τὸν Κύριον καὶ νὰ ψάλλῃ: «Ἐμπρὸς λοιπόν, δοξολογῆστε τὸν Θεόν μου μὲ τύμπανα, ψάλατε διὰ τὸν Κύριόν μου μὲ κύμβαλα! Συνθέσατε καὶ μελοποιήσατε πρὸς τιμήν Του νέον ψαλμόν. Μεγαλύνατε καὶ ἐπικαλεσθῆτε τὸ Ὄνομά Του.

Διότι αὐτὸς εἶναι Θεὸς Κύριος συντρίβων πολέμους. Αὐτὸς μὲ διεφύλαξεν ἐν μέσῳ τοῦ ἐχθρικοῦ στρατοπέδου, αὐτὸς μὲ ἔβγαλεν ἀπὸ τὸν ἐχθρικὸν λαόν, ἀπὸ τὰ χέρια ἐκείνων ποὺ μᾶς κατεδίωκαν.

Ὑμνήσατέ Τον, διότι ὁ Κύριος εἶναι ὁ Θεός, ποὺ δίδει τέρμα εἰς τοὺς πολέμους, συντρίβει τοὺς ἐχθροὺς καὶ χαρίζει τὴν νίκην εἰς τοὺς πιστούς. Ψάλατε, διότι μὲ ἐγλύτωσεν ἀπὸ τὰ χέρια ἐκείνων, ποὺ μὲ κατεδίωκαν, ἐνῷ μάλιστα εὐρισκόμουν εἰς τὸ ἐχθρικὸν στρατόπεδον ἐν μέσῳ πολλοῦ λαοῦ, καὶ μὲ ἐπανέφερεν εἰς τὰς αὐλάς Του.

Ἦλθον οἱ Ἀσσύριοι ἀπὸ τὰ ὄρη τοῦ βορρᾶ. Ἦλθαν μὲ μυριάδας στρατοῦ. Τὸ πλῆθος αὐτῶν ἐγέμισε τοὺς χειμάρρους, τὸ δὲ ἱππικόν των ἐσκέπασε τὰ βουνά.

Ἦλθεν ἐναντίον μας ὁ στρατὸς τῶν Ἀσσυρίων ἀπὸ τὰ βουνὰ τοῦ βορρᾶ. Ἦλθε μὲ τὰς μυριάδας τῶν πολεμιστῶν του, τὸ πλῆθος τῶν ὁποίων ἔφραξε τοὺς χειμάρρους, τὸ δὲ ἱππικόν των ἐκάλυψε τὰ βουνά.

Ἐσκέφθησαν καὶ ἀπεφάσισαν νὰ πυρπολήσουν τὴν χώραν μου καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασίν της. Νὰ περάσουν ἐν στόματι ρομφαίας τοὺς νέους τοῦ Ἰσραήλ, νὰ συντρίψουν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους τὰ θηλάζοντα νήπια, νὰ παραδώσουν εἰς λεηλασίαν τὰ μικρὰ παιδιὰ καὶ νὰ πάρουν ὡς δούλας των τὰς παρθένους μας.

Εἶπε μὲ καύχησιν ὁ ἐχθρὸς ὅτι θὰ κατακαύσῃ ὅλην τὴν χώραν μου, θὰ σφάξῃ μὲ ρομφαίαν τοὺς νέους μου, θὰ πετάξῃ εἰς τὸ ἔδαφος καὶ θὰ θανατώσῃ τὰ βρέφη μου ποὺ θηλάζουν. Εἶπεν ὅτι θὰ παραδώσῃ πρὸς λαφυραγώγησιν τὰ νήπιά μου καὶ θὰ πάρῃ σὰν λάφυρα καὶ τὰς παρθένους μου.

Ὁ Κύριος ὅμως ὁ παντοκράτωρ ἐματαίωσε καὶ διέλυσεν αὐτοὺς καὶ τοὺς σκοπούς των μὲ τὸ χέρι μιᾶς γυναικός.

Ὁ παντοκράτωρ Κύριος ὅμως διέλυσε τὰ σχέδιά των μὲ τὸ χέρι μιᾶς γυναίκας!

Διότι ὁ στρατηγός των δὲν ἔπεσε φονευθεὶς ἀπὸ νέους ἄνδρας, οὔτε τέκνα τῶν τιτάνων τὸν ἐφόνευσαν, οὔτε τρομεροὶ γίγαντες ἐπετέθησαν ἐναντίον αὐτοῦ. Ἀλλὰ ἡ Ἰουδὶθ μόνη, ἡ θυγάτηρ τοῦ Μεραρὶ παρέλυσεν αὐτὸν μὲ τὸ κάλλος τοῦ προσώπου της.

