Θρῆνοι Ἰερεμίου

Ἔπειτα ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τὴν ἐρήμωσιν τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐκάθισεν ὁ Ἱερεμίας κλαίων· καὶ ἐθρήνησε διὰ τὴν Ἱερουσαλὴμ αὐτὸν τὸν θρῆνον καὶ εἶπε·

Συνέβη δὲ τοῦτο: Μετὰ τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τὴν ἐρήμωσιν τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Βαβυλωνίους, ἐκάθησεν ὁ προφήτης Ἱερεμίας κλαίων καὶ ἐθρηνολόγησε τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ τὸ ἀκόλουθον μοιρολόγι καὶ εἶπε:

Πῶς ἀπέμεινε μόνη, ἔρημος ἀπὸ κατοίκους ἡ πόλις, ἡ ὁποία ἄλλοτε ἦτο γεμάτη ἀπὸ λαούς; Ἔγινεν ὡσὰν ἀπωρφανισμένη χήρα αὐτή, ποὺ ἦτο ἄλλοτε πολυάνθρωπος, μεταξὺ ὅλων τῶν ἐθνῶν. Πῶς ἡ ἀρχόντισσα ἀνάμεσα εἰς τὰς χώρας τῆς γῆς ἔγινε τώρα φόρου ὑποτελής!

Πῶς ἀπέμεινεν ἔρημη, χωρὶς κατοίκους, καὶ ἐκάθησε κάτω μόνη ἡ ἄλλοτε πολυάνθρωπος πόλις; Πῶς κατήντησεν ὡς χήρα, ποὺ ἐστερήθη τὸν σύζυγόν της, ἢ ἄλλοτε πολυάνθρωπος μεταξὺ ὅλων τῶν ἐθνῶν! Πῶς ἡ ἄλλοτε ἀρχόντισσα καὶ πριγκίπισσα μεταξὺ τῶν ἄλλων χωρῶν κατήντησε τώρα ὑπόδουλη καὶ φόρου ὑποτελής;

Πικρῶς ἔκλαυσε καὶ κλαίει κατὰ τὴν νύκτα. Τὰ δάκρυά της ρέουν εἰς τὰς παρειάς της. Δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἄλλοτε τὴν ἀγαποῦσαν νὰ τὴν παρηγορῇ! Ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ἀγαποῦσαν, τὴν ἠρνήθησαν καὶ τὴν ἐπρόδωσαν. Ἔγιναν ἐχθροί της.

Κλαίει ἀκατάπαυστα καὶ χύνει πολλὰ δάκρυα καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς νύκτας, καὶ τὰ συνεχῆ δάκρυά της κυλοῦν εἰς τὰ μάγουλά της. Δὲν ὑπάρχει δὲ κανεὶς ἀπὸ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἄλλοτε τὴν ἀγαποῦσαν, διὰ νὰ τὴν παρηγορήσῃ. Ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἄλλοτε τὴν ἀγαποῦσαν τὴν ἀρνήθηκαν, τὴν ἐπρόδωσαν καὶ ἔγιναν ἐχθροί της.

Τὰ πλήθη τῶν Ἰουδαίων ἔπειτα ἀπὸ τὴν συντριβὴν καὶ τὸν ἐξευτελισμόν των, ἔπειτα ἀπὸ τὴν σκληρὰν δουλείαν των, μετεφέρθησαν ἐξόριστοι εἰς ξένας περιοχάς. Παραμένουν μεταξὺ τῶν ἐθνῶν διεσκορπισμένοι, χωρὶς νὰ εὑρίσκουν ἐκεῖ ἀνάπαυσιν. Ὅλοι ὅσοι τοὺς ἐμισοῦσαν καὶ τοὺς κατεδίωκαν, τοὺς κατέφθασαν, διὰ νὰ προσθέσουν πόνον εἰς τὸν πόνον των, ἐν μέσῳ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι τοὺς θλίβουν.

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἰουδαίας ἔγιναν αἰχμάλωτοι καὶ ὠδηγήθησαν εἰς τὴν ἐξορίαν ἔπειτα ἀπὸ πολλὲς ταπεινώσεις καὶ ἐξευτελισμοὺς καὶ ἔπειτα ἀπὸ βαρυτάτην δουλείαν. Οἱ ἐξόριστοι ὅμως αἰχμάλωτοι, διασκορπισμένοι μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, δὲν εὑρίσκουν ἀνάπαυσιν. Ὅλοι ὅσοι τοὺς κατεδίωκαν τοὺς ἐπρόφθασαν μεταξὺ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τοὺς καταπιέζουν καὶ τοὺς θλίβουν.

Οἱ δρόμοι τῆς Σιὼν πενθοῦν, διότι δὲν ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι νὰ ἔρχωνται εἰς τὸν ναὸν κατὰ τὰς ἑορτάς. Ὅλαι αἱ πύλαι αὐτῆς ἔχουν καταστροφῆ. Οἱ ἱερεῖς τῆς ἀναστενάζουν, αἱ παρθένοι τῆς σύρονται εἰς αἰχμαλωσίαν καὶ ἐξευτελισμόν, καὶ ἡ ἰδία μένει ἐγκαταλελειμμένη εἰς τὴν μεγάλην της πικρίαν.

Οἱ δρόμοι τῆς Σιὼν εἶναι λυπημένοι, πενθοῦν, διότι δὲν ὑπάρχουν πλέον ἄνθρωποι διὰ νὰ τοὺς βαδίσουν καὶ ἔλθουν κατὰ τὶς ἑορτές (τὸ Πάσχα, τὴν Πεντηκοστήν, τὴν Σκηνοπηγίαν κλπ.) εἰς τὸν Ναόν, διὰ νὰ λατρεύσουν τὸν Θεόν. Ὅλες οἱ πύλες της, ὅπου ἄλλοτε ἐγίνοντο οἱ δημόσιες συναθροίσεις, εἶναι κατεστραμμένες καὶ ἔρημες· οἱ ἱερεῖς της ἀφήνουν βαθεῖς ἀναστεναγμούς, οἱ παρθένες της σύρονται αἰχμάλωτες, καὶ ἡ ἰδία (ἡ πόλις Σιών) μένει μόνη καὶ ἔρημη, βυθισμένη εἰς μεγάλην πικρίαν.

Αὐτοὶ ποὺ τὴν καταδυναστεύουν καὶ τὴν θλίβουν ἔγιναν ἰσχυρότεροί της. Οἱ ἐχθροί της θριαμβεύουν καὶ εὐημεροῦν. Καὶ τοῦτο, διότι ὁ Κύριος τὴν ἐταπείνωσεν, ἐξ αἰτίας τῶν πολυαρίθμων ἀδικιῶν της. Καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ νήπιά της ἐβάδισαν τὸν δρόμον τῆς αἰχμαλωσίας ἐνώπιον ἐκείνων, ποὺ τὴν καταθλίβουν.

Οἱ καταπιεσταί της ἔγιναν ἔνδοξοι καὶ ὑπερίσχυσαν, οἱ δὲ ἐχθροί της εὐφραίνονται καὶ εὐημεροῦν, διότι ὁ Κύριος τὴν ἐταπείνωσε καὶ τὴν ἐξηυτέλισεν ἕνεκα τοῦ πλήθους τῶν ἀσεβειῶν καὶ παρανομιῶν της. Ἀλλὰ καὶ τὰ νήπιά της ὠδηγήθησαν εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν, συρόμενα βιαίως ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὰ κατατυραννοῦσαν.

Ἀφῃρέθη καὶ ἐχάθη πλέον ἀπὸ τὴν θυγατέρα Σιὼν ὅλη ἡ μεγαλοπρέπειά της. Οἱ ἄρχοντές της ἔγιναν ὡσὰν τὰ κριάρια, τὰ ὁποῖα δὲν εὑρίσκουν βοσκήν. Περιπατοῦν ἐξηντλημένοι ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτούς, ποὺ τοὺς καταδιώκουν.

Ἀφηρέθη καὶ ἐχάθη ἀπὸ τὴν θυγατέρα Σιὼν ὅλη ἡ δόξα καὶ ἡ μεγαλοπρέπειά της (ὁ Ναός, ἡ βασιλεία, ἡ ἱερωσύνη). Οἱ ἄρχοντές της ἔγιναν ὡσὰν κριάρια, τὰ ὁποῖα δὲν εὑρίσκουν βοσκὴν καὶ τρέπονται εἰς φυγὴν ἐξηντλημένα ἐμπρὸς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὰ κυνηγοῦν καὶ τὰ καταδιώκουν.

Ἐνεθυμήθη ἡ Ἱερουσαλὴμ τὰς ἡμέρας τοῦ ἐξευτελισμοῦ καὶ τῶν ἀπωθήσεών της. Ὅλα τὰ ὡραῖα καὶ ἐπιθυμητὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα αὐτὴ κατεῖχεν ἀπὸ ἀρχαίων ἡμερῶν, περιῆλθαν εἰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν της, ὅταν ἡττήθη καὶ ἔπεσε συντριμμένος ὁ λαὸς της εἰς τὰ χέρια τῶν τυράννων της. Καὶ δὲν ὑπῆρχεν ἄνθρωπος, νὰ τὴν βοηθήσῃ. Οἱ δὲ ἐχθροί της ἰδόντες τὴν συντριβήν καὶ τὸν ἐξευτελισμόν της ἐγέλασαν μὲ χαιρεκακίαν διὰ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ τὴν ἐξορίαν τῶν κατοίκων της.

Ἡ Ἱερουσαλὴμ ἐνθυμεῖται τὶς ἡμέρες τῆς δυστυχίας, τοῦ ἐξευτελισμοῦ καὶ τῆς ἀπορρίψεώς της ἐκ μέρους ὅλων· ὅλα τὰ ὡραῖα καὶ πολὺ ἐπιθυμητὰ πράγματά της, τὰ ὁποῖα κατεῖχεν ἀπὸ παλαιοτάτων χρόνων, ἔπεσαν εἰς τὰ χέρια τῶν δυναστῶν της, ὅταν ἐνικήθη καὶ ὑπετάγη ὁ λαός της καὶ δὲν ὑπῆρχε πλέον ἄνθρωπος νὰ τὴν βοηθήσῃ. Καὶ τότε, ὅταν οἱ ἐχθροί της εἶδαν τὴν πτῶσιν, τὴν συντριβὴν καὶ τὴν ἐγκατάλειψίν της, ἐγέλασαν μὲ χαιρεκακίαν διὰ τὴν ἐξορίαν καὶ αἰχμαλωσίαν τῶν κατοίκων της.

Βαρύτατα ἡμάρτησεν ἡ Ἱερουσαλήμ. Διὰ τοῦτο καὶ περιέπεσεν εἰς αὐτὸν τὸν συγκλονισμὸν καὶ τὴν ἀναταραχήν. Ὅλοι ὅσοι προηγουμένως τὴν ἐτιμοῦσαν καὶ τὴν ἐδόξαζαν, τὴν κατεφρόνησαν. Εἶδαν γυμνὴν τὴν ταπείνωσιν καὶ τὸν ἐξευτελισμόν της. Καὶ αὐτὴ ἡ ἴδια στενάζει καὶ στρέφει τὸ πρόσωπόν της ἀλλοῦ, διὰ νὰ μὴ ἀντικρύσῃ τὰ περιφρονητικὰ βλέμματα.

Ἡ Ἱερουσαλὴμ ἁμάρτησε βαρύτατα, διὰ τοῦτο ὠλίσθησεν εἰς ταραχήν, συγκλονισμὸν καὶ μεγάλην πτῶσιν. Ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι προηγουμένως τὴν ἐτιμοῦσαν καὶ τὴν ἐδόξαζαν, τὴν ἐπεριφρόνησαν καὶ τὴν ἐξηυτέλισαν, διότι εἶδαν τὴν γυμνότητά της· δηλαδὴ τὴν μεγάλην συμφοράν της ἕνεκα τῆς φανερώσεως τῶν πολλῶν καὶ αἰσχρῶν ἁμαρτιῶν της. Ἐμπρὸς εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν καταφρόνησιν ἡ ἰδία ἀναστενάζει βαθιὰ καὶ στρέφει τὸ πρόσωπον τῆς ἄλλου, διὰ νὰ ἀποφύγῃ τὰ βλέμματα ἐκείνων ποὺ τὴν περιφρονοῦν.

Ὁ ρύπος της ἔφθασεν ἕως εἰς τὰ πόδια της. Δὲν ἐνεθυμήθη καθόλου τὸ τέλος της. Κατέπεσεν εἰς βάθος, δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ τὴν παρηγόρησῃ. Σύ, Κύριε, ἰδὲ τὴν ἀθλίαν μου κατάστασιν, διότι ὁ ἐχθρὸς ἀλαζονεύεται καὶ θριαμβεύει ἐναντίον μου.

Ἡ ἔμμηνος ἀκαθαρσία της δὲν ἔμεινε κρυφή, ἐπροχώρησε καὶ κατέβη μέχρι τὰ πόδια της ἐκτεθειμένη εἰς κοινὴν θέαν! Κατὰ τὴν περίοδον τῆς εὐτυχίας της καθόλου δὲν ἐσκέφθη ὅτι τὸ τέλος της θὰ ἦταν τέτοιο. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ τόσον μεγάλη καὶ καταπληκτικὴ πτῶσις της, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ κανεὶς ὁ ὁποῖος νὰ τὴν παρηγορήσῃ. «Ἰδέ, Κύριε, (λέγει ἡ Ἱερουσαλὴμ) τὴν ἀθλιότητα καὶ ἀφόρητον δυστυχίαν μου, διότι ὁ ἐχθρὸς ὑπερηφανεύεται καὶ θριαμβεύει εἰς βάρος μου».

Ὁ σκληρὸς δυνάστης ἄπλωσε τὰ χέρια του εἰς ὅλα τὰ πολύτιμα αὐτῆς πράγματα. Εἶδεν ἡ Ἱερουσαλὴμ εἰδωλολάτρας νὰ εἰσέρχονται εἰς τὸν ἅγιον ναόν, διὰ τὸν ὁποῖον σὺ εἶχες δώσει ἐντολὴν νὰ μὴ εἰσέλθῃ κανεὶς ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρας, οὔτε κἂν εἰς τὰς συγκεντρώσεις τοῦ λαοῦ σου.

Ὁ ἀδίστακτος δυνάστης ἄπλωσε τὰ χέρια του μὲ ἁρπακτικὴν διάθεσιν εἰς ὅλους τοὺς ἀξιολόγους καὶ πολυτίμους ἱεροὺς θησαυρούς της. Διότι ἡ Ἱερουσαλὴμ εἶδε τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη νὰ εἰσέρχωνται εἰς τὸν ἅγιον Ναόν της, διὰ τὰ ὁποῖα εἶχες δώσει ἀπαγορευτικὴν ἐντολὴν νὰ μὴ εἰσέρχωνται οὐδὲ κἀν εἰς τὶς λατρευτικὲς συγκεντρώσεις τοῦ λαοῦ σου.

Ὅλος ὁ λαὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀναστενάζει κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῆς θλίψεως. Ζητοῦν νὰ εὔρουν ἄρτον. Ἔδωκαν τὰ πολύτιμα αὐτῶν ἀντικείμενα, εἰς εὔρεσιν ὀλίγης τροφῆς πρὸς συντήρησιν τῆς ζωῆς των. Ἴδε, Κύριε, ρῖψε τὸ βλέμμα σου, διότι ἡ Σιὼν εἶναι ἐξευτελισμένη καὶ καταφρονεμένη.

Ὅλος ὁ λαὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ θρηνολογεῖ καὶ ἀναστενάζει πικρὰ κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν συμφορῶν, ζητῶν, λόγῳ τῆς πολιορκίας, νὰ εὔρη ψωμί. Ἀντάλλαξαν τὰ πολύτιμά των ἀντικείμενα διὰ τροφήν, ὥστε νὰ συντηρηθοῦν εἰς τὴν ζωὴν καὶ νὰ μὴ ἀποθάνουν. «Ἴδε, Κύριε, καὶ ρίψε εὐσπλαγχνικὸν τὸ βλέμμα σου, διότι ἐγὼ ἡ Σιὼν ἔχω κατεξευτελισθῆ».

