Δανιήλ

Ὑπῆρχεν ἕνας ἀνήρ, κάτοικος τῆς Βαβυλῶνος, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Ἰωακείμ.

Ὑπῆρχε κατὰ τοὺς χρόνους τῆς αἰχμαλωσίας τῶν Ἰουδαίων κάποιος ἄνδρας, ὁ ὁποῖος κατοικοῦσε εἰς τὴν Βαβυλῶνα καὶ ὠνομάζετο Ἰωακείμ.

Αὐτὸς ἐπῆρεν ὡς σύζυγον του μίαν γυναῖκα, ἡ ὁποία ὠνομάζετο Σωσάννα καὶ ἦτο θυγάτηρ τοῦ Χελκίου. Αὐτὴ ἦτο ὠραιοτάτη καὶ πολὺ εὐσεβὴς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Αὐτὸς ἐνυμφεύθη μίαν γυναῖκα, ἡ ὁποία ὠνομάζετο Σωσάννα καὶ ἦταν κόρη τοῦ Χελκίου. Ἡ Σωσάννα ἦταν πάρα πολὺ ὡραία, ἀλλὰ καὶ πάρα πολὺ εὐσεβὴς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ἀλλὰ καὶ οἱ γονεῖς της ἐπίσης ἦσαν εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι. Ἐδίδαξαν δὲ καὶ ἐμόρφωσαν τὴν θυγατέρα αὐτῶν σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως.

Καὶ οἱ γονεῖς της ἐπίσης ἦσαν εὐσεβεῖς, ἀγαθοὶ καὶ ἐνάρετοι, ἐδίδαξαν δὲ καὶ καθωδήγησαν τὴν θυγατέρα των σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσῆ.

Ὁ Ἰωακεὶμ ἦτο πολὺ πλούσιος, εἶχε δὲ πλησίον τῆς οἰκίας του ἕνα ὡραῖον δενδροφυτευμένον κῆπον. Εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἰωακεὶμ προσήρχοντο τακτικὰ οἱ Ἰουδαῖοι, διότι αὐτὸς ἦτο ὁ ἐπισημότερος μεταξὺ ὅλων τῶν ἐκεῖ ἐγκατεστημένων Ἰουδαίων.

Ἦταν δὲ ὁ Ἰωακεὶμ πάρα πολὺ πλούσιος καὶ εἶχε κοντὰ εἰς τὸ σπίτι του εὐρύχωρον, ὡραῖον, δενδροφυτευμένον κῆπον. Καὶ οἱ Ἰουδαῖοι συνήθιζαν νὰ ἐπισκέπτωνται καὶ νὰ συχνάζουν πλησίον τοῦ Ἰωακείμ, διότι αὐτὸς ἦταν ὁ πλέον ἔνδοξος καὶ σεβαστὸς μεταξὺ ὅλων τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἦσαν ἐγκατεστημένοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Κατὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο ἀνεδείχθησαν ὡς δικασταὶ τοῦ λαοῦ δύο κατὰ τὴν ἡλικίαν πρεσβύτεροι Ἰουδαῖοι. Διὰ κάτι τέτοιους τύπους εἶχεν εἴπει κάπου ὁ Κύριος· ἡ παρανομία ἐβγῆκεν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, ἀπὸ γέροντας δικαστὰς οἱ ὁποῖοι ἐθεωροῦντο καὶ ἐνεφανίζοντο ὡς κυβερνῆται τοῦ λαοῦ.

Ἐξελέγησαν δὲ ἀπὸ τὸν λαὸν καὶ ὡρίσθησαν κατὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο δύο πρεσβύτεροι κατὰ τὴν ἡλικίαν, διὰ νὰ ἐνεργοῦν ὡς κριταὶ καὶ δικασταί. Διὰ τοὺς τέτοιου εἴδους ἀνόμους κριτὰς ὁ Κύριος εἶπεν: «Ἡ παρανομία ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, ἀπὸ πρεσβυτέρους κατὰ τὴν ἡλικίαν κριτάς, οἱ ὁποῖοι παρουσιάζοντο καὶ ἐκαμάρωναν ὡς κυβερνῆται καὶ καθοδηγηταὶ τοῦ λαοῦ»!

Αὐτοὶ προσήρχοντο συχνότερον καὶ ἕμενον ἐπὶ μακρότερον χρόνον εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἰωακείμ. Πρὸς αὐτοὺς δὲ προσήρχοντο καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, ὅσοι εἶχαν μεταξύ των διαφοράς.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ὡς δικασταὶ ποὺ ἦσαν, ἐσύχναζαν καὶ παρέμεναν ἐπὶ μακρὰν χρόνον εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Σωσάννας, τὸ ὁποῖον ἐχρησιμοποιεῖτο ὡς δικαστήριον τῶν Ἰουδαίων. Εἰς τοὺς πρεσβυτέρους δὲ αὐτοὺς προσήρχοντο καὶ προσέφευγαν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι οἱ ὁποῖοι εἶχαν μεταξύ των διαφορὲς πρὸς ἐκδίκασιν.

Κατὰ τὴν μεσημβρίαν, ὅταν οἱ ἐπισκέπται ἀπήρχοντο, ἡ Σωσάννα ἔκαμνε τὸν περίπατόν της εἰς τὸν κῆπον τοῦ ἀνδρός της.

Συνέβαινε δὲ τοῦτο: Ὅταν πλέον ὁ λαὸς ἀπέσυρετο καὶ ἔφευγε κατὰ τὸ μεσημέρι, ἡ Σωσάννα ἐπήγαινε καὶ ἔκαμνε τὸν περίπατόν της εἰς τὸν κῆπον τοῦ συζύγου της.

Οἱ δύο αὐτοὶ προχωρημένης ἡλικίας δικασταὶ τὴν περιειργάζοντο κάθε ἡμέραν, ὅταν αὐτὴ εἰσήρχετο εἰς τὸν κῆπον καὶ περιπατοῦσε. Ἐκυριεύθησαν δὲ ἀπὸ πονηρὰν σαρκικὴν ἐπιθυμίαν δι’ αὐτήν.

Οἱ δύο πρεσβύτεροι - δικασταὶ τὴν ἔβλεπαν μὲ προσοχὴν καὶ τὴν παρακολουθοῦσαν μὲ ἔνοχον περιέργειαν κάθε ἡμέραν, ὅταν αὐτὴ εἰσήρχετο καὶ ἔκαμνε τὸν περίπατόν της εἰς τὸν κήπον· ἡ συχνὴ αὐτὴ θέα ἔγινε ἀφορμὴ ὥστε νὰ κυριευθοῦν οἱ δύο πρεσβύτεροι ἀπὸ ἁμαρτωλὴν σαρκικὴν ἐπιθυμίαν πρὸς αὐτήν.

Ὁ νοῦς των διεστράφη καὶ ἐσκοτίσθη καὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ ἀνυψώσουν τὰ βλέμματά των πρὸς τὸν οὐρανόν, πρὸς τὸν δίκαιον καὶ παντεπόπτην Θεόν, οὔτε καὶ νὰ ἐνθυμηθοῦν τὰς δικαίας ἐντολὰς καὶ κρίσεις τοῦ Θεοῦ.

Ἀπὸ τὴν θέαν αὐτὴν ἡ λογικὴ σκέψις των παρεμορφώθη, ὁ νοῦς των ἐσκοτίσθη καὶ διεστράφη, καὶ δὲν κατέβαλαν καμμίαν προσπάθειαν εἰς τὸ νὰ στρέφουν τὰ βλέμματά των εἰς τὸν Οὐρανόν, εἰς τὸν δίκαιον καὶ πανάγιον Θεόν, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐνεθυμήθησαν τὶς δίκαιες ἐντολὲς καὶ κρίσεις τοῦ Θεοῦ.

Εἶχαν καὶ οἱ δύο πληγωθῆ ἀπὸ τὸ σαρκικὸν πάθος των πρὸς αὐτήν. Δὲν ἀνεκοίνωσαν δὲ ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον τὸν ἐσωτερικόν των πόνον ἀπὸ τὴν σφοδρότητα τοῦ σαρκικοῦ πάθους,

Εἶχαν δὲ καὶ οἱ δύο κυριευθῆ καὶ πληγωθῆ ἀπὸ τὴν σαρκικὴν ἐπιθυμίαν των πρὸς αὐτήν· ὅμως δὲν ἐγνωστοποίησεν ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον τὸν πόνον ποὺ ἐδοκίμαζαν εἰς τὸ βάθος τῆς ψυχῆς των ἀπὸ τὴν σφοδρότητα τοῦ σαρκικοῦ πάθους,

διότι ἐντρέποντο νὰ καταστήσῃ ὁ ἐνας πρὸς τὸν ἄλλον γνωστὴν τὴν ἐπιθυμίαν των, ὅτι δηλαδὴ εἶχαν πόθον νὰ ἔλθουν εἰς σαρκικὴν ἔνωσιν μὲ ἐκείνην.

διότι ἐντρέποντο νὰ ἀναγγείλῃ ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον τὴν λάγνον ἐπιθυμίαν ποὺ εἶχαν, νὰ ἔλθουν εἰς σαρκικὴν σχέσιν μὲ αὐτήν.

Μὲ ἐπιμονὴν δὲ ἐξεμεταλλεύοντο κάθε εὐκαιρίαν, διὰ νὰ τὴν παρακολουθοῦν καὶ νὰ τὴν βλέπουν κάθε ἡμέραν.

Συνέχιζαν δὲ μὲ ἐπιμονήν, ἀνυπομονησίαν καὶ ἁμαρτωλὸν πόθον νὰ τὴν παρακολουθοῦν καὶ νὰ τὴν προσέχουν κάθε ἡμέραν.

Κάποιαν μεσημβρίαν, ὅταν ὅλοι εἶχαν ἀποχωρήσει, εἶπεν ὁ ἐνας εἰς τὸν ἄλλον· «ἂς πάμε πλέον εἰς τὸ σπίτι μας, διότι τώρα εἶναι ὥρα τοῦ γεύματος». Ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸν κῆπον καὶ ἐχωρίσθησαν ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον.

Ἕνα μεσημέρι, ὅταν ὡς συνήθως εἶχεν ἀποχωρήσει ὁ λαός, οἱ δύο πρεσβύτεροι - δικασταὶ (προσπαθοῦντες νὰ ἐξαπατήσουν ἀλλήλους) εἶπαν ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον: «Ἂς πάμε λοιπὸν εἰς τὸ σπίτι μας, διότι εἶναι ἡ ὥρα τοῦ γεύματος». Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ σπίτι, ἐχωρίσθησαν ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον.

Ὅμως ὁ καθένας ἰδιαιτέρως ἐπέστρεψεν εἰς τὸν κῆπον τοῦ Ἰωακείμ, συνηντήθησαν, χωρὶς νὰ τὸ θέλουν, καὶ ἠρώτησαν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν ἐπέστρεψαν. Ὁμολόγησαν καὶ οἱ δύο τὴν ἐπιθυμίαν των. Τότε συνεφώνησαν μεταξύ των καὶ ὥρισαν καιρόν, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἠμποροῦσαν νὰ εὔρουν αὐτὴν μόνην.

Ἐχωρίσθησαν ὅμως προσωρινῶς· διότι, ἀφοῦ ἐπέστρεψαν πάλιν ὁ καθένας χωριστά, σννηντήθησαν, χωρὶς νὰ τὸ περιμένουν, εἰς τὸ ἴδιον μέρος, εἰς τὸν κῆπον, καὶ οἱ δύο! Μὴ δυνάμενοι δὲ πλέον νὰ κρύπτωνται μεταξύ των, ἠρώτησαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον τὸν λόγον διὰ τὸν ὁποῖον ἐπέστρεψαν ὡμολόγησαν δὲ καὶ οἱ δύο τὴν ἀσελγῆ ἐπιθυμίαν των. Τότε συνεφώνησαν μεταξύ των καὶ ὥρισαν χρόνον, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἠμποροῦσαν νὰ εὔρουν μόνην της τὴν Σωσάνναν.

Συνέβη δέ, ἐνῷ αὐτοὶ ἐπερίμεναν νὰ εὔρουν τὴν κατάλληλον ἡμέραν, ἡ Σωσάννα, ὅπως ἐσυνήθιζε καὶ κατὰ τὰς ἄλλας ἡμέρας, εἰσῆλθεν εἰς τὸν κῆπον, συνοδευομένη ἀπὸ δύο μόνον μικρὰς ὑπηρετρίας χωρὶς κανένα ἄλλον, διὰ νὰ λουσθῇ εἰς τὸν κῆπον, διότι ἔκαμνε ζέστη.

Σννέβη λοιπὸν τοῦτο: Ἐνῷ οἱ δύο πρεσβύτεροι ἐπερίμεναν τὴν κατάλληλον ἡμέραν διὰ νὰ τὴν εὔρουν μόνην της καὶ πραγματοποιήσουν τὸν σκοπόν των, ἡ Σωσάννα εἰσῆλθεν εἰς τὸν κῆπον, ὅπως συνήθιζε καὶ ἄλλοτε, χθὲς καὶ τὴν προχθεσινὴν ἡμέραν, μὲ δύο μόνον νεαρὲς ὑπηρέτριές της, διὰ νὰ λουσθῇ εἰς τὸν κῆπον, διότι ἔκαμνε ζέστην.

Ἐκεῖ δὲν ὑπῆρχε κανένας ἄλλος πλὴν τῶν δύο πρεσβυτέρων, οἱ ὁποῖοι ἦσαν κρυμμένοι καὶ παρατηροῦσαν ἐμπαθῶς τὴν Σωσάνναν.

Ἐκεῖ δὲ εἰς τὸν κῆπον δὲν ὑπῆρχε κανεὶς ἄλλος, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς δύο πρεσβυτέρους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν κρυμμένοι καὶ τὴν παρακολουθοῦσαν κυριευμένοι ἀπὸ τὴν ἁμαρτωλὴν ἐπιθυμίαν.

Ἡ Σωσάννα εἶπεν εἰς τὰς δύο ὑπηρετρίας της· «φέρετέ μου ἀρωματικὸν ἔλαιον καὶ τὰ ἄλλα εἴδη καθαριότητος, καὶ κλείσατε τὰς θύρας τοῦ κήπου, διὰ νὰ λουσθῶ».

Ἡ Σωσάννα εἶπεν εἰς τὶς δύο νεαρὲς ὑπηρέτριές της: «Φέρετέ μου ἀρωματικὸν λάδι, βάλσαμον καὶ ἄλλα εἴδη καθαριότητος καὶ κλεῖστε τὶς θύρες τὸν κήπου, διὰ νὰ λουσθῶ».

Αἱ κορασίδες ἐκεῖναι ἔκαμαν ὅπως εἶπεν εἰς αὐτὰς ἡ Σωσάννα. Ἔπειτα ἐβγῆκαν ἀπὸ τὰς πλαγίας θύρας τοῦ κήπου, διὰ νὰ φέρουν ἐκεῖνα που ἡ κυρία των τὰς εἶχε διατάξει. Δὲν εἶδαν δὲ τοὺς πρεσβυτέρους, διότι ἐκεῖνοι ἦσαν κρυμμένοι.

Οἱ δύο ὑπηρέτριες ἔκαμαν ὅπως τοὺς εἶπεν ἡ Σωσάννα καὶ ἔκλεισαν τὶς θύρες τοῦ κῆπου. Κατόπιν ἐβγῆκαν ἀπὸ τὶς πλάγιες θύρες τοῦ κῆπου, διὰ νὰ φέρουν ἀπὸ τὸ σπίτι ὅσα τοὺς εἶχε προστάξει. Δὲν εἶδαν δὲ οἱ δύο ὑπηρέτριες τοὺς πρεσβυτέρους, διότι αὐτοὶ ἦσαν κρυμμένοι.

Ὅταν, λοιπόν, ἐξῆλθαν τὰ δύο κοράσια, ἐσηκώθησαν οἱ δύο αὐτοὶ πρεσβύτεροι καὶ ἔτρεξαν πρὸς τὴν Σωσάνναν

Τότε ὅμως σννέβη τοῦτο: Μόλις ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸν κῆπον οἱ δύο νεαρὲς κόρες, οἱ δύο πρεσβύτεροι ἐπήδησαν ἀπὸ τὸν κρυψῶνα των, ὥρμησαν πρὸς τὴν Σωσάνναν

καὶ εἶπαν· «ἰδοὺ αἱ θύραι τοῦ κήπου εἶναι κλεισταὶ καὶ κανεὶς δὲν μᾶς βλέπει. Ἐπιθυμοῦμεν νὰ ἐνωθοῦμε σαρκικῶς μαζῆ σου. Λοιπόν, χωρὶς καμμίαν ἀντίστασιν, ἐνώσου μαζῆ μας.

καὶ εἶπαν: «Ἰδού· οἱ θύρες τὸν κήπου εἶναι κλειστὲς καὶ κανεὶς δὲν μᾶς βλέπει. Ποθοῦμεν νὰ σννευρεθῶμεν μαζί σου. Δῶσε λοιπὸν τὴν συγκατάθεσίν σου χωρὶς κανένα δισταγμὸν καὶ ἑνώσου μαζί μας.

Εὰν τυχὸν καὶ δὲν ὑποχωρήσῃς εἰς τὴν πρότασίν μας, θὰ καταθέσωμεν μαρτυρίαν ἐναντίον σου, ὅτι κάποιος νέος ἦτο μαζῆ σου καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἀπεμάκρυνες ἀπὸ κοντά σου τὰ δύο κοράσια».

Διαφορετικά, ἐὰν δὲν ὑποχωρήσῃς εἰς αὐτὸ ποὺ σοῦ προτείνομεν, θὰ μαρτυρήσωμεν ἐναντίον σου ὅτι ἦταν μαζί σου κάποιος νεαρὸς καὶ δι’ αὐτὸ ἀπεμάκρυνες τὶς νεαρὲς ὑπηρέτριες ἀπὸ κοντά σου»!

Ἡ Σωσσάνα ἀνεστέναξε καὶ εἶπε· «ἀπὸ παντοῦ ὑπάρχει στενοχωρία. Εὑρίσκομαι εἰς ἀδιέξοδον, διότι ἐὰν ὑποχωρήσω καὶ πράξω αὐτό, ποὺ μοῦ προτείνετε, μὲ περιμένει ὁ θάνατος ποὺ προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία. Ἐὰν ἀρνηθῶ νὰ πράξω τὸ πονηρόν, δὲν θὰ γλυτώσω ἀπὸ τὰ χέρια σας.

Ἡ Σωσάννα ἐμπρὸς εἰς τὴν ἀπειλὴν αὐτὴν ἀνεστέναξε βαθιὰ καὶ εἶπεν: «Εἶμαι στριμωγμένη, παγιδευμένη ἀπὸ παντοῦ· δὲν ὑπάρχει διέξοδος! Διότι ἐὰν συγκατατεθῶ καὶ πράξω αὐτὸ ποὺ μοῦ ζητεῖτε, μὲ περιμένει θάνατος· ἐὰν ἀρνηθῶ καὶ δὲν τὸ πράξω, δὲν θὰ γλυτώσω ἀπὸ τὰ χέρια σας.

Ὅμως εἶναι προτιμότερον δι’ ἐμὲ νὰ μὴ ἁμαρτήσω καὶ νὰ πέσω εἰς τὰ χέρια σας, παρὰ νὰ ἁμαρτήσω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου».

Εἶναι προτιμότερον ὅμως εἰς ἐμὲ νὰ μὴ τὸ πράξω καὶ νὰ πέσω ἀθώα καὶ καθαρὴ εἰς τὰ χέρια σας, παρὰ νὰ ἁμαρτήσω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου»!

Ἀμέσως ἡ Σωσάννα ἐφώναξε μὲ μεγάλην κραυγήν. Ἐφώναξαν ταυτοχρόνως καὶ οἱ δύο πρεσβύτεροι, ποὺ εὑρίσκοντο πλησίον της.

Καὶ ἀμέσως ἡ ἁγνὴ Σωσάννα ἐφώναξε μὲ πολὺ δυνατὴν φωνὴν ταυτοχρόνως ὅμως ἐφώναξαν καὶ οἱ δύο πρεσβύτεροι, ποὺ εὑρίσκοντο πλησίον της, διὰ νὰ καλύψουν τὴν ἐνοχήν των.

Ὁ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἔτρεξε καὶ ἤνοιξε τὰς θύρας, τοῦ κήπου.

Ὁ ἕνας δὲ ἀπὸ τοὺς δύο ἔτρεξε καὶ ἄνοιξε τὶς θύρες τοῦ κήπου.

Ὅταν δὲ οἱ ὑπηρέται τῆς οἰκίας τοῦ Ἰωακεὶμ ἤκουσαν τὰς εἰς τὸν κῆπον κραυγάς, εἰσώρμησαν ἀπὸ τὴν πλαγίαν θύραν τοῦ κήπου, διὰ νὰ ἴδουν τί εἶχε συμβῆ εἰς τὴν Σωσάνναν.

Μόλις οἱ ὑπηρέται τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Ἰωακεὶμ ἄκουσαν τὶς δυνατὲς φωνὲς εἰς τὸν κῆπον, ὥρμησαν μέσα εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὴν πλαγίαν εἴσοδόν του, διὰ νὰ ἴδουν τὶ συμβαίνει εἰς τὴν κυρίαν των, τὴν Σωσάνναν.

Ὅταν οἱ δύο ἐκεῖνοι πρεσβύτεροι εἶπαν τὰς ψευδολογίας των ἐναντίον τῆς Σωσάννης, κατεντροπιάσθησαν οἱ ὑπηρέται, διότι ποτὲ ἄλλοτε δὲν εἶχε λεχθῇ τέτοιος πονηρὸς λόγος διὰ τὴν Σωσάνναν.

Ὅταν δὲ οἱ δύο πρεσβύτεροι εἶπαν τὶς ψευδεῖς κατηγορίες των κατὰ τῆς Σωσάννας, οἱ ὑπηρέται ἐδοκίμασαν πολὺ μεγάλην ἐντροπήν, διότι οὐδέποτε ἄλλοτε εἶχε λεχθῇ τέτοιος βαρὺς καὶ πονηρὸς λόγος διὰ τὴν Σωσάνναν.

Κατὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν ὁ λαὸς τῶν Ἰουδαίων συνεκεντρώθη εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἀνδρὸς τῆς Σωσάννης, τοῦ Ἰωακείμ. Ἐκεῖ προσῆλθον καὶ οἱ δύο πρεσβύτεροι ἔχοντες στερεὰν τὴν ἀπόφασιν τῆς παρανομίας εἰς τὸν ἐσκοτισμένον νοῦν των ἐναντίον τῆς Σωσάννης, διὰ νὰ τὴν καταδικάσουν εἰς θάνατον. Αὐτοὶ λοιπὸν εἶπαν ἐνώπιον ὅλου τοῦ λαοῦ·

Τὴν ἑπομένην ἡμέραν συνέβη τοῦτο: Ὅταν συνεκεντρώθη ὁ λαὸς εἰς τὸ σπίτι τοῦ συζύγου τῆς Σωσάννας, τοῦ Ἰωακείμ, προσῆλθαν οἱ δύο πρεσβύτεροι μὲ σταθερὰν εἰς τὸν νοῦν των τὴν συκοφαντικὴν καὶ ἄνομον ἀπόφασιν κατὰ τῆς Σωσάννας, διὰ νὰ τὴν καταδικάσουν εἰς θάνατον. Καὶ οἱ ἀναίσχυντοι πρεσβύτεροι ἀπηυθύνθησαν πρὸς τὸ συγκεντρωμένον πλῆθος καὶ εἶπαν:

«Στείλατε ἄνθρωπον καὶ φέρετε ἐδῶ τὴν Σωσάνναν, τὴν θυγατέρα τοῦ Χελκίου, ἡ ὁποία εἶναι σύζυγος τοῦ Ἰωακείμ». Ἐκεῖνοι ἀπέστειλαν πρὸς τοῦτο ἀνθρώπους.

«Στείλετε κάποιον καὶ φέρετε ἐδῶ τὴν Σωσάνναν, τὴν θυγατέρα τοῦ Χελκίου, ἡ ὁποία εἶναι σύζυγος τὸν Ἰωακείμ». Ἡ δὲ συνάθροισις τοῦ λαοῦ ἀπέστειλε διὰ τὸν σκοπὸν τοῦτον ἀνθρώπους.

Ἡ Σωσάννα ἦλθε. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτὴν ἦλθαν οἱ γονεῖς της, τὰ τέκνα της καὶ ὅλοι οἱ συγγενεῖς της.

Ἦλθεν ἡ Σωσάννα, μαζὶ δὲ μὲ αὐτὴν καὶ οἱ γονεῖς της καὶ τὰ τέκνα της καὶ ὅλοι οἱ συγγενεῖς της.

Ἡ Σωσάννα ἦτο τρυφερώτατον καὶ ὠραιότατον πλάσμα.

Ἦταν δὲ ἡ Σωσάννα πάρα πολὺ χαριτωμένη, τρυφερή, μὲ λεπτὰ χαρακτηριστικὰ καὶ ὡραιότατη εἰς τὴν ὄψιν.

Ἐπειδὴ δὲ ἡ Σωσσάνα ἦτο σκεπασμένη, οἱ παράνομοι ἐκεῖνοι πρεσβύτεροι δικασταί της διέταξαν νὰ ἀφαιρέσουν τὴν καλύπτραν της, διὰ νὰ ἴδουν πάλιν ἐμπαθῶς καὶ χορτάσουν βλέποντες τὸ κάλλος της.

Ἐπειδὴ δὲ ἦταν σκεπασμένη μὲ πέπλον, οἱ ἀχρεῖοι καὶ παράνομοι κριταὶ της διέταξαν νὰ ἀφαιρέσουν τὴν καλύπτραν τῆς κεφαλῆς της διὰ νὰ χορτάσουν βλέποντες ἐμπαθῶς τὸ ἐξαίρετον κάλλος της!

Οἱ συγγενεῖς της καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τὴν εἶχαν γνωρίσει, ἔκλαιαν.

Ἔκλαιαν δὲ ὅλοι οἱ συγγενεῖς της καὶ ὅλοι ὅσοι τὴν ἐγνώριζαν (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ὅσοι τὴν εἶδαν).

Ἐσηκώθησαν τότε οἱ δύο πρεσβύτεροι ἐν μέσῳ τοῦ συγκεντρωθέντος πλήθους καὶ ἔθεσαν τὰ χέρια των ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλὴν τῆς Σωσάννης.

Τότε οἱ δύο πρεσβύτεροι, ἀφοῦ ἐσηκώθησαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ ποὺ εἶχε συγκεντρωθῆ, ἔθεσαν τὰ χέρια των ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν της, ὁρκιζόμενοι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον καὶ βεβαιώνοντες διὰ τὴν ἐνοχήν της.

Ἐκείνη κλαίουσα ὕψωσε τὰ βλέμματά της εἰς τὸν οὐρανόν, διότι ἡ καρδία της εἶχεν ἀπόλυτον πεποίθησιν εἰς τὸν Κύριον.

Ἡ δὲ Σωσάννα κλαίουσα ὕψωσε τὸ βλέμμα της εἰς τὸν οὐρανόν, διότι ἡ ἁγνὴ καρδία της εἶχεν ἀπόλυτον πεποίθησιν εἰς τὸν παντογνώστην καὶ καρδιογνώστην Κύριον.

Οἱ δύο πρεσβύτεροι εἶπαν· «τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡμεῖς περιπατούσαμεν μόνοι εἰς τὸν κῆπον, εἰσῆλθεν αὐτὴ μαζῆ με δύο ὑπηρετρίας καὶ ἔκλεισε τὰς θύρας τοῦ κήπου, ἔδιωξε δὲ τὰς ὑπηρετρίας της.

Καὶ οἱ δύο πρεσβύτεροι κριταὶ εἶπαν: «Ἐνῷ ἐπεριπατούσαμε μόνοι μας εἰς τὸν κῆπον, ἡ γυναῖκα αὐτὴ εἰσῆλθεν εἰς τὸν κῆπον μὲ δύο ὑπηρέτριες, ἔκλεισε τὶς πόρτες τοῦ κῆπου καὶ ἀπέλυσε τὶς ὑπηρέτριες.

Τότε ἦλθε πρὸς αὐτὴν ἔνας νεαρὸς ἀνήρ, ὁ ὁποῖος ἦτο κάπου ἐκεῖ κρυμμένος, καὶ ἔπεσε μαζῆ μὲ αὐτὴν διὰ τὴν ἁμαρτίαν.

Τότε ἦλθε πρὸς αὐτὴν ἕνας νεαρός, ὁ ὁποῖος ἦταν κρυμμένος, καὶ ἔπεσε μαζί της διὰ τὴν ἁμαρτίαν.

Ἡμεῖς εὑρισκόμενοι εἰς κάποιαν γωνίαν τοῦ κήπου, εἴδαμεν μὲ τὰ μάτια μας τὴν παρανομίαν αὐτὴν καὶ ἐτρέξαμεν πρὸς αὐτούς. Τοὺς εἴδαμεν νὰ ἁμαρτάνουν.

Ἡμεῖς δέ, εὑρισκόμενοι εἰς κάποιαν γωνίαν τοῦ κήπου, ὅταν εἴδαμε τὴν παρανομίαν αὐτήν, ἐτρέξαμε πρὸς τὸ μέρος των. Καὶ ἐνῷ τοὺς εἴδαμε νὰ ἁμαρτάνουν,

Ἐκεῖνον, βεβαίως, τὸν νεαρὸν ἄνδρα δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ τὸν συλλάβωμεν, διότι ἦτο ἰσχυρότερος ἀπὸ ἡμᾶς. Ἤνοιξε τὴν θύραν καὶ ἐπήδησε ἔξω ἀπὸ τὸν κῆπον.

δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ συλλάβωμεν καὶ κρατήσωμεν τὸν νεαρὸν ἐκεῖνον ἄνδρα, διότι αὐτὸς ἦταν πιὸ δυνατὸς ἀπὸ ἡμᾶς καὶ ἄνοιξε τὴν θύραν τοῦ κήπου, ἐπήδησεν ἔξω καὶ ἐτράπη εἰς φυγήν.

Συνελάβομεν ὅμως αὐτὴν καὶ τὴν ἐρωτούσαμεν: Ποιὸς ἦτο ὁ νεαρὸς ἐκεῖνος ἀνήρ;

Συνελάβαμε ὅμως αὐτὴν καὶ ἀρχίσαμε νὰ τὴν ἐρωτῶμεν νὰ μᾶς εἰπῇ ποῖος ἦταν ὁ νεαρὸς ἐκεῖνος.

Αὐτὴ δὲν ἠθέλησε νὰ μᾶς τὸν φανερώσῃ. Αὐτὰς τὰς μαρτυρίας καταθέτομεν». Ὅλος ὁ συγκεντρωμένος ἐκεῖ λαὸς ἐπίστευσεν εἰς τὴν καταμαρτυρίαν ἐκείνων, διότι ἦσαν μεγαλύτεροι κατὰ τὴν ἡλικίαν καὶ δικασταὶ ὡς πρὸς τὸ ἀξίωμα. Ὅλοι κατεδίκασαν τὴν Σωσάνναν εἰς θάνατον.

Ἀλλ’ αὐτὴ ἠρνήθη νὰ μᾶς ἀπαντήσῃ καὶ νὰ μᾶς τὸν φανερώσῃ. Αὐτὰ τὰ γεγονότα καταθέτομεν ὡς μαρτυρίες». Ἐφ’ ὅσον δὲ αὐτοὶ ἦσαν πρεσβύτεροι (ὡς πρὸς τὴν ἡλικίαν) καὶ κριταὶ (δικασταὶ κατὰ τὸ ἀξίωμα), ἡ συνάθροισις τοῦ λαοῦ ἐπίστευσεν εἰς τὴν μαρτυρίαν των. Ἔτσι ὅλοι ὅσοι ἦσαν συγκεντρωμένοι κατεδίκασαν τὴν Σωσάνναν εἰς θάνατον.

Ἡ Σωσάννα ἔκραξε τότε μὲ μεγάλην φωνὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· «Σὺ ὁ αἰώνιος Θεός, ὁ ὁποῖος γνωρίζεις τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων, γνωρίζεις τὰ πάντα καὶ πρὶν ἀκόμη γίνουν,

Τότε ἡ ἀθώα Σωσάννα ἐφώναξε μὲ πολὺ δυνατὴν φωνὴν καὶ εἶπεν: «Αἰώνιε Θεέ, Σὺ ὁ ὁποῖος γνωρίζεις τὰ μυστικά, τὰ κρυμμένα καὶ ἀπόρρητα τῶν ἀνθρώπων Σὺ ὁ ὁποῖος γνωρίζεις τὰ πάντα πρὶν ἀκόμη γίνουν·

σὺ γνωρίζεις πολὺ καλά, ὅτι ψεύδη εἶναι ὅλα ὅσα κατέθεσαν αὐτοὶ ἐναντίον μου. Ἰδού, ἐξ αἰτίας τῆς ψευδολογίας των κατεδικάσθην εἰς θάνατον. Πεθαίνω χωρὶς νὰ ἔχω πράξει τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα αὐτοὶ ἐν τῇ πονηρίᾳ των ἐμηχανορράφησαν ἐναντίον μου».

Σύ, Κύριε, γνωρίζεις πολὺ καλὰ ὅτι ὅλα ὅσα κατέθεσαν εἰς βάρος μου εἶναι ψευδῆ. Καὶ τώρα, νά! Κατεδικάσθην εἰς θάνατον καὶ πρόκειται νὰ ἀποθάνω, χωρὶς νὰ ἔχω κάμει τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα αὐτοὶ μὲ πονηρίαν ἐδολοπλόκησαν καὶ ἐραδιούργησαν ἐνάντίον μου!»

Ὁ Κύριος ἤκουσε τὴν φωνὴν τῆς προσευχῆς της.

Καὶ ὁ παντογνώστης καὶ δικαιοκρίτης Θεὸς ἄκουσε τὴν φωνὴν τῆς προσευχῆς της.

Καὶ ἰδού, ἐνῷ ἐκείνη ὠδηγεῖτο εἰς θανατικὴν ἐκτέλεσιν, ὁ Θεὸς διήγειρε καὶ ἐφώτισε τὴν ἁγίαν ψυχὴν ἑνὸς νεαροῦ παιδαρίου, ποὺ ὠνομάζετο Δανιήλ.

Ἐνῷ λοιπὸν ἡ Σωσάννα ὡδηγεῖτο πρὸς θανατικὴν ἐκτέλεσιν, ὁ Θεὸς διήγειρε, παρεκίνησε καὶ διέθεσεν εὐμενῶς ὑπὲρ αὐτῆς τὴν ἁγίαν ψυχὴν ἐνὸς νεαροῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Δανιήλ·

Αὐτὸς μὲ μεγάλην φωνὴν ἐφώναξε καὶ εἶπε· «ἀθῶος εἶμαι ἐγὼ ἀπὸ τὴν εὐθύνην τοῦ ἀδίκου αὐτοῦ αἵματος, ποὺ πρόκειται νὰ χυθῇ».

Ὁ Δανιὴλ αὐτὸς ἐφώναξε μὲ πολὺ δυνατὴν φωνὴν καὶ εἶπεν: «Ἐγὼ εἶμαι ἀθῶος ἀπὸ τὴν ἄδικον καταδίκην εἰς θάνατον τῆς γυναίκας αὐτῆς!»

Ὅλος ὁ λαὸς ἐστράφη πρὸς τὸν Δανιὴλ καὶ τοῦ εἶπαν· «τί σημαίνει αὐτὸς ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον εἶπες;»

Εἰς τὸ ἄκουσμα τῶν λόγων αὐτῶν ὅλος ὁ λαὸς ἐστράφη πρὸς τὸν Δανιὴλ καὶ τὸν ἐρώτησαν: «Τί σημαίνει ὁ λόγος αὐτός, τὸν ὁποῖον σὺ εἶπες;»

ὁ Δανιὴλ ἐστάθη ἀνάμεσα ἀπὸ αὐτοὺς καὶ εἶπε· «τόσον μωροὶ εἶσθε σεῖς, οἱ Ἰσραηλῖται; Χωρὶς νὰ ἐρευνήσετε τὴν ὑπόθεσιν, χωρὶς τίποτε τὸ σαφὲς καὶ συγκεκριμένον νὰ γνωρίζετε, κατεδικάσατε τὴν θυγατέρα αὐτὴν τοῦ Ἰσραὴλ εἰς θάνατον;

Τότε ὁ Δανιήλ, ἀφοῦ ἐστάθη εἰς τὸ μέσον τοῦ πλήθους, ἀπάντησε: «Τόσον πολὺ ἀνόητοι εἶσθε, ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραήλ! Χωρὶς νὰ ἐρευνήσετε μὲ προσοχὴν τὴν ὑπόθεσιν καὶ χωρὶς νὰ ἔχετε μάθει κάτι τὸ συγκεκριμένον, τὸ ἀληθινὸν καὶ τὸ σαφές, κατεδικάσατε εἰς θάνατον μίαν θυγατέρα τοῦ Ἰσραήλ;

Ἐπιστρέψατε εἰς τὸ δικαστήριον, διότι αὐτοὶ οἱ πρεσβύτεροι κατέθεσαν ψευδεῖς μαρτυρίας ἐναντίον της».

Μὴ προχωρεῖτε· γυρίστε πίσω εἰς τὸ δικαστήριον. Διότι οἱ πρεσβύτεροι αὐτοὶ κριταί, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν κατήγοροι καὶ μάρτυρες, κατέθεσαν ἐναντίον τῆς ψευδεῖς μαρτυρίες».

Ὅλος ὁ λαὸς ἐπέστρεψε βιαστικὰ εἰς τὸ δικαστήριον. Οἱ πρεσβύτεροι μὲ προφανῆ εἰρωνείαν εἶπαν εἰς τὸν Δανιήλ· «ἔλα, λοιπόν, κάθισε ἀνάμεσά μας καὶ εἰπὲ τὴν γνώμην σου, διότι φαίνεται ὅτι ἔδωσεν ὁ Θεὸς εἰς σὲ τὸ δικαίωμα τοῦ πρεσβυτέρου, νὰ κρίνῃς καὶ νὰ δικάζῃς»!

Τότε ὅλος ὁ λαὸς ἐπέστρεψε βιαστικὰ εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ δικαστηρίου. Καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ εἶπαν εἰς τὸν Δανιήλ: «Ἔλα, κάθησε μεταξύ μας καὶ πές μας τὶ ἀκριβῶς ἐννοεῖς, διότι φαίνεται ὅτι ὁ Θεὸς παρεχώρησεν εἰς σὲ τὸ δικαίωμα καὶ τὴν τιμὴν ποὺ ἔχουν οἱ πρεσβύτεροι νὰ δικάζουν καὶ νὰ κρίνουν».

Ὁ Δανιὴλ εἶπε πρὸς τὸν λαόν· «χωρίσατε τὸν ἕνα μακρυὰ ἀπὸ τὸν ἄλλον καὶ ἐγὼ θὰ τοὺς ἐξετάσω ἰδιαιτέρως».

Καὶ ὁ Δανιὴλ εἶπε πρὸς αὐτούς: «Χωρίσατε τὸν ἕνα πρεσβύτερον - κριτήν (κατήγορον τῆς Σωσάννας) μακριὰ ἀπὸ τὸν ἄλλον, καὶ ἐγὼ θὰ τοὺς ἀνακρίνω, θὰ τοὺς ἐξετάσω χωριστά».

Ὅταν ἐχώρισαν τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν ἄλλον, ἐκάλεσε τὸν πρῶτον ἀπὸ τοὺς δύο ὁ Δανιὴλ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν·

Ὅταν δὲ τοὺς ἐχώρισαν, ὁ Δανιὴλ ἐκάλεσε τὸν ἕνα ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τοῦ εἶπε: «Γέρικο λείψανον, ποὺ ἐγήρασες μέσα εἰς τὴν ἀνομίαν καὶ τὴν ἁμαρτίαν, ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ ἀποκαλυφθοῦν οἱ ἁμαρτιές σου, τὶς ὁποῖες ἔκαμες εἰς τὸ παρελθόν.

«ἐξέδιδες ἀδίκους ἀποφάσεις, διὰ τῶν ὁποίων τοὺς μὲν ἀθώους κατεδίκαζες, τοὺς δὲ ἐνόχους ἠθώωνες καὶ ἀπέλυες, μολονότι ὁ Κύριος ἔλεγε: Δὲν θὰ καταδικάσῃς καὶ δὲν θὰ παραδώσῃς εἰς θάνατον ἀθῷον καὶ δίκαιον ἄνθρωπον.

Μέχρι τώρα ἐξέδιδες ἄδικες ἀποφάσεις, μὲ τὶς ὁποῖες κατεδίκαζες ὡς ἐνόχους τοὺς ἀθώους, ἀθώωνες δὲ καὶ ἄφηνες ἐλευθέρους τοὺς ἐνόχους, παρ’ ὅλον ὅτι ὁ Κύριος λέγει· «ἄνθρωπον ἀθῶον καὶ δίκαιον δὲν θὰ καταδικάσῃς εἰς θάνατον».

Ἐάν, λοιπόν, πράγματι εἶδες τὴν γυναῖκα αὐτὴν νὰ ἁμαρτάνῃ, εἰπέ μας τώρα, κάτω ἀπὸ ποιὸ δένδρον εἶδες αὐτὴν καὶ τὸν νεαρὸν νὰ διαπράττουν ἁμαρτίαν;» Ὁ γέρων ἐκεῖνος ἀπήντησε· «κάτω ἀπὸ ἕνα σχῖνον».

Τώρα λοιπόν, ἐφ’ ὅσον, ὅπως ἰσχυρίζεσαι, εἶδες μὲ τὰ μάτια σου αὐτήν (τὴν Σωσάνναν) νὰ ἁμαρτάνῃ, πές μας· κάτω ἀπὸ ποιὸ δένδρον εἶδες αὐτούς (τὴν Σωσάνναν καὶ τὸν νεαρόν) νὰ ἁμαρτάνουν;» Καὶ ὁ πρεσβύτερος - κριτὴς ἀπάντησε: «Κάτω ἀπὸ ἕνα σχῖνον».

Ὁ Δανιὴλ τοῦ ἀπήντησε· «ὁλοφάνερα καὶ ἀναισχύντως ψεύδεσαι εἰς βάρος ὅμως τοῦ κεφαλιοῦ σου, εἰς βάρος τῆς ζωῆς σου. Διότι ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ ἔλαβε πλέον ἐντολὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ νὰ σὲ σχίσῃ εἰς τὸ μέσον».

Τότε ὁ Δανιὴλ τοῦ εἶπεν: «Ὡραῖα τὰ λέγεις! Ψεύδεσαι ὅμως ἀσύστολα εἰς βάρος τοῦ ἰδικοῦ σου κεφαλιοῦ, τῆς ἰδικῆς σου ζωῆς! Διότι ἤδη ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ παρέλαβε τὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ ἐναντίον σου καταδικαστικὴν ἀπόφασιν, θὰ σὲ σχίσῃ εἰς τὸ μέσον!»

Ἀφοῦ ἀπεμάκρυνεν αὐτόν, διέταξε νὰ παρουσιασθῇ ἐνώπιόν του ὁ ἄλλος πρεσβύτερος καὶ ἠρώτησεν αὐτόν· «πονηρὲ ἀπόγονε τοῦ ἁμαρτωλοῦ Χαναὰν καὶ ὄχι τοῦ Ἰούδα, σὲ ἐξηπάτησε τὸ κάλλος καὶ διέστρεψε τὴν καρδίαν σου ἡ πονηρὰ ἐπιθυμία.

Ἀφοῦ δὲ ὁ Δανιὴλ ἀπεμάκρυνε τὸν πρεσβύτερον ποὺ ἀνέκρινε, διέταξε νὰ παρουσιασθῇ ἐνώπιόν του ὁ ἄλλος. Ὅταν δὲ παρουσιάσθη, ὁ Δανιὴλ εἶπε πρὸς αὐτόν: «Ἀπόγονε τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ καταραμένων ἀπὸ τὸν Θεὸν Χαναναίων καὶ ὄχι τοῦ εὐλογημένου Ἰούδα, τὸ ἐξαίρετον κάλλος της (τῆς Σωσάννας) σὲ ἐξηπάτησε καὶ ἡ ἁμαρτωλὴ ἐπιθυμία διέφθειρε τὴν καρδιά σου.

