Ἔσδρας Α'

Μετὰ τὸν καθαρισμὸν τοῦ ναοῦ ἀπὸ τὸν μολυσμὸν τῆς εἰδωλολατρείας καὶ τὴν ἐπισκευήν του καὶ μετὰ τὴν εὔρεσιν τοῦ βιβλίου τοῦ νόμου, ὁ Ἰωσίας ἑώρτασε τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου του εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐθυσίασε τὸν πασχάλιον ἀμνὸν τὴν δεκάτην τετάρτην ἡμέραν τοῦ πρώτου ἰουδαϊκοῦ μηνός.

Μετὰ ταῦτα ὁ εὐσεβὴς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων Ἰωσίας, ποὺ ἐνδιεφερθῆ διὰ τὴν θρησκευτικὴν ἀναγέννησιν τοῦ λαοῦ του, ἑώρτασε τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου του. Συγκεκριμένως ἐθυσίασε τὸν Πασχάλιον ἀμνὸν τὴν δεκάτην τετάρτην ἡμέραν τοῦ πρώτου ἰουδαϊκοῦ μηνός.

Ἐγκατέστησε τοὺς ἱερεῖς σύμφωνα μὲ τὰς τάξεις αὐτῶν, στολισμένους μὲ τὰ ἱερατικά των ἄμφια εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν, καὶ γενικῶς διὰ τὴν ἀνασύστασιν τῆς λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ μετὰ τὴν καταπολέμησιν τῆς εἰδωλολατρίας, ἐγκατέστησε τοὺς ἱερεῖς μὲ τὰ εἰδικὰ ἄμφιά των εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ἐπιτελοῦν τὰ ἱερά των ἔργα ἀναλόγως πρὸς τὰ διακονήματά των.

Διέταξε τοὺς Λευίτας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ταχθῇ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ναοῦ ὑπὲρ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, νὰ ἐξαγνισθοῦν σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου καὶ νὰ προσφέρουν τὰς θυσίας ἐκεῖ, ὅπου ὑπάρχει ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου, δηλαδὴ εἰς τὸν ναόν, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἀνοικοδομήσει ὁ Σολομὼν ὁ βασιλεύς, ὁ υἱὸς τοῦ Δαυΐδ.

Εἶπε δὲ εἰς τοὺς Λευίτας, ποὺ ἦσαν οἱ ὑπηρέται τοῦ ἱεροῦ ἐν μέσῳ τῶν Ἰσραηλιτῶν, νὰ ἑξαγνισθοῦν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ὑπηρετοῦν ἐνώπιον τῆς Κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰς τὸν Ναόν, τὸν ὁποῖον ἀνήγειρεν ὁ βασιλεὺς Σολομών, ὁ υἱὸς τοῦ Δαβίδ.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· «δὲν θὰ ἔχετε πλέον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ φέρετε ἐπὶ τῶν ὤμων σας αὐτὴν τὴν Κιβωτόν. Καὶ τώρα προσφέρατε τὰ τῆς λατρείας εἰς Κύριον τὸν Θεόν σας, ἐξυπηρετήσατε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν του καὶ ἑτοιμάσατε τὴν θυσίαν τῶν πασχαλινῶν ἀμνῶν κατὰ τὰς φυλὰς καὶ τὰς οἰκογενείας σας σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Δαυΐδ, βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν καθορισθεῖσαν μεγαλοπρέπειαν ὑπὸ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, τοῦ Σολομῶντος.

Τοὺς εἶπεν ἐπίσης καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἔργον σας εἰς τὸ ἑξῆς δὲν θὰ εἶναι νὰ μεταφέρετε τὴν Κιβωτὸν ἐπάνω εἰς τοὺς ὤμους σας. Θὰ μένῃ αὐτὴ μονίμως εἰς τὸν τόπον της. Τώρα λοιπὸν νὰ λειτουργῆτε καὶ νὰ διακονῆτε εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεόν σας, νὰ ἐξυπηρετῆτε τὰς ἀνάγκας τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ, τοῦ ἔθνους τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ ἑτοιμάσετε τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα ἀναλόγως πρὸς τὰς πατριαρχικὰς οἰκογενείας καὶ τὰς φυλάς σας, συμφώνως πρὸς τὴν γραπτὴν ἐντολὴν τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰσραὴλ Δαβὶδ καὶ πρὸς τὴν μεγαλοπρέπειαν, ποὺ καθώρισε πρὸς τοῦτο ὁ υἱς τού Σολομών.

Σταθῆτε, λοιπόν, εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου εἰς τὴν θέσιν σας σύμφωνα μὲ τὴν διαίρεσιν τῶν πατριαρχικῶν σας οἰκογενειῶν, σεῖς οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι ἔχετε ἐκλεγῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ ἵστασθε κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς λατρείας ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς σας τοὺς Ἰσραηλίτας.

Νὰ σταθῆτε δὲ εἰς τὸν ἅγιον τόπον τῆς λατρείας ἀναλόγως πρὸς τὰς πατριαρχικὰς διαιρέσεις τῆς φυλῆς σας, τῆς φυλῆς τῶν Λευιτῶν, οἱ ὁποῖοι στέκεσθε ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς σας Ἰσμαηλίτας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Προσφέρατε κατὰ τὴν καθωρισμένην τάξιν τὸν πασχαλινὸν ἀμνὸν καὶ ἑτοιμάσατε τὰ μερίδια τῶν θυσιῶν διὰ τοὺς ἀδελφούς σας καὶ γενικῶς ἑορτάσατε τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία ἐδόθη εἰς τὸν Μωϋσέα».

Νὰ θυσιάσετε δὲ τὸν Πασχάλιον ἀμνὸν συμφώνως πρὸς τὸ καθωρισμένον τυπικὸν τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα. Νὰ ἑτοιμάσετε ἐπίσης καὶ τὰς θυσίας διὰ τοὺς ἀδελφούς σας Ἰσμαηλίτας καὶ νὰ ἑορτάσετε τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἐντολῆς τοῦ Κυρίου, ποὺ ἐδόθη εἰς τὸν Μωϋσῆν».

Κατόπιν ὁ Ἰωσίας προσέφερε διὰ τὸν παρευρεθέντα κατὰ τὴν ἑορτήν τοῦ Πάσχα ἐκεῖ λαὸν τριάκοντα χιλιάδας ἀμνοὺς καὶ ἐρίφια καὶ τρεῖς χιλιάδας μόσχους. Αὐτὰ ἐδόθησαν κατὰ διαταγὴν τοῦ βασιλέως ἀπὸ τὴν βασιλικὴν περιουσίαν εἰς τὸν λαόν, τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας.

Ἐδώρησε δὲ ὁ Ἰωσίας εἰς τὸν λαόν, ποὺ παρευρέθη ἐκεῖ, τριάντα χιλιάδες ἀρνιὰ καὶ κατσίκια καὶ τρεῖς χιλιάδες μοσχάρια. Ὅλα αὐτὰ ἐδόθησαν εἰς τὸν λαὸν καὶ εἰς τοὺς ἱερεῖς καὶ Λευίτας κατόπιν ἐντολῆς τοῦ βασιλέως ἀπὸ τὴν βασιλικὴν περιουσίαν διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα.

Ἐπίσης οἱ προϊστάμενοι τοῦ ναοῦ ὁ Χελκίας, ὁ Ζαχαρίας καὶ ὁ Ἡσκῆλος ἔδωκαν εἰς τοὺς ἱερεῖς διὰ τὸ Πάσχα δύο χιλιάδας ἑξακόσια πρόβατα καὶ τριακοσίους μόσχους.

Ἐπρόσφεραν δὲ καὶ οἱ ἀξιωματοῦχοι τοῦ Ναοῦ Χελκίας καὶ Ζαχαρίας καὶ Ἡσκῆλος εἰς τοὺς ἱερεῖς διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα δύο χιλιάδες ἑξακόσια πρόβατα καὶ τριακόσια μοσχάρια.

Ὁ Ἰεχονίας, ὁ Σαμαίας, ὁ Ναθαναὴλ ὁ ἀδελφός, ὁ Ἀσαβίας, ὁ Ὀχιῆλος καὶ ὁ Ἰωράμ, οἱ χιλίαρχοι ἀρχηγοὶ ἔδωκαν εἰς τοὺς Λευίτας διὰ τὸ Πάσχα πέντε χιλιάδες πρόβατα καὶ ἑπτακοσίους μόσχους.

Οἱ δὲ χιλίαρχοι, οἱ ἄρχοντες δηλαδὴ ποὺ ἦσαν καθένας των ἐπὶ κεφαλῆς χιλίων Ἰουδαίων, καὶ συγκεκριμένως ὁ Ἰεχονίας, ὁ Σαμαίας καὶ ὁ ἀδελφός του Ναθαναὴλ καὶ ὁ Ἀσαβίας, ὁ Ὀχιῆλος καὶ ὁ Ἰωράμ, ἐπρόσφεραν εἰς τοὺς Λευίτας διὰ τὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα πέντε χιλιάδες πρόβατα καὶ ἑπτακόσια μοσχάρια.

Ὡς ἐξῆς δὲ ἑωρτάσθη τὸ Πάσχα· Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, οἱ ἔχοντες τὰ ἄζυμα, ἐστάθησαν εὐπρεπῶς μὲ τὴν στολήν των κατὰ τὰς φυλὰς καὶ τὰς ὁμάδας τῶν προγόνων των ἔμπροσθεν τοῦ λαοῦ, διὰ νὰ προσφέρουν τὴν θυσίαν σύμφωνα μὲ ὅσα εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Μωϋσέως. Ἔτσι ἔκαμαν καὶ κατὰ τὴν πρωϊνὴν θυσίαν.

Ἔγιναν δὲ τὰ ἑξῆς διὰ τὴν ἑορτὴν τὸν Πάσχα: Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται εὐπρεπισμένοι μὲ τὰς ἱερατικὰς στολάς των καὶ μὲ τὰ ἄζυμα ψωμιὰ εἰς τὰ χέρια των, ἀναλόγως πρὸς τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὰς πατριαρχικὰς διαιρέσεις των, ἐστάθηκαν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν λαὸν διὰ νὰ προσφέρουν τὴν θυσίαν εἰς τὸν Κύριον, συμφώνως πρὸς αὐτὰ ποὺ εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου, ποὺ ἐδόθη διὰ τοῦ Μωϋσέως. Μὲ αὐτὴν τὴν ἑτοιμασίαν ἔκαμαν τὴν θυσίαν καὶ ἔτσι ἐπέρασεν ὅλον τὸ πρωϊνόν.

Ἔψησαν τὸν πασχαλινὸν ἀμνὸν εἰς τὸ πῦρ, ὅπως ὁ νόμος καθώριζε, τὰ δὲ κομμάτια τῶν προσφερομένων θυσιῶν ὑπὸ τὰς εὐωδίας τῶν θυμιαμάτων τὰ ἔβρασαν μέσα εἰς λέβητας καὶ χαλκίνας χύτρας καὶ ἔπειτα τὰ προσέφεραν εἰς ὅλον τὸν λαόν.

Ἐν συνεχείᾳ ἔψησαν εἰς τὴν φωτιὰν τὸν Πασχάλιον ἀμνόν, ὅπως ὥριζεν ὁ Νόμος τοῦ Κυρίου, τὰ δὲ τμήματα ἀπὸ τὰ σφακτὰ τὰ ἔβρασαν εἰς χάλκινα δοχεῖα καὶ καζάνια μὲ εὐώδη θυμιάματα καὶ τὰ ἐπρόσφεραν εἰς ὅλον τὸν λαόν.

Κατόπιν ἀπὸ τὰς προσφερθείσας θυσίας ἡτοίμασαν τὸ πασχαλινὸν γεῦμα διὰ τοὺς ἑαυτούς των καὶ διὰ τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἀδελφούς των, οἱ ὁποῖοι κατήγοντο ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀαρών.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὰς θυσίας ποὺ ἔκαμαν, ἑτοίμασαν τὸ Πασχαλινὸν γεῦμα διὰ τοὺς ἑαυτούς των καὶ διὰ τοὺς ἀδελφούς των, τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών.

Ἡτοίμασαν δὲ οἱ Λευῖται τὸ πασχαλινὸν γεῦμα των διὰ τὸν ἑαυτόν των καὶ διὰ τοὺς ἱερεῖς ἀδελφούς των, ἀπογόνους τῆς οἰκογενείας Ἀαρών, ἐπειδὴ οἱ ἱερεῖς ἦσαν ἀπησχολημένοι καὶ προσέφερον εἰς θυσίαν τὰ λιπαρὰ μέρη τῶν θυσιῶν μέχρι νυκτός.

ἑτοίμασαν δὲ τὸν Πασχάλιον ἀμνὸν οἱ Λευῖται διὰ τοὺς ἑαυτούς των καὶ διὰ τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἀδελφούς των, ποὺ ἦσαν ἀπόγονοι τοῦ Ἀαρών, διότι οἱ ἱερεῖς ἦσαν ἀπησχολημένοι καὶ ἐπρόσφεραν τὰ λίπη τῶν σφακτῶν, διὰ νὰ καοῦν εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων μέχρις ἀργὰ τὴν νύκτα.

Καὶ οἱ ἱεροψάλται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, ἦσαν εἰς τὰς καθωρισμένας θέσεις των, ὅπως ὁ Δαυῒδ εἶχε διατάξει, καὶ ὁ Ἀσάφ καὶ ὁ Ζαχαρίας καὶ ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ βασιλέως Ἐδδινοῦς.

Ἦσαν δὲ παρόντες εἰς τὰς θέσεις των καὶ κατὰ τάξιν καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, οἱ ἱεροψάλται, συμφώνως πρὸς τὸν κανονισμὸν ποὺ ὥρισεν ὁ Δαβίδ, καὶ ὁ Ἀσάφ, καὶ ὁ Ζαχαρίας, καθὼς καὶ ὁ Ἐδδινοῦς, ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ βασιλέως.

Οἱ θυρωροὶ ἐπίσης ἐστέκοντο εἰς κάθε πύλην. Κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἔλειψεν ἀπὸ τὴν θέσιν του, διότι οἱ ἀδελφοί των, οἱ Λευῖται, εἶχον ἑτοιμάσει καὶ δι’ αὐτοὺς τὸ πασχαλινὸν γεῦμα.

Ἐστέκοντο ἐπίσης εἰς τὰς θέσεις των εἰς κάθε πύλην καὶ οἱ θυρωροί. Δὲν ὑπῆρχε περίπτωσις νὰ παραβῇ κάποιος τὸν κανονισμὸν καὶ νὰ ἀπουσιάσῃ ἀπὸ τὴν θέσιν του, διότι οἱ ἀδελφοί των, οἱ Λευῖται, εἶχαν φροντίσει διὰ τὸν καθένα νὰ μὴ τοῦ λείπῃ τίποτε.

Ἔτσι δὲ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐτελείωσαν κανονικῶς καὶ πλήρως αἱ ὑπηρεσίαι διὰ τὴν θυσίαν πρὸς τὸν Κύριον. Ἑωρτάσθη τὸ Πάσχα καὶ αἱ θυσίαι εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου προσεφέρθησαν κανονικῶς σύμφωνα μὲ τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως Ἰωσίου.

Ἔτσι ὠλοκληρώθηκαν ὅλαι αἱ ἑτοιμασίαι καὶ ἔγιναν ὅλα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν θυσίαν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὥστε νὰ ἑορτασθῇ τὸ Πάσχα καὶ νὰ προσφερθοῦν αἱ θυσίαι εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Κυρίου συμφώνως πρὸς τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως Ἰωσίου.

Οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι ἦσαν τότε παρόντες εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἑώρτασαν τὸ Πάσχα καὶ τὴν ἑορτὴν τῶν ἀζύμων ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.