Σεῖς, οἱ ὁποῖοι διέρχεσθε κοντά μου, ρίψατε ἕνα βλέμμα, ἴδετε ἐὰν ὑπάρχῃ ἀλλοῦ τόσος πόνος, ὅσος εἶναι ὁ ἰδικός μου! Καὶ ὁ πόνος αὐτὸς ἔπεσεν ἐπάνω μου, ὅταν ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ὀργῆς καὶ τοῦ θυμοῦ του ὡμίλησεν ἐναντίον μου καὶ μὲ ἐταπείνωσεν.

«Ὅλοι σεῖς, διαβάται, οἱ ὁποῖοι διέρχεσθε ἀπὸ κοντά μου, στρέψατε τὸ βλέμμα σας, προσέξατε καὶ σκεφθῆτε ἐὰν ὑπάρχῃ πουθενὰ ἀλλοῦ τόσος πόνος, ὅσος εἶναι ὁ πόνος ποὺ μὲ ἐκτύπησεν! Ὁ πόνος αὐτὸς προεκλήθη εἰς ἐμέ, ὅταν ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δικαίας ὀργῆς καὶ τοῦ θυμοῦ του ὡμίλησεν ἐναντίον μου, ἁπλῶς μόνον ἐπρόσταξε καὶ μὲ ἔρριψε κάτω ταπεινωμένην καὶ ἐξηυτελισμενην.

Ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανίου θρόνου του ἔρριψε πῦρ, τὸ ἔβαλε μέσα εἰς τὰ κόκκαλά μου. Ἄπλωσε δίκτυον εἰς τὰ πόδια μου, μὲ ἀνέτρεψε, μὲ παρέδωσεν εἰς ὄλεθρον καὶ ἐξαφανισμόν. Ὅλην τὴν ἡμέραν μὲ ἔκαμε νὰ ὑποφέρω καὶ νὰ ὁδυνῶμαι.

Ἀπὸ τὸ ὕψος ὅπου εὑρίσκεται ὁ οὐράνιος θρόνος του ἔρριψε κάτω φωτιὰ καὶ τὴν ἔβαλε μέσα εἰς τὰ κόκκαλά μου· ἄπλωσε δίκτυον εἰς τὰ πόδια μου καὶ μὲ συνέλαβεν ἔτσι, ὥστε νὰ μοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ ξεφύγω, μὲ ἀνέτρεψε καὶ μὲ ἀναποδογύρισε μὲ παρέδωκεν εἰς καταστροφὴν καὶ ἐρήμωσιν καὶ μὲ ἀφῆκε νὰ πονῶ καὶ νὰ ὑποφέρω καθ’ ὅλην τὴν διαρκειαν τῆς ἡμέρας, δηλαδὴ νὰ τιμωροῦμαι συνεχῶς.

Παρηκολούθησεν ἄγρυπνος τὰς ἀσεβείας μου. Αὐταὶ περιεπλάκησαν εἰς τὰ χέρια μου, ἀνεβησαν ἕως ἐπάνω εἰς τὸν τράχηλόν μου, μὲ κατεβάρυναν καὶ μὲ κατεπόντισαν. Ἡ δύναμίς μου ἐξησθένησε, διότι ὁ Κύριος ἔδωσεν εἰς τὰ χέρια μου πόνους δυνατούς. Δὲν ἠμπορῶ πλέον νὰ σταθῶ εἰς τὰ πόδια μου!

Ὁ Κύριος παρηκολούθησεν ἄγρυπνος τὰ πταίσματα, τὶς ὕβρεις καὶ τὶς ἀσέβειές μου· ὅλα αὐτὰ τὰ ἁμαρτήματα τὰ ὁποῖα διέπραξα περιεπλέχθησαν εἰς τὰ χέρια μου, ἀνέβησαν μέχρι τὸν τράχηλόν μου καὶ μὲ κατεβάρυναν. Ἡ δύναμις καὶ ἡ ρώμη τοῦ σώματός μου ἐξησθένησε, διότι ὁ Κύριος ἐπέβαλεν εἰς τὰ χέρια μου ὀδυνηρὰ καταναγκαστικὰ ἔργα· δὲν ἠμπορῶ πλέον νὰ ἀνθέξω καὶ νὰ ἀντισταθῶ.

Αφῄρεσε καὶ ἀπέρριψεν ὁ Κύριος ἐκ μέσου μου ὅλους τοὺς ὑπερασπιστάς μου. Ὥρισεν ἐναντίον μου καιρὸν εἰς συντριβὴν τῶν ἐκλεκτῶν μου ἀνθρώπων. Ὁ Κύριος ἐπάτησεν ὑπὸ τοὺς πόδας του εἰς, τὸν ληνὸν ἐμέ, τὴν παρθένον, θυγατέρα τοῦ Ἰούδα· καὶ ἐγὼ κλαίω δι’ ὅλα αὐτά!

Ὁ Κύριος ἀπεδοκίμασε καὶ ἀφήρεσεν ἐκ μέσου μου ὅλους τοὺς γενναίους ὑπερασπιστάς μου, καθώρισεν ἐναντίον μου καιρὸν διὰ νὰ συντρίψῃ τοὺς νέους μου, τοὺς ἀρίστους τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Κύριος κατεπάτησεν εἰς τὸν ληνόν του ἐμὲ τὴν παρθένον του, τὴν Ἰουδαίαν, ὅπως πατεῖ κανεὶς τὰ σταφύλια εἰς τὸ πατητήρι· καὶ διὰ τοῦτο ἐγὼ κλαίω!

Τὰ μάτια μου χύνουν δάκρυα ὡσὰν τὸ νερὸ τῆς πηγῆς, διότι ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ ἐμὲ ὁ Κύριος τῆς παρηγορίας μου, ὁ μόνος ἱκανὸς νὰ ἐπαναφέρῃ καὶ στηρίξῃ τὴν ζωήν μου. Τὰ παιδιά μου ἔχουν πλέον ἐξαφανισθῆ, διότι ὁ ἐχθρὸς ὑπερίσχυσεν ἐναντίον μου.

Τὰ μάτια μου χύνουν δάκρυα ὡσὰν νερό, διότι ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ ἐμὲ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μὲ παρηγορεῖ καὶ μὲ ἀναπαύει, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ συνεφέρῃ καὶ θὰ ἀναζωογονήσῃ τὴν ἐξηντλημένην ἀπὸ τοὺς πόνους καὶ τὴν ὀδύνην ψυχήν μου. Τὰ παιδιά μου ἔχουν καταστροφῆ καὶ ἀφανισθῆ, διότι ὁ ἐχθρὸς ἐδείχθη ἰσχυρότερος καὶ κραταιότερός μου».

Ἅπλωσε τὰ χέρια της ἡ Σιὼν ζητοῦσα βοήθειαν καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ τὴν παρηγορήσῃ καὶ νὰ τὴν βοηθήσῃ. Ἔδωσεν ἐντολὰς ὁ Κύριος εἰς τὸν Ἰακώβ, ἐξέφερεν ἀπειλάς. Καὶ ἰδοὺ ὅτι οἱ καταδυναστεύοντες αὐτὸν τὸν περιεκύκλωσαν. Ἡ Ἱερουσαλὴμ ἔγινεν ἀκάθαρτος ἀνάμεσα εἰς αὐτούς, ὡσὰν τὴν ἀποκαθημένην γυναῖκα.

Ἡ Σιών (λέγει ὁ Προφήτης) ἄπλωσε καὶ ὕψωσε τὰ χέρια της ζητοῦσα βοήθειαν, δὲν ὑπάρχει ὅμως ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ τὴν παρηγορήσῃ καὶ τὴν ἀναπαύσῃ. Ἔδωκε προστάγματα καὶ ἐντολὲς ὁ Κύριος εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακώβ· τοὺς παρήγγειλε νὰ ἀγρυπνοῦν, διότι οἱ ἐχθροί, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕτοιμοι νὰ τοὺς καταδυναστεύσουν, τοὺς ἔχουν περικυκλώσει. Ἡ Ἱερουσαλὴμ ἔγινε μεταξύ των βδελυκτὴ καὶ σιχαμερή, ὅπως ἡ γυναῖκα ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἔμμηνον ρῦσιν της.

Δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος, διότι ὁ λαός του τὸν παρεπίκρανεν, ἐπειδὴ δὲν ὑπήκουσεν εἰς τὰ λόγια τοῦ στόματός του. Ἀκούσατε, λοιπόν, ὅλοι οἱ λαοί, ἰδέτε τὴν ὀδύνην μου. Αἱ παρθένοι μου καὶ οἱ νέοι μου ἄνδρες ἀπήχθησαν εἰς αἰχμαλωσίαν.

(Ἡ Ἱερουσαλὴμ ἀναγνωρίζει τὴν ἐνοχήν της καὶ λέγει:) «Δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος, ὁ Ὁποῖος μὲ ἐτιμώρησε, διότι οἱ Ἰσραηλῖται τὸν ἔχουν πολὺ πικράνει καὶ παροργίσει, ἐπειδὴ δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὰ λόγια τοῦ στόματός του. Ἀκοῦστε λοιπόν, ὅλοι οἱ λαοί, καὶ ἴδετε τὴν ὀδύνην καὶ τὴν συμφοράν μου. Οἱ παρθένες μου καὶ οἱ νέοι μου ὠδηγήθησαν εἰς αἰχμαλωσίαν.

Προσεκάλεσα τοὺς ἄλλοτε φίλους μου, ἀλλὰ αὐτοὶ μὲ ἐγέλασαν καὶ μὲ ἐπρόδωσαν. Οἱ ἱερεῖς μου καὶ οἱ πρεσβύτεροί μου ἔλειψαν πλέον ἀπὸ τὴν πόλιν, διότι περιέρχονται ἀναζητοῦντες τροφὰς διὰ τὸν ἑαυτόν των, διὰ νὰ διατηρήσουν τὴν ζωήν των, καὶ δὲν εὑρίσκουν.

Προσεκάλεσα τοὺς ἄλλοτε ἐραστάς μου (τοὺς ψευδοπροφήτας, τοὺς τερατοσκόπους καὶ τοὺς δαίμονας, τὰ εἴδωλα), αὐτοὶ ὅμως μὲ ἀπάτησαν, μὲ ἐγέλασαν. Οἱ ἱερεῖς μου καὶ οἱ πρεσβύτεροί μου ἀπέθαναν, ἔλειψαν πλέον ἀπὸ τὴν πόλιν, διότι, ἂν καὶ ἀνεζήτησαν τροφὴν διὰ τὸν ἑαυτόν των, διὰ νὰ συντηρηθοῦν καὶ ἐπιζήσουν, δὲν εὑρῆκαν.

Ἰδέ, Κύριε, ὅτι θλίβομαι. Τὰ σπλάγχνα μου ἐταράχθησαν. Ἡ καρδία μου ἀνεστατώθη ἐντός μου, διότι ἐγὼ μὲ τὸ νὰ παραπικράνω σὲ ἐπικράνθην πολὺ καὶ ἡ ἴδια. Ἀπ’ ἔξω μὲ ἐστέρησεν ἀπὸ τὰ τέκνα μου ἡ ἐχθρικὴ μάχαιρα, ὅπως εἰς τὰς οἰκίας ἡ θανατηφόρος νόσος.

Ἰδέ, Κύριε, θλίβομαι, εὑρίσκομαι εἰς ἀπόγνωσιν τὰ σπλάγχνα μου, ὅλα τὰ ἐντός μου ἐταράχθησαν, εὑρίσκονται εἰς ἀναβρασμόν, καὶ ἡ καρδία μου ἔχει ἀναστατωθῇ μέσα μου, διότι μὲ τὸ νὰ παροργίζω Σὲ ἀνεστατώθην, ἐπικράνθην, ἐλυπήθην πολὺ καὶ ἐγώ. Ἔξω ἀπὸ τὶς οἰκίες καὶ τὰ τείχη ἡ μάχαιρα τῶν ἐχθρῶν μὲ ἔχει ἀφήσει ὀρφανὴν καὶ στερημένην ἀπὸ τὰ τέκνα μου, ὅπως καὶ ἡ θανατηφόρος ἀσθένεια μέσα εἰς τὶς οἰκίες.

Ἀκούσατε, λοιπόν, ὅτι ἐγὼ στενάζω συνεχῶς καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ μὲ παρηγορήσῃ. Ὅλοι οἱ ἐχθροί μου ἐπληροφορήθησαν τὰς συμφοράς μου καὶ ἐχάρησαν, διότι σὺ ἀπέστειλες αὐτὰς ἐναντίον μου. Φέρε, Κύριε, ἐναντίον αὐτῶν τὴν ἡμέραν τῆς δικαίας σου ὀργῆς. Ὅρισε τὸν κατάλληλον πρὸς τοῦτο καιρόν, διὰ νὰ γίνουν καὶ αὐτοὶ ὅμοιοι μὲ ἐμὲ ὡς πρὸς τὴν θλῖψιν καὶ τὸν πόνον.

Ἀκοῦστε λοιπόν, διότι ἐγὼ ἀναστενάζω μὲ ἀλλεπαλλήλους στεναγμούς, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ κανεὶς νὰ μὲ παρηγορήσῃ καὶ ἀναπαύσῃ. Ὅλοι οἱ ἐχθροί μου ἔμαθαν τὶς συμφορὲς ποὺ μὲ ἐκτύπησαν καὶ ἐχαιρεκάκησαν, διότι Σὺ ὁ Κύριος ἐπροκάλεσες αὐτὴν τὴν συμφοράν. Φέρε, Κύριε, ἐναντίον των τὴν ἡμέραν τῆς δικαίας ὀργῆς σου, περὶ τῆς ὁποίας «ὡμίλησες διὰ τῶν Προφητῶν σου· ὅρισε τὸν κατάλληλον πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν καιρόν, διὰ νὰ πάθουν καὶ αὐτοὶ ὅσα ἔπαθα ἐγὼ καὶ νὰ γίνουν ἔτσι ὅμοιοι μὲ ἐμέ, θλιβόμενοι καὶ ὀδυνώμενοι.

Ἂς παρουσιασθῇ καὶ ἂς ἀπακαλυφθῇ ἐνώπιόν σου ὅλη ἡ κακία των. Τρύγησέ τους, ὅπως αὐτοὶ ἐτρύγησαν ἐμὲ ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου. Πρᾶξε εἰς αὐτοὺς ὅ,τι καὶ εἰς ἐμέ, διότι οἱ στεναγμοί μου εἶναι πολλοὶ καὶ ἡ καρδία μου βαρύνεται συνεχῶς ἀπὸ τὴν λύπην καὶ τὸν πόνον.

Εἴθε νὰ ἐμφανισθῇ καὶ νὰ παρουσιασθῇ ἐνώπιόν Σου ὅλη ἡ κακοήθειά των· ἀναζήτησέ τους μὲ πολλὴν προσοχὴν καὶ τρύγησέ τους, ὅπως αὐτοὶ μὲ μετεχειρίσθησαν καὶ μὲ ἐτρύγησαν ἕνεκα τῶν ἰδικῶν μου ἁμαρτημάτων καὶ τοῦτο διότι οἱ ἀλλεπάλληλοι στεναγμοί μου εἶναι πολλοὶ καὶ ἡ καρδία μου λυπεῖται βαθύτατα».

Πῶς ἐν τῇ δικαίᾳ του ὀργῇ ὁ Κύριος ἐβύθισεν εἰς τὸ σκότος τὴν θυγατέρα του Σιών; Ἔρριψε καὶ ἐκρήμνισε τὴν δόξαν τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν κάτω εἰς τὸ χῶμα! Κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ὀργῆς του δὲν ἐνεθυμήθη τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν ὁποῖον ἄλλοτε εἶχεν ὀνομάσει ὑποπόδιον τῶν ποδῶν του.

Πῶς ἐβύθισεν εἰς σκοτεινὸν καὶ ἀνεμῶδες σύνεφον κατὰ τὴν δικαίαν ὀργήν του ὁ Κύριος τὴν θυγατέρα του Σιών; Κατεκρήμνισεν ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν τὴν δόξαν, τὸ κάλλος καὶ τὸ σέμνωμα τοῦ Ἰσραήλ, καὶ δὲν ἐνεθυμήθη κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δικαίας ὀργῆς του τὸν Ναὸν τῆς Σιών (ἢ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε νὰ ἔχῃ γνῶσιν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ), τὸν τόπον, ἐπάνω εἰς τὸν ὁποῖον πατοῦν ὡσὰν εἰς ἄλλο στήριγμα οἱ πόδες του, διότι αὐτὸς εἶναι τόπος ἱερὸς καὶ ἅγιος!