Τέτοιες παρανομίες διεπράττετε μὲ τὰς θυγατέρας τοῦ Ἰσραήλ, ἐπειδὴ δὲ ἐκεῖναι σᾶς ἐφοβοῦντο, ὑποχωροῦσαν εἰς τὰς ἀνηθίκους προτάσεις σας καὶ ἤρχοντο εἰς σχέσεις μαζῆ σας. Ἀλλ’ ἰδοὺ ὅτι μία θυγάτηρ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα δὲν ἠνέχθη τὴν παρανομίαν σας.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἔχετε συμπεριφερθῆ καὶ οἱ δύο σας πρὸς τὶς θυγατέρες τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ (τοῦ βορείου βασιλείου, ποὺ εἶχεν ἀποστατήσει ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐζοῦσε εἰς τὴν ἁμαρτίαν), καὶ ἐκεῖνες, ἐπειδὴ σᾶς ἐφοβοῦντο, δὲν ἀνθίσταντο καὶ ὑποχωροῦσαν εἰς τοὺς ἐκβιασμούς σας καὶ συνευρίσκοντο μαζί σας. Ἀλλ’ ἐδῶ ὑπάρχει, μία θυγατέρα τοῦ Ἰούδα (τοῦ νοτίου βασιλείου, ποὺ εἶχε μείνει πιστὸν εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεόν), ἡ ὁποία δὲν ὑπεχώρησε καὶ δὲν ἠνέχθη τὴν ἀνήθικον πρότασίν σας, τὴν παρανομίαν σας!

Τώρα, λοιπόν, εἰπέ μου· κάτω ἀπὸ ποιὸ δένδρον συνέλαβες αὐτοὺς νὰ ἁμαρτάνουν;» Ἐκεῖνος εἶπε· «κάτω ἀπὸ ἕνα πρινάρι».

Τώρα λοιπὸν πές μου· κάτω ἀπὸ ποιὸ δένδρον τοὺς συνέλαβες (τὴν Σωσάνναν καὶ τὸν νεαρόν) νὰ ἁμαρτάνουν;» Ὁ δὲ πρεσβύτερος - κριτὴς ἀπάντησε: «Κάτω ἀπὸ ἕνα πουρνάρι».

Ὁ Δανιὴλ τοῦ ἀπήντησε· «ὁλοφάνερα καὶ ἀναισχύντως ψεύδεσαι καὶ σὺ εἰς βάρος τοῦ κεφαλιοῦ σου, εἰς βάρος τῆς ζωῆς σου. Διότι ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ρομφαίαν εἰς τὸ χέρι περιμένει τὴν στιγμὴν νὰ σὲ πριονίσῃ εἰς τὸ μέσον καὶ νὰ ἐξολοθρεύσῃ καὶ τοὺς δυό σας».

Καὶ ὁ Δανιὴλ τοῦ εἶπε: «Μάλιστα! Ψεύδεσαι ὅμως καὶ σὺ ὁλοφάνερα καὶ ἀσύστολα εἰς βάρος τοῦ ἰδικοῦ σου κεφαλιοῦ, τῆς ἰδικῆς σου ζωῆς! Διότι ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κρατεῖ τὸ πλατὺ καὶ μεγάλο ἀμφίστομον σπαθί, ἀναμένει τὴν ὥραν ποὺ θὰ σὲ πριονίσῃ εἰς τὸ μέσον, διὰ νὰ ἐξολοθρεύσῃ ἔτσι καὶ τοὺς δύο σας».

Τότε ὅλος ὁ λαὸς ὁ συγκεντρωμένος ἐκραύγασε μὲ φωνὴν μεγάλην καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος σῴζει τοὺς ἀθώους ἀνθρώπους ποὺ στηρίζουν εἰς αὐτὸν τὰς ἐλπίδας των.

Τότε ὅλος ὁ συγκεντρωμένος λαός, ποὺ παρηκολούθησε τὴν ἀνάκρισιν, ἐφώναξε δυνατὰ μὲ φωνὴν ἰσχυρὰν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος σώζει τὶς ψυχὲς ὅλων ὅσοι στηρίζουν μὲ πίστιν τὶς ἐλπίδες των εἰς Ἐκεῖνον.

Ἐξηγέρθησαν δὲ ἐναντίον τῶν δύο ἐκείνων πρεσβυτέρων, διότι ὁ Δανιὴλ τοὺς ἀπέδειξεν ἀπὸ τὰς ἰδίας αὐτῶν μαρτυρίας ὅτι ἐψευδομαρτύρηοαν, ἐπέβαλαν ὁμοφώνως εἰς αὐτοὺς τὴν ποινήν, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνοι ἐν τῇ πονηρίᾳ των ἤθελαν νὰ ἐπιβάλουν εἰς τὴν πλησίον των, τὴν Σωσάνναν.

Καὶ τὸ συγκεντρωμένον πλῆθος ἐξηγέρθη ἐναντίον τῶν δύο πρεσβυτέρων, διότι ὁ Δανιὴλ τοὺς ἀπέδειξεν ἀπὸ τὶς ἰδικές των καταθέσεις, οἱ ὁποῖες δὲν συμφωνοῦσαν μεταξύ των, ὅτι εἶναι ψευδομάρτυρες. Καὶ ὁ λαὸς ἐπέβαλεν εἰς αὐτοὺς τὴν ἰδίαν ποινὴν τὴν ὁποίαν ἐκεῖνοι μὲ τὴν κακίαν καὶ πονηρίαν των ἐπροσπάθησαν νὰ ἐπιβάλουν εἰς τὸν πλησίον (τὴν Σωσάνναν).

Διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ δὲ ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως, ποὺ διατάσσει νὰ ἐπιβάλλεται εἰς τὸν ψευδομάρτυρα ἡ ποινή ποὺ θὰ ἐπεβάλλετο εἰς τὸν ἀδίκως κατασυκοφαντούμενον, τοὺς ἐφόνευσαν. Καὶ ἔτσι διεσώθη ἀπὸ βέβαιον θάνατον κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μία ἀθώα ὕπαρξις.

Διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ δὲ ὁ Νόμος τοῦ Μωϋσῆ «ποὺ ὁρίζει νὰ τιμωρῆται ὁ ψευδομάρτυς μὲ τὴν ἰδίαν τιμωρίαν μὲ τὴν ὁποίαν ἐπεχείρησε νὰ τιμωρήσῃ τὸ πρόσωπον ποὺ ἐσυκοφάντησε», τοὺς ἐφόνευσαν. Τοιουτοτρόπως κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην διεσώθη ἀπὸ τὴν εἰς θάνατον καταδίκην ἕνας ἀθῶος ἄνθρωπος «ἡ Σωσάννα».

Ὁ Χελκίας καὶ ἡ σύζυγος του ἐδόξασαν τὸν Θεὸν διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς θυγατρός των, μαζῆ μὲ τὸν Ἰωακείμ, τὸν σύζυγον τῆς Σωσάννης, καὶ μὲ ὅλους τοὺς συγγενεῖς των. Διότι δὲν εὑρέθη καμμία πονηρὰ πρᾶξις, καμμία ἐνοχὴ εἰς αὐτήν.

Ὁ Χελκίας δὲ καὶ ἡ σύζυγός του ἐδόξασαν τὸν Θεὸν διὰ τὴν ἀθώωσιν τῆς θυγατρός των, τῆς Σωσάννας, μαζὶ μὲ τὸν σύζυγόν της, τὸν Ἰωακείμ, καὶ μὲ ὅλους τοὺς συγγενεῖς των· διότι δὲν διεπιστώθη εἰς βάρος της καμμία ἐνοχὴ διὰ κάτι τὸ ἄτιμον καὶ ἐπονείδιστον.

Ὁ δὲ Δανιὴλ ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ ἔπειτα ἀνεδείχθη μέγας ἐνώπιον τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ.

Ὁ δὲ Δανιὴλ ἐξετιμήθη, ἀνεγνωρίσθη καὶ ἀνεδείχθη μέγας ἐνώπιον τοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ ἔπειτα.

Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωακείμ, βασιλέως τοῦ βασιλείου Ἰούδα, ὁ Ναβουχσδονόσορ, ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος, ἐπῆλθεν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν ἐπαλιορκοῦσε.

Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωακείμ, βασιλιᾶ τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Βαβυλῶνος, ἐπέδραμε κατὰ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν ἐπολιορκοῦσε.

Ὁ Κύριος παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια αὐτοῦ αἰχμάλωτον τὸν Ἰωακείμ, βασιλέα Ἰούδα, καὶ ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα αὐτὸς ἔφερεν εἰς τὴν χώραν Σενναὰρ εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ του. Τὰ σκεύη αὐτὰ τὰ ἔφερε καὶ τὰ ἀπέθεσεν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ ναοῦ τοῦ θεοῦ του.

Καὶ ὁ Κύριος παρέδωκεν αἰχμάλωτον εἰς τὰ χέρια τοῦ Ναβουχοδονόσορος τὸν Ἰωακείμ, βασιλιᾶ τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ὅπως ἐπίσης καὶ ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ὁ Ναβουχοδονόσορ μετέφερεν εἰς τὴν χώραν Σενναάρ, δηλαδὴ τὴν Βαβυλῶνα, διὰ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ του, τοῦ Μαρδούχ, πολιούχου τῆς Βαβυλῶνος καὶ προστάτου τοῦ Ναβουχοδονόσορος. Τὰ ἱερὰ αὐτὰ σκεύη ὁ βασιλιᾶς τῆς Βαβυλῶνος τὰ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ Θεοῦ του.

Ὁ βασιλεὺς ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τὸν Ἀσφανὲζ τὸν ἀρχιευνοῦχον νὰ ἐκλέξῃ καὶ νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα ἀπὸ τοὺς αἰχμαλώτους Ἰσραηλίτας, μάλιστα δὲ ἀπὸ ὅσους κατήγοντο ἀπὸ βασιλικὸν γένος καὶ ἀπὸ τοὺς εὐγενεῖς,

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ διέταξε τὸν Ἀσφανέζ, τὸν ἀρχιευνοῦχον του, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ μεγάλος αὐλάρχης του, νὰ ἐκλέξῃ καὶ νὰ φέρῃ εἰς τὰ ἀνάκτορα ἀπὸ τοὺς αἰχμαλώτους Ἰσραηλῖτες καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τῶν Ἰουδαίων βασιλέων καὶ ἀπὸ τοὺς εὐγενεῖς,

νέους ἄνδρας, εἰς τοὺς ὁποίους δὲν θὰ ὑπῆρχε κανένα σωματικὸν ἐλάττωμα, θὰ ἦσαν ὡραῖοι κατὰ τὴν ἐμφάνισιν, ἱκανοὶ πρὸς κάθε σοφίαν, μορφωμένοι καὶ ἐπιστήμονες, εὐφυεῖς, μὲ ζωτικότητα ψυχῆς καὶ σώματος, διὰ νὰ παρίστανται εἰς τὸν βασιλικὸν οἶκον ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Ἐπὶ πλέον θὰ ἔπρεπεν ὁ Ἀσφανὲζ νὰ φροντίσῃ, ὥστε αὐτοὶ νὰ διδαχθοῦν τὰ γράμματα καὶ τὴν γλῶσσαν τῶν Χαλδαίων.

νέους κατὰ τὴν ἡλικίαν, εἰς τοὺς ὁποίους νὰ μὴ ὑπάρχῃ σωματικὸν ἐλάττωμα (νὰ εἶναι ἀρτιμελεῖς), ὡραίους κατὰ τὴν ἐμφάνισιν, ἐμπείρους εἰς κάθε εἶδος σοφίας, προικισμένους καὶ δεκτικοὺς ἀγωγῆς, ὥστε νὰ ἀφομοιώνουν πᾶσαν γνῶσιν, εὐφυεῖς δὲ καὶ ὀξυδερκεῖς καὶ ἱκανούς, καταλλήλους καὶ σφριγηλούς, ὥστε νὰ δύνανται νὰ ὑπηρετοῦν εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλήν. Τοὺς νέους αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ προσέξῃ ὁ Ἀσφανὰζ ὥστε νὰ τοὺς διδάξῃ τὴν φιλολογίαν (καὶ γενικῶς τὴν ἐπιστήμην), τὴν γλῶσσαν καὶ τὴν γραφὴν τῶν Χαλδαίων (Βαβυλωνίων).

Διέταξεν ἀκόμη ὁ βασιλεὺς νὰ παρέχεται εἰς αὐτοὺς κάθε ἡμέραν τροφὴ ἀπὸ τὴν βασιλικὴν τράπεζαν καὶ οἶνος ἀπὸ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον πίνει ὁ βασιλεύς. Ἔτσι νὰ τοὺς θρέψουν καὶ νὰ τοὺς διαπαιδαγωγήσουν ἐπὶ τρία ἔτη καὶ ἔπειτα νὰ ἐμφανισθοῦν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ ἔδωκεν ἐπίσης διαταγὴν νὰ χορηγῆται εἰς αὐτοὺς καθημερινῶς τροφὴ ἀπὸ τὴν βασιλικὴν τράπεζαν καὶ κρασὶ ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔπινεν ὁ ἴδιος ὁ βασιλιᾶς. Οἱ νέοι θὰ ἐτρέφοντο καὶ θὰ ἐξεπαιδεύοντο ἐπὶ τρία ἔτη· μετὰ τὴν περίοδον αὐτὴν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐμφανισθοῦν ἐνώπιον τοῦ βασιλιᾶ καὶ νὰ ἀναλάβουν ὑπηρεσίαν εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλήν.

Μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἐπελέγησαν, ἦσαν ὁ Δανιήλ, ὁ Ἀνανίας, ὁ Ἀζαρίας καὶ ὁ Μισαήλ.

Μεταξὺ τῶν εὐγενῶν Ἰουδαίων νέων, οἱ ὁποῖοι ἐπελέγησαν διὰ νὰ ὑπηρετοῦν εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλὴν τῶν Βαβυλωνίων, ἦσαν ὁ Δανιήλ, ὁ Ἀνανίας, ὁ Ἀζαρίας καὶ ὁ Μισαήλ.

Ὁ ἄρχων τῶν εὐνούχων ἔδωσεν εἰς αὐτοὺς νέα ὀνόματα. Τὸν Δανιὴλ ὠνόμασε Βαλτάσαρ, τὸν Ἀνανίαν Σεδράχ, τὸν Μισαήλ Μισὰχ καὶ τὸν Ἀζαρίαν Ἀβδεναγώ.

Καὶ ὁ ἀρχιευνοῦχος Ἀσφανὲζ ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς ἀντὶ τῶν ἰουδαϊκῶν ὀνομάτων ὀνόματα βαβυλωνιακά. Τοιουτοτρόπως τὸν Δανιὴλ ὠνόμασε Βαλτάσαρ, τὸν Ἀνανίαν Σεδράχ, τὸν Μισαὴλ Μισὰχ καὶ τὸν Ἀζαρίαν Ἀβδεναγώ.

Ὁ Δανιὴλ ἐπῆρεν ὅλοψύχως τὴν ἀπόφασιν, νὰ μὴ μολυνθῇ τρώγων ἀπὸ τὰ φαγητὰ τῆς βασιλικῆς τραπέζης καὶ νὰ μὴ πίνῃ ἀπὸ τὸν οἶνον, ποὺ ἔπινεν ὁ βασιλεύς. Παρεκάλεσε δὲ ἐπιμόνως καὶ θερμῶς τὸν ἀρχιευνοῦχον, νὰ μὴ τὸν ὑποχρεώσῃ καὶ μολυνθῇ τρώγων φαγητὰ ἀπαγορευομένα ἀπὸ τὴν θρησκείαν του.

Καὶ ὁ Δανιήλ, ὁ ὁποῖος ἔλαβε σταθερὰν ἀπόφασιν νὰ μὴ μολυνθῇ, δηλαδὴ νὰ μὴ φάγῃ ἀπὸ τὰ φαγητὰ τὰ θεωρούμενα ὡς ἀκάθαρτα ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ προσεφέροντο εἰς τὸ βασιλικὸν τραπέζι, καὶ ἀπὸ τὸ κρασί ποὺ ἔπινεν ὁ βασιλιᾶς, ἐζήτησεν ἐπιμόνως καὶ παρεκάλεσε τὸν ἀρχιευνοῦχον νὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ ὥστε νὰ μὴ φάγῃ ἀπὸ αὐτὰ καὶ μολυνθῇ.

Ἔδωκεν ὁ Θεός, ὥστε ὁ Δανιὴλ νὰ εὕρῃ εὐμένειαν καὶ συναισθήματα συμπαθείας ἐκ μέρους τοῦ ἀρχιευνούχου.

Καὶ ὁ Θεὸς εὐδόκησεν ὥστε ὁ Δανιὴλ νὰ ἀντιμετωπισθῇ μὲ εὔνοιαν καὶ συμπάθειαν ἐκ μέρους τοῦ ἀρχιευνούχου.

Εἶπε δὲ ὁ ἀρχιευνοῦχος εἰς τὸν Δανιήλ· «ἐγὼ φοβοῦμαι τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα, ὁ ὁποῖος διέταξε ποῖον νὰ εἶναι τὸ φαγητόν σας καὶ τὸ ποτόν σας. Φοβοῦμαι, μήπως ἵδῃ τὰ πρόσωπά σας καταβεβλημένα ἀπὸ τὴν νηστείαν, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ πρόσωπα τῶν συνομιλήκων σας, καὶ γίνετε ἔτσι ἀφορμὴ νὰ μὲ καταδικάσετε εἰς θάνατον, νὰ διατάξῃ τὸν ἀποκεφαλισμόν μου ὁ βασιλεύς».

Εἶπε δὲ ὁ ἀρχιευνοῦχος Ἀσφανὲζ εἰς τὸν Δανιήλ: «Φοβοῦμαι ἐγὼ τὸν κύριόν μου, τὸν βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος διέταξε καὶ καθώρισε τὸ φαγητὸν καὶ τὸ ποτόν σας, μήπως ἰδῇ τὰ πρόσωπά σᾶς ἀδύνατα καὶ χλωμὰ ἀπὸ τὴν νηστείαν, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ πρόσωπα τῶν ἄλλων παιδιῶν, τῶν συνομηλίκων σας, καὶ τοιουτοτρόπως γίνετε αἰτία νὰ φονευθῶ, νὰ χάσω τὸ κεφάλι μου, μὲ διαταγὴν τοῦ βασιλιᾶ».

Ὁ Δανιὴλ εἶπε πρὸς τὸν Ἀμελσάδ, τὸν ὁποῖον ὁ ἀρχιευνοῦχος εἶχεν ἐγκαταστήσει ὑπεύθυνον διὰ τὸν Δανιήλ, τὸν Ἀνανίαν, τὸν Μισαὴλ καὶ τὸν Ἀζαρίαν.

Τότε ὁ Δανιὴλ εἶπε πρὸς τὸν αὐλικὸν Ἀμελσάδ, τὸν ὁποῖον ὁ ἀρχιευνοῦχος εἶχεν ὁρίσει ὑπεύθυνον διὰ τοὺς Δανιήλ, Ἀνανίαν, Μισαὴλ καὶ Ἀζαρίαν:

«Κάμε μίαν δοκιμὴν μὲ ἡμᾶς τοὺς δούλους σου. Ἐπὶ δέκα ἡμέρας ἂς μᾶς δώσουν ὄσπρια νὰ τρώγωμεν καὶ μόνον νερὸ νὰ πίνωμεν.

«Παρακαλῶ δοκίμασε τοὺς δούλους σου ἐπὶ δέκα ἡμέρες. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἡμερῶν αὐτῶν ἂς μᾶς δώσουν μόνον χορταρικά, λαχανικὰ καὶ ὄσπρια νὰ φάγωμεν καὶ μόνον νερὸ νὰ πιοῦμε.

Ἔπειτα δὲ παρατήρησε σὺ ὁ ἴδιος μὲ προσοχὴν τὰ πρόσωπα ἡμῶν καὶ τὰ πρόσωπα τῶν ἄλλων νέων, οἱ ὁποῖοι θὰ τρώγουν ἀπὸ τὴν τράπεζαν τὴν βασιλικήν. Σύμφωνα δὲ μὲ ὅ,τι ἴδῃς, πράξε δι’ ἡμᾶς τοὺς δούλους σου».

Κατόπιν ἴδε τὰ πρόσωπά μας καὶ σύγκρινέ τα μὲ τὰ πρόσωπα τῶν νέων παιδιῶν τὰ ὁποῖα τρώγουν φαγητὰ ἀπὸ τὴν βασιλικὴν τράπεζαν· σύμφωνα δὲ μὲ τὶς διαπιστώσεις ποὺ θὰ κάμῃς, ἐνέργησε καὶ μεταχειρίσου μας ἀναλόγως».

Ἐδέχθη ὁ Ἀμελσάδ τὴν παράκλησίν των καὶ τοὺς ὑπέβαλεν εἰς δοκιμασίαν ἐπὶ δέκα ἡμέρας.

Ὁ Ἀμελσὰδ ἐδέχθη τὸ αἴτημά των καὶ τοὺς ἐδοκίμασεν, ὅπως ἐζήτησαν, ἐπὶ δέκα ἡμέρες.

Μετὰ τὸ τέλος τῶν δέκα ἡμερῶν εὑρέθησαν, ὅτι τὰ πρόσωπά των ἦσαν ὠραιότερα καὶ τὰ σώματά των ρωμαλεώτερα ἀπὸ τοὺς νέους, οἱ ὁποῖοι ἔτρωγαν ἀπὸ τὴν τράπεζαν τοῦ βασιλέως.

Μετὰ τὸ τέλος τῶν δέκα ἡμερῶν διεπιστώθη ὅτι τὰ πρόσωπά των ἦσαν ὡραιότερα εἰς ἐμφάνισιν, τὰ δὲ σώματά των ὑγιέστερα καὶ ἰσχυρότερα ἀπὸ ἐκεῖνα τῶν νεαρῶν παιδιῶν, τὰ ὁποῖα ἐσιτίζοντο μὲ φαγητὰ ἀπὸ τὴν βασιλικὴν τράπεζαν.

Ἔκτοτε ὁ Ἀμελσάδ ἀφαιροῦσε πάντοτε τὸ βασιλικὸν δεῖπνον τῶν τεσσάρων παίδων καὶ τὸν οἶνον, τὸν ὁποῖον θὰ ἔπιναν, καὶ ἔδιδεν εἰς αὐτοὺς ὄσπρια καὶ ἄλλας φυτικὰς τροφάς.

Κατόπιν τῆς διαπιστώσεως αὐτῆς ὁ Ἀμελσὰδ ἀπέσυρε καὶ ἀφαιροῦσε τὴν πλουσίαν βασιλικὴν τροφήν, ποὺ ἔπρεπε νὰ φάγουν οἱ τέσσερις Ἰουδαῖοι νέοι, ὅπως ἐπίσης τὸ κρασί, ποὺ ἔπρεπε νὰ πιοῦν, καὶ ἔδιδεν εἰς αὐτοὺς χορταρικά, λαχανικὰ καὶ ὄσπρια.

Εἰς τοὺς νέους αὐτούς, εἰς τοὺς τέσσαρας Ἰσραηλίτας, ἔδωκεν ὁ Θεὸς σύνεσιν καὶ φρόνησιν καὶ πρόοδον εἰς τὰ χαλδαϊκὰ γράμματα καὶ εἰς τὴν σοφίαν τῶν Χαλδαίων. Ὁ Δανιὴλ μάλιστα ἦτο εἰς θέσιν νὰ κατανοῇ καὶ νὰ ἑρμηνεύῃ κάθε εἶδος ὁράματος καὶ ὀνείρων.

Καὶ εἰς τοὺς νέους αὐτούς, τοὺς τέσσερις Ἰουδαίους, ὁ Θεὸς ἔδωκε σύνεσιν, ὥστε νὰ διακρίνουν πῶς πρέπει νὰ φέρωνται, καὶ φρόνησιν, ἐξυπνάδα, ἱκανότητα καὶ πρόοδον εἰς τὰ χαλδαϊκὰ γράμματα καὶ τὴν βαβυλωνιακὴν σοφίαν. Ἰδιαιτέρως μάλιστα ὁ Δανιὴλ εἶχε τὴν ἱκανότητα νὰ ἐξηγῇ κάθε εἶδος ὀπτασίας ποὺ ἔβλεπε κάποιος εἰς ὥραν ἐγρηγόρσεως, καὶ νὰ ἑρμηνεύῃ ὄνειρα (ἰδικά του ἢ ἄλλων) ποὺ ἔβλεπαν κατὰ τὴν διαρκειαν τοῦ ὕπνου.

Μετὰ τὸ πέρας τοῦ χρονικοῦ διαστήματος, ποὺ ὁ βασιλεὺς εἶχεν ὁρίσει νὰ παρουσιάσουν αὐτοὺς ἐνώπιόν του, ὁ ἀρχιευνοῦχος τοὺς ἔφερε πράγματι ἐνώπιον τοῦ Ναβουχοδονόσορος.

Μετὰ δὲ τὴν λῆξιν τῆς χρονικῆς περιόδου ποὺ καθώρισεν ὁ βασιλιᾶς νὰ παρουσιάσουν τοὺς νέους αὐτοὺς ἐνώπιόν του, ὁ ἀρχιευνοῦχος ὡδήγησε τούτους ἐνώπιον τοῦ Ναβουχοδονόσορος.

Ὁ βασιλεὺς συνωμίλησε μὲ αὐτούς. Δὲν εὑρέθησαν δὲ ἀπὸ ὅλους τοὺς αὐλικοὺς καὶ τοὺς δούλους τοῦ βασιλέως ὅμοιοι πρὸς τὸν Δανιήλ, τὸν Ἀνανίαν, τὸν Μισαὴλ καὶ τὸν Ἀζαρίαν. Ἔκτοτε προσελήφθησαν αὐτοὶ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ βασιλέως.

Ὁ βασιλιᾶς συνωμίλησε μαζί των, μεταξὺ δὲ ὅλων τῶν ἄλλων νέων τῆς βασιλικῆς αὐλῆς δὲν εὑρέθη κανεὶς ὅμοιος πρὸς τὸν Δανιήλ, τὸν Ἀνανίαν, τὸν Μισαὴλ καὶ τὸν Ἀζαρίαν. Κατόπιν τούτου οἱ τέσσερις αὐτοὶ Ἰουδαῖοι προσελήφθησαν εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλήν, διὰ νὰ ὑπηρετοῦν τὸν βασιλιᾶ.

Εἰς κάθε δὲ ζήτημα σοφίας καὶ ἐπιστήμης, εἰς τὸ ὁποῖον τοὺς ἐρωτοῦσαν ὁ βασιλεύς, τοὺς εὐρῆκε δέκα φορὰς ἀνωτέρους ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐξορκιστὰς καὶ τοὺς μάγους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς ὅλην τὴν ἔκτασιν τοῦ βασιλείου του.

Καὶ εἰς κάθε ζήτημα σοφίας καὶ ἐπιστήμης εἰς τὸ ὁποῖον τοὺς ἐξήτασεν ὁ βασιλιᾶς τοὺς εὑρῆκε δέκα φορὲς καλυτέρους καὶ ἀνωτέρους ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐξορκιστὰς καὶ τοὺς μάγους «δηλαδὴ τοὺς σοφωτέρους τῶν Χαλδαίων» ποὺ εὑρίσκοντο εἰς ὅλον τὸ βασίλειόν του.

Ὁ Δανιὴλ εἰδικώτερα παρέμεινεν εἰς τὰ ἀνάκτορα μέχρι τοῦ πρώτου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Κύρου, βασιλέως τῶν Περσῶν.

Ἔμεινε δὲ ὁ Δανιὴλ συνεχῶς εἰς τὴν βασιλικὴν βαβυλωνιακὴν αὐλὴν μέχρι τοῦ πρώτου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Κύρου, τοῦ βασιλιᾶ τῶν Περσῶν (δηλαδὴ μέχρι τὸ 538 π.Χ.).

Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας του, ὁ Ναβουχοδονόσορ εἶδεν ἕνα ὄνειρον τέτοιο, ὥστε ἐταράχθη τὸ πνεῦμα του καὶ ἔφυγεν ὁ ὕπνος ἀπὸ αὐτόν.

Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας του ὁ Ναβουχοδονόσορ εἶδεν ἕνα ὄνειρον, τὸ ὁποῖον τοῦ ἔφερε τόσην ταραχὴν καὶ σύγχυσιν εἰς τὸ πνεῦμα, ὥστε δὲν ἠμποροῦσε να κοιμηθῇ, διότι ὁ ὕπνος τὸν ἐγκατέλειψε.

Διέταξεν ὁ βασιλεὺς νὰ καλέσουν τοὺς ἐξορκιστάς, τοὺς μάγους, τοὺς μάντεις, τοὺς σοφοὺς γενικῶς Χαλδαίους, διὰ νὰ εἴπουν εἰς τὸν βασιλέα καὶ νὰ ἐξηγήσουν τὸ ὄνειρόν του. Ἦλθον αὐτοὶ καὶ παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Τότε ὁ βασιλιᾶς διέταξε νὰ καλέσονν τοὺς ἐξορκιστάς (οἱ ὁποῖοι μαγεύουν καὶ ἰατρεύουν μὲ ὠδές) καὶ τοὺς μάγους καὶ τοὺς φαρμακούς (θαυματοποιοὺς μάντεις καὶ γόητες) καὶ τοὺς ἱερεῖς - μάγους Χαλδαίους, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὴν ἀρχαίαν φυλὴν τοῦ Βαβυλωνιακοῦ ἔθνους, διὰ νὰ εἴπουν εἰς τὸν βασιλιᾶ τὸ περιεχόμενον καὶ τὴν σημασίαν ὅλων ὅσων εἶδεν εἰς τὸ ὄνειρόν του. Ὅλοι δὲ αὐτοὶ ἦλθαν καὶ παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλιᾶ.

Ὁ βασιλεὺς τοὺς εἶπεν· «εἶδα κάποιο ὄνειρον καὶ ἐταράχθη τόσον πολὺ τὸ πνεῦμα μου, ὥστε δὲν τὸ ἐνθυμοῦμαι πλέον».

Τότε ὁ βασιλιᾶς εἶπεν εἰς αὐτούς: «Εἶδα ἕνα ὄνειρον, καὶ ἐταράχθη καὶ ἐσυγχύσθη τὸ πνεῦμα μου τόσον πολύ, ὥστε δὲν ἐνθυμοῦμαι τὸ περιεχόμενόν του».

Οἱ Χαλδαῖοι αὐτοὶ εἶπαν πρὸς τὸν βασιλέα εἰς τὴν γλῶσσαν τὴν ἀραμαϊκήν· «βασιλεῦ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων νὰ ζήσῃς· ἀλλὰ εἰπὲ εἰς ἡμᾶς τοὺς δούλους σου τὸ ὄνειρόν σου καὶ ἡμεῖς θὰ σοῦ γνωστοποιήσωμεν τὴν ἑρμηνείαν του».

Καὶ οἱ Χαλδαίοι, δηλαδὴ ὅλες οἱ τάξεις τῶν μάγων, ὡμίλησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ εἰς τὴν Ἀραμαϊκὴν καὶ τοῦ εἶπαν: «Βασιλιᾶ· εἴθε νὰ ζῇς εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων (νὰ μείνῃς ἀθάνατος)! Σὺ εἰπὲ εἰς ἡμᾶς τοὺς δούλους σου τὸ ὄνειρον ποὺ εἶδες, καὶ ἡμεῖς θὰ σοῦ ἀποκαλύψωμεν καὶ ἀνακοινώσωμεν τὴν ἑρμηνείαν του».

Ὁ βασιλεὺς ἀπήντησεν εἰς τοὺς Χαλδαίους· «ἔφυγεν ὁ λόγος ἀπὸ ἐμέ, ἐλησμόνησα τὸ ὄνειρον. Ἐὰν δὲν μοῦ φανερώσετε σεῖς, ποῖον ἦτο τὸ ὄνειρόν μου καὶ ποία εἶναι ἡ ἑρμηνεία του, σεῖς μὲν θὰ καταδικασθῆτε εἰς θάνατον, τὰ δὲ σπίτια καὶ ἡ περιουσία σας θὰ διαρπαγοῦν.

Ὁ βασιλιᾶς ἀπάντησε εἰς τοὺς Χαλδαίους: «Τὸ ὄνειρον ποὺ εἶδα τὸ ἐλησμόνησα (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Αὐτὴ εἶναι ἡ σταθερὴ καὶ ἀμετακλήτη ἀπόφασίς μου)· ἐὰν δὲν μου γνωρίσετε σεῖς τὸ ὄνειρον τὸ ὁποῖον εἶδα, καὶ δὲν μοῦ γνωστοποιήσετε τὴν ἑρμηνείαν του, θὰ θανατωθῆτε, τὰ δὲ σπίτια σας καὶ ἡ περιουσία σας θὰ κατασχεθοῦν καὶ θὰ διαρπαγοῦν.

Ἐὰν ὅμως μοῦ καταστήσετε γνωστὸν τὸ ὄνειρον καὶ τὴν ἑρμηνείαν του, θὰ πάρετε ἀπὸ ἐμὲ ἀμοιβάς, δῶρα καὶ μεγάλας τιμάς. Εἴπατέ μου, λοιπόν, τὸ ἐνύπνιον καὶ τὴν ἑρμηνείαν του».

Ἐὰν ὅμως μοῦ γνωρίσετε τὸ ὄνειρον καὶ τὴν ἑρμηνείαν του, θὰ λάβετε ἀπὸ ἐμὲ ἀμοιβὲς καὶ δῶρα καὶ μεγάλες τιμές. Λοιπόν· γνωρίσατέ μου τὸ ὄνειρον ποὺ εἶδα, καὶ τὴν ἑρμηνείαν του».

Οἱ μάγοι ἀπεκρίθησαν πάλιν καὶ εἶπαν· «ὁ βασιλεὺς ἂς εἴπῃ εἰς ἡμᾶς τοὺς δούλους του τὸ ἐνύπνιόν του καὶ ἡμεῖς θὰ καταστήσωμεν εἰς αὐτὸν γνωστὴν τὴν ἑρμηνείαν του».

Οἱ Χαλδαῖοι ἀπεκρίθησαν διὰ δευτέραν φορὰν καὶ τοῦ εἶπαν: «Ἂς εἰπῇ ὁ βασιλιᾶς τὸ ὄνειρόν του εἰς ἡμᾶς τοὺς δούλους του, καὶ ἡμεῖς θὰ τοῦ ἀποκαλύψωμεν καὶ θὰ τοῦ ἀνακοινώσωμεν τὴν ἑρμηνείαν του».

Ὁ βασιλεὺς ἀπήντησε· «βλέπω πολὺ καλά, ὅτι σεῖς θέλετε νὰ κερδίζετε καιρόν, διότι ξέρετε, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ εἶπα, ὅτι ἐξέχασα τὸ ὄνειρον. Καὶ ξέρετε ποιὰ εἶναι ἡ ἀπόφασίς μου.

Ἀλλ’ ὁ βασιλιᾶς ἀνταπάντησε καὶ εἶπε: «Διαπιστώνω χωρὶς ἀμφιβολίαν ὅτι σεῖς προσπαθεῖτε νὰ κερδίζετε διὰ τῆς ἀναβολῆς χρόνον (διὰ νὰ μὴ θανατωθῆτε), διότι διεπιστώσατε (ἐκεῖνο ποὺ σᾶς εἶπα) ὅτι ἐλησμόνησα τὸ ὄνειρον ποὺ εἶδα.

Ἐάν, λοιπόν, δὲν μοῦ ἀναγγείλετε τὸ ὄνειρόν μου, ἔχω σχηματίσει βεβαίαν τὴν πεποίθησιν, ὅτι ψευδεῖς καὶ δολίους λόγους ἔχετε συμφωνήσει νὰ μοῦ πῆτε, ἕως ὅτου περάσῃ καιρός. Λοιπόν, εἴπατέ μου τὸ ὄνειρόν μου καὶ ἔτσι θὰ μάθω καὶ θὰ πεισθῶ, ὅτι ἔχετε τὴν δύναμιν νὰ μοῦ πῆτε καὶ τὴν ὀρθὴν ἑρμηνείαν του».

Ἐὰν λοιπὸν δὲν μοῦ γνωρίσετε τὸ ὄνειρον (καὶ δὲν μοῦ ἀποκαλύψετε τὴν ἑρμηνείαν του), ἔχω σχηματίσει σταθερὰν τὴν πεποίθησιν ὅτι συνεφωνήσατε μεταξύ σας νὰ μοῦ εἰπῆτε λόγια παραπλανητικὰ καὶ ἀνειλικρινῆ, μέχρις ὅτου περάσῃ ὁ καιρὸς καὶ λησμονηθῇ ἡ ὑπόθεσις αὐτή. Λοιπὸν μὴ καθυστερεῖτε γνωρίσατέ μου τὸ ὄνειρον ποὺ εἶδα, καὶ τότε ἐγὼ θὰ βεβαιωθῶ ὅτι θὰ μοῦ γνωστοποιήσετε καὶ τὴν ἑρμηνείαν του».

Οἱ Χαλδαῖοι ἀπεκρίθησαν πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπαν· «δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος εἰς ὅλην τὴν γῆν, ὁ ὁποῖος θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀποκαλύψῃ τὸ πρᾶγμα αὐτό, ποὺ ζητεῖ ὁ βασιλεύς. Διότι κανεὶς μέγας βασιλεύς, κανένας ἄρχων κατώτερος δὲν ἐζήτησε ποτὲ τέτοιο πρᾶγμα, δὲν ἀπηύθυνε ποτὲ τέτοιαν ἐρώτησιν εἰς ἐξορκιστάς, μάγους, μάντεις καὶ σοφοὺς Χαλδαίους (ἀστρολόγους).

Οἱ Χαλδαίοι, ἀδυνατοῦντες νὰ ἐκπληρώσουν τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ βασιλιᾶ, ἀπεκρίθησαν καὶ τοῦ εἶπαν: «Δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄνθρωπος ἐπάνω εἰς τὴν γῆν ὁ ὁποῖος θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ βασιλιᾶ καὶ νὰ δώσῃ λύσιν εἰς τὸ πρόβλημά του. Διὰ τοῦτο κανεὶς μεγάλος βασιλιᾶς καὶ ἰσχυρὸς ἄρχοντας (ἢ διοικητής) δὲν ἐπεχείρησε νὰ θέσῃ ποτὲ τέτοιο ἐρώτημα εἰς ἐξορκιστήν (ποὺ μαγεύει καὶ ἰατρεύει μὲ ὠδές), εἰς μάγον καὶ εἰς Χαλδαῖον (ἱερέα - μάγον Χαλδαῖον, ποὺ ἀνήκει εἰς τὴν ἀρχαίαν φυλὴν τοῦ Βαβυλωνιακοῦ ἔθνους).

Διότι ἡ ἀπαίτησις αὐτὴ τοῦ βασιλέως εἶναι βαρεῖα καὶ δυσκολωτάτη καὶ δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος, ὁ ὁποῖος θὰ καταστήσῃ γνωστὸν εἰς τὸν βασιλέα τὸ ὄνειρόν του πλὴν ἀπὸ τοὺς θεούς, οἱ ὁποῖοι ὅμως δὲν κατοικοῦν ἀνάμεσά μας, ὥστε νὰ τοὺς ἐρωτήσωμεν».

Διότι ἡ ἀπαίτησις τοῦ βασιλιᾶ εἶναι μεγάλη καὶ πολὺ δύσκολη, καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄλλος ὁ ὁποῖος νὰ γνωρίζῃ καὶ νὰ ἠμπορῇ νὰ ἀποκαλύψῃ τὸ ὄνειρον καὶ τὸ περιεχόμενόν του εἰς τὸν βασιλιᾶ, παρὰ μόνον οἱ θεοί, οἱ ὁποῖοι ὅμως δὲν κατοικοῦν μεταξὺ ἡμῶν τῶν θνητῶν ἀνθρώπων».

Τότε ὁ βασιλεὺς κυριευθεὶς ἀπὸ μεγάλον θυμὸν καὶ ἐπάνω εἰς τὴν ἔκρηξιν τῆς ὀργῆς του διέταξε νὰ ἐξολοθρεύσουν ὅλους τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος.

Τότε ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ ἐκυριεύθη ἀπὸ μεγάλον θυμὸν καὶ ἐπάνω εἰς τὴν ὀργήν του διέταξε νὰ θανατώσουν ὅλους τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος, δηλαδὴ τοὺς ἐπαοιδούς, μάγους, φαρμακοὺς καὶ Χαλδαίους.

Ἡ βασιλικὴ διαταγὴ ἐξεδόθη καὶ ἤρχισαν αἱ ἐκτελέσεις τῶν σοφῶν. Ἐζήτησαν δὲ νὰ εὕρουν τὸν Δανιὴλ καὶ τοὺς φίλους του, διὰ νὰ φονεύσουν καὶ ἐκείνους.

Τὸ βασιλικὸν διάταγμα ἐξεδόθη, καὶ οἱ σοφοὶ ἄρχισαν νὰ φονεύωνται (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ὅταν τὸ βασιλικὸν διάταγμα περὶ ἐκτελέσεως τῶν σοφῶν ἐξεδόθη)· τότε ἀνεζήτησαν τὸν Δανιὴλ καὶ τοὺς φίλους του, διὰ νὰ φονεύσουν καὶ αὐτούς.

Τότε ὁ Δανιὴλ ὡμίλησε μὲ σοφίαν καὶ σύνεσιν εἰς τὸν Ἀριώχ, τὸν ἀρχιμάγειρον τοῦ βασιλέως, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθε, διὰ νὰ φονεύσῃ τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος.

Τότε ὁ Δανιὴλ ἀπάντησε μὲ φρόνησιν καὶ εὐφυΐαν, προσοχὴν καὶ διάκρισιν εἰς τὸν Ἀριώχ, τὸν ἀρχιμάγειρον τοῦ βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθε διὰ νὰ φονεύσῃ τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος.

«Ὦ ἄρχον τοῦ βασιλέως, διατί ἐξεδόθη αὐτὴ ἡ ἀσεβὴς καὶ σκληρὰ διαταγὴ ἐκ μέρους τοῦ βασιλέως;» Ὁ Ἀριὼχ κατέστησε γνωστὴν εἰς τὸν Δανιὴλ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν.

«Ἄρχοντα τοῦ βασιλιᾶ· διὰ ποῖον λόγον ἐξεδόθη ἡ σκληρὰ αὐτὴ ἀπόφασις καὶ διαταγὴ ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ;» Ὁ Ἀριὼχ ἔδωκεν ἐξηγήσεις καὶ ἔκαμε γνωστὴν εἰς τὸν Δανιὴλ τὴν ὅλην ὑπόθεσιν.

Τότε ὁ Δανιὴλ εἰσῆλθεν εἰς τὰ ἀνάκτορα καὶ παρεκάλεσε τὸν βασιλέα, νὰ δώσῃ μικρὸν χρονικὸν διάστημα εἰς αὐτὸν καὶ τοῦ ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ τοῦ γνωστοποίησῃ καὶ τὸ ὄνειρον καὶ τὴν ἑρμηνείαν.

Τότε ὁ Δανιὴλ εἰσῆλθεν εἰς τὰ ἀνάκτορα καὶ ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ νὰ τοῦ δώσῃ ὀλίγον χρόνον, νὰ παράσχῃ ὀλίγην ἀναβολὴν τῆς ἐκτελέσεως τῆς διαταγῆς, αὐτὸς δὲ (ὑπεσχέθη ὅτι) θὰ ἀποκαλύψῃ εἰς τὸν βασιλιᾶ τὸ ὄνειρον ποὺ εἶδε, καὶ τὴν ἑρμηνείαν του.

Ὁ Δανιὴλ εἰσῆλθε κατόπιν εἰς τὸν οἶκον του καὶ κατέστησε γνωστὴν τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν εἰς τὸν Ἀνανίαν, τὸν Μισαήλ καὶ τὸν Ἀζαρίαν.

Κατόπιν τοῦτον ὁ Δανιὴλ ἐμβῆκε εἰς τὸ διαμέρισμά του, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸ ἀνάκτορον, καὶ ἐγνωστοποίησε τὰ συμφαίνοντα εἰς τὸν Ἀνανίαν, τὸν Μισαὴλ καὶ τὸν Ἀζαρίαν, τοὺς φίλους του.

Ἀμέσως καὶ οἱ τέσσαρες μαζῆ παρακαλοῦσαν τὸν οἰκτίρμονα Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ, νὰ ἀποκαλύψῃ τὸ μυστηριῶδες ὄνειρον τοῦ βασιλέως καὶ τὴν ἑρμηνείαν του, διὰ νὰ μὴ καταδικασθοῦν εἰς θάνατον ὁ Δανιὴλ καὶ οἱ φίλοι του μαζῆ μὲ τοὺς ἄλλους σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος.

Ὁ Δανιὴλ καὶ οἱ τρεῖς φίλοι του ἐζητοῦσαν μὲ προσευχήν, συμπάθειαν καὶ εὐσπλαγχνίαν ἀπὸ τὸν μόνον ἀληθινὸν καὶ ζωντανὸν Θεόν, τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ, νὰ τοὺς ἀποκαλύψῃ τὸ μυστηριῶδες ὄνειρον καὶ τὸ νόημά του, ὥστε νὰ μὴ θανατωθοῦν ὁ Δανιὴλ καὶ οἱ φίλοι του μαζὶ μὲ τοὺς ὑπολοίπους σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος.