Ἑώρτασαν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ κατὰ τὸ διάστημα ἐκεῖνο, τὸ Πάσχα καὶ τὴν ἑορτὴν τῶν Ἀζύμων ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.

Τέτοιο Πάσχα, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ προφήτου Σαμουὴλ καὶ ἐντεῦθεν, δὲν εἶχεν ἑορτασθῆ εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Τόσον δὲ λαμπρὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα δὲν ἔγινε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν ἄλλην φοράν, ἀπὸ τότε ποὺ ἐζοῦσε ὁ Προφήτης Σαμουήλ.

Ὁλοι οἱ βασιλεῖς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ δὲν ἑώρτασαν παρόμοιον Πάσχα, ὡσὰν αὐτὸ ποὺ ἑώρτασεν ὁ Ἰωσίας, οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ὁποῖοι ἦσαν παρόντες εἰς τὸν τόπον τῆς κατοικίας των, τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅλοι οἱ βασιλεῖς τοῦ Ἰσραὴλ δὲν ἑώρτασαν ποτὲ τέτοιο Πάσχα, σὰν αὐτὸ ποὺ ἑώρτασεν ὁ βασιλεὺς Ἰωσίας μὲ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας καὶ τοὺς Ἰουδαίους καὶ μὲ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ εὐρέθησαν νὰ κατοικοῦν τότε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Αὐτὸ δὲ τὸ Πάσχα ἑωρτάσθη κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσίου.

Τὸ λαμπρὸν αὐτὸ Πάσχα ἑωρτάσθη κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσίου.

Ἐτσι δὲ εὐωδώθη ὁ Ἰωσίας εἰς τὰ ἔργα του ἐνώπιον τοῦ Κυρίου διὰ τὴν μεγάλην αὐτοῦ εὐσέβειαν, ποὺ ἐγέμιζε τὴν καρδίαν του.

Τὰ δὲ ἔργα τοῦ Ἰωσίου εὐωδώθηκαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου του, διότι ἡ καρδιά του ἦταν γεμάτη μὲ εὐσέβειαν.

Τὰ κατ’ αὐτὸν εἶναι γραμμένα εἰς προγενεστέρους χρόνους, τὸ πῶς δηλαδὴ ἡμάρτησαν οἱ Ἰσραηλῖται ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ παρεσύρθησαν εἰ τὴν ἀσέβειαν περισσότερον ἀπὸ ἄλλον λαὸν καὶ βασίλειον, καὶ πῶς ἐλύπησαν τὸν Κύριον παραβαίνοντες μὲ πλήρη συνείδισιν τὸν θεῖον νόμον. Ἀλλὰ καὶ πῶς λόγοι τοῦ Κυρίου, οἱ σχετικοὶ μὲ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ἐπραγματοποιήθησαν.

Ὅ,τι δὲ σχετίζεται μὲ τὴν ζωὴν τοῦ Ἰωσίου, ἔχει γραφῆ εἰς τὴν ἱστορίαν τῶν προηγουμένων χρόνων, ποὺ περιέχεται εἰς τὰ βιβλία Βασιλειῶν καὶ Παραλειπομένων. Ἐκεῖ γίνεται λόγος καὶ δι’ αὐτοὺς ποὺ ἁμαρτησαν καὶ ἀσέβησαν εἰς τὸν Κύριον περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλο ἔθνος καὶ βασίλειον καὶ πῶς Τὸν ἐλύπησαν μὲ τὰς συνειδητὰς παραβάσεις των. Φαίνεται ἐπίσης εἰς τὴν ἱστορίαν αὐτὴν καὶ πῶς ἐβγῆκαν ἀληθινὰ καὶ ἐφαρμόσθηκαν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, τὰ σχετικὰ μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα ὁ Φαραώ, ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου ἐξεστράτευσε, διὰ νὰ πολεμήσῃ τὴν πόλιν Χαρκαμὺς ἐπὶ τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ. Ὁ Ἰωσίας ἐξῆλθε, διὰ νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον του.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσίου συνέβη νὰ ἔλθῃ καὶ νὰ ἀρχίσῃ πόλεμον ὁ Φαραώ, ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου, εἰς τὴν περιοχὴν Χαρκαμύς, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸν ποταμὸν Εὐφράτην. Καὶ ἐβγῆκε τότε, μαζὶ μὲ ἄλλους, νὰ τὸν ἀντιμετωπίσῃ καὶ ὁ βασιλεὺς Ἰωσίας μὲ τὸν στρατὸν του.

Ὁ βασιλεὺς ὅμως τῆς Αἰγύπτου ἔστειλε πρέσβεις πρὸς τὸν Ἰωσίαν καὶ τοῦ εἶπε· «Τί διαφορὰ ὑπάρχει μεταξύ ἐμοῦ καὶ σοῦ, βασιλεῦ τῆς Ἰουδαίας;

Ἔστειλε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεὺς τῆς Αἴγυπτον πρέσβεις καὶ τοῦ εἶπε: «Ποιὰ διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, βασιλιᾶ τῆς Ἰουδαίας;

Ἐγὼ δὲν ἔχω ἀποσταλῆ ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ Θεὸν ἐναντίον σοῦ, ἀλλὰ ὁ πόλεμός μου γίνεται ἐναντίον τῶν χωρῶν τοῦ Ἐφράτου. Ὁ Κύριος, λοιπόν, εἶναι μαζῆ μου. Ὁ Κύριος μὲ ὠθεῖ νὰ σπεύσω εἰς τὸν πόλεμον αὐτόν. Ἀπομακρύνσου λοιπὸν καὶ μὴ ἐναντιώνεσαι εἰς τὸν Κύριον».

Δὲν ἔχω ἀποσταλῆ ἐναντίον σου ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ Θεόν. Ὅπως βλέπεις, τὸ μέτωπον τοῦ πολέμου μου εὑρίσκεται εἰς τὸν Εὐφράτην. Ὁ δὲ Κύριος εἶναι τώρα μαζί μου καὶ Αὐτὸς εἶναι Ἐκεῖνος, ποῦ μὲ παρακινεῖ νὰ σπεύσω εἰς αὐτὸν τὸν πόλεμον. Φύγε λοιπὸν ἀπὸ ἐδῶ καὶ μὴ ἐναντιώνεσαι εἰς τὸ θέλημα καὶ τὰ σχέδια τοῦ Κυρίου».

Ὁ Ἰωσίας ὅμως δὲν ἐπέστρεψε μὲ τὸ ἅρμα του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ ἤρχισε νὰ πολεμῇ ἐναντίον τοῦ Φαραὼ τῆς Αἰγύπτου καὶ δὲν ἔδωσε σημασίαν εἰς τὰ λόγια τοῦ προφήτου Ἱερεμίου, τὰ ὁποῖα ἐξῆλθον ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἰωσίας ὅμως δὲν ἐδέχθη νὰ ἐπιστρέψῃ πίσω μὲ τὸ ἅρμα του, χωρὶς νὰ πολεμήσῃ, ἀλλ’ ἄρχισε τὸν πόλεμον ἐναντίον τοῦ Φαραὼ καὶ δὲν ἐπρόσεξεν εἰς τὰ σχετικὰ λόγια τοῦ Προφήτου Ἱερεμίου, ποὺ ὠμιλοῦσε ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἰωσίας ἀντιθέτως ἔκαμε πόλεμον ἐναντίον τοῦ Φαραὼ εἰς τὴν πεδιάδα Μαγεδδώ. Οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ στρατεύματος τοῦ Φαραὼ ἐπετέθησαν ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ἰωσία τὸν ὁποῖον καὶ ἐπλήγωσαν βαρέως.

Ἀντὶ λοιπὸν νὰ φύγῃ, διέταξε τὰ στρατεύματά του νὰ πολεμήσουν μὲ τὸν βασιλέα τῆς Αἰγύπτου εἰς τὴν πεδιάδα Μαγεδδῶ. Καὶ μόλις ἄρχισε ἡ μάχη, ἐπετέθησαν ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ἰωσίου οἱ ἀξιωματοῦχοι τοῦ Φαραώ.

Ὁ βασιλεὺς Ἰωσίας διέταξε τοὺς δούλους του καὶ τοὺς εἶπε· «ἀπομακρύνατέ με ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης, διότι ἐπληγώθηκα πολὺ βαρειά». Ἀμέσως δὲ οἱ δοῦλοι του τὸν ἀπεμάκρυναν ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης.

Ὁ δὲ βασιλεὺς Ἰωσίας, ποὺ ἐπληγώθη εἰς τὴν μάχην, εἶπεν εἰς τοὺς δούλους του: «Ἀπομακρύνατέ με ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης, διότι ἐπληγώθηκα καὶ εἶμαι πολὺ ἄρρωστος». Καὶ ἀμέσως τὸν ἀπεμάκρυναν οἱ δοῦλοι του ἀπὸ τὸν τόπον τῆς πολεμικῆς συρράξεως.

Ἀνέβη εἰς τὸ δεύτερον αὐτοῦ ἅρμα καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου καὶ ἀπέθανε. Ἐνεταφιάσθη εἰς τοὺς τάφους τῶν πατέρων του.

Καὶ ἀφοῦ κατέβη ἀπὸ τὸ πολεμικὸν ἅρμα, ἀνέβη εἰς ἄλλο ἅρμα του, ποὺ ἦτο κατάλληλον διὰ ταξίδια καὶ ἀναπαυτικόν. Μόλις ὅμως ἔφθασεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἀπεβίωσε καὶ ἐτάφη εἰς τὸν πατρικόν του τάφον.

Εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἰουδαίαν ἐπένθησαν τὸν Ἰωσίαν. Ὁ προφήτης Ἱερεμίας συνέθεσε θρηνώδη ᾠδὴν διὰ τὸν Ἰωσίαν. Οἱ δὲ θρηνῳδοὶ μαζῆ μὲ τὰς θρηνῳδούσας γυναῖκας ἔψαλλον τοὺς θρήνους αὐτοὺς ἕως αὐτὴν τὴν ἡμέραν. Ἐξεδόθη δὲ καὶ σχετικὸν διάταγμα νὰ γίνεται πάντοτε εἰς ὅλον τὸ ἰσραηλιτικὸν γένος αὐτὴ ἡ θρηνῳδία.

Ὅταν δὲ ἔγινε γνωστὸς ὁ θάνατός του, ἐπένθησαν τὸν Ἰωσίαν εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν. Ὁ δὲ Προφήτης Ἱερεμίας συνέθεσεν ὕμνον θρηνητικὸν διὰ τὸν Ἰωσίαν καὶ οἱ θρηνωδοὶ μαζὶ μὲ γυναῖκες μοιρολογίστρες τὸν ἐθρηνοῦσαν συνεχῶς ἕως αὐτὴν τὴν ἡμέραν. Ἀπεφασίσθη μάλιστα ἐπισήμως καὶ ὡρίσθη νὰ ψάλλεται αὕτη ἡ θρηνωδία πάντοτε εἰς ὅλον τὸ Ἰσραηλιτικὸν γένος.

Αὐταὶ δὲ αἱ θρηνώδεις ᾠδαὶ εἶναι γραμμέναι εἰς τὸ βιβλίον τῆς ἱστορίας τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα. Κάθε μία ἀπὸ τὰς ἐνεργείας τοῦ Ἰωσία καὶ τὰς πράξεις αὐτοῦ, ὅπως καὶ ἡ δόξα του καὶ ἡ σύνεσίς του εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅλα ὅσα ἔχουν γίνει κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη καὶ ὅσα ἔγιναν τελευταῖα, ἀναγράφονται εἰς τὸ βιβλίον τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ Ἰούδα.

Αὐτὰ δὲ τὰ περιστατικά, ὅπως καὶ τὰ θρηνώδη ἄσματα, ἔχουν γραφῆ εἰς τὰ βιβλία τῆς ἱστορίας τῶν βασιλέων τῆς Ἰουδαίας. Ἕνα πρὸς ἕνα λεπτομερῶς τὰ γεγονότα τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσίου, ὅπου φαίνεται ἡ δόξα τουῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ συνετὴ διαγωγή του συμφώνως πρὸς τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὰ ποὺ ἔκαμε προηγουμένως καὶ αὐτὰ ποὺ ἔγιναν τελευταῖα, ἔχουν καταγραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τῆς ἱστορίας τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ Ἰούδα.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ὁ λαὸς τῆς Ἰουδαίας ἐπῆραν καὶ ἀνέδειξαν βασιλέα τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσίου, τὸν Ἰεχονίαν, ὁ ὁποῖος ἦτο ἡλικίας εἴκοσι τριῶν ἐτῶν, ἀντὶ τοῦ πατρός του, τοῦ Ἰωσίου.

Μετὰ τὸν θάνατον τὸν Ἰωσίου οἱ πρόκριτοι τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ ἔθνους ἐπῆραν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσίου Ἰεχονίαν, ὁ ὁποῖος ἦτο εἴκοσι τριῶν ἐτῶν, καὶ τὸν ἀνέδειξαν βασιλέα εἰς τὸν θρόνον τὸν πατέρα του Ἰωσίου.

Αὐτὸς ἔμεινε βασιλεὺς εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν μὲ πρωτεύουσαν τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ τρεῖς μόνον μῆνας. Διότι ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου τὸν ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ τὴν βασιλείαν του, ὥστε νὰ μὴ εἶναι πλέον αὐτὸς βασιλεύς.

Ἐβασίλευσε δὲ ὁ Ἰεχονίας εἰς τὸν Ἰσραὴλ μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλὴμ μόνον ἐπὶ τρεῖς μῆνας, διότι τὸν ἐξεθρόνισεν ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου καὶ δὲν τὸν ἄφησε νὰ βασιλεύῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐπέβαλε δὲ εἰς τὸ ἰουδαϊκὸν ἔθνος καὶ ἀποζημίωσιν ἰδικήν του, ἑκατὸν ἀργυρᾶ τάλαντα καὶ ἕνα τάλαντον χρυσίου.

Ἐπέβαλε δὲ ὁ Αἰγύπτιος βασιλεὺς ὡς φόρον ὑποτελείας εἰς τὸ ἔθνος τῶν Ἰουδαίων ἑκατὸ ἀσημενια τάλαντα καὶ ἕνα τάλαντον χρυσοῦ.

Ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου ἀνέδειξε τότε βασιλέα τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰεχονίου, τὸν Ἰωακίμ.

Ἀνέδειξε δὲ ὁ βασιλεὺς τῶν Αἰγυπτίων τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰεχονίου Ἰωακὶμ ὡς βασιλέα τῆς Ἰουδαίας μὲ πρωτεύουσαν τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ἰωακίμ ἔθεσεν εἰς δεσμὰ τοὺς ἄρχοντας. Τὸν ἀδελφόν του ὅμως τὸν Ζαράκην τὸν ἐπῆρε μαζῆ του καὶ τὸν ἔφερεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Ὁ δὲ Ἰωακὶμ συνέλαβε καὶ ἐφυλάκισε τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ, τὸν δὲ ἀδελφόν του, τὸν Ζαράκην, τὸν ἐπῆρε μαζί του καὶ τὸν ἔφερεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὁ Ἰωακὶμ ἦτο εἴκοσι πέντε ἐτῶν, ὅταν ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ ἔπραξε τὸ μέγα ἁμάρτημα τῆς εἰδωλολατρείας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Τότε δέ, ποὺ ἔγινε βασιλεὺς τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ, ὁ Ἰωακὶμ ἦτο εἴκοσι πέντε ἐτῶν. Ὁ βασιλεὺς αὐτὸς δὲν ὑπελόγισε τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ διέπραξε τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν Του καὶ ἔφερεν εἰς τὴν χώραν τὴν εἰδωλολατρίαν.