Ὁ Κύριος κατεπόντισε, χωρὶς εὐσπλαγχνίαν καὶ οἶκτον, ὅλα τὰ ὡραῖα τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰακώβ. Ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν του ἐκρήμνισε τὰ ὀχυρώματα τῆς Σιών, τὰ ἔρριψε καὶ τὰ ἐκόλλησεν εἰς τὴν γῆν. Βεβήλους καὶ μολυσμένους κατέστησε τὸν βασιλέα της καὶ τοὺς ἄρχοντάς της.

Ὁ Κύριος ἔρριψεν εἰς τὸ βάθος, κατεβύθισε χωρὶς εὐσπλαγχνίαν καὶ ἔλεος ὅλα τὰ ἔνδοξα προνόμια, ὅλην τὴν νομικὴν λατρείαν τοῦ Ἰακώβ· ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν του κατεκρήμνισεν ὅλα τὰ ὀχυρὰ φρούρια καὶ τείχη τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰούδα, τὰ ἰσοπέδωσε, τὰ ἐκόλλησε κυριολεκτικῶς εἰς τὴν γῆν· κατέστησε βεβήλους καὶ ἀκαθάρτους τὸν βασιλιᾶ της (ἐπέτρεψε νὰ βεβηλωθῇ τὸ στέμμα, τὸ ὁποῖον ἐφοροῦσε ὡς χρισμένος καὶ ἁγιασμένος ἀπὸ τὸν Θεόν) καὶ τοὺς ἄρχοντάς της.

Ἐπάνω εἰς τὴν ἔκρηξιν τῆς δικαίας του ὀργῆς κατέκοψε καὶ συνέτριψεν ὁ Κύριος ὅλην τὴν δύναμιν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ἀπέσυρεν εἰς τὰ ὀπίσω ἄπρακτον καὶ ἀνενέργητον τὴν παντοδύναμον δεξιάν του ἐνώπιον τοῦ ἐχθροῦ, ποὺ ἐπήρχετο κατὰ τοῦ Ἰσραήλ. Ἤναψε μεγάλην φλόγα καταστροφῆς εἰς τὸν Ἰακώβ, ἡ ὁποία καὶ κατέφαγεν ὅλην τὴν περιοχήν.

Ἐπάνω εἰς τὴν δικαίαν ἐκρηξιν τῆς σφοδρᾶς ἀγανακτήσεώς του ἐτσάκισε μὲ βίαιον τρόπον ὅλην τὴν δύναμιν (ἤ, κατ’ ἄλλους: Ὅλες τὶς φυλές) τοῦ Ἰσραήλ, ἀπέσυρε τὴν προστατευτικὴν καὶ παντοκρατορικὴν δεξιάν του κατὰ τὴν ὥραν τῆς ἐπιθέσεως τῶν ἐχθρῶν καὶ ἐπέτρεψεν εἰς αὐτοὺς τὴν νίκην· ἄναψε δὲ φωτιὰ εἰς τὸν Ἰακώβ, ἡ ὁποία ὡς μεγάλη φλόγα κατέστρεψε καὶ κατέφαγεν ὅλα ὅσα εὑρίσκοντο γύρω ἀπὸ αὐτήν.

Ἐτέντωσεν ὁ Κύριος τὸ τόξον του ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὡς ἐὰν ἦτο ἐχθρός του. Κατηύθυνε σταθερὰ τὴν δεξιάν του ἐναντίον αὐτοῦ ὡσὰν εἰς ἀντίθετόν του. Ἐθανάτωσεν ὅλα τὰ ἀγαπητά μου πρόσωπα εἰς τὴν κατοικίαν τῆς θυγατρὸς Σιών. Ἐξέχυσε τὸν θυμόν του ὡς καταστρεπτικὸν πῦρ.

Ὁ Κύριος (ἀπεστράφη ἐντελῶς τὸν λαόν του) ἐτέντωσε τὸ τόξον του ὡς ἐχθρὸς κατὰ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, κατηύθυνε σταθερὰ τὴν δεξιάν του ἐναντίον των ὡς πολέμιος καὶ ἐφόνευσεν ὅλα τὰ πολύτιμα καὶ πολὺ ἀγαπημένα μου πρόσωπα «τοὺς υἱούς, τὶς θυγατέρες καὶ ὅ,τι ἄλλο ἀγαπητὸν καὶ προσφιλές» εἰς τὸν οἶκον τῆς θυγατέρας Σιών «τὸν Ναόν» καὶ ἐξέχυσε τὸν δίκαιον θυμόν του ὡς φωτιά.

Ὡσὰν ἐχθρὸς ἔγινεν ὁ Κύριος· κατεπόντισεν εἰς ἀπύθμενον βάθος τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Κατέστρεψε τὰ πολύτιμα ἀνάκτορά του, ἐκρήμνισε καὶ ἐξηφάνισε τὰ ὀχυρά του τείχη, ἐπολλαπλασίασε τὰς συμφορὰς ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία ἐταπεινώθη καὶ ταπεινώνεται συνεχῶς.

Λόγῳ τῆς ἁμαρτωλῆς διαγωγῆς των ὁ Κύριος τοὺς ἐφέρθη ὡς ἐχθρός, ἔρριψεν εἰς τὸ βάθος τὸν Ἰσραήλ, κατεβύθισε τὰ πολτελῆ ἀνάκτορα, τὶς ἀκροπόλεις καὶ τὰ φρούριά του, ἐπολλαπλασίασε τὶς συμφορὲς κατὰ τῆς θυγατέρας τοῦ Ἰούδα, τῆς Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία ἐδοκίμασε συνεχεῖς ταπεινώσεις· ἐταπεινώθη καὶ συνεχῶς ταπεινώνεται.

Ὡσὰν φραγμὸν ἐγκαταλελειμμένης ἀμπέλου ἐκρήμνισεν ὁ Κύριος τὸ σκήνωμά του. Κατήργησε κάθε ἑορτήν του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐλησμόνησεν ὁ Κύριος, ὅσα θαυμαστὰ ἄλλοτε εἶχε κάμει εἰς τὴν Σιών, τὰς ἑορτασίμους ἡμέρας καὶ τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου. Ἀπέρριψεν εἰς τὸν βρασμὸν τῆς ὀργῆς του βασιλεῖς, ἱερεῖς καὶ ἄρχοντας.

Ἄπλωσε, ἔρριψε καὶ ἐσκόρπισεν ὡς ἄμπελον ἀφύλακτον καὶ κατέστρεψε τὴν κατοικίαν του, τὴν πόλιν του, καὶ κατήργησε κάθε ἑορτήν του (εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ). Ὁ Κύριος ἐλησμόνησεν ὅσα καθώρισε νὰ ἑορτάζωνται σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, δηλαδὴ τὶς ἑορτάσιμες ἡμέρες καὶ τὴν κατ’ ἐξοχὴν τιμωμένην ἡμέραν τοῦ Σαββάτου. Ἐπάνω δὲ εἰς τὸν βρασμὸν τῆς ὑπερβολικῆς ὀργῆς του ἀπέρριψε μὲ περιφρόνησιν καὶ ἀγανάκτησιν βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς καὶ ἄρχοντας.

Ἀηδίασε καὶ ἀπώθησεν ὁ Κύριος τὸ θυσιαστήριόν του. Ἀπετίναξε τὸν ἅγιον ναόν του, συνέτριψε μὲ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν του τὸ τεῖχος μαζῆ μὲ τὰς ἐπάλξεις αὐτοῦ. Κραυγαὶ ἠκούσθησαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, ὅπως κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν ἑορτῶν, ὄχι ὅμως ἑόρτιοι.

Ὁ Κύριος ἀπεδοκίμασε καὶ ἀπέρριψε τὸ θυσιαστήριον του, ἔρριψε μὲ ἀπότομον τίναγμα τὸν ἅγιον Ναόν του, συνέτριψε μὲ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν Βαβυλωνίων τὸ τεῖχος μαζὶ μὲ τὶς ἐπάλξεις καὶ τὰ φρούρια. Ἐχθρικοὶ ἀλαλαγμοὶ θριάμβων ἀκούσθηκαν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, ὅπως ἠκούοντο κατά τὶς ἡμέρες τῶν ἑορτῶν φωνὲς ἐνθουσιώδεις καὶ πανηγυρικές!

Ὁ Κύριος ἐπῆλθε, διὰ νὰ καταστρέψει τὰ τείχη τῆς θυγατρὸς Σιών. Ἅπλωσε τὸ μέτρον του καὶ δὲν ἀπέσυρε τὸ χέρι του ἀπὸ τὸ ἔργον τῆς καταστροφῆς, μέχρις ὅτου τὸ ὠλοκλήρωσεν. Ἔτσι τὸ ἐξωτερικὸν τεῖχος κατεστραμμένον φαίνεται σὰν νὰ πενθῇ, καὶ τὸ ἐσωτερικὸν τεῖχος συγχρόνως ἔχει ἐξασθενήσει καὶ καταπέσει.

Καὶ ὁ Κύριος ἐστράφη μὲ σταθερὰν ἀπόφασιν νὰ καταστρέψῃ τὰ τείχη τῆς θυγατέρας Σιών, τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἐτέντωσε τὸ σχοινὶ τοῦ μέτρου, ἐξέδωκε δηλαδὴ τὴν δικαίαν καὶ ἀκριβὴ ψῆφον του διὰ τὴν καταστροφήν, καὶ δὲν ἀπέσυρε τὸ τιμωρητικὸν χέρι του, μέχρις ὅτου κατεδάφισε καὶ κατέστρεψε πλήρως ὅ,τι εἶχε νά καταστρέψῃ. Τοιουτοτρόπως τὸ κατεστραμμένον ἐξωτερικὸν τεῖχος φαίνεται ὡσὰν νὰ πενθῇ, ταυτοχρόνως δὲ τὸ ἐσωτερικὸν τεῖχος ἀδυνάτισε καὶ κατέπεσεν.

Αἱ πύλαι ἀπὸ τὰ τείχη ἔπεσαν καὶ ἐχώθησαν εἰς τὴν γῆν. Ὁ Κύριος κατέστρεψε καὶ συνέτριψε τοὺς μοχλοὺς τῶν πυλῶν τῆς πόλεως. Αἰχμαλώτους εἰς τὰ διάφορα ἔθνη ὡδήγησε τὸν βασιλέα της καὶ τοὺς ἄρχοντάς της. Δὲν ὑπάρχει πλέον ὁ νόμος Κυρίου εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ οἱ προφῆται της δὲν βλέπουν ὁράματα στελλόμενα ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου.

Οἱ πύλες τῶν τειχῶν τῆς Ἱερουσαλὴμ ἔπεσαν, ἐσφηνώθησαν καὶ ἐχώθησαν μέσα εἰς τὸ ἔδαφος· ὁ Κύριος κατέστρεψε καὶ συνέτριψε τοὺς μοχλούς της, μὲ τοὺς ὁποίους διετηροῦντο κλειστὲς καὶ ἀπαραβίαστες οἱ πύλες τῆς πόλεως. Τὸν βασιλιᾶ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοὺς ἄρχοντάς της τοὺς ἀπέστειλεν αἰχμαλώτους μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν. Δὲν ὑπάρχει εἰς τὸ ἑξῆς Νόμος, καὶ ἐπὶ πλέον οἱ ψευδοπροφῆται της δὲν βλέπουν ὁράματα ποὺ στέλλονται ἀπὸ τὸν Κύριον· (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Καὶ ἐπὶ πλέον οἱ γνήσιοι Προφῆται της δὲν δέχονται παρήγορα ἀποκαλυπτικὰ ὁράματα καὶ ὀπτασίες ποὺ στέλλονται ἀπὸ τὸν Κύριον).

Ἐκάθισαν κάτω εἰς τὸ χῶμα οἱ αἰχμαλωτισθέντες· σιωπηλοὶ ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ πόνου ἔμειναν οἱ γεροντότεροι τῆς κόρης μου, τῆς Σιών. Ἔρριψαν χῶμα ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν των, ἐζώσθησαν τρίχινους σάκκους πένθους. Καὶ αὐταὶ αἱ διακρινόμεναι διὰ τὴν εὐγενῆ καταγωγὴν καὶ τὸν πλοῦτον των παρθένοι ἔπεσαν καὶ ἐκυλίσθησαν εἰς τὸ ἔδαφος τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ταπεινωμένοι ἐκάθησαν κατὰ γῆς ὅσοι αἰχμαλωτίσθηκαν ἐσιώπησαν, κυριευμένοι ἀπὸ θλῖψιν, καὶ δὲν καθοδηγοῦν πλέον μὲ τὸν λόγον των οἱ πρεσβύτεροι τῆς θυγατέρας μου Σιών, τῆς Ἱερουσαλήμ. Λόγῳ τοῦ πένθους των ἔρριψαν χῶμα (στάχτη) ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν των καὶ ἐφόρεσαν τρίχινον πένθιμον ἔνδυμα. Ἐπίσης οἱ εὐγενεῖς καὶ πλούσιες νεαρὲς κόρες τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν ἐπισήμων ἐταπεινώθησαν καὶ ἐκυλίσθησαν εἰς τὸ ἔδαφος τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἔσβησαν τὰ μάτια μου ἀπὸ τὰ πολλὰ δάκρυα, ἐταράχθη ἡ καρδία μου, ἐκυλίσθη εἰς τὺ χῶμα ἡ δόξα μου, ἐξ αἰτίας τῆς συντριβῇς τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου, ὅταν καὶ τὰ νήπια ἀκόμη καὶ τὰ θηλάζοντα ἔσβηναν καὶ ξεψυχοῦσαν ἀπὸ τὴν πεῖναν εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως.

Ἔσβησαν τὰ μάτια μου ἀπὸ τὰ πολλὰ δάκρυα· ἡ καρδιά μου συγκλονίζεται, κτυπᾷ γρήγορα καὶ βίαια· ἡ ψυχή μου ἐχύθη, ἐσκορπίσθη κατὰ γῆς, ἕνεκα τῆς συντριβῆς καὶ καταστροφῆς τῆς θυγατέρας τοῦ λαοῦ μου· μάλιστα δέ, διότι καὶ αὐτὰ τὰ νήπια καὶ τὰ θηλάζοντα βρέφη ἐξεψυχοῦσαν λόγῳ τῆς πείνας εἰς τὶς πλατεῖες τῆς πόλεως.

Ἐφώναζαν τὰ νήπια πρὸς τὰς μητέρας των, «ψωμί», «νερό», ὅταν παρέλυον εἰς τὰς πλατείας ἀπὸ τὴν πεῖναν, ὡσὰν τραυματίαι βαρέως πληγωμένοι· ὅταν ἔσβηναν καὶ ἐξεψυχοῦσαν, εἰς τὴν ἀγκάλην τῶν μητέρων των.

Τὰ πεινασμένα νήπια ἐφώναζαν εἰς τις μητέρες των· «ποῦ ὑπάρχει ψωμὶ καὶ νερό;», Καθὼς ἔπεφταν λιπόθυμα εἰς τὶς πλατεῖες τῆς πόλεως, ὅπως οἱ τραυματίαι, καὶ καθὼς ἐξεψυχοῦσαν εἰς τὴν ἀγκάλην τῶν μητέρων των.

Μὲ τί νὰ σὲ παραβάλλω; Πρὸς τί νὰ σὲ παρομοιώσω, θυγάτηρ Ἱερουσαλήμ; Ποιὸς εἶναι εἰς θέσιν νὰ σὲ σώσῃ καὶ νὰ σὲ παρηγορήσῃ, παρθένος θυγάτηρ Σιών; Διότι τὸ ποτήριον τῆς καταστροφῆς σου εἶναι βαθὺ καὶ πλατύ. Ποιὸς τάχα εἶναι εἰς θέσιν νὰ σὲ θεραπεύσῃ;

Μὲ τί νὰ σὲ συγκρίνω ἢ μὲ τί νὰ σὲ παρομοιάσω, θυγατέρα μου Ἱερουσαλήμ; Ποῖος ἠμπορεῖ νὰ σὲ σώσῃ καὶ νὰ σὲ παρηγορήσῃ, παρθένε θυγατέρα μου Σιών; Διότι τὸ ποτήριον τῆς καταστροφῆς σου εἶναι μεγάλο καὶ βαθύ! Ποῖος ἠμπορεῖ νὰ σὲ θεραπεύσῃ;

Οἱ ψευδοπροφῆται σου εἶδαν καὶ εἶπαν εἰς σὲ ἀνυπόστατα καὶ ἀσύνετα. Δὲν σοῦ ἐφανέρωσαν τὰς ἁμαρτίας σου, ὥστε νὰ μετανοήσῃς καὶ νὰ προληφθῇ ἡ αἰχμαλωσία σου! Εἶδαν καὶ ἀνεκοίνωσαν εἰς σὲ ἀπατηλὰς ὁράσεις, ψευδεῖς καὶ παραπλανητικάς.