Τότε μὲ ὅραμα τῆς νυκτὸς ἀπεκαλύφθη εἰς τὸν Δανιὴλ τὸ μυστηριῶδες ὅνειρον τοῦ βασιλέως. Ὁ Δανιὴλ ἐδόξασε τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ

Κατόπιν τούτου ἀπεκαλύφθη εἰς τὸν Δανιὴλ εἰς ὀπτασίαν, τὴν ὁποίαν εἶδε κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νύκτας, τὸ μυστηριῶδες ὄνειρον. Καὶ ὁ Δανιὴλ ἐδοξολόγησε τὸν μόνον ἀληθινὸν καὶ ζωντανὸν Θεόν, τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ,

καὶ εἶπεν· «ἂς εἶναι δοξασμένον τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, διότι εἰς αὐτὸν ἀνήκει καὶ ὑπάρχει πᾶσα σοφία καὶ σύνεσις.

καὶ εἶπεν: «Ἂς εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου δοξασμένον καὶ εὐλογημένον ἀπὸ τὸν αἰῶνα τῆς παρούσης ζωῆς καὶ μέχρι τὸν ἀτελεύτητον αἰῶνα τοῦ μέλλοντος (δηλαδή: Αἰωνίως καὶ ἀτελευτήτως), διότι ἡ ἄπειρος σοφία καὶ γνῶσις ἀνήκουν εἰς Αὐτόν!

Αὐτὸς μεταβάλλει ἐποχὰς καὶ χρόνους. Ἀνεβάζει εἰς τοὺς θρόνους καὶ καταβιβάζει ἀπὸ θρόνους βασιλεῖς. Αὐτὸς δίδει σοφίαν εἰς τοὺς σοφούς, σύνεσιν καὶ ὀρθοφροσύνην εἰς τοὺς συνετούς.

Καὶ Αὐτὸς κυβερνᾷ καὶ μεταβάλλει ἐποχὲς καὶ χρόνους· Αὐτὸς ἀναδεικνύει, ἐνθρονίζει βασιλεῖς καὶ ἐκθρονίζει, δίδει σοφίαν εἰς τοὺς σοφοὺς καὶ γνῶσιν εἰς τοὺς συνετοὺς καὶ γνωστικούς.

Αὐτὸς ἀποκαλύπτει τὰ βαθειὰ καὶ ἀπόκρυφα γεγονότα καὶ νοήματα. Αὐτὸς γνωρίζει καὶ τὰ εἰς τὸ σκότος τελεσιουργούμενα ἔργα, διότι μαζῆ μὲ αὐτὸν ὑπάρχει τὸ φῶς.

Αὐτὸς ἀποκαλύπτει τὰ βαθιὰ καὶ ἀπρόσιτα καὶ τὰ ὅλως διόλου κρυφὰ καὶ μυστικὰ γεγονότα· Αὐτὸς ὡς παντογνώστης γνωρίζει ὅσα συμβαίνουν μέσα εἰς τὸ σκοτάδι, διότι μαζί του παραμένει καὶ κατοικεῖ τὸ φῶς.

Εἰς σέ, Θεὲ τῶν πατέρων μου, ἀναπέμπω δοξολογίαν καὶ αἴνεσιν, διότι μοῦ ἔδωσες σοφίαν καὶ δύναμιν. Κατέστησες εἰς ἐμὲ γνωστὰ αὐτά, τὰ ὁποῖα διὰ τῆς προσευχῆς σοῦ ἐζήτησα, τὸ ὄνειρον, δηλαδή, τοῦ βασιλέως καὶ τὴν ἑρμηνείαν αὐτοῦ».

Εἰς Σέ, ποὺ εἶσαι ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μου, ἀναπέμπω δοξολογίαν καὶ ὕμνον, διότι μοῦ ἔχεις δώσει σοφίαν καὶ δύναμιν, τώρα δὲ μοῦ ἐγνλωρισες καὶ μοῦ ἀπεκάλυψες ὅσα ἐζητήσαμεν διὰ τῆς προσευχῆς ἀπὸ Σέ, δηλαδὴ μᾶς ἀπεκάλυψες τὸ περιεχόμενον καὶ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ὀνείρου τοῦ βασιλιᾶ».

Ὁ Δανιὴλ παρουσιάσθη τότε εἰς τὸν Ἀριώχ, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς εἶχε καταστήσει ὑπεύθυνον διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ὅλων τῶν σοφῶν τῆς Βαβυλῶνος καὶ τοῦ εἶπε· «μὴ θανατώσῃς τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος, ἀλλὰ ὁδήγησέ με ἀμέσως ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ ἐγὼ θὰ ἀποκαλύψω εἰς τὸν βασιλέα τὸ ὄνειρόν του καὶ τὴν ἑρμηνείαν».

Μετὰ τὴν ἀποκάλυψιν αὐτὴν ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ Δανιὴλ ἦλθεν εἰς τὸν ἀρχιμάγειρα Ἀριώχ, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλιᾶς εἶχε καταστήσει ὑπεύθυνον διὰ νὰ θανατώσῃ καὶ ἀφανίσῃ τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος (ἐπαοιδούς, μάγους, φαρμακούς, Χαλδαίους), καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν: «Τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος μὴ τοὺς θανατώσῃς· ἀλλ’ ὁδήγησε καὶ παρουσίασέ με ἐνώπιόν του βασιλιᾶ, ἐγὼ δὲ θὰ ἀποκαλύψω εἰς αὐτὸν τὸ περιεχόμενον καὶ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ὀνείρου».

Τότε ὁ Ἀριώχ ἔσπευσε καὶ ὡδήγησε τὸν Δανιὴλ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ εἶπεν· «εὑρῆκα ἄνδρα μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων αἰχμαλώτων, ὁ ὁποῖος θὰ ἀναγγείλῃ εἰς τὸν βασιλέα τὸ ὄνειρον καὶ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ὀνείρου».

Τότε ὁ Ἀριὼχ ὡδήγησεν ἐπειγόντως τὸν Δανιὴλ καὶ τὸν παρουσίασεν ἐνώπιον τοῦ βασιλιᾶ καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν: «Εὑρῆκα ἕνα ἄνδρα μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων αἰχμαλώτων, ὁ ὁποῖος θὰ εἰπῇ καὶ θὰ ἑρμηνεύσῃ τὸ ὄνειρον τοῦ βασιλιᾶ».

Ὁ βασιλεὺς ἀπήντησε καὶ εἶπε τότε εἰς τὸν Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Βαλτάσαρ· «πράγματι ἠμπορεῖς νὰ μοῦ φανερώσῃς τὸ ὄνειρον, τὸ ὁποῖον εἶδον, καὶ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ὀνείρου αὐτοῦ;»

Καὶ ὁ βασιλιᾶς ἀπάντησε καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦταν Βαλτάσαρ: «Ἠμπορεῖς πράγματι νὰ μοῦ εἰπῇς καὶ νὰ μοῦ φανερώσῃς τὸ ὄνειρον τὸ ὁποῖον εἶδα, καὶ τὴν ἑρμηνείαν του;»

Ὁ Δανιὴλ ἀπήντησε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ τοῦ εἶπεν· «ἡ λύσις τοῦ μυστηρίου, τὴν ὁποίαν ὁ βασιλεὺς ζητεῖ νὰ τοῦ ἀπαγγείλουν, δὲν εἶναι ἔργον τῶν σοφῶν, τῶν μάγων, τῶν ἐξορκιστῶν καὶ τῶν ἀστρολόγων·

Καὶ ὁ Δανιήλ, ἀτενίζων τὸν βασιλιᾶ, ἀπεκρίθη καὶ εἶπε: «Τὸ μυστηριῶδες ὄνειρον καὶ ἡ ἑρμηνεία του, περὶ τοῦ ὁποίου ὁ βασιλιᾶς ἐρωτᾷ μὲ ἐνδιαφέρον νὰ μάθῃ, δὲν εἶναι ἔργον σοφῶν, μάγων, ἐξορκιστῶν, ἀστρολόγων νὰ τοῦ τὸ ἀναγγείλουν καὶ νὰ τοῦ τὸ ἐρμηνεύσουν

ἀλλὰ ἔργον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τοὺς οὐρανούς. Αὐτὸς ἀποκαλύπτει τὰ μυστήριά του καὶ αὐτὸς ἐγνώρισε εἰς τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μέλλουν νὰ συμβοῦν κατὰ τοὺς τελευταίους χρόνους. Τὸ ὄνειρόν σου, βασιλεῦ, καὶ αἱ ὁράσεις τὰς ὁποίας εἶδεν ἡ διάνοιά σου, ἐνῷ εὑρίσκεσο εἰς τὴν κλίνην σου, εἶναι τὰ ἐξῆς·

ἀλλ’ ὑπάρχει ὁ μόνος ἀληθινὸς καὶ ζωντανὸς Θεὸς εἰς τὸν οὐρανόν, ὁ ὁποῖος φανερώνει καὶ ἀποκαλύπτει μυστήρια καὶ Αὐτὸς ἐγνωστοποίησεν εἰς τὸν βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορα αὐτὰ τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ συμβοῦν κατὰ τοὺς τελευταίους χρόνους (κατὰ τὶς ἔσχατες ἡμέρες, μέχρι τῆς ἐποχῆς τὸν Μεσσία). Λοιπόν· τὸ ὄνειρόν σου καὶ οἱ ὁράσεις ποὺ εἶδες μὲ τὶς διανοητικές σου δυνάμεις, ἐνῷ ἐκοιμᾶσο, εἶναι τὸ ἀκόλουθον:

Σύ, βασιλεῦ, καθὼς ἤσουνα ἐξηπλωμένος εἰς τὴν κλίνην σου, ἐσκέπτεσο, τί θὰ γίνῃ εἰς τὸ μέλλον· καὶ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος φανερώνει τὰ μυστήρια, σοῦ κατέστησε γνωστόν, τί μέλλει νὰ γίνῃ εἰς τὸ μέλλον.

Σύ, βασιλιᾶ, ἐνῷ ἤσουν ξαπλωμένος εἰς τὸ κρεββάτι σου, ἐσκέπτεσο τί θὰ συμβῇ εἰς τὸ μέλλον σχετικῶς μὲ τὴν πορείαν τῆς αὐτοκρατορίας σου· καὶ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ὁ ὁποῖος φανερώνει καὶ ἀποκαλύπτει μυστήρια, συγκατέβη καὶ ἐγνωστοποίησεν εἰς σὲ αὐτὰ τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ συμβοῦν.

Εἰς ἐμέ, χωρὶς νὰ ἔχω ἐγὼ σοφίαν μεγαλυτέραν ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους σοφούς, ἐφανερώθη τὸ μυστήριον αὐτό. Ἐφανερώθη ἐκ τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ καταστήσω γνωστὴν εἰς τὸν βασιλέα τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ὀνείρου καὶ διὰ νὰ πάρῃς ἔτσι ἀπάντησιν εἰς τοὺς διαλογισμούς οἱ ὁποῖοι ἀπασχολοῦσαν καὶ ἀπασχολοῦν τὴν διάνοιάν σου.

Εἰς ἐμὲ δὲ ἀπεκαλύφθη τὸ μυστηριῶδες τοῦτο ὄνειρον, ὄχι διότι ὑπάρχει εἰς ἐμὲ σοφία ἢ ἱκανότης περισσότερη ἀπὸ ὅση ὑπάρχει εἰς ἄλλους ἀνθρώπους, ἀλλὰ δι’ αὐτὸν καὶ μόνον τὸν σκοπόν (μοῦ ἀπεκαλύφθη τοῦτο ἀπὸ τὸν Θεόν) διὰ νὰ γνωστοποιήσω εἰς τὸν βασιλιᾶ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ὀνείρου, ὥστε νὰ ἐννοήσῃς καὶ λάβῃς ἀπάντησιν εἰς τὶς σκέψεις, τὶς ἀπορίες καὶ τὰ ἐρωτήματα τῆς διανοίας σου».

Σύ, λοιπόν, βασιλεῦ, ἔβλεπες καὶ ἰδοὺ ἔμπροσθέν σου ἕνα ἄγαλμα, ἕνα μεγάλο ἄγαλμα. Ἡ ὄψις αὐτοῦ ἦτο ἔξοχος καὶ ὑπερήφανος. Τὸ ἄγαλμα ἵστατο ὄρθιον ἐνώπιόν σου καὶ ἡ ἐμφάνισίς του ἐπροξένει φόβον.

«Σύ, βασιλιᾶ, ἔβλεπες εἰς τὸ ὄνειρόν σου, καὶ ἰδού! Ἐμπρός σου εὑρίσκετο ἕνα ἄγαλμα· μεγάλο ἦταν τὸ ἄγαλμα ἐκεῖνο, καὶ ἡ ὄψις του ὑπερεῖχεν, ἦταν ἔξοχη, ὑπερήφανη. Τὸ ἄγαλμα ἐστέκετο ἐνώπιόν σου, καὶ ἡ θέα του ἦταν φοβερή!

Αὐτοῦ τοῦ ἀγάλματος ἡ κεφαλὴ ἦτο ἀπὸ καθαρὸν χρυσόν, τὰ χέρια καὶ τὸ στῆθος καὶ οἱ βραχίονές του ἦσαν ἀργυρᾶ. Ἡ κοιλία καὶ οἱ μηροὶ ἦσαν χάλκινοι αἱ δὲ κνῆμαι του ἦσαν σιδηραῖ.

Ἡ κεφαλὴ τοῦ πελωρίου τούτου ἀγάλματος ἦταν κατασκευασμένη ἀπὸ καθαρὸ χρυσάφι· τὰ χέρια καὶ τὸ στῆθος καὶ οἱ βραχίονές του ἦσαν ἀσημένιοι· ἡ κοιλία καὶ οἱ μηροὶ ἦσαν χάλκινοι·

Τὰ δὲ πόδια τοῦ ἦσαν ἐν μέρει σιδερένια καὶ ἐν μέρει πήλινα.

οἱ κνῆμες ἦσαν σιδερένιες, καὶ τὰ πόδια του ἦσαν ἕνα μέρος σιδερένια καὶ ἕνα μέρος πήλινα.

Ἔβλεπες κατάπληκτος, βασιλεῦ, τὸ ἄγαλμα αὐτό, μέχρις ὅτου ἀπεκόπη, χωρὶς τὴν ἐπέμβασιν καμμιᾶς ἀνθρωπίνης χειρός, ἔνας λίθος ἀπὸ ὄρος, ἐκτύπησε τὸ ἄγαλμα αὐτὸ εἰς τοὺς πόδας τοὺς σιδερένιους καὶ τοὺς πηλίνους καὶ τὸ συνέτριψεν ἐξ ὁλοκλήρου.

Ἔβλεπες τὸ ἄγαλμα τοῦτο (βασιλιᾶ) καὶ τὸ παρατηροῦσες ἐκστατικός, μέχρις ὅτου λίθος ἀπεκόπη ἀπὸ ὄρος χωρὶς τὴν ἐπέμβασιν ἀνθρωπίνου χεριοῦ καὶ ἐκτύπησε τὸ ἄγαλμα εἰς τὰ πόδια, ποὺ ἦσαν ἀπὸ σίδηρον καὶ πηλόν, καὶ τὰ συνέτριψεν ἐξ ὁλοκλήρου.

Τότε συνετρίβησαν διὰ μιᾶς μαζῆ μὲ τὰ σιδερένια καὶ πήλινα πόδια ὁ χαλκός, ὁ ἄργυρος καὶ ὁ χρυσὸς τοῦ ἀγάλματος καὶ ἔγιναν κονιορτὸς, ὡσὰν τὸν κονιορτὸν τοῦ ἁλωνιοῦ κατὰ τὸ θέρος. Ἰσχυρὸς δὲ ἄνεμος διεσκόρπισε τὸν κονιορτόν, χωρὶς νὰ ἀφήσῃ οὔτε ἴχνος ἀπὸ αὐτά. Ὁ δὲ λίθος ἐκεῖνος, ποὺ ἐκτύπησε τὸ ἄγαλμα, ἔγινε μέγα ὄρος καὶ ἐγέμισεν ὅλην τὴν γῆν.

Ταυτοχρόνως συνετρίβησαν διὰ μιᾶς ὁ πηλός, ὁ σίδηρος, ὁ χαλκός, ὁ ἄργυρος, ὁ χρυσὸς καὶ ἔγιναν ὡσὰν σκόνη ἀπὸ ψιλὸν καὶ τριμμένον ἄχυρον εἰς ἁλῶνι κατὰ τὸ θέρος. Ἄνεμος δὲ ἰσχυρὸς διεσκόρπισε τὸν κορνιαχτὸν καὶ τὰ ἐξηφάνισε, χωρὶς νὰ ἀφήσῃ κανένα ἴχνος ἀπὸ αὐτά. Ὁ δὲ λίθος, ὁ ὁποῖος ἐκτύπησε τὸ πελώριον ἄγαλμα, ἔγινε ὄρος τεράστιον καὶ ἐγέμισεν ὁλόκληρον τὴν γῆν».

Ἰδού, βασιλεῦ, ποῖον ἦτο τὸ ὄνειρόν σου. Θὰ εἴπωμεν τώρα ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ τὴν ἑρμηνείαν του.

«Αὐτὸ ἦταν τὸ ὄνειρον (τὸ ὁποῖον εἶδες, βασιλιᾶ). Τώρα λοιπὸν θὰ εἰποῦμε ἐνώπιον τοῦ βασιλιᾶ τὴν ἑρμηνείαν, τὸ νόημά του.

Σὺ, βασιλεῦ, ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων, σὺ εἷσαι ἐκεῖνος, εἰς τὸν ὁποῖον παρέδωκεν ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ βασιλείαν ἰσχυράν, κραταιάν, ἔνδοξον καὶ τιμημένην. Καὶ ἔτσι βασιλεύεις

Σύ, βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος εἶσαι «βασιλεὺς βασιλέων»· σύ, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ μόνος ἀληθινὸς καὶ ζῶν Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ ἔδωκε βασιλείαν (μοναρχίαν) ἰσχυράν, κραταιὰν καὶ ἔνδοξον, ὥστε νὰ ἐξουσιάζῃς ὡς κυρίαρχος μονάρχης

εἰς κάθε περιοχήν, ὅτου κατοικοῦν ἄνθρωποι καὶ θηρία τῆς ὑπαίθρου, πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἰχθύες τῆς θαλάσσης. Εἰς τὰ χέρια τὰ δικά σου παρέδωκεν αὐτὰ ὁ Θεὸς καὶ σὲ κατέστησε κύριον ὅλων αὐτῶν. Λοιπόν, βασιλεῦ, σὺ εἶσαι ἡ χρυσῆ κεφαλὴ τοῦ ἀγάλματος.

εἰς κάθε τόπον εἰς τὸν ὁποῖον κατοικοῦν οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ ἄγρια θηρία τοῦ δάσους καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ οἱ ἰχθύες τῆς θαλάσσης· σύ, λοιπόν, εἰς τὰ χέρια τοῦ ὁποίου ὁ Θεὸς παρέδωκεν ὅλα αὐτὰ καὶ σὲ κατέστησε κυρίαρχον καὶ ἐξουσιαστὴν ὅλων αὐτῶν, σὺ εἶσαι ἡ χρυσὴ κεφαλὴ τοῦ ἀγάλματος!

Ἔπειτα ἀπὸ σὲ θὰ ἀναφανῇ μία βασιλεία μικροτέρα ἀπὸ τὴν ἰδικήν σου καὶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὴν θὰ ἔλθῃ τρίτη βασιλεία, ἡ ὁποία συμβολίζεται μὲ τὸν χαλκὸν τοῦ ἀγάλματος καὶ θὰ ἐπεκτείνῃ τὴν κυριαρχίαν της ἐπὶ ὅλης τῆς γῆς.

Καὶ ἔπειτα ἀπὸ σὲ θὰ ἔλθῃ ἄλλη, δεύτερη βασιλεία, κατώτερη εἰς δύναμιν ἀπὸ τὴν ἰδικήν σου, καὶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὴν ἄλλη, τρίτη βασιλεία, ἡ ὁποία συμβολίζεται διὰ τοῦ χαλκοῦ τοῦ πελωρίου ἀγάλματος· ἡ βασιλεία αὐτὴ θὰ κυριαρχήσῃ ἐφ’ ὅλης τῆς γῆς.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὴν θὰ ἔλθῃ τετάρτη βασιλεία, ἡ ὁποία θὰ εἶναι ἰσχυρὰ ὅπως ὁ σίδηρος. Ὅπως δὲ ὁ σίδηρος συντρίβει καὶ δαμάζει τὰ πάντα, ἔτσι καὶ ἡ βασιλεία αὐτὴ θὰ συντρίψῃ καὶ θὰ ὑποτάξῃ τοὺς πάντας ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν της.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὴν θὰ ἀκολουθήσῃ τετάρτη βασιλεία, ἡ ὁποία θὰ εἶναι ἰσχυρὰ ὅπως ὁ σίδηρος. Ὅπως ὁ σίδηρος συντρίβει, κονιορτοποιεῖ, δαμάζει καὶ ὑποτάσσει τὰ πάντα, κατὰ παρόμοιον τρόπον καὶ ἡ τετάρτη αὐτὴ βασιλεία θὰ συντρίψῃ, θὰ νικήσῃ καὶ θὰ ὑποτάξη ὅλες τὶς προηγούμενες βασιλεῖες.

Εἶδες τοὺς πόδας καὶ τὰ δάκτυλα τοῦ ἀγάλματος, νὰ εἶναι ἐν μέρει πήλινοι καὶ ἐν μέρει σιδερένιοι. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἡ βασιλεία αὐτὴ δὲν θὰ ἔχῃ ἑνότητα, ἀλλὰ θὰ εἶναι διῃρημένη. Καὶ εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν ὡς σίδηρον βάσιν της θὰ ὑπάρχῃ ἡ διαίρεσις καὶ ὄχι ἡ συνοχή, ὅπως εἶδες τὸν σίδηρον καὶ τὸν πηλὸν ὄχι συγκεκολλημένα εἰς ἕνα σῶμα, ἀλλὰ ἀναμεμιγμένα χωρὶς συνοχὴν μεταξύ των.

Τὸ ὅτι δὲ εἶδες τὰ πόδια καὶ τὰ δάκτυλα τοῦ ἀγάλματος νὰ εἶναι ἐν μέρει μὲν πήλινα, ἐν μέρει δὲ σιδερένια, τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ βασιλεία αὐτὴ δὲν θὰ εἶναι συμπαγής, ἀλλὰ διηρημένη καὶ διχασμένη· ὅμως εἰς τὴν βασιλείαν αὐτὴν θὰ ὑπάρχῃ κάτι ἀπὸ τὴν στερεότητα (τὴν ρίζαν) τοῦ σιδήρου, ὅπως εἶδες τὸν σίδηρον νὰ εἶναι ἀναμεμειγμένος, χωρὶς ὅμως στερεὰν συνοχήν, μὲ τὸν πηλὸν (δηλαδή: Ἡ βασιλεία αὐτὴ θὰ εἶναι ἀνομοιογενής· θὰ ἀποτελῆται ἀπὸ λαοὺς ἰσχυρούς, ἀλλὰ καὶ ἀδυνάτους).

Οἱ δάκτυλοι τῶν ποδῶν ἦσαν ἐν μέρει σιδερένιοι καὶ ἐν μέρει πήλινοι. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τμῆμα τι τῆς βασιλείας αὐτῆς θὰ εἶναι ἰσχυρόν, ἐνῷ τὸ ἄλλο τμήμα θὰ εἶναι εὔθραυστον.

Τὰ δάκτυλα τῶν ποδιῶν τοῦ ἀγάλματος ἦσαν ἐν μέρει σιδερένια, ἐν μέρει δὲ πήλινα· τοῦτο σημαίνει ὅτι ἕνα τμῆμα τῆς τετάρτης αὐτῆς βασιλείας θὰ εἶναι ἰσχυρόν (ὅπως ὁ σίδηρος) καὶ ἄλλο τμῆμα τῆς θὰ εἶναι εὔθραυστον.

Εἶδες τὸν σίδηρον ἀνακατωμένον μὲ τὸν πηλόν. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἀνακατεμένοι θὰ εἶναι οἱ λαοί, ποὺ θὰ ἀποτελοῦν αὐτὴν τὴν βασιλείαν. Δὲν θὰ ἔχουν στενὸν σύνδεσμον ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον, ὥστε νὰ ἀποτελοῦν μίαν ἑνότητα. Θὰ εἶναι, ὅπως ὁ σίδηρος, ποὺ δὲν ἀναμιγνύεται μὲ τὸν πηλὸν καὶ δὲν ἀποτελεῖ ἀδιάσπαστον ἑνότητα.

Τὸ ὅτι εἶδες τὸν σίδηρον νὰ εἶναι ἀναμεμειγμένος μὲ τὸν πηλόν, τοῦτο σημαίνει ὅτι οἱ λαοὶ ποὺ ἀποτελοῦν τὴν τετάρτην βασιλείαν θὰ εἶναι ἀνάμεικτοι. Δὲν θὰ συνδέωνται ὅμως στενά, κατὰ τρόπον συμπαγῆ, ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον, ὅπως ἀκριβῶς ὁ σίδηρος δὲν ἀναμειγνύεται καὶ δὲν συνενώνεται στενὰ μὲ τὸν πηλόν.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν βασιλέων τῆς τετάρτης βασιλείας, ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ θὰ ἀναδείξῃ μίαν ἄλλην βασιλείαν, ἡ ὁποία εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων δὲν θὰ καταστραφῇ. Καὶ ἔτσι ἡ βασιλεία αὐτὴ τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ λείψῃ, δὲν θὰ δώσῃ τόπον εἰς ἄλλην βασιλείαν. Θὰ συντρίψῃ δέ, καὶ θὰ θρυμματίσῃ καὶ θὰ λιχνίσῃ ὅλας τὰς ἄλλας βασιλείας· καὶ αὐτὴ θὰ ὑψωθῇ, θὰ ἐκταθῇ καὶ θὰ ὑπάρχῃ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν βασιλέων τῆς τετάρτης ἐκείνης βασιλείας ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ θὰ ἀναστήσῃ βασιλείαν, ἡ ὁποία οὐδέποτε θὰ καταστροφή, καὶ τοιουτοτρόπως ἡ αἰωνία αὐτὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ καταλυθῇ, ὥστε νὰ περιέλθῃ εἰς τὰ χέρια ἄλλου βασιλείου, τὸ ὁποῖον θὰ τὴν διαδεχθῇ. Ἢ βασιλεία αὐτὴ τοῦ Θεοῦ θὰ συντρίψῃ, θὰ θρυμματίσῃ καὶ θὰ λιχνίσῃ ὅλες τὶς βασιλεῖες τοῦ κόσμου, ἐνῷ αὐτὴ θὰ ὑψωθῆ, θὰ κυριαρχήσῃ παντοῦ καὶ θὰ ὑπάρχῃ πάντοτε εἰς τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας τῶν αἰώνων!

Ὅπως εἶδες, βασιλεῦ, ὅτι, δηλαδή, χωρὶς τὴν ἐπέμβασιν ἀνθρωπίνης χειρὸς ἐκόπη ἕνας λίθος ἀπὸ ὄρος καὶ συνέτριψε τὸν πηλόν, τὸν σίδηρον, τὸν χαλκόν, τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσόν, ἔτσι ὁ μέγας Θεὸς ἀπεκαλυψεν εἰς τὸν βασιλέα τὸν Ναβουχοδονόσορα, τί θὰ γίνῃ εἰς τὸ μέλλον σχετικῶς μὲ τὰς διαφόρους βασιλείας. Τὸ ὄνειρον εἶναι ἀληθινὸν καὶ ἡ ἑρμηνεία αὐτοῦ πιστὴ καὶ ἀκριβής».

Καθὼς ἀκριβῶς εἶδες, βασιλιᾶ, ὅτι ἀπὸ ὄρος ἀπεκόπη λίθος χωρὶς τὴν ἐπέμβασιν ἀνθρωπίνων χεριῶν καὶ συνέτριψε καὶ ἐθρυμμάτισε τὸν πηλόν, τὸν σίδηρον, τὸν χαλκόν, τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσόν, (ἔτσι) ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ παντοδύναμος συγκατέβη καὶ ἐγνωστοποίησεν εἰς τὸν βασιλιᾶ αὐτὰ τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ συμβοῦν κατὰ τὴν ἐποχὴν ποὺ θὰ ἀκολουθήσῃ εὐθὺς ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν καὶ εἰς τὸ ἀπώτερον μέλλον. Τὸ ὄνειρον δὲ (ποὺ εἶδες) εἶναι ἀληθινόν, περιέχει μήνυμα σπουδαῖον, θεῖον ἡ δὲ ἑρμηνεία του εἶναι πιστὴ καὶ βεβαία».

Τότε ὁ βασιλεὺς ὁ Ναβουχοδονόσορ ἔπεσε πρηνὴς εἰς τὸ ἔδαφος καὶ προσκύνησε τὸν Δανιὴλ καὶ διέταξε νὰ προσφέρουν πρὸς χάριν αὐτοῦ ἀναιμάκτους θυσίας καὶ εὐώδη θυμιάματα.

Ὅταν ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ ἄκουσε τὸ ὄνειρον καὶ τὴν ἑρμηνείαν του, ἔπεσε πρηνὴς εἰς τὴν γῆν καὶ ἐπροσκύνησε μὲ σεβασμὸν τὸν Δανιήλ· διέταξε δὲ νὰ προσφέρουν εἰς τὸν Θεόν, ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Δανιήλ, θυσίαν ἀναίμακτον καὶ εὐώδη θυμιάματα.

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Δανιήλ· «πράγματι ὁ Θεός σας αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός τῶν θεῶν καὶ ὁ Κύριος τῶν βασιλέων, ὁ ὁποῖος φανερώνει μυστήρια, διότι σὺ μόνος μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ σου ἠμπόρεσες νά μοῦ ἀποκαλύψῃς τὸ μυστηριῶδες τοῦτο γεγονός».

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ βασιλιᾶς εἰς τὸν Δανιὴλ καὶ εἶπε: «Πραγματικὰ καὶ ἀληθινὰ ὁ Θεός σας εἶναι ὁ Θεὸς τῶν ἄλλων ποὺ θεωροῦνται θεοί, καὶ ὁ κύριος καὶ ἄρχων τῶν βασιλέων, καὶ αὐτὸς ὁ ὁποῖος φανερώνει καὶ ἀποκαλύπτει μυστήρια, καθ’ ὅσον μόνον σὺ ἠμπόρεσες νὰ μοῦ ἀποκαλύψῃς καὶ νὰ μοῦ ἑρμηνεύσῃς τὸ μυστηριῶδες αὐτὸ ὄνειρον ποὺ εἶδα».

Ὁ βασιλεὺς ἐτίμησε καὶ ἐδόξασε τὸν Δανιήλ, τοῦ προσέφερε μεγάλας δωρεάς, τὸν κατέστησεν ἀρχηγὸν ὅλης τῆς χώρας τῆς Βαβυλῶνος, ἄρχοντα τῶν σατραπῶν καὶ ὅλων τῶν σοφῶν τῆς Βαβυλῶνος.

Ὁ βασιλιᾶς ἐτίμησε πολὺ καὶ ἐδόξασε τὸν Δανιήλ, τοῦ ἔδωκε δὲ βαρύτιμα καὶ πολλὰ δῶρα· καὶ τὸν κατέστησε κυβερνήτην καὶ διοικητὴν ὁλοκλήρου τῆς ἐπαρχίας Βαβυλῶνος καὶ ἄρχοντα - προϊστάμενον τῶν σατραπῶν καὶ ὅλων τῶν σοφῶν τῆς Βαβυλῶνος.

Ὁ Δανιὴλ ἐζήτησε παρὰ τοῦ βασιλέως καὶ διώρισεν ἄρχοντας διὰ τὰ ἔργα τῆς περιοχῆς Βαβυλῶνος τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ. Ὁ δὲ Δανιὴλ ἔμεινεν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ βασιλέως.

Ὁ δὲ Δανιὴλ ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος καὶ διώρισεν ὡς ὑπευθύνους διοικητὰς διὰ τὶς ὑποθέσεις τῆς ἐπαρχίας τῆς Βαβυλῶνος τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ. Ὁ ἴδιος δὲ ὁ Δανιὴλ παρέμεινεν εἰς τὴν ἀνακτορικὴν αὐλὴν ὡς αὐλάρχης καὶ ἰδιαίτερος τοῦ βασιλιᾶ.

Ὁ βασιλεὺς Νοοβουχοδονόσορ διέταξε κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας του καὶ κατεσκεύασαν ἕνα χρυσὸν ἄγαλμα. Τὸ ὕψος του ἦτο ἑξῆντα πήχεις καὶ τὸ πλάτος του ἓξ πήχεις. Τὸ ἐτοποθέτησε δὲ εἰς τὴν πεδιάδα Δεειρᾶ, εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Βαβυλῶνος.

Ὁ βασιλιᾶς τῆς Βαβυλῶνος Ναβουχυδονόσορ κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας του κατεσκεύασεν ἕνα χρυσὸν ἄγαλμα· τὸ ὕψος του ἦταν ἑξῆντα πήχεις καὶ τὸ πλάτος του ἕξι πήχεις. Τὸ ἄγαλμα τοῦτο τὸ ἔστησεν εἰς τὴν πεδιάδα Δεειρᾶ, (ποὺ εὑρίσκετο) εἰς τὴν ἐπαρχίαν (ἤ, τὴν ἐπικράτειαν) τῆς Βαβυλῶνος.

Κατόπιν ἔστειλεν ἀνθρώπους, νὰ συγκεντρώσουν τοὺς ὑπάτους καὶ τοὺς στρατηγούς, τοὺς τοπάρχας, τοὺς προϊσταμένους καὶ τοὺς ἄρχοντας, τοὺς κατέχοντας ἐξουσίας καὶ ὅλους ἐν γένει τοὺς ἄρχοντας τῶν χωρῶν, διὰ νὰ ἔλθουν εἰς τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἀγάλματος, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλεὺς Ναβουχσδανόσορ.

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς ἔστειλεν ἀπεσταλμένους νὰ συναθροῖσουν τοὺς ὑπάτους (σατράπας) καὶ τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς τοπάρχας (κυβερνήτας περιοχῶν), τοὺς ἡγουμένους (προεστῶτας, συμβούλους) καὶ τοὺς τυράννους (ἡγεμόνας) καὶ τοὺς προϊσταμένους ὑπηρεσιῶν (ἀξιωματούχους) καὶ γενικῶς ὅλους τοὺς ἄρχοντας τῶν χωρῶν ποὺ ἐξουσίαζε, διὰ νὰ ἔλθουν εἰς τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἀγάλματος, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ.

Πράγματι συνεκεντρώθησαν οἱ τοπάρχαι, οἱ ὕπατοι, οἱ στρατηγοί, οἱ προϊστάμενοι ὑπηρεσιῶν, οἱ μεγάλοι ἄρχοντες, οἱ ἔχοντες ἐξουσίαν, ὅλοι οἱ ἄρχοντες τῶν χωρῶν εἰς τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἀγάλματος, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ Ναβουχαδονόσορ ὁ βασιλεύς. Ὅλοι αὐτοὶ ἦλθαν καὶ ἐστάθησαν ἐνώπιον τοῦ ἀγάλματος.

Συνεκεντρώθησαν λοιπὸν οἱ τοπάρχαι (κυβερνῆται περιοχῶν), οἱ ὕπατοι, οἱ στρατηγοί, οἱ ἡγούμενοι (προεστῶτες, σύμβουλοι), οἱ τύραννοι (ἡγεμόνες) οἱ μεγάλοι, οἱ προϊστάμενοι ὑπηρεσιῶν (ἀξιωματοῦχοι) καὶ γενικῶς ὅλοι οἱ ἄρχοντες τῶν χωρῶν ποὺ ἐξουσίαζεν ὁ μονάρχης τῆς Βαβυλῶνος, διὰ νὰ παραστοῦν εἰς τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἀγάλματος, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ. Ὅλοι αὐτοὶ ἐστάθησαν ὄρθιοι ἐμπρὸς εἰς τὸ πελώριον ἐκεῖνο ἄγαλμα.

Ὁ δὲ κῆρυξ ἐφώναζε μὲ ἰσχυρὰν φωνήν· «ἀκούσατε σεῖς, λαοί, φυλαὶ καὶ γλῶσσαι·

Καὶ ὁ κήρυκας ἐφώναζε μὲ πολὺ δυνατὴν φωνήν: «Πρὸς σᾶς, ἄνθρωποι τῶν διαφόρων λαῶν, φυλῶν καὶ γλωσσῶν, ἀπευθύνεται ἡ ἀκόλουθη διαταγή:

τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀκούσετε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας, τῆς τετραχόρδου σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου, συμφωνίαν αὐτῶν καὶ παντὸς ἄλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων, θὰ πίπτετε καὶ θὰ προσκυνῆτε τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσόν, τὸ ὁποῖον ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ἔστησεν.

Εὐθὺς ἀμέσως, μόλις ἀκούσετε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος καὶ τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας καὶ τῆς σαμβύκης (= τετραχόρδου ὀργάνου, εἴδους λύρας) καὶ τοῦ ψαλτηρίου (= ἅρπας ἢ σαντουριοῦ) καὶ τῆς συμφωνίας (= ἀσκαύλου, γκάϊδας) καὶ παντὸς ἅλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων, θὰ πίπτετε κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ θὰ προσκυνῆτε τὸ χρυσὸν ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ.

Ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ πέσῃ νὰ προσκυνήσῃ, θὰ ριφθῇ αὐτὴν τὴν ὥραν εἰς τὴν καιομένην κάμινον τοῦ πυρός».

Ἐκεῖνος δὲ ὁ ὁποῖος δὲν θὰ πέσῃ κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς νὰ προσκυνήσῃ, θὰ ριφθῇ εὐθὺς ἀμέσως εἰς τὸ ἀναμμένον καὶ καιόμενον καμίνι τῆς φωτιᾶς».

Ὅταν λοιπὸν οἱ λαοὶ ἤκουαν τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας, τῆς τετραχόρδου σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου, τὴν συμφωνίαν αὐτῶν καὶ παντὸς ἄλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων, ἔπιπταν εἰς τὴν γῆν ὅλοι οἱ λαοί, αἱ φυλαί, αἱ γλῶσσαι καὶ προσκυνοῦσαν τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσοῦν, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλεὺς Ναβουχσδονόσορ.

Συνέβαινε λοιπὸν τοῦτο: Ὅταν ἄκουαν οἱ λαοὶ ποὺ εἶχαν συγκεντρωθῇ τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος καὶ τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας καὶ τῆς σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου καὶ τῆς συμφωνίας, ἔπεφταν κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῶν διαφόρων λαῶν, φυλῶν καὶ γλωσσῶν καὶ ἐπροσκυνοῦσαν τὸ χρυσὸν ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ.

Τότε ὅμως παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως μερικοὶ Χαλδαῖοι καὶ κατήγγειλαν τοὺς Ἰουδαίους

Τότε παρουσιάσθησαν μερικοὶ ἄνδρες Χαλδαῖοι καὶ κατηγόρησαν τοὺς Ἰουδαίους

εἰς τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορα λέγοντες· «βασιλεῦ, εὐχόμεθα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων νὰ ζήσῃς.

εἰς τὸν βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορα· οἱ Χαλδαῖοι αὐτοὶ τοῦ εἶπαν: «Βασιλιᾶ· εἴθε νὰ ζῇς εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων (εἴθε νὰ μείνῃς ἀθάνατος)!

Σύ, βασιλεῦ, ἐξέδωσες διαταγήν, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποίαν κάθε ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀκούσῃ τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος καὶ τοῦ αὐλοῦ, τῆς κιθάρας καὶ τῆς σαμβύκης, τοῦ ψαλτηρίου, τὴν συμφωνίαν αὐτῶν καὶ παντὸς ἄλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων

Σύ, βασιλιᾶ, ἐξέδωκες διαταγήν, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποίαν κάθε ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος θὰ ἀκούσῃ τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος καὶ τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου καὶ τῆς συμφωνίας καὶ παντὸς ἅλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων

καὶ δὲν θὰ πέσῃ νὰ προσκυνήσῃ τὸ χρυσοῦν ἄγαλμα, θὰ ριφθῇ εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην.

καὶ δὲν θὰ πέσῃ κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς νὰ προσκυνήσῃ τὸ χρυσὸν ἄγαλμα, θὰ ριφθῇ εἰς τὸ ἀναμμένον καὶ καιόμενον καμίνι τῆς φωτιᾶς.

Ὑπάρχουν, λοιπόν, μεταξύ μας ἄνδρες Ἰουδαῖοι, τοὺς ὁποίους μάλιστα σὺ κατέστησας ἀρχηγοὺς εἰς τὰ ἔργα τῆς χώρας Βαβυλῶνος, ὁ Σεδράχ, ὁ Μισὰχ καὶ ὁ Ἀβδεναγώ, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπήκουσαν, ὦ βασιλεῦ, εἰς τὴν διαταγήν σου· τοὺς θεούς σου δὲν λατρεύουν καὶ τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσοῦν, τὸ ὁποῖον σὺ ἔστησες, αὐτοὶ δὲν τὸ προσκυνοῦν».

Ὑπάρχουν λοιπὸν ὡρισμένοι ἐπίσημοι ἄνδρες Ἰουδαῖοι, τοὺς ὁποίους μάλιστα ἐγκατέστησες ὑπευθύνους διοικητὰς καὶ εἰς τοὺς ὁποίους ἐνεπιστεύθης τὶς ὑποθέσεις τῆς ἐπαρχίας τῆς Βαβυλῶνος, οἱ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, οἱ ὁποῖοι ἀγνόησαν καὶ δὲν ὑπήκουσαν, βασιλιᾶ, εἰς τὸ πρόσταγμά σου· αὐτοὶ δὲν λατρεύουν τοὺς θεούς σου, ἀλλὰ καὶ τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσὸν ποὺ ἔστησες δὲν τὸ προσκυνοῦν».

Τότε ὁ Ναβουχαδρνόσορ ἐπάνω εἰς τὸν θυμόν του καὶ εἰς τὴν ἔκρηξιν τῆς ὀργῆς του, διέταξε νὰ φέρουν ἐνώπιόν του τὸν Σεδράχ, τὸν Μισὰχ καὶ τὸν Ἀβδεναγὼ καὶ ἐκεῖνοι ὠδηγήθησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ, κυριευμένος ἀπὸ θυμὸν καὶ ἐπάνω εἰς τὴν ἔκρηξιν τῆς μεγάλης ὀργῆς του, διέταξε νὰ ὁδηγήσουν ἐνώπιόν του τοὺς Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ. Πράγματι δὲ οἱ τρεῖς αὐτοὶ ἐπίσημοι Ἰουδαῖοι ὠδηγήθησαν ἀμέσως ἐνώπιον τοῦ βασιλιᾶ.

Ὁ δὲ Ναβουχοδονόσορ εἰς ἔντονον ὕφος ὡμίλησε καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «πράγματι Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, δὲν λατρεύετε τοὺς ἰδικούς μου θεοὺς καὶ δὲν προσκυνεῖτε τὸ χρυσοῦν ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἔστησα;

Καὶ ὁ Ναβουχοδονόσορ, ἀπευθυνόμενος πρὸς αὐτούς, τοὺς εἶπεν: «Εἶναι πράγματι ἀλήθεια, Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, ὅτι δὲν λατρεύετε τοὺς θεούς μου καὶ ὅτι δὲν προσκυνεῖτε τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσόν, τὸ ὁποῖον ἔστησα;

Τώρα, λοιπόν, νὰ εἶσθε ἕτοιμοι, ὥστε, ὅταν ἀκούσετε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου, τὴν συμφωνίαν αὐτῶν καὶ παντὸς ἄλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων, νὰ πέσετε καὶ νὰ προσκυνήσετε τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσοῦν, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἔχω κατασκευάσει. Ἐὰν δὲ τυχὸν καὶ δὲν προσκυνήσετε, αὐτὴν τὴν ὥραν θὰ ριφθῆτε εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην. Καὶ ποιὸς εἶναι ὁ Θεὸς ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ σᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια μου;»

Τώρα λοιπόν, ἐὰν εἶσθε ἕτοιμοι καὶ πρόθυμοι (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Νὰ εἶσθε ἕτοιμοι ὥστε), ὅταν ἀκούσετε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος καὶ τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου καὶ τῆς συμφωνίας καὶ κάθε εἴδους μουσικοῦ ὀργάνου, νὰ πέσετε κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ νὰ προσκυνήσετε τὸ χρυσὸν ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον κατεσκεύασα. Ἐὰν ὅμως δὲν τὸ προσκυνήσετε, εὐθὺς ἀμέσως θὰ ριφθῆτε εἰς τὸ ἀναμμένον καὶ καιόμενον καμίνι τῆς φωτιᾶς. Καὶ τότε ποῖος θεὸς θὰ ὑπάρξῃ, ὁ ὁποῖος θὰ σᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια μου;»

Ὁ Σεδράχ, ὁ Μισὰχ καὶ ὁ Ἀβδεναγὼ ἀπεκρίθησαν πρὸς τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορα καὶ εἶπαν· «εἰς τὸ ἐρώτημά σου αὐτὸ δὲν ἔχομεν ἀνάγκην νὰ σοῦ ἀπαντήσωμεν ἡμεῖς.