Διότι ὁ δυνατὸς ἄνδρας των, ὁ ἀρχιστράτηγός των δηλαδή, δὲν ἔπεσε νεκρὸς κατὰ γῆς κτυπημένος ἀπὸ ἰσχυροὺς νεαροὺς ἄνδρας, οὔτε τὸν ἐφόνευσαν τέκνα τῶν ἰσχυρῶν τιτάνων, οὔτε ἐπίσης ἐπετέθησαν ἐναντίον του οἱ μεγαλόσωμοι γίγαντες, ἀλλὰ τὸν παρέλυσεν ἡ Ἰουδίθ, ἡ κόρη τοῦ Μεραρί, μὲ μόνον ὅπλον της τὸ κάλλος τοῦ προσώπου της.

Αὐτὴ ἔβγαλε τὴν στολὴν τῆς χηρείας της, διὰ νὰ συνεργήσῃ εἰς τὴν νίκην τῶν καταπονημένων καὶ θλιμμένων Ἰσραηλιτῶν. Ἤλειψε τὸ πρόσωπόν της μὲ εὐώδη μῦρα,

Ἔβγαλε δηλαδὴ τὰ ἐνδύματα τῆς χηρείας της, προκειμένου νὰ ὑψώσῃ καὶ νὰ μεγαλύνῃ τοὺς ταλαιπωρημένους Ἰσραηλίτας, καὶ ἄλειψε τὸ πρόσωπόν της μὲ εὐωδιαστὰ μύρα.

ἔπλεξε τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς της καὶ ἔδεσεν αὐτὰς μὲ πολύτιμον μανδήλιον, ἐνεδύθη ἀκριβῆ λινῆν στολήν, διὰ νὰ τὸν ἐξαπατήσῃ.

Ἔδεσεν ἐπίσης τὰ μαλλιά της μὲ ἐντυπωσιακὸν κάλυμμα καὶ ἐφόρεσεν ὡραίαν λινὴν στολὴν διὰ νὰ τὸν ἐξαπατήσῃ.

Τὸ σανδάλιόν της εἵλκυσε καὶ ἥρπασε τὸν ὀφθαλμόν του, τὸ κάλλος της ᾐχμαλώτισε τὴν ψυχήν του, ἀλλὰ τὸ ξῖφος διεπέρασε τὸν τράχηλόν του.

Τὰ ὡραῖα σανδάλια της ἐμαγνήτισαν τὰ μάτιά του καὶ ἡ ὡραιότης της ἐσκλάβωσε τὴν ψυχήν του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διαπεράσῃ καὶ νὰ κόψῃ τὸν λαιμόν του τὸ ξίφος του.

Ἔφριξαν οἱ Πέρσαι ἀπὸ τὴν τόλμην αὐτῆς καὶ οἱ Μήδοι συνετρίβησαν ἀπὸ τὸ μεγάλο της θάρρος.

Οἱ Πέρσαι ἔφριξαν καὶ κατετρόμαξαν ἐμπρὸς εἰς τὴν τόλμην της καὶ οἱ Μήδοι ἐκτυπήθηκαν καὶ ἐτσακίσθηκαν ἀπὸ τὸ θάρρος της.

Τότε ἔβγαλαν ἀλαλαγμοὺς χαρᾶς οἱ ταπεινωμένοι καὶ τρομαγμένοι ἀδελφοί μου. Ἐκεῖνοι δὲ ἠσθένησαν, κατελήφθησαν ἀπὸ φόβον καὶ κατεπτοήθησαν. Ἐφώναξαν μὲ μεγάλην φωνὴν οἱ Ἰσραηλῖται, ἐκεῖνοι δὲ ἐτράπησαν εἰς φυγήν.

Τότε ἀλάλαξαν ἀπὸ χαρὰν οἱ θλιμμένοι καὶ ταπεινωμένοι συμπατριῶταί μου καὶ ἐφοβήθηκαν αὐτοί, ποὺ εἶχαν ἑξασθενήσει τὸν λαόν μου, καὶ κατετρόμαξαν. Ἐκραύγασαν καὶ ἔφυγαν πανικόβλητοι.