Οἱ ψευδοπροφῆται καὶ οἱ ψευδοδιδάσκαλοί σου εἶδαν περὶ σοῦ ψευδεῖς δράσεις καὶ σοῦ ἐδίδαξαν πράγματα ἀπατηλὰ καὶ ἀσύνετα· καὶ δὲν σοῦ ἐφανέρωσαν τὴν ἐνοχήν σου, ὥστε νὰ μετανοήσῃς καὶ νὰ ἀποφευχθῇ ἡ αἰχμαλωσία τῶν κατοίκων σου. Σοῦ ἀνεκοίνωσαν ἀποκαλύψεις καὶ ὁράματα μάταια, ἀπατηλὰ καὶ παραπλανητικά, μὲ τὰ ὁποῖα σὲ ἀπωθοῦσαν ἀπὸ τοῦ νὰ συναισθανθῇς τὴν ἐνοχήν σου καὶ νὰ μετανοήσῃς.

Ὅλοι ὅσοι διήρχοντο κοντά σου ἐχειροκροτοῦσαν μὲ χαιρεκακίαν. Ἔβγαλαν σύριγμα εἰρωνικὸν ἀπὸ τὰ χείλη των, ἐκινοῦσαν χλευαστικῶς τὴν κεφαλήν των εἰς βάρος τῆς θυγατρὸς Ἱερουσαλήμ. «Αὐτὴ εἶναι ἡ πόλις, ἔλεγαν, ἡ ὁποία ἦτο ἄλλοτε ὁ στέφανος καὶ ἡ χαρὰ ὅλης τῆς οἰκουμένης»!

Ἐχειροκρότησαν μὲ χαιρεκακίαν ἐναντίον σου ὅλοι οἱ ὁδοιπόροι ποὺ διήρχοντο ἀπὸ κοντά σου· ἐσφύριξαν εἰρωνικὰ καὶ ἐκούνησαν περιπαικτικὰ τὴν κεφαλήν των εἰς βάρος τῆς θυγατέρας Ἱερουσαλήμ· εἶπαν χλευαστικά: «Αὐτὴ εἶναι ἡ πόλις, ἡ ὁποία ὑπῆρξεν ἄλλοτε ὁ στέφανος καὶ ἡ εὐφροσύνη ὅλης τῆς γῆς»!

Ὅλοι οἱ ἐχθροί σου ἤνοιξαν διάπλατα τὸ στόμα των ἐναντίον σου. Ἐσφύριζαν εἰρωνικῶς εἰς βάρος σου, ἔτριζαν τὰ δόντια των καὶ εἶπαν· «τὴν κατεπίομεν! Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἡμέρα, τὴν ὁποίαν ἐπεριμέναμεν, τὴν εὑρήκαμεν καὶ τὴν εἴδαμεν»!

Ἄνοιξαν διάπλατα τὸ στόμα των ἐναντίον σου ὅλοι οἱ ἐχθροί σου· ἐσφύριξαν εἰρωνικὰ εἰς βάρος σου, ἔτριξαν ἀπειλητικὰ τὰ δόντια των καὶ εἶπαν: «Τὴν ἐκατάπιαμε! Ἰδού, αὐτὴ εἶναι ἡ ἡμέρα, τὴν ὁποίαν ἐπεριμέναμε· τελικῶς τὴν εὐρήκαμε, τὴν εἴδαμε!»

Ὁ Κύριος ἐπραγιματοποίησεν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶχε σκεφθῇ καὶ ἀποφασίσει. Ἐξεπλήρωσε τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἀπὸ ἀρχαιότατα χρόνια εἶχε προαναγγείλει. Ἐκρήμνισε τὸν λαόν του καὶ δὲν τὸν ἐσπλαγχνίσθη. Ἔκαμε τὸν ἐχθρόν σου νὰ χαρῇ διὰ τὸ κατάντημά σου. Ὕψωσε τὴν δύναμιν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι σὲ καταδυναστεύουν.

Ὁ Κύριος ἔκρινε δικαίως καὶ ἔφερεν εἰς πέρας ὅσα εἶχε σκεφθῇ καὶ σχεδιάσει, ἐξεπλήρωσε τὰ ἀπειλητικὰ λόγια του, τὰ ὁποῖα εἶχε προαναγγείλει ἀπὸ τὰ ἀρχαιότατα χρόνια· ἐκρήμνισε (τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐτιμώρησε τὸν λαόν) καὶ δὲν ἔδειξεν εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀκόμη ἔκαμε τὸν ἐχθρόν σου νὰ χαρῇ διὰ τὴν καταστροφήν σου· ἐνίσχυσε δὲ καὶ ὕψωσε τὴν δύναμιν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι σὲ καταπιέζουν καὶ σὲ καταθλίβουν.

Ἡ καρδία τῶν θλιβομένων κράζει πρὸς τὸν Κύριον: Καὶ σεῖς, κρημνισμένα τείχη τῆς Σιών, χάσατε ἡμέραν καὶ νύκτα ἄφθονα δάκρυα ὡσὰν χειμάρρους. Μὴ ἠρεμήσῃς καὶ ἀνανήψῃς, θυγάτηρ μου Ἱερουσαλήμ. Ὁ ὀφθαλμός σου ἂς μὴ παύσῃ νὰ χύνῃ δάκρυα.

Ἡ καρδία ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐπέζησαν τῆς καταστροφῆς φωνάζει δυνατὰ πρὸς τὸν Κύριον: Καὶ σεῖς, κατεστραμμένα τείχη τῆς Σιών, χύσατε ἄφθονα δάκρυα ὡσὰν ὁρμητικοὺς χειμάρρους, ἡμέραν καὶ νύκτα. Μὴ ἀφήσῃς τὸν ἑαυτόν σου νὰ ἀνανήψῃ καὶ νὰ ἠρεμήσῃ· ἂς μὴ σταματήσῃ, θυγατέρα μου Ἱερουσαλήμ, ὁ ὀφθαλμός σου ἀπὸ τοῦ νὰ χύνῃ συνεχῶς δάκρυα.

Σήκω, κράξε, κατὰ τὴν νύκτα, εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς νυκτὸς χῦσε τὴν καρδίαν σου, ὅπως χύνεται τὸ νερό, ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ὕψωσε πρὸς αὐτὸν ἰκετευτικὰ τὰ χέρια σου, διὰ τὴν ζωὴν τῶν νηπίων σου, τὰ ὁποῖα παραλύουν καὶ πεθαίνουν ἀπὸ τὸν λιμὸν εἰς τὰς γωνίας ὅλων τῶν ὁδῶν.

Σήκω ἐπάνω! Ἄφησε κραυγὴν πόνου, ἡ ὁποία ὅμως δὲν παύει νὰ ἔχῃ εἰς τὸ βάθος ἀγαλλίασιν, κράξε εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς νυκτὸς καὶ καθ’ ὅλην τὴν διάρκειάν της· ἄνοιξε τὴν καρδιά σου, ἔκχυσέ την, ὅπως χύνεται τὸ νερό, ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· ὕψωσε δεητικὰ τὰ χέρια σου πρὸς Αὐτὸν διὰ τὴν ζωὴν τῶν νηπίων σου, τὰ ὁποῖα λιποθυμοῦν καὶ ἀποθνήσκουν ἀπὸ τὴν πεῖναν εἰς τὶς γωνιὲς ὅλων τῶν δρόμων.

Ρῖψε ἕνα βλέμμα, Κύριε, καὶ ἰδὲ ποῖον ἐξεφύλλισες καὶ ἐρήμωσες μὲ τέτοιαν σκληρότητα. Ἔφθασαν, λοιπόν, αἱ γυναῖκες μέχρι τοῦ σημείου νὰ φάγουν τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας των; Κρεοπῶλαι καὶ μάγειροι ἐτρύγησαν τὴν πόλιν. Ἐσφάγησαν νήπια, ἐνῷ ἀκόμη ἐθήλαζαν μαστούς. Ἐθανατώθησαν ἱερεῖς καὶ προφῆται εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου!

«Ἰδέ, Κύριε, καὶ ρῖψε προσεκτικὸν τὸ βλέμμα σου καὶ πρόσεξε ποῖον ἐτρύγησες μὲ τόσην λεπτομέρειαν καὶ σκληρότητα! Ἔπρεπε λοιπόν οἱ γυναῖκες νὰ φθάσουν μέχρι τοῦ σημείου νὰ φάγουν τὰ νήπιά των, τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας των; Οἱ κρεοπῶλαι καὶ οἱ μάγειροι ἐτρύγησαν τὰ νήπια· ἔπρεπε νὰ σφάξουν (καὶ νὰ ψήσουν) τὰ νήπια, ἐνῷ αὐτὰ ἐθήλαζαν ακόμη τοὺς μητρικοὺς μαστούς; Ἔπρεπε νὰ φονεύσῃς, χρησιμοποιῶν ὡς ὄργανα τοὺς ἐχθρούς, μέσα εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου ἱερεῖς καὶ προφήτας;

Μικρὰ παιδιὰ καὶ γέροντες ἐκοιμήθησαν τὸν αἰώνιον ὕπνον εἰς τοὺς δρόμους τῆς πόλεως. Αἱ παρθένοι μου καὶ οἱ νέοι ἄνδρες ὠδηγήθησαν βιαίως εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν. Μὲ τὴν ἐχθρικὴν ρομφαίαν καὶ μὲ τὴν πεῖναν τοὺς ἐθανάτωσες. Κατὰ τὴν μέραν τῆς ὀργῆς σου ὡς ζῶα πρὸς σφαγὴν τοὺς παρέδωσες εἰς τοὺς δημίους. Δὲν τοὺς ἐλυπήθης.

Ἐξαπλωμένα εἶναι εἰς ὅλους τοὺς δρόμους τὰ πτώματα μικρῶν παιδιῶν καὶ πρεσβυτῶν, οἱ ὁποῖοι κοιμοῦνται τὸν αἰώνιον ὕπνον. Οἱ παρθένες μου καὶ οἱ νέοι μου μετέβησαν, συρόμενοι βιαίως, εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν. Μὲ πλατὺ καὶ ἀμφίστομον ἐχθρικὸν σπαθὶ καὶ μὲ πεῖναν τοὺς ἐφόνευσες, κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν τῆς δικαίας ὀργῆς σου τοὺς κατακρεούργησες, ἀφοῦ τοὺς παρέδωκες εἰς τὰ χέρια τῶν δημίων - ἐχθρῶν! Δὲν τοὺς ἐλυπήθης!

Ὅπως εἰς ἡμέραν ἑορτῆς ἐκαλοῦσες ὁλόγυρα τοὺς προσκυνητάς, ἐτσι προσεκάλεσες τώρα τὴν φρίκην καὶ τὸν τρόμον. Κατὰ τὴν τρομερὰν ἡμέραν τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου κανεὶς δὲν διεσώθη, κανεὶς δὲν ἀπέμενε. Αὐτοὺς τοὺς ὁποίους ἐκράττησα εἰς τὴν ἀγκάλην μου καὶ τοὺς ἐλίκνισα, αὐτοὺς ποὺ ἀνέθρεψα καὶ ἐπλήθυνα, τοὺς κατέκοψεν ὁ ἐχθρός μου.

Ἐκάλεσες (ἢ ἐκάλεσεν ὁ Κύριος) ὅλους αὐτούς (εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ) εἰς τὸν ὄλεθρον καὶ τὴν σφαγήν, ὅπως ἐκαλοῦσες ἄλλοτε ἀπὸ ὅλα τὰ γύρω μέρη τοὺς προσκυνητὰς εἰς ἡμέραν ἑορτῆς εἰς τὸν Ναόν· ἔτσι, ὥστε κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δικαίας ὀργῆς τοῦ Κυρίου οὐδεὶς διεσώθη καὶ κανεὶς δὲν ἐπέζησεν. Ὅλους τοὺς ἐχθρούς μου, τοὺς ὁποίους (ἐγὼ ὁ Κύριος) εἶχα ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν μου, τοὺς ἐνίσχυσα καὶ τοὺς ἐπλήθυνα ἐναντίον των (κατὰ τὸ ἑβραϊκὸν κείμενον: Ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἐξέθρεψα καὶ ἀνέδειξα ὁ ἐχθρός μου τοὺς ἐξωλόθρευσεν)».

Ἐγὼ εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἐγνώριζα τὴν ἀθλιότητα ὑπὸ τὰ κτυπήματα τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου.

Ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔχει δοκιμασθῇ καὶ ἐξοικειωθῇ μὲ τὸν πόνον καὶ τὴν θλῖψιν κάτω ἀπὸ τὰ κτυπήματα, ποὺ μοῦ ἐπέφερεν ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου.

Μὲ παρέλαβε καὶ μὲ ὡδήγησεν ὄχι εἰς τὸ φῶς, ἀλλὰ εἰς τὸ σκότος.

Μὲ παρέλαβε καὶ μὲ ὡδήγησεν εἰς τὸ σκοτάδι 9τὴν δυστυχίαν καὶ τὸν πόνον) καὶ ὄχι εἰς τὸ φῶς.

Ἐναντίον μου ἔστρεψε τὴν τιμωρὸν δεξιάν του ὅλας τὰς ἡμέρας.

Ἐναντίον μου καὶ ὄχι ἐναντίον κανενὸς ἄλλου ἔστρεψε τὸ τιμωρητικὸν του χέρι ἐπανειλημμένως, καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν.

Ἐμαύρισε με τὰ κτυπήματα καὶ ἔφθειρε τὴν σάρκα μου καὶ τὸ δέρμα μου. Συνέτριψε τὰ κόκκαλά μου.

Μὲ τὰ κτυπήματα ποὺ μοῦ κατέφερε καὶ τὶς πληγὲς ἔχει μελανιάσει, ἔχει φθείρει τὴν σάρκα μου καὶ τὸ δέρμα μου· συνέτριψε τὰ ὀστά μου.

Κατεσκεύασε καὶ ἔβαλεν ἐπάνω μου βαρὺν ζυγόν. Συνέσφιξε τὴν κεφαλήν μου καὶ τὴν ἔκαμε νὰ δοκιμάσῃ πόνον καὶ μόχθον.

Ἔκτισε γύρω-γύρω ἀπὸ ἐμὲ πρόχωμα (ὅπως αὐτοὶ ποὺ ἀποκλείουν καὶ πολιορκοῦν τὶς πόλεις) καὶ συνέσφιγξεν ὡσὰν εἰς κλοιὸν τὴν κεφαλήν μου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δοκιμάσῃ αὐτὴ πολὺν πόνον καὶ κόπον.

Μὲ ἐκάθισεν εἰς σκοτεινοὺς τόπους, ὅπως καὶ ὅπου εἶναι οἱ ἀπ’ ἀρχαιοτάτων χρόνων νεκροί.

Μὲ ἔκαμε νὰ καθήσω εἰς τὸν σκοτεινὸν τῆς μαύρης συμφορᾶς Ἅδην, ὅπου λησμονημένος καὶ ἐγκαταλελειμμένος κινδυνεύω νὰ ἀποθάνω, ὅπως οἱ νεκροὶ ποὺ ἀπέθαναν πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια καὶ τοὺς ὁποίους οὐδεὶς πλέον ἐνθυμεῖται.

Ὕψωσε ὁλόγυρά μου φραγμόν, ἀπὸ ὅπου δὲν ἠμπορῶ νὰ ἐξέλθω. Βαρειὲς εἶναι αἱ χάλκινες χειροπέδες μου.

Μὲ περιέφραξε γύρω-γύρω καὶ μὲ ἀπεμόνωσεν, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῶ νὰ ἐξέλθω· μὲ καταπιέζει μὲ βαρειὲς χάλκινες ἁλυσίδες εἰς τὰ χέρια.