Οἱ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγὼ ἀπάντησαν μὲ θάρρος καὶ μετριοφροσύνην εἰς τὸν βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορα καὶ τοῦ εἶπαν: «Δὲν ἔχομεν ἀνάγκην νὰ σοῦ ἀπαντήσωμεν ἡμεῖς εἰς τὸ ζήτημα τοῦτο.

Διότι ὑπάρχει ὁ Θεός μας, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τὸν ὁποῖον ἡμεῖς λατρεύομεν καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι δυνατὸς νὰ μᾶς περιφρουρήσῃ ἀπὸ τὴν φλόγα τῆς καμίνου τῆς καιομένης καὶ νὰ μᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια σου, ὦ βασιλεῦ.

Διότι ὁ ἰδικός μας ζωντανὸς καὶ ἀληθινὸς Θεός, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει καὶ κατοικεῖ εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ τὸν ὁποῖον ἡμεῖς λατρεύομεν, ἔχει τὴν δύναμιν νὰ μᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ τὸ ἀναμμένον καὶ πυρωμένον καμίνι τῆς φωτιᾶς· Αὐτός, βασιλιᾶ, ἔχει ἀκόμη τὴν δύναμιν νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ καὶ ἀπὸ τὰ χέρια σου.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ ἐὰν δὲν γίνῃ, μάθε, ὦ βασιλεῦ, ὅτι ἡμεῖς τοὺς θεούς σου δὲν θὰ λατρεύσωμεν, καὶ τὸ ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον σὺ ἔστησες, δὲν θὰ τὸ προσκυνήσωμεν».

Ἀλλά, καὶ ἂν ἀκόμη ὁ Θεός μας δὲν θελήσῃ νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ, καὶ παραχωρήσῃ νὰ κατακαοῦν τὰ σώματά μας, σοῦ καθιστῶμεν γνωστὸν καὶ σοῦ δηλώνομεν, βασιλιᾶ, ὅτι καὶ πάλιν ἠμεῖς οὔτε τοὺς θεούς σου λατρεύομεν οὔτε καὶ τὸ χρυσὸν ἄγαλμα, ποὺ ἔστησες, προσκυνοῦμεν».

Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐκυριεύθη ἀπὸ θυμόν· τὸ πρόσωπόν του ἤλλαξεν ἐναντίον τῶν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀδεναγὼ καὶ ἔδωσε διαταγὴν νὰ καύσουν ἑπτὰ φορὲς περισσότερον τὴν κάμινον, μέχρις ὅτου πυρακτωθῇ ἐξ ὁλοκλήρου.

Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐκυριεύθη ἀπὸ θυμόν, ἡ δὲ ὄψις καὶ τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ προσώπου του ἀλλοιώθηκαν ἀπὸ τὴν ἔξαψιν τῆς ὀργῆς κατὰ τῶν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, καὶ διέταξε νὰ καύσουν τὸ καμίνι ἑπτὰ φορὲς περισσότερον ἀπὸ τὸ σννηθισμένον, μέχρις ὅτου πυρακτωθῇ τελείως, εἰς τὸν μέγιστον βαθμόν!

Διέταξεν ἐπίσης ἄνδρας ἰσχυρούς, νὰ δέσουν τὸν Σεδράχ, τὸν Μισὰχ καὶ τὸν Ἀβδεναγὼ καὶ νὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὴν καιομένην κάμινον τοῦ πυρός.

Ἐπίσης διέταξεν ἄνδρες ρωμαλέους νὰ δέσουν τοὺς Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγὼ καὶ νὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ ἀναμμένον καὶ πυρακτωμένον ἐκεῖνο καμίνι.

Τότε οἱ τρεῖς αὐτοὶ ἄνδρες ἐδέθησαν μαζῆ μὲ τὰ ἐνδύματά των, μὲ τὰ καλύμματα τῆς κεφαλῆς των καὶ τὰς περισκελίδας των καὶ ἐρρίφθησαν εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης,

Τότε οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι (οἱ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ) ἐδέθησαν μαζὶ μὲ τὰ ἐνδύματά των, δηλαδὴ μὲ τοὺς (ἐσωτερικούς) χιτῶνες των, τὰ καλύμματα τῆς κεφαλῆς των καὶ τὶς μακριὲς καὶ πλατειὲς βράκες τῶν (κατ’ ἄλλους: Τὰ ὑποδήματά των) καὶ ἐρρίφθησαν εἰς τὸ μέσον τοῦ ἀναμμένου καὶ πυρακτωμένου καμινιοῦ·

διότι ἡ διαταγὴ τοῦ βασιλέως ἦτο ρητὴ καὶ ἔντονος, ἡ δὲ κάμινος ἐξεκαύθη μὲ τὸ παραπάνω.

(ἐρρίφθησαν δὲ ἔτσι μὲ τὰ ἐνδύματά των βεβιασμένα καὶ ὄχι γυμνοί, ὅπως συνηθίζετο), διότι ἡ προσταγὴ τοῦ βασιλιᾶ ἦταν ἔντονη καὶ δὲν ἐδέχετο καμμίαν ἀναβολήν, τὸ δὲ καμίνι εἶχε πυρακτωθῆ πάρα πολύ· περισσότερον τοῦ κανονικοῦ.

Οἱ τρεῖς αὐτοὶ νέοι, ὁ Σεδράχ, ὁ Μισὰχ καὶ ὁ Ἀβδεναγώ, ἐρρίφβησαν μὲ ὁρμὴν δεμένοι εἰς τὸ μέσον τῆς ἀναμμένης καμίνου τοῦ πυρός. Περιπατοῦσαν δὲ αὐτοὶ ἀνάμεσα εἰς τὰς φλόγας τῆς καμίνου, ὑμνοῦντες τὸν Θεὸν καὶ δοξολογοῦντες τὸν Κύριον.

Τοιουτοτρόπως οἱ τρεῖς αὐτοὶ Ἰουδαῖοι ἄνδρες, οἱ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, ἔπεσαν εἰς τὸ μέσον τοῦ ἀναμμένου καὶ πυρακτωμένου καμινιοῦ δεμένοι. Παρ’ ὅλα αὐτά, περιπατοῦσαν ἐλεύθεροι (διότι τὰ δεσμά των ἐκάησαν ἀπὸ τὴν φωτιά) μέσα εἰς τὶς φλόγες, ὑμνοῦντες καὶ ἀναπέμποντες δοξολογίαν εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεόν.

Σταθεὶς δὲ ὄρθιος ὁ Ἀζαρίας ἐν μέσῳ τοῦ πυρός, ἤνοιξε τὸ στόμα αὐτοῦ, προσηυχήθη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπε:

Καὶ ὁ Ἀζαρίας (ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς Τρεῖς Παῖδας), ἀφοῦ ἐστάθη ὄρθιος (μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους δύο) εἰς τὸ μέσον τῆς φωτιᾶς καὶ ἄνοιξε τὸ στόμα του, προσηυχήθη εἰς τὸν Θεόν (ἐκ μέρους καὶ τῶν ἄλλων δύο συντρόφων του) καὶ εἶπεν:

«Εὐλογημένος εἶσαι, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, ἄξιος παντὸς ἐπαίνου· δοξασμένον τὸ Ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

«Εἶσαι ἄξιος νὰ ὑμνῆσαι, νὰ εὐλογῆσαι καὶ νὰ δοξάζεσαι, Κύριε, ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, καὶ ἄξιος παντὸς ὕμνου καὶ τὸ ὄνομά σου εἶναι αἰνετὸν καὶ δοξασμένον εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων·

Διότι εἶσαι δίκαιος εἰς ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔκαμες πρὸς ἡμᾶς. Ὅλα τὰ ἔργα σου εἶναι ἀληθινά. Αἱ ὁδοί, τὰς ὁποίας σὺ ἔδωσες ἐντολὴν νὰ ἀκολουθῶμεν, εἶναι εὐθεῖαι καὶ ἀσφαλεῖς. Ὅλαι αἱ ἀποφάσεις σου ὀρθαί.

διότι εἶσαι δίκαιος εἰς ὅλα ὅσα ἔκαμες εἰς ἡμᾶς, καὶ ὅλα τὰ ἔργα σου εἶναι ὀρθὰ καὶ ἀληθινὰ καὶ οἱ δρόμοι σου εἶναι εὐθεῖς, ὅλες δὲ οἱ ἀποφάσεις καὶ τιμωρίες σου εἶναι ὀρθές, ἀληθινὲς καὶ δίκαιες.

Δικαίας ἀποφάσεις ἀλαθήτου κρίσεως ἐξέδωσες δι’ ὅλας ἐκείνας τὰς τιμωρίας καὶ θλίψεις, τὰς ὁποίας ἔστειλες εἰς ἡμᾶς καὶ ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, τῆς ἁγίας πόλεως τῶν προγόνων μας. Διότι μὲ ἀκρίβειαν καὶ μὲ δικαίαν κρίσιν ἐπέφερες ὅλα αὐτὰ ἐναντίον μας ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Δίκαιες ἐπίσης εἶναι οἱ ἀποφάσεις ποὺ ἔλαβες καὶ ἐξέδωκες, προκειμένου νὰ ἐπιφέρῃς ὅλες ἐκεῖνες τὶς τιμωρίες ἐναντίον μας καὶ ἐναντίον τῆς ἁγίας πόλεως Ἱερουσαλήμ, τῆς πόλεως τῶν πατέρων μας· διότι, πράγματι, μὲ ὀρθὴν καὶ δικαίαν ἀπόφασιν ἐπέφερες ἐναντίον μας ὅλες αὐτὲς τὶς συμφορές, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Διότι ἡμεῖς ἡμαρτήσαμεν, παρέβημεν τὸν Νόμον σου καὶ ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ σέ.

Διότι ἁμαρτήσαμε καὶ παρέβημεν τὸν ἅγιον Νόμον σου μὲ τὸ νὰ σὲ ἐγκαταλείψωμεν καὶ ἀπομακρυνθῶμεν ἀπὸ Σέ, τὸν ἀγαθὸν Δεσπότην καὶ παντοδύναμον προστάτην·

Ἡμαρτήσαμεν εἰς ὅλα, δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὰς ἐντολάς σου, δὲν ἐφυλάξαμεν καὶ δὲν ἐπράξαμεν σύμφωνα μὲ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα σὺ μᾶς εἶχες διατάξει, διὰ νὰ ζήσωμεν εὐτυχεῖς καὶ ἀσφαλεῖς.

καὶ ἁμαρτήσαμε ὅλως διόλου εἰς ὅλα καὶ δὲν ὑπακούσαμε εἰς τὶς σωτήριες ἐντολές σου, οὔτε ἐφυλάξαμε μὲ προσοχὴν οὔτε ἐφαρμόσαμε ὅσα μᾶς διέταξες, ὥστε νὰ εὐτυχήσωμεν.

Διὰ τοῦτο ὅλα ὅσα σὺ ἔφερες ἐναντίον μας, ὅλα ὅσα ἔπραξες εἰς τιμωρίαν μας, τὰ ἔκαμες κατὰ δίκαιον καὶ ἀληθινὴν κρίσιν.

Λόγῳ τῆς ἀνυπακοῆς καὶ ἀποστασίας μᾶς, ὅλες τὶς θλίψεις καὶ ταλαιπωρίες ποὺ ἔστειλες ἐναντίον μας καὶ ὅλες τὶς τιμωρίες ποὺ ἐπέφερες ἐναντίον μας ὀρθῶς καὶ δικαίως τὶς ἐνήργησες καὶ τὶς ἐπέβαλες.

Καὶ παρέδωκες ἡμᾶς εἰς χεῖρας παρανόμων ἐχθρῶν, ἀποστατῶν, μισητοτάτων, εἰς χεῖρας βασιλέως ἀδίκου καὶ μοχθηροτάτου ἀπὸ ὅλους τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς.

Καὶ μᾶς παρέδωκες αἰχμαλώτους εἰς χέρια ἐχθρῶν ἀνόμων, οἱ ὁποῖοι, κινούμενοι ἀπὸ σκοτεινὸν φανατισμόν, μᾶς μισοῦν μὲ ἄσβεστον μῖσος καὶ εἶναι ἀποστάται ἀπὸ Σέ· (μᾶς παρέδωκες) καὶ εἰς τὰ χέρια ἑνὸς βασιλιᾶ, τοῦ ὁποίου ὅμοιος εἰς ἀδικίαν, κακότητα καὶ σκληρότητα δὲν ὑπάρχει εἰς ὅλην τὴν γῆν.

Τώρα δέ, Κύριε, δὲν ἔχομεν τὸ σθένος νὰ ἀνοίξωμεν τὸ στόμα μας πρὸς σέ. Καταισχύνῃ καὶ ὄνειδος ἐγίναμεν διὰ τοὺς δούλους σου, ποὺ σὲ ὑπηρετοῦν, διὰ τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι σὲ λατρεύουν.

Καὶ τώρα δὲν ἔχομεν τὴν τόλμην ἀλλ’ οὔτε καὶ τὸ δικαίωμα νὰ ἀνοίξωμεν τὸ στόμα μας καὶ νὰ παραπονεθῶμεν· καταντήσαμε ἐντροπὴ καὶ ἀντικείμενον λοιδορίας καὶ καταφρονήσεως ἐνώπιον τῶν δούλων σου καὶ ἐνώπιον αὐτῶν οἱ ὁποῖοι Σὲ εὐλαβούνται καὶ Σὲ λατρεύουν.

Ἀλλὰ σὲ ἱκετεύομεν· διὰ τὸ ἅγιον καὶ φιλάνθρωπον Ὄνομά σου μὴ μᾶς παραδώσῃς εἰς πλήρη ὄλεθρον καὶ μὴ διαλύσῃς τὴν συιμφωνίαν, ποὺ συνῆψες μὲ τοὺς πατέρας μας.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ Σὲ ἱκετεύομεν: Χάριν τοῦ ἁγίου ὀνόματός σου (ἐλέησέ μας, δεῖξε φιλανθρωπίαν καί) μὴ μᾶς παραδώσῃς εἰς τελείαν καὶ ὁλοκληρωτικὴν καταστροφὴν καὶ μὴ διαρρήξῃς, μὴ ἀπαρνηθῇς καὶ ἀκυρώσῃς τὴν συμφωνίαν ποὺ ἔκαμες μὲ τοὺς πατέρας μας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποίαν Σὺ θὰ εἶσαι Θεός των, αὐτοὶ δὲ λαὸς ἰδικός σου.

Μὴ ἀπομακρύνῃς ἀπὸ ἡμᾶς τὸ ἔλεός σου πρὸς χάριν τοῦ ἀγαπητοῦ σου Ἀβραάμ, πρὸς χάριν τοῦ δούλου σου Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰακώβ, τοῦ ἁγίου σου.

Μὴ ἀπομακρύνῃς ἐπίσης τὴν συμπάθειαν καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν σου· ὄχι διότι τὰ ἀξίζομεν, ἀλλὰ χάριν τοῦ ἀγαπημένου σου (πατριάρχου μας) Ἀβραὰμ καὶ χάριν τοῦ ἀφωσιωμένου σου δούλου (πατριάρχου μᾶς) Ἰσαὰκ καὶ χάριν τοῦ ἁγίου σου (πατριάρχου μας) Ἰακώβ,

Εἰς αὐτοὺς εἶπες καὶ ὑπεσχέθης, νὰ πληθύνῃς τοὺς ἀπογόνους των καὶ νὰ τοὺς ἀναδείξῃς ὡς πρὸς τὸ πλῆθος ὡσὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡσὰν τὴν ἄμμον, ποὺ ὑπάρχει εἰς τὴν παραλίαν τῆς θαλάσσης.

εἰς τοὺς ὁποίους ὑπεσχέθης ἐπανειλημμένως ὅτι θὰ πολλαπλασιάσῃς καὶ θὰ πληθύνῃς τοὺς ἀπογόνους των ὡσὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡσὰν τὴν ἄμμον ποὺ εἶναι εἰς τὴν ἀκροθαλασσιά.

Σὲ παρακαλοῦμεν θερμῶς, Δέσποτα, διότι ἡμεῖς σήμερον ἐγίναμεν ὀλιγώτεροι καὶ μικρότεροι ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη. Ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας εἴμεθα σήμερον εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην ἐξευτελισμένοι καὶ ἄσημοι.

Διότι, Δέσποτα, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὶς ὑποσχέσεις ἐκεῖνες, σήμερα ἐγίναμε οἱ ὀλιγαριθμότεροι ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη καὶ εἴμεθα περιφρονημένοι καὶ ἐξευτελισμένοι εἰς ὅλην τὴν γῆν, ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Εἰς τὴν ἐποχήν μας αὐτὴν δὲν ὑπάρχει βασιλεὺς δι’ ἡμᾶς, οὔτε προφήτης, οὔτε κανένας ἄλλος ἄρχων. Δὲν προσφέρονται πλέον ὁλοκαυτώματα, οὔτε ἀναίμακτοι θυσίαι, οὔτε θυμίαμα, οὔτε καὶ ὑπάρχει ναὸς καὶ θυσιαστὴριον, διὰ νὰ προσφέρωμεν ἐνώπιόν σου τὰς θυσίας μας καὶ νὰ εὕρωμεν ἔλεος.

Καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν αὐτὴν δὲν ὑπάρχει πλέον εἰς ἡμᾶς οὔτε πολιτικὸς ἡγέτης οὔτε προφήτης οὔτε θρησκευτικὸς ἀρχηγός· οὔτε θυσία ὁλοκαυτώματος προσφέρεται, οὔτε ἄλλη αἱματηρὴ θυσία, οὔτε θυσία ἀναίμακτη, οὔτε θυμίαμα, ἀλλ’ οὔτε καὶ τόπος «ναὸς καὶ θυσιαστήριον», εἰς τὸν ὁποῖον νὰ προσφέρωμεν τὰ πρωτογεννήματά μας ἐνώπιόν Σου καὶ νὰ λάβωμεν τὸ ἔλεος καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν σου.

Ἀλλὰ ἂς προσφερθῶμεν ὡς θυσία ἐνώπιόν σου καὶ ἂς γίνωμεν δεκτοὶ ἀπὸ σὲ μὲ ψυχὴν συντετριμμένην καὶ πνεῦμα ταπεινωμένον.

Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν δὲν ἔχομεν τὴν δυνατότητα νὰ Σοῦ προσφέρωμεν τὶς θυσίες μας, ἂς γίνωμεν δεκτοὶ ἀπὸ Σὲ προσφέροντες εἰς τὴν ἀγαθότητά σου ψυχὴν ἡ ὁποία ἔχει συντριβῆ ἀπὸ εἰλικρινῆ μετάνοιαν καὶ φρόνημα ταπεινόν.

Σὺ δέ, Κύριε, ἐν τῷ ἐλέει σου, ὅπως θὰ ἐδέχεσο ὁλοκαυτώματα κριῶν καὶ ταύρων καὶ μυριάδων ἀμνῶν καλοθρεμμένων, ἔτσι ἂς γίνῃ σήμερα δεκτὴ ἡ θυσία μας αὐτὴ ἐνώπιόν σου. Σὲ ἀκολουθοῦντες προσφέρομεν αὐτὴν τὴν θυσίαν, διότι εἴμεθα ἀπολύτως βέβαιοι, ὅτι δὲν θὰ ἐντραποῦν ποτὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πίστιν καὶ στηρίζουν τὴν πεποίθησίν των εἰς σέ.

Ὅπως ἐὰν Σοῦ ἐπροσφέραμε θυσίες ὁλοκαυτωμάτων κριῶν καὶ ταύρων, ὅπως ἐὰν Σοῦ ἐπροσφέραμε θυσίαν ἀπὸ μυριάδες παχιὰ ἀρνιά, κατὰ παρόμοιον τρόπον ἂς γίνῃ δεκτὴ ὡς ἰσάξια ἡ θυσία μας αὐτὴ ἐνώπιόν Σου σήμερα. Αὐτὴ δὲ ἡ ἐξ ὅλης ψυχῆς θυσία μας, ἡ συντετριμμένη ἀπὸ εἰλικρινῆ μετάνοιαν καὶ ταπεινὸν φρόνημα, ἂς Σὲ ἀκολουθῇ πάντοτε· ὅπου εἶσαι Σὺ νὰ εἶναι καὶ ἡ θυσία αὐτή, διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ κατεντροπιασθοῦν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι στηρίζουν τὴν πεποίθησιν καὶ τὶς ἐλπίδες των εἰς Σέ.

Διότι καὶ τώρα ἀκόμη ἀκολουθοῦμεν τὰς ἐντολάς σου μὲ ὅλην μας τὴν καρδίαν. Σὲ σεβόμεθα καὶ ἀναζητοῦμεν μετὰ πόθου τὸ πρόσωπόν σου.

Καὶ τώρα συνεχίζομεν νὰ Σὲ ἀκολουθῶμεν μὲ ὅλην μας τὴν καρδιά καὶ Σὲ εὐλαβούμεθα βαθύτατα· ζητοῦμεν δὲ μὲ ἐπιμονὴν καὶ ζῆλον νὰ ἴδωμεν τὸ πρόσωπόν σου, νὰ συναντήσωμεν τὴν εὐμένειάν σου καὶ νὰ εὐαρεστήσωμεν ἐνώπιόν Σου.

Μὴ μᾶς κατεντροπιάσῃς, Κύριε, ἀλλὰ δεῖξε καὶ εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν ἀπέναντί μας τὴν ἐπιείκειάν σου καὶ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου.

Μὴ μᾶς κατεντροπιάσῃς μὲ τὴν ἀποδοκιμασίαν σου, ἀλλὰ μεταχειρίσου μας ὄχι κατὰ τὸν δίκαιον θυμόν σου, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιείκειάν σου καὶ τὸ ἀπέραντον πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καὶ τὴν πολλὴν σοῦ εὐσπλαγχνίαν.

Σύμφωνα μὲ τὰ ἀναρίθμητα θαύμαστά σου ἔργα, ποὺ ἔχεις πράξει εἰς προστασίαν τοῦ λαοῦ σου, γλύτωσέ μας καὶ σήμερα καὶ δόξασε ἔτσι τὸ Ὄνομά σου. Ἂς καταισχυνθοῦν ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι φέρονται μὲ σκληρὸν τρόπον καὶ διαπράττουν κακότητας εἰς τοὺς δούλους σου.

Καὶ λύτρωσέ μας ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας μὲ τὶς θαυμαστὲς ἐνέργειές σου καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον δόξασε τὸ πάντιμον ὄνομά σου, Κύριε. Ἂς καταισχυνθοῦν δὲ καὶ ἂς ἐντροπιασθοῦν ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κακομεταχειρίζονται καὶ τυραννοῦν τοὺς δούλους σου.

Ἂς καταισχυνθοῦν καὶ ἂς ἀποδειχθῇ ἀνύπαρκτος καὶ ἀνίσχυρος ἡ ἐναντίον μας δύναμίς των. Ἂς συντριβῇ ἡ ἰσχύς των.

Ἂς κατεντροπιασθοῦν μὲ τὸ νὰ ἀποστερηθοῦν οἰανδήποτε ἐξουσίαν ποὺ σήμερα κατέχουν, καὶ ἡ δύναμίς των εἴθε νὰ συντριβῇ.

Καὶ ἂς μάθουν, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ μόνος ἀληθινὸς Κύριος καὶ Θεός, ἔνδοξος εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην»!

Καὶ ἂς γνωρίσουν πλέον ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα ὅτι Σὺ καὶ κανένας ἄλλος εἶσαι Κύριος ὁ Θεός, ὁ μόνος ἔνδοξος εἰς ὁλόκληρον τὴν οἰκουμένην».

Οἱ ὑπηρέται τοῦ βασιλέως, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ρίψει αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον, ἐτροφοδοτοῦσαν ἀκαταπαύστως τὸ πῦρ μὲ νάφθαν καὶ πίσσαν καὶ στουπὶ καὶ κληματόβεργες.

Καθ’ ὅλην τὴν διαρκειαν τῆς προσευχῆς τοῦ Ἀζαρίου, οἱ ὑπηρέται οἱ ὁποῖοι εἶχαν ρίψει τοὺς τρεῖς Ἰουδαίους εἰς τὸ καμίνι δὲν ἐσταμάτησαν νὰ τροφοδοτοῦν συνεχῶς τὴν φωτιὰ τοῦ καμινιοῦ μὲ τὶς πολὺ εὔφλεκτες ὕλες, νάφθαν (ἀκατέργαστον πετρέλαιον), πίσσαν, στουπιὰ καὶ κληματόβεργες.

Ἡ φλόγα ἔβγαινε καὶ ἀνήρχετο ἐπάνω ἀπὸ τὴν κάμινον εἰς ὕψος σαρανταεννέα πήχεων.

Καὶ οἱ φλόγες ἐξεχύνοντο ἐπάνω ἀπὸ τὸ καμίνι καὶ ἔφθαναν εἰς ὕψος σαράντα ἐννέα πήχεων (δηλαδή, περὶ τὰ 25 μέτρα).

Ἐξηπλώθη ὁλόγυρα καὶ ἔκαυσε τοὺς Χαλδαίους, ποὺ ἦσαν γύρω ἀπὸ τὴν κάμινον.

Ἐξεχύθησαν δὲ οἱ φλόγες καὶ ἀπλώθηκαν γύρω-γύρω ἀπὸ τὸ καμίνι καὶ κατέκαυσαν ὅσους Χαλδαίους εὐρῆκαν κοντὰ καὶ γύρω ἀπὸ τὸ καμίνι.

Ἄγγελος δὲ Κυρίου κατέβη καὶ ἦτο μαζῆ μὲ τοὺς περὶ τὸν Ἀζαρίαν ἐντὸς τῆς καμίνου. Αὐτὸς ἐξετίναξε τὴν φλόγα τοῦ πυρὸς ἀπὸ τὴν κάμινον

Ἐνῷ δὲ αὐτὰ συνέβαιναν ἔξω ἀπὸ τὸ καμίνι, ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου κατέβη καὶ εὑρέθη μαζὶ μὲ τὸν Ἀζαρίαν καὶ τοὺς φίλους του καὶ ἐτίναξε καὶ διεσκόρπισε μὲ ὁρμὴν τὶς φλόγες τῆς φωτιᾶς ἔξω ἀπὸ τὸ καμίνι.

καὶ ἔκαμεν, ὥστε εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου νὰ ὑπάρχῃ δροσερός, ἐλαφρῶς συρίζων ἀήρ. Ἔτσι δὲ τὸ πῦρ οὔτε καὶ τοὺς ἤγγισε κἄν, οὔτε τοὺς ἐστενοχώρησε, οὔτε καὶ τοὺς ἠνώχλησε καθόλου.

Καὶ μετέβαλε τὸ μέσον τοῦ πυρακτωμένου καμινιοῦ εἰς τόπον ὅπου ἐφυσοῦσε σφυρίζοντας ἁπαλὰ ἄνεμος δροσερός, ἔτσι ὥστε ἡ φωτιὰ καθόλου δὲν τοὺς ἄγγισε, οὔτε τοὺς ἔβλαψεν οὔτε καὶ τοὺς ἐνώχλησε εἰς τὸ παραμικρόν.

Τότε οἱ τρεῖς παῖδες, ὡς ἐὰν εἶχαν ἕνα στόμα, ὑμνολογοῦσαν καὶ ἐδόξαζαν καὶ εὐλογοῦσαν τὸν Θεὸν μέσα εἰς τὴν, κάμινον λέγοντες·

Τότε οἱ Τρεῖς Παῖδες, ὡσὰν νὰ εἶχαν ἕνα στόμα, ἄρχισαν νὰ ὑμνοῦν καὶ νὰ δοξολογοῦν καὶ νὰ εὐλογοῦν τὸν Θεὸν μέσα εἰς τὸ καμίνι, λέγοντες:

«Εὐλογημένος εἶσαι, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, ἄξιος πάσης ὑμνολογίας, καὶ ὑπερυψούμενος εἰς τοὺς αἰῶνας.

«Εὐλογητὸς καὶ δοξασμένος εἶσαι, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, Σὺ ὁ ὁποῖος εἶσαι ἄξιος νὰ ὑμνῆσαι καὶ νὰ ἐξυψώνεσαι πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς τοὺς αἰῶνας,

Εὐλογημένον ἂς εἶναι τὸ ἅγιον Ὄνομα τῆς δόξης σου, ἀνώτερον ἀπὸ κάθε ὑμνολογίαν, ὑπερυψούμενον εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

καὶ δοξασμένον ἂς εἶναι τὸ ἔνδοξον καὶ ἅγιον ὄνομά σου, τὸ ὁποῖον εἶναι ἄξιον νὰ ὑμνῆται καὶ νὰ ἐξυψώνεται πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογημένος εἶσαι εἰς τὸν ναὸν τῆς ἁγίας δόξης σου, ἀνώτερος ἀπὸ κάθε ὕμνον, καὶ ὑπερένδοξος εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος εἶσαι εἰς τὸν Ναὸν τῆς ἁγίας δόξης σου, ἀνώτερος ἀπὸ κάθε ὕμνον καὶ ἀπὸ κάθε δόξαν εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Ευλογημένος εἶσαι σύ, ποὺ ἐπιβλέπεις τὰ ἀπύθμενα βάθη τῶν θαλασσῶν, σὺ ποὺ κάθεσαι ἐπάνω εἰς τὰ Χερουβίμ, ἄξιος παντὸς ὕμνου, καὶ ὑπερυψούμενος εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος εἶσαι Σύ, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ παρακολουθεῖς καὶ ἐποπτεύεις τὰ ἀπύθμενα βάθη τῶν θαλασσῶν, Σὺ ὁ ὁποῖος κάθεσαι ἐπάνω εἰς τὰ Χερουβὶμ (ὡσὰν ἐπάνω εἰς θρόνον) καὶ ἔχεις ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν σου ὅλες τὶς ἀγγελικὲς δυνάμεις, καὶ ὁ ὁποῖος εἶσαι ἄξιος νὰ ὑμνῆσαι καὶ νὰ δοξολογῆσαι πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Εὐλογημένος εἶσαι σύ, ὁ ὁποῖος κάθεσαι ἐπὶ τοῦ λαμπροῦ θρόνου τῆς ἐνδόξου βασιλείας σου, ἀνώτερος ἀπὸ κάθε ὕμνον καὶ ἄξιος νὰ μεγαλύνεσαι εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος εἶσαι Σύ, ὁ ὁποῖος κάθεσαι εἰς τὸν ἔνδοξον θρόνον τῆς παντοκρατορικῆς καὶ αἰωνίου βασιλείας σου, καὶ ὁ ὁποῖος εἶσαι ἄξιος νὰ ὑμνῆσαι καὶ νὰ δοξολογῆσαι πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Εὐλογημένος εἶσαι σύ, ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖς εἰς τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ, ἄξιος νὰ ὑμνῆσαι καὶ νὰ δοξάζεσαι εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος εἶσαι Σύ, ὁ ὁποῖος βασιλεύεις καὶ κυριαρχεῖς εἰς τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ, Σὺ ὁ ὁποῖος εἶναι ἄξιον καὶ πρέπον νὰ ὑμνῆσαι, νὰ δοξάζεσαι πέραν παντὸς μέτρου εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον ὅλα τὰ δημιουργήματα τοῦ Κυρίου. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλα τὰ οὐράνια καὶ ἐπίγεια δημιουργήματα τοῦ Κυρίου, ἔμψυχα καὶ ἄψυχα, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον οἱ οὐρανοί, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, οὐρανοί, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Ἄγγελοι Κυρίου εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ἀγγελικὲς δυνάμεις καὶ στρατιὲς τοῦ Κυρίου, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλα τὰ ὑπεράνω τοῦ οὐρανοῦ ὕδατα, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εύλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον, ὅλα τὰ ὕδατα ποὺ εὑρίσκονται ἀποθηκευμένα διὰ τῆς δυνάμεώς του ἐπάνω ἀπὸ τὴν ἀτμόσφαιραν καὶ εἰς τὸ στερέωμα, ποὺ ἐκτείνεται κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλαι αἱ δυνάμεις τοῦ Κυρίου, ἂς δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε τὸ μεγαλεῖον του, μεγαλύνατε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλες οἱ στρατιὲς τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων τοῦ Κυρίου, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Ἥλιος καὶ σελήνη, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ἥλιε καὶ σελήνη, τὸν Κύριον· ὑμνε·ῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλα τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλα τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Κάθε βροχὴ καὶ κάθε δρόσος, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἂς εὐλογῇ καὶ ἂς δοξάζῃ κάθε σταγόνα τῆς βροχῆς καὶ τῆς δροσιᾶς, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλοι οἱ ἄνεμοι, δοξάζετε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλοι οἱ ἄνεμοι, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πῦρ καὶ θερμότης, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, φωτιὰ καὶ θερμότης, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ἐξαίρετε (ἐγκωμιάζετε) τὸ μεγαλεῖον του εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ψῦχος καὶ καῦμα, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ψῦχος καὶ καύσων, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δροσιὲς καὶ χιόνια, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δροσιὲς καὶ νιφάδες τοῦ χιονιοῦ, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Νύκτες καὶ ἡμέραι, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Νύκτες καὶ ἡμέρες, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Φῶς καὶ σκότος, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Φῶς καὶ σκοτάδι, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ψῦχος καὶ καύσων, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ψῦχος καὶ καύσων, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πάχναι καὶ χιόνες, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πάχνες καὶ χιόνια, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ἐξαίρετε τὸ μεγαλεῖον του εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἀστραπαὶ καὶ νεφέλαι, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ἀστραπὲς καὶ σύννεφα, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὁλόκληρος ἡ γῆ ἂς δοξάζῃ τὸν Κύριον. Ἂς ὑμνῇ καὶ ἃς ὑπερυψώνῃ αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἂς εὐλογῇ καὶ ἂς δοξάζῃ ὅλη ἡ γῆ τὸν Κύριον· ἂς Τὸν ὑμνῇ καὶ ἂς Τὸν ὑπερυψώνῃ εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὄρη καὶ λόφοι, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὑψηλὰ ὄρη καὶ χαμηλὰ βουνὰ (λόφοι), τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλα ὅσα φυτρώνουν εἰς τὴν γῆν, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλα ὅσα φυτρώνουν εἰς τὴν γῆν, ὅλη ἡ βλάστησις, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Θάλασσα καὶ ποταμοί, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Θάλασσα καὶ ποταμοί, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πηγαὶ ὑδάτων, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πηγὲς τῶν ὑδάτων, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ἐξαίρετε τὸ μεγαλεῖον του εἰς τοὺς αἰῶνας.

Τὰ μεγάλα κήτη, οἱ ἰχθύες τῆς θαλάσσης καὶ ὅλα ὅσα κινοῦνται εἰς τὰ ὕδατα, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας

Μεγάλα θαλάσσια κήτη καὶ ὅλα ὅσα ζοῦν καὶ κινοῦνται μέσα εἰς τὰ ὕδατα τῶν θαλασσῶν καὶ τῶν ποταμῶν, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλα τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλα τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλα τὰ θηρία τῆς γῆς καὶ ὅλα τὰ ἥμερα ζῶα, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλα τὰ ἄγρια θηρία τῆς γῆς καὶ ὅσα ἥμερα ζῶα ὑπηρετοῦν τὶς ἀνάγκες τοῦ ἄνθρωπον, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἰσραηλῖται, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε, Ἰσραηλῖται, καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἱερεῖς τοῦ Κυρίου, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἱερεῖς τοῦ Κυρίου, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ἐξαίρετε τὸ μεγαλεῖον του εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δοῦλοι Κυρίου, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δοῦλοι καὶ πιστοὶ τοῦ Κυρίου, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πνεύματα καὶ ψυχαὶ δικαίων, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πνεύματα καὶ ψυχὲς τῶν δικαίων, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Ὅσιοι καὶ ταπεινοὶ κατὰ τὴν καρδίαν, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλαβεῖς καὶ ἀφωσιωμένοι εἰς τὸν Κύριον καὶ ὅσοι μὲ ταπείνωσιν ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομά του, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἀνανία, Ἀζαρία καὶ Μισαήλ, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας, διότι μᾶς ἔβγαλεν ἀπὸ τὸν ᾅδην, μᾶς ἔσωσεν ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ θανάτου, μᾶς ἐγλύτωσεν ἀπὸ τὸ μέσον τῆς καμίνου, ἀπὸ τὴν καιομένην φλόγα. Μᾶς ἔσωσεν ἀνάμεσα ἀπὸ τὴν φωτιάν.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, Ἀνανία, Ἀζαρία καὶ Μισαήλ, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας, διότι μᾶς ἔβγαλε ἀπὸ τὸν Ἅδην καὶ μᾶς ἔσωσεν ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ θανάτου. Μᾶς ἐγλύτωσε μέσα ἀπὸ τὸ καμίνι, μέσα ἀπὸ τὴν ἀναμμένην καὶ καιομένην φλόγα· μᾶς ἔσωσε μέσα ἀπὸ τὴν φωτιά.

Δοξολογήσατε τὸν Κύριον, ἰδιότι εἶναι ἀγαθὸς καὶ διότι τὸ ἔλεός του εἶναι αἰώνιον.

Δοξολογεῖτε καὶ εὐχαριστεῖτε μὲ εὐγνωμοσύνην τὸν Κύριον, διότι εἶναι εὐεργετικὸς καὶ γεμᾶτος καλωσύνην, διότι τὸ ἔλεος καὶ ἡ εὐσπλαγχνία του εἶναι ἀνεξάντλητα καὶ διαρκοῦν αἰωνίως.

Ὅλοι σεῖς, ποὺ τὸν λατρεύετε, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, ποὺ εἶναι Θεὸς τῶν θεῶν. Ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε αὐτόν, διότι τὸ ἔλεός του εἶναι αἰώνιον».

Ὅλοι σεῖς οἱ ὁποῖοι λατρεύετε τὸν Κύριον, δοξολογεῖτε καὶ εὐχαριστεῖτε τὸν Κύριον, τὸν ἀληθινὸν καὶ ζωντανὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος κατεξουσιάζει καὶ κατεντροπιάζει τοὺς ψευδοθεοὺς τῶν εἰδώλων· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτόν, διότι τὸ ἔλεος καὶ ἡ εὐσπλαγχνία του εἶναι ἀνεξάντλητα καὶ μένουν καὶ διαρκοῦν αἰωνίως».

Ὁ Ναβουχοδανόσορ, ἤκουσεν αὐτοὺς νὰ ὑμνολογοῦν τὸν Θεόν, ἐκυριεύθη ἀπὸ θαυμασμόν, ἀνεπήδησε βιαστικὰ ἀπὸ τὸ θρόνον του καὶ εἶπεν εἰς τοὺς μεγιστᾶνας του· «τρεῖς ἄνδρας δεμένους δὲν ἐρρίψαμεν ἡμεῖς εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρός;» Ἐκεῖνοι ἀπήντησαν εἰς τὸν βασιλέα· «πρὰγματι, βασιλεῦ, ἔτσι εἶναι».

Ὁ Ναβουχοδονόσορ ἄκουσε τοὺς Τρεῖς Παῖδας νὰ ὑμνοῦν καὶ νὰ δοξάζουν τὸν Θεὸν καὶ ἔμεινε κατάπληκτος, γεμᾶτος θαυμασμὸν καὶ ἀπορίαν. Ἀνεπήδησεν ἀπότομα καὶ μὲ ὁρμὴν ἀπὸ τὸν θρόνον του καὶ εἶπεν εἰς τοὺς μεγιστᾶνες, τοὺς στενοὺς συμβούλους του: «Τρεῖς ἄνδρες δὲν ἐρρίψαμεν δεμένους εἰς τὸ μέσον τῆς φωτιᾶς τοῦ πυρακτωμένου καμινιοῦ;» Αὐτοὶ δὲ ἀπεκρίθησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ· «Μάλιστα, βασιλιᾶ, αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια».

Ὁ βασιλεὺς εἶπεν· «ἰδοὺ ἐγὼ βλέπω τέσσαρας ἄνδρας λυμένους νὰ περιπατοῦν ἐν τῷ μέσῳ τοῦ πυρός. Δὲν βλέπω νὰ ὑπάρχῃ καμμία βλάβη εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τὸ πῦρ, ἡ δὲ ὄψις τοῦ τετάρτου δὲν εἶναι ὅμοια πρὸς ἄνθρωπον, ἀλλὰ πρὸς υἱὸν Θεοῦ».

«Ἀλλά», συνέχισεν ὁ βασιλιᾶς, «ἰδού! Ἐγὼ βλέπω τέσσερις ἄνδρες λυμένους (ὄχι δεμένους) νὰ περιπατοῦν ἄνετα εἰς τὸ μέσον τῆς φωτιᾶς! Τοὺς βλέπω ἐντελῶς ἀνέπαφους, καμμία βλάβη δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τὴν φωτιά! ἡ δὲ ὄψις καὶ ἐμφάνισις τοῦ τετάρτου εἶναι ὅμοια πρὸς υἱόν (ἀγγέλου) Θεοῦ»!

Ὁ Ναβουχοδονόσορ ὁ ἴδιος ἐπλησίασεν εἰς τὴν θύραν τῆς καμίνου τοῦ πυρός, ἡ ὁποία ἐξακολουθοῦσε νὰ καίεται, καὶ εἶπε· «Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ἐβγᾶτε ἀπὸ τὴν κάμινον καὶ ἐλᾶτε ἐδῶ». Ὁ Σεδρὰχ ὁ Μισὰχ καὶ ὁ Ἀβδεναγὼ ἐβγῆκαν ἐκ τοῦ μέσου τοῦ πυρός.

Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐπλησίασε κοντὰ εἰς τὸ ἄνοιγμα (τὴν θύραν), ποὺ εὑρίσκετο χαμηλὰ εἰς τὰ πλάγια τοῦ πυρίνου καμινιοῦ, καὶ ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Τρεῖς Παῖδας ποὺ ἦσαν μέσα, εἶπε: «Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, βγῆτε ἔξω καὶ ἐλάτε ἐδῶ!» Καὶ οἱ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγὼ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ μέσον τῆς φωτιᾶς.

Τότε οἱ σατρὰπαι καὶ οἱ στρατηγοὶ καὶ οἱ τοπάρχαι καὶ οἱ ἄρχοντες τοῦ βασιλέως, ἔβλεπαν μὲ θαυμασμὸν τοὺς τρεῖς αὐτοὺς ἄνδρας, διὸτι δὲν τοὺς εἶχε θίξει καθόλου τὸ πῦρ· οὔτε μία τρίχα τῆς κεφαλῆς των δὲν εἶχε καῇ. Τὰ ἐνδύματά των δὲν μετεβλήθησαν καθόλου· οὔτε κἂν ὀσμὴ πυρὸς δὲν ὑπῆρχεν ἐπάνω εἰς αὐτούς.

Τότε οἱ σατράπαι καὶ οἱ στρατηγοὶ καὶ οἱ τοπάρχαι (κυβερνῆται περιοχῶν) καὶ γενικῶς οἱ ἀξιωματοῦχοι τοῦ βασιλιᾶ ἔβλεπαν μὲ προσοχὴν καὶ ἔκπληξιν τοὺς τρεῖς ἄνδρες, διότι ἡ φωτιὰ δὲν ἔθιξε καθόλου τὰ σώματά των, καὶ οὔτε μία τρίχα τῆς κεφαλῆς των δὲν εἶχε καῇ· τὰ δὲ ἐνδύματά των δὲν ἐκαψαλίσθηκαν καὶ δὲν παρεμορφώθησαν, ἀλλ’ οὔτε καὶ μυρωδιὰ φωτιᾶς ὑπῆρχεν ἐπάνω των!

Ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ἔλαβε τὸν λόγον μέ ἑπισημότητα καὶ εἶπεν· «εὐλογημένος ἂς εἶναι ὁ Θεὸς τῶν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, ὁ ὁποῖος ἔστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐγλύτωσε τοὺς παῖδας του, οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ εἶχαν πίστιν εἰς αὐτόν, παρέβησαν τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως καὶ παρέδωκαν τὰ σώματά των εἰς τὴν φωτιάν, διὰ νὰ μὴ ὑποχωρήσουν καὶ λατρεύσουν καὶ προσκυνήσουν ἄλλον θεόν, εἰμὶ μόνον τὸν Θεόν των.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν: «Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ἂς εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, ὁ ὁποῖος ἀπέστειλε τὸν ἄγγελόν του καὶ ἔσωσε καὶ ἐλευθέρωσε τοὺς δούλους του, διότι, ἐπειδὴ εἶχαν ἀπόλυτον πίστιν εἰς Αὐτόν, ἀψήφησαν καὶ παρέβησαν τὸ διάταγμα τοῦ βασιλιᾶ· καὶ ἐπροτίμησαν νὰ παραδώσουν τὰ σώματα τῶν εἰς τὴν φωτιά, παρὰ νὰ λατρεύσουν καὶ νὰ προσκυνήσουν οἰονδηποτε ἄλλον θεόν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θεόν των.