Ἐναντίον αὐτοῦ ἐπῆλθεν ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ καί, ἀφοῦ τὸν ἔδεσε μὲ δεσμὰ χάλκινα, τὸν μετέφερεν αἰχμάλωτον εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Καὶ ἐνῷ ἦτο βασιλεὺς αὐτός, ἀνέβη εἰς τὸν λόφον Σιὼν καὶ ἐκυρίευσε τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος· καὶ ἀφοῦ ἔδεσε μὲ χάλκινα δεσμὰ τὸν βασιλέα Ἰωακίμ, τὸν ἔσυρε μαζί του εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐπῆρε καὶ ἄλλα ἱερὰ σκεύη ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, τὰ ἔφερε μαζῆ του εἰς τὴν Βαβυλῶνα καὶ τὰ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸν ἰδικόν του ναὸν

Ἐπῆρε δὲ ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ ἀπὸ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τὰ ἔφερε καὶ τὰ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸν ναόν του εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Τὰ ὅσα ἁμαρτήματα διεπράχθησαν ἀπὸ τὸν βασιλέα Ἰωακίμ, αἱ βδελυραὶ καὶ ἀσεβεῖς πράξεις του, εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν χρονικῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα.

Ὅλη δὲ ἡ ἱστορία τοῦ Ἰωακίμ, ἡ ἀνήθικος δηλαδὴ καὶ ἀσεβὴς ζωή του, ἔχει καταγραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τῶν χρονικῶν τῶν βασιλέων τῆς Ἰουδαίας.

Ἀντὶ αὐτοῦ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του, ὁ Ἰωακίμ. Αὐτὸς ἔγινε βασιλεύς, ὅταν ἦτο ὀκτὼ ἐτῶν.

Εἰς δὲ τὸν θρόνον τοῦ Ἰωακὶμ ἀνέβη ὁ υἱός του, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἔγινε βασιλεύς, ἦτο ὀκτὼ ἐτῶν καὶ ἐλέγετο ἐπίσης Ἰωακὶμ ἢ Ἰωαχίμ.

Ἐβασίλευσεν ἐπὶ τρεῖς μόνον μῆνας καὶ δέκα ἡμέρας εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἔπραξε καὶ αὐτὸς τὸ μέγα ἁμάρτημα τῆς εἰδωλολατρείας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ἐβασίλευσε δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα τρεῖς μῆνας καὶ δέκα ἡμέρας καὶ δὲν ὑπελόγισε τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ ἀσέβησε ἐνώπιόν Του καὶ ἐλάτρευε τὰ εἴδωλα.

Μετὰ ἕνα ἔτος ὁ Ναβουχοδονόσορ ἔστειλεν ἀνθρώπους του καὶ μετέφεραν αὐτὸν εἰς τὴν Βαβυλῶνα μαζῆ μὲ τὰ ὑπόλοιπα ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ ἕνα χρόνον ἔστειλεν ἀνθρώπους του ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ μετέφερε τὸν Ἰωαχὶμ εἰς τὴν Βαβυλῶνα μαζὶ μὲ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Ἀνέδειξε δὲ βασιλέα τῆς Ἱερουσαλήμ, τὸν Σεδεκίαν, ὁ ὁποῖος ἦτο τότε ἡλικίας εἴκοσι ἑνὸς ἐτῶν. Αὐτὸς ἐβασίλευσεν ἐπὶ ἕνδεκα ἔτη.

Ἀνέδειξε δὲ εἰς τὴν θέσιν του ὡς βασιλέα τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸν Σεδεκίαν, ὁ ὁποῖος ἦτο τότε εἴκοσι ἐνὸς ἐτῶν καὶ ἐβασίλευσεν ἐπὶ ἕνδεκα χρόνια.

Καὶ αὐτὸς διέπραξε τὸ μέγα κακὸν τῆς εἰδωλολατρείας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ δὲν ἐκινήθη εἰς συναίσθησιν καὶ μετάνοιαν ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ προφήτου Ἱερεμίου, τὰ ὁποῖα λόγια εἶχον ἐξέλθει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου.

Καὶ αὐτὸς ὅμως ὁ βασιλεὺς ὑπελόγισε τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου. Ἀσέβησε ἐνώπιόν Του καὶ ἐλάτρευε τὰ εἴδωλα, χωρὶς νὰ αἰσθάνεται ἔλεγχον καὶ ἐντροπὴν ἀπὸ τὰ λόγια, ποὺ τοῦ ἔλεγεν ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Κυρίου ὁ προφήτης Ἱερεμίας.

Ἂν καὶ εἶχεν ὁρκισθῇ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν Ναβουχοδονόσορα νὰ μένῃ εἰς αὐτὸν ὑποτεταγμένος, παρέβη τὸν ὅρκον του καὶ ἀπεστάτησε. Τὸ δὲ χειρότερον, ἐσκλήρυνε τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ τὴν καρδίαν αὐτοῦ καὶ παρέβη τὰς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Καὶ ἐνῷ ὡρκίσθη εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορα ὅτι θὰ ἦτο πιστὸς ὑποτελής του, ἐν τούτοις παρέβη τὸν ὅρκον του καὶ ἐπανεστάτησεν ἐναντίον τοῦ Ναβουχοδονόσορος. Ἐσκλήρυνε δὲ τὸν τράχηλον καὶ τὴν καρδίαν του, ἔστησε δηλαδὴ τὸ ἐγωϊστικόν του θέλημα ὄχι μόνον ἔναντι τοῦ Ναβουχοδονόσορος, ἀλλὰ καὶ ἔναντι τοῦ Θεοῦ, καὶ παρέβη τὸν Νόμον καὶ τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Ἀλλὰ καὶ οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῶν ἱερέων διέπραξαν πολλὰς ἀσεβείας, περισσοτέρας ἀπὸ ὅλας τὰς βδελυρότητας ὅλων τῶν ἐθνῶν καὶ ἔτσι ἐμόλυναν τὸ ἱερὸν τοῦ Κυρίου, τὸν ἅγιον ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Μαζί του ἀσέβησαν πολὺ καὶ ἐξεπέρασαν ὅλας τὰς ἀνηθικότητας ὅλων τῶν ἐθνῶν καὶ ἐμόλυναν τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, τὸν ἅγιον καὶ ξεχωριστὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ οἱ προϊστάμενοι τῶν ἱερέων.

Ὁ Θεός ὅμως τῶν πατέρων των ἀπέστειλε μὲ τοὺς ἀγγελιοφόρους του νὰ τοὺς ἀνακαλέσῃ εἰς τὴν πίστιν, διότι ἐλυπεῖτο καὶ αὐτοὺς καὶ τὸν ἱερὸν ναόν του.

Καὶ ὁ Θεὸς τῶν πατέρων των, ἐπειδὴ ἐλυπεῖτο καὶ αὐτοὺς καὶ τὸν ἅγιον Ναον Του, ἀπέστειλεν ἀγγελιαφόρος Του, διὰ νὰ τοὺς καλέσῃ εἰς μετάνοιαν.

Ἀλλὰ αὐτοὶ ἐνέπαιξαν τοὺς ἀπεσταλμένους του καὶ κάθε φοράν, ποὺ ὁ Κύριος ὠμιλοῦσε πρὸς αὐτοὺς διὰ τῶν προφητῶν του, αὐτοὶ ἐνέπαιζαν τοὺς προφήτας, μέχρις ὅτου ὁ Θεὸς ὠργίσθη ἐναντίον τοῦ ἔθνους των διὰ τὰς ἀσεβείας των καὶ διέταξε νὰ ἔλθουν ἐναντίον των οἱ βασιλεῖς τῶν Χαλδαίων.

Αὐτοὶ ὅμως ἐμυκτηρίσαν καὶ ἐνέπαιξαν τὸν ἕνα μετὰ τὸν ἄλλον τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐνῷ τοὺς ὠμιλοῦσε Ἐκεῖνος διὰ τῶν Προφητῶν, καὶ κάθε ἡμέραν μάλιστα ποὺ τοὺς ἔλεγεν αὐτὰ ὁ Κύριος, αὐτοὶ περιγελοῦσαν τοὺς προφήτας Του, ἕως ὅτου ὠργίσθη ὁ Κύριος ἐναντίον τοῦ λαοῦ Του διὰ τὰς ἀσεβείας του. Καὶ διέταξε νὰ ἔλθουν καὶ νὰ τοὺς ὑποδουλώσουν οἱ βασιλεῖς τῶν Χαλδαίων.

Καὶ ἦλθον οἱ Χαλδαῖοι αὐτοὶ καὶ ἐφόνευσαν τοὺς νεαροὺς Ἰσραηλίτας μὲ ρομφαίαν γύρω ἀπὸ τὸν ἱερὸν ναὸν καὶ δὲν ἐλυπήθησαν οὔτε νέον, οὔτε παρθένον, οὔτε γεροντότερον, οὔτε ὥριμον ἄνδρα, ἀλλὰ ὅλους τοὺς παρέδωσαν εἰς τὴν ἀγριότητα τῶν χειρῶν των.

Καὶ ὅταν ἦλθαν οἱ Χαλδαῖοι, ἐσκότωσαν μὲ ρομφαίαν τοὺς νεαροὺς Ἰσραηλίτας γύρω ἀπὸ τὸν ἅγιον Ναόν των. Καὶ δὲν ἐλυπήθηκαν οὔτε νεαρόν, οὔτε κόρην παρθένον, οὔτε γέροντα, οὔτε ὥριμον ἄνθρωπον, ἀλλὰ τοὺς παρέδωσαν ὅλους εἰς τὰ φονικὰ χέρια των.

Οἱ Χαλδαῖοι ἐπῆραν ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, τὰ μεγάλα καὶ τὰ μικρά, καὶ τὰς Κιβωτοὺς τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς θησαυροὺς ἀπὸ τὰς βασιλικὰς ἀποθήκας. Αὐτὰ δὲ ὅλα τὰ μετέφεραν εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ἐπῆραν δὲ καὶ μετέφεραν εἰς τὴν Βαβυλῶνα ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων, τὰ μεγάλα καὶ τὰ μικρά, καὶ τὰ ἄλλα ἱερὰ κιβώτια τῶν σκευῶν, καθὼς καὶ τὰς φορητὰς ἀποθήκας μὲ τοὺς βασιλικοὺς θησαυρούς.

Ἐπυρπόλησαν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, ἐκρήμνισαν τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλήμ, τοὺς δὲ πύργους αὐτῆς τοὺς παρέδωσαν εἰς τὴν φωτιάν.

Ἔβαλαν δὲ φωτιὰν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἐγκρέμισαν τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔκαψαν τοὺς πύργους της.

Ἐπέφεραν ὁλοκληρωτικὴν καταστροφὴν πάντων. Κατέστρεψαν κάθε τι πολύτιμον καὶ ὡραῖον, ποὺ ὑπῆρχεν εἰς τὴν πόλιν, ὅλους δὲ ὅσοι ἔμειναν τοὺς ἔφεραν μὲ συνοδείαν ρομφαίας εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ὠλοκλήρωσαν δὲ τὴν καταστροφήν, μὲ τὸ νὰ καταστρέψουν κάθε τι σπουδαῖον, ποὺ ὑπῆρχεν εἰς τὴν πόλιν. Ὅλους δέ, ὅσοι ἀπέμειναν ζωντανοί, τοὺς μετέφερεν αἰχμαλώτους ὁ βασιλεὺς τῶν Χαλδαίων μὲ τὴν ἀπειλὴν τῆς ρομφαίας εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Οἱ Ἰουδαῖοι ἦσαν πλέον δοῦλοι εἰς τὸν Ναβουχοδονόσορα καὶ εἰς τοὺς διαδόχους αὐτοῦ, μέχρις ὅτου ἐβασίλευσαν οἱ Πέρσαι, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον εἶχεν εἴπει διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου.

Καὶ ἦσαν πλέον οἱ Ἰουδαῖοι δοῦλοι τοῦ Ναβουχοδονόσορος καὶ τῶν υἱῶν του, ἕως ὅτου ἐβασίλευσαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα οἱ Πέρσαι καὶ ἐξεπληρώθη ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ποὺ τὸν εἶπε μὲ τὸ στόμα τοῦ Προφήτου Ἱερεμίου.

Οἱ Ἰουδαῖοι, εἶπε, θὰ εἶναι αἰχμάλωτοι, ἕως ὅτου ἡ χώρα των συμπληρώσῃ τὸ χρονικὸν διάστημα τῶν παραβάσεων τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου. Θὰ ἐρημωθῇ καὶ θὰ μείνῃ ἀργὴ ἡ χώρα των, ἕως ὅτου συμπληρωθοῦν ἑβδομῆντα ἔτη ἀπὸ τὸ ἔτος τῆς αἰχμαλωσίας.

Εἶχεν εἰπεῖ δηλαδὴ ὁ Προφήτης ὅτι ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἰουδαίων θὰ διαρκέσῃ, μέχρις ὅτου ἰκανοποιηθῇ ἡ γῆ διὰ τὰς παραβάσεις τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου, ποὺ ἔκαμναν ἕως τότε οἱ κάτοικοί της, μὲ τὸ νὰ ἐργάζωνται καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου. Ἔτσι καθ’ ὅλον τὸ διάστημα, ποὺ θὰ ἔμενε ἐρήμη, ἀκατοίκητη καὶ ἀκαλλιέργητη ἡ χώρα τῶν Ἰουδαίων, θὰ εἶχε κατὰ κάποιον τρόπον ἀργίαν Σαββάτου ἀντὶ τῶν παλαιῶν παραβάσεων τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου, ποὺ εἶχαν διαπράξει οἱ κάτοικοι της. Καὶ αὐτὸ θὰ διαρκοῦσε ἐπὶ ἑβδομῆντα χρόνια.

Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας Κύρου, τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν, εἰς ἐκπλήρωσιν τοῦ λόγου τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος εἶπε διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου,

Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Κύρου, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ποὺ τὸν εἶχεν εἰπεῖ μὲ τὸ στόμα τοῦ Προφήτου Ἱερεμίου,

παρεκίνησεν ὁ Κύριος τὸ πνεῦμα τοῦ Κύρου, βασιλέως τῶν Περσῶν, καὶ αὐτὸς ἔδωσεν ἐντολὰς νὰ διακηρύξουν εἰς ὅλον τὸ βασίλειόν του γραπτῶς καὶ προφορικῶς·

παρεκίνησεν ὁ Κύριος τὴν διάνοιαν καὶ διάθεσιν τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Κύρου καὶ διεκήρυξεν εἰς ὅλην τὴν ἐπικράτειάν του μὲ τοὺς κήρυκας, ἀλλὰ καὶ μὲ γραπτὰ διατάγματα καὶ εἶπεν:

«Αὐτὰ διατάσσει Κῦρος ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν· ἐμὲ ἀνέδειξε βασιλέα ὅλης τῆς οἰκουμένης ὁ Κύριος τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος πράγματι εἶναι ὁ Κύριος καὶ ὁ Ὕψιστος.

«Αὐτὰ προστάζει ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Κῦρος: «Ἐμὲ ἀνέδειξε βασιλέα τῆς οἰκουμένης ὁ Κύριος καὶ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Ὕψιστος Κύριος.

Αὐτὸς δὲ διέταξε νὰ ἀνοικοδομήσω πρὸς χάριν του τὸν ναόν του εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλὴμ τῆς ἰουδαϊκῆς γῆς.