Μικρὰ παιδιά νεονύμφων κορασίων διετρύπησαν αὐτοὺς μὲ τὰς λόγχας των, καὶ σὰν δούλους αὐτοπαραδιδομένους τοὺς ἐφόνευαν. Ἐξωλοθρεύθησαν ἀπὸ τὸν στρατὸν τοῦ Κυρίου.

Παιδιὰ νεαρῶν μητέρων τοὺς ἐκτύπησαν μὲ τὰ βέλη των. Τοὺς ἐκτυποῦσαν δὲ ἀλύπητα, ὅπως γίνεται ὅταν συλλάβουν τοὺς δούλους ποὺ δραπετεύουν ἀπὸ τοὺς κυρίους των διὰ νὰ παραδοθοῦν εἰς τοὺς ἐχθρούς των. Κατετροπώθησαν ἀπὸ τὴν στρατιὰν τοῦ Κυρίου μου.

Δι’ ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ καὶ ἔνδοξα θέλω νὰ ψάλω ὕμνον νέον εἰς τὸν Θεόν μου: Μέγας εἶσαι, Κύριε, καὶ ἔνδοξος, θαυμαστὸς εἰς τὴν ἄπειρον δύναμίν σου καὶ ἀκατάβλητος.

Θὰ ὑμνήσω τὸν Θεόν μου μὲ ὕμνον νέον. Κύριέ μου, εἶσαι μέγας καὶ ἔνδοξος, θαυμαστὸς διὰ τὴν δύναμίν Σου, ἀνυπέρβλητος καὶ ἀκαταμάχητος!

Ὅλη ἡ δημιουργία σου, σὰν δούλη, ἂς ὑπακούῃ χωρὶς ἀντίρρησιν εἰς σέ. Διότι σὺ εἶπες καὶ ἐδημιουργήθησαν τὰ κτίσματά σου. Σὺ ἔστειλες τὸ Πνεῦμα σου καὶ αὐτὸ ἔκτισε τὸν κόσμον. Κανεὶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν προσταγήν σου.

Ἂς δουλεύῃ εἰς Σὲ καὶ ἂς Σὲ ὑπηρετῇ ὅλη ἡ κτίσις, ποὺ εἶναι ἰδική Σου. Διότι Σύ, μὲ τὸ δημιουργικὸν πρόσταγμά Σου, εἶπες καὶ ἐδημιουργήθησαν τὰ πάντα. Ἀπέστειλες τὸ πνεῦμα Σου καὶ ἔκτισε τὸ σύμπαν. Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν φωνήν Σου.

Τὰ ὄρη συνταράσσονται ἀπὸ τὰ θεμέλιά των μαζῆ μὲ τὰ ὕδατά των, οἱ βράχοι λυώνουν σὰν κερὶ καὶ διαλύονται ἐνώπιόν σου. Πρὸς ἐκείνους ὅμως οἱ ὁποῖοι σὲ εὐλαβοῦνται, σὺ δείχνεις καὶ δίδεις τὸ ἔλεός σου.

Μὲ τὸ πρόσταγμά Σου σαλεύονται ἐκ θεμελίων τὰ βουνὰ μὲ τὰ ὕδατά των, οἱ δὲ βράχοι λειώνουν σὰν τὸ κερὶ ἐμπρὸς εἰς τὴν λάμψιν τοῦ προσώπου Σου. Εἰς ὅσους ὅμως ἔχουν σέβας καὶ εὐλάβειαν ἀπέναντί Σου ἐκδηλώνεις τὴν εὐμένειαν καὶ τὸ ἔλεός Σου.

Μηδαμινὴ εἶναι κάθε θυσία, ποὺ προσφέρεται ἐνώπιόν σου ὡς εὐῶδες θυμίαμα. Ἐλάχιστον καὶ ἀνάξιον λόγου εἶναι ἐνώπιόν σου κάθε λῖπος, ποὺ προσφέρεται ὡς ὁλοκαύτωμα. Ἐκεῖνος ὅμως, ὁ ὁποῖος φοβεῖται τὸν Κύριον, εἶναι μὲ τὴν δύναμιν ἐκείνου πάντοτε μέγας.

Κάθε θυσία, ποὺ προσφέρεται ὡς ὀσμὴ εὐωδίας πρὸς τὸν Κύριον, εἶναι κάτι μικρὸν ἐμπρὸς εἰς τὸ μεγαλεῖον καὶ τὰς εὐεργεσίας Του· καὶ κάθε λίπος, ποὺ καίεται εἰς τὸ θυσιαστήριον, εἶναι ἐλάχιστον. Αὐτὸς δὲ ποὺ φοβεῖται καὶ σέβεται τὸν Κύριον, μεγαλύνεται αἰωνίως.