Ἐγώ, λοιπὸν ἐκδίδω διαταγήν, κάθε ἄνθρωπος οἰουδήποτε λαοῦ, οἰασδήποτε φυλῆς καὶ γλώσσης, ὁ ὁποῖος θὰ τολμήσῃ νὰ ἐκστομίσῃ βλασφημίαν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τοῦ Σεδράχ, τοῦ Μισὰχ καὶ τοῦ Ἀβδεναγώ, θὰ παραδοθῇ εἰς θάνατον, ὁ δὲ οἶκος καὶ ἡ περιουσία του θὰ δημευθοῦν, διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεός, ὁ ὁποῖος νὰ ἠμπορῇ κατ’ αὐτὸν τὸν θαυμαστὸν τρόπον νὰ σώζῃ τοὺς ἀνθρώπους του»!

Ὡς ἐκ τούτου ἐγὼ ἐκδίδω διαταγήν, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν: Κάθε ἄνθρωπος ὁποιονδήποτε λαοῦ, ὁποιοσδήποτε φυλῆς καὶ γλώσσης, ὁ ὁποῖος θὰ τολμήσῃ νὰ ἐκστομίσῃ βλασφημίαν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τῶν Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, θὰ θανατωθῇ, ἡ δὲ ἀκίνητος καὶ κινητῇ περιουσία του θὰ δημευθοῦν διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος θεὸς ὁ ὁποῖος νὰ ἔχῃ τὴν δύναμιν νὰ προσφέρῃ παρομοίαν θαυμαστὴν σωτηρίαν».

Τότε ὁ βασιλεὺς ὥρισε διοικητὰς τὸν Σεδράχ, τὸν Μισὰχ καὶ τὸν Ἀβδεναγὼ εἰς τὴν χώραν τῆς Βαβυλῶνος. Τοὺς ἐδόξασε καὶ τοὺς ἔδωσεν ἀξίωμα, ὥστε νὰ εἶναι ἀρχηγοὶ ὅλων τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ὑπῆρχον εἰς τὴν βασιλείαν του. Ἐξέδωσε δὲ τὴν ἐξῆς διαταγήν.

Τότε ὁ βασιλιᾶς προήγαγε καὶ ἐγκατέστησε τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγὼ ὡς διοικητὰς εἰς τὴν ἐπαρχίαν (ἐπικράτειαν) τῆς Βαβυλῶνος. Τοὺς ἐδόξασε δὲ καὶ τοὺς παρεχώρησε τὴν ἐξουσίαν νὰ ἡγοῦνται ὅλων τῶν Ἰουδαίων οἱ ὁποῖοι ἐζοῦσαν εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς βασιλείας του.

«Ἐγὼ ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ, ἀπευθύνομαι πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν λαῶν, τῶν φύλων καὶ τῶν γλωσσῶν, ποὺ κατοικοῦν εἰς ὅλον τὸν κόσμον, ἂς εἶναι πλουσία καὶ ἀμετακίνητος μεταξύ σας ἡ εἰρήνη.

(Ἐγὼ) ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ (ἀπευθύνομαι) πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν λαῶν, φυλῶν καὶ γλωσσῶν, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς ὅλον τὸν κόσμον (καὶ τοὺς εὔχομαι): Εἴθε νὰ πληθύνῃ καὶ νὰ πλεονάζῃ εἰς σᾶς ἡ εἰρήνη!

Μοῦ ἐφάνη ἀρεστὸν νὰ ἀναγγείλω εἰς σᾶς τὰ καταπληκτικὰ σημεῖα καὶ τὰ θαυμαστὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν εἰς ἐμὲ ὁ Ὕψιστος Θεός,

Μοῦ ἐφάνη καλὸν καὶ ἀρεστὸν νὰ σᾶς ἀνακοινώσω τὰ μεγάλα θαύματα καὶ τὰ ἔργα ποὺ προκαλοῦν κατάπληξιν καὶ τρόμον, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν εἰς Ἐμὲ ὁ Ὕψιστος Θεός, καὶ νὰ σᾶς γνωστοποιήσω

νὰ σᾶς πῶ πόσον μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἦσαν. Ἡ βασιλεία του εἶναι βασιλεία αἰωνία καὶ ἡ ἐξουσία του ἐκτείνεται εἰς ὅλας τὰς γενεὰς τῶν γενεῶν».

πόσον μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ὑπῆρξαν αὐτά! Ἡ βασιλεία του εἶναι βασιλεία αἰωνία, ἢ δὲ δύναμις καὶ κυριαρχία του ἰσχύουν πάντοτε καὶ ἐκτείνονται ἀπαύστως καὶ αἰωνίως ἀπὸ τὴν μίαν γενεὰν εἰς τὴν ἄλλην γενεάν!»

Ἐγὼ ὁ Ναβουχοδονόσορ ἤμουν κατὰ πάντα ὑγιὴς καὶ εὐτυχὴς εἰς τὰ ἀνάκτορά μου.

Ἐγώ, ὁ Ναβονχοδονόσορ, ἐζοῦσα εἰς μεγάλην εὐημερίαν καὶ ἀκμὴν εἰς τὰ ἀνάκτορά μου, καὶ εἰς μεγάλην ἀφθονίαν καὶ πολὺν πλοῦτον.

Εἶδα ὅμως ἕνα ὄνειρον, τὸ ὁποῖον μὲ κατεφόβισεν. Ἐξηπλωμένος ἐπάνω εἰς τὴν κλίνην μου ἐταράχθην. Τὰ ὁράματα αὐτὰ τῆς διανοίας μου μὲ συνεκλόνισαν.

Εἶδα ὅμως ἕνα ὄνειρον, τὸ ὁποῖον μὲ κατετρόμαξε· καθὼς ἤμουν ξαπλωμένος εἰς τὸ κρεββάτι, συνεκλονίσθην τὰ δὲ ὁράματα ποὺ εἶδα μὲ τὶς διανοητικές μου δυνάμεις κατὰ τὸν ὕπνον μου, μὲ συνετάραξαν καὶ μὲ ἀνεστάτωσαν!

Ἐξέδωσα, λοιπόν, διαταγὴν νὰ παρουσιάσουν ἐνώπιόν μου ὅλους τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος, διὰ νὰ μοῦ δώσουν τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ὀνείρου αὐτοῦ.

Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἐξέδωκα διαταγὴν νὰ ὁδηγήσουν καὶ νὰ παρουσιάσουν ἐνώπιόν μου ὅλους τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος, διὰ νὰ μοῦ ἐρμηνεύσουν τὸ περιεχόμενον τοῦ ὀνείρου.

Ἦλθαν πρὸς ἐμὲ οἱ ἐξορκισταί, οἱ μάγοι, οἱ ἀστρολόγοι Χαλδαῖοι καὶ ἐγὼ εἶπα πρὸς αὐτοὺς τὸ ἐνύπνιόν μου, ἀλλὰ ἐκεῖνοι δὲν κατώρθωσαν νὰ μοῦ δώσουν τὴν ἑρμηνείαν του,

Καὶ ἦλθαν οἱ ἐξορκισταί (οἱ ὁποῖοι μαγεύουν καὶ ἰατρεύουν μὲ ὡδές), οἱ μάγοι, οἱ ἀστρολόγοι, οἱ Ἱερεῖς - μάγοι Χαλδαῖοι, ποὺ ἀνήκουν εἰς τὴν ἀρχαίαν φυλὴν τοῦ Βαβυλωνιακοῦ ἔθνους· ἐγὼ δὲ ἀνεκοίνωσα ἐνώπιόν των τὸ ὄνειρόν μου, αὐτοὶ ὅμως δὲν ἠμπόρεσαν νὰ μοῦ εἰποῦν τὴν ἑρμηνείαν του,

μέχρις ὅτου ἦλθεν ὁ Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Βαλτάσαρ, ἔχει δηλαδὴ τὸ ὄνομα τοῦτο τοῦ Θεοῦ μου· αὐτός, λοιπόν, ὁ Δανιὴλ ἔχει Ἅγιον Πνεῦμα Θεοῦ καὶ πρὸς αὐτὸν εἶπα τὸ ὄνειρόν μου.

μέχρις ὅτου ἦλθεν ὁ Δανιήλ, ὁ ὁποῖος ἐπωνομάσθη Βαλτάσαρ σύμφωνα μὲ τὸ ὄνομα τοῦ προστάτου θεοῦ μου Βὴλ ἢ Βηλοῦ (Βὴλ - Βαλάτσου - Ἀσούρ). Ὁ Δανιὴλ αὐτὸς ἔχει μέσα του ἅγιον πνεῦμα Θεοῦ· εἰς αὐτὸν λοιπόν, ὅταν ἦλθεν, ἐξέθεσα τὸ ὄνειρόν μου· τοῦ εἶπα:

Βαλτάσαρ, ἄρχων τῶν μάγων, γνωρίζω καλὰ ὅτι εἰς σὲ κατοικεῖ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι κανενὸς μυστηρίου ἡ λύσις δὲν εἶναι διὰ σὲ ἀδύνατος. Ἄκουσε, λοιπόν, τὸ ὅραμα τοῦ ἐνυπνίου μου, τὸ ὁποῖον εἶδα καὶ εἰπὲ εἰς ἐμὲ τὴν ἑρμηνείαν.

«Βαλτάσαρ, σὺ ποὺ εἶσαι ὁ ἀρχηγὸς τῶν μάγων (ἐξορκιστῶν), καὶ διὰ τὸν ὁποῖον γνωρίζω καλὰ ὅτι ἐντός σου κατοικεῖ ἅγιον πνεῦμα Θεοῦ καὶ καμμία λύσις μυστηρίου δὲν εἶναι ἀδύνατος εἰς σέ, ἄκουσε τὸ δρᾶμα τοῦ ὀνείρου ποὺ εἶδα εἰς τὸν ὕπνον μου καὶ εἰπέ μου τὴν ἑρμηνείαν του».

Ἐκοιμώμην εἰς τὴν κλίνην μου καὶ εἶδα· ἰδοὺ ἕνα δένδρον μεγάλου ὕψους εἰς τὸ μέσον τῆς πεδιάδος.

«Ἐκοιμώμουν εἰς τὸ κρεββάτι μου καὶ ἔβλεπα εἰς ὄνειρον ἐπὶ ὤραν πολλὴν θέαμα ἐξόχως μεγαλοπρεπές: Ἰδού! ἔβλεπα ἕνα δένδρον εἰς τὸ μέσον τῆς γῆς, τὸ ὕψος δὲ τοῦ δένδρου αὐτοῦ ἦταν πολὺ μεγάλο.

Τὸ δένδρον αὐτὸ ἐμεγάλωσεν, ἀνεπτύχθη ὑπερβολικά. Τὸ ὕψος του ἔφθασεν ἕως τὸν οὐρανὸν καὶ ἡ ἔκτασίς του ἐκάλυψε τὰ πέρατα ὅλης τῆς γῆς.

Τὸ δένδρον ἐκεῖνο ἐμεγάλωσε καὶ ἀνεπτύχθη πάρα πολύ, (ἕως ὅτου) τὸ ὕψος του ἔφθασε μέχρι τὸν οὐρανοῦ, καὶ ἡ ἔκτασις τῶν κλάδων του μέχρι τὰ πέρατα τῆς γῆς (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Καὶ ἦταν ὁρατὸν ἀπὸ τὰ πέρατα ὅλης τῆς γῆς).

Τὰ φύλλα του ἦσαν ὡραία. Οἱ καρποὶ τοῦ ἄφθονοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ὅλοι ἐτρέφοντο. Κάτω ἀπὸ αὐτὸ εἶχαν τὰς φωλεάς των τὰ ἄγρια θηρία καὶ εἰς τοὺς κλάδους του κατοικοῦσαν τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ. Ἀπὸ αὐτὸ ἐτρέφοντο ὅλα τὰ ζωντανὰ ὄντα.

Τὸ φύλλωμα του ἦταν ὡραῖον, οἱ δὲ καρποί του ἄφθονοι, καὶ ἀποτελοῦσαν τὴν τροφὴν ὅλων. Κάτω ἀπὸ αὐτὸ εἶχαν τὰ καταφύγια των τὰ ἄγρια θηρία, καὶ εἰς τὰ κλαδιά του εἶχαν τὶς φωλιές των τὰ (ἁρπακτικὰ) πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ, ἀπὸ τὸ δένδρον δὲ αὐτὸ ἐτρέφοντο ὅλα τὰ ζωντανὰ δημιουργήματα.

Ἐνῷ λοιπὸν ἐξηπλωμένος καὶ κοιμώμενος εἰς τὴν κλίνην μου ἔβλεπα τὰ νυκτερινὰ αὐτὰ ὁράματα, αἴφνης κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἅγιος ἄγγελος.

Ἐνῷ λοιπὸν ἔβλεπα τὴν ὀπτασίαν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νύκτας ξαπλωμένος εἰς τὸ κρεββάτι μου, ἰδού! ἔξαφνα ἅγιος ἄγγελος κατέβη ἀπὸ τὸν οὐρανὸν

Ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπε τὰ ἐξῇς: Κόψατε τὸ δένδρον αὐτό, μαδήσατε τοὺς κλάδους του, τινάξατε κάτω τὰ φύλλα του, διασκορπίσατε τὸν καρπόν του. Ἂς φύγουν τρομαγμένα τὰ θηρία, ποὺ ἦσαν κάτω ἀπὸ αὐτό, καὶ τὰ πτηνά, ποὺ ἦσαν εἰς τοὺς κλάδους του.

καὶ ἐφωναξε μὲ πάρα πολὺ δυνατὴν φωνὴν καὶ εἶπε: Κόψετε τὸ δένδρον ἕως κάτω-κάτω, χαμηλά· μαδήσετε τὰ κλαδιά του, τινάξετε ἀπὸ ἐπάνω του τὰ φύλλα του, πετάξετε καὶ σκορπίσετε τοὺς καρπούς του. Τὰ θηρία ποὺ κουρνιάζουν κάτω ἀπὸ αὐτὸ ἂς φύγουν, ὅπως καὶ τὰ (ἁρπακτικά) πουλιὰ ἀπὸ τὰ κλαδιά του.

Ἀφήσατε μόνον τὸ φύτρον τῶν ριζῶν του μέσα εἰς τὴν γῆν. Μὲ δεσμὰ σιδηρᾶ καὶ χάλκινα δέσατε τὸν ἄνθρωπον, ποὺ συμβολίζεται μὲ τὸ δένδρον αὐτό. Αὐτὸς θὰ κοιμᾶται εἰς τὸ ἑξῆς ἔξω εἰς τὴν χλόην, κάτω ἀπὸ τὴν δροσιὰ τοῦ οὐρανοῦ. Θὰ ἔχῃ μέρος καὶ συναναστροφὴν μὲ τὰ θηρία καὶ θὰ τρώγῃ τὸ χορτάρι τῆς γῆς.

Ἀφῆστε μόνον τὸ φύτρον τῶν ριζῶν του εἰς τὴν γῆν, μὴ τὸ ξερριζώσετε. Μὲ δεσμὰ σιδερένια καὶ χάλκινα δέσατε (τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος συμβολίζεται ἀπὸ τὸ ὑψηλὸν καὶ δυνατὸν δένδρον)· (ὁ ἄνθρωπος αὐτός) θὰ κοιμᾶται εἰς τὸ ὕπαιθρον, ἐπάνω εἰς τὸ χορτάρι καὶ κάτω ἀπὸ τὴν δροσιὰν τοῦ οὐρανοῦ. Ἡ συναναστροφή του δὲν θὰ εἶναι μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ μὲ τὰ θηρία, καὶ θὰ τρέφεται ἀπὸ τὸ χορτάρι τῆς γῆς.

Ἡ καρδιά του θὰ μεταβληθῇ, θὰ γίνῃ διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν καρδιάν τῶν ἀνθρώπων. Θὰ δοθῇ εἰς αὐτὸν καρδία θηρίου. Ἑπτὰ χρονικὰς περιόδους θὰ περάσῃ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἰς τὴν κατάστασιν αὐτήν.

Ἡ καρδιά του (δηλαδὴ οἱ ἐπιθυμίες καὶ ἡ διαγωγή του) θὰ μεταβληθῇ· ἀντὶ ἀνθρωπίνης καρδίας, θὰ τὸν δοθῇ καρδία θηρίου (ἀλόγου κτήνους). Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀγρίαν καὶ θηριώδη αὐτὴν κατάστασιν, ἕως ὅτου περάσουν ἀπὸ ἐπάνω του ἑπτὰ χρονικὲς περίοδοι.

Ἀπόφασις διαγγελθεῖσα ἀπὸ οὐράνιον ἄγγελον εἶναι ὁ λόγος αὐτός. Ἀποτελεῖ ἀπάντησιν εἰς ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον ἐτέθη ὑπὸ τῶν ἁγίων εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ μάθουν οἱ ζῶντες ἐπὶ τῆς γῆς, ὅτι ὁ Κύριος τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Ὕψιστος, ὁ κυρίαρχος ἐπὶ πᾶσαν βασιλείαν ἀνθρώπων. Καὶ ὅτι εἰς ἐκεῖνον, ποὺ αὐτὸς θὰ κρίνῃ καλὸν νὰ δώσῃ τὴν ἐξουσίαν, θὰ τὴν δώσῃ. Καὶ εἰς τὰ χέρια του εἶναι νὰ ἀναδείξῃ καὶ ἐγκαταστήσῃ ἐπὶ τὴν ἐξουσίαν ὁ ἄνθρωπον ἄσημον καὶ περιφρονημένον.

Ἡ ἀπόφασις αὐτὴ ἐξηγγέλθη μὲ διάγγελμα οὐρανίου ἀγγέλου ἀποτελεῖ δὲ ἀπάντησιν εἰς ἐρώτησιν ποὺ ὑπεβλήθη ἐκ μέρους τῶν ἁγίων εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ μάθουν ὅσοι ζοῦν εἰς τὴν γῆν ὅτι ὁ Κύριος εἶναι ὁ ὕψιστος Θεός, ὁ ὁποῖος κυβερνᾷ ὡς ἀπόλυτος κυρίαρχος τὶς βασιλεῖες τῶν ἀνθρώπων· καὶ ἀκόμη διὰ νὰ πληροφορηθοῦν οἱ κάτοικοι τῆς γῆς ὅτι εἰς ὅποιον Ἐκεῖνος κρίνει καλὸν νὰ δώσῃ τὴν ἐξουσίαν, εἰς αὐτὸν θὰ τὴν δώσῃ. Εἰς τὴν θέλησίν του ἐπίσης εἶναι νὰ προαγάγῃ καὶ προωθήσῃ εἰς τὴν ἐξουσίαν ἄσημον καὶ ταπεινῆς καταγωγῆς ἄνθρωπον.

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐνύπνιον, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ὁ Ναδουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς εἶδον. Σὺ δέ, Βαλτάσαρ, εἰπέ μου τὴν ἑρμηνείαν, διότι ὅλοι οἱ ἄλλοι σοφοὶ τῆς βασιλείας μου δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ μοῦ δώσουν τὸ νόημά του. Σὺ ὅμως, Δανιήλ, ἠμπορεῖς, διότι ὑπάρχει εἰς σὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ». -

Αὐτὸ εἶναι τὸ ὄνειρον, τὸ ὁποῖον εἶδα ἐγώ, ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ βασιλιᾶς· τώρα λοιπὸν σύ, Βαλτάσαρ, εἰπέ μου τὴν ἑρμηνείαν του, διότι ὅλοι οἱ σοφοὶ τῆς βασιλείας μου δὲν ἠμποροῦν νὰ μοῦ ἐρμηνεύσουν καὶ νὰ μοῦ φανερώσουν τὸ νόημά του· ἐνῷ σύ, Δανιήλ, δύνασαι, διότι πνεῦμα Θεοῦ ἅγιον κατοικεῖ μέσα σου».

Τότε ὁ Δανιήλ, ὁ ὁποῖος ἐπωνομάζετο καὶ Βαλτάσαρ, ἔμεινε συγκεχυμένος καὶ βωβὸς μίαν περίπου ὥραν, ἐνῷ οἱ διαλογισμοί του τὸν συνετάρασσαν. Ὡμίλησε πάλιν ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπε· «Βαλτάσαρ, ἂς μὴ βιάζεσαι, διὰ νὰ εἴπῃς σύντομα τὸ ὄνειρον καὶ τὴν ἑρμηνείαν του». Ὁ Βαλτάσαρ ἀπήντησε· «κύριε, τὸ ὄνειρον αὐτὸ ἂς ἐπαληθεύσῃ καὶ ἂς πραγματοποιηθῇ εἰς βάρος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι σὲ μισοῦν. Ἡ ἑρμηνεία του ἂς πέσῃ ἐπάνω εἰς τοὺς ἐχθρούς σου.

Τότε ὁ Δανιήλ, ὁ ὁποῖος ἐπωνομάζετο καὶ Βαλτάσαρ, ἔμεινε κατάπληκτος, ἐμβρόντητος καὶ ἄφωνος περίπου ἐπὶ μίαν ὥραν, οἱ δὲ συλλογισμοί, οἱ σκέψεις καὶ οἱ στοχασμοί του τὸν συνετάρασσαν. Καὶ ὁ βασιλιᾶς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε: «Βαλτάσαρ, μὴ πιέζεσαι, μὴ βιάζεσαι καὶ μὴ σπεύδῃς νὰ εἰπῇς τὸ ὄνειρον καὶ τὴν ἑρμηνείαν του». Ὁ Βαλτάσαρ ἀπάντησε καὶ εἶπεν εἰς τὸν βασιλιᾶ: «Κύριε, εἴθε τὸ ὄνειρον αὐτὸ νὰ ἐπαληθεύσῃ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι σὲ μισοῦν, καὶ ἡ ἑρμηνεία του εἴθε νὰ πραγματοποιηθῇ εἰς τοὺς ἐχθρούς σου!

Τὸ δένδρον, τὸ ὁποῖον εἶδες, τὸ τόσον μέγα καὶ ἰσχυρόν, τοῦ ὁποίου τὸ ὕψος ἔφθανεν ἕως εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ἡ κόμη αὐτοῦ ἠπλώνετο εἰς πᾶσαν τὴν γῆν,

Τὸ δένδρον ποὺ εἶδες, τὸ ὁποῖον ἐψήλωσε καὶ ἀνεπτύχθη πάρα πολύ, τόσον, ὥστε τὸ ὕψος του ἔφθανεν εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ἡ ἔκτασις τῶν κλάδων του μέχρι τὰ πέρατα τῆς γῆς, τὴν ὁποίαν ἐσκέπαζε,

τὰ δὲ φύλλα του ἦσαν θαλλερὰ καὶ ὁ καρπός του ἄφθονος, δίδων τροφὴν ἐξ αὐτοῦ εἰς ὅλους, τὸ δένδρον ὑποκάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖον κατοικοῦσαν τὰ ἄγρια θηρία, εἰς δὲ τοὺς κλάδους του ἐφώληαζαν τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ,

καὶ τοῦ ὁποίου τὸ φύλλωμα ἦταν θαλερὸν καὶ ὡραῖον, οἱ δὲ καρποί του ἄφθονοι καὶ ἀποτελοῦσαν τὴν τροφὴν ὅλων τὸ δένδρον, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖον εἶχαν τὰ καταφύγιά των τὸ ἄγρια θηρία, εἰς δὲ τὰ κλαδιά του εἶχαν τὶς φωλιές των τὰ (ἁρπακτικά) πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ·

εἶσαι σύ, βασιλεῦ, διότι πράγματι ἐμεγαλύνθης, ἔγινες ἰσχυρός, τὸ μεγαλεῖον σου ἐκραταιώθη καὶ ἔφθασεν ἕως εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἡ κυριαρχία σου ἕως εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς.

(αὐτὸ τὸ δένδρον) εἶσαι σύ, βασιλιᾶ! Διότι ἔγινες, πράγματι, μέγας καὶ ἰσχυρός, καὶ τὸ μεγαλεῖον καὶ ἡ δόξα σου ἔφθασαν μέχρι τὸν οὑρανόν, ἡ δὲ ἐξουσία καὶ κυριότης σου ἀπλώθηκαν καὶ ἔφθασαν μέχρι τὰ πέρατα τῆς γῆς.

Ὁ δὲ ἄγγελος, τὸν ὁποῖον εἶδεν ὁ βασιλεύς, τὸν ἅγιον ἐκεῖνον νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ νὰ λέγῃ· Μαδήσατε τὸ δένδρον, καταστρέψατέ το, πλὴν ἀφήσατε τὴν φύτραν τῶν ριζῶν του μέσα εἰς τὴν γῆν, δέσατέ το μὲ δεσμὰ σιδερένια καὶ χάλκινα καὶ ἀφήσατέ το νὰ μένῃ ἔξω εἰς τὴν χλόην· θὰ ἔχῃ τὸν καταυλισμόν του κάτω ἀπὸ τὴν δρόσον τοῦ οὐρανοῦ, ἡ κατοικία του θὰ εἶναι ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ ἄγρια θηρία, μέχρις ὅτου συμπληρωθοῦν δι’ αὐτὸν ἑπτὰ καιροί,

Ὅσον ἀφορᾷ δὲ εἰς τὸν ἄγγελον, τὸν ὁποῖον εἶδεν ὁ βασιλιᾶς, τὸν ἅγιον ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος κατέβαινεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ὁ ὁποῖος εἶπε· «μαδήσετε (κόψετε) τὸ δένδρον καὶ καταστρέψετέ το, ἀφῆστε ὅμως τὸ φύτρον τῶν ριζῶν του εἰς τὴν γῆν· μὲ δεσμὸ σιδερένια καὶ χάλκινα δέσατε (τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος συμβολίζεται ἀπὸ τὸ ὑψηλὸν καὶ δυνατὸν αὐτὸ δένδρον· ὁ ἄνθρωπος αὐτός) θὰ κοιμᾶται εἰς τὸ ὕπαιθρον, ἐπάνω εἰς τὸ χορτάρι καὶ κάτω ἀπὸ τὴν δροσιὰν τοῦ οὐρανοῦ· ἡ δὲ συναναστροφή του θὰ εἶναι μὲ τὰ ἄγρια θηρία (εἰς τὴν κατάστασιν δὲ αὐτὴν θὰ παραμείνῃ), μέχρις ὅτου περάσουν ἀπὸ ἐπάνω του ἑπτὰ χρονικὲς περίοδοι»,

ἰδού, λοιπόν, τώρα καὶ ἡ ἑρμηνεία του, ὦ βασιλεῦ· ἡ ἑρμηνεία αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ αὐτὸν τὸν Ὕψιστον Θεόν. Καὶ αὐτὸ ποὺ ἀποκαλύπτει διὰ τοῦ ὀνείρου ὁ Θεός, θὰ πέσῃ συντόμως ἐπάνω εἰς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα.

ἰδοὺ τὶ σημαίνουν ὅλα αὐτά, βασιλιᾶ· τὸ νόημα καὶ ἡ ἑρμηνεία τοῦ ὀνείρου αὐτοῦ, ἡ ἀποκάλυψις αὐτή, ποὺ ἔγινε γνωστὴ ἀπὸ τὸν ἄγγελον, προέρχεται ἀπὸ τὸν ὕψιστον Θεόν. Ἡ ἀπόφασις δὲ αὐτὴ τοῦ Θεοῦ θὰ ἐξαγγελθῇ καὶ θὰ ἔλθῃ (θὰ πραγματοποιηθῇ) πολὺ σύντομα ἐπάνω εἰς (σέ) τὸν κύριόν μου, τὸν βασιλιᾶ.

Θὰ σὲ ἐκδιώξουν ἐκ μέσου τῶν ἀνθρώπων, θὰ κατοικῇς μὲ τὰ ἄγρια θηρία, θὰ σὲ τρέφουν μὲ χορτάρι ὡσὰν τὸ βόϊδι, θὰ καταυλισθῇς εἰς τὸ ὕπαιθρον κάτω ἀπὸ τὴν δρόσον τοῦ οὐρανοῦ, θ’ ἀλλάξουν ἑπτὰ καιροὶ ἐπάνω εἰς σέ, μέχρις ὅτου μάθῃς καὶ γνωρίσῃς, ὅτι ὁ Ὕψιστος κυριαρχεῖ ἐπὶ τῆς βασιλείας ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ ὁποῖος δίδει τὴν βασιλείαν τοῦ κόσμου εἰς ἐκεῖνον, ποὺ θέλει.

Θὰ σὲ ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, καὶ θὰ κατοικῇς μὲ τὰ ἄγρια θηρία, καὶ θὰ σὲ τρέφουν μὲ χόρτα, ὅπως τὸ βόδι· καὶ θὰ κατοικῇς (θὰ διατρίβῃς) εἰς τὸ ὕπαιθρον, κάτω ἀπὸ τὴν δροσιὰν τοῦ οὐρανοῦ· εἰς τὴν κατάστασιν αὐτὴν εὑρισκόμενος θὰ περάσουν ἀπὸ ἐπάνω σου ἑπτὰ χρονικὲς περίοδοι, μέχρις ὅτου μάθῃς καὶ ἐννοήσῃς καλὰ ὅτι κύριος τοῦ κόσμου εἶναι ὁ ὕψιστος Θεός, ὁ ὁποῖος κυβερνᾷ ὡς ἀπόλυτος κυρίαρχος τὶς βασιλεῖες τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὁ ὁποῖος εἰς ὁποῖον ὁ ἴδιος κρίνει καλὸν νὰ δώσῃ τὴν ἐξουσίαν, εἰς αὐτὸν θὰ τὴν δώσῃ.

Ἐκεῖνο δὲ ποὺ εἶπαν οἱ ἄγγελοι τοῦ οὐρανοῦ· «ἀφήσατε τὴν φύτραν τῶν ριζῶν τοῦ δένδρου», σημαίνει ὅτι ἡ βασιλεία σου θὰ διατηρηθῇ διὰ σὲ καὶ θὰ τὴν ἀποκτήσῃς, ἀπὸ τότε ποὺ θὰ ἀναγνωρίσῃς τὴν ἐξουσίαν τῆς οὐρανίου βασιλείας.

Ἡ ἀπόφασις δὲ τοῦ Ὑψίστου, ποὺ ἔφεραν οἱ ἀγγελιοφόροι τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἶπαν· «ἀφῆστε τὸ φύτρον τῶν ριζῶν τοῦ δένδρου», σημαίνει ὅτι ἡ βασιλεία σου θὰ παραμείνῃ διὰ σέ· δὲν θὰ καταλυθῇ, μέχρις ὅτου φθάσῃς εἰς τὸ σημεῖον νὰ ἀναγνωρίσῃς τὴν παντοκρατορικὴν δύναμιν καὶ τὴν ἀπόλυτον ἐξουσίαν τῆς οὐρανίου βασιλείας.

Διὰ τοῦτο, βασιλεῦ, ἂς φανῇ ἀρεστὴ καὶ ἂς γίνῃ δεκτὴ ἀπὸ σὲ ἡ συμβουλή μου· φρόντισε νὰ ἐξαλείψῃς τὰς ἁμαρτίας σου μὲ ἐλεημοσύνας καὶ τὰς ἀδικίας σου μὲ ἔλεος καὶ φιλανθρωπίαν πρὸς τοὺς πτωχούς. Ἴσως θὰ φανῇ ἔτσι μακρόθυμος ὁ Θεὸς διὰ τὰ ἁμαρτήματά σου».

Διὰ τοῦτο, βασιλιᾶ, ἂς φανῇ ἀρεστὴ εἰς σὲ ἡ συμβουλή μου καὶ ἂς γίνῃ ἀποδεκτὴ ἐκ μέρους σου: Φρόνησε νὰ ἐξιλεωθῇς ἐνώπιον τὸν Θεοῦ καὶ νὰ ἐξαλείψῃς τὶς ἁμαρτίες σου μὲ ἐλεημοσύνες, καὶ τὶς ἀδικίες σου μὲ ἔμπρακτον εὐσπλαγχνίαν καὶ ἔργα φιλανθρωπίας πρὸς τοὺς πτωχούς. Ἴσως δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὁ Θεὸς φανῇ μακρόθυμος διὰ τὰ ἁμαρτήματά σου».

Ὅλα αὐτὰ συνέβησαν εἰς τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορα.

Ὅλα αὐτὰ ἐπαληθεύθησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορα.

Δώδεκα μῆνας ἔπειτα αὐτὸ τὸ ὄνειρον, ἐνῷ αὐτὸς ἐπεριπατοῦσε εἰς τὸν ἐν Βαβυλῶνι ναὸν τῆς βασιλείας του,

Δώδεκα μῆνες μετὰ τὸ ὄνειρόν του, ἐνῷ ὁ βασιλιᾶς περιπατοῦσε ἐπάνω εἰς τὸ δῶμα τοῦ ναοῦ τῆς βασιλείας (τοῦ ἀνακτόρου) του εἰς τὴν Βαβυλῶνα,

ἐπῆρε τὸν λόγον καὶ εἶπεν· «αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ μεγάλη Βαβυλών, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἀνοικοδόμησα ὡς πρωτεύουσαν τῆς βασιλείας μου, μὲ τὴν μεγάλην μου ἰσχὺν καὶ δύναμιν, ὥστε νὰ διαλαλῇ τὴν μεγαλειότητά μου καὶ τὴν δόξαν μου»;

ἔλαβε τὸν λόγον καὶ εἶπε γεμᾶτος ἔπαρσιν καὶ ἐγωϊσμόν: «Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ μεγάλη Βαβυλών, τὴν ὁποίαν ἔκτισα ἐγὼ ὡς πρωτεύουσαν τοῦ βασιλείου μου μὲ τὴν μεγάλην μου δύναμιν, διὰ νὰ διακηρύττῃ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητός μου;»

Ἐνῷ εὑρίσκετο ὁ λόγος αὐτὸς ἀκόμη εἰς τὸ στόμα τοῦ βασιλέως, ἦλθε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν. «Εἰς σέ, βασιλεῦ Ναδουχοδονόσορ, ἀπευθύνεται ὁ λόγος αὐτός· ἡ βασιλεία σου ἐπέρασεν, ἀφῃρέθη ἀπὸ σέ,

Ἐνῷ ὅμως ἀκόμη ὁ ἐγωϊστικὸς καὶ ἀλαζονικὸς αὐτὸς λόγος εὑρίσκετο εἰς τὸ στόμα τοῦ βασιλιᾶ, ἦλθε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν: «Εἰς σὲ ἀναγγέλλεται, βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορ· ἡ βασιλεία ἔφυγεν ἀπὸ σέ, σοῦ ἀφηρέθη!

Θὰ σὲ ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ κατοικία σου θὰ εἶναι ἀνάμεσα εἰς τὰ θηρία τὰ ἄγρια. Θὰ σὲ τρέφουν μὲ χορτάρι, ὡσὰν τὸ βόϊδι καὶ θὰ περάσουν ἑπτὰ καιροὶ ἐπάνω σου, ἕως ὅτου μάθῃς καὶ γνωρίσῃς, ὅτι ὁ Ὕψιστος Θεὸς εἶναι ὁ κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων καὶ ὅτι δίδει αὐτὸς τὴν βασιλείαν εἰς ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον θέλει».

Θὰ σὲ ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, ἡ δὲ κατοικία σου θὰ εἶναι μεταξὺ τῶν ἀγρίων θηρίων, καὶ μὲ χόρτα θὰ σὲ τρέφουν, ὅπως τὸ βόδι· εἰς τὴν κατάστασιν δὲ αὐτὴν εὑρισκόμενος θὰ περάσουν ἀπὸ ἐπάνω σου ἑπτὰ χρονικὲς περίοδοι, μέχρις ὅτου μάθῃς καὶ ἐννοήσῃς ὅτι κύριος τοῦ κόσμου εἶναι ὁ ὕψιστος Θεός, ὁ ὁποῖος κυβερνᾷ ὡς ἀπόλυτος κυρίαρχος τὶς βασιλεῖες τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὁ ὁποῖος εἰς ὅποιον ὁ Ἴδιος κρίνει καλὸν νὰ δώσῃ τὴν ἐξουσίαν, εἰς αὐτὸν θὰ τὴν δώσῃ».

Κατὰ τὴν στιγμὴν ἀκριβῶς ἐκείνην ἐξεπληρώθη διὰ τὸν Ναδουχοδονόσορα ἡ προφητεία τοῦ ὀνείρου. Διότι αὐτὸς ἔχασε τὸ λογικόν του, ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, ἔτρωγεν ὡσὰν βόϊδι χορτάρι καὶ ἡ δρόσος τοῦ οὐρανοῦ ἔβρεχε τὸ σῶμα του, ἕως ὅτου αἱ τρίχες αὐτοῦ ἐμεγάλωσαν ὡσὰν τὰς τρίχας τοῦ λέοντος καὶ τὰ νύχια του ἔγιναν ὡσὰν τὰ νύχια τῶν ἁρπακτικῶν ὀρνέων.

Εὐθὺς δὲ ἀμέσως ἐξεπληρώθησαν τὰ προφητικὰ αὐτὰ λόγια διὰ τὸν Ναβουχοδονόσορα. (Παρεφρόνησε, ἔχασε τὰ λογικά του καί) ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, ἔτρωγε χορτάρι, ὅπως τὰ βόδια, καὶ ἀπὸ τὴν ὑγρασίαν ποὺ ἐδέχετο ἀπὸ τὴν δροσιὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὶς διάφορες καιρικὲς συνθῆκες τὸ σῶμα (δέρμα) του ἄλλαξε χρῶμα· εἰς τὴν κατάστασιν δὲ αὐτὴν ἔμεινε, μέχρις ὅτου οἱ τρίχες του ἐμεγάλωσαν ὡσὰν τὶς τρίχες τῶν λιονταριῶν καὶ τὰ νύχια τοῦ ἔγιναν ὅπως τὰ νύχια τῶν ἀρπακτικῶν ὀρνέων!

«Μετὰ τὸ πέρας τοῦ χρονικοῦ αὐτοῦ διαστήματος, ἐγὼ ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὕψωσα τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ τὸ λογικόν μου ἐπανῆλθεν. Ἐδόξασα τὸν Ὕψιστον καὶ ὑμνολόγησα ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, τὸν ἐδοξολόγησα, διότι εἰς αὐτὸν πράγματι εἶναι αἰώνιος ἡ ἐξουσία καὶ ἡ βασιλεία του εἰς γενεὰν γενεῶν.

«Καὶ μετὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν ἑπτὰ χρονικῶν περιόδων ἐγώ, ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὕψωσα τὰ μάτια μου εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ τὸ λογικόν μου ἐπανῆλθεν εἰς ἐμέ. Καὶ γεμᾶτος εὐγνωμοσύνην ἐδόξασα τὸν Ὕψιστον καὶ ἀνέπεμψα ὕμνον, αἶνον καὶ δοξολογίαν εἰς Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, διότι ἡ ἐξουσία του εἶναι πράγματι ἐξουσία αἰώνιος, καὶ ἡ βασιλεία του συνεχίζεται αἰωνίως, ἀπὸ τῆς μιᾶς γενεᾶς εἰς τὴν ἄλλην γενεάν.

Καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ κατοικοῦν τὴν γῆν, ὡς ἕνα τίποτε εἶναι ἐνώπιον του. Σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά του διατάσσει καὶ πράττει εἰς τὰς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς. Καὶ δὲν ὑπάρχει κανείς, ὁ ὁποῖος θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἐμποδίσῃ τὸ παντοδύναμον χέρι του καὶ νὰ πῇ εἰς αὐτὸν τί ἔπραξες;

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὴν γῆν, ἐμπρὸς εἰς τὴν παντοδυναμίαν του εἶναι ὡσὰν ἕνα τίποτε, ὡσὰν ἕνα μηδέν· σύμφωνα δὲ μὲ τὸ ἅγιον θέλημά του διατάσσει καὶ ἐνεργεῖ μεταξὺ τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν κατοίκων τῆς γῆς. Καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς ὁ ὁποῖος θὰ τολμήσῃ νὰ ἐνεργήσῃ κάτι ἀντίθετον ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἐνεργεῖ τὸ παντοδύναμον χέρι του, καὶ νὰ Τοῦ εἰπῇ - «τί ἐπραξες;»

Κατ’ αὐτὸν τὸν καιρὸν ἡ διανοητική μου ὑγεία ἀποκατεστάθη καὶ ἐπανῆλθον εἰς τὴν δάξαν τῆς βασιλείας μου. Ἡ μορφὴ καὶ ἡ ὅλη ἐμφάνισίς μου ἀποκατεστάθη εἰς τὴν προτέραν της κατάστασιν, οἱ ἄρχοντές μου καὶ οἱ μεγιστᾶνες μου μὲ ἀνεζητοῦσαν, ἡ βασιλεία μου ἔγινε πάλιν ἰσχυρά, ἡ δὲ δόξα προσετέθη ἀκόμη μεγαλυτέρα εἰς ἐμέ.

Κατὰ τὸν ἴδιον αὐτὸν καιρὸν τὸ λογικόν μου ἐπανῆλθεν εἰς ἐμέ, ἐπανηύρα τὴν συνείδησιν τῆς προσωπικότητάς μου καὶ ἐπανέκτησα τὴν ὑγείαν μου· καὶ ἐπανῆλθα εἰς τὴν δόξαν καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς βασιλείας μου· ὅλη δὲ ἡ ἀνθρωπίνη ὄψις καὶ ἐμφάνισίς μου ἀποκατεστάθη. Οἱ δὲ ἡγεμόνες (ἄρχοντές) μου καὶ οἱ μεγιστᾶνες (εὐγενεῖς) μου μὲ ἀναζητοῦσαν. Ἀποκαταστάθηκα εἰς τὸν βασιλικόν μου θρόνον, καὶ ἡ βασιλεία μου ἔγινε πάλιν δυνατή, ἀκόμη δὲ περισσότερα δόξα καὶ μεγαλεῖον προσετέθησαν εἰς ἐμέ.

Καὶ τώρα, λοιπόν, ἐγώ, ὁ Ναδουχοδονόσορ, ὑμνολογῶ καὶ ὑπερυψώνω καὶ δοξάζω τὸν βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ, διότι ὅλα τὰ ἔργα αὐτοῦ εἶναι ἀληθινά, αἱ ὁδοί του δίκαιαι καὶ ὀρθαὶ καὶ ἠμπορεῖ νὰ ταπεινώσῃ ὅλου ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πορεύονται μὲ ὑπερηφάνειαν».

Τώρα λοιπὸν ἐγώ, ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὑμνολογῶ, ὑψώνω ὑπέρμετρα καὶ δοξολογῶ τὸν Βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ, διότι ὅλα τὰ ἔργα του εἶναι γνήσια, βέβαια, ἀμετάθετα καὶ στηριγμένα εἰς τὴν ἀλήθειαν, οἱ δὲ δρόμοι του δίκαιοι, εὐθεῖς, ὀρθοί· καὶ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀναστρέφονται μὲ ὑπερηφάνειαν καὶ ὑπεροψίαν ἔχει τὴν δύναμιν νὰ τοὺς ταπεινώσῃ».

Ὁ βασιλεὺς Βαλτάσαρ ἔκαμε μέγα δεῖπνον εἰς χιλίους ἀπὸ τοὺς μεγιστᾶνας αὐτοῦ, ἐνώπιον τῶν ὁποίων παρετέθη ἄφθονος οἶνος.

Ὁ βασιλιᾶς Βαλτάσαρ ἔκαμε μεγάλο βραδινὸν συμπόσιον εἰς χιλίους ἀπὸ τοὺς μεγιστᾶνες του, ἐνώπιον δὲ τῶν χιλίων αὐτῶν παρετέθη ἄφθονον κρασί.

Ἐνῷ δὲ ὁ βασιλεὺς Βαλτάσαρ ἔπινεν οἶνον καὶ ηὐφραίνετο ἀπὸ τὴν γεῦσιν αὐτοῦ, ἦλθεν εἰς εὐθυμίαν καὶ εἶπε νὰ φέρουν ἐκεῖ εἰς τὴν τράπεζαν τὰ χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ σκεύη, τὰ ὁποῖα ὁ πατήρ του ὁ Ναβουχοδονόσορ εἶχε πάρει ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Σολομῶντος καὶ τὰ ἔφερεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα· νὰ τὰ φέρουν εἰς τὴν τράπεζαν, διὰ νὰ πίουν μὲ αὐτὰ ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες του, αἱ παλλακαί του καὶ αἱ γυναῖκες του.