Καὶ μοῦ ἐμήνυσε νὰ οἰκοδομήσω πρὸς τιμήν Του Ναὸν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Ἂς εἶναι Κύριος ὁ Θεὸς μὲ ἐκείνους ἀπὸ σᾶς, ποὺ ἀνήκουν εἰς τὸ ἰσραηλιτικὸν ἔθνος· ἂς μεταβοῦν, λοιπόν, αὐτοὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τῆς Ἰουδαίας καὶ ἂς βοηθήσουν νὰ ἀνοικοδομηθῇ ὁ ναὸς τοῦ Κυρίου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ (αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἔχει κατασκηνώσει εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ).

Καθένας λοιπὸν ἀπὸ σᾶς, ποὺ ἀνήκει εἰς τὸ ἔθνος αὐτὸ τοῦ Ἰσραήλ, ἂς ἔχῃ μαζί του τὴν εὐλογίαν καὶ προστασίαν τοῦ Κυρίου του καί, ἀφοῦ ἀναχωρήσῃ καὶ φθάσῃ εἰς τὸν λόφον τῆς Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἂς συμβάλῃ εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου τοῦ Ἰσραήλ. (Ὁ Κύριος εἶναι Αὐτός, ποὺ ἐδιάλεξεν ὡς τόπον κατοικίας Του τὴν Ἱερουσαλήμ).

Ὅλοι δὲ ὅσοι κατοικοῦν εἰς τοὺς αὐτοὺς τόπους μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας, τοὺς ἐπιθυμοῦντας νὰ μεταβοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἂς βοηθήσουν τοὺς Ἰσραηλίτας μὲ χρυσὸν καὶ ἄργυρον, μὲ προσφορὰς ἵππων καὶ κτηνῶν καὶ ἄλλων σκευῶν, τὰ ὁποῖα διὰ τάματος πρέπει νὰ ἀφιερωθοῦν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ».

Καὶ ὅσοι ἐπίσης κατοικοῦν μαζὶ μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας, ἂς βοηθήσουν αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ διαμένουν εἰς τὸν ἴδιον τόπον μαζί των, μὲ χρυσάφι καὶ ἀσῆμι καὶ μὲ προσφορὰς ἀλόγων καὶ ἄλλων ζώων. Ἂς τοὺς δώσουν ἐπίσης καὶ ἄλλα ἀντικείμενα, ποὺ θὰ προσφερθοῦν ὡς τάματα εἰς τὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα».

Κατόπιν τῆς διαταγῆς αὐτῆς οἱ ἀρχηγοὶ τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ τῆς φυλῆς Βενιαμίν, οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, ὅπως καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι, τῶν ὁποίων ὁ Κύριος ἐκίνησε τὴν προθυμίαν νὰ μεταβοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀπεφάσισαν πράγματι νὰ μεταβοῦν, διὰ νὰ ἀνοικοδομήσουν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου τὸν ἐν Ἱερουσαλὴμ ναόν.

Κατόπιν τούτου ἑτοιμάσθηκαν ἀμέσως οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῶν φυλῶν Ἰούδα καὶ Βενιαμὶν καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, καθὼς καὶ ὅλοι, ὅσοι παρεκινήθησαν ἐσωτερικῶς ἀπὸ τὸν Κύριον νὰ ὑπάγουν καὶ νὰ ἀνοικοδομήσουν τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, ποὺ ἦτο εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὅλοι δὲ ὅσοι κατοικοῦσαν γύρῳ ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τῶν ὁποίων ἡ καρδία εὐλαβῶς συνεκινήθη, τοὺς ἐβοήθησαν μὲ ὅ,τι ἠμποροῦσαν, δηλαδὴ μὲ ἀργύριον, μὲ χρυσόν, μὲ ἵππους, μὲ κατοικίδια ζῶα, μὲ πολυάριθμα ἀφιερώματα.

Ὅσοι δὲ κατοικοῦσαν γύρω ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, τοὺς ἐβοήθησαν εἰς ὅλα μὲ ἀσῆμι καὶ χρυσάφι, μὲ ἄλογα καὶ ἄλλα ζῶα καὶ μὲ τάματα πολλὰ καὶ πλούσια, ἀνάλογα πρὸς τὴν διάθεσιν τῆς καρδίας ἐκείνων, ποὺ συνεκινήθησαν ἀπὸ τὴν κατάστασιν τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ δὲ βασιλεὺς Κῦρος ἔβγαλε τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα εἶχε μεταφέρει ὁ Ναβουχοδονόσορ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἶχε τοποθετήσει αὐτὰ εἰς τὸν εἰδωλολατρικὸν ναόν του·

Ὁ δὲ βασιλεὺς Κῦρος ἔβγαλε τὰ ἱερὰ σκεύη, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὰ ὁποῖα εἶχε φέρει ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ τὰ εἶχε τοποθετήσει εἰς τὸν εἰδωλολατρικὸν ναόν του.

ὁ Κῦρος ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν, τὰ ἔβγαλε ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸν αὐτὸν ναόν, τὰ παρέδωκεν εἰς τὸν Μιθραδάτην, τὸν θησαυροφύλακά του

Καὶ ἀφοῦ ἔβγαλε τὰ ἱερὰ αὐτὰ σκεύη ὁ Κῦρος, ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν, τὰ παρέδωσεν εἰς τὸν Μιθραδάτην, ποὺ ἦτο ὁ θησαυροφύλαξ τὸν βασιλέως.

διὰ δὲ τοῦ Μιθραδάτου παρεδόθησαν αὐτὰ εἰς τὸν Σαμανάσσαρον, τὸν διοικητὴν τῆς Ἰουδαίας.

Ὁ δὲ Μιθραδάτης τὰ παρέδωσεν εἰς τὸν Σαμανάσσαρον, ποὺ ἦτο ἐπόπτης καὶ διοικητὴς τῆς Ἰουδαίας.

Ὁ ἀριθμὸς δὲ τῶν παραδοθέντων αὐτῶν ἱερῶν σκευῶν ἦτο ὁ ἐξῆς· Χίλια χρυσᾶ δοχεῖα, χίλια ἀργυρᾶ δοχεῖα, εἰκοσιεννέα ἀργυρᾶ μικρὰ θυμιατήρια, τριάκοντα χρυσαῖ φιάλαι, δύο χιλιάδες τετρακόσιοι δέκα ἀργυραῖ φιάλαι καὶ χίλια ἄλλα ἱερὰ σκεύη.

Ὁ δὲ ἀριθμὸς τῶν σκευῶν αὐτῶν ἦτο ὁ ἐξῇς: Χίλια χρυσᾶ δοχεῖα σπονδῶν, χίλια ἀσημένια παρόμοια δοχεῖα, εἴκοσι ἐννέα μικρὰ ἀσημένια θυμιατήρια, τριάντα φιάλες ἀπὸ χρυσάφι καὶ δύο χιλιάδες τετρακόσιες δέκα ἀπὸ ἀσῆμι καὶ χίλια ἄλλα σκεύη.

Ὅλα δὲ τὰ σκεύη αὐτά, τὸ ὁποῖα μετεφέρθησαν, ἦσαν πέντε χιλιάδες τετρακόσια ἑξήκοντα ἐννέα.

Ὅλα δὲ συνολικῶς τὰ ἱερὰ σκεύη, ποὺ μετεφέρθησαν, χρυσᾶ καὶ ἀσημένια, ἦσαν πέντε χιλιάδες τετρακόσια ἑξῆντα ἐννέα.

Αὐτὰ μετεφέρθησαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα ὑπὸ τοῦ Σαμανασσάρου μαζῆ μὲ τοὺς ἕως τώρα αἱχμαλώτους Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἐλεύθεροι ἐπέστρεφαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Μετεφέρθησαν δὲ ὅλα αὐτὰ ἀπὸ τὸν Σαμανάσσαρον ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μαζὶ μὲ τοὺς αἰχμαλώτους Ἰουδαίους, ποὺ ἦσαν πλέον ἐλεύθεροι.

Ἐπὶ τῆς βασιλείας ὅμως τοῦ Ἀρταξέρξου, τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν, οἱ ἀντιπρόσωποί του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, (Βήλεμος, ὁ Μιθραδάτης, ὁ Ταβέλλιος, ὁ Ράθυμος, ὁ Βεέλτεθμος, Σαμέλλιος ὁ γραμματεὺς καὶ οἱ ὑπόλοιποι σύμβουλοί των, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ εἰς τὰς ἄλλας χώρας, ἔγραψαν ἐναντίον τῶν κατοίκων τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ τὴν κατωτέρω ἐπιστολήν.

Κατὰ τοὺς χρόνους ὅμως τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Ἀρταξέρξου ἔγραψαν πρὸς αὐτὸν καὶ ὑπέγραψαν τὴν κατωτέρω ἐπιστολὴν εἰς βάρος τῶν κατοίκων τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ ὁ Βήλεμος καὶ ὁ Μιθραδάτης, ὁ Ταβέλλιος καὶ ὁ Ράθυμος, ὁ Βεέλτεθμος καὶ ὁ γραμματεὺς Σαμέλλιος, καθὼς καὶ οἱ ὑπόλοιποι, ποὺ εἶχαν ταχθῆ μαζί των καὶ διέμεναν εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ εἰς τὰς ἄλλας χώρας:

«Πρὸς τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην, τὸν κύριον ἡμῶν, ἡμεῖς οἱ δοῦλοι σου ὁ Ράθυμος ὁ χρονικογράφος, ὁ Σαμέλλιος ὁ γραμματεὺς καὶ οἱ λοιποὶ σύμβουλοί μας καὶ δικασταί, οἱ ὁποῖοι εὑρισκόμεθα εἰς τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην,

«Πρὸς τὸν βασιλέα καὶ κύριόν μας Ἀρταξέρξην γράφομεν τὴν παροῦσαν ἐπιστολὴν οἱ δοῦλοι σοῦ Ράθυμος ὁ χρονικογράφος καὶ Σαμέλλιος ὁ γραμματεύς, μαζὶ μὲ τοὺς λοιποὺς συμβούλους μας καὶ τοὺς δικαστάς, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην.

φέρομεν εἰς γνῶσιν τοῦ κυρίου μας καὶ βασιλέως μας, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι ποὺ ἦλθαν ἀπὸ σᾶς πρὸς ἡμᾶς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀνοικοδομοῦν τὴν ἀποστάτιδα καὶ ταραχοποιὸν πόλιν των, ὅπως ἐπίσης τὰς ἐμπορικὰς ἀγοράς των, ἐπιδιορθώνουν τὰ τείχη καὶ θεμελιώνουν τὸ ναόν των.

Ἂς γνωρίζῃ λοιπὸν ὁ κύριος καὶ βασιλεύς μας ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἔφυγαν ἐλεύθεροι ἀπὸ σᾶς καὶ ἦλθαν πρὸς ἐμᾶς, μόλις ἔφθασαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἄρχισαν νὰ ἀνοικοδομοῦν τὴν πόλιν τὴν ἀποστάτιδα καὶ ταραχοποιόν. Ἐπιδιορθώνουν ἐπίσης τὰς ἀγοράς της καὶ τὰ τείχη της καὶ θεμελιώνουν τὸν ναόν των.

Ἐὰν ὅμως ἡ πόλις αὐτὴ ἀνοικοδομηθῇ καὶ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἀνοικοδόμησις τῶν τειχῶν, δὲν θὰ ἀνεχθοῦν αὐτοὶ νὰ δίδουν φόρον, ἀλλὰ καὶ θὰ ἐπαναστατήσουν ἐναντίον τῶν βασιλέων μας. Ἐφ’ ὅσον δὲ αὐτοὶ ἐργάζονται διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ, ἐθεωρήσαμεν ὅτι εἶναι καλὸν καὶ πρέπον νὰ μὴ παραβλέψωμεν αὐτὸ τὸ γεγονός, ἀλλὰ νὰ τὸ ἀναφέρωμεν εἰς τὸν κύριον καὶ βασιλέα μας, ὥστε, ἐὰν φανῇ εἰς αὐτὸν ἀρεστόν, νὰ ἐρευνήσῃ διὰ τὴν πόλιν αὐτὴν εἰς τὰ ἀρχεῖα τῶν πατέρων του.

Ἐὰν ὅμως ἀνοικοδομηθῇ ἡ πόλις αὐτὴ καὶ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἐπιδιόρθωσις τῶν τειχῶν, δὲν θὰ ἀνεχθοῦν πλέον νὰ πληρώνουν τὸν φόρον ὑποτελείας καὶ θὰ ἐξεγερθοῦν ἐναντίον τῶν βασιλέων τῆς χώρας μας. Ἐπειδὴ δὲ ἔχουν ἀρχίσει ἤδη αἱ ἐνέργειαι διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ, νομίζομεν ὅτι δὲν ἦτο σωστὸν νὰ ἀδιαφορήσωμεν ὡς πρὸς αὐτό, ἀλλ’ ὅτι ἔπρεπε νὰ τὸ ἀναφέρωμεν εἰς τὸν κύριον καὶ βασιλέα μας διὰ νὰ ἐρευνήσῃς, ἐὰν τὸ νομίζῃς σκόπιμον, τὰ Ἀρχεῖα τῶν πατέρων σου, τὰ σχετικὰ μὲ αὐτὴν τὴν πόλιν.

Θὰ εὕρῃς δὲ εἰς τὰ γραπτὰ αὐτὰ ὑπομνήματα πληροφορίας δι’ αὐτά, ποὺ σοῦ καθιστῶμεν γνωστά, καὶ θὰ μάθῃς ὅτι ἡ πόλις αὐτή, ἡ Ἱερουσαλήμ, ὑπῆρξεν ἀποστάτις, παρεῖχε δὲ πολλὰ ζητήματα εἰς βασιλεῖς καὶ πόλεις. Οἱ Ἰουδαῖοι εἶναι ἐπαναστάται καὶ ὅτι ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ἔγιναν κατὰ τῆς πόλεως αὐτῆς πολιορκίαι, ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων αὐτὴ καὶ ἔχει ἐρημωθῆ.

Μέσα δὲ εἰς τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Κράτους θὰ βρῇς πληροφορίας διὰ τὰ θέματα αὐτὰ καὶ θὰ γνωρίσῃς ὅτι ἡ πόλις ἐκείνη, δηλαδὴ ἡ Ἱερουσαλήμ, ἦτο ἐπαναστάτις καὶ ἐδημιουργοῦσε πολλὰ προβλήματα εἰς βασιλεῖς καὶ εἰς ἄλλας πόλεις. Θὰ μάθῃς ἐπίσης ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι εἶναι ἐπαναστάται καὶ ἀντιδραστικοὶ καὶ ὅτι ἐπολιορκήθη ἡ πόλις των πολλὰς φορὰς ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων· δι’ αὐτὸ ἄλλως τε ἔχει ἐρημωθῇ τώρα ἡ πόλις αὐτή.

Τώρα λοιπόν, κύριε βασιλεῦ, εὐλαβῶς σοῦ ὑποδεικνύομεν ὅτι, ἐὰν ἡ πόλις αὐτὴ ἀνοικοδομηθῇ καὶ ὁλοκληρωθοῦν τὰ τείχη της, δὲν θὰ ἠμπορῇς εἰς τὸ ἐξῆς νὰ κατέλθῃς εἰς τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην».

Τώρα λοιπὸν ἐκφράζομεν τὴν γνώμην μας καὶ σοῦ λέγομεν, κύριέ μας, βασιλεῦ, ὅτι, ἐὰν οἰκοδομηθῇ ἡ πόλις αὐτὴ καὶ ὑψωθοῦν καὶ πάλιν εἰς τὴν θέσιν των τὰ τείχη της, δὲν θὰ ἠμπορῇς πλέον νὰ κατεβαίνῃς εἰς τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ εἰς τὴν Φοινίκην».