Ἀλλοίμονον εἰς τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ἐπαναστατοῦν ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ μου γένους. Κύριος ὁ παντοκράτωρ θὰ τοὺς τιμωρήσῃ κατὰ τὴν ὡρισμένην ἡμέραν τῆς κρίσεώς του. Θὰ στείλῃ πῦρ νὰ τοὺς κατακαύσῃ, θὰ στείλῃ σκώληκας νὰ καταφάγουν τὰς σάρκας των, ὥστε νὰ κλαίουν πάντοτε ἀπὸ τὸν πόνον του».

Ἀλλοίμονον εἰς τὰ ἔθνη ἐκεῖνα, ποὺ στρέφονται ἐναντίον τοῦ γένους μου. Ὁ ἴδιος ὁ παντοκράτωρ Κύριος θὰ ἐκδικηθῇ τοὺς λαούς των κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως καὶ θὰ στείλῃ φωτιὰν καὶ σκουλήκια διὰ νὰ καταφάγουν τὰς σάρκας των. Τότε θὰ κλαίουν διαρκῶς, διότι θὰ αἰσθάνωνται βαθὺν πόνον αἰωνίως».

Ἔπειτα δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἦλθον εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ προσεκύνησαν τὸν Θεόν. Ἀμέσως δὲ ὅταν ὁ λαὸς ἐξηγνίσθη, προσέφεραν τὰ ὁλοκαυτώματά των. Ἐξεπλήρωσαν ὅλα τὰ ταξίματά των, ποὺ εἶχαν κάμει πρὸς τὸν Θεόν, καὶ προσέφεραν τὰ δῶρα των.

Μόλις δὲ ἦλθαν ἀπὸ τὴν Βαιτυλούαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπροσκύνησαν τὸν Θεόν. Καὶ ἀφοῦ ἐξηγνίσθη ὁ λαός, προσέφεραν τὰς θυσίας των, ποὺ θὰ ἐκαίοντο ἐντελῶς, καθὼς καὶ τὰς ἄλλας θυσίας, ποὺ ἤθελαν νὰ προσφέρουν ὡς τάματα, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰς ἄλλας προσφοράς των.

Ἡ Ἰουδὶθ ἀφιέρωσεν εἰς τὸν ναὸν ὅλα τὰ ὅπλα τοῦ Ὀλοφέρνου, ὅσα τῆς εἶχε δώσει ὁ λαός, καὶ τὴν κουνουπιέρα του, τὴν ὁποίαν ἐπῆρεν ἡ ἴδια ἀπὸ τὸν κοιτῶνα του, ἔδωσεν αὐτὴν ὡς ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεόν.

Ἡ δὲ Ἰουδὶθ ἀφιέρωσεν εἰς τὸν Ναὸν ὅλα τὰ σκεύη τοῦ Ὀλοφέρνους, ποὺ τῆς εἶχε δώσει ὁ λαός, καθὼς καὶ τὴν κουνουπιέραν, ποὺ τὴν ἐπῆρε μόνη της ἀπὸ τὸν κοιτῶνα του. Τὰ παρέδωσεν ὅλα ὡς ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεόν.

Ὅλος ὁ λαὸς εὑρίσκετο εἰς χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐνώπιον τοῦ ναοῦ ἐπὶ τρεῖς μῆνας Κατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν μαζῆ των ἕμενε καὶ ἡ Ἰουδίθ.

Ἐπὶ τρεῖς δὲ μῆνας ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ εὐφραίνετο ἐκεῖ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐνώπιον τοῦ ἁγίου τόπου τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου. Μαζί των ἔμεινεν ἐκεῖ καὶ ἡ Ἰουδίθ.

Ὅταν ἐπέρασαν αἱ ἡμέραι αὐταὶ τῶν τριῶν μηνῶν, ἐπανῆλθεν ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὸν οἶκον του. Καὶ ἡ Ἰουδὶθ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Βαιτυλούαν καὶ ἔμενεν εἰς τὴν περιουσίαν της. Ἔγινε δὲ ὀνομαστὴ καὶ ἔνδοξος κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον εἰς ὅλην τὴν χώραν.