Καὶ ὅταν ἀκόμα κράζω πρὸς αὐτὸν καὶ βοῶ ζητῶν τὴν βοήθειάν του, αὐτὸς μοῦ σταματᾶ τὴν προσευχήν· δὲν τὴν δέχεται.

Ἀκόμη καὶ ὅταν φωνάξω δυνατὰ καὶ βοήσω πρὸς Αὐτὸν διὰ βοήθειαν, μοῦ κλείει τὸ στόμα καὶ δὲν δέχεται τὴν προσευχήν μου.

Ἔκλεισε μὲ τεῖχος ὁλόγυρα τοὺς δρόμους μου, Ἔφραξε τὰς διαβάσεις μου, μὲ συνεκλόνισε μὲ τὰς θλίψεις καὶ τοὺς πόνους.

Ὕψωσε τεῖχος γύρω-γύρω ἀπὸ τοὺς δρόμους μου, ἔφραξε καὶ ἀπέκλεισε τὰ μονοπάτιά μου· μὲ συνετάραξε λόγῳ τῶν θλίψεων καὶ τῶν δοκιμασιῶν, ποὺ ἐπέτρεψε νὰ μὲ κτυπήσουν.

Ἔγινεν εἰς ἐμὲ ὁ Κύριος ὡσὰν παραμονεύουσα ἄρκτος, ἄγρυπνος λέων εἰς κρύφους τόπους.

Δι’ ἐμὲ ὁ Κύριος ἔγινε ὡσὰν ἀρκούδα, ἡ ὁποία παραμονεύει τὸ θήραμά της, καὶ ὡσὰν λιοντάρι, τὸ ὁποῖον καραδοκεῖ εἰς κρυφοὺς τόπους ἄγρυπνον κατὰ τοῦ θύματός του.

Μὲ κατεδίωξε, καθὼς ἔφευγα μακράν, καὶ μὲ συνέλαβε. Μὲ ἐσταμάτησε, μὲ ἐξηφάνισε κάτω ἀπὸ τὰ πλήγματα τῆς θείας του δικαιοσύνης.

Μὲ κατεδίωξε, καθὼς ἔτρεχα νὰ φύγω μακριά, μὲ ἐπρόφθασε, μὲ ἐσταμάτησε καὶ μὲ συνέλαβε· μὲ ἐκτύπησε καὶ μὲ ἐξαφάνισε.

Ἐτέντωσε τὸ τόξον του, μὲ ἔστησεν ὡς στόχον εἰς τὰ βέλη του.

Ἐτέντωσε τὸ τόξον του καὶ μὲ ἔστησεν ὡς στόχον διὰ τὰ βέλη του.

Ἐφύτευσεν εἰς τὰ νεφρά μου τὰ δηλητηριασμένα βέλη τῆς φαρέτρας του.

Ἐξετόξευσε καὶ ἐφύτευσε μέσα εἰς τὰ νεφρά μου τὰ ἀλειμμένα μὲ θανατηφόρον δηλητήριον βέλη τῆς φαρέτρας του.

Ἔγινα περίγελως εἰς ὅλον τὸν λαόν μου, εἰρωνικὸν τραγούδι τῶν ὅλας τὰς ἡμέρας.

Ἔγινα ἀντικείμενον γέλωτος καὶ χλευασμοῦ εἰς ὅλον τὸν λαόν μου, εἰρωνικὸν τραγούδι των ὅλην τὴν ἡμέραν.

Μὲ ἐχόρτασεν ἀπὸ πικρίας, μὲ ἐπότισε καὶ μὲ ἐμέθυσεν ἀπὸ κατάπικρον χολήν.

Μὲ ἐχόρτασεν ἀπὸ πικρίαν, μὲ ἐπότισε καὶ μὲ ἐμέθυσεν ἀπὸ κατάπικρη χολήν.

Ἔσπασε μὲ χαλίκια τὰ δόντια μου καὶ μοῦ τὰ ἔβγαλε. Μοῦ ἔδωκεν ἀντὶ ἄρτου στάκτην.

Ἔσπασε τὰ δόντια μου μὲ μικρὴ πέτρα (χαλίκι) καὶ μοῦ τὰ ἔβγαλε· μοῦ ἔδωκε δὲ ἀντὶ ψωμί, στάκτην!

Ἐδίωξε τὴν εἰρήνην ἀπὸ τὴν ζωήν μου.

Μοῦ ἐστέρησε τὴν εἰρήνην, τὴν ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ τὴν ζωήν μου·

Καὶ εἰς αὐτὴν τὴν θλιβερὰν κατάστασιν εὑρισκόμενος ἐλησμόνησα, ὅτι ὑπάρχουν ἀγαθὰ εἰς τὴν γῆν καὶ εἶπα: Ἐχάθη πλέον ἀπὸ ἐμὲ ὁριστικῶς ἡ νίκη μου κατὰ τῶν συμφορῶν καὶ τῶν ἐχθρῶν, καὶ ἡ ἐλπίς μου ἀπὸ τὸν Κύριον.

ἐλησμόνησα τὰ ἀγαθὰ καὶ τὶ εἶναι εὐτυχία καὶ εἶπα κατ’ ἐμαυτόν: «Ἐχάθη πλέον ὁριστικῶς ἡ νίκη μου κατὰ τῶν συμφορῶν καὶ τῶν ἐχθρῶν, καὶ κάθε ἐλπίδα μου ποὺ ἐστήριζα εἰς τὸν Κύριον».

Βυθισμένος εἰς τὰς θλίψεις καὶ εἰς τοὺς διωγμούς μου σκέπτομαι καὶ ξανασκέπτομαι τὰς πικρίας μου, τὰς συμφοράς μου, ποὺ εἶναι πικραὶ ὅπως ἡ χολή.

Εἰς τὴν ἀπελπιστικὴν αὐτὴν κατάστασιν σκέπτομαι συνεχῶς, λόγῳ τῆς ἀθλιότητος, τοῦ πόνου καὶ τῶν διωγμῶν μου, μόνον δυστυχίες καὶ συμφορές, οἱ ὁποῖες εἶναι κατάπικρες, ὅπως ἡ χολή.

Αὐτὰ πάντοτε ἀναλογίζομαι, μὲ αὐτὰ ἀσχολεῖται συνεχῶς ἡ ψυχή μου.

Αὐτὰ ἐνθυμοῦμαι συνεχῶς καὶ γύρω ἀπὸ αὐτὰ συγκεντρώνω τὴν διάνοιάν μου καὶ τὰ μελετῶ κατ’ ἐμαυτόν.

Αὐτὴν τὴν θλῖψιν ἀνακαλῶ συνεχῶς εἰς τὴν καρδίαν μου· διὰ τὴν ἀπαλλαγήν μου ἀπὸ αὐτὴν δεικνύω ὑπομονὴν καὶ ἔχω ἐλπίδα.

Τὴν ἐνθύμησιν αὐτὴν τῆς ἀκριβοῦς γνώσεως τῆς καταστάσεώς μου θὰ ἐναποθέσω εἰς τὴν καρδίαν μου καὶ θὰ ὑπομείνω τὴν παιδαγωγίαν τοῦ Θεοῦ μὲ ἐλπίδα εἰς τὸ ἔλεός του.

Εἰς τὰ ἐλέη τοῦ Κυρίου ἐλπίζω, διότι αὐτὰ δὲν μὲ ἐγκατέλειψαν. Δὲν ἐξηντλήθησαν οἱ οἰκτιρμοί του. Κάθε ἡμέραν ὅλους αὐτοὺς τοὺς μῆνας κράζω· ἐλέησέ με, Κύριε, διότι οὔτε ἡμεῖς ἐχάθημεν οὔτε οἱ οἰκτιρμοί σου ἐξηντλήθησαν.

Διότι ἀσφαλῶς τὰ ἐλέη καὶ ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ δὲν ἔπαυσαν νὰ ἐκδηλώνωνται πρὸς Ἐμέ, ἐπειδὴ δὲν ἐξηντλήθησαν οἱ οἰκτιρμοί του. Κάθε ἡμέραν ὅλους τοὺς μῆνες φωνάζω καὶ ἱκετεύω, Κύριε, ἐλέησον, διότι οὔτε ἐμεῖς ἐχαθήκαμε ἐντελῶς, ἀλλ’ οὔτε καὶ οἱ οἰκτιρμοὶ καὶ ἡ εὐσπλαγχνία σου ἐξηντλήθησαν.

Καθ’ ἑκάστην πρωΐαν νέα ἐλέη ἐξαποστέλλεις· μεγάλη εἶναι ἡ ἀξιοπιστία σου, Κύριε.

Κάθε πρωῒ στέλλεις καινούργια ἐλέη καὶ οἰκτιρμούς· ἡ ἀξιοπιστία σου, Κύριε, εἶναι πολὺ μεγάλη.

Τὸ μερίδιον τῆς κληρονομίας μου εἶναι ὁ Κύριος, ἔτσι εἶπεν ἡ ψυχή μου. Δὰ τοῦτο ὑπομένω καὶ περιμένω ἀπὸ Αὐτὸν σωτηρίαν.

Δὲν ἔχω ἄλλο καταφύγιον, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ προσφύγω· μερίδιον τῆς κληρονομίας μου εἶναι ὁ Κύριος, εἶπεν ἡ ψυχή μου. Διὰ τοῦτο θὰ περιμένω τὴν σωτηρίαν μὲ πολλὴν ὑπομονὴν καὶ ἔχων ἀκράδαντον ἐλπίδα εἰς τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου.

Ἀγαθὸς καὶ εὐεργετικὸς εἶναι ὁ Κύριος εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δεικνύουν ὑπομονήν, πρὸς αὐτόν. Ψυχὴ δέ, ἡ ὁποία θὰ ζητήσῃ μὲ πίστιν κάτι τὸ ἀγαθὸν ἀπὸ αὐτὸν

Ὁ Κύριος εἶναι ἀγαθὸς καὶ εὐεργετικὸς εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τὸν ὑπομένουν καὶ τὸν ἐμπιστεύονται· ἡ ψυχὴ ἐκείνη ποὺ θὰ τὸν ἀναζητήσῃ ὡς ἀγαθόν (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Θὰ ζητήσῃ ἀπὸ αὐτὸν μὲ πίστιν κάποιο ἀγαθόν),

καὶ θὰ δείξῃ ὑπομονήν, θὰ εὔρη ἀνάπαυσιν καὶ εἰρήνην εἰς τὴν σωτηρίαν της ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου.

θὰ δείξῃ ὑπομονήν, καὶ ἀνάπαυσιν θὰ εὕρῃ εἰς τὴν σωτηρίαν τῆς ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου.

Εἶναι καλὸν διὰ τὸν ἄνθρωπον, ὅταν σηκώνῃ μὲ πίστιν καὶ ὑπομονὴν τὸν ζυγὸν τῶν θλίψεων ἀπὸ τὴν νεότητα του.

Εἶναι καλόν, χρήσιμον καὶ ὠφέλιμον διὰ τὸν ἄνθρωπον νὰ σηκώνῃ, μὲ ὑπομονὴν καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς τὸν Θεόν, ἀπὸ τὴν νεότητά του τὸν ζυγὸν τῶν δοκιμασιῶν, τὶς ὁποῖες παραχωρεῖ εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος.

Θὰ καθίσῃ κατὰ μόνας, θὰ μείνῃ σιωπηλός, διότι σηκώνει μὲ ἀνδρείαν τὸν ζυγὸν τῆς δοκιμασίας του.

Νὰ καθήσῃ κατάμονος, χωρισμένος ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ σιωπηλός, διότι σηκώνει μὲ καρτερίαν, ἐλπίδα καὶ ἀνδρείαν τὸν ζυγὸν τῶν δοκιμασιῶν του·

Ὅταν ὁ Κύριος τὸν κτυπᾷ θὰ στρέφῃ τὴν παρειὰν του πρὸς αὐτόν. Θὰ χορτάσῃ ἀπὸ ὀνειδισμούς, θὰ ὑπομείνῃ αὐτά,

νὰ γυρίζῃ τὴν σιαγόνα του εἰς τὸν Κύριον, ὁ Ὁποῖος τὸν ραπίζει σύμφωνα μὲ τὴν στοργικὴν παιδαγωγίαν του, καὶ νὰ χορτάσῃ ἀπὸ ὀνειδισμούς.

καὶ ἃς εἶναι βέβαιος ὅτι ὁ Κύριος δὲν θὰ τὸν ἀπωθήσῃ διὰ παντός.

(Ἂς ὑπομείνῃ ὅλα αὐτὰ μὲ καρτερίαν,) διότι ὁ Κύριος δὲν πρόκειται νὰ τὸν ἀπορρίψῃ καὶ νὰ τὸν ἀπωθήσῃ παντοτινά.

Διότι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος τὸν ἐταπείνωσε, θὰ τὸν λυπηθῇ καὶ θὰ τὸν ἐλεήσῃ σύμφωνα μὲ τὸ ἀπροσμέτρητον μέγα ἔλεός του.

Διότι Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος τὸν ἐταπείνωσε θὰ τὸν λυπηθῇ καὶ θὰ τὸν εὐσπλαγχνισθῇ σύμφωνα μὲ τὸ ἄπειρον ἔλεός του.

Διότι δὲν εἶναι ὅτι ὁ Κύριός μὲ εὐχαρίστησιν ταπεινώνει καὶ θλίβει τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.

Διότι ὁ φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων Κύριος παιδαγωγεῖ τὸν ἄνθρωπον πρὸς ὠφέλειαν καὶ δὲν τιμωρεῖ οὔτε ταπεινώνει τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων μὲ εὐχαρίστησιν, ἐπειδὴ τοῦ ἀρέσει.

Δὲν θέλει νὰ ποδοπατοῦνται κάτω ἀπὸ τοὺς πόδας τοῦ νικητοῦ ὅλοι οἱ αἰχμάλωτοι τῆς χώρας,

Τὸ νὰ ταπεινώνωνται καὶ νὰ ποδοπατοῦνται ἀπὸ τὸν νικητὴν ὅλοι οἱ αἰχμάλωτοι μιᾶς χώρας, ἡ ὁποία ἡττήθη·

νὰ διαστρέφεται καὶ νὰ καταπατῆται τὸ δίκαιον ἑνὸς ἀνθρώπου ἐνώπιον τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ.

τὸ νὰ διαστρέφεται καὶ νὰ καταπατῆται τὸ δίκαιον ἑνὸς ἀνθρώπου κατὰ τρόπον προσβλητικὸν ἐνώπιον τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ·

Ποτὲ δὲν ἔδωσεν ἐντολὴν ὁ Κύριος νὰ καταδικάζεται ἐνας ἀθῷος ἄνθρωπος εἰς κάποιαν δίκην.

τὸ νὰ καταδικάζεται εἰς μίαν δίκην μὲ δόλον ἄνθρωπος ἀθῶος, ὅλα αὐτὰ δὲν τὰ διέταξεν οὔτε τὰ ἠθέλησεν ὁ Κύριος.

Ποιὸς ἔδωσε τέτοιαν διαταγὴν καὶ ἔγιναν αὐτά; Ὁ Κύριος δὲν ἔδωσε τέτοιας ἐντολάς.

Ποῖος ἔδωσε τέτοιαν διαταγὴν καὶ ἔγιναν αὐτά; Ὁ Κύριος δὲν διέταξε τέτοια πράγματα.

Ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου δὲν θὰ ἐξέλθῃ ἡ ἐντολὴ διὰ τὸ καλὸν καὶ ἡ παραχώρησις διὰ τὸ κακόν;

Διότι ἀπὸ ποὺ ἀλλοῦ, παρὰ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου δὲν θὰ ἐξέλθῃ ἡ ἐντολὴ διὰ τὸ ἀγαθὸν καὶ ἡ παραχώρησις διὰ τὴν τιμωρίαν καὶ τὸ κακόν;

Διατί, λοιπόν, παραπονεῖται κάθε ἄνθρωπος, ἐπειδὴ τιμωρεῖται ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του;

Διατί λοιπὸν κάθε ζωντανὸς ἄνθρωπος νὰ ἀγανακτήσῃ παραπονούμενος, ἐπειδὴ τιμωρεῖται διὰ τὶς ἁμαρτίες ποὺ πράττει ὁ ἴδιος μὲ τὴν ἐλευθέραν θέλησίν του;

Ἂς ἀνερευνήσωμεν ἐπιμελῶς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς μας, ἂς τὸν ἐξετάσωμεν μὲ προσοχήν, καὶ ἂς ἐπιστρέψωμεν ἐν μετανοίᾳ πάλιν πρὸς τὸν Κύριον.