Τότε ὁ βασιλεὺς ἀπήντησε γραπτῶς εἰς τὸν Ράθυμον τὸν γραμματέα καὶ χρονικογράφον, εἰς τὸν Βεέλτεθμον, εἰς τὸν γραμματέα Σαμέλλιον καὶ εἰς τοὺς ἄλλους συμβούλους, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Συρίαν καὶ εἰς τὴν Φοινίκην τὰ ἐξῆς·

Ὅταν ἀνέγνωσεν ὁ βασιλεὺς τὴν ἐπιστολὴν αὐτήν, ἀπήντησε γραπτῶς εἰς τὸν χρονικογράφον Ράθυμον καὶ εἰς τὸν Βεέλτεθμον καὶ εἰς τὸν Σαμέλλιον, τὸν γραμματέα, καὶ εἰς τοὺς ὑπολοίπους συντρόφους των, ποὺ διέμεναν εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ εἰς τὴν Συρίαν καὶ Φοινίκην. Ἔγραψε δὲ τὰ ἑξῆς:

«Ἀνέγνωσα τὴν ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἀπεστείλατε, ἔδωσα διαταγὴν νὰ ἐρευνήσουν τὰ ἀρχεῖα καὶ πράγματι εὑρέθη, ὅτι αὐτὴ ἡ πόλις ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ἀντιπαρατάσσεται ἐναντίον τῶν βασιλέων.

«Ἐδιάβασα τὴν ἐπιστολήν, ποὺ μοῦ ἐστείλατε, καὶ διέταξα ἀμέσως νὰ γίνῃ ἔρευνα εἰς τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Κράτους. Διεπιστώθη λοιπὸν ὅτι ἡ πόλις ἐκείνη εἶναι πράγματι ἀντιδραστικὴ καὶ ἐπαναστατεῖ ἀνέκαθεν ἐναντίον τῶν βασιλέων.

Οἱ κάτοικοί της ἀπὸ τὴν πόλιν αὐτὴν ἔκαμαν ἐπαναστάσεις καὶ πολέμους. Οἱ ἐν Ἱερουσαλὴμ βασιλεῖς τους, ἰσχυροὶ καὶ σκληροί, κατεκυρίευσαν τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην καὶ ἐπέβαλλαν εἰς τοὺς κατοίκους της φόρον ὑποτελείας.

Οἱ κάτοικοι αὐτῆς τῆς πόλεως εἶναι ἀποστάται καὶ ταραχοποιοί. Συχνὰ κάμνουν πολέμους εἰς αὐτήν, ὡρισμένοι δὲ βασιλεῖς τῆς Ἱερουσαλὴμ ἦσαν δυνατοὶ καὶ σκληροὶ καὶ εἶχαν κυριεύσει τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην, τὰς ὁποίας καὶ ὑπεχρέωσαν νὰ πληρώνουν φόρον ὑποτελείας.

Δι’ αὐτὸ λοιπὸν καὶ διέταξα νὰ ἐμποδίσετε αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ὀχύρωσιν τῆς πόλεως καὶ νὰ φροντίσετε νὰ μὴ γίνῃ τίποτε ἐναντίον τῆς διαταγῆς αὐτῆς, διὰ νὰ μὴ προχωρήσῃ περισσότερον τὸ κακὸν καὶ δημιουργήσουν αὐτοὶ ζητήματα εἰς τοὺς βασιλεῖς».

Διέταξα λοιπὸν τώρα νὰ μὴ ἀφήσετε τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους νὰ οἰκοδομήσουν τὴν πόλιν. Νὰ φροντίσετε δέ, ὥστε νὰ μὴ γίνῃ καμμία παράβασις τῆς διαταγῆς μου αὐτῆς, διὰ νὰ μὴ προχωρήσῃ περισσότερον τὸ κακὸν καὶ ἐνοχλήσουν καὶ πάλιν τοὺς βασιλεῖς».

Ὅταν αὐτά, τὰ ὁποῖα ἐγράφησαν ἀπὸ τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην, ἀνεγνώσθησαν, ἀμέσως ὁ Ράθυμος καὶ ὁ γραμματεὺς Σαμέλλιος καὶ ἡ ἄλλη ἀκολουθία αὐτῶν μετέβησαν ἐσπευσμένως εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ ἱππικὸν καὶ πεζικὸν στρατὸν καὶ ἤρχισαν νὰ ἐμποδίζουν τοὺς οἰκοδόμους ἀπὸ τὸ ἔργον των. Ἔτσι δὲ ἡ ἀνοικοδόμησις τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τοῦ ἐν Ἱερουσαλὴμ διεκόπη ἕως εἰς τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου βασιλέως τῶν Περσῶν.

Μόλις ἀνεγνώσθησαν τὰ ὅσα ἔγραψεν ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης, ἔζευξαν τὰ ἅρματα ὁ Ράθυμος καὶ ὁ Σαμέλλιος, ὁ γραμματεύς, μαζὶ μὲ τοὺς συμπαραστάτας των καὶ ἔσπευσαν ἀμέσως εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ ἱππικὸν καὶ πολλοὺς πεζοὺς στρατιώτας καὶ ἄρχισαν νὰ ἐμποδίζουν αὐτούς, ποὺ ἔκτιζαν τὴν πόλιν. Κατόπιν τούτου διεκόπη ἡ ἀνοικοδόμησις τοῦ Ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων ἕως τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Δαρείου.

Ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος παρέθεσε συμπόσιον μέγα εἰς ὅλους τοὺς ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του, εἰς τοὺς δούλους του, ποὺ εἶχαν γεννηθῇ εἰς τὸν οἶκον του, εἰς ὅλους τοὺς αὐλικοὺς καὶ τοὺς μεγιστᾶνας τῆς Μηδίας καὶ τῆς Περσίας,

Ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Δαρεῖος ἔκαμε κάποτε ἕνα μεγάλο συμπόσιον δι’ ὅλους τοὺς ἐπιτελεῖς του, ποὺ ἦσαν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του, δι’ ὅλους τοὺς οἰκείους καὶ τοὺς δούλους του, ποὺ ἐζοῦσαν εἰς τὸ ἀνάκτορόν του, καὶ δι’ ὅλους τοὺς ἄρχοντας τῆς Μηδίας καὶ τῆς Περσίας.

εἰς ὅλους τοὺς σατράπας, τοὺς στρατηγούς, τοὺς διοικητὰς διαφόρων περιοχῶν τῆς βασιλείας του ἀπὸ τῶν Ἰνδιῶν μέχρι τῆς Αἰθιοπίας εἰς ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ διοικητικὰς περιφερείας.

Εἰς τὸ συμπόσιον αὐτὸ τοῦ Δαρείου ἐπῆραν μέρος καὶ ὅλοι οἱ σατράπαι (= κυβερνῆται) καὶ οἱ στρατηγοὶ καὶ οἱ περιφερειακοὶ διοικηταὶ τῶν ὑπηκόων τοῦ κράτους του, ποὺ ἐξετείνετο ἀπὸ τὰς Ἰνδίας καὶ ἕως τὴν Αἰθιοπίαν καὶ διῃρεῖτο εἰς τὰς ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ σατραπείας τοῦ βασιλείου τῶν Περσῶν.

Αὐτοὶ ἔφαγον, ἔπιον καί, ὅταν ἐχόρτασαν, ἀπεσύρθησαν, διὰ νὰ ἀναπαυθοῦν. Ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος ἀπεσύρθη καὶ αὐτὸς εἰς τὸν κοιτῶνα του, διὰ νὰ κοιμηθῇ, ἀλλὰ ἔμεινε ξυπνητός.

Ὅλοι αὐτοὶ ἔφαγαν καὶ ἤπιαν εἰς τὸ συμπόσιον καί, ἀφοῦ ἐχόρτασαν, ἐπῆγαν νὰ ἀναπαυθοῦν. Ὁ δὲ βασιλεὺς Δαρεῖος ἀπεσύρθη,εἰς τὸ ὑπνοδωμάτιόν του καὶ ἐκοιμήθη, ἀλλ’ ἐξύπνησε σύντομα, πρὶν ξημερώσῃ.

Τότε οἱ τρεῖς νεαροὶ σωματοφύλακες, οἱ ὁποῖοι ἐφύλασσαν τὸν βασιλέα, εἶπαν ὁ ἔνας πρὸς τὸν ἄλλον·

Ἐν τῷ μεταξὺ οἱ τρεῖς νεαροὶ σωματοφύλακες, ποὺ ἐφύλασσαν τὸν βασιλέα ἀπὸ κάθε σωματικὸν κίνδυνον, εἶπαν ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον:

«ἂς πῇ ὁ καθένας ἀπὸ ἡμᾶς μίαν γνώμην, διὰ νὰ ἴδωμεν τίνος θὰ εἶναι ἡ καλυτέρα. Εἰς ἐκεῖνον δέ, τοῦ ὁποίου ἡ γνώμη θὰ εἶναι σοφωτέρα ἀπὸ τὴν γνώμην τῶν ἄλλων, ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος θὰ δώσῃ μεγάλας δωρεὰς καὶ θὰ ἀπονείμῃ μεγάλον ἔπαινον.

«Ἂς πῇ καθένας μας εἰς τὸν βασιλέα μίαν πρότασιν καὶ θὰ κρίνῃ ἐκεῖνος ποία εἶναι ἡ ἀνωτέρα ἀπὸ τὰς τρεῖς. Αὐτὸς δέ, τοῦ ὁποίου ἡ πρότασις θὰ θεωρηθῇ ὡς σοφωτέρα τῶν ἄλλων, θὰ πάρῃ ἀπὸ τὸν βασιλέα Δαρεῖον πλούσια δῶρα καὶ μεγάλην δόξαν.

Ὁ βασιλεὺς θὰ ἐγκρίνῃ, ὥστε αὐτὸς νὰ ἐνδυθῇ πορφύραν, νὰ πίνῃ μὲ χρυσᾶ ποτήρια, νὰ κοιμᾶται ἐπάνω εἰς χρυσῆν κλίνην, νὰ ἔχῃ ἅρμα, τοῦ ὁποίου οἱ ἵπποι θὰ φέρουν χρυσοῦς χαλινούς, νὰ φορῇ κίδαριν εἰς τὴν κεφαλήν του ἀπὸ βύσσον καὶ περιδέραιον γύρω ἀπὸ τὸν τράχηλόν του.

Θὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ βασιλεὺς νὰ φορῇ πολυτελῆ ἐνδύματα πορφύρας, νὰ πίνῃ μὲ χρυσᾶ ποτήρια νερὸ καὶ κρασί, νὰ κοιμᾶται σὲ χρυσὸ κρεββάτι, νὰ ἔχῃ ἅρμα, ποὺ θὰ τὸ σύρουν ἄλογα μὲ χρυσᾶ χαλινάρια, καὶ νὰ βάλῃ εἰς τὸ κεφάλι του κάλυμμα ἀπὸ ὕφασμα βύσσου καὶ περιδέραιον εἰς τὸν λαιμόν του.

Αὐτὸς θὰ ἔχῃ τὴν δευτέραν μετὰ τὸν Δαρεῖον θέσιν ἕνεκα τῆς σοφίας του καὶ θὰ ἀναγνωρισθῇ συγγενὴς τοῦ Δαρείου».

Θὰ κάθεται ἐπίσης τιμητικῶς διὰ τὴν σοφίαν του δεύτερος ἀμέσως μετὰ τὸν βασιλέα Δαρεῖον καὶ θὰ ὀνομασθῇ συγγενὴς τοῦ Δαρείου».

Ἔγραψαν τότε ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς τὴν γνώμην του, τὴν ἐσφράγισαν καὶ ἔθεσαν αὐτὴν κάτω ἀπὸ τὸ προσκεφάλαιον τοῦ βασιλέως καὶ εἶπαν·

Καὶ ἀφοῦ ἐν συνεχείᾳ ἔγραψαν καθένας τὴν γνώμην του, τὴν ἐσφράγισαν καὶ τὴν ἔβαλαν κάτω ἀπὸ τὸ προσκέφαλον τοῦ βασιλέως, ποὺ ἐν τῷ μεταξὺ εἶχεν ἀποκοιμηθῇ, καὶ εἶπαν:

«ὅταν ἐξυπνήσῃ ὁ βασιλεύς, θὰ δώσωμεν εἰς αὐτὸν τὰς γραπτὰς αὐτὰς γνώμας μας καὶ εἰς ἐκεῖνον, τοῦ ὁποίου ἡ γραπτὴ γνώμη ἤθελε προκριθῇ ὡς σοφωτέρα ἀπὸ τὸν βασιλέα καὶ τοὺς τρεῖς μεγιστᾶνας τῆς Περσίας, θὰ δοθῇ ἡ νίκη, ὅπως ἔχομεν γραπτῶς συμφωνήσει».

«Ὅταν σηκωθῇ ἀπὸ τὸ κρεββάτι του ὁ βασιλεύς, θὰ τοῦ δώσουν αὐτὸ ποὺ ἐγράψαμεν, καὶ αὐτὸ ποὺ θὰ κρίνῃ ὁ βασιλεὺς μαζὶ μὲ τοὺς τρεῖς μεγιστᾶνας τῆς Περσίας ὡς σοφώτερον, θὰ βραβευθῇ. Ἐκεῖνος, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ ἀνήκῃ ἡ σοφωτέρα γνώμη, θὰ ἀπολαύσῃ τὴν νίκην, ὅπως ἐσυμφωνήσαμεν γραπτῶς».

Ὁ ἔνας ἀπὸ αὐτοὺς ἔγραψεν ὅτι τὸ κρασί εἶναι τὸ ἰσχυρότερον.

Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς ἔγραψε: «Τὸ ἰσχυρότερον ἀπὸ ὅλα εἶναι τὸ κρασί».

Ὁ ἄλλος ἔγραψεν ἰσχυρότερος εἶναι ὁ βασιλεύς,

Ὁ δεύτερος ἔγραψε: «Τὸ ἰσχυρότερον ἀπὸ ὅλα εἶναι ὁ βασιλεύς».

ὁ δὲ τρίτος ἔγραψεν, ἰσχυρότεροι ἀπὸ ὅλους εἶναι αἱ γυναῖκες, ἀλλὰ ὑπεράνω ἀπὸ ὅλα νικᾷ ἡ ἀλήθεια.

Καὶ ὁ τρίτος ἔγραψε: «Τὸ ἰσχυρότερον ἀπὸ ὅλα εἶναι οἱ γυναῖκες, ὑπεράνω αὐτῶν ὅμως εὑρίσκεται ἡ ἀλήθεια».

Ὅταν ὁ βασιλεὺς ἐσηκώθη, ἐπῆραν τὰ γραπτὰ αὐτὰ κείμενα καὶ τὰ ἔδωσαν εἰς τὸν βασιλέα, ὁ δὲ βασιλεὺς τὰ ἀνέγνωσε.

Καὶ ὅταν ἐσηκώθη ἀπὸ τὸ κρεββάτι του ὁ βασιλεύς, ἐπῆραν αὐτά, ποὺ εἶχαν γράψει, καὶ τοῦ τὰ ἔδωσαν καὶ ἐκεῖνος τὰ ἐδιάβασε καὶ τὰ τρία.

Ὁ βασιλεὺς ἔστειλε τότε ἀγγελιαφόρους καὶ ἐκάλεσεν ὅλους τοὺς μεγιστᾶνας τῆς Περσίας καὶ τῆς Μηδίας, τοὺς σατράπας, τοὺς στρατηγούς, τοὺς διοικητὰς χωρῶν καὶ τοὺς ἄλλους ἀνωτάτους ἄρχοντας, τοὺς ὥρισε νὰ καθίσουν εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ ἀνακτόρου του καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἀνεγνώσθησαν αἱ γραπταὶ γνῶμαι.