Ἐνῷ δὲ ὁ Βαλτάσαρ ἔπινεν, εὑρισκόμενος ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τοῦ κρασιοῦ διέταξε νὰ φέρουν εἰς τὸ τραπέζι τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀργυρᾶ ἱερὰ σκεύη τὰ ὁποῖα ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ πατέρας «πρόγονός» του, εἶχε συλήσει ἀπὸ τὸν Ναὸν τῶν Ἱεροσολύμων καὶ εἶχε φέρει εἰς τὴν Βαβυλῶνα· διέταξε νὰ τὰ φέρουν εἰς τὸ τραπέζι, διὰ νὰ πιοῦν μὲ αὐτὰ ὁ βασιλιᾶς καὶ οἱ μεγιστᾶνες του καὶ οἱ παλλακίδες του καὶ οἱ σύζυγοί του.

Πράγματι ἔφεραν τὰ ἱερὰ χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ σκεύη, τὰ ὁποῖα ὁ πατὴρ του εἶχε πάρει ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ του ἐν Ἱερουσαλήμ. Μὲ τὰ ἱερὰ αὐτὰ σκεύη ἔπινον ὁ βασιλεύς, οἱ μεγιστᾶνες του, αἱ παλλακαί του καὶ αἱ γυναῖκες του.

Πράγματι· μετεφέρθησαν ἀπὸ τὸ ἱερὸν τῶν Βαβυλωνίων τὰ ἱερὰ αὐτὰ σκεύη, τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀργυρᾶ, τὰ ὁποῖα ὁ Ναβουχοδονόσορ εἶχε συλήσει ἀπὸ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ μεταφέρει εἰς τὴν Βαβυλῶνα· προσήχθησαν τὰ ἱερὰ σκεύη καὶ ἔπιναν μὲ αὐτὰ τὸ κρασί των ὁ βασιλιᾶς καὶ οἱ μεγιστᾶνες του καὶ οἱ παλλακίδες του καὶ οἱ σύζυγοί του.

Ἔπιναν τὸν οἶνον καὶ ὑμνολογοῦσαν τοὺς θεούς των, τοὺς χρυσοῦς καὶ ἀργυροῦς, τοὺς χαλκοῦς καὶ σιδερένιους, τοὺς ξυλίνους καὶ τοὺς λιθίνους.

Ἐπιναν κρασί καὶ ἐπαινοῦσαν, ἐγκωμίαζαν καὶ ὑμνολογοῦσαν τοὺς ἀνυπάρκτους εἰδωλικούς θεούς των, τοὺς χρυσοῦς καὶ ἀργυροῦς καὶ χαλκίνους καὶ σιδερένιους καὶ ξυλίνους καὶ λιθίνους!

Αἴφνης κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην ἐβγῆκαν δάκτυλοι χειρὸς ἀνθρώπου καὶ ἔγραφαν ἀπέναντι τῆς λυχνίας ἐπάνω εἰς τὸ ἀμμοκονίαμα τοῦ τοίχου τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου. Ὁ βασιλεὺς ἔβλεπε τὸν καρπὸν τῆς χειρός, ἡ ὁποία ἔγραφε.

Ἔξαφνα, κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην, ἐβγῆκαν καὶ παρουσιάσθησαν δάκτυλα ἀνθρωπίνου χεριοῦ καὶ ἄρχισαν νὰ γράφουν ἀπέναντι ἀπὸ τὴν λυχνίαν, ἐπάνω εἰς τὸ ἀσβεστοκονίαμα τοῦ τοῖχου τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου. Καὶ ὁ βασιλιᾶς παρατηροῦσε μὲ ἔκπληξιν τὸν καρπὸν τοῦ μυστηριώδους χεριοῦ, ποὺ ἔγραφε μὲ τὰ δάκτυλα.

Τότε ἡ μορφὴ τοῦ βασιλέως ἠλλοιώθη ἀπὸ τὸν φόβον. Αἱ σκέψεις του τὸν συνετάραξαν, αἱ ἀρθρώσεις τῆς μέσης του σὰν νὰ διελύθησαν καὶ τὰ γόνατά του τρέμοντα συνεκρούοντο τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο.

Τότε ἡ μορφὴ τοῦ βασιλιᾶ ἄλλαξε ἀμέσως ἀπὸ τὸν φόβον, καὶ οἱ σκέψεις του τὸν συνετάρασσαν· οἱ ἀρθρώσεις τῆς μέσης του ἐχαλαρώθησαν, ὡσὰν νὰ διελύοντο, καὶ τὰ γόνατά του ἔτρεμαν καὶ ἐκτυποῦσαν τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο.

Ὁ βασιλεὺς ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν νὰ ὁδηγήσουν ἐκεῖ μάγους, Χαλδαίους, ἀστρολόγους καὶ εἶπε πρὸς τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος· «ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀναγνώσῃ αὐτὴν τὴν γραφὴν καὶ θὰ καταστήσῃ εἰς ἐμὲ γνωστὸν τὸ νόημά της, θὰ ἐνδυθῇ βασιλικὴν πορφύραν, τὸ χρυσοῦν περιδέραιον θὰ τεθῇ εἰς τὸν τράχηλόν του καὶ θὰ εἶναι ὁ τρίτος ἄρχων εἰς τὸ βασίλειόν μου».

Ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ φόβου καὶ τῆς ταραχῆς ὁ βασιλιᾶς ἐφώναξε μὲ δυνατὴν φωνὴν νὰ καλέσουν καὶ νὰ φέρουν μάγους, ἱερεῖς - μάγους Χαλδαίους (ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὴν ἀρχαίαν φυλὴν τοῦ Βαβυλωνιακοῦ ἔθνους), ἀστρολόγους, καὶ (ὁ βασιλιᾶς) εἶπεν εἰς τοὺς σοφοὺς τῆς Βαβυλῶνος: «Ὅποιος ἀναγνώσῃ τὴν μυστηριώδη αὐτὴν γραφὴν καὶ ἀποκαλύψῃ εἰς ἐμὲ τὴν ἑρμηνείαν της, θὰ ἐνδυθῇ βασιλικὴν πορφύραν, καὶ τὸ χρυσὸν περιδέραιον θὰ τεθῇ εἰς τὸν τράχηλόν του· θὰ εἶναι δὲ ὁ τρίτος ἄρχων εἰς τὸ βασίλειόν μου».

Εἰσήρχοντο τότε εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ συμποσίου ὅλοι οἱ σοφοὶ τοῦ βασιλέως καὶ δὲν ἠμποροῦσαν οὔτε νὰ ἀναγνώσουν τὴν γραφήν, οὔτε, φυσικά, καὶ τὸ νόημά της νὰ καταστήσουν γνωστὸν εἰς τὸν βασιλέα.

Τότε ὅλοι οἱ σοφοὶ τοῦ βασιλιᾶ εἰσήρχοντο εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ συμποσίου, δὲν ἠμποροῦσαν ὅμως νὰ ἀναγνώσουν τὴν μυστηριώδη γραφήν, ἀλλ’ οὔτε καὶ νὰ φανερώσουν τὴν ἑρμηνείαν της εἰς τὸν βασιλιᾶ.

Ὁ βασιλεὺς Βαλτάσαρ ἐταράχθη πολύ. Ἡ μορφή του ἠλλοιώθη ἀπὸ τὸν φόβον. Ἀλλὰ καὶ οἱ μεγιστᾶνες ἐπίσης συνεκλονίζοντο μαζῆ μου.

Λόγῳ τῆς ἀδυναμίας αὐτῆς τῶν σοφῶν ὁ βασιλιᾶς Βαλτάσαρ ἐταράχθη,πολύ, καὶ ἡ μορφὴ τοῦ προσώπου του ἄλλαξε ἀπὸ τὴν ἀγωνίαν καὶ τὸν φόβον, μαζὶ δὲ μὲ αὐτὸν ἐταράσσοντο καὶ συνεκλονίζοντο καὶ οἱ μεγιστᾶνες του.

Τὴν ὥραν ἐκείνην εἰσῆλθεν ἡ Βασιλομήτωρ εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ συμποσίου καὶ εἶπε· «βασιλεῦ, εἰς τοὺς αἰῶνας νὰ ζήσῃς. Ἂς μὴ σὲ ταράσσουν σκέψεις ζοφεραὶ καὶ ἡ μορφή σου ἂς μὴ ἀλλοιώνεται ἀπὸ τῶν φόβον.

Τότε ἡ βασίλισσα (ἡ μητέρα βασίλισσα), ἡ ὁποία, ἐνῷ εὑρίσκετο εἰς διπλανὸν μὲ τὴν αἴθουσαν τοῦ συμποσίου δωμάτιον, ἄκουσε τὸν θόρυβον καὶ τὶς φωνές, ἐμβῆκε εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ βασιλικοῦ συμποσίου καὶ εἶπε: (Βασιλιᾶ· εἴθε νὰ ζῇς εἰς τὸν αἰῶνα «νὰ εἶσαι ἀθάνατος)! Ἂς μὴ σὲ συγκλονίζουν οἱ σκέψεις σου, καὶ ἡ μορφὴ τοῦ προσώπου σου ἂς μὴ ἀλλάζῃ ἀπὸ τὸν φόβον καὶ τὴν ἀγωνίαν.

Εἰς τὸ βασίλειόν σου ὑπάρχει ἕνας ἀνήρ, εἰς τὸν ὁποῖον κατοικεῖ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ πατρός σου τὰ πράγματα ἀπέδειξαν, ὅτι ὑπῆρχεν εἰς αὐτὸν ἐγρήγορσις καὶ σύνεσις. Διὰ τοῦτο ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ, ὁ πατήρ σου, τὸν διώρισε ἄρχοντα τῶν ἐξορκιστῶν τῶν μάγων, τῶν Χαλδαίων, τῶν ἀστρολόγων.

Ὑπάρχει εἰς τὸ βασίλειόν σου ἄνθρωπος, εἰς τὸν ὁποῖον κατοικεῖ πνεῦμα Θεοῦ· κατὰ τὶς ἡμέρες δὲ τῆς βασιλείας τοῦ πατέρα (προγόνου) σου εὑρέθη νὰ ὑπάρχῃ εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν ἄγρυπνη, ὀξεῖα διάνοια, φωτισμὸς καὶ σύνεσις καὶ σοφία. Τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ, ὁ πατέρας (πρόγονός) σου, τὸν διώρισεν ἄρχοντα τῶν ἐξορκιστῶν (οἱ ὁποῖοι ἰατρεύουν καὶ μαγεύουν μὲ ὡδές), τῶν μάγων, τῶν ἱερέων - μάγων Χαλδαίων (ποὺ ἀνήκουν εἰς τὴν ἀρχαίαν φυλὴν τοῦ Βαβυλωνιακοῦ ἔθνους), τῶν ἀστρολόγων

Διότι εἰς αὐτὸν ὑπῆρχε πλούσιον τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἔχει αὐτὸς φρόνησιν καὶ σύνεσιν, ὥστε νὰ ἑρμηνεύῃ τὰ ἐνύπνια, νὰ ἀναγγέλλῃ καὶ ἀποσαφηνίζῃ ὅσα ἀσαφῆ ἦσαν διὰ τοὺς ἄλλους καὶ νὰ λύῃ δύσκολα προβλήματα. Αὐτὸς εἶναι ὁ Δανιήλ, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς πατέρας σου ὠνόμασε Βαλτάσαρ. Ἂς κληθῇ, λοιπόν, τώρα εἰς τὴν αἴθουσαν, διὰ νὰ σοῦ καταστήσῃ γνωστὸν τὸ νόημα τῆς γραφῆς αὐτῆς».

διότι εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν ὑπάρχει πνεῦμα (Θεοῦ) ἐξαιρετικὸν καὶ πλούσιον. Ἔχει ἐπὶ πλέον φρόνησιν καὶ σύνεσιν καὶ ἱκανότητα, ὥστε νὰ ἑρμηνεύῃ ὄνειρα καὶ νὰ ἀποκαλύπτῃ, νὰ ἐξηγῇ καὶ νὰ ἀποσαφηνίζῃ ὅσα διὰ τοὺς ἄλλους εἶναι σκοτεινά, δυσνόητα καὶ ἀσαφῆ, καὶ νὰ λύῃ δύσκολα προβλήματα. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁ Δανιήλ, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλιᾶς (πρόγονός σου) μετωνόμασε Βαλτάσαρ. Τώρα λοιπὸν ἂς προσκληθῇ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἐδῶ εἰς τὴν αἴθουσαν καὶ θὰ σοῦ φανερώσῃ τὴν ἑρμηνείαν καὶ τὸ νόημα τοῦ μυστηριώδους τούτου φαινομένου, τὸ ὁποῖον σοῦ προξενεῖ ταραχήν».

Τότε πράγματι ὁ Δανιὴλ ὠδηγήθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, εἰς τὸ ὁποῖον καὶ ὁ βασιλεὺς εἶπε· «σὺ εἶσαι ὁ Δανιήλ, ὁ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους αἰχμαλώτους, τοὺς ὁποίους ὁ βασιλεὺς πατέρας μου ἔφερεν ἐδῶ;

Τότε ὁ Δανιὴλ ὡδηγήθη ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλιᾶ· ὁ δὲ βασιλιᾶς ἀπευθυνόμενος πρὸς αὐτὸν τοῦ εἶπε: «Σὺ εἶσαι ὁ Δανιήλ, ἕνας ἀπὸ τοὺς αἰχμαλώτους Ἰουδαίους, τοὺς ὁποίους ἔφερεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα ὁ πατέρας (πρόγονός) μου;

Ἤκουσα διὰ σὲ ὅτι ἔχεις Πνεῦμα Θεοῦ, νῆψις δὲ καὶ σύνεσις καὶ σοφία πλουσία εὑρίσκεται εἰς σὲ.

Ἐπληροφορήθην περὶ σοῦ ὅτι πνεῦμα Θεοῦ ὑπάρχει καὶ κατοικεῖ εἰς σέ, ἄγρυπνη, ὀξεῖα διάνοια, φωτισμὸς καὶ σύνεσις καὶ σοφία ἐξαιρετικὴ καὶ πλουσία εὑρίσκονται εἰς σέ.

Ἐδῶ προσῆλθον πρὸ ὀλίγου ἐνώπιόν μου οἱ σοφοί, οἱ μάγοι, οἱ ἀστρολόγοι διὰ νὰ ἀναγνώσουν αὐτὰ τὰ γράμματα καὶ νὰ καταστήσουν γνωστὸν εἰς ἐμὲ τὸ νόημά των. Ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσαν τίποτε νὰ εἴπουν.

Τώρα παρουσιάσθησαν ἤδη ἐνώπιόν μου οἱ σοφοί, οἱ μάγοι, οἱ ἀστρολόγοι, διὰ νὰ διαβάσουν τὴν μυστηριώδη αὐτὴν γραφὴν καὶ νὰ μοῦ ἀποκαλύψουν καὶ μοῦ ἐρμηνεύσουν τὸ περιεχόμενόν της· ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ μοῦ τὸ ἐρμηνεύσουν.

Ἐγὼ ὅμως ἐπληροφορήθην διὰ σέ, ὅτι ἠμπορεῖς νὰ γνωρίσῃς καὶ νὰ κατανοήσῃς κρίσεις καὶ ἀποφάσεις τοῦ Θεοῦ. Ἐάν, λοιπόν, τώρα ἠμπορέσῃς νὰ ἀναγνώσῃς τὴν γραφὴν αὐτὴν καὶ νὰ καταστήσῃς γνωστὸν εἰς ἐμὲ τὸ νόημά της θὰ ἐνδυθῇς βασιλικὴν πορφύραν, θὰ περιβληθῇς εἰς τὸν τράχηλόν σου χρυσοῦν περιδέραιον καὶ θὰ ἀνακηρυχθῇς τρίτος ἄρχων εἰς τὸ βασίλειόν μου».

Ἐγὼ ὅμως ἐπληροφορήθην διὰ σὲ ὅτι ἠμπορεῖς νὰ ἀποκαλύπτῃς καὶ ἑρμηνεύῃς θεῖες κρίσεις καὶ ἀποφάσεις. Ἐὰν λοιπὸν ἠμπορέσῃς νὰ ἀναγνώσῃς τὴν μυστηριώδη αὐτὴν γραφὴν καὶ νὰ μοῦ γνωρίσῃς τὴν ἑρμηνείαν της, θὰ ἐνδυθῇς τὴν βασιλικὴν πορφύραν, καὶ τὸ χρυσὸν περιδέραιον θὰ τεθῇ εἰς τὸν τράχηλόν σου· θὰ εἶσαι δὲ ὁ τρίτος ἄρχων εἰς τὸ βασίλειόν μου».

Ὁ Δανιὴλ ἀπήντησε τότε καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «τὰ δῶρα σου ἂς μείνουν εἰς σὲ τὰ ἀγαθὰ τοῦ οἴκου σου δῶσε τα εἰς ἄλλον. Ἐγὼ ὅμως θὰ ἀναγνώσω τὴν γραφὴν αὐτὴν εἰς σὲ τὸν βασιλέα καὶ θὰ καταστήσω γνωστὴν εἰς σὲ τὸ νόημά της

Τότε ὁ Δανιὴλ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν ἐνώπιον τοῦ βασιλιᾶ: «Τὰ δῶρα σου κράτησέ τα διὰ τὸν ἑαυτόν σου, καὶ τὰ ἀγαθὰ τοῦ βασιλικοῦ σου οἴκου πρόσφερε καὶ χάρισέ τα εἰς ἄλλον· ἐγὼ δὲ θὰ ἀναγνώσω τὴν μυστηριώδη γραφὴν διὰ σέ, τὸν βασιλιᾶ, καὶ θὰ σοῦ γνωρίσω τὸ νόημα καὶ τὴν ἑρμηνείαν της.

Βασιλεῦ, ὁ Ὕψιστος Θεὸς ἔδωκεν εἰς τὸν πατέρα σου, τὸν Ναβουχοδονόσορα μεγαλεῖον καὶ τιμὴν καὶ δόξαν.

Βασιλιᾶ, ὁ Θεὸς ὁ ὕψιστος ἔδωκεν εἰς τὸν Ναβουχοδονόσορα, τὸν πατέρα (πρόγονόν) σου, τὴν κυριαρχίαν καὶ τὴν βασιλείαν, τὴν μεγαλωσύνην καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὴν δόξαν.

Ἐξ αἰτίας τοῦ μεγαλείου αὐτοῦ, ποὺ τοῦ ἔδωσεν ὁ Θεός, ὅλοι οἱ λαοί, αἱ φυλαὶ καὶ αἱ γλῶσσαι τῆς γῆς τὸν ἔτρεμαν καὶ τὸν ἐφοβοῦντο. Αὐτός, ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἤθελεν, ἐφόνευε καὶ ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ἤθελεν, ἐκτυποῦσε. Αὐτὸς ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἤθελε, ὕψωνε καὶ ἐδόξαζεν, ἐκείνους δὲ τοὺς ὁποίους ἤθελεν ἐταπείνωνε.

Λόγῳ δὲ τῆς μεγαλωσύνης καὶ τῆς κυριαρχίας ποὺ τοῦ ἔδωκεν, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῶν διαφόρων λαῶν, φυλῶν καὶ γλωσσῶν κυριολεκτικῶς τὸν ἔτρεμαν καὶ τὸν ἐφοβοῦντο. Ὅποιους ἤθελεν αὐτὸς τοὺς ἐφόνευε, καὶ ὅποιους ἤθελεν αὐτὸς τοὺς ἐκτυποῦσε, καὶ ὅποιους ἤθελεν αὐτὸς τοὺς προῆγε καὶ τοὺς ὕψωνεν, ὅποιους δὲ αὐτὸς ἤθελε τοὺς ὑπεβίβαζε καὶ τοὺς ἐταπείνωνε.

Ὅταν ὅμως ἡ καρδία του ἐκυριεύθη ἀπὸ ὑψηλοφροσύνην καὶ ἀλαζονείαν καὶ τὸ πνεῦμα του ἐξ αἰτίας τῆς ὑπερηφανείας του ἐσκληρύνθη, ἐκρημνίθη ἀπὸ τὸν θρόνον τὸν βασιλικὸν καὶ ἀφῃρέθη ἀπὸ αὐτὸν ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα.

Ὅταν ὅμως ὑψώθη ἀπὸ ἔπαρσιν καὶ ὑπερηφάνειαν ἡ καρδιά του καὶ τὸ πνεῦμα του ἐσκληρύνθη, ἕνεκα τοῦ μεγάλου ἐγωϊσμοῦ καὶ τῆς ὑπερηφανείας, ἐκρημνίσθη ἀπὸ τὸν βασιλικόν του θρόνον καὶ ἀφηρέθησαν ἀπὸ αὐτὸν ἡ τιμὴ καὶ τὰ μεγαλεῖα.

Ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ δὲ τὴν καρδίαν μετεβλήθη καὶ ἔμεινεν ὅμοιος μὲ τὰ ἄγρια θηρία. Ἐζοῦσε μὲ τοὺς ἀγρίους ὄνους, ἔτρωγεν ἀντὶ ἄρτου χορτάρι ὡσὰν τὰ βόϊδια καὶ τὸ σῶμα του ἐμούσκευεν καὶ ἤλλαξε χρῶμα ἀπὸ τὴν δρόσον τοῦ οὐρανοῦ. Εἰς τὴν κατάστασιν αὐτὴν τῆς φρενοβλαβείας ἔμεινε, μέχρις ὅτου ἀνεγνώρισεν ὅτι ὁ Ὑψιστος Θεὸς εἶναι κύριος τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων καὶ δίδει αὐτὴν εἰς ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον αὐτὸς πρστιμᾷ καὶ θέλει.

Ἐπὶ πλέον ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, ὁ δὲ ψυχικός του κόσμος ἄλλαξε, ἔγινε ὅμοιος μὲ ἐκεῖνον τῶν ἀλόγων καὶ ἀγρίων ζώων· ἐζοῦσε καὶ συνανεστρέφετο μὲ τοὺς ἀγρίους ὄνους, καὶ τὸν ἔτρεφαν μὲ χορτάρι, ὅπως τὸ βόδι, τὸ δὲ σῶμα του, ἐπειδὴ ἦταν ἐκτεθειμένον εἰς τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, ἐμούσκεψε ἀπὸ τὴν δροσιὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἄλλαξε χρῶμα. Ἡ τραγικὴ αὐτὴ κατάστασις τῆς φρενοβλαβείας διήρκεσε μέχρις ὅτου ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐδιδάχθη καὶ ἀνεγνώρισεν ὅτι ὁ ὕψιστος Θεὸς εἶναι ὁ κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς τῆς βασιλείας τῶν ἀνθρώπων, δίδει δὲ αὐτὴν εἰς ὅποιον Ἐκεῖνος εὐαρεστεῖται καὶ εἰς ὅποιον θέλει νὰ τὴν δώσῃ.

Καὶ σύ, λοιπόν, Βαλτάσαρ, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, δὲν ἐταπείνωσες τὴν ψυχήν σου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δὲν τὰ εἶχες πληροφορηθῆ ὅλα αὐτά;

Καὶ σὺ ὅμως, Βαλτάσαρ, ὁ υἱός (ἀπόγονος) ἐκείνου, δὲν ἐταπείνωσες τὴν καρδιά, τὸ φρόνημά σου, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δὲν τὰ ἐπληροφορήθης, δὲν τὰ ἐγνώρισες ὅλα αὐτά; (Ἢ, κατ’ ἄλλους: Παρ’ ὅλον ὅτι τὰ ἐγνώριζες ὅλα αὐτά).

Καὶ ὅμως ἐπέδειξες ἀλαζονείαν καὶ ὑψηλοφροσύνην ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἀπόδειξις, ὅτι ἔφεραν ἐνώπιόν σου τὰ σκεύη τοῦ ναοῦ του· καὶ σὺ καὶ οἱ μεγιστᾶνες σου καὶ αἱ παλλακαί σου καὶ αἱ γυναῖκες σου ἐπίνατε οἶνον μὲ αὐτά. Κατὰ δὲ τὸ διάστημα τῆς εὐωχίας σας ὑμνολογήσατε τοὺς θεοὺς τοὺς ἰδικούς σας, τοὺς χρυσοῦς καὶ ἀργυροῦς, καὶ χαλκίνους καὶ σιδηρένιους καὶ ξυλίνους καὶ λιθίνους, οἱ ὁποῖοι οὔτε βλέπουν, οὔτε ἀκούουν, οὔτε γνωρίζουν τίποτε. Αὐτούς, λοιπόν, σὺ ἐδοξολόγησες, τὸν δὲ Θεόν, εἰς τὰ χέρια τοῦ ὁποίου εὑρίσκεται ἡ ἀναπνοή σου καὶ ὅλαι αἱ πορεῖαι τῆς ζωῆς σου, αὐτὸν δὲν τὸν ἐδόξασες.

Καὶ περιεφρόνησες τὸν Κύριον, διότι ἐφέρθης μὲ ἔπαρσιν καὶ ἀλαζονείαν πρὸς τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ· τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ του τὰ ἔφεραν (κατὰ διαταγήν σου) ἐνώπιόν σου εἰς τὸ συμπόσιον, σὺ δὲ καὶ οἱ μεγιστᾶνες σου καὶ οἱ παλλακίδες σου καὶ οἱ σύζυγοί σου διασκεδάζοντες ἐπίνατε κρασί μέσα εἰς τὰ ἱερὰ αὐτὰ σκεύη· καὶ τοὺς εἰδωλικους θεοὺς τοὺς χρυσοῦς καὶ ἀργυροῦς καὶ χαλκίνους καὶ σιδερένιους καὶ ξυλίνους καὶ λιθίνους, οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ εἶναι νεκροί, δὲν βλέπουν καὶ δὲν ἀκούουν καὶ τίποτε δὲν κατανοοῦν οὔτε ἀντιλαμβάνονται, αὐτοὺς τοὺς ἀνυπάρκτους θεοὺς ἐγκωμίασες καὶ ὑμνολόγησες! Ὅμως τὸν Θεόν, εἰς τὰ παντοδύναμα χέρια τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ ἀναπνοή σου καὶ ὅλη ἡ ζωή σου, Αὐτὸν δὲν τὸν ἀνεγνώρισες καὶ δὲν τὸν ἐδοξολόγησες!

Διὰ τοῦτο ἐκ μέρους αὐτοῦ, ἀπεστάλη ὁ καρπὸς τῆς χειρὸς καὶ ἔγραψε τὴν γραφὴν αὐτὴν ἐπάνω εἰς τὸν τοῖχον.

Διὰ τοῦτο ἀπεστάλη ἐκ μέρους του καρπὸς χεριοῦ, ὁ ὁποῖος ἔγραψεν ἐπάνω εἰς τὸν τοῖχον τὴν μυστηριώδη αὐτὴν γραφήν.

Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποτυπωμένη ἐπάνω εἰς τὸν τοῖχον γραφὴ λέγει· «μανή, θεκέλ, φάρες».

Ἡ γραφὴ λοιπόν, ποὺ ἐχαράχθη εἰς τὸν τοῖχον, λέγει: «μανή, θεκέλ, φάρες».

Ἄκουσε, λοιπόν, καὶ τὴν ἑρμηνείαν τῆς γραφῆς αὐτῆς· μανή, σημαίνει: Ὁ Θεὸς ἐμέτρησε τὴν βασιλείαν σου καὶ τὴν συνεπλήρωσε.

Ἰδοὺ καὶ ἡ ἑρμηνεία τῆς μυστηριώδους αὐτῆς γραφῆς: «Μανὴ» σημαίνει: Ὁ Θεὸς ἐμέτρησε τὴν βασιλείαν σου, τὴν συνεπλήρωσε καὶ τὴν ἐτελείωσε.

Θεκὲλ σημαίνει: Ἐτέθη ἐπάνω εἰς τὸν ζυγόν, ἐζυγίσθη καὶ εὑρέθη λιποβαρής.

«Θεκὲλ» σημαίνει: Ἐζυγίσθη (ἡ βασιλεία σου) ἐπάνω εἰς τὴν ζυγαριὰ τῆς θείας δικαιοσύνης καὶ εὑρέθη ἐλαφρά, ἐλλιπὴς κατὰ τὸ βάρος (ἑπομένως δὲν θὰ ἔχῃ πλέον συνέχειαν).

Φάρες σημαίνει: Ἔχει διαιρεθῇ πλέον ἡ βασιλεία σου καὶ ἐδόθη εἰς τοὺς Μήδους καὶ εἰς τοὺς Πέρσας.

«Φάρες» σημαίνει: Ἡ βασιλεία σου ἔχει διαιρεθῇ καὶ διαμοιρασθῆ, ἐδόθη δὲ εἰς τοὺς Μήδους καὶ τοὺς Πέρσας».

Ἀμέσως ὁ Βαλτάσαρ διέταξε καὶ ἐνέδυσαν τὸν Δανιὴλ τὴν βασιλικὴν πορφύραν, ἔθεσαν περὶ τὸν τράχηλόν του τὸ χρυσοῦν περιδέραιον καὶ διὰ κήρυκος ἀνήγγειλεν ὅτι ὁ Δανιὴλ εἶναι ὁ τρίτος ἄρχων εἰς τὸ βασίλειόν του.

Ἀμέσως, κατόπιν διαταγῆς τοῦ βασιλιᾶ Βαλτάσαρ, ἐφόρεσαν εἰς τὸν Δανιὴλ πορφύραν βασιλικὴν καὶ ἔθεσαν εἰς τὸν τράχηλόν του χρυσὸν περιδέραιον καὶ ἀνήγγειλεν ὁ Βαλτάσαρ περὶ τοῦ Δανιήλ, διὰ τῆς φωνῆς τοῦ κήρυκος, ὅτι ὁ Δανιὴλ εἶναι ὁ τρίτος ἄρχων εἰς τὸ βασίλειόν του.

Κατὰ τὴν ἰδίαν ὅμως ἐκείνην νύκτα ἐφονεύθη ὁ Βαλτάσαρ, ὁ βασιλεὺς τῶν Χαλδαίων.

Ἀλλὰ κατὰ τὴν ἰδίαν ἐκείνην νύκτα (ἐξεπληρώθη καὶ ἡ προφητεία, διότι) ἐφονεύθη ὁ Βαλτάσαρ, ὁ βασιλιᾶς τῶν Χαλδαίων.

Τὴν δὲ βασιλείαν του παρέλαβε Δαρεῖος ὁ Μῆδος, ὅταν ἦτο ἡλικίας ἑξήκοντα δύο ἐτῶν.

Παρέλαβε δὲ τὴν βασιλείαν του ὁ Δαρεῖος ὁ Μῆδος εἰς ἡλικίαν ἑξῆντα δύο ἐτῶν.

Ἐφάνη ἀρεστὸν εἰς τὸν Δαρεῖον νὰ ἐγκαταστήσῃ, ὅπως καὶ ἐγκατέστησε, εἰς τὸ βασίλειόν του ἑκατὸν εἴκοσι σατράπας, διὰ νὰ εἶναι αὐτοὶ ἄρχοντες εἰς ὅλην τὴν αὐτοκρατορίαν του.

Ἐφάνη ἀρεστὸν εἰς τὸν Δαρεῖον νὰ ἐγκαταστήσῃ, καὶ ἐγκατέστησε πράγματι, εἰς τὸ νέον Μηδοπερσικὸν βασίλειόν του ἑκατὸν εἴκοσι σατράπας (ἀνωτάτους πολιτικοὺς ἄρχοντας τῶν ἐπαρχιῶν), διὰ νὰ ἄρχουν εἰς τὰ διάφορα τμήματα ὁλοκλήρου τοῦ ἐκτεταμένου βασιλείου του.

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἐτοποθέτησε τρεῖς ἀνωτάτους διοικητάς. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦτο ὁ Δανιήλ. Οἱ ἑκατὸν εἴκοσι σατράπαι ἦσαν ὑποχρεωμένοι νὰ λογοδοτοῦν εἰς τοὺς τρεῖς αὐτούς, διὰ νὰ μὴ ἐνοχλῆται ὁ βασιλεύς.

Ὑπεράνω αὐτῶν διώρισε τρεῖς ἀνωτάτους διοικητὰς ὡς ἐπόπτας, ἐκ τῶν ὁποίων ἕνας ἦταν ὁ Δανιήλ. Εἰς τοὺς τρεῖς αὐτοὺς ἐπόπτας - προέδρους ἔπρεπε νὰ ἀναφέρωνται καὶ νὰ λογοδοτοῦν οἱ σατράπαι, διὰ νὰ μὴ ἐνοχλῆται ὁ βασιλιᾶς.

Ὁ Δανιὴλ ὑπερεῖχεν ἀπὸ ὅλους, διότι εἶχε πλούσιον πνεῦμα Θεοῦ. Ὁ δὲ βασιλεὺς διώρισεν αὐτὸν γενικὸν ἀρχηγὸν ὅλου τοῦ βασιλείου του.

Ἦταν δὲ ὁ Δανιὴλ ἀνώτερος ὅλων τῶν σατραπῶν καὶ τῶν ἐποπτῶν - προέδρων, διότι ὑπῆρχεν εἰς αὐτὸν πνεῦμα (Θεοῦ) ἐξαιρετικὸν καὶ πλούσιον, εἶχεν ἄφθονον τὴν παρὰ Θεοῦ χάριν ἕνεκα δὲ τούτου ὁ βασιλιᾶς τὸν διώρισε γενικὸν ἀρχηγὸν ὁλοκλήρου τοῦ βασιλείου του (βεζύρην).

Οἱ δύο ἀνώτατοι διοικηταὶ καὶ οἱ ἑκατὸν εἴκοσι σατράπαι ἐζητοῦσαν, διὰ λόγους φθόνου, νὰ εὔρουν κάποιαν κατηγορίαν ἐναντίον τοῦ Δανιήλ. Δὲν ἠμποροῦσαν ὅμως νὰ εὔρουν καμμίαν αἰτίαν καὶ κανένα παράπτωμα καὶ κανένα σφάλμα εἰς αὐτόν, διότι ἦτο πιστὸς εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἰς τὰ καθήκοντά του.

Ἐξ ἀφορμῆς τῆς προτιμήσεως καὶ τῆς μεγάλης αὐτῆς τιμῆς πρὸς τὸν Δανιήλ, οἱ δύο ἀνώτατοι διοικηταί (ἐπόπται - πρόεδροι) καὶ οἱ σατράπαι τὸν ἐφθόνησαν καὶ διὰ τοῦτο ἐζητοῦσαν νὰ εὕρουν ἀφορμὴν διαβολῆς καὶ κατηγορίας ἐναντίον του. Ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ εὕρουν καμμίαν ἀφορμὴν κατηγορίας ἐναντίον του, οὔτε κάποιαν ἀμέλειαν καθήκοντος, οὔτε καμμίαν περίπτωσιν κακοδιοικήσεως, διότι ἦταν ἀκριβῆς εἰς τὸ ἔργον του καὶ πιστὸς εἰς τὸν βασιλιᾶ.

Εἶπαν, λοιπόν, τότε οἱ δύο ἀνώτατοι διοικηταί· «δὲν θὰ κατορθώσωμεν νὰ εὕρωμεν ἐναντίον τοῦ Δανιὴλ αἰτίαν κατηγορίας, εἰμὴ μόνον κάτι, ποὺ νὰ σχετίζεται μὲ τοὺς νόμους τοῦ Θεοῦ του».

Οἱ δύο ἀνώτατοι διοικηταί (ἐπόπται - πρόεδροι) ἐσκέφθησαν λοιπὸν καὶ εἶπαν: «Δὲν θὰ εὕρωμεν πρόφασιν κατηγορίας κατὰ τὸν Δανιήλ, παρὰ μόνον εἰς κάτι τὸ ὁποῖον ἔχει σχέσιν μὲ τὴν τήρησιν τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ του».

Τότε οἱ δύο ἀνώτατοι διοικηταὶ καὶ οἱ σατράπαι παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ εἶπαν· «Δαρεῖε βασιλεῦ, νὰ ζήσῃς εἰς τοὺς αἰῶνας.

Τότε οἱ δύο ἀνώτατοι διοικηταί (ἐπόπται - πρόεδροι) καὶ οἱ σατράπαι (ἀνώτατοι πολιτικοὶ ἄρχοντες τῶν ἐπαρχιῶν) παρουσιάσθησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ τοῦ εἶπαν: «Δαρεῖε βασιλιᾶ, εἴθε νὰ ζῇς εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων (νὰ μείνῃς ἀθάνατος)!

Συνεφώνησαν ὅλοι οἱ στρατηγοὶ καὶ οἱ σατράπαι καὶ οἱ ὕπατοι καὶ οἱ τοπάρχαι τῆς βασιλείας σου, νὰ ἐκδοθῇ καὶ νὰ τεθῇ ἐν ἰσχύϊ βασιλικὴ διαταγή, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποίαν ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ζητήσῃ κάτι ἀπὸ οἰονδήποτε ἄλλον, ἀπὸ Θεοῦ μέχρις ἀνθρώπων, ἐπὶ τριάκοντα ἡμέρας, ἐκτὸς ἀπὸ σένα, βασιλεῦ, νὰ ρίπτεται εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων.

Συνεφώνησαν ὅλοι οἱ εὑρισκόμενοι εἰς τὸ βασίλειόν σου στρατηγοὶ καὶ σατράπαι, οἱ ὕπατοι καὶ οἱ τοπάρχαι (κυβερνῆται περιοχῶν) ὅπως ἐκδοθῇ διαταγὴ βασιλική, διὰ τῆς ὁποίας θὰ τίθεται εἰς ἰσχὺν ἡ ἑξῆς ἀπαγόρευσις: Ὅποιος μέσα εἰς τὶς προσεχεῖς τριάντα ἡμέρες ζητήσῃ κάποιο αἴτημα ἀπὸ οἰονδήποτε ἄλλον, θεὸν ἢ ἄνθρωπον, ἐκτὸς ἀπὸ σέ, βασιλιᾶ, νὰ ρίπτεται εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων.

Τώρα, λοιπόν, βασιλεῦ, ὑπόγραψε αὐτὴν τὴν διαταγήν, δῶσε την νὰ κοινοποιηθῇ, ὥστε νὰ μὴ ἔχῃ κανεὶς τὸ δικαίωμα νὰ τροποποίησῃ, πολὺ δὲ περισσότερον νὰ ἀκυρώσῃ τὴν βασιλικὴν ἀπόφασιν τοῦ βασιλέως Μήδων καὶ Περσῶν».

Τώρα λοιπόν, βασιλιᾶ, θέσε ἀμέσως εἰς ἰσχὺν τὴν ἀπαγόρευσιν, ὑπόγραφε δὲ καὶ κοινοποίησε τὸ σχετικὸν διάταγμα, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δννατὸν νὰ τροποποιηθῇ καὶ ἀκυρωθῇ, ὅπως ἁρμόζει εἰς τοὺς νόμους τῶν Περσῶν καὶ Μήδων, τῶν ὁποίων οἱ νόμοι δὲν ἀνακαλοῦνται οὔτε ἀκυρώνονται».

Τότε ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος, καλῇ τῇ πίστει, διέταξε νὰ δημοσιευθῇ τὸ βασιλικὸν αὐτὸ διάταγμα.

Τότε ὁ βασιλιᾶς Δαρεῖος, ὁ ὁποῖος ἁγνοοῦσε τὴν συνωμοσίαν τῶν φθονερῶν ἀρχόντων κατὰ τοῦ Δανιήλ, ὑπέγραψε τὸ διάταγμα καὶ διέταξε νὰ δημοσιευθῇ.

Ὁ Δανιήλ, ὅταν ἐπληροφορήθη ὅτι ἐδημοσιεύθη τὸ βασιλικὸν αὐτὸ διάταγμα, εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον του. Τὰ παράθυρα τοῦ ὑπερῴου του ἦσαν ἀνοικτὰ ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Τρεῖς δὲ φορὰς τὴν ἡμέραν ἔκαμπτε τὰ γόνατα, προσηύχετο καὶ ἐδοξολογοῦσε τὸν Θεόν, ὅπως ἔκαμνε καὶ κατὰ τὸν προηγούμενον χρόνον.

Ὅταν ὁ Δανιὴλ ἐπληροφορήθη ὅτι τὸ διάταγμα συνετάγη καὶ ἐξεδόθη, ἀπεσύρθη εἰς τὸ σπίτι του. Τὰ δὲ παράθυρα εἰς τὸ ὑπερῷον (ἀνώγειον, ἐπάνω διαμέρισμα) τοῦ σπιτιοῦ του ἦσαν ἀνοικτὰ ἀπέναντι (πρὸς τὴν κατεύθυνσιν) τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἐκεῖ δὲ τρεῖς φορὲς τὴν ἡμέραν ἐγονάτιζε καὶ προσηύχετο καὶ ἀνέπεμπεν ὕμνους καὶ δοξολογίες εἰς τὸν Θεόν του, ὅπως ἔκαμνε πάντοτε καὶ κατὰ τὸ παρελθόν.

Τότε οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι παρηκολούθησαν τὸν Δανιὴλ καὶ τὸν εὐρῆκαν νὰ προσεύχεται καὶ νά, παρακαλῇ τὸν Θεόν.

Τότε οἱ κακόβουλοι, καὶ φθονεροὶ ἐκεῖνοι ἄνδρες (κατόπιν συμφωνίας) παρακολούθησαν τὶς κινήσεις τοῦ Δανιὴλ καὶ τὸν εὐρῆκαν νὰ προσεύχεται καὶ νὰ ἱκετεύῃ τὸν Θεόν του.

Παρουσιάσθησαν εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν· «βασιλεῦ, σὺ δὲν ὑπέγραψες καὶ ἐδημοσίευσες διαταγὴν νὰ ρίπτεται εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων κάθε ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θὰ ἐζητοῦσε κάτι ἀπὸ οἰονδήποτε ἄλλον, ἀπὸ Θεοῦ μέχρις ἀνθρώπου, ἐπὶ τριάκοντα ἡμέρας, εἰμὴ μὸνον ἀπὸ σέ, βασιλεῦ;» Ὁ βασιλεὺς ἀπήντησεν· «ὀρθὸς εἶναι ὁ λόγος αὐτὸς καὶ ἡ διαταγὴ τοῦ βασιλέως τῶν Μήδων καὶ τῶν Περσῶν, καθ’ ὃ ἀλάθητος, δὲν πρόκειται νὰ ἀκυρωθῇ.

Ἅρπαξαν τότε τὴν εὐκαιρίαν καί, ἀφοῦ παρουσιάσθησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ, τοῦ εἶπαν: «Βασιλιᾶ, σὺ δὲν ἐξέδωσες καὶ ἐδημοσίευσες διάταγμα, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖον κάθε ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος εἰς τὶς προσεχεῖς τριάντα ἡμέρες θὰ ζητήσῃ κάποιο αἴτημα ἀπὸ ὁποιονδήποτε θέον ἢ ἄνθρωπον, ἐκτὸς ἀπὸ σέ, θὰ ριφθῇ εἰς τὸν λάκκον τῶν λιονταριῶν;» Ὁ βασιλιᾶς ἀπάντησε: «Ἀληθινὸς εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος καὶ τὸ διάταγμα ἰσχύει, ἡ δὲ διαταγὴ τοῦ βασιλιᾶ τῶν Μήδων καὶ Περσῶν δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀνακληθῇ ἢ νὰ ἀκυρωθῇ».

Τότε οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως· «ὁ Δανιήλ, ἕνας ἀπὸ τοὺς αἰχμαλώτους Ἰουδαίους, δὲν ὑπετάχθη εἰς τὴν διαταγήν σου καὶ τρεῖς φορὲς ἑκάστην ἡμέραν προσεύχεται πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ὑποβάλλει εἰς αὐτὸν τὰ αἰτήματά του».

Τότε οἱ κακόβουλοι ἐκεῖνοι ἄνδρες ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπαν ἐνώπιον τοῦ βασιλιᾶ: «Ὁ Δανιήλ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους αἰχμαλώτους, σὲ περιεφρόνησε καὶ δὲν ὑπετάγη εἰς τὴν διαταγήν σου· αὐτὸς τρεῖς φορὲς τὴν ἡμέραν προσεύχεται εἰς τὸν Θεόν του, ἀναφέρει δὲ καὶ ζητεῖ ἀπὸ αὐτὸν τὰ αἰτήματά του».

Τότε ὁ βασιλεύς, ὅταν ἤκουσεν αὐτὸν τὸν λόγον, ἐλυπήθη παρὰ πολὺ διὰ τοῦτο καὶ κατέβαλεν ἀγῶνας, διὰ νὰ σώσῃ τὸν Δανιὴλ ἀπὸ τὴν καταδίκην. Μέχρι δὲ τῆς ἑσπέρας ἠγωνίζετο νὰ τὸν γλυτώσῃ.

Ὅταν ὁ βασιλιᾶς ἄκουσε τὰ λόγια αὐτά, ἐλυπήθη πολὺ καὶ κατέβαλε προσπάθειες νὰ γλυτώσῃ τὸν Δανιήλ· ἐπειδὴ δὲ ἐγνώριζε τὴν ἀθῳότητά του, μέχρι τὸ βράδυ ἐμοχθοῦσε καὶ ἐβασάνιζε τὴν σκέψιν του, διὰ νὰ εὕρῃ τρόπον νὰ τὸν γλυτώσῃ ἀπὸ τὴν καταδίκην.