Ἂς ἐρευνήσωμεν λοιπὸν μὲ ἐνδιαφέρον καὶ ἐπιμέλειαν τὴν ὅλην ἀναστροφὴν καὶ συμπεριφοράν μας, ἂς τὴν ἐξετάσωμεν καὶ ἂς σκεφθῶμεν βαθιὰ καὶ ἂς ἐπιστρέψωμεν μὲ μετάνοιαν εἰς τὸν Κύριον.

Ἂς πιάσωμεν μὲ τὰ δυό μας τὰ χέρια τὰς καρδίας μας, ἂς τὰς ἀνυψώσωμεν πρὸς τὸν οὐρανόν.

Ἂς πιάσωμεν μὲ τὰ χέρια τὶς καρδιές μας καὶ ἄς τὶς ὑψώσωμεν ἀπὸ τὰ γήϊνα πρὸς τὸν ὑψηλὸν Θεόν, ὁ Ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τὸν οὐρανόν.

Ἂς ὁμολογήσωμεν ὅτι ἡμαρτήσαμεν, διεπράξαμεν ἀσεβείας· καὶ διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς ἐν τῇ δικαιοσύνῃ του δὲν ἐφάνη ἵλεως πρὸς ἡμᾶς.

Ἂς ὁμολογήσωμεν ὅτι ἔχομεν ἁμαρτήσει, ὅτι ἔχομεν ἀσεβήσει, καὶ ἑπομένως δικαίως δὲν ἐφάνης (Κύριε) εὐσπλαγχνικὸς ἀπέναντί μας καὶ δικαίως πάσχομεν.

Ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν σου ἐσκέπασες τὸ πρόσωπόν σου, διὰ νὰ μὴ μᾶς ἴδῃς· καὶ μᾶς ἐξεδίωξες, μᾶς ἐθανάτωσες καὶ δὲν μᾶς ἐλυπήθης.

Ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν σου διὰ τὶς ἀσέβειές μας ἐσκέπασες καὶ ἔκαμες ὥστε νὰ μὴ φαίνεται τὸ πρόσωπόν σου (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μᾶς ἐκάλυψες διὰ τοῦ θυμοῦ σου) καὶ μᾶς ἔδιωξες μακριά· μᾶς ἐφόνευσες καὶ δὲν μᾶς ἐλυπήθης.

Ἐσκέπασες τὸ πρόσωπόν σου μὲ νεφέλην, ὥστε νὰ μὴ φανῇ ἐνώπιόν σου ἡ προσευχή μας.

Κατεκάλυψες τὸ πρόσωπόν σου μὲ πυκνὸν σύννεφον, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ τὸ διαπεράσῃ ἡ προσευχή μας καὶ νὰ φθάσῃ εἰς Σέ·

Ἔκλεισες τὰ μάτια σου ἀπὸ ἐμέ, μὲ ἀπώθησες, μᾶς διεσκόρπισες ἐν μέσῳ ξένων λαῶν.

ἔκλεισες τὰ μάτια σου ἀπὸ ἐμέ, μὲ περιεφρόνησες καὶ μὲ ἀπώθησες· μᾶς διεσκόρπισες μεταξὺ τῶν ξένων λαῶν.

Ἔτσι δὲ ὅλοι οἱ ἐχθροί μας ἤνοιξαν διάπλατα τὸ στόμα των, διὰ νὰ μᾶς καταπίουν.

Ἄνοιξαν διάπλατα τὸ στόμα των λοιδοροῦντες ἢ ζητοῦντες νὰ μᾶς καταπιοῦν ὅλοι οἱ ἐχθροί μας.

Φόβος μᾶς ἐκυρίευσεν ἐξ αἰτίας τοῦ δικαίου θυμοῦ σου. Μᾶς ἐσήκωσες ὑψηλὰ καὶ μᾶς συνέτριψες κάτω.

Ἀπὸ τὶς ποικίλες συμφορὲς ποὺ μᾶς ἐκτύπησαν καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ δικαίου θυμοῦ σου μᾶς ἐκυρίευσε φόβος· οἱ ἐχθροί, ἐπαιρόμενοι ἐναντίον μας, μᾶς συνέτριψαν (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Συνετρίβημεν λόγῳ τῆς ἐπάρσεως καὶ τῆς ἀλαζονείας μας).

Χειμάρρους ὑδάτων θὰ ἀναβλύσουν οἱ ὀφθαλμοί μας διὰ τὴν συντριβὴν τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου, τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἀσταμάτητοι χείμαρροι δακρύων θὰ τρέξουν ἀπὸ τὰ μάτια μου διὰ τὴν συντριβὴν καὶ ἐρήμωσιν τῆς θυγατέρας τοῦ λαοῦ μου, τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἐπνίγησαν εἰς τὰ δάκρυα οἱ ὀφθαλμοί μου. Δὲν θὰ παύσω νὰ θρηνῶ καὶ νὰ κλαίω, διότι δὲν ὑπάρχει εἰς ἐμὲ τρόπος ἀνανήψεως καὶ σωτηρίας.

Τὰ μάτια μου ἐπνίγησαν εἰς τὰ δάκρυα, ἐσκοτείνιασαν δὲν θὰ παύσω δὲ νὰ θρηνῶ καὶ νὰ κλαίω, διότι δὲν ὑπάρχει δι’ ἐμὲ ὁ Κύριος νὰ ἀγρυπνῇ, ἀφοῦ δὲν μὲ προσέχει λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν μου.

Θὰ πενθῶ καὶ θὰ κλαίω, μέχρις ὅτου ὁ Κύριος σκύψῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἴδῃ τὴν θλῖψιν μου.

Δὲν θὰ σταματήσω νὰ θρηνῶ, μέχρις ὅτου ὁ Κύριος συγκαταβῇ καὶ σκύψῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἰδῇ τὴν μεγάλην δοκιμασίαν μου.

Τὰ δάκρυα τῶν ὀφθαλμῶν μου καταπονοῦν τὴν ψυχήν μου. Κλαίω δι’ ὅλας τὰς θυγατέρας τῆς πόλεως.

Τὰ δάκρυα ποὺ χύνονται ἀπὸ τὰ μάτια μου δὲν μὲ ἀνακουφίζουν, ἀλλὰ μὲ κουράζουν, τρυγοῦν κυριολεκτικά (ἀπομυζοῦν) τὴν ψυχήν μου δι’ ὅλες (ἤ, κατ’ ἄλλους: Περισσότερον ἀπὸ ὅλες) τὶς θυγατέρες τῆς πόλεως.

Ὅλοι οἱ ἐχθροί μου ἐντελῶς ἀδίκως μὲ ἐκυνήγησαν μὲ ἐπιμονήν, ὡσὰν στρουθίον.

Ἀναιτίως, ἀδίκως, χωρὶς ἀφορμὴν ὅλοι οἱ ἐχθροί μου μὲ ἐκυνήγησαν ἐπιμόνως, ὅπως κυνηγοῦν τὰ σπουργίτια.

Μὲ ἔρριψαν εἰς τὸν τάφον ὡς νεκρόν· ἔβαλαν εἰς τὸ στόμιον τοῦ λάκκου βαρὺν λίθον.

Μὲ ἔρριψαν εἰς τὸν λάκκον ὡσὰν νεκρόν, καὶ ἔκλεισαν τὸ στόμιον τοῦ λάκκου μὲ βαρὺν λίθον.

Ἐπλημμύρισε τὸ νερό, ἐσκέπασε τὴν κεφαλήν μου. Εἶπα· ἔχω πλέον χάσει κάθε ἐλπίδα σωτηρίας.

Ἐπλημμύρισε τὸ νερόν, ἐσκέπασε τὴν κεφαλήν μου. Εἶπα: «Ἐχάθηκα! Ἔχασα κάθε ἐλπίδα νὰ ἐπιζήσω!»

Προσηυχήθην καὶ ἐπεκαλέσθην τὸ ὄνομά σου, Κύριε, ἀπὸ τὸν βαθύτατον αὐτὸν λάκκον.

Τότε ἐπικαλέσθηκα τὸ ὄνομά σου, Κύριε, ἀπὸ τὸν βαθύτατον ἐκεῖνον λάκκον.

Σὺ δὲ ἤκουσες τὴν φωνὴν τῆς προσευχῆς, μου. Δὲν ἔκλεισες τὰ αὐτιά σου εἰς τὴν δέησίν μου.

Σὺ δὲ ἄκυυσες τὴν ἰκετευτικὴν φωνήν μου μὴ ἀπυσύρῃς τὰ αὐτιά σου ἀπὸ τοῦ νὰ ἀκούσουν τὴν δέησίν μου.

Μὲ ἐπλησίασες καὶ μὲ ἐβοήθησες κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ποὺ ἐγὼ σὲ ἐπεκαλέσθην διὰ τῆς προσευχῆς. Μοῦ εἶπες· μὴ φοβεῖσαι.

Μὲ ἐπλησίασες καὶ ἦλθες εἰς βοήθειάν μου κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν Σὲ ἐπικαλέσθηκά· μοῦ εἶπες: «Μὴ φοβᾶσαι!»

Σὺ Κύριε, ἔγινες ὁ δίκαιος δικαστὴς εἰς τὰς ὑποθέσεις τῆς ζωῆς μου. Ἔσωσες καὶ διεφύλαξες τὴν ζωήν μου.

Κύριε, ἀνέλαβες νὰ ὑπερασπίσῃς τὰ δίκαιά μου, ἔσωσες καὶ διεφύλαξες τὴν ζωήν μου.

Εἶδες, Κύριε, τὴν ἀναστάτωσιν καὶ τοὺς συγκλονισμούς, ποὺ μοῦ ἐπέφεραν οἱ ἐχθροί μου, ἀνέλαβες πλέον σὺ νὰ ἐκδικάσῃς τὴν δίκην μου, νὰ μοῦ ἀποδώσῃς τὸ δίκαιον.

Εἶδες, Κύριε, τὶς θλίψεις καὶ τὶς συμφορές, τὶς ὁποῖες ἐπροξένησαν εἰς ἐμὲ οἱ ἐχθροί μου· ἀνέλαβες πλέον Σὺ νὰ ἐκδικάσῃς μὲ δικαιοσύνην τὴν ὑπόθεσιν μου.

Καὶ εἰς τοὺς διαλογισμούς των ἀκόμη, ποὺ εἶχαν ἐναντίον μου, εἶδες σύ, Κύριε, ὅλην τὴν ἐκδικητικήν των μανίαν.

Εἶδες ὅλα τὰ ἐκδικητικὰ σχέδιά των καὶ τὶς μυστικὲς σννωμοτικὲς ἐνέργειές των ἐναντίον μου.

Ἤκουσες τοὺς ἐμπαιγμοὺς καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς των καὶ τοὺς κρυφοὺς λογισμοὺς των, ποὺ ἔτρεφαν ἐναντίον μου.

Ἄκουσες ὅλες τὶς ἐναντίον μου φανερὲς λοιδορίες καὶ κατηγορίες, ὅλες τὶς μυστικὲς συνωμοσίες των.

Ἤκουσες τὰ ἀπειλητικὰ λόγια τῶν ἐχθρῶν μου καὶ ὅσα αὐτοὶ ἐμελετοῦσαν καὶ ἐσχεδίαζαν ἐναντίον μου ὅλας τὰς ἡμέρας.

Ἄκουσες τὶς ἀπειλὲς ποὺ ἐξετόξευαν ἐναντίον μου ὅσοι ἐπαναστατοῦσαν κατ’ ἐμοῦ, καὶ ἐγνώρισες τὰ σχέδια ποὺ κατέστρωναν εἰς βάρος μου ὅλες τὶς ἡμέρες.

Σὺ γνωρίζεις πότε ἀναπαύονται καὶ πότε σηκώνονται. Ἰδὲ τὴν κακότητα, ποὺ ἐκφράζουν οἱ ὀφθαλμοί των.

Σὺ γνωρίζεις πότε (ἤ: Ἐὰν) κάθονται καὶ ἡσυχάζουν καὶ πότε (ἤ: Ἐὰν) σηκώνονται διὰ νὰ δράσουν. Ἰδὲ τοὺς σκοπούς των, τὰ ἐγκληματικὰ σχέδια ποὺ ἑτοιμάζουν (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τὰ γεμᾶτα μῖσος καὶ κακότητα ὑπερήφανα μάτια των).

Σύ, Κύριε, θὰ ἀνταποδώσῃς εἰς αὐτοὺς τὴν δικαίαν τιμωρίαν, ἀνάλογα μὲ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν των.

Σύ, Κύριε, θὰ ἀνταποδώσῃς εἰς αὐτοὺς τὴν δικαίαν τιμωρίαν, ἀναλόγως τῶν ἔργων τῶν χειρῶν των.

Θὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτοὺς κατὰ τὴν πώρωσιν τῆς καρδίας των· τὸ βάρος τῆς τιμωρίας σου θὰ ἐπιπέσῃ εἰς αὐτούς.

Σύ, Κύριε, θὰ ἀνταποδώσῃς εἰς αὐτοὺς κατὰ τὴν σκληρότητα καὶ πώρωσιν τῆς καρδιᾶς των· τὸ βάρος τῆς καταθλιπτικῆς τιμωρίας σου θὰ πέσῃ ἐπάνω των.

Θὰ τοὺς καταδιώξῃς ἐν τῇ δικαίᾳ σου ὀργῇ. Θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃς καὶ θὰ τοὺς ἐξαφανίσῃς ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ, Κύριε.

Θὰ τοὺς καταδιώξῃς κατὰ τὴν δικαίαν ὀργήν σου, θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃς καὶ θὰ τοὺς ἐκμηδενίσῃς ἀπὸ τὸ κάτω μέρος τοῦ οὐρανοῦ (ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς), Κύριε.

Πῶς ἐμαύρισεν ὁ χρυσός, πῶς ἠλλοιώθη ὁ ἐκλεκτὸς ἄργυρος! Ἐξεχύθησαν καὶ διεσκορπίσθησαν εἰς τὰς γωνίας ὅλων τῶν ὁδῶν οἱ πολύτιμοι ἱεροὶ λίθοι!

Πῶς ἐσκοτείνιασε, ἐμαύρισε τὸ ἀστραφτερὸ χρυσάφι; Πῶς ἔχει ἀλλοιωθῆ τὸ ἐκλεκτὸν ἀσῆμι; Ἐσκορπίσθησαν τὰ πολύτιμα ἱερὰ πετράδια εἰς τὶς γωνίες ὅλων τῶν δρόμων!

Τὰ τέκνα τῆς Σιών, τὰ πολύτιμα αὐτὰ διαμάντια, ἀνώτεροι καὶ ἀπὸ τὸν χρυσόν, πῶς ἐθεωρήθησαν ὡσὰν πήλινα ἀγγεῖα, ἔργα κεραμοποιοῦ καὶ συνετρίβησαν;

Τὰ τέκνα τῆς Σιών, οἱ πολυτιμότατοι αὐτοὶ λίθοι, οἱ ἀνώτεροι καὶ ἀπὸ τὸ χρυσάφι, πῶς ἐλογαριάσθησαν καὶ συνετρίβησαν ὡς δοχεῖα εὔθραυστα καὶ χωματένια, ἔργα κατεσκευασμένα ἀπὸ τὰ χέρια κεραμέως;

Τὰ μικρὰ τῶν θηρίων εὑρίσκουν τὴν θηλὴν τοῦ μητρικοῦ μαστοῦ καὶ οἱ σκύμνοι τῶν λεόντων θηλάζουν τὸ γάλα τῶν μητέρων των. Αἱ θυγατέρες ὅμως τοῦ λαοῦ μου ἀποστεωμέναι ἀπὸ τὴν πεῖναν, ὡσὰν στρουθία εἰς τὴν ἔρημον ποὺ δὲν εὑρίσκουν κόκκον διὰ νὰ τραφοῦν, ἀδυνατοῦν νὰ γαλουχήσουν τὰ παιδιά των.

Καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ μικρὰ τῶν δρακόντων (ἀγρίων θηρίων) εὑρίσκουν τὴν θηλὴν τοῦ μαστοῦ τῆς μητέρας των καὶ τὰ μικρὰ λιοντάρια θηλάζουν τὸ γάλα τῆς μητέρας των ἐνῷ οἱ θυγατέρες τὸν λαοῦ μου, σκελετωμένες ἕνεκα τῆς πείνας, ἀδυνατοῦν νὰ θηλάσουν τὰ βρέφη των, διότι εἶναι ὡσὰν τὰ σπουργίτια εἰς τὴν ἔρημον, ποὺ δὲν εὑρίσκουν κανένα κόκκον διὰ νὰ τραφοῦν.

Ἡ γλῶσσα τοῦ θηλάζοντος βρέφους ἐκολλήθη εἰς τὸν λάρυγγα αὐτοῦ ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν γάλακτος. Τὰ νήπια ἐζήτησαν ὀλίγον ἄρτον καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ κόψῃ δι’ αὐτὰ ἕνα κομμάτι.

Ἡ γλῶσσα τῶν βρεφῶν ποὺ θηλάζουν ἐκόλλησεν εἰς τὸν λάργυγά των ἀπὸ τὴν δίψαν (ἔλλειψιν μητρικοῦ γάλακτος ἢ νεροῦ)· τὰ νήπια ἐζήτησαν ψωμί, δὲν ὑπάρχει ὅμως κανεὶς νὰ κόψῃ ἕνα κόμματι, διὰ νὰ τοὺς δώσῃ.

Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐτρυφοῦσαν εἰς πολυτελῆ τραπέζια, ἐξηφανίσθησαν εἰς τοὺς δρόμους. Ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν διατραφῆ καὶ ἀνατραφῆ ἐπάνω εἰς τὰς πορφύρας, κυλίονται τώρα εἰς τὴν κόπρον.

Οἱ καλομαθημένοι καὶ καλοαναθρεμμένοι ἀπέθαναν εἰς τοὺς δρόμους· ὅσοι εἶχαν ἀνατραφῇ μὲ πλούσια καὶ ἐκλεκτὰ γεύματα εἰς ἐπίσημα τραπέζια, τώρα κυλίονται εἰς τὴν κοπριάν.

Αἱ παρανομίαι τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου, τῆς Σιών, ἐπληθύνθησαν περισσότερον ἀπὸ τὰς παρανομίας τῶν Σοδόμων, τῆς πόλεως αὐτῆς, ἡ ὁποία κατεστράφη ἀμέσως, χωρὶς νὰ κοπιάσουν ἐναντίον της αἱ ἐχθρικαὶ χεῖρες.

Διότι οἱ παραβάσεις τῶν ἁγίων νόμων τοῦ Θεοῦ ἐκ μέρους τῆς θυγατέρας τοῦ λαοῦ μου, δηλαδὴ τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐπληθύνθησαν περισσότερον ἀπὸ τὶς παραβάσεις τῶν κατοίκων τῶν Σοδόμων, τὰ ὁποῖα κατεστράφησαν αἰφνιδίως καὶ ἀμέσως, χωρὶς νὰ τὰ ἐγγίσουν καὶ νὰ τὰ πληγώσουν καὶ χωρὶς νὰ κοπιάσουν διὰ τὴν καταστροφήν των ἀνθρώπινα χέρια, ὅπως ἐκοπίασαν οἱ ἐχθροὶ διὰ τὴν ἅλωσιν καὶ καταστροφὴν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἄλλοτε οἱ Ναζιραῖοι της ἦσαν καθαροὶ καὶ κατάλευκοι, περισσότερον ἀπὸ τὸ χιόνι. Ἔλαμπαν περισσότερον ἀπὸ τὸ γάλα. Ἡ ἀκτινοβολία των ἦτο λαμπρότερα ἀπὸ τὰς πυρώδεις ἀκτῖνας, ποὺ ρίπτει ὁ σάπφειρος.

Ἄλλοτε οἱ Ναζιραῖοι τῆς Ἱερουσαλὴμ ἦσαν ὁλοκάθαροι, περισσότερον λευκοὶ καὶ ἀπὸ τὸ χιόνι, ἔλαμπαν μὲ τὴν λευκότητά των περισσότερον ἀπὸ τὸ γάλα· ἡ ἀκτινοβολία των ἦταν ἰσχυρότερη καὶ φωτεινότερη ἀπὸ ἐκείνην ποὺ ἐκπέμπει ὁ πολύτιμος λίθος σάπφειρος (ζαφείρι).

Τώρα ὅμως ἡ μορφή των ἔγινε περισσότερον σκοτεινὴ καὶ μελανὴ ἀπὸ τὴν καπνιάν. Ἀγνώριστοι κατήντησαν εἰς τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς των. Ἐκόλλησε τὸ δέρμα των ἐπάνω εἰς τὰ κόκκαλά των. Ἐξηράνθησαν, ἔγιναν ὡσὰν τὸ ξύλον.

Τώρα ὅμως ἡ ἄλλοτε φωτεινὴ ὄψις των (τῶν Ναζιραίων) ἔγινε σκοτεινὴ καὶ μαύρη περισσότερον ἀπὸ τὴν καπνιά, κατήντησαν ἀγνώριστοι εἰς τοὺς δρόμους· ἐσκελετώθησαν, τὸ δέρμα των ἐκόλλησεν εἰς τὰ ὀστᾶ των, ἐκοκκάλιασαν, ἔγιναν ὅπως τὰ ξηρὰ ξύλα.

Κερδισμένοι ἦσαν αὐτοί, ποὺ ἔπεσαν ἐν στόματι ρομφαίας, παρὰ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀποθνήσκουν ἀπὸ τὴν πεῖναν. Ὑπέκυψαν κατεξηντλημένοι ἐξ αἰτίας τῆς ἐλλείψεως προϊόντων τοῦ ἀγροῦ.

Ἦσαν εὐτυχέστεροι ὅσοι ἐφονεύθησαν μὲ τὸ πλατὺ καὶ μεγάλο ἀμφίστομον σπαθὶ τοῦ ἐχθροῦ, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀπέθαναν ἀπὸ τὴν πεῖναν. Ἔλειωσαν, ἐξηντλήθησαν καὶ ἀπέθαναν λόγῳ ἐλλείψεως ἀγροτικῶν προϊόντων.

Τρυφεραὶ καὶ στοργικαὶ γυναῖκες ἔψησαν μὲ τὰ ἴδια των τὰ χέρια τὰ παιδιά των, τὰ ἔκαμαν φαγητόν των κατὰ τὸ διάστημα τῆς συντριβῇς καὶ τῆς ταλαιπωρίας τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου, τῆς Σιών.

Στοργικές, εὐσπλαγχνικὲς γυναῖκες ἔψησαν μὲ τὰ χέρια των τὰ παιδιά των, τὰ ὁποῖα καὶ ἀπετέλεσαν τὴν τροφήν των κατὰ τὴν ἅλωσιν καὶ τὴν καταστροφὴν τῆς θυγατέρας τοῦ λαοῦ μου, τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ὥλοκλήρωσεν ὁ Κύριος τὸν θυμόν του ἐναντίον μας. Ἄδειασε τὸν θυμὸν τῆς ὀργῆς του ἐναντίον μας καὶ ἤναψε φωτιὰν καταστροφῆς εἰς τὴν Σιών, ἡ ὁποία καὶ τὴν κατέφαγε μέχρι τῶν θελεμίων της.

Ἔφερεν εἰς πέρας, ἐξήντλησεν ὁ Κύριος τὸν θυμόν του, ἐξεθύμανε ἀπὸ τὴν δικαίαν ὀργήν του καὶ ἄναψε φωτιὰ εἰς τὴν Σιών, ἡ ὁποία καὶ κατέφαγε τὰ θεμέλιά της.

Οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς οἰκουμένης δὲν ἐπίστευσαν, ὅτι θὰ εἰσήρχετο ὁ ἐχθρός, ὁ δυνάστης, διὰ μέσου τῶν πυλῶν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς οὐδέποτε ἐπίστευσαν, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ κάτοικοι τῆς οἰκουμένης, ὅτι ἦταν δυνατὸν νὰ εἰσέλθῃ ἐχθρὸς καὶ πολέμιος καταπιεστὴς διὰ τῶν πυλῶν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Αὐτὸ ἔγινεν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας τῶν ψευδοπροφητῶν, ἀπὸ τὰς ἀδικίας τῶν ἱερέων της, οἱ ὁποῖοι ἔχυναν αἷμα δικαίων ἀνθρώπων μέσα εἰς αὐτήν.

Οἱ συμφορὲς αὐτὲς προεκλήθησαν λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν τῶν ψευδοπροφητῶν τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τῶν ἀδικιῶν τῶν ἱερέων της, οἱ ὁποῖοι ἔχυναν τὸ αἷμα τῶν δικαίων εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως.

Συνεκλονίσθησαν, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ τρόμον οἱ φρουροί της καθὼς γυρίζουν εἰς τοὺς δρόμους· ἐμολύνθησαν ἀπὸ αἵματα. Δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἐγγίσουν τὰ μολυσμένα ἀπὸ τὸ αἷμα ἐνδύματά των.

Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ ἀγρυπνοῦν καὶ νὰ τὴν φρουροῦν συνεκλονίσθησαν, ἐπανικοβλήθησαν, καθὼς περιπλανῶνται περιφρονημένοι εἰς τοὺς δρόμους· ἐμολύνθησαν ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν ἀθώων θυμάτων των. Προκειμένου νὰ τοὺς σύρουν πρὸς τὸν τάφον, ἐπειδὴ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ τοὺς ἐγγίσουν διότι ἦσαν μολυσμένοι (νομικῶς ἀκάθαρτοι), τοὺς ἔπιασαν καὶ τοὺς ἔσυραν ἀπὸ τὰ ἐνδύματά των (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ἐπειδὴ ἦσαν μολυσμένοι μὲ αἷμα, ὅ,τι δὲν ἔπρεπε νὰ ἐγγίσουν τὸ ἐγγίζουν μὲ τὰ ἐνδύματά των ἤ, κατ’ ἄλλους: Ἦσαν μολυσμένοι μὲ αἷμα, ἔτσι ὥστε κανεὶς δὲν ἐτολμοῦσε νὰ ἐγγίσῃ τὰ ροῦχα των).

Φωνάξατε πρὸς αὐτούς· φύγετε καὶ φυλαχθῆτε ἀπὸ τὰ ἀκάθαρτα. Ἀπομακρυνθῆτε, ἀπομακρυνθῆτε, μὴ ἐγγίζετε· φωτιὰ ἔχει ἀναφθῆ. Κατελήφθησαν ἀπὸ τρόμον. Εἴπατε καὶ ἂς μάθουν τὰ ἔθνη· δὲν θὰ ἀνθέξουν καὶ δὲν τοὺς εἶναι πλέον δυνατὸν νὰ μείνουν μεταξὺ τῶν ξένων ἐθνῶν.

Ὁ λαὸς φωνάζει δι’ αὐτοὺς πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους: «Φυλαχθῆτε, σταθῆτε μακριὰ ἀπὸ τοὺς νομικῶς ἀκαθάρτους! Φυλαχθῆτε! φυλαχθῆτε! ἀπομακρυνθῆτε! μὴ ἐγγίζετε!» Διότι φωτιὰ ἔχει ἀναφθῇ καὶ ἔχουν ἐπίσης συγκλονισθῇ, τρικλίζουν. Εἴπατε καὶ ἂς τὸ πληροφορηθοῦν τὰ ἔθνη: Δὲν θὰ ἀνθέξουν, δὲν θὰ τοὺς ἐπιτρέπεται πλέον νὰ παραμένουν ἔστω καὶ μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν!

Ὁ Κύριος ἦτο ἄλλοτε ἡ ἐλπὶς καὶ ἡ κληρονομία των. Αὐτὸς ὅμως δὲν πρόκειται πλέον νὰ ἐπιβλέψῃ μὲ εὐμένειαν εἰς αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς βοηθήσῃ. Πρόσωπα τῶν ἱερέων δὲν τὰ ἐσεβάσθησαν, τοὺς γέροντας δὲν τοὺς ἐλυπήθησαν.

Διότι ὁ Κύριος ἦταν ἡ κληρονομία, ἡ ἐλπίδα καὶ τὸ στήριγμά των (ἐνῷ τώρα τοὺς ἀπώθησε). Δὲν θὰ ἐπιβλέψῃ πλέον μὲ εὐμενὲς βλέμμα πρὸς αὐτούς, διὰ νὰ τοὺς βοηθήσῃ. Τὰ πρόσωπα τῶν εὐσεβῶν ἱερέων δὲν τὰ ἐσεβάσθησαν (οἱ ἐχθροί, ἢ ὁ λαός, ἤ οἱ ἀσεβεῖς ἱερεῖς καὶ ψευδοπροφῆται), τοὺς δὲ ἐναρέτους γέροντας δὲν τοὺς ἐλυπήθησαν.

Ἐνῷ ἀκόμη εἴμεθα ἐλεύθεροι, ἔσβησαν τὰ μάτια μας ἀπὸ τὰ δάκρυα, καθ’ ὃν χρόνον ἐζητούσαμεν, ἀλλὰ ματαίως, βοήθειαν. Ἐστρέφαμεν τὰ μάτια μας καὶ παρετηρούσαμεν μὲ προσοχὴν πρὸς ἔθνος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ὅμως καμμίαν βοήθειαν καὶ σωτηρίαν δὲν ἐλάβομεν.

Ἐνῷ ἀκόμη ἤμεθα ἐλεύθεροι, καὶ πρὶν ἀκόμη καταληφθῶ καὶ καταστραφῇ ἡ Ἱερουσαλήμ, ἔσβησαν τὰ μάτια μας ἀπὸ τὰ πολλὰ δάκρυα, ἐνῷ ἀνεμέναμε ματαίως βοήθειαν. Ὡσὰν ἄλλοι σκοποὶ εἰς τὴν σκοπιάν των, εἴχαμε ἐπιμόνως στραμμένη τὴν προσοχήν μας πρὸς ἕνα ἔθνος (τὸ Αἰγυπτιακόν), τὸ ὁποῖον ὅμως καμμίαν βοήθειαν δὲν ἤθελε, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἦταν δυνατὸν νὰ μᾶς προσφέρῃ.

Ὡσὰν ἄγρυπνοι κυνηγοὶ παρηκολουθούσαμεν μὲ προσοχὴν τὰ μικρά μας παιδιά, νὰ μὴ κυκλοφοροῦν εἰς τὰς πλατείας μας.

Ὡσὰν ἄγρυπνοι κυνηγοὶ παρακολουθούσαμε μὲ πολλὴν προσοχὴν τὰ μικρά μας παιδιά, διὰ νὰ μὴ κυκλοφοροῦν εἰς τὶς πλατεῖες μας καὶ φονευθοῦν (διότι οἱ Βαβυλώνιοι ἔρριχναν τὰ βέλη των μέσα εἰς τὴν πόλιν ἀπὸ τὶς ὑψηλὲς πολιορκητικὲς μηχανὲς ποὺ ἔστησαν γύρω-γύρω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλήμ).

Διότι εἶχε φθάσει πλέον ὁ καιρὸς τῆς τιμωρίας μας. Συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τῆς μακροθυμίας τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ζωῆς ἡμῶν. Ἔφθασεν ὁ καιρὸς τῆς θείας ὀργῆς. Ταχύτατοι ἔγιναν οἱ ἐχθροί, οἱ ὁποῖοι μᾶς κατεδίωκαν. Ἔφευγαν ταχύτερον ἀπὸ τοὺς ἀετοὺς τοῦ οὐρανοῦ. Ἐπέταξαν ἐπάνω εἰς τὰ ὄρη, μᾶς ἔστησαν ἐνέδρας εἰς ἐρημικοὺς τόπους.

Ἐπλησίασεν ὁ καιρὸς τῆς τιμωρίας μας, συνεπληρώθησαν οἱ ἡμέρες τῆς θείας μακροθυμίας καὶ τῆς ζωῆς μᾶς, ἔφθασεν ὁ καιρὸς διὰ νὰ ἐκσπάσῃ ἡ δικαία ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐναντίον μας. Οἱ ἐχθροί, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐδίωκαν, ἔγιναν ταχύτατοι, περισσότερον ταχεῖς καὶ ἀπὸ τοὺς ἀετοὺς τοῦ οὐρανοῦ· ἐπέταξαν ἐπάνω εἰς τὰ ὄρη, μᾶς ἔστησαν ἐνέδρες εἰς τόπους ἐρημικούς.