Καὶ ἔστειλεν ἀμέσως ἀγγελιαφόρους του καὶ ἐκάλεσε νὰ ἔλθουν εἰς τὸ ἀνάκτορον ὅλοι οἱ μεγιστᾶνες τῆς Περσίας καὶ τῆς Μηδίας καὶ οἱ σατράπαι, οἱ στρατηγοί, οἱ τοπάρχαι καὶ οἱ ὕπατοι. Καὶ ἀφοῦ ἐκάθισεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν χρυσὸν θρόνον του, ποὺ ἦτο εἰς τὴν ἐπίσημον αἴθουσαν τοῦ ἀνακτόρου, ἀνεγνώσθησαν ἐνώπιον ὅλων τὰ γραπτὰ τῶν τριῶν σωματοφυλάκων.

Κατόπιν διέταξεν ὁ βασιλεύς· «καλέσατε τοὺς νεαροὺς δούλους μου, διὰ νὰ ἀποσαφηνίσουν ἐδῶ τὰς γνώμας των». Αὐτοὶ ἐκλήθησαν καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ ἀνακτόρου.

Μετὰ ταῦτα εἶπεν ὁ Δαρεῖος: «Νὰ καλέσετε ἐδῶ τοὺς νεαρούς, διὰ νὰ ἐξηγήσουν καὶ ἀναλύσουν τὰς γνώμας των». Καὶ ἐκλήθησαν ἀμέσως καὶ ἐμβῆκαν εἰς τὴν αἴθουσαν.

Ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ ἄρχοντες εἶπαν πρὸς αὐτούς· «ἀναλύσατέ μας αὐτά, τὰ ὁποῖα ἔχετε γράψει».

Καὶ εἶπαν πρὸς αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ ἄρχοντες: «Νὰ μᾶς ἐξηγήσετε μὲ περισσότερα λόγια αὐτὰ ποὺ ἐγράψατε».

Πρῶτος ἤρχισεν ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε γράψει ὅτι ὁ οἶνος εἶναι ὁ ἰσχυρότερος καὶ εἶπεν ὡς ἐξῆς· «ἄνδρες, ἐρωτᾶτε πῶς ὁ οἶνος εἶναι ὁ ἰσχυρότερος; Ἀκούσατε. Αὐτὸς πλανᾷ τὴν σκέψιν ὅλων τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι τὸν πίνουν.

Ἄρχισε λοιπὸν ὁ πρῶτος, ποὺ ἔγραψεν ὅτι ἰσχυρότερον ὅλων εἶναι τὸ κρασί, καὶ εἶπε τὰ ἑξῆς: «Θέλετε νὰ μάθετε, ὦ ἄνδρες, πῶς τὸ κρασί εἶναι ἰσχυρότερον ὅλων; Σᾶς λέγω ὅτι πλανᾷ τὴν διάνοιαν ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ποὺ πίνουν κρασί καὶ μεθοῦν.

Αὐτὸς κάμνει τὴν σκέψιν τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ ὀρφανοῦ, τοῦ δούλου καὶ τοῦ ἐλευθέρου ἴσην, τοῦ πτωχοῦ καὶ τοῦ πλουσίου μίαν καὶ τὴν αὐτήν.

Κάμνει μίαν τὴν σκέψιν καὶ τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ ὀρφανοῦ, καὶ τοῦ δούλου καὶ τοῦ ἐλευθέρου, καὶ τοῦ πτωχοῦ καὶ τοῦ πλουσίου. Τοὺς ἰσοπεδώνει ὅλους.

Κάθε σκέψιν τὴν μεταβάλλει εἰς χαρὰν καὶ εὐφροσύνην. Αὐτὸς κάμνει τὸν ἄνθρωπον νὰ μὴ ἐνθυμῆται οὔτε λύπην οὔτε χρέος.

Στρέφει ἐπίσης κάθε διάνοιαν εἰς εὐθυμίαν καὶ εὐφροσύνην καὶ δὲν θυμᾶται πλέον ὁ ἄνθρωπος κάθε λύπην του καὶ κάθε χρέος, ποὺ ὀφείλει.

Κάμνει τὰς καρδίας πλουσίας, ὥστε αὐτός, ποὺ πίνει οἶνον, νὰ μὴ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψιν οὔτε βασιλεῖς οὔτε σατράπας. Καὶ κάμνει τὸν καθένα νὰ ὁμιλῇ περὶ πάντων κατὰ πλούσιον καὶ γενναιόδωρον τρόπον.

Κάμνει ἐπίσης πλουσίας ὅλας τὰς καρδίας καὶ λησμονεῖ πλέον ὁ μεθυσμένος καὶ τὸν βασιλέα καὶ τὸν ὁποιονδήποτε σατράπην. Κάμνει τὸν ἄνθρωπον νὰ ὁμιλῇ σὰν νὰ ἔχῃ ὅλου τοῦ κόσμου τὰ πλούτη.

Αὐτὸς κάμνει φίλους καὶ ἀδελφούς, ὅταν πίνουν οἶνον, νὰ μὴ ἐνθυμοῦνται τὴν φιλίαν καὶ τὴν συγγένειάν των καὶ ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον νὰ ἀνασποῦν τὰς μαχαίρας ὁ ἐνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου.

Ὅταν πίνουν κρασὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ μεθύσουν, δὲν θυμοῦνται ὅτι πρέπει νὰ ἀγαπῶνται οἱ φίλοι καὶ οἱ ἀδελφοί, ἀλλὰ σύρουν μετὰ ἀπὸ ὀλίγον τὰ μαχαίρια ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου.

Καὶ ὅταν συνέλθουν ἀπὸ τὴν μέθην, δὲν ἐνθυμοῦνται ἐκεῖνα ποὺ ἔπραξαν.

Ὅταν δὲ συνέλθουν ἀπὸ τὴν μέθην τοῦ κρασιοῦ, δὲν θυμοῦνται τίποτε ἀπὸ ὅσα ἔκαμαν.

Ὦ ἄνδρες, δὲν εἶναι ἰσχυρότερος ὁ οἶνος, ἀφοῦ ἀναγκάζει ὅλους μας νὰ πράττωμεν τέτοια πράγματα;» Αὐτὰ εἶπε καὶ ἐσιώπησε.

Δὲν εἶναι λοιπόν, ὦ ἄνδρες, ἰσχυρότερον ἀπὸ ὅλα τὸ κρασί, ἐφ’ ὅσον ἀναγκάζει τὸν ἄνθρωπον νὰ φέρεται μὲ τέτοιον τρόπον;» Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ὁ νεαρός, ἐσιώπησε.

Ἤρχισεν ἔπειτα νὰ ὁμιλῇ ὁ δεύτερος, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶχεν εἴπει περὶ τῆς ἰσχύος τοῦ βασιλέως.

Καὶ ἄρχισε νὰ ὁμιλῇ ὁ δεύτερος σωματοφύλαξ, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐκφράσει τὴν γνώμην του ὡς πρὸς τὴν δύναμιν τοῦ βασιλέως:

«Ὦ ἄνδρες, εἶπεν, οἱ ἄνθρωποι δὲν ὑπερέχουν κατὰ τὴν ἰσχύν, ἀφοῦ εἶναι κύριοι τῆς ξηρᾶς καὶ τῆς θαλάσσης καὶ ὅλων ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτάς;

«Δὲν ὑπερέχουν, ὦ ἄνδρες, οἱ ἄνθρωποι εἰς ὅλην τὴν δημιουργίαν, ἀφοῦ ἐξουσιάζουν τὴν ξηρὰν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ὅλα, ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτάς;

Ὁ βασιλεὺς ὅμως εἶναι ἰσχυρότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι κύριος αὐτῶν, ἐξουσιάζει ἐπάνω εἰς αὐτοὺς καὶ πᾶν ὅ,τι θὰ εἴπῃ εἰς αὐτούς, ἐκεῖνοι τὸν ὑπακούουν.

Ὁ βασιλεὺς ὅμως εἶναι ἀνώτερός των. Τοὺς ἐξουσιάζει καὶ τοὺς κυβερνᾷ. Καὶ ὀτιδήποτε θὰ τοὺς εἰπῇ, τὸ ἀκούουν καὶ συμμορφώνονται πρὸς τὰς διαταγάς του.

Ἐὰν ὁ βασιλεὺς τοὺς διατάξῃ νὰ κάμουν πόλεμον ὁ ἐνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, οἱ ἄνθρωποι τὸν κάμνουν. Ἐὰν ὁ βασιλεὺς ἀποστείλῃ τοὺς στρατιώτας του ἐναντίον ἐχθρῶν, αὐτοὶ βαδίζουν ὅπως διετάχθησαν καὶ τὰ πάντα κάμνουν διὰ νὰ καθυποτάξουν ὄρη, τείχη καὶ πύργους.

Ἐὰν τοὺς διατάξῃ νὰ πολεμήσουν μεταξύ των, τὸ κάμνουν ἀμέσως. Ἐὰν τοὺς στείλῃ νὰ ἀγωνισθοῦν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν, προχωροῦν καὶ φτιάχνουν τεχνητοὺς λόφους καὶ ἔργα εἰς τὰ βουνὰ καὶ τείχη καὶ πύργους διὰ τὴν μάχην καὶ τὴν νίκην.

Φονεύουν καὶ φονεύονται καὶ τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως δὲν παραβαίνουν. Ἐὰν νικήσουν, εἰς τὸν βασιλέα φέρουν τὰ πάντα, ὅσα θὰ λαφυραγωγήσουν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα, χωρὶς καμμίαν ἐξαίρεσιν.

Σκοτώνουν καὶ σκοτώνονται καὶ δὲν παραβαίνουν τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως των. Καὶ ἐὰν νικήσουν εἰς τὸν πόλεμον, προσφέρουν εἰς τὸν βασιλέα τὰ πάντα, καὶ αὐτὰ ποὺ θὰ πάρουν ὡς λάφυρα ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ὅλα τὰ ἄλλα.

Ὅσοι δὲ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν ἐπιστρατεύονται καὶ δὲν λαμβάνουν μέρος εἰς τὸν πόλεμον, ἀλλὰ ἐπιδίδονται εἰς τὴν γεωργίαν, αὐτοί, ὅταν σπείρουν καὶ θερίσουν, προσφέρουν τὰ προϊόντα των εἰς τὸν βασιλέα. Καὶ ἀναγκάζει ὁ ἔνας τὸν ἄλλον νὰ πληρώνουν τοὺς φόρους εἰς τὸν βασιλέα.

Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ποὺ διὰ διαφόρους λόγους δὲν κατατάσσονται εἰς τὸν στρατὸν καὶ δὲν πολεμοῦν, ἀλλὰ μένουν εἰς τὰ μετόπισθεν καὶ καλλιεργοῦν τὴν γῆν, κάμνονν κάτι παρόμοιον. Ὅταν δηλαδὴ σπείρουν καὶ θερίσουν, προσφέρουν τὰ ἀγαθά των εἰς τὸν βασιλέα. Καὶ ἀναγκάζει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον νὰ δίνουν τοὺς φόρους εἰς τὸν βασιλέα.

Αὐτὸς εἶναι ὁ ἔνας καὶ ἀπόλυτος κύριος. Ἐὰν διατάξῃ νὰ ἐκτελέσουν κάποιον, τὸν ἐκτελοῦν. Ἐὰν εἴπῃ νὰ τὸν ἀφήσουν ἐλεύθερον, τὸν ἀφήνουν.

Ὁ βασιλεὺς εἶναι ὁ ἀπόλυτος μονάρχης. Ἐὰν διατάξῃ νὰ σκοτωθῇ κάποιος, τὸν σκοτώνουν ἀμέσως. Ἐὰν ἀντιθέτως διατάξῃ νὰ ἀθωωθῇ, τὸν ἀφήνουν ἐλεύθερον.

Ἐὰν διατάξῃ ὁ βασιλεὺς νὰ κτυπήσουν κάποιον, τὸν κτυποῦν. Εἶπε νὰ ἐρημώσουν περιοχάς, καὶ τὰς ἐρημώνουν. Εἶπε νὰ ἀνοικοδομήσουν οἰκίας καὶ πόλεις, καὶ τὰς ἀνοικοδομοῦν.

Διατάζει νὰ κτυπήσουν κάποιον, καὶ τὸν κτυποῦν. Διατάζει νὰ ἐρημωθῇ ἕνας τόπος, καὶ τὸν ἐρημώνουν. Διατάζει νὰ οἰκοδομηθῇ, καὶ τὸν οἰκοδομοῦν.

Εἶπεν ὁ βασιλεὺς νὰ ὑλοτομήσουν περιοχὰς καὶ ξερριζώνουν τὰ πάντα. Εἶπεν ὁ βασιλεὺς νὰ κάμουν δενδροφυτεύσεις οἱ ἄνθρωποι καὶ ἐκεῖνοι δενδροφυτεύουν.

Διατάζει νὰ ἐκριζωθοῦν τὰ δένδρα τῶν δασῶν, καὶ τὰ ἐκριζώνουν. Διατάζει νὰ φυτεύσουν δένδρα, καὶ φυτεύουν.

Ὅλος ὁ λαός του καὶ αἱ στρατιωτικαὶ δυνάμεις ὑπακούουν εἰς αὐτόν. Ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις, αὐτὸς ἀνακλίνεται παρὰ τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ, τρώγει καὶ πίνει καὶ κατόπιν κοιμᾶται,

Ὅλος δὲ ὁ λαός του καὶ ὅλοι οἱ στρατιῶται του τὸν ὑπακούουν. Ἐπὶ πλέον δέ, ἐνῷ οἱ ἄλλοι κάμνουν τὰ ἔργα των, αὐτὸς ξαπλώνει, τρώγει, πίνει καὶ κοιμᾶται·

οἱ ἄνθρωποι κύκλῳ ἀπὸ αὐτὸν φρουροῦν καὶ δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἀπέλθῃ καὶ νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὰ ἔργα του, οὔτε καὶ παρακούουν αὐτὸν εἰς τίποτε.

οἱ δὲ αὐλικοί του ἀγρυπνοῦν καὶ τὸν προσέχουν ὁλόγυρά του. Δὲν ἠμπορεῖ δὲ νὰ φύγῃ κανεὶς καὶ νὰ κάμνῃ τὰ ἔργα του, οὔτε νὰ παρακούσῃ εἰς τὰς διαταγὰς τοῦ βασιλέως.

Ὦ ἄνδρες, πῶς ὁ βασιλεὺς δὲν ὑπερέχει ἀπὸ ὅλους κατὰ τὴν ἰσχύν, ἀφοῦ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὑπακούεται ἀπὸ ὅλους καὶ εἰς ὅλα;» Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἐσιώπησεν.

Πῶς λοιπόν, ὦ ἄνδρες, δὲν εἶναι ἀνώτερος ὅλων ὁ βασιλεύς, ἀφοῦ τὸν ὑπολογίζουν καὶ τὸν ἀκούουν ἔτσι ὅλοι;» Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ὁ σωματοφύλαξ, ἐσιώπησε.

Ὁ δὲ τρίτος, ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε τὴν γνώμην ὅτι αἱ γυναῖκες καὶ ἡ ἀλήθεια ὑπερισχύουν - αὐτὸς εἶναι ὁ Ζοροβάβελ - ἤρχισε νὰ ὁμιλῇ καὶ νὰ ἀναπτύσσῃ τὴν γνώμην του.

Ὁ δὲ τρίτος σωματοφύλαξ τοῦ Δαρείου, ποὺ ἦτο ὁ Ζοροβάβελ καὶ εἶχεν ἐκφράσει τὴν ἄποψίν του διὰ τὴν δύναμιν τῶν γυναικῶν καὶ τῆς ἀληθείας, ἐπῆρε τὸν λόγον καὶ εἶπεν: «Ἐξοχώτατοι!