Τότε οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι εἶπαν εἰς τὸν βασιλέα· «ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου, βασιλεῦ, ὅτι σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τῶν Μήδων καὶ τῶν Περσῶν, κανένα διάταγμα, καμμία ἀπαγόρευσις ἐκδιδομένη ὑπὸ τοῦ βασιλέως δὲν τροποποιεῖται καὶ πολὺ περισσότερον δὲν ἀκυρώνεται».

Ἀλλ’ οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι συνέχιζαν νὰ πιέζουν τὸν βασιλιᾶ καὶ διὰ τοῦτο τοῦ εἶπαν: «Μὴ λησμονῇς, ἀλλ’ ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου, βασιλιᾶ, ὅτι σύμφωνα μὲ τὸν νόμον καὶ τὸ ἔθιμον τῶν Μήδων καὶ τῶν Περσῶν κανένα διάταγμα ἢ θέσπισμα, τὸ ὁποῖον ὁρίζεται ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ, δὲν δύναται νὰ τροποποιηθῇ, νὰ μεταβληθῇ ἢ νὰ ἀκυρωθῇ»!

Τότε ὁ βασιλεὺς διέταξε καὶ ἔφεραν τὸν Δανιὴλ καὶ τὸν ἔρριψαν εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων. Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Δανιήλ· «ὁ Θεός σου, τὸν ὁποῖον σὺ λατρεύεις πάντοτε, αὐτὸς θὰ σὲ γλυτώσῃ ἀπὸ τὸν κίνδυνον».

Τότε ὁ βασιλιᾶς, μὴ μπορῶντας νὰ ἀντιλέξῃ εἰς τοὺς σατράπας, διέταξε καὶ ἔφεραν τὸν Δανιὴλ καὶ τὸν ἔρριψαν εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων. Καὶ ὁ βασιλιᾶς εἶπεν εἰς τὸν Δανιήλ: «Ἐπειδὴ ἐγώ, ἂν καὶ ἤθελα, δὲν κατώρθωσα νὰ σὲ σώσω, ὁ Θεός σου, τὸν ὁποῖον σὺ λατρεύεις συνεχῶς μὲ πιστότητα, Αὐτὸς θὰ σὲ λυτρώσῃ».

Ἔφεραν ἕνα λίθον καὶ τὸν ἔθεσαν εἰς τὸ ἄνοιγμα τοῦ λάκκου, ὁ δὲ βασιλεὺς ἐσφράγισεν αὐτὸν μὲ τὸ δακτυλίδι του καὶ μὲ τὰ δακτυλίδια τῶν μεγιστάνων του, ὥστε νὰ μὴ γίνῃ καμμία τροποποίησις εὐνοοῦσα τὸν Δανιήλ.

Ἔφεραν κατόπιν λίθον καὶ ἔφραξαν τὸ στόμιον τοῦ λάκκου, ὁ δὲ βασιλιᾶς τὸν ἐσφράγισε μὲ τὸ δακτυλίδι του, ποὺ ἐχρησιμοποιεῖτο καὶ ὡς σφραγῖδα, καὶ μὲ τὰ δακτυλίδια τῶν μεγιστάνων του, διὰ νὰ μὴ τροποποιηθῇ κάτι ποὺ εἶχε σχέσιν μὲ τὴν καταδίκην τοῦ Δανιήλ.

Ὁ βασιλεὺς καταλυπημένος ἐπανῆλθεν εἰς τὸ ἀνάκτορόν του καὶ ἔπεσε πρὸς ὕπνον χωρὶς βραδυνὸν φαγητόν. Ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ μὴ τοῦ φέρουν καθόλου φαγητά. Ὁ ὕπνος του ὅμως ἔφυγεν ἀπὸ τὰ βλέφαρά του. Ὁ Θεὸς ὅμως ἔκλεισε τὰ στόματα τῶν λεόντων καὶ δὲν παρηνόχλησαν καθόλου τὸν Δανιήλ.

Ὁ δὲ βασιλιᾶς ἐπέστρεψεν εἰς τὸ ἀνάκτορόν του καὶ ὑπὸ τὸ βάρος τῆς πολλῆς λύπης καὶ τοῦ ἐλέγχου τῆς συνειδήσεώς του ἔπεσε νὰ κοιμηθῇ χωρὶς νὰ δειπνήσῃ· δὲν ἐδέχθη νὰ τοῦ φέρουν φαγητόν. Ἐπλάγιασε, ἀλλ’ ὁ ὕπνος τὸν ἐγκατέλειψεν! Ἐν τῷ μεταξὺ ὅμως ὁ Θεὸς ἔκλεισε τὰ στόματα τῶν λιονταριῶν, καὶ αὐτὰ δὲν παρηνώχλησαν καθόλου τὸν Δανιήλ.

Ὅταν ἦλθεν ἡ πρωΐα καὶ τὸ φῶς ἡπλώθη, ἠγέρθη ὁ βασιλεὺς καὶ βιαστικὸς ἔτρεξεν εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων.

Μὲ τὸ πρῶτον φῶς τῆς χαραυγῆς ὁ βασιλιᾶς ἐσηκώθη καὶ ἔτρεξε γρήγορα εἰς τὸν λάκκον τῶν λιονταριῶν.

Καθὼς δὲ ἐπλησίαζεν εἰς τὸν λάκκον ἐφώναξε μὲ φωνὴν ἰσχυράν· «Δανιήλ, δοῦλε τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ Θεὸς τὸν ὁποῖον σὺ πάντοτε λατρεύεις ἠμπόρεσε νὰ σὲ σώσῃ ἀπὸ τὸ στόμα τῶν λεόντων;»

Μόλις ἐπλησίασεν εἰς τὸν λάκκον, ἐφώναξε μὲ φωνὴν ἰσχυράν, γεμάτην ἀγωνίαν: «Δανιήλ, δοῦλε τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ! Ὁ Θεός σου, τὸν ὁποῖον σὺ λατρεύεις ἀδιακόπως μὲ πιστότητα, μήπως ἠμπόρεσε νὰ σὲ σώσῃ ἀπὸ τὸ στόμα τῶν λιονταριῶν;»

Ὁ Δανιὴλ ἀπήντησεν εἰς τὸν βασιλέα· «βασιλεῦ, εἰς τοὺς αἰῶνας νὰ ζήσῃς.

Ὁ δὲ Δανιὴλ ἀπεκρίθη εἰς τὸν βασιλιᾶ: «Βασιλιᾶ, εἴθε νὰ ζῇς εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων (νὰ μείνῃς ἀθάνατος)!

Ὁ Θεός μου ἔστειλε τὸν ἄγγελόν του καὶ ἔκλεισε τὰ στόματα τῶν λεόντων. Καὶ ἔτσι κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν μὲ ἔβλαψε, διότι ἐγὼ τὸ ὀρθὸν καὶ εὐθὲς ἔπραξα ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ μου. Ἀλλὰ καὶ ἀπέναντί σου, βασιλεῦ, δὲν διέπραξα κανένα σφάλμα».

Ὁ Θεός μου ἀπέστειλε τὸν ἄγγελόν του καὶ ἔφραξε τὰ στόματα τῶν λιονταριῶν, καὶ καθόλου δὲν μὲ ἔβλαψαν, διότι ἀπέναντί Του εἶμαι εἰλικρινής, ἄμεμπτος καὶ ἀκατηγόρητος. Ἀλλὰ καὶ ἀπέναντί σου, βασιλιᾶ, οὐδέποτε διέπραξα κάποιο παράπτωμα».

Ὁ βασιλεὺς ἐδοκίμασε μεγάλην χαρὰν καὶ διέταξε νὰ βγάλουν ἀμέσως τὸν Δανιὴλ ἀπὸ τὸν λάκκον. Πράγματι τὸν ἀνέσυραν ἀπὸ τὸν λάκκον καὶ τὸν εὑρῆκαν ἀκέραιον καὶ ἀβλαβῆ, διότι εἶχε μεγάλην πίστιν πρὸς τὸν Θεόν.

Τότε ὁ βασιλιᾶς ἐγέμισεν ἀπὸ πολλὴν χαρὰν διὰ τὸ εὐχάριστον τοῦτο γεγονὸς καὶ διέταξε νὰ βγάλουν ἀπὸ τὸν λάκκον τὸν Δανιήλ. Καὶ ὁ Δανιὴλ ἀνεσύρη ἀπὸ τὸν λάκκον ἀκέραιος, ἀφοῦ δὲν εἶχε πάθει καμμίαν βλάβην, διότι εἶχε πιστεύσει καὶ ἐμπιστεύθη πλήρως τὸν ἑαυτόν του εἰς τὸν Θεόν του.

Ὁ βασιλεὺς διέταξε τότε καὶ ἔφεραν τοὺς ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συκοφαντήσει τὸν Δανιήλ, καὶ τοὺς ἔρριψαν εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων, αὐτοὺς καὶ τὰ παιδιά των καὶ τὰς γυναῖκας των. Πρὶν δὲ καλὰ καλὰ φθάσουν αὐτοὶ εἰς τὸν πυθμένα τοῦ λάκκου, οἱ λέοντες τοὺς ἥρπασαν καὶ συνέτριψαν ὅλα τὰ κόκκαλά των.

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς διέταξε καὶ ἔφεραν τοὺς ἄνδρες οἱ ὁποῖοι κατηγόρησαν τὸν Δανιήλ, καὶ τοὺς ἔρριψαν εἰς τὸν λάκκον τῶν λιονταριῶν· ἔρριψαν δὲ μαζί των καὶ τοὺς υἱούς των καὶ τὶς συζύγους των. Πρὶν δὲ ἀκόμη φθάσουν εἰς τὸν πυθμένα τοῦ λάκκου, τὰ λιοντάρια ὥρμησαν ἐπάνω των, τοὺς ἅρπαξαν καὶ τοὺς ἔσπασαν, τοὺς ἐλιάνισαν τὰ κόκκαλα!

Τότε ὁ Δαρεῖος ὁ βασιλεὺς ἐκοινοποίησεν ἔγγραφον ἐγκύκλιον πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῶν λαῶν, φυλῶν καὶ γλωσσῶν, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν τῆς αὐτοκρατορίας του καὶ εἶπεν· «εὔχομαι νὰ ἔχετε πάντοτε πλουσίαν καὶ ἀδιατάρακτον τὴν εἰρήνην.

Τότε ὁ βασιλιᾶς Δαρεῖος συνέταξε καὶ ἐκοινοποίησεν ἐγκύκλιον διαταγὴν πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῶν λαῶν, τῶν φυλῶν καὶ τῶν γλωσσῶν ποὺ κατοικοῦσαν εἰς ὅλην τὴν ἔκτασιν τῆς αὐτοκρατορίας του. Ἔγραψε δὲ τὰ ἑξῆς: «Εἴθε νὰ πληθύνῃ καὶ νὰ πλεονάζῃ εἰς σᾶς σταθερὰ καὶ βαθεῖα εἰρήνη·

Ἐβγῆκεν ἐκ μέρους μου τοῦτο τὸ διάταγμα πρὸς ὅλας τὰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας τοῦ βασιλείου μου· Οἱ ὑπήκοοί μου νὰ τρέμουν καὶ νὰ φοβοῦνται τὸν Θεὸν τοῦ Δανιήλ, διότι αὐτὸς εἶναι ὁ ζῶν Θεός, ὁ αἰώνιος, ὁ μένων εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἡ βασιλεία αὐτοῦ οὐδέποτε θὰ καταστραφῇ καὶ ἡ κυριαρχία του θὰ εἶναι χωρὶς τέρμα.

Ἐξεδόθη ἐκ μέρους μου τὸ βασιλικὸν τοῦτο διάταγμα, τὸ ὁποῖον ἀπευθύνεται πρὸς ὅλες τὶς ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες τοῦ βασιλείου μου: Ὅλοι οἱ ὑπήκοοί μου νὰ τρέμουν, νὰ φοβοῦνται καὶ νὰ σέβωνται βαθύτατα τὸν Θεὸν τοῦ Δανιήλ, διότι αὐτὸς εἶναι Θεὸς ζωντανός, ἀληθινὸς καὶ πραγματικός, ὁ ὁποῖος μένει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἡ βασιλεία του οὐδέποτε θὰ καταστροφῇ, ἡ δὲ κυριαρχία καὶ αὐτοκρατορία του ποτὲ δὲν θὰ τελειώσῃ, ὅπως τελειώνει ἡ βασιλεία τῶν ἐπιγείων βασιλέων.

Ἀναλαμβάνει ὑπὸ τὴν προστασίαν του κάθε πιστὸν καὶ τὸν σώζει ἀπὸ οἰονδήποτε κίνδυνον, κάμνει σημεῖα καὶ τέρατα εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς τὴν γῆν. Εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὸν Δανιὴλ ἀπὸ τὸ στόμα τῶν λεόντων».

Βοηθεῖ, προστατεύει, πιάνει ἀπὸ τὸ χέρι αὐτοὺς ποὺ κινδυνεύουν, ἐλευθερώνει καὶ σώζει, ἐργάζεται δὲ θαύματα μεγάλα καὶ ὑπερφυσικὰ καὶ ἔργα καταπληκτικά, ποὺ προκαλοῦν τρόμον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς τὴν γῆν. Ὁ Θεὸς αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὸν Δανιὴλ ἀπὸ τὴν δύναμιν, τὰ δόντια καὶ τὰ νύχια τῶν λιονταριῶν».

Ὁ δὲ Δανιὴλ εὐδοκιμοῦσε καὶ προήγετο εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Δαρείου καὶ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Κύρου, βασιλέως τῶν Περσῶν.

Τοιουτοτρόπως ὁ Δανιὴλ εὐδοκιμοῦσε, εὐτυχοῦσε καὶ ἐδοξάζετο καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου τοῦ Μήδου, καθὼς καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς βασιλείας τοῦ Κύρου, τοῦ βασιλιᾶ τῶν Περσῶν.

Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Βαλτάσαρ, βασιλέως τῶν Χολδαίων, ὁ Δανιὴλ εἶδεν ἐνύπνιον, θεῖα ὁράματα εἰς τὴν διάνοιάν του, καθὼς ἐκοιμᾶτο ἐπάνω εἰς τὴν κλίνην του. Αὐτὸ δὲ τὸ ἐνύπιόν του τὸ ἔγραψεν:

Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλιᾶ τῶν Χαλδαίων Βαλτάσαρ, ὁ Δανιὴλ εἶδεν ὄνειρον καὶ θεῖες ὁράσεις μὲ τὶς διανοητικές του δυνάμεις, ἐνῷ ἐκοιμᾶτο εἰς τὸ κρεββάτι του· καὶ τὸ ὄνειρόν του αὐτὸ τὸ κατέγραψεν ὡς ἀκολούθως:

«Ἐγώ, ὁ Δανιήλ, εἶδον κατὰ τὴν νύκτα ἕνα ὅραμα· καὶ ἰδοὺ τέσσαρες ἄνεμοι ἀπὸ τὸν οὐρανὸν προσέβαλαν καὶ ἀνετάραξαν τὴν θάλασσαν τὴν μεγάλην, τὴν Μεσόγειον.

«Ἐγώ, ὁ Δανιήλ, συνεπαρμένος ἀπὸ τὴν θεωρίαν τοῦ νυκτερινοῦ μου ὁράματος ἔβλεπα, καὶ ἰδού! Ἔξαφνα οἱ τέσσερις ἄνεμοι τοῦ οὐρανοῦ προσέβαλαν καὶ ἀνετάραξαν τὴν μεγάλην θάλασσαν, τὴν Μεσόγειον.

Τέσσαρα δὲ μεγάλα θηρία, διαφορετικὰ τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο, ἐξήρχοντο ἀπὸ τὴν θάλασσαν.

Τέσσερα δὲ μεγάλα θηρία ἀνεδύοντο ἀπὸ τὴν θάλασσαν, ἀλλὰ τὸ καθένα διέφερεν ἀπὸ τὰ ἄλλα.

Τὸ πρῶτον ὠμοίαζε μὲ λέαιναν, εἶχε δὲ πτερὰ ὅμοια πρὸς τὰ πτερὰ τοῦ ἀετοῦ. Παρατηροῦσα μὲ προσοχήν, ἕως ὅτου ἐμαδήθησαν τὰ πτερὰ τῆς λεαίνης. Αὐτὴ ἐσηκώθη ὀρθία εἰς τὴν γῆν καὶ ἐστάθη ἐπὶ τοὺς πόδας της ὡς ἄνθρωπος. Ἐδόθη δὲ εἰς αὐτὴν καρδία ἀνθρώπου.

Τὸ πρῶτον θηρίον ὠμοίαζε μὲ λέαιναν, εἶχε δὲ πτερά, ποὺ ἔμοιαζαν μὲ τὰ πτερὰ τοῦ ἀετοῦ· παρατηροῦσα μὲ προσοχήν, μέχρις ὅτου τὰ πτερά της ἐμάδησαν καὶ ἔπεσαν, ἐσηκώθη δὲ ὀρθία εἰς τὸ ἔδαφος καὶ ἐστάθη εἰς τὰ δύο πόδια της ὡς ἄνθρωπος· καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὴν καρδιὰ ἀνθρώπου.

Καὶ ἰδού, ἐνεφανίσθη κατόπιν δεύτερον θηρίον, τὸ ὁποῖον ὠμοίαζε μὲ ἄρκτον. Ἐστάθη πρὸς τὸ ἕνα μέρος, εἰς τὸ στόμα της, ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ δόντια της ὑπῆρχον τρεῖς πλευραὶ μὲ κρέας. Ἠκούσθη δὲ μία φωνή, ἡ ὁποία ἔλεγε πρὸς αὐτήν: Σήκω καὶ φάγε πολλὰς σάρκας.

Καὶ ἰδού! Ἐφάνη ἐμπρός μου δεύτερον θηρίον, ποὺ ὠμοίαζε μὲ ἀρκούδα, ἡ ὁποία ἐστάθη ὀρθία μὲ τὸ σῶμα της νὰ γέρνῃ πρὸς τὸ ἕνα μέρος· μέσα δὲ εἰς τὸ στόμα της, μεταξὺ τῶν δοντιῶν της, εἶχε τρεῖς πλευρές (παΐδια) μὲ κρέας· ἀκούσθηκε δὲ μία φωνή, ἡ ὁποία τῆς ἔλεγε: «Σήκω, φάγε σάρκες πολλές»!

Ἀμέσως πίσω ἀπὸ αὐτὸ ἔβλεπα, ὅτι ἤρχετο ἄλλο θηρίον, τὸ ὁποῖον ὠμοίαζε μὲ πάρδαλιν. Εἰς αὐτὸ καὶ εἰς τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ σώματός του ὑπῆρχον τέσσαρες πτέρυγες πτηνοῦ. Εἰς τὸ θηρίον αὐτὸ ἐπίσης ὑπῆρχον τέσσαρες κεφαλαί. Μεγάλη δὲ ἐξουσία τοῦ ἐδόθη.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ παρατηροῦσα μὲ προσοχὴν καὶ ἔξαφνα, ἰδού! Ἄλλο θηρίον παρουσιάσθη, τὸ ὁποῖον ἔμοιαζε μὲ πάρδαλιν (τὸ σαρκοβόρον αἰλουροειδὲς θηλαστικὸν θηρίον)· καὶ εἰς τὰ πλευρὰ τῆς ράχεως της ὑπῆρχαν τέσσερα πτερὰ πτηνοῦ. Τὸ θηρίον αὐτὸ εἶχε τέσσερις κεφαλές, ἐδόθη δὲ εἰς τὴν πάρδαλιν αὐτὴν μεγάλη ἐξουσία!

Πίσω ἀπὸ τὸ θηρίον αὐτὸ εἶδα νὰ ἔρχεται ἀμέσως ἕνα ἄλλο τέταρτον φοβερὸν θηρίον ἐμπνέον κατάπληξιν καὶ τρόμον, πάρα πολὺ δὲ ἰσχυρόν. Τὰ δόντια του ἦσαν μεγάλα καὶ σιδερένια. Συνέτριβε καὶ κατέτρωγε κατὰ τὴν ὄρεξιν αὐτοῦ, τὰ δὲ ὑπόλοιπα καταπατοῦσε μὲ τὰ πόδια του. Τὸ θηρίον αὐτὸ ἦτο κατὰ πολὺ διαφορετικὸν ἀπὸ τὰ ἄλλα θηρία, ποὺ εἶχαν προηγηθῇ. Ἔφερε δὲ δέκα κέρατα.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ παρατηροῦσα μὲ προσοχὴν καὶ ἔξαφνα, ἰδού! Τέταρτον θηρίον παρουσιάσθη ἐμπρός μου, θηρίον φοβερόν, τὸ ὁποῖον προξενοῦσε θάμβος καὶ κατάπληξιν κατ’ ἐξοχὴν ἰσχυράν. Τὰ δόντια του ἦσαν σιδερένια, μεγάλα, ἔτρωγε τὰ θύματά του· τὰ συνέτριβε, ἐλιάνιζε ὅσα ἤθελεν (ἀνάλογα μὲ τὴν ὄρεξιν ποὺ εἶχε), τὰ δὲ ὑπόλοιπα καταπατοῦσε μὲ τὰ πόδια του. Τὸ θηρίον αὐτὸ ἦταν πολὺ διαφορετικὸν ἀπὸ τὰ ἄλλα προηγούμενα τρία θηρία, εἶχε δὲ δέκα κέρατα, ποὺ ἐσήμαινεν ὅτι ἦταν πολὺ ἰσχυρόν!

Παρετήρησα μὲ προσοχὴν τὰ κέρατά του καὶ εἶδα καὶ ἰδού, ἕνα μικρὸν κέρατον ἐφύτρωσεν ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ ἄλλα. Τρία δὲ ἀπὸ τὰ δέκα προηγούμενα κέρατα ἐξερριζώθησαν, ἀμέσως μόλις ἐνεφανίσθη τὸ μικρὸν κέρας. Εἰς τὸ μικρὸν αὐτὸ κέρας ὑπῆρχον ὀφθαλμοὶ ὅμοιοι μὲ ἀνθρωπίνους ὀφθαλμοὺς καὶ στόμα, τὸ ὁποῖον ἐμεγαλαυχοῦσε καὶ ἀλαζονεύετο.

Καθὼς παρατηροῦσα μὲ προσοχὴν τὰ δέκα κέρατά του, ἰδού! Ἔξαφνα ἕνα ἄλλο κέρας μικρὸν ἐβλάστησε μεταξύ των, καὶ τότε τρία κέρατα ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ δέκα, ποὺ ὑπῆρχαν πρὶν ἀπὸ αὐτό, ἐξερριζώθησαν, μόλις ἐφύτρωσεν αὐτό. Καὶ νά! Εἰς τὸ μικρὸν αὐτὸ κέρας ὑπῆρχαν μάτια ὅμοια μὲ μάτια ἀνθρώπινα, καὶ στόμα ποὺ ἔλεγε καυχησιολογίες, ἀλαζονεῖες καὶ βλασφημίες».

Παρετήρουν μὲ προσοχὴν καὶ ἔβλεπα, μέχρις ὅτου ἐτέθησαν θρόνοι καὶ ὁ παλαιὸς τῶν ἡμερῶν, ὁ προαιώνιος Θεὸς καὶ πατήρ, ἐκάθισεν εἰς τὸν θρόνον. Τὸ ἔνδυμά του ἦτο λευκὸν ὡσὰν τὸ χιόνι καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς του λευκαὶ ὡσὰν τὸ καθαρὸν ὁλόλευκον ἔριον. Ὁ θρόνος αὐτοῦ ἦτο φλόγα πυρὸς καὶ οἱ τροχοὶ τοῦ θρόνου του ἦσαν πῦρ, ποὺ ἐξέπεμπε φλόγας.

«Παρατηροῦσα ὅλα αὐτὰ μὲ προσοχήν, μέχρις ὅτου ἐστήθησαν δικαστικοὶ θρόνοι καὶ ὁ Παλαιὸς τῶν ἡμερῶν, ὁ προαιώνιος καὶ ἄναρχος Θεὸς Πατήρ, ἐκάθησεν εἰς τὸν θρόνον του. Τὸ ἔνδυμά του ἦταν κατάλευκον ὡσὰν τὸ χιόνι καὶ οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς του ἦσαν ὡσὰν καθαρὸν ἄσπρο μαλλί· ὁ θρόνος του ἦταν ἀπὸ φλόγες φωτιᾶς, καὶ οἱ τροχοὶ τοῦ θρόνου ἦσαν ἀναμμένη φωτιά, ποὺ ἔβγαζε φλόγες.

Πύρινος ποταμὸς ἔτρεχεν ἔμπροσθέν του. Χίλιαι χιλιάδες ἀγγέλων τὸν ὑπηρετοῦσαν καὶ μύριαι μυριάδες ἀγγέλων ἵσταντο πλησίον του. Κριτήριον ἐστήθη καὶ τὰ βιβλία ἠνοίχθησαν.

Πύρινος ποταμὸς ἔτρεχεν ἐνώπιόν του. Χιλιάδες χιλιάδων ἀγγέλων τὸν ὑπηρετοῦσαν καὶ μυριάδες μυριάδων (ἄπειρα πλήθη, ἀνυπολόγιστος ἀριθμός) ἀγγέλων ἐστέκοντο πλησίον του. Κριτήριον ἐστήθη καὶ βιβλία, ποὺ κατέγραφαν τὶς πράξεις τῶν κρινομένων, ἀνοίχθηκαν.

Ἐστράφην τότε ἐκεῖ, ὅπου ἠκούετο μία φωνὴ τῶν μεγάλων λόγων, τοῦ ὁποίους ἐξεστόμιζε τὸ μικρὸν ἐκεῖνο κὲρατον, μέχρις ὅτου ἐφονεύθη τὸ θηρίον καὶ ἐξηφανίσθη καὶ τὸ σῶμα του πάρεδόθη νὰ καῇ εἰς τὸ πῦρ.

Τότε ἐστράφηκα ἐκεῖ ἀπὸ ὅπου ἠκούετο ἡ φωνὴ ποὺ ἐξεστόμιζε καυχησιολογίες, ἀλαζονεῖες καὶ βλασφημίες, πρὸς τὸ μικρὸν δηλαδὴ ἐκεῖνο κέρας, καὶ τὸ παρατηροῦσα μέχρις ὅτου ἐφονεύθη τὸ θηρίον καὶ ἐξηφανίσθη, τὸ δὲ σῶμα του παρεδόθη εἰς τὴν φωτιὰ διὰ νὰ καῇ.

Καὶ ἀπὸ τὸ ἀλλὰ θηρία ἀφῃρέθη ἡ ἐξουσία, ἀλλά ἑδόθη εἰς αὐτὰ παράτασις ζωῆς μέχρις ὡρισμένου καιροῦ.

Ἀπὸ δὲ τὰ ὑπόλοιπα τρία θηρία ἀφηρέθη μὲν ἡ ἐξουσία, ἐδόθη ὅμως εἰς αὐτὰ παράτασις ζωῆς περιωρισμένης χρονικῆς διαρκείας.

Ἔβλεπα μετὰ προσοχῆς εἰς τὸ ὅραμα τῆς νυκτὸς καὶ ἰδοὺ κάποιος, ὡς υἱὸς ἀνθρώπου, ἤρχετο ἐπ’ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ, ἔφθασε ἐμπρὸς εἰς τὸν παλαιὸν τῶν ἡμερῶν καὶ ὡδηγήθη πρὸς αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων ἐν δόξῃ.

Συνεπαρμένος ἀπὸ τὴν θεωρίαν τοῦ νυκτερινοῦ δράματος ἔβλεπα, καὶ ἰδού! Ἕνα πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ὠμοίαζε πρὸς υἱὸν ἀνθρώπου, ἤρχετο ἐπάνω εἰς τὶς νεφέλες τοῦ οὐρανοῦ, ἔφθασε δὲ ἐνώπιον τοῦ Παλαιοῦ τῶν ἡμερῶν καὶ ὠδηγήθη ἐνώπιον του ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους.

Εἰς αὐτὸν ἐδόθη ἡ ἐξουσία, ἡ τιμὴ καὶ ἡ βασιλεία καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι λαοί, φυλαὶ καὶ γλῶσσαι θὰ ὑπηρετήσουν αὐτόν. Ἡ ἐξουσία του θὰ εἶναι ἐξουσία αἰωνία καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ ποτὲ δὲν θὰ φθαρῇ καὶ δὲν θὰ σβήσῃ. -

Καὶ εἰς τὸ πρόσωπον αὐτὸ ἐδόθη ἡ ἐξουσία, ἡ τιμὴ καὶ ἡ βασιλεία, ὅλοι δὲ οἱ ἄνθρωποι, λαοί, φυλὲς καὶ γλῶσσες θὰ ὑπηρετήσουν Αὐτόν. Ἡ ἐξουσία του θὰ εἶναι ἐξουσία αἰωνία, ἡ ὁποία δὲν θὰ περάσῃ, ἡ δὲ βασιλεία του δὲν θὰ καταστροφῇ· οὐδέποτε θὰ ἔχῃ τέλος».

Ἔφριξεν ἐντός μου τὸ πνεῦμα μου, ἐγὼ ὁ Δανιὴλ τὸ βεβαιώνω τοῦτο, καὶ τὰ ὁράματα αὐτὰ τῆς κεφαλῆς μου μὲ συνετάραξαν.

«Τὸ πνεῦμα μου ἐντός μου ἐκυριεύθη ἀπὸ τρόμον - ἐγὼ ὁ Δανιὴλ βεβαιώνω τοῦτο - καὶ τὰ ὁράματα ποὺ εἶδα μὲ τὶς διανοητικές μου δυνάμεις μὲ συνετάραζαν.

Ἐπλησίασα τότε ἕνα ἀπὸ τὰ παρευρισκὸμενα οὐράνια πνεύματα καὶ ἐζητοῦσα νὰ μάθω τὴν ἀκριβῆ σημασίαν ὅλων αὐτῶν ποὺ εἶδα. Ἐκεῖνο δὲ μοῦ ἀπήντησε καὶ μοῦ κατέστησε γνωστὴν τὴν ἀκρίβειαν καὶ τὴν ἑρμηνείαν τῶν πραγμάτων αὐτῶν.

Τότε ἐπλησίασα ἕνα ἀπὸ τὰ οὐράνια πνεύματα ποὺ ἦσαν παρόντα, καὶ ἐζητοῦσα νὰ μάθω ἀπὸ αὐτὸ τί ἐσήμαιναν ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶδα· ἐκεῖνο δὲ μοῦ ἀπάντησε καὶ μοῦ ἀπεκάλυψε τὴν ἀκρίβειαν καὶ τὴν ἑρμηνείαν τῶν πραγμάτων τούτων.

Αὐτὰ τὰ τέσσαρα μεγάλα θηρία, μοῦ εἶπε, εἶναι αἱ τέσσαρες βασιλεῖαι, αἱ ὁποῖαι ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλην θὰ ἐμφανισθοῦν ἐπὶ τῆς γῆς.

Αὐτὰ τὰ τέσσερα μεγάλα θηρία (μοῦ εἶπεν) εἶναι τέσσερις βασιλεῖες, οἱ ὁποῖες θὰ παρουσιασθοῦν ἀλληλοδιαδόχως εἰς τὴν γῆν.

Αὐταὶ ὅμως θὰ ἐξαφανισθοῦν καὶ θὰ λάβουν τὴν βασιλείαν κατόπιν οἱ ἅγιοι τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ καὶ θὰ κρατήσουν αὐτὴν αἰωνίαν καὶ ἀναφαίρετον.

Ὅμως αὐτὲς θὰ ἐξαφανισθοῦν καὶ εἰς τὴν συνέχειαν θὰ λάβουν τὴν βασιλείαν οἱ ἅγιοι (οἱ ὑπηρέται καὶ λάτρεις, οἱ ἁγιασμένοι ἀπὸ τὴν θείαν Χάριν, οἱ πιστοί) τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ καὶ θὰ τὴν κατέχουν εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων».

Ἰδιαιτέρως τότε ἐζήτησα ἀκριβεστέρας πληροφορίας περὶ τοῦ τετάρτου θηρίου, διότι αὐτὸ ἦτο πολὺ διαφορετικὸν ἀπὸ τὰ ἄλλα τρία· πάρα πολὺ φοβερὸν τὰ δόντια του σιδερένια, τὰ νύχια του χάλκινα. Κατέτρωγε καὶ συνέτριβε ὅσα ἤθελε, τὰ δὲ ὑπόλοιπα τὰ καταπατοῦσε μὲ τὰ πόδια του.

Κατόπιν ἐζητοῦσα νὰ μάθω μὲ ἀκρίβειαν περὶ τοῦ τετάρτου θηρίου, διότι αὐτὸ ἦταν διαφορετικὸν ἀπὸ τὰ ἄλλα τρία θηρία, κατ’ ἐξοχὴν φοβερόν. Τὰ δόντια του ἦσαν σιδερένια, καὶ τὰ νύχια του χάλκινα· κατέτρωγε δὲ τὰ θύματά του, τὰ συνέτριβε, ἐλιάνιζε ὅσα ἤθελεν (ἀνάλογα μὲ τὴν ὄρεξιν ποὺ εἶχε), καὶ τὰ ὑπόλοιπα καταπατοῦσε μὲ τὰ πόδια του.

Ἐζητοῦσα πληροφορίας διὰ τὰ δέκα κέρατα, ποὺ ὑπῆρχον εἰς τὴν κεφαλήν του, καὶ διὰ τὸ ἄλλο κέρας, ποὺ ἐφύτρωσε καὶ τὸ ὁποῖον ἐξερρίζωσε καὶ ἐπέταξεν εἰς τὸ ἔδαφος τὰ προηγούμενα τρία· διὰ τὸ κέρατον ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶχεν ὀφθαλμοὺς καὶ στόμα ποὺ μεγολαυχοῦσε καὶ ἀλαζονεύετο ἡ δὲ ἐμφάνισίς του ἦτο μεγαλύτερα καὶ περισσότερον ἐντυπωσιακὴ ἀπὸ τὴν τῶν ἄλλων κεράτων.

Ἐζητοῦσα ἐπίσης νὰ πληροφορηθῶ διὰ τὰ δέκα κέρατα, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ θηρίου αὐτοῦ, καὶ διὰ τὸ μικρὸν κέρας, τὸ ὁποῖον ἐφύτρωσε καὶ ἐξερρίζωσεν (ἐτίναξε μὲ δύναμιν) καὶ ἔρριψε κάτω τρία ἀπὸ τὰ προηγούμενα δέκα κέρατα· διὰ τὸ κέρας ἐκεῖνο, ποὺ εἶχε μάτια καὶ στόμα, τὸ ὁποῖον ἔλεγε καυχησιολογίες, ἀλαζονεῖες καὶ βλασφημίες· (διὰ τὸ κέρας ἐκεῖνο) τοῦ ὁποίου ἡ ὅλη παρουσία καὶ ἐμφάνισις ἦταν περισσότερον ρωμαλέα καὶ ἐντυπωσιακὴ ἀπὸ ἐκείνην τῶν ἄλλων κεράτων.

Ἔβλεπα μετὰ προσοχῆς καὶ εἶδον, ὅτι τὸ κέρατον ἐκεῖνο ἔκαμε πόλεμον ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἐνίκησε.

Παρατηροῦσα μὲ προσοχὴν καὶ εἶδα ὅτι τὸ κέρας ἐκεῖνο ἔκαμνε πόλεμον ἐναντίον τῶν ἁγίων τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ (τῶν ἁγιασμένων ἀπὸ τὴν θείαν Χάριν, τῶν πιστῶν) καὶ τοὺς ἐνίκησεν, ἀπεδείχθη ἰσχυρότερον ἀπὸ αὐτούς·

Μέχρις ὅτου ἦλθεν ὁ παλαιὸς τῶν ἡμερῶν, ὁ προαιώνιος Θεός, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴν νίκην εἰς τοὺς ἁγίους ἀνθρώπους τοῦ Ὑψίστου. Καὶ ἔτσι ἔφθασεν ὁ καιρός, κατὰ τὸν ὁποῖον οἱ ἅγιοι κατέλαβον τὴν βασιλείαν.

μέχρις ὅτου ἦλθεν ὁ Παλαιὸς τῶν ἡμερῶν, ὁ ὁποῖος ἀπέδωσε τὸ δίκαιον καὶ ἔδωσε τὴν νίκην εἰς τοὺς ἁγίους τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ (τοὺς πιστούς). Καὶ ἔτσι ἔφθασεν ὁ καιρός, κατὰ τὸν ὁποῖον οἱ ἅγιοι (οἱ ἁγιασμένοι ἀπὸ τὴν θείαν Χάριν, οἱ πιστοί) κατέλαβαν τὴν βασιλείαν.

Μοῦ εἶπε λοιπόν· Τὸ τέταρτον θηρίον εἶναι ἡ τετάρτη βασιλεία ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, ἡ ὁποία ἀπὸ ἀπόψεως δυνάμεως καὶ ἀγριότητος θὰ ὑπερέχῃ ἀπὸ τὰς ἄλλας βασιλείας. Θὰ καταφάγῃ ὅλην τὴν οἰκουμένην, θὰ ποδοπατήσῃ καὶ θὰ κατακόψῃ αὐτήν.

Μοῦ εἶπε λοιπόν (τὸ οὐράνιον πνεῦμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐζήτησα τὴν ἑρμηνείαν τῶν ὅσων ἔβλεπα): «Τὸ τέταρτον θηρίον εἶναι ἡ τετάρτη βασιλεία ποὺ θὰ ἔλθῃ (θὰ ἐγκατασταθῇ) εἰς τὴν γῆν, καὶ ἡ ὁποία θὰ εἶναι πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες βασιλεῖες καὶ θὰ τὶς ὑπερβαίνῃ εἰς σκληρότητα, ὀργάνωσιν καὶ δύναμιν· θὰ καταβροχθίσῃ (καταστρέψῃ) ὅλον τὸν κόσμον, θὰ καταπατήσῃ τὴν οἰκουμένην καὶ θὰ τὴν συντρίψῃ.

Τὰ δέκα κέρατα τοῦ θηρίου αὐτοῦ συμβολίζουν τοὺς δέκα βασιλεῖς, ποὺ θὰ ἐμφανισθοῦν. Κατόπιν ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἐμφανισθῇ ἔνας ἄλλος, ὁ ὁποῖος θὰ ξεπεράσῃ ὅλους τοὺς προηγηθέντας εἰς ἔργα κακὰ καὶ ὀλέθρια, τοὺς δὲ τρεῖς βασιλεῖς θὰ κτυπήσῃ καὶ θὰ ἐξευτελίσῃ.

Καὶ τὰ δέκα κέρατα τοῦ θηρίου αὐτοῦ συμβολίζουν τοὺς δέκα βασιλεῖς ποὺ θὰ ἐμφανισθοῦν ἔπειτα δὲ ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἐμφανισθῇ ἄλλος βασιλιᾶς, ὁ ὁποῖος θὰ ξεπεράσῃη εἰς ἔργα κακά, ὀλέθρια καὶ τυραννικὰ ὅλους τοὺς προηγουμένους· θὰ ἐξευτελίσῃ δὲ καὶ θὰ ὑποτάξῃ (τούς) τρεῖς βασιλεῖς.

Αὐτὸς θὰ ἐκσφενδονίσῃ λόγους ἀλαζονικοὺς καὶ ὑβριστικοὺς ἐναντίον τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ. Θὰ καταδιώξῃ καὶ θὰ ἀχρηστεύσῃ τοὺς ἁγίους τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ. Θὰ σχεδιάσῃ νὰ ἀλλάξῃ τοὺς καιροὺς καὶ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, νὰ δημιουργήσῃ νέαν τάξιν πραγμάτων. Μέχρις ὡρισμένου καιροῦ θὰ παραχωρηθῇ εἰς αὐτὸν μία τέτοια ἐξουσία.

Αὐτὸς ὁ βασιλιᾶς θὰ ἐκστομίσῃ λόγια ἀλαζονικὰ καὶ ὑβριστικὰ κατὰ τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ καὶ θὰ καταργήσῃ ὡς ἀχρήστους τοὺς ἁγίους τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ (τοὺς πιστούς) καὶ θὰ σχεδιάσῃ (ἐπιχειρήσῃ) νὰ ἀλλάξῃ τοὺς καιρούς (τὶς ἡμέρες τῶν θρησκευτικῶν ἑορτῶν) καὶ τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ (θὰ ἐπιχειρήσῃ δηλαδὴ νὰ δημιουργήσῃ νέαν τάξιν πραγμάτων). Ἡ δύναμις ὅμως αὐτὴ θὰ τοῦ παραχωρηθῇ μόνον ἐπὶ ἕνα ἔτος καὶ ἐπὶ δύο ἀκόμη ἔτη καὶ μισὸ ἐπὶ πλέον ἔτος (δηλαδὴ συνολικῶς ἐπὶ τρισήμισυ ἔτη).

Κατόπιν ὅμως τὸ κριτήριον τοῦ Θεοῦ θὰ καθίσῃ καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ θὰ ἀφαιρέσουν τὴν ἐξουσίαν του, θὰ τὸν ἐξαφανίσουν καὶ θὰ τὸν ἐξολοθρεύσουν ἐξ ὁλοκλήρου.

Κατόπιν ὅμως θὰ στηθῇ τὸ δικαστήριον τοῦ Θεοῦ καὶ (οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ) θὰ τοῦ ἀφαιρέσουν τὴν ἐξουσίαν ποὺ τοῦ παρεχωρήθη προσωρινῶς, θὰ τὸν ἐξαφανίσουν καὶ θὰ τὸν καταστρέψουν ὁλοσχερῶς.

Ἔπειτα ἡ βασιλεία καὶ ἡ ἐξουσία καὶ τὸ μεγαλεῖον τῶν βασιλέων, ὅλων ὅσοι εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν, θὰ δοθῇ εἰς τοὺς ἁγίους τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ. Ἡ βασιλεία αὐτοῦ εἶναι βασιλεία αἰωνία. Ὅλαι αἱ ἀρχαὶ θὰ τὸν ὑπηρετοῦν καὶ θὰ ὑπακούουν εἰς αὐτόν.

Κατόπιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ ἐξουσία καὶ τὸ μεγαλεῖον (ἡ λαμπρότης) ὅλων τῶν βασιλέων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν, θὰ δοθῇ εἰς τοὺς ἁγίους τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ. Αὐτοῦ ἡ βασιλεία θὰ εἶναι βασιλεία αἰώνιος, ὅλες δὲ οἱ ἄλλες ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες θὰ Τὸν ὑπηρετοῦν καὶ θὰ Τὸν ὑπακούουν».

Ἐδῶ παίρνει πέρας ὁ λόγος. Ἐγώ, ὁ Δανιήλ, ἐπιβεβαιώνω καὶ ὑπογράφω αὐτά. Οἱ διαλογισμοί μου ἐπὶ πολὺ διάστημα χρόνου μὲ συνετάρασσαν καὶ ἡ ὄψις τοῦ προσώπου μου ἤλλαξεν ἐπάνω μου. Ἀλλὰ τὰ ἀποκαλυπτικὰ αὐτὰ ὁράματα καὶ λόγια τὰ διετήρησα πιστῶς μέσα εἰς τὴν καρδίαν μου».

«Ἐδῶ τελειώνει ὁ λόγος ὁ σχετικὸς μὲ τὴν δρᾶσιν τῶν τεσσάρων ζώων. Ἐγὼ ὁ Δανιὴλ βεβαιώνω καὶ ὑπογράφω τὰ ἀνωτέρω. Οἱ σκέψεις μου, οἱ διαλογισμοί μου μὲ συνεκλόνιζαν ἐπὶ πολὺ διάστημα, καὶ ἡ μορφὴ τοῦ προσώπου μου ἄλλαξε ἐπάνω μου. Ὅμως, παρ’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς συγκλονισμούς, διατηροῦσα τὴν ἀποκαλυπτικὴν αὐτὴν δρᾶσιν καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ ἄκουσα, βαθιὰ χαραγμένα εἰς τὴν καρδιὰ καὶ τὴν μνήμην μου».

Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Βαλτάσαρ, παρουσιάσθη εἰς ἐμὲ τὸν Δανιὴλ ἕνα ὅραμα, ἔπειτα ἀπὸ τὸ ὅραμα, τὸ ὁποῖον εἶχα ἴδει προηγουμένως.

Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τὸν βασιλιᾶ Βαλτάσαρ παρουσιάσθη εἰς ἐμέ, τὸν Δανιήλ, ὅρασις (ὅραμα) μετὰ τὴν δρᾶσιν ποὺ μοῦ εἶχεν ἐμφανισθῆ ἀρχικῶς (προηγουμένως).

Εὑρισκόμην εἰς τὰ Σοῦσα εἰς ἕνα ὀχυρὸν πύργον, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν χώραν Αἰλάμ. Ἐκεῖ εἶδον ἕνα ὅραμα. Εἶδα δηλαδή, ὅτι εὑρισκόμην πλησίον εἰς τὸν ποταμὸν Οὐβάλ.