Ἡ πνοὴ τοῦ προσώπου μας, ὁ ἄρχων χρισμένος ἀπὸ τὸν Κύριον, ὁ βασιλεύς μας, συνελήφθη εἰς τὰς καταστρεπτικὰς ἐκείνων ἐνέδρας. Διὰ τὸν βασιλέα μας εἴχαμεν ἐλπίσει καὶ εἴπαμε· κάτω ἀπὸ τὴν σκέπην του θὰ ζήσωμεν ἀνάμεσα εἰς τὰ ἄλλα ἔθνη.

Ἡ πνοὴ τοῦ προσώπου μας (αὐτὸς ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ ἔθνους μας), ὁ βασιλιᾶς μας (Σεδεκίας), ὁ ὁποῖος ἔχει χρισθῆ ἀπὸ τὸν Κύριον, συνελήφθη εἰς τὶς ὀλέθριες παγίδες ποὺ τοῦ ἔστησαν οἱ ἐχθροί. Διὰ τὸν βασιλιᾶ μας αὐτὸν εἴχαμε εἰπεῖ: «Κάτω ἀπὸ τὴν σκέπην καὶ τὴν προστασίαν του θὰ ζήσωμεν (εὑρισκόμενοι) μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐθνῶν».

Ὁ λαὸς τῆς Ἰδουμαίας, ποὺ κατοικεῖ τὴν χώραν αὐτήν, ἂς χαίρῃ καὶ ἂς εὐφραίνεται διὰ τὴν καταστροφήν μας! Μάθε ὅμως, ὅτι τὸ ποτήριον τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου θὰ, ἔλθῃ καὶ εἰς σέ. Θὰ μεθύσῃς ἀπὸ τὴν πικρίαν του καὶ θὰ τὸ ἐμέσῃς.

Χαῖρε καὶ εὐφραίνου, θυγατέρα τῆς Ἰδουμαίας (λαὲ τῆς Ἰδουμαίας), ποὺ κατοικεῖς εἰς τὴν χώραν αὐτήν· πανηγύριζε εὐφρόσυνα διὰ τὴν καταστροφὴν ἡμῶν τῶν Ἰουδαίων! Ἀλλὰ θὰ ἔλθῃ ὁπωσδήποτε καὶ εἰς σὲ τὸ ποτήριον τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου· θὰ μεθύσῃς ἀπὸ τὴν ὑπερβολὴν τῶν δεινῶν ποὺ θὰ σὲ κτυπήσουν, καὶ θὰ ἐμέσης τὸ ποτήριον τοῦτο! (ἤ, κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Θὰ μεθύσῃς καὶ θὰ γυμνωθῇς, ἐκτεθειμένη εἰς κοινὴν περιφρόνησιν!)

Θυγάτηρ Σιών, ἔλλειψε καὶ ἐξηφανίσθη ἡ παρανομία σου. Δὲν θέλει ὁ Κύριος νὰ παροικῇς ἐξόριστος πλέον εἰς λαοὺς ξένους. Ὁ Κύριος ἐπεσκέφθη καὶ σέ, ὦ κόρη τῆς Ἰδουμαίας, ἀλλὰ διὰ νὰ σὲ τιμωρήσῃ. Ἔφερεν εἰς φῶς τὰς ἀσεβείας σου.

Ἐξιλεώθη τώρα ἡ ἁμαρτία σου, ἐξηφανίσθη, θυγατέρα μου Σιών! Ὁ Κύριος δὲν θὰ σὲ τιμωρήσῃ πλέον μὲ ἐξορίαν, ὥστε νὰ παροικῇς εἰς ξένην χώραν. Ἀλλ’ ὁ Κύριος ἐπεσκέφθη καὶ σέ, θυγατέρα τῆς Ἰδουμαίας, διὰ νὰ σὲ τιμωρήσῃ διὰ τὶς ἁμαρτίες καὶ τὴν χαιρεκακίαν σου εἰς βάρος τῆς Ἱερουσαλήμ! Ὁ Κύριος ἀπεκάλυψε καὶ ἐφανέρωσε τὶς ἀσέβειές σου.

Ἐνθυμήσου, Κύριε, ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα μᾶς συνέβησαν. Ἐπίβλεψε καὶ ἰδὲ τοὺς ἐξευτελισμοὺς καὶ τοὺς ἐμπαιγμούς μας.

Ἐνθυμήσου, Κύριε, ὅλα τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα συνέβησαν εἰς ἡμᾶς. Ρίψε εὐσπλαγχνικὸν τὸ βλέμμα σου καὶ ἴδε τὴν καταφρόνησιν καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς μας.

Ἡ κληρονομία μας, ἡ γῆ τῶν πατέρων μας, ἔπεσεν εἰς τὰ χέρια ἀλλοεθνῶν. Τὰ σπίτια μας εἰς τοὺς ξένους.

Ἡ κληρονομία μας, ἡ πατρίδα μας, ἐπέρασεν εἰς τὰ χέρια ἄλλων ἐθνῶν καὶ τὰ σπίτια μας εἰς τὰ χέρια ξένων.

Ἐγίναμεν ὀρφανοί. Δὲν ὑπάρχει πατέρας πλέον εἰς ἡμᾶς. Αἱ μητέρες μας ἔγιναν χῆραι.

Ἐγίναμε ὀρφανοί, δὲν ὑπάρχει δι’ ἡμᾶς πατέρας· οἱ μητέρες μας ἔγιναν ὅπως οἱ χῆρες.

Καὶ αὐτὸ τὸ νερό, ποὺ ἠθέλαμεν νὰ πίωμεν, τὸ ἀγοράζομεν ἀντὶ χρημάτων. Τὰ ξύλα τὰ ἐπρομηθευόμεθα μὲ χρηματικὸν ἀντάλλαγμα. Τὰ ἐφορτωνόμεθα εἰς τὸν τράχηλόν μας, διὰ νὰ τὰ μεταφέρωμεν.

Τὸ νερό μας, ποὺ ἠθελήσαμε νὰ πιοῦμε, τὸ ἀγοράζαμε μὲ χρήματα· καὶ τὰ καυσόξυλά μας τὰ ἐπρομηθευόμεθα μὲ χρηματικὸν ἀντάλλαγμα καὶ τὰ ἐφορτωνόμεθα εἰς τοὺς ὤμους μας, προκειμένου νὰ τὰ μεταφέρωμεν.

Κατεδιώχθημεν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ἐκοπιάσαμεν, δὲν εὑρήκαμεν στιγμὴν ἀναπαύσεως καὶ ἠρεμίας.

Κατεδιώχθημεν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας, ἐκοπιάσαμεν μέχρις ἑξαντλήσεως, δὲν μᾶς ἐπέτρεψαν νὰ ἀναπαυθῶμεν.

Ἡ Αἴγυπτος μᾶς ἔδωσε χεῖρα βοηθείας διὰ τὴν συντήρησίν μας. Οἱ Ἀσσύριοι τοὺς ἐχόρτασαν.

Ἡ Αἴγυπτος μᾶς ἐβοήθησε διὰ τὴν συντήρησίν μας· οἱ Ἀσσύριοι τοὺς «χόρτασαν (ὅσους εὑρίσκοντο εἰς τὴν ἐξορίαν).

Οἱ πατέρες μας, οἱ ὁποῖοι ἡμάρτησαν, δὲν ὑπάρχουν πλέον. Ἡμεῖς δὲ πληρώνομεν τὰς ἁμαρτίας ἐκείνων.

Οἱ πρόγονοί μας (οἱ ὁποῖοι) ἁμάρτησαν, ἀπέθαναν, δὲν ὑπάρχουν πλέον· ἠμεῖς δέ, οἱ ἀπόγονοί των, φέρομεν τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς των καὶ ὑποφέρομεν (τιμωρούμεθα) ἀντὶ ἐκείνων.

Οἱ δοῦλοι μας ἔγιναν κύριοί μας. Κανεὶς δὲν ὑπάρχει, ὁ ὁποῖος νὰ ἠμπορέσῃ νὰ μᾶς σώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια αὐτῶν.

Οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλιᾶ τῆς Βαβυλῶνος, δηλαδὴ οἱ ἀξιωματοῦχοι του, ἔγιναν κύριοι καὶ κυβερνῆται μας· δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ μᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια των.

Μὲ κίνδυνον τῆς ζωῆς μας ἐξοικονομοῦμεν καὶ μεταφέρομεν τὸν ἄρτον μας. Ἀπειλούμεθα ἀπὸ τὴν ρομφαίαν τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐρήμου.

Μὲ κίνδυνον τῆς ζωῆς μας ἐξοικονομοῦμεν τὴν τροφήν μας καὶ μεταφέρομεν τὰ γεννήματά μας κάτω ἀπὸ τὴν ἀπειλὴν τοῦ σπαθιοῦ τῶν ἐπιδρομέων τῆς ἐρήμου, οἱ ὁποῖοι ἐπιτίθενται ἐναντίον μας.

Τὸ δέρμα μας ἐμαύρισεν, ὅπως ὁ φοῦρνος ἀπὸ τὴν καπνιά. Ἐσυρικνώθησαν τὰ σώματά μας ἐξ αἰτίας τοῦ φοβεροτάτου λιμοῦ.

Τὸ δέρμα μας ἐμελάνιασε, ἐμαύρισε, ὅπως ὁ φοῦρνος ἀπὸ τὸν καπνόν· τὰ σώματά μας ἐζάρωσαν, ἐσούρωσαν, ἐστέγνωσαν καὶ ἐξηράνθησαν ἐξ αἰτίας τῆς φοβερῆς πείνας, ἡ ὁποία μᾶς ἐκτύπησεν ὡσὰν καταιγίδα.

Οἱ ἐχθροὶ ἐκακοποίησαν καὶ ἐξηυτέλισαν γυναῖκας εἰς τὴν Σιών, καὶ παρθένους εἰς τὰς διαφόρους πόλεις τῆς Ἰουδαίας.

Οἱ ἐχθροὶ ἐξηυτέλισαν καὶ ἀτίμασαν γυναῖκες εἰς τὴν Σιὼν καὶ παρθένους εἰς τὶς διαφορες πόλεις τῆς Ἰουδαίας.

Οἱ ἄρχοντές μας ἐκρεμάσθησαν ἀπὸ τὰ χέρια καὶ ἐβασανίσθησαν· οἱ γέροντες μας δὲν ἐτιμήθησαν.

Ἄρχοντες ἐκρεμάσθησαν ἀπὸ τὰ χέρια των, οἱ πρεσβύτεροι κατὰ τὴν ἡλικίαν δὲν ἔτυχαν σεβασμοῦ καὶ τιμῆς.

Ἐκλεκτοὶ πολῖται μας ἐξέσπασαν εἰς κλαυθμούς. Οἱ νέοι ἄνδρες ἐξησθένησαν ἀπὸ τὰ βαρειὰ φορτώματα τῶν ξύλων.

Πολῖται ἐπίσημοι καὶ ἐκλεκτοὶ ἐξέσπασαν εἰς θρήνους, καὶ νέοι ἄνδρες ἐξησθένησαν καὶ ἐκάμφθησαν κάτω ἀπὸ τὸ βάρος ὑπερβολικῶν φορτωμάτων ξύλων.

Οἱ γέροντες ἔπαυσαν πλέον νὰ συχνάζουν εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως. Οἱ ἐκλεκτοὶ ψάλται ἐσταμάτησαν τοὺς ὕμνους των.

Οἱ γέροντες ἔπαυσαν πλέον νὰ συγκεντρώνωνται εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως διὰ νὰ συζητοῦν, νὰ συμβουλεύουν καὶ ἀποφασίζουν ἐπὶ δικαστικῶν ζητημάτων. Οἱ ἐκλεκτοί (νεαροί) ψάλται ἐσταμάτησαν πλέον τὶς ψαλμωδίες των.

Κατελύθη καὶ ἔσβησεν ἡ χαρὰ τῆς καρδίας μας. Οἱ χαρμόσυνοι χοροί μας μετεστράφησαν εἰς πένθος.

Ἡ χαρὰ ἠφανίσθη, διελύθη ἀπὸ τὴν καρδιά μας· οἱ χαρούμενοι χοροί μας μετεβλήθησαν εἰς πένθος.

Ἔπεσεν ὁ στέφανος τῆς δόξης ἀπὸ τὴν κεφαλήν μας. Ἀλλοίμονον εἰς ἡμᾶς, διότι διεπράξαμεν ἁμαρτίας!

Ἔπεσε τὸ στεφάνι τῆς δόξης μας (τοῦ βασιλείου καὶ τῆς ἱερωσύνης) ἀπὸ τὸ κεφάλι μας. Ἀλλοίμονον εἰς ἠμᾶς, διότι ἁμαρτήσαμε!

Ἕνεκα τούτου κατεπλημμύρισεν ἡ ὀδύνη τὴν καρδίαν μας· ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας οἱ ὀφθαλμοί μας ἐκαλύφθησαν ἀπὸ σκότος. Δὲν βλέπουν.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἐπλημμύρισεν ἀπὸ ὀδύνην καὶ πόνον ἡ καρδιά μας· αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἐσκοτείνιασαν, ἐτυφλώθησαν τὰ μάτια μας.

Ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος Σιών, τὸ ὁποῖον ἠρημώθη, ἐπέρασαν ἀλώπεκες.

Ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος Σιών, ὅπου ὑπῆρχεν ὁ Ναὸς καὶ πλήθη ἱερέων καὶ πιστῶν, ἐπειδὴ τοῦτο ἐρημώθηκε πλέον, περιπλανῶνται ἐλεύθερα καὶ ἄφοβα ἀλεποῦδες.

Σὺ ὅμως, Κύριε, μένεις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ὁ θρόνος σου ὑπάρχει ἀπὸ γενεὰς γενεῶν.

Σὺ ὅμως, Κύριε, κατοικεῖς εἰς τὸν αἰῶνα· ὁ θρόνος σου διαμένει ἀσάλευτος αἰωνίως, ἀπὸ τῆς μιᾶς γενεᾶς εἰς τὴν ἄλλην γενεάν.

Διατί μᾶς ἐγκαταλείπεις εἰς τὴν κατάστασιν αὐτὴν τῆς ἥττης μας; Μᾶς ἀφῆκες ἐπὶ τόσον μακρὸν χρόνον;

Διατί μᾶς λησμονεῖς ἐντελῶς εἰς τὴν κατάστασιν τῆς ἥττας καὶ τῆς ἀθλιότητός μας· διατί μᾶς ἐγκαταλείπεις ἐπὶ τόσον μακρὰν χρονικὸν διάστημα;

Γύρισέ μας ἐν μετανοίᾳ πρὸς σέ, Κύριε, καὶ ἡμεῖς θὰ ἐπιστρέψωμεν. Ἀνανέωσε καὶ ξανακαινούργωσε τὰς ἡμέρας μας, ὅπως προηγουμένως.

Ἐπανάφερέ μας, Κύριε, ἐν μετανοίᾳ πρὸς Σέ (ἤ: Ἀποκατάστησέ μας, Κύριε, εἰς τὴν προηγουμένην εὔνοιάν σου καὶ δῶσε μας πάλιν εἰρήνην καὶ χαράν), καὶ ἡμεῖς θὰ ἐπιστρέψωμεν! (ἤ: Καὶ τοῦτο ἀρκεῖ διὰ νὰ ἐπιστρέψωμεν καὶ σωθῶμεν). Ξεκαινούργωσέ μας, δῶσε μας τὴν παλαιὰν εὐρωστίαν καὶ τὸν παλαιὸν δυναμισμόν, ὅπως καὶ προηγουμένως.

Διότι μέχρι σήμερον μᾶς ἀπώθησές μὲ σφοδρότητα. Καὶ τοῦτο, διότι δικαίως ὠργίσθης πολὺ ἐναντίον μας.

Διότι Σὺ μᾶς ἀπώθησες ἐντελῶς καὶ μᾶς ἀπέρριψες μὲ σφοδρότητα· διότι δικαίως ἐξέσπασεν ἡ ὀργή σου ἐναντίον μας μὲ πολλὴν δύναμιν.