«Ὦ ἄνδρες, εἶπε, πράγματι δὲν εἶναι μέγας ὁ βασιλεὺς καὶ πολλοὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ δὲν ἔχει ὄντως μεγάλην ἰσχὺν ὁ οἶνος; Ποῖος ὅμως εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐπιβάλλεται ἐπάνω εἰς αὐτοὺς καὶ ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖ ἐπάνω των; Δὲν εἶναι αἱ γυναῖκες;

Δὲν παραδέχεσθε καὶ σεῖς, ὅτι ὁ βασιλεὺς εἶναι μέγας καὶ ἰσχυρὸς καὶ πολλοὶ οἱ ὑπήκοοί του καὶ ὅτι τὸ κρασί ἔχει μεγάλην δύναμιν; Ποῖος ὅμως εἶναι αὐτός, ποὺ τὰ κυβερνᾷ ὅλα αὐτὰ καὶ ποῖος τὰ ἐξουσιάζει; Δὲν εἶναι οἱ γυναῖκες;

Αἱ γυναῖκες ἐγέννησαν τὸν βασιλέα καὶ ὅλους τοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι κυριαρχοῦν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηράν.

Οἱ γυναῖκες ἐγέννησαν τὸν βασιλέα καὶ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἐξουσιάζουν τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηράν.

Ἀπὸ αὐτὰς ἐγεννήθησαν οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι καὶ αὐταὶ ἀνέθρεψαν καὶ ἐκείνους, ποὺ ἐφύτευσαν ἀμπελῶνας, ἐκ τῶν ὁποίων ἀμπελώνων παράγεται ὁ οἶνος.

Ἀπὸ αὐτὰς ἐγεννήθησαν καὶ αὐταὶ ἀνέθρεψαν καὶ ἐμεγάλωσαν αὐτούς, ποὺ ἐφύτευσαν τὰ ἀμπέλια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα προέρχεται τὸ κρασί.

Αὐταὶ κατασκευάζουν τὰς στολὰς τῶν ἀνθρώπων καὶ αὐταὶ ἐνεργοῦν, διὰ νὰ ἔχουν καλὴν ἐμφάνισιν καὶ δόξαν οἱ ἄνθρωποι, γενικώτερον δὲ δὲν ἠμποροῦν νὰ ὑπάρξουν καὶ νὰ ζήσουν οἱ ἄνθρωποι χωρὶς τὰς γυναῖκας.

Οἱ γυναῖκες ἐπίσης κατασκευάζουν τὰς στολὰς καὶ ἐνδυμασίας τῶν ἀνδρῶν. Καὶ αὐταὶ φροντίζουν διὰ τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν καὶ λαμπρότητα τῶν ἀνδρῶν. Δὲν ἠμποροῦν δὲ οἱ ἄνδρες νὰ ζήσουν χωρὶς τὰς γυναῖκας.

Ἐὰν δὲ οἱ ἄνδρες συγκεντρώσουν χρυσὸν καὶ ἄργυρον καὶ κάθε ἄλλο ὡραῖον πρᾶγμα, ὅταν ἴδουν μίαν εὐειδῆ γυναῖκα καὶ καλῆς σωματικῆς διαπλάσεως,

Ἐὰν ἐπίσης οἱ ἄνδρες μαζεύσουν χρυσάφι καὶ ἀσῆμι καὶ κάθε ὡραῖον πρᾶγμα καὶ ἰδοῦν μίαν ἐμφανίσιμον καὶ ὡραίαν γυναῖκα,

ἀφήνουν ὅλα τὰ ἄλλα καὶ τὴν παρατηροῦν χάσκοντες καὶ μὲ ἀνοικτὸν τὸ στόμα. Καὶ ὅλοι προτιμοῦν αὐτὴν μᾶλλον παρὰ τὸν χρυσὸν καὶ τὸν ἄργυρον καὶ κάθε τι ἄλλο ὡραῖον πρᾶγμα.

τὰ ἀφήνουν ὅλα αὐτὰ καὶ χαζεύουν βλέποντάς την. Καὶ τὴν παρατηροῦν μὲ ἀνοικτὸν τὸ στόμα των. Προτιμοῦν δὲ ὅλοι αὐτὴν τὴν ὡραίαν γυναῖκα μᾶλλον παρὰ τὸ χρυσάφι καὶ τὸ ἀσῆμι καὶ κάθε ὡραῖον πρᾶγμα.

Κάθε ἄνθρωπος ἐγκαταλείπει τὸν πατέρα του, αὐτὸν ὁ ὁποῖος τὸν ἀνέθρεψε, ἐγκαταλείπει καὶ τὴν πατρίδα του καὶ προσκολλᾶται πρὸς τὴν γυναῖκα του.

Κάθε ἄνδρας ἐπίσης ἐγκαταλείπει τὸν πατέρα του, ποὺ τὸν ἀνέθρεψε, καὶ τὴν πατρίδα του, ὅπου ἐμεγάλωσε, καὶ προσκολλᾶται εἰς τὴν γυναῖκα του.

Πρὸς χάριν τῆς γυναικός του θυσιάζει τὴν ζωήν του καὶ δὲν ἐνθυμεῖται οὔτε τὸν πατέρα του, οὔτε τὴν μητέρα του, οὔτε τὴν πατρίδα του.

Διὰ τὴν γυναῖκα του δὲ καὶ πρὸς χάριν της θυσιάζει καὶ τὴν ζωήν του καὶ δὲν θυμᾶται πλέον οὔτε τὸν πατέρα του, οὔτε τὴν μητέρα του, οὔτε τὴν πατρίδα του.

Ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ σᾶς εἶπα, εἶσθε ὑποχρεωμένοι καὶ σεῖς νὰ ἀναγνωρίσετε, ὅτι αἱ γυναῖκες κυριαρχοῦν ἐπάνω σας. Σεῖς οἱ ἴδιοι δὲν ἐργάζεσθε καὶ δὲν ὑποβάλλεσθε εἰς κόπους καὶ ταλαιπωρίας, καὶ ὅλας τὰς προσόδους σας δίδετε καὶ φέρετε εἰς τὰς γυναῖκας σας;

Καὶ ἀπὸ αὐτὸ ἐπίσης πρέπει νὰ καταλάβετε ὅτι σᾶς ἐξουσιάζουν οἱ γυναῖκες: Δὲν κοπιάζετε καὶ δὲν μοχθεῖτε σεῖς καὶ εἰς τὸ τέλος τὰ δίνετε καὶ τὰ προσφέρετε ὅλα, ὅσα ἀποκτήσετε, εἰς τὰς γυναῖκας;

Ὁ ἄνθρωπος παίρνει τὸ ξίφος του, φεύγει ἀπὸ τὸ σπίτι, ἐξέρχεται διὰ νὰ ληστεύσῃ καὶ κλέψῃ, πλέει εἰς ποταμοὺς καὶ θαλάσσας.

Παίρνει ἐπίσης διὰ τὴν γυναῖκα ὁ ἄνδρας τὴν ρομφαίαν του καὶ βγαίνει καὶ γυρίζει ἔξω εἰς τοὺς δρόμους καὶ λῃστεύει καὶ κλέβει καὶ διαπλέει τὴν θάλασσαν καὶ τοὺς ποταμούς.

Κατὰ τὰς ἐπιχειρήσεις του αὐτὰς βλέπει τὸν λέοντα καὶ τὸν καταφρονεῖ. Βαδίζει εἰς τὰ σκότη, διὰ νὰ ἐπιτύχῃ εἰς τὸ σκοτεινὸν ἔργον του. Ὅταν δὲ κλέψῃ καὶ ἁρπάσῃ καὶ λωποδυτήσῃ, φέρει ὅλα αὐτὰ εἰς τὴν ἐρωμένην του.

Καὶ ἠμπορεῖ νὰ συναντήσὴ εἰς τὸν δρόμον του καὶ λεοντάρι, βαδίζει δὲ καὶ εἰς τὸ σκοτάδι. Καὶ ὅταν κλέψῃ καὶ ἀρπάξῃ καὶ γίνῃ λωποδύτης, προσφέρει ὅλα, ὅσα ἔκλεψεν, εἰς τὴν ἀγαπημένην του.

Γενικώτερον οἱ ἄνδρες ἀγαποῦν πολὺ περισσότερον τὴν γυναῖκα των ἀπὸ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα των.

Καὶ γενικῶς πλέον ὁ ἄνδρας ἀγαπᾷ περισσότερον τὴν γυναῖκα του ἀπὸ ὅ,τι τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα του.

Πολλοὶ ἄνδρες ἐτρελλάθηκαν καὶ ἔχασαν τὰ λογικά των ἐξ αἰτίας τῶν γυναικῶν καὶ ἔγιναν πρὸς χάριν ἐκείνων δοῦλοι.

Πολλοὶ δὲ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἐτρελλάθηκαν καὶ ἔχασαν τὰ λογικά των λόγῳ τῶν γυναικῶν καὶ ἔγιναν δοῦλοι ἐξ αἰτίας των.

Πολλοὶ δὲ εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κατεστράφησαν καὶ περιέπεσαν εἰς σφάλματα καὶ παρέβησαν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐξ αἰτίας τῶν γυναικῶν.

Πολλοὶ ἐπίσης ἐχάθηκαν καὶ ἔκαμαν μεγάλα σφάλματα καὶ ἁμαρτήματα χάριν τῶν γυναικῶν.

Ἀκόμη ἐξακολουθεῖτε νὰ μὴ πιστεύετε αὐτά, ποῦ σᾶς εἶπα; Ἰδοὺ ἕνα παράδειγμα. Δὲν εἶναι μέγας ὁ βασιλεύς μὲ τὴν ἀπεριόριστον ἐξουσίαν, ποῦ ἔχει; Οἱ κάτοικοι ὅλων τῶν χωρῶν δὲν φοβοῦνται καὶ νὰ ἐγγίσουν ἁπλῶς αὐτόν;

Δὲν μὲ πιστεύετε ἄραγε ἀκόμη; Σᾶς λέγω λοιπὸν καὶ τὸ ἑξῆς: Δὲν παραδέχονται ὅλοι ὅτι ὁ βασιλεύς μὲ τὴν ἐξουσίαν του εἶναι μέγας; Καὶ δὲν φοβοῦνται ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν χωρῶν του ἀκόμη καὶ να τὸν ἐγγίσουν;

Καὶ ὅμως ἔβλεπα τὸν βασιλέα αὐτὸν καὶ τὴν Ἀπάμην, τὴν θυγατέρα τοῦ ἀξιοθαυμάστου Βαρτάκου, ἡ ὁποία εἶναι δευτέρας σειρᾶς σύζυγος τοῦ βασιλέως, τὴν ἔβλεπα νὰ κάθεται δεξιὰ ἀπὸ τὸν βασιλέα,

Παρὰ ταῦτα ὅμως εἶδα κάποτε ἐγὼ τὸν ἴδιον τὸν βασιλέα καὶ τὴν Ἀπάμην, τὴν κόρην τοῦ περιφήμου Βαρτάκου καὶ παλλακὴν τοῦ βασιλέως, να κάθεται εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ βασιλέως.

νὰ ἀφαιρῇ τὸ βασιλικὸν διάδημα ἀπὸ τὴν κεφαλὴν τοῦ βασιλέως καὶ νὰ τὸ θέτῃ εἰς τὸ ἰδικόν της κεφάλι καὶ νὰ ραπίζῃ τὸν βασιλέα μὲ τὸ ἀριστερό της χέρι.

Τὴν εἶδα να βγάζῃ τὸ στέμμα ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ βασιλέως καὶ να τὸ βάζῃ εἰς τὸ κεφάλι της μὲ τὸ δεξιόν της χέρι, ἐνῷ μὲ τὸ ἀριστερὸν ἐχαστούκιζε τὸν βασιλέα.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ ὁ βασιλεὺς τὴν ἔβλεπε μὲ ἀνοικτὸν τὸ στόμα. Ἐὰν ἐκείνη ἐγελοῦσε, ἐγελοῦσε καὶ ὁ βασιλεύς. Ἐὰν ἐκείνη ἐφαίνετο πικραμμένη καὶ στενοχωρημένη ἐναντίον του, ὁ βασιλεὺς τὴν ἐκολάκευε, διὰ νὰ συμφιλιωθῇ πρὸς αὐτόν.

Καὶ παρὰ ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἔχασκε καὶ τὴν ἔβλεπε μὲ ἀνοικτὸν τὸ στόμα του. Ὅταν δὲ τοῦ ἐγελοῦσεν ἐκείνη, ἐγελοῦσε καὶ ὁ βασιλεύς. Ἀντιθέτως, ὅταν ἦταν θυμωμένη ἐναντίον του, τὴν ἐκολάκευε, διὰ να συμφιλιωθῇ μαζί του.

Ὦ ἄνδρες, πῶς λοιπὸν δὲν εἶναι αἱ γυναῖκες ἰσχυρότεραι ἀπὸ τοὺς ἄνδρας, ἀφοῦ αὐταὶ τέτοια ἔργα κάνουν εἰς βάρος τῶν ἀνδρῶν;»

Πῶς λοιπόν, ὦ ἄνδρες, δὲν ἔχουν μεγάλην δύναμην οἱ γυναῖκες, ἐφ’ ὅσον κάμνουν τέτοια πράγματα;»

Ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ ἐπίσημοι ἄνδρες του, ὅταν ἤκουσαν ὅλα αὐτά, παρατηροῦσαν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον μὲ πολλὴν ἔκπληξιν. Ὁ Ζοροβάβελ ἤρχισε τότε, νὰ ἀναπτύσσῃ τὴν γνώμην του περὶ τῆς δυνάμεως, τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ ἀλήθεια καὶ εἶπε·

Ὅταν ἄκουσαν αὐτὰ ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες, ἔβλεπαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Καὶ ὁ Ζοροβάβελ ἄρχισε να ὁμιλῇ ἐν συνεχείᾳ διὰ τὴν ἀλήθειαν.

«Ὦ ἄνδρες, ἰσχυραὶ δὲν εἶναι αἱ γυναῖκες; Βεβαίως· ἀλλὰ μεγάλη εἶναι ἡ γῆ καὶ ὑψηλὸς ὁ οὐρανὸς καὶ ταχὺς ὁ ἥλιος εἰς τὴν διαδρομὴν του, διότι στρέφεται εἰς τὸν κύκλον τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάλιν ἐπανέρχεται εἰς τὸν τόπον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐξεκίνησε κατὰ τὸ διάστημα μιᾶς μόνον ἡμέρας.

«Δὲν εἴπαμεν, ὦ ἄνδρες, ὅτι εἶναι δυνατὲς οἱ γυναῖκες; Καὶ δὲν εἶναι ἐπίσης μεγάλη ἡ γῆ καὶ ὑψηλὸς ὁ οὐρανὸς καὶ ταχὺς εἰς τὴν πορείαν του ὁ ἥλιος, ἀφοῦ στρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπιστρέφει καὶ πάλιν εἰς τὴν θέσιν, ἀπὸ ὅπου ἐξεκίνησε, μέσα εἰς μίαν ἡμέραν;

Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀσυγκρίτως πολὺ μέγας αὐτός, ὁ ὁποῖος τὰ ἐδημιούργησεν; Ἡ Ἀλήθεια, λοιπόν, εἶναι μεγάλη καὶ πολὺ ἰσχυροτέρα ἀπὸ ὅλα αὐτά.

Δὲν εἶναι ὅμως μέγας καὶ ἰσχυρὸς καὶ αὐτός, ποὺ τὰ κάμνει ὅλα αὐτά; Ἡ ἀλήθεια λοιπόν, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν ἀληθινὸν Κύριον, εἶναι μεγάλη καὶ ἀνωτέρα ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα.

Ὁλόκληρος ἡ γῆ τὴν ἀλήθειαν προσκαλεῖ. Ὁ οὐρανὸς αὐτὴν ἐπαινεῖ καὶ ὅλα τὰ δημιουργήματα συγκλονίζονται καὶ τρέμουν ἐνώπιόν της· καὶ δὲν ὑπάρχει μαζῆ μὲ τὴν ἀλήθειαν, τίποτε ἀπολύτως τὸ ἄδικον.