Εὐρισκόμουν εἰς τὴν πόλιν Σούσα, εἰς τὸ φρούριον (πύργον), τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τὴν χώραν Αἰλάμ, καὶ εἶδα εἰς ὀπτασίαν ὅτι εὐρισκόμουν κοντὰ εἰς τὸν ποταμὸν Οὐβάλ.

Ἐσήκωσα τὰ μάτια μου· καὶ εἶδα· καὶ ἰδού, ἕνας κριὸς ἐστέκετο πλησίον τοῦ ποταμοῦ Οὐβάλ. Εἶχε δύο κέρατα ὑψηλά, τὸ ἕνα ὑψηλότερον ἀπὸ τὸ ἄλλο, αὐτὸ δὲ καὶ ὁλοένα ἐμεγάλωνεν ἀνερχόμενον.

Ἐσήκωσα δὲ τὰ μάτια μου καὶ εἶδα. Καὶ ἰδού! Ἕνας κριός (κριάρι) ἐστέκετο κοντὰ εἰς τὸν Οὐβάλ. Ὁ κριὸς αὐτὸς εἶχε δύο ὑψηλὰ κέρατα· τὸ ἕνα ἦταν ὑψηλότερον τοῦ ἄλλου, τὸ δὲ ὑψηλότερον ἐμεγάλωνε καὶ ὑψώνετο συνεχῶς πρὸς τὰ ἄνῳ.

Εἶδα, ὅτι κριὸς αὐτὸς ἐκτυποῦσε μὲ τὰ κέρατά του πρὸς δυσμάς, πρὸς βορρᾶν καὶ πρὸς νὸτον. Κανένα ἀπὸ τὰ θηρία δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀντισταθῇ ἐνώπιόν του, κανεὶς δὲν ἠμποροῦσε νὰ γλυτώσῃ ἀπὸ τὴν δύναμίν του. Ἔκανε ὅ,τι ἤθελε καὶ ἔτσι ἀνεδείχθη ἔνδοξος καὶ μέγας.

Καὶ εἶδα τὸν κριὸν νὰ κτυπᾷ μὲ τὰ κέρατα πρὸς τὰ δυτικά, πρὸς τὰ βόρεια καὶ πρὸς τὰ νότια· κανένα δὲ ἀπὸ τὰ θηρία δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ σταθῇ ἐμπρός του καὶ κανεὶς δὲν ἠμποροῦσε νὰ γλυτώσῃ ἀπὸ αὐτόν· ἔκαμνεν ὅ,τι ἤθελε, καὶ ἔτσι ἔγινε μέγας, ἰσχυρὸς καὶ ἔνδοξος.

Ἐγὼ παρατηροῦσα μὲ πολλὴν προσοχήν, καὶ ἰδού, παρουσιάσθη ἔνας τράγος αἰγῶν, ὁ ὁποῖος ἤρχετο ἀπὸ τὰ νοτιοδυτικὰ καὶ προχωροῦσε ἐπάνω εἰς ὅλην τὴν γῆν. Καθὼς δὲ μὲ μεγάλην ταχύτητα ἔτρεχεν, ἐφαίνετο ὅτι δὲν ἤγγιζε τὴν γῆν. Εἶχε δὲ ἀνάμεσα εἰς τοὺς ὀφθαλμούς του ἕνα μεγαλοπρεπὲς ἀξιοπαρατήρητον κέρατον.

Καθὼς δὲ ἐγὼ ἐσκεπτόμουν τὸ δρᾶμα καὶ παρατηροῦσα μὲ μεγάλην προσοχήν, ἰδού! ἔξαφνα ἐφάνη νὰ ἔρχεται ἕνας τράγος αἰγῶν ὁ τράγος ἐρχόταν ἀπὸ τὰ νοτιοδυτικὰ καὶ ἐπροχωροῦσε (κατακυριεύων) εἰς ὅλην τὴν γῆν. Ἔτρεχε δὲ μὲ τόσην ὁρμήν, ὥστε ἐφαίνετο ὅτι δὲν ἄγγιζε τὴν γῆν! Καὶ εἰς τὸν τράγον αὐτὸν ὑπῆρχε μεταξὺ τῶν ὀφθαλμῶν του ἕνα μεγαλοπρεπές, περίβλεπτον κέρατο.

Αὐτὸς ἦλθε μέχρι τοῦ κριοῦ, ποὺ εἶχε τὰ δέκα κέρατα καὶ τὸν ὁποῖον κριὸν εἶχα ἴδει προηγουμένως νὰ ἵσταται πλησίον τοῦ ποταμοῦ Οὐβάλ. Ἔτρεξεν ἐναντίον αὐτοῦ μὲ ὅλην τὴν ὁρμὴν τῆς δυνάμεώς του.

Ὁ τράγος ἐκεῖνος ἐπροχώρησε μέχρι τὸν κριὸν ποὺ εἶχε τὰ δύο κέρατα καὶ τὸν ὁποῖον εἶδα νὰ στέκεται κοντὰ εἰς τὸν Οὐβάλ, καὶ ὥρμησεν ἐναντίον του μὲ ὅλην τὴν ὁρμὴν τῆς δυνάμεώς του.

Τὸν εἶδα νὰ φθάνῃ μέχρι τοῦ κριοῦ. Ἐξηγριώθη μόλις τὸν ἀντίκρυσε, ἐκτύπησε τὸν κριόν, συνέτριψε καὶ τὰ δύο αὐτοῦ κέρατα καὶ δὲν ὑπῆρχε πλέον δύναμις εἰς τὸν κριόν, νὰ ἀντισταθῇ ἐναντίον αὐτοῦ. Ὁ τράγος τὸν ἔρριψε κατὰ γῆς καὶ τὸν κατεπάτησε καὶ δὲν ὑπῆρχε κανείς, ποὺ νὰ ἔχῃ τὴν δύναμιν, νὰ τὸν γλυτώσῃ ἀπὸ αὐτόν.

Καὶ εἶδα τὸν τράγον αὐτὸν νὰ φθάνῃ μέχρι τὸν κριόν· ἐξηγριώθη δὲ καὶ ἐμάνη ἐναντίον του καὶ ἐκτύπησε τὸν κριὸν καὶ συνέτριψε τὰ δύο κέρατά του, καὶ δὲν ὑπῆρχε πλέον εἰς τὸν κριὸν δύναμις νὰ ἀντισταθῇ ἐναντίον του. Ὁ τράγος ἔρριψε τὸν κριὸν κατὰ γῆς καὶ τὸν κατεπάτησε· καὶ δὲν ὑπῆρχε κανείς, ὁ ὁποῖος νὰ γλυτώσῃ τὸν κριὸν ἀπὸ αὐτόν.

Ὁ τράγος αὐτὸς τῶν αἰγῶν ἔγινε μέγας καὶ ἔνδοξος πολύ. Ἀλλὰ καθώς ἔφθασεν εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν δύναμι καὶ δόξαν, συνετρίβη τὸ ἕνα τὸ μεγάλο κέρατον αὐτοῦ. Τότε ἐφύτρωσαν τέσσαρα ἀλλὰ κέρατα ἀντὶ τοῦ ἑνός, ποὺ εἶχε συντριβῇ, καὶ εἶχαν κατεύθυνσιν πρὸς τὰ τέσσαρα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος.

Καὶ ὁ τράγος ἐκεῖνος τῶν αἰγῶν ἔγινε δυνατὸς καὶ ἔνδοξος πάρα πολύ. Ἀλλ’ ἐνῷ εὑρίσκετο εἰς τὸ ὕψος τῆς δόξης καὶ τῆς δυνάμεως του, τὸ μεγάλο κέρατό του συνετρίβη καὶ εἰς τὴν θέσιν του ἐφύτρωσαν ἄλλα τέσσερα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶχαν κατεύθυνσιν πρὸς τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντας.

Ἀπὸ ἕνα δὲ ἐξ αὐτῶν τῶν κεράτων ἐβγῆκε ἄλλο πολὺ ἰσχυρὸν κέρας, τὸ ὁποῖον ἐμεγάλωσε ὑπερβολικὰ μὲ κατεύθυνσιν πρὸς νότον καὶ πρὸς ἀνατολὰς καὶ πρὸς τὴν δὺναμιν τὴν μεγάλην.

Ἀπὸ τὴν ρίζαν δὲ ἐνὸς ἀπὸ αὐτὰ τὰ τέσσερα κέρατα ἀνεπήδησεν «(βλάστησεν) ἕνα ἄλλο κέρατο δυνατόν, τὸ ὁποῖον καὶ ἐμεγάλωσεν ὑπερβολικὰ μὲ κατεύθυνσιν πρὸς τὰ νότια καὶ πρὸς τὰ ἀνατολικὰ καὶ πρὸς (τὴν χώραν μέ) τὴν δύναμιν τὴν μεγάλην.

Ὑψώθη ἕως εἰς τὰς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ. Ἕνα μέρος τῶν δυνάμεων τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἕνα μέρος τῶν ἄστρων ἔπεσαν κάτω καὶ κατεπατήθησαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους του.

Ἡ δύναμίς του αὐξήθηκε τόσον πολύ, ὥστε νὰ τολμήσῃ νὰ ἀντιπαραταχθῇ μὲ τὶς δυνάμεις τοῦ οὐρανοῦ (δηλαδὴ μὲ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἀποτελοῦσε, ὅπως τὰ ἄστρα καὶ οἱ ἄγγελοι εἰς τὸν οὐρανόν, τὴν στρατιὰν τοῦ Θεοῦ· ὥστε τὰ ἔβαλε μὲ τὸν Θεόν)· καὶ ἔπεσαν εἰς τὴν γῆν ἕνα μέρος ἀπὸ τὶς δυνάμεις τὸν οὐρανοῦ καὶ ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ ἄστρα (δηλαδὴ «πολλὰ ἄστρα τοῦ πνευματικοῦ στερέωματος, πολλοὶ Ἰσραηλῖται, ἐθυσίασαν εἰς τὰ εἴδωλα» ἄρα κατέπεσαν)· οἱ δὲ δυνάμεις (οἱ ἄνθρωποι) τοῦ κέρατος ἐκείνου τὰ κατεπάτησαν.

Ἡ καταπάτησις αὐτὴ θὰ συνεχισθῇ, μέχρις ὅτου ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ Θεοῦ γλυτώσῃ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν. Ἐξ αἰτίας τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ, ποὺ εἰκονίζεται μὲ τὸ μεγάλο κέρατο, διεταράχθησαν αἱ προσφοραὶ τῷ θυσιῶν εἰς τὸ θυσιαστήριρν τῆς Ἱερουσαλήμ, ὑπεδουλώθη αὐτὴ εἰς ἐκεῖνον καὶ ὅλα τὰ κατακτητικὰ ἔργα ἐκείνου κατευωδόθησαν, ὁ δὲ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἠρημώθη.

Ἡ καταπάτησις δὲ αὐτὴ θὰ συνεχίζεται, μέχρις ὅτου ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ Θεοῦ ἐπεμβῇ καὶ γλυτώσῃ τοὺς πιστοὺς καὶ εὐσεβεῖς ἀνθρώπους (τοὺς Ἰουδαίους) ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν. Καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ ἐγωϊστοῦ καὶ ἀσεβοῦς ἐκεῖνου ἀνθρώπου (ὁ ὁποῖος συμβολίζεται ἀπὸ τὸ ἰσχυρὸν αὐτὸ κέρατο) ἔπαυσαν νὰ προσφέρωνται τακτικὰ οἱ καθημερινὲς θυσίες εἰς τὸν Ναόν, καὶ ὑπήχθησαν εἰς αὐτὸν (ὁ Ναὸς καὶ ἡ Ἱερουσαλήμ)· ἐπέτυχαν δέ, προώδευσαν καὶ ἐκαρποφόρησαν ὅλες οἱ κατακτήσεις καὶ οἱ ἀσεβεῖς ἐνέργειές του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐρημωθῇ ὁ ἅγιος Ναὸς τοῦ Θεοῦ.

Ὁ κακὸς αὐτὸς ἄρχων ἔπραξε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον καὶ ἐπέτυχεν εἰ τὰς ἐνεργείας του, διότι οἱ προσφέροντες κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην θυσίαν πρὸς τὸ Θεὸν ἠμάρταναν καὶ ἐποδοπατεῖτο ἐκ μέρους αὐτῶν τῶν ἰδίων κάθε δίκαιον Θεοῦ

Ἐπειδὴ δὲ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι προσέφεραν τότε θυσίες ἁμάρταναν, καὶ ἐπειδὴ ἐπεριφρονήθη καὶ ἐποδοπατήθη κάθε ἔννοια δικαίου καὶ ἀρετῆς, ὁ ἀσεβὴς ἄρχων, ποὺ ἐσυμβολίζετο ἀπὸ τὸ δυνατὸν ἐκεῖνο κέρατο, ἐπραγματοποίησε τὰ σχέδιά του καὶ ἐπέτυχε τοὺς ἀνόμους σκοπούς του.

Ἤκουσα τότε ἕνα ἅγιον νὰ ὁμιλῇ. Ἕνας δὲ ἅγιος εἶπεν εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ὠμιλοῦσε· «μέχρι πότε θὰ σταματήσου τὰ συμβολιζόμενα διὰ τῆς ὁράσεως αὐτῆς; Ἕως πότε θὰ ἐκταθῇ ἡ κατάπαυσις τῆς θυσίας καὶ ἡ ἐξ αἰτίας τῆς τιμωρίας ἐρήμωσις τῆς περιοχῆς; Ἕως πότε ὁ ἅγιος ναὸς καὶ τὸ θυσιαστήριόν του, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ δύναμις τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, θὰ καταπατῶνται ὅλα ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς;»

Τότε ἄκουσα ἕνα ἅγιον (ἄγγελον) νὰ ὁμιλῇ. Καὶ ἕνας ἄλλος ἅγιος (ἄγγελος) εἶπεν εἰς ἐκεῖνον ποὺ ὠμιλοῦσε: «Μέχρι πότε θὰ διαρκέσουν, πότε θὰ παύσουν αὐτὰ τὰ ὁποῖα συμβολίζονται μὲ τὴν ὅρασιν ποὺ βλέπω; (Δηλαδή) μέχρι πότε θὰ συνεχισθῇ ἡ κατάπαυσις τῆς προσφορᾶς θυσιῶν καὶ ἡ ἐρήμωσις τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἦλθεν ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀσεβείας καὶ ἁμαρτίας; Ἕως πότε ὁ ἅγιος Ναός (μὲ τὸ θυσιαστήριόν του) καὶ ἡ δύναμις (τοῦ εὐσεβοῦς Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ) θὰ καταπατῶνται ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς;»

Καὶ ἐκεῖνος ἀπήντησε· «ἕως ὅτου περάσουν διαδοχικῶς δύο χιλιάδες τριακόσια ἡμερονύκτια. Τότε θὰ καθαρισθῇ ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν βεβήλωσιν».

Καὶ ὁ πρῶτος ἅγιος ἄγγελος ἀπάντησε εἰς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Μέχρις ὅτου περάσουν διαδοχικῶς δύο χιλιάδες τριακόσια ἡμερονύκτια· τότε θὰ καθαρισθῇ ὁ Ναός (μὲ τὸ θυσιαστήριον) ἀπὸ τὴν βεβήλωσιν καὶ θὰ ἀνακτήσῃ τὰ δικαιώματά του».

Ἐγώ, ὁ Δανιήλ, ὅταν εἶδα τὸ ὅραμα, ἐσκεπτόμην καὶ προσπαθοῦσα νὰ κατανοήσω τὴν σημασίαν αὐτοῦ καὶ ἰδού, ἐστάθη πλησίον μου κάποιος, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴν ἐμφάνισιν ἀνδρός.

Συνέβη δὲ τοῦτο: Καθὼς ἐγὼ ὁ Δανιὴλ ἔβλεπα τὴν ὅρασιν καὶ ἐπροσπαθοῦσα νὰ καταλάβω τὸ νόημά της, ἰδού! Ἐστάθη ἐμπρός μου κάποιος ποὺ ἔμοιαζε μὲ ἄνδρα.

Καὶ ἤκουσα τὴν φωνὴν ἑνὸς ἀνδρός, ὁ ὁποῖος ἐστέκετο ἐν μέσῳ τοῦ ποταμοῦ Οὐβάλ, ἡ ὁποία φωνὴ ἐφώναξε καὶ εἶπε· «Γαβριήλ, ἐξήγησε εἰς αὐτὸν τὸ ὅραμα ἐκεῖνο».

Καὶ ἄκουσα τὴν φωνὴν ἐνὸς ἀνδρὸς μεταξὺ τῶν ὀχθῶν τοῦ ποταμοῦ Οὐβάλ, ἡ ὁποία ἐφώναξε καὶ εἶπε: «Γαβριήλ, ἐρμήνευσε εἰς ἐκεῖνον τὸ νόημα τῆς ὁράσεως!»

Αὐτὸς ἦλθε καὶ ἐστάθη πολὺ κοντά μου. Ὅταν δὲ μὲ ἐπλησίασεν, ἐγὼ κατελήφθην ἀπὸ δέος καὶ θαυμασμὸν καὶ ἔπεσα ἀμέσως πρηνὴς μὲ τὸ πρόσωπόν μου κάτω εἰς τὴν γῆν. Ἐκεῖνος δὲ μοῦ εἶπε· «Υἱὲ ἀνθρώπου, κατανόησε τοῦτο· ὅτι ἡ ὅρασις ἀποκαλύπτει τὸ τέλος τοῦ καιροῦ, τοῦ καιροῦ τῆς βασιλείας τῶν θηρίων»,

Καὶ (ὁ Γαβριήλ) ἦλθε καὶ ἐστάθη πλησίον μου· ὅταν δὲ μὲ ἐπλησίασεν, ἐκυριεύθηκα ἀπὸ ὑπερβολικὸν θαυμασμόν, μεγάλην ἔκπληξιν καὶ φόβον καὶ ἔπεσα ἀμέσως κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς (μπρούμυτα). Ἐκεῖνος δὲ μοῦ εἶπεν: «Υἱὲ ἀνθρώπου, ἐννήησε τοῦτο: Ἡ ὅρασις δὲν θὰ ἐκπληρωθῇ ἐπὶ τοῦ παρόντος· ἡ ὅρασις αὐτὴ ἀποκαλύπτει τὸ τέλος τοῦ καιροῦ (ἤ: Ἡ ὅρασις ἀναφέρεται εἰς τὰ ἔσχατα χρόνια), κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ τελειώσῃ ἡ βασιλεία τῶν θηρίων καὶ θὰ ἀναλάβουν πλέον τὴν ἐξουσίαν οἱ ἅγιοι τοῦ Ὑψίστου».

Ὅταν ἐκεῖνος μοῦ ὠμιλοῦσε, ἐγὼ εἶχα πέσει πρηνὴς μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὸ ἔδαφος, μὲ ἤγγισε, μὲ ἐσήκωσε εἰς τὰ ποδια μου

Καὶ καθὼς ἐκεῖνος μοῦ ὠμιλοῦσε, ἐγὼ ἀπὸ τὴν κατάπληξιν καὶ τὸν φόβον ἔπεσα κάτω μὲ τὸ πρόσωπόν μου κατὰ γῆς, ἐκεῖνος ὅμως μὲ ἄγγισε καὶ μὲ ἐσήκωσεν εἰς τὰ πόδια μου

καὶ μοῦ εἶπε· «ἰδού, ἐγὼ θὰ καταστήσω εἰς σὲ γνωστὰ αὐτά, τὰ ὁποῖα θὰ συμβοῦν, ὅταν θὰ λάβῃ τέλος ἡ τιμωρὸς θεία ὀργή. Τὰ σημαινόμενα διὰ τοῦ ὁράματος συμβολίζουν τὸ πέρας τῆς κυριαρχίας τῶν θηρίων.

καὶ μοῦ εἶπεν: «Ἰδού! Ἐγὼ θὰ σοῦ καταστήσω γνωστὰ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ γίνουν, ὅταν τελειώσῃ ἡ τιμωρητικὴ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Διότι ἡ ὅρασις δὲν θὰ ἐκπληρωθῇ ἐπὶ τὸν παρόντος· ἡ ὅρασις αὐτὴ ἀποκαλύπτει τὸ τέλος τοῦ καιροῦ (ἤ: Ἡ ὅρασις ἀναφέρεται εἰς τὰ ἔσχατα χρόνια), κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ τελειώσῃ ἡ βασιλεία τῶν θηρίων, μετὰ τὴν πάροδον τῆς ὀργῆς, καὶ θὰ ἀναλάβουν πλέον τὴν ἐξουσίαν οἱ ἅγιοι τοῦ Ὑψίστου.

Ὁ κριός, τὸν ὁποῖον εἶδες εἶναι ὁ βασιλεὺς τῶν Μήδων καὶ τῶν Περσῶν.

Ὁ κριὸς ποὺ εἶδες, ὁ ὁποῖος εἶχε τὰ δύο κέρατα, εἶναι ὁ βασιλιᾶς τῶν Μήδων καὶ Περσῶν.

Ὁ τράγος τῶν αἰγῶν εἶναι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων. Τὸ μεγάλο κέρας, τὸ ὁποῖον ἦτο ἀνάμεσα εἰς τοὺς ὀφθαλμούς του, αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος καὶ μέγας βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων.

Ὁ τράγος τῶν αἰγῶν εἶναι ὁ βασιλιᾶς τῶν Ἑλλήνων τὸ δὲ μεγάλο κέρατο, τὸ ὁποῖον ἦταν μεταξὺ τῶν ὀφθαλμῶν του, αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος καὶ μέγας βασιλιᾶς τῶν Ἑλλήνων.

Ἡ συντριβὴ τοῦ μεγάλου αὐτοῦ κέρατος καὶ τὰ τέσσαρα ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἀντ’ αὐτοῦ ἐφύτρωσαν, ὑποδηλώνουν τέσσαρας βασιλεῖς ἀπὸ τὸ ἔθνος αὐτό, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐγερθοῦν, χωρὶς ὅμως νὰ ἔχουν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ πρώτου.

(Ἡ ἔννοια) τοῦ κέρατος, τὸ ὁποῖον συνετρίβη καὶ εἰς τὴν θέσιν τοῦ ὁποίου ἀνεπήδησαν ἄλλα τέσσερα κέρατα, εἶναι ἡ ἑξῇς: Ἀπὸ τὸ ἔθνος τοῦ βασιλιᾶ αὐτοῦ θὰ ἀναδυθοῦν τέσσερις βασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι ὅμως δὲν θὰ ἔχουν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ πρώτου καὶ μεγάλου βασιλιᾶ τῶν Ἑλλήνων.

Κατὰ τὸ τέλος τῆς βασιλείας αὐτῶν, ὅταν πλέον θὰ ἔχουν φθάσει εἰς τὴν πληρότητά των αἱ ἁμαρτίαι τῶν ἀποστατῶν Ἰουδαίων, θὰ ἐμφανισθῇ ἔνας ἀδιάντροπος βασιλεύς, πανοῦργος καὶ πολυμήχανος.

Εἰς τὸ τέλος δὲ τῆς βασιλείας τῶν τεσσάρων αὐτῶν βασιλέων (διαδόχων τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου), ὅταν φθάσουν εἰς τὸ ὕψιστον σημεῖον τῆς ἀσεβείας καὶ παρανομήσουν πέρα ἀπὸ τὸ μέτρον τῆς θείας μακροθυμίας, θὰ ἐμφανισθῇ ἕνας βασιλιᾶς ἀσεβής, αὐθάδης, θρασύς, ἀδιάντροπος καὶ ἐπὶ πλέον πανοῦργος, ἐφευρετικὸς εἰς τὸ κακὸν καὶ πολυμήχανος.

Θὰ ἔχῃ μεγάλην δύναμιν, θὰ ἐπιφέρῃ ἀδιηγήτου καταοτροφάς. Θὰ φέρῃ εἰς πέρας τὰς ἐνεργείας του. Θὰ πράττῃ ὅ,τι θέλει καὶ θὰ καταστρέψῃ ἰσχυροὺς λαοὺς καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν ἅγιον λαὸν τοῦ Θεοῦ.

Ἡ δύναμίς του θὰ εἶναι μεγάλη καὶ θὰ προξενήσῃ ἀνεκδιήγητες καταστροφές· θὰ ἐπιτυγχάνῃ εἰς τὶς ἐνέργειές του καὶ θὰ κάνῃ ὅ,τι θέλει· θὰ καταστρέφῃ λαοὺς ἰσχυροὺς καὶ τὸν ἅγιον λαὸν τοῦ Θεοῦ (τοὺς Ἰσραηλίτες).

Ὁ ζυγὸς τῆς τυρανικῆς ὑποταγῆς θὰ, ἐπεκταθῇ ἐπιτυχῶς εἰς λαούς. Θὰ ἐνεργῇ μετὰ δολιότητος, θὰ ἀλαζονευθῇ κατὰ τῇ καρδίαν αὐτοῦ καὶ διὰ τῆς πανουργίας καὶ τῶν μηχανορραφιῶν του θὰ καταστρὲψη πολλούς. Ἐπάνω δὲ εἰς τὰ ἐρείπια πολλῶν θὰ σταθῇ αὐτὸς ὑπερήφανος. Θὰ συντρίβῃ τοὺς ἄλλους, μὲ ὅσην εὐκολίαν σπάζει κανεὶς ἕνα αὐγό.

Ὁ βαρὺς καὶ τυραννικὸς ζυγὸς τῆς βασιλείας του θὰ ἐπιβληθῇ ἐπιτυχῶς εἰς τοὺς λαοὺς ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ κυριαρχήσῃ. Θὰ ἐνεργῇ μὲ πανουργίαν καὶ ὑπουλότητα· θὰ ὑπερηφανευθῇ δὲ τόσον, ὥστε θὰ θεωρήσῃ τὸν ἑαυτόν του μέγιστον ὅλων τῶν ἀνθρώπων, μὲ δόλον δὲ καὶ μὲ ἀπάτην θὰ καταστρέφῃ πολλούς. Καὶ θὰ σταθῇ ὄρθιος πατώντας ἐπάνω εἰς τὰ ἐρείπια καὶ τὰ πτώματα πολλῶν. Θὰ ἐργάζεται δὲ τὸ καταστροφικόν του ἔργον μὲ τόσην εὐκολίαν, μὲ ὅσην συντρίβει κανεὶς εἰς τὸ χέρι του αὐγά!

Τὸ ὅραμα τῶν δυο χιλιάδων τριακοσίων ἡμερονυκτίων ἔχει καὶ αὐτὸ τὸ νόημά του, εἶναι ἀληθὲς. Σὺ ὅμως τήρησε σιγήν, κράτησε ἀνερμήνευτον τὴν ὅρασιν αὐτήν, διότι ἀναφέρεται εἰς ἕνα ἀπτομακρυσμένον χρονικὸν διὰστημα».

Καὶ ἡ ὅρασις τῶν δύο χιλιάδων τριακοσίων ἡμερονυκτίων, ἡ ὁποία σοῦ ἀπεκαλύφθη, εἶναι ἀναμφιβόλως ἀληθινή. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἐν τῷ μεταξὺ χρόνος εἶναι μακρός, σὺ τήρησε σιωπήν, διατήρησε τὴν ὅρασιν ἀσαφῆ διὰ τοὺς πολλούς, διότι αὐτὴ ἀναφέρεται εἰς ἐποχήν, ἡ ὁποία θὰ βραδύῃη πολὺ νὰ ἔλθῃ».

Ἔπειτα ἀπὸ τὰς ὁράσεις αὐτὰς ἐγώ, ὁ Δανιήλ, ἔπεσα εἰς τεταραγμὲνον ὕπνον, ἠσθένησα ἐπὶ μερικὰς ἡμέρας ἔπειτα ἀπὸ τὰς ὁποίας ἐσηκώθην καὶ ἐξετέλουν, ὅπως συνήθως, τὰ ἔργα τοῦ βασιλέως. Ἀνελογιζόμην ὅμως μὲ θαυμασμὸν αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶδα καὶ ἤκουσα, χωρὶς καὶ νὰ ἠμπορῶ νὰ εἰσχωρήσω εἰς τὸ πλῆρες νόημά των.

Ἐγὼ δὲ ὁ Δανιήλ, μετὰ τὴν ὅρασιν αὐτὴν καὶ ἀφοῦ ἔμαθα τὶς συμφορὲς οἱ ὁποῖες ἐπρόκειτο νὰ πλήξουν τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ἐλυπήθηκα καὶ ἐμελαγχόλησα καὶ ἐκοιμήθηκα γεμᾶτος ταραχὴν καὶ ἀρρώστησα ἐπὶ μερικὲς ἡμέρες. Κατόπιν ὅμως ἐσηκώθηκα καὶ ἄρχισα νὰ διεκπεραιώνω τὶς ὑποθέσεις τοῦ βασιλιᾶ, χωρὶς νὰ γνωρίζῃ κανεὶς τὴν αἰτίαν τῆς ἀρρώστιας μου. Ἤμουν δὲ γεμᾶτος ἔκπληξιν, ἀπορίαν καὶ θαυμασμὸν δι’ ὅσα εἶδα καὶ ἄκουσα εἰς τὴν ὅρασιν ποὺ μοῦ ἀπεκαλύφθη· ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦσα νὰ ἐννοήσω πλήρως τὸ νόημά των, διότι δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ μοῦ δοθῇ σαφὴς ἑρμηνεία τοῦ νοήματος τῆς ὁράσεως ἀπὸ κάποιον ἄνθρωπον.

Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου, Βασιλέως τῶν Χαλδαίων, ὁ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Ἀσουήρου, ἀπὸ τὸ γένος τῶν Μήδων,

Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου, υἱοῦ τοῦ Ἀσουήρου, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν φυλὴν τῶν Μήδων, καὶ ὁ ὁποῖος (Δαρεῖος) ἐβασίλευσεν (ὡς ἐκπρόσωπος ἄλλον) εἰς τὸ βασίλειον τῶν Χαλδαίων·

κατὰ τὸ πρῶτον, λοιπόν, ἔτος τῆς βασιλείας του, ἐγώ, ὁ Δανιὴλ ἐμελέτησα μὲ πολλὴν προσοχὴν τὰ ἱερὰ βιβλία καὶ εἰδικώτερα τὸ σημεῖον ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀνεφέρετο εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, ποὺ εἶχεν ἀποκαλυφθῆ εἰς τὸν προφήτην Ἱερεμίαν διὰ λόγου Θεοῦ, καὶ σύμφωνα πρὸς τὸν ὁποῖον προφητικὸν λόγον, θὰ διαρκοῦσε ἡ ἐρήμωση τῆς Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ ἑβδομήκοντα ἔτη.

κατὰ τὸ πρῶτον λοιπὸν ἔτος τῆς βασιλείας του ἐγὼ ὁ Δανιὴλ ἐνόησα ἀπὸ τὴν προσεκτικὴν μελέτην τῶν ἱερῶν βιβλίων ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐτῶν - ὅπως ἀπεκαλύφθη ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὸν προφήτην Ἱερεμίαν - κατὰ τὰ ὁποῖα θὰ διαρκοῦσε ἡ ἐρήμωσις τῆς Ἱερουσαλήμ, ἦσαν ἑβδομῆντα ἔτη.

Ἔστρεψα τότε ἐγὼ τὸ πρόσωπόν μου καὶ τὴν καρδίαν μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν, διὰ νὰ τοῦ ὑποβάλω θερμὴν προσευχὴν καὶ ἰκεσίας, μὲ νηστείας, φορῶν σάκκον καὶ καθήμενος ἐπάνω εἰς στάκτην.

Τότε ἐτόλμησα νὰ στρέψω μὲ ἁγίαν προσμονὴν καὶ ἐγκαρτέρησιν τὸ πρόσωπόν μου καὶ τὴν καρδιά μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν, διὰ νὰ προσευχηθῶ καὶ νὰ τὸν ἱκετεύσω μὲ νηστεῖες, μὲ συντριβὴν καὶ μετάνοιαν, φορώντας τρίχινον πένθιμον ἔνδυμα καὶ καθισμένος ἐπάνω εἰς στάχτην.

Προσηυχήθην πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μου, ἀφῆκα νὰ ἐκχυθῇ τὸ περιεχόμενον τῆς καρδίας μου καὶ εἶπα πρὸς αὐτόν· «Κύριε, σὺ ποὺ εἶσαι ὁ μέγας καὶ θαυμαστὸς Θεός, ὁ ὁποῖος τηρεῖς τὴν διαθήκην σου καὶ τὸ ἔλεός σου εἰς ἐκείνους, ποὺ σὲ ἀγαποῦν καὶ προσπαθοῦν νὰ τηροῦν τὰς ἐντολάς σου, ἄκουσε τὴν ἐξομολόγησίν μου.

Καὶ προσευχήθηκα πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μου, ἐξομολογούμενος δὲ τὸ ἐσωτερικὸν περιεχόμενον τῆς καρδιᾶς μου εἶπα πρὸς Αὐτόν: «Κύριε, Σὺ ὁ ὁποῖος εἶσαι ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ θαυμαστός, Σὺ ὁ ὁποῖος τηρεῖς τὴν διαθήκην σου (μένεις πιστὸς εἰς τὶς ὑποσχέσεις σου) καὶ τὸ ἔλεός σου εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι Σὲ ἀγαποῦν καὶ ἐφαρμόζουν τὶς ἐντολὲς καὶ τὰ προστάγματά σου,

Ἡμαρτήσαμεν πράγματι, διεπράξαμεν ἀδικίας, παρέβημεν τὸν Νόμον σου, ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ σέ, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τὰς ἐντολάς σου καὶ ἀπὸ τὰ προστάγματά σου.

(ὁμολογοῦμεν ὅτι) ἁμαρτήσαμε, διεπράξαμεν ἀδικίες, ἔχομεν παραβῆ τὸν ἅγιον νόμον σου καὶ ἀπεστατήσαμεν ἀπὸ Σὲ καὶ παρεξεκλίναμεν ἀπὸ τὶς ἅγιες ἔντολές σου καὶ ἀπὸ τὶς ἀποφάνσεις καὶ τὶς δίκαιες κρίσεις σου.

Δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τοὺς δούλους σου τοὺς προφήτας, οἱ ὁποῖοι ἐξ ὀνόματός σου ὠμιλοῦσαν πρὸς τοὺς βασιλεῖς καὶ πρὸς τοὺς ἄρχοντας ἡμῶν καὶ τοὺς προγόνους ἡμῶν καὶ πρὸς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν τῆς χώρας.

Καὶ δὲν ὑπακούσαμε εἰς τοὺς δούλους σου τοὺς Προφήτας, οἱ ὁποῖοι ὡμιλοῦσαν ἐξ ὀνόματός σου πρὸς τοὺς βασιλεῖς μας καὶ πρὸς τοὺς ἄρχοντάς μας καὶ πρὸς τοὺς προγόνους μας καὶ πρὸς ὅλον τὸν λαὸν τῆς χώρας μας.

Εἰς σέ, Κύριε, ὑπάρχει ἡ δικαιοσύνη καὶ εἰς ἡμᾶς ἡ καταισχύνη εἰς τὰ πρόσωπά μας, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ περίοδος αὐτὴ τῆς δουλείας μας· εἰς κάθε Ἰουδαῖον, εἰς αὐτούς ποὺ κατοικοῦν τὴν Ἱερουσαλήμ, εἰς κάθε Ἰσραηλίτην, εἰς ὅλους ὅσοι εὑρίσκονται πλησίον ἢ μακράν, εἰς ὅλα τὰ μέρη, ὅπου σύ, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου, τοὺς διεσκόρπισες, ἐξ αἰτίας τῶν παραβάσεων, τὰς ὁποίας αὐτοὶ διέπραξαν.

Εἰς Σέ, Κύριε, ἀνήκει καὶ ὑπάρχει ἡ δικαιοσύνη, ἐνῷ εἰς ἡμᾶς ἡ καταισχύνῃ, ἡ ὁποία μᾶς ἀναγκάζει νὰ ρίπτωμεν κάτω κατακόκκινον ἀπὸ ἐντροπὴν τὸ πρόσωπόν μας, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ περίοδος αὐτὴ τῆς αἰχμαλωσίας καὶ δουλείας μας εἰς τοὺς Βαβυλωνίους· εἰς ἡμᾶς, δηλαδὴ εἰς κάθε Ἰουδαῖον, καὶ εἰς αὐτοὺς ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτες καὶ εἰς αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται πλησίον ἢ μακριὰ εἰς ὅλες τὶς χῶρες τῆς γῆς, ὅπου τοὺς διεσκόρπισες ἐξ αἰτίας τῆς προδοσίας, ἀπιστίας καὶ παραβάσεως τῶν ἱερῶν συνθηκῶν, ποὺ διέπραξαν.

Εἰς σέ, Κύριε, ὑπάρχει ἡ δικαιοσύνη, τῆς ὁποίας καὶ ἡμεῖς τιμωρούμενοι λαμβάνομεν πεῖραν. Εἰς ἡμᾶς δὲ ὑπάρχει ἡ καταισχύνη τοῦ προσώπου μας· εἰς τοὺς βασιλεῖς μας, εἰς τοὺς ἄρχοντάς μας, εἰς τοὺς προγόνους μας, εἰς ὅλους μας, οἱ ὁποῖοι ἡμαρτήσαμεν ἀπέναντί σου.

Εἰς Σέ, Κύριε, ἀνήκει καὶ ὑπάρχει ἡ δικαιοσύνη διὰ τὴν τιμωρίαν μας, ἐνῷ εἰς ἡμᾶς ἡ καταισχύνῃ, ἡ ὁποία μᾶς ἀναγκάζει νὰ ρίπτωμεν κάτω κατακόκκινον τὸ πρόσωπον μᾶς, καθὼς καὶ εἰς τοὺς βασιλεῖς μας καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντάς μας καὶ εἰς τοὺς προγόνους μας (κατ’ ἄλλους: Τοὺς ἱερεῖς μας), εἰς ὅλους μας οἱ ὁποῖοι ἁμαρτήσαμε εἰς Σέ.

Ἀλλὰ εἰς σὲ τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας ὑπάρχει ἡ εὐσπλαγχνία καὶ τὸ ἔλεος δι’ ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἐπανεστατήσαμεν ἀπέναντί σου.

Εἰς Σὲ ὅμως τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας ὑπάρχουν ἡ συμπάθεια, ἡ εὐσπλαγχνία, τὰ ἐλέη, ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν, διότι ὁμολογοῦμεν ὅτι ἀπεστατήσαμε ἀπὸ Σέ·

Δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας, νὰ πορευθῶμεν καὶ νὰ ζήσωμεν σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους, τοὺς ὁποίους αὐτὸς ἔδωκε διὰ μέσου τῶν δούλων του, τῶν προφητῶν.

καὶ δὲν ὑπακούσαμε εἰς τὴν φωνὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, ἡ ὁποία μᾶς ἐκαλοῦσε νὰ ζήσωμεν σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους του, τοὺς ὁποίους ἔθεσεν ἐνώπιόν μας μέσῳ τῶν δούλων του τῶν Προφητῶν».

Ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται παρέβησαν τὸν Νόμον σου, παρεξέκλιναν, ὥστε νὰ μὴν ὑπακούσουν εἰς τὴν ἰδικήν σου φωνήν· καὶ ἔτσι ἔπεσεν ἐπάνω μας ἡ κατάρα, ἡ ἔνορκος διακήρυξις σοῦ τοῦ Θεοῦ περὶ τῆς τιμωρίας τῶν ἁμαρτωλῶν, ποὺ εἶναι γραμμένη εἰς τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, διότι ἡμεῖς ἡμαρτήσαμεν ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ.

«Ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται παρέβησαν τὸν νόμον σου καὶ παρεξέκλιναν, ἐφάνησαν ὅλως διόλου ἀπρόθυμοι εἰς τὸ νὰ ὑπακούσουν εἰς τὴν φωνήν σου· διὰ τοῦτο ἔπεσεν ἐπάνω μας ἡ κατάρα καὶ ἡ ἔνορκος θεία διακήρυξις περὶ τῆς τιμωρίας τῶν ἁμαρτωλῶν, ἡ ὁποία εἶναι γραμμένη εἰς τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσῆ, τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, διότι ἁμαρτήσαμε εἰς Αὐτόν (τὸν Θεόν).

Ἐξεπλήρωσε τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους εἶχεν εἴπει ἐναντίον ἡμῶν, ἐναντίον τῶν δικαστῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐδίκαζαν· ὅτι θὰ ἐπιφέρῃ ἐναντίον μας κακὰ μεγάλα, τέτοια τὰ ὁποῖα δὲν εἶχαν γίνει ἄλλοτε κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὡσὰν αὐτὰ τὰ ὁποῖα συνέβησαν εἰς βάρος τῆς Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ἐξεπλήρωσε (ἔφερεν εἰς πέρας) τοὺς λόγους του, τοὺς ὁποίους εἶπε (τίς ἀπειλές, μὲ τὶς ὁποῖες εἶχεν ἀπειλήσει) ὅτι θὰ ἐπιφέρῃ ἐναντίον μας καὶ ἐναντίον τῶν δικαστῶν μας, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐδίκαζαν (ἐξεπλήρωσε δηλαδὴ τὶς ἀπειλές του) ὅτι θὰ ἐπιφέρῃ ἐναντίον μας μεγάλα κακά· τόσον μεγάλα καὶ τέτοια, ὁποία δὲν εἶχαν γίνει ποτὲ ἄλλοτε εἰς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς, κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ὁλόκληρον, ὡσὰν ἐκεῖνα ποὺ συνέβησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅπως εἶναι γραμμένον εἰς τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, ὅλα αὐτὰ τὰ κακὰ ἔπεσαν ἐπάνω μας καὶ ἡμεῖς δὲν ἐσυνετίσθημεν, δὲν μετενοήσαμεν, δὲν ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ τὰς ἀδικίας μας, δὲν προσεπαθήσαμεν νὰ κατανοήσωμεν καὶ νὰ ζήσωμεν σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν ἱκετεύσαμεν μὲ θερμὰς δεήσεις τὸν Κύριον,

Ὅπως ἔχει γραφῆ εἰς τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσῆ, ὅλες αὐτὲς οἱ τιμωρίες ἦλθαν ἐπάνω μας· παρ’ ὅλα δὲ αὐτὰ ἡμεῖς δὲν ἐσπεύσαμεν νὰ ἱκετεύσωμεν τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας, ἀπομακρυνόμενοι καὶ ἀπαρνούμενοι τὶς ἀδικίες μας, καὶ νὰ γνωρίσωμεν, νὰ συνετισθῶμεν καὶ φρονηματισθῶμεν προσέχοντες εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειάν σου.

Καὶ ὅμως ὁ Κύριος ἠγρύπνησε δι’ ἡμᾶς καὶ ἐπέφερε τὰς παιδαγωγικὰς αὐτὰς τιμωρίας ἐναντίον μας, διότι ὁ Κύριος ὁ Θεός μας εἶναι δίκαιος εἰς ὅλα τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα πραγματοποιεῖ. Ἡμεῖς ὅμως καὶ πάλιν δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν φωνήν του.

Ὅμως ὁ Κύριος ἀγρύπνησε (παρακολουθοῦσε ἀγρύπνως τὶς ἀδικίες μας) καὶ εἰς τὴν κατάλληλον ὥραν ἐπέφερεν ὄλες αὐτὲς τὶς παιδαγωγικὲς τιμωρίες ἐναντίον μας, διότι ὁ Κύριος καὶ Θεός μας εἶναι δίκαιος εἰς ὅλα τὰ ἔργα τὰ ὁποῖα ἐργάζεται, καὶ εἰς ὅλες τὶς πρὸς ἡμᾶς ἐνέργειές του. Ὅμως ἡμεῖς δὲν ὑπακούσομε εἰς τὴν φωνήν του».

Καὶ τώρα, Κύριε ὁ Θεός μας, σὺ ὁ ὁποῖος ἔβγαλες ἐλεύθερον τὸν λαόν σου ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου μὲ ἀκατανίκητον δύναμιν καὶ κατέστησες ἔνδοξον καὶ περίφημον τὸ Ὄνομά σου μέχρι καὶ τῆς σημερινῆς ἡμέρας, ἄκουσε τὴν προσευχήν μας. Ὁμολογοῦμεν ὅτι ἡμαρτήσαμεν, ὅτι παρέβημεν τὸν Νόμον σου.

«Καὶ τώρα, λοιπόν, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, Σὺ ὁ ὁποῖος ἐλευθέρωσες τὸν λαόν σου ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς χώρας τῆς Αἰγύπτου μὲ δύναμιν ἀκαταγώνιστον καὶ κατέστησες ἔνδοξον καὶ περίφημον τὸ ὄνομά σου μέχρι καὶ τῆς σημερινῆς ἡμέρας, (ἀπευθυνόμεθα εἰς Σὲ καὶ ὁμολογοῦμεν ἐν μετανοίᾳ ὅτι) ἁμαρτήσαμε εἰς Σὲ καὶ ἀνομήσαμε.