Μετὰ δὲ τὴν συμπλήρωσιν τῶν τριῶν μηνῶν ἐμάζευσε καθένας τὰ πράγματά του καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸν τόπον, ποὺ ἦτο ἡ κληρονομία του. Ἔτσι καὶ ἡ Ἰουδὶθ ἐπανῆλθεν εἰς τὴν Βαιτυλούαν καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ, ὅπου εἶχε τὰ ὑπάρχοντά της. Ἔγινε δὲ κατὰ τὴν ἐποχήν της ἔνδοξη καὶ ἑξακουστὴ εἰς ὅλην τὴν γῆν.

Πολλοὶ ἄνδρες ἐπεθύμησαν καὶ τὴν ἐζήτησαν ὡς σύζυγόν των, ἀλλὰ κανεὶς ἀνὴρ δὲν τὴν ἐνυμφεύθη εἰς ὅλην της τὴν ζωήν. Αὐτὴ ἔμεινεν εἰς τὴν χηρείαν της ἀπὸ τὴν ἡμέραν, ποὺ ἀπέθανεν ὁ Μανασσῆς ὁ σύζυγός της, καὶ εἶχε προστεθῇ εἰς τὸν λαόν του.

Πολλοὶ δὲ ἄνδρες ἐπεθύμησαν νὰ τὴν ἔχουν σύζυγόν των. Κανεὶς ὅμως δὲν τὴν ἔκαμε γυναῖκα του καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς της, ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ἀπέθανεν ὁ ἄνδρας της Μανασσῆς καὶ προσετέθη εἰς τοὺς συγγενεῖς του, ποὺ εἶχαν πεθάνει προηγουμένως.

Αὐτὴ δὲ ἐπροχώρησε εἰς πολὺ μεγάλην ἡλικίαν καὶ ἐγήρασεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀνδρός της. Ἔφθασεν εἰς τὴν ἡλικίαν τῶν ἑκατὸν πέντε ἐτῶν. Τὴν θεραπαινίδα της τὴν ἀφῆκεν ἐλευθέραν. Ἡ Ἰουδὶθ ἀπέθανε εἰς τὴν Βαιτυλούαν καὶ τὴν ἔθαψαν εἰς τὸ σπήλαιον, ὅπου εἶχε ταφῆ καὶ ὁ σύζυγός της ὁ Μαννασῆς.

Ἐπερνοῦσαν δὲ τὰ χρόνια καὶ ἐπροχωροῦσε πολὺ ἡ ἡλικία τῆς Ἰουδίθ, ὥσπου ἔφθασεν εἰς βαθειὰ γεράματα εἰς τὸ σπίτι τοῦ συζύγου της. Συνεπλήρωσεν ἑκατὸν πέντε χρόνια ζωῆς. Ἄφησε δὲ ἐλευθέραν τὴν δούλην της, ἡ ὁποία ἦτο μαζί της τότε ποὺ ἐπῆγεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων. Καὶ ἀπέθανεν εἰς τὴν Βαιτυλούαν καὶ τὴν ἔθαψαν εἰς τὸ σπήλαιον, ὅπου εἶχε ταφὴ καὶ ὁ σύζυγός της Μανασσῆς.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἐπένθησαν ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας. Πρὸ δὲ τοῦ θανάτου της ἐμοίρασε τὰ ὑπάρχοντά της εἰς τοὺς στενοὺς συγγενεῖς τοῦ ἀνδρός της, τοῦ Μαννασῆ, καὶ εἰς τοὺς στενοὺς συγγενεῖς της τῆς ἰδικῆς της οἰκογενείας.

Τὴν ἐπένθησαν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας. Πρὶν πεθάνῃ ὅμως, ἐφρόντισε νὰ μοιράσῃ τὰ ὑπάρχοντά της εἰς ὅλους τοὺς συγγενεῖς τοῦ συζύγου της Μανασσῆ καὶ εἰς τοὺς στενοὺς συγγενεῖς τῆς οἰκογενείας της.

Καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς της καὶ ἐπὶ πολὺ χρονικὸν διάστημα μετὰ τὸν θάνατόν της κανεὶς δὲν ἐτόλμησε νὰ ἐνοχλήσῃ καὶ ἐκφοβίσῃ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἐν ὅσῳ δὲ ἐζοῦσεν ἡ Ἰουδίθ, κανεὶς δὲν ἀπείλησε τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πολὺν καιρὸν μετὰ τὸν θάνατόν της δὲν ἐτόλμησε κανεὶς νὰ στραφῇ καὶ νὰ ἐπιτεθῇ ἐναντίον των.