Ὅλη ἡ γῆ τὴν ἀλήθειαν προσκαλεῖ καὶ ὁ οὐρανὸς τὴν ἀλήθειαν ἐπαινεῖ. Ὅλα δὲ τὰ ἔργα τῆς γῆς συγκλονίζονται καὶ τρέμουν ἐμπρὸς εἰς τὴν ἀλήθειαν καὶ καμμία ἀδικία δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτήν.

Ἄδικος ὅμως εἶναι ὁ οἶνος, ἄδικος εἶναι ὁ βασιλεύς, ἄδικοι εἶναι αἱ γυναῖκες, ἄδικοι εἶναι ὅλοι οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἄδικα ὅλα τὰ τοιαῦτα ἔργα των. Καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτοὺς ἀλήθεια· Καὶ εἰς τὰς ἀδικίας των αὐτοὶ καταστρέφονται.

Τὸ κρασὶ ἀδικεῖ τὸν μέθυσον. Ὁ βασιλεὺς ἀδικεῖ τοὺς ὑπηκόους του. Οἱ γυναῖκες ἀδικοῦν τοὺς ἄνδρας. Ὅλοι γενικῶς οἱ ἄνθρωποι παρουσιάζονται κάποτε ἄδικοι καὶ ὅλα τὰ ἔργα, ποὺ κάμνουν τότε, εἶναι ἄδικα. Δὲν ἔχουν εἰς τὴν ζωήν των τὴν ἀλήθειαν καὶ δι’ αὐτὸ ἀργὰ ἢ γρήγορα καταστρέφονται μὲ τὴν ἀδικίαν των.

Ἡ ἀλήθεια ὅμως, (δηλαδὴ ὁ Θεός) μένει παντοτεινή. Ἔχει δύναμιν καὶ κῦρος αἰώνιον. Ζῇ καὶ κυριαρχεῖ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἡ ἀλήθεια ὅμως παραμένει καὶ ἰσχύει αἰωνίως. Ζῇ καὶ ἐπικρατεῖ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Αὐτὴ δὲν λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν της πρόσωπα, οὔτε κάνει διάκρισιν μεταξὺ ἐπισήμων καὶ ἀνεπισήμων, ἰσχυρῶν καὶ ἀδυνάτων. Ἀλλὰ πράττει πάντοτε τὸ δίκαιον ἐνώπιον ὅλων, καὶ ἀκόμη τῶν ἀδίκων καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων. Ὅλοι δὲ ἐπιδοκιμάζουν καὶ εὐχαριστοῦνται εἰς τὰ ἔργα της. Ὅταν αὐτὴ κρίνῃ, δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ ἄδικον.

Ἡ δὲ ἀλήθεια δὲν προσωποληπτεῖ, οὔτε κάμνει διακρίσεις προσώπων λόγῳ οἰκονομικῆς διαφορᾶς, ἀλλὰ φέρεται μὲ δικαιοσύνην πρὸς ὅλους καὶ δὲν ἔχει σχέσιν μὲ ἄδικα καὶ πονηρὰ πρόσωπα καὶ πράγματα. Ὅλοι δὲ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ σκέπτονται ὀρθά, ἐγκρίνουν τὰ ἔργα τῆς ἀληθείας καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς τὰς κρίσεις καὶ ἀποφάσεις τῆς καμμία ἀδικία.

Εἰς αὐτὴν λοιπὸν ὑπάρχει καὶ ἀνήκει ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ κυριότης καὶ ἡ ἐξουσία καὶ ἡ μεγαλειότης εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας. Δοξασμένος ἂς εἶναι ὁ Θεὸς τῆς ἀληθείας»!

Εἰς τὴν ἀλήθειαν λοιπὸν ἀνήκει ἡ δύναμις, ἡ βασιλεία καὶ κυριότης, ἡ ἐξουσία καὶ ἡ μεγαλειότης ὅλων τῶν αἰώνων. Ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ Θεὸς τῆς ἀληθείας!»

Ὁ Ζοροβάβελ, ἀφοῦ εἶπεν αὐτά, ἔπαυσε πλέον νὰ ὁμιλῇ. Ὅλοι τότε, ὅσοι ἦσαν συγκεντρωμένοι, ἀνεφώνησαν καὶ εἶπαν μὲ ἕνα στόμα· «μεγάλη πράγματι εἶναι ἡ ἀλήθεια καὶ αὐτὴ ἔχει ἰσχὺν καὶ δύναμιν ἀνωτέραν ἀπὸ ὅλους καὶ ἀπὸ ὅλα».

Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ὁ Ζοροβάβελ, διέκοψε, τὴν ὁμιλίαν του. Τότε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ, ἐφώναξαν ἀμέσως καὶ εἶπαν: «Εἶναι μεγάλη ἡ ἀλήθεια καὶ ὑπερισχύει ἀπὸ ὅλα».

Τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ζοροβάβελ· «ζήτησέ μου ὅ,τι θέλεις καὶ περισσότερα ἀκόμη ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ εἶναι γραμμένα εἰς τὴν συμφωνίαν σας. Ἐγὼ θὰ σοῦ δώσω κάθε τι, ποὺ θὰ μοῦ ζητήσῃς, διότι σὺ ἀνεδείχθης σοφότερος ἀπὸ ὅλους. Θὰ παρακάθεσαι πλησίον μου καὶ θὰ ὀνομασθῇς συγγενής μου».

Εἶπε δὲ ἐν συνεχείᾳ ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ζοροβάβελ: «Ζήτησε ὅ,τι θέλεις ἐπὶ πλέον ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ εἶναι γραμμένα εἰς τὴν συμφωνίαν, ποὺ ἐκάματε οἱ τρεῖς σας, καὶ θὰ σοῦ τὸ δώσωμεν, ἐφ’ ὅσον ἀπεδείχθης σοφώτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Καὶ θὰ κάθεσαι εἰς τὸ ἑξῆς τιμητικῶς δίπλα μου καὶ θὰ ὀνομασθῇς συγγενής μου».

Τότε ὁ Ζοροβάβελ εἶπεν εἰς τὸν βασιλέα· «ἐνθυμήσου τὸ τάμα, ποὺ ἔκαμες τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀνέλαβες τὴν βασιλείαν σου, νὰ ἀνοικοδομήσῃς, δηλαδή, τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ὁ Ζοροβάβελ εἶπεν εἰς τὸν βασιλέα: «Θυμήσου τὸ τάμα ποὺ ἔκαμες, κατὰ τὴν ἡμέραν ποὺ ἀνέλαβες τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν. Εἶπες τότε ὅτι θὰ ἀνοικοδομήσῃς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐνθυμήσου ἐπίσης τὴν ὑπόσχεσίν σου, ὅτι θὰ ἐπιστρέψῃς ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὰ ὁποῖα ὁ Κῦρος, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ κατακυριεύσῃ τὴν Βαβυλῶνα, ἔκαμε τάμα, τὰ ἐξεχώρισε καὶ ἔταξε νὰ τὰ ἀποστείλῃ πάλιν ἐκεῖ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὑπεσχέθης ἐπίσης ὅτι θὰ ἐπιστρέψῃς ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη, ποὺ εἶχαν ληφθῇ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, τὰ ὁποῖα μάλιστα εἶχε ξεχωρίσει ὁ Κῦρος, ὅταν ἔκαμε τάμα καὶ ὑπεσχέθη ὅτι, ἐὰν ἐκυρίευε τὴν Βαβυλῶνα, θὰ τὰ ἔστελλε πίσω εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Σὺ δὲ ἔταξες νὰ ἀνοικοδομήσῃς τὸν ναόν, τὸν ὁποῖον ἐπυρπόλησαν οἱ Ἰδουμαῖοι, ὅταν εἶχεν ἐρημωθῇ καὶ καταστροφῆ ἡ Ἰουδαία ἀπὸ τοὺς Χαλδαίους.

Ἔταξες ἐπὶ πλέον, ὅτι θὰ ἀνοικοδομήσῃς τὸν Ναὸν τοῦ Σολομῶντος, τὸν ὁποῖον ἐπυρπόλησαν οἱ Ἰδουμαῖοι, ὅταν ἐκυριεύθη καὶ ἐρημώθη ἡ Ἰουδαία ἀπὸ τοὺς Χαλδαίους.

Τώρα, λοιπόν, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀξίωσις, τὴν ὁποίαν ἔχω ἀπὸ σέ, κύριε βασιλεῦ· αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ζητῶ ἀπὸ σὲ καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλειώδης πρᾶξις, τὴν ὁποίαν σὺ ἠμπορεῖς νὰ κάμῃς. Σὲ παρακαλῶ, λοιπόν, νὰ ἐκπληρώσῃς τὸ τάξιμο, τὸ ὁποῖον μὲ τὸ ἴδιο σου τὸ στόμα ἔκαμες εἰς τὸν βασιλέα τῶν οὐρανῶν, πρὸς τὸν Θεόν».

Τώρα λοιπὸν αὐτὸ εἶναι, ποὺ θέλω ἀπὸ σέ, κύριέ μου βασιλεῦ, καὶ διὰ τὸ ὁποῖον σὲ παρακαλῶ. Καὶ αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ μεγάλη χειρονομία σου καὶ ἡ σπουδαία ἐνέργειά σου. Σὲ ἱκετεύω λοιπὸν νὰ ἐκπληρώσῃς τὸ τάμα, ποὺ μὲ τὸ ἴδιο τὸ στόμα σου ὑπεσχέθης πρὸς τὸν βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ Κύριον, αὐτὸ δηλαδὴ ποὺ εἶπες ὅτι θὰ κάμῃς».

Τότε ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος ἐσηκώθη καὶ τὸν κατεφίλησεν. Ἔγραψε δὲ ἀμέσως καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ἐπιστολὰς ἀπευθυνομένας πρὸς ὅλους τοὺς ὑπαλλήλους, τοὺς διοικητάς, τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς σατράπας, νὰ κατευοδώσουν ἀσφαλῶς αὐτὸν καὶ ὅλους, ὅσοι θὰ ἀνέβαιναν μαζῆ μὲ αὐτόν, διὰ νὰ ἀνοικοδομήσουν τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐσηκώθη τότε ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος καὶ τὸν ἐφίλησε μὲ συγκίνησιν καὶ ἔγραψε δι’ αὐτὸν καὶ τοῦ ἔδωσε σχετικὰς ἐπιστολὰς πρὸς ὅλους τοὺς διαχειριστὰς τῶν φόρων, τοὺς περιφερειακοὺς διοικητάς, τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς σατράπας, διὰ νὰ κατευοδώσουν καὶ αὐτὸν καὶ ὅλους, ὅσοι θὰ ἦσαν μαζί του καὶ θὰ ἀνέβαιναν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ διὰ νὰ τὴν ἀνοικοδομήσουν.

Εἰς ὅλους δὲ τοὺς διοικητὰς τῆς κοίλης Συρίας, τῆς Φοινίκης καὶ τοῦ Λιβάνου, ἔγραψεν ὁ βασιλεὺς ἐπιστολὰς νὰ συνεργήσουν, ὥστε νὰ μεταφερθοῦν ξύλα κέδρινα ἀπὸ τὸν Λίβανον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ βοηθήσουν τὸν Ζοροβάβελ εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τῆς πόλεως.

Συγχρόνως ἔγραψεν ὁ βασιλεὺς ἐπιστολὰς καὶ πρὸς ὅλους τοὺς περιφερειακοὺς διοικητάς, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην, καθὼς καὶ εἰς ὅσους ἦσαν εἰς τὸν Λίβανον, καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μεταφέρουν ἀπὸ τὸν Λίβανον εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ξύλα κέδρινα καὶ νὰ συνεργασθοῦν μὲ τὸν Ζοροβάβελ διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῆς πόλεως.

Ἔγραψεν ἐπίσης ἐπιστολὰς δι’ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀνέβαιναν ἀπὸ τὸ βασίλειόν του εἰς τὴν Ἰουδαίαν, νὰ ἀφεθοῦν ἐλεύθεροι εἰς τὰς ἐνεργείας των, κανεὶς δὲ ἄρχων καὶ διοικητὴς καὶ σατράπης καὶ ὑπάλληλος νὰ μὴ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ πατήσῃ τὸ πόδι του εἰς τὴν οἰκίαν των.

Ἔγραψεν ἐπίσης καὶ εἰδικὴν ἐπιστολὴν διὰ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ θὰ ἀνέβαιναν ἀπὸ τὸ κράτος του εἰς τὴν Ἰουδαίαν, μὲ τὴν ὁποίαν διεκήρυσσε καὶ διησφάλιζε τὴν ἐλευθερίαν των καὶ ἀπηγόρευεν εἰς κάθε ἄρχοντα καὶ περιφερειακὸν διοικητὴν καὶ διαχειριστὴν τῶν φόρων νὰ πλησιάσῃ εἰς τὴν θύραν τῶν Ἰουδαίων αὐτῶν.

Ἔδωσεν ἐπίσης διαταγήν, ὥστε ἡ χώρα, τὴν ὁποίαν θὰ ἔχουν οἱ Ἰουδαῖοι, νὰ εἶναι ἀφορολόγητος. Οἱ δὲ Ἰδουμαίοι νὰ ἀφήσουν ἐλευθέρας τὰς κώμας τῶν Ἰουδαίων, τὰς ὁποίας αὐτοὶ εἶχον καταλάβει καὶ ἐκρατοῦσαν.

Ὥριζεν ἐπίσης νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ κάθε φόρον ἡ χώρα, τὴν ὁποίαν κατέχουν οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ νὰ παραδώσουν οἱ Ἰδουμαῖοι εἰς τοὺς Ἰουδαίους τὰς πόλεις, ποὺ εἶχαν ἁρπάξει ἀπὸ αὐτούς.

Διέταξεν ἐπίσης, νὰ δίδωνται κάθε ἔτος εἴκοσι τάλαντα διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ, μέχρις ὅτου ἀποπερατωθῇ.

Διέταξεν ἐπίσης ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος νὰ δίδωνται κάθε χρόνον διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦτῶν Ἱεροσολύμων, ἕως ὅτου τελειώσῃ ἡ ἀνοικοδόμησις, εἴκοσι τάλαντα, ἕνα σεβαστὸν δηλαδὴ χρηματικὸν ποσόν.

Ἐπίσης νὰ δίδωνται ἄλλα δέκα τάλαντα κάθε ἔτος διὰ τὰ δεκαεπτὰ καθημερινὰ ὁλοκαυτώματα, τὰ ὁποῖα προσεφέροντο εἰς τὸ θυσιαστήριον, ὅπως διέτασσεν ὁ Νόμος.

Ἐπὶ πλέον ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ δὶδωνται κάθε χρόνον δέκα ἀκόμη τάλαντα εἰδικῶς διὰ τὴν προσφορὰν τῶν δεκαεπτᾶ θυσιῶν ὁλοκαυτώματος, ποὺ συμφώνως πρὸς τὸν Νόμον τῶν Ἰουδαίων ἔπρεπε νὰ προσφέρωνται κάθε ἡμέραν εἰς τὸν Ναόν.

Ἐπίσης ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπέστρεφον ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, διὰ νὰ ἀνοικοδομήσουν τὴν Ἱερουσαλήμ, νὰ εἶναι ἐλεύθεροι αὐτοὶ καὶ οἱ ἀπόγονοί των. Τὸ ἴδιον ἔπρεπε νὰ πραγματοποιηθῇ δι’ ὅλους τοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀνεχώρουν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα.

Ὥριζεν ἐπίσης ὅτι ὅλοι, ὅσοι θὰ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, μὲ σκοπὸν νὰ κτίσουν τὴν Ἱερουσαλήμ, θὰ ἦσαν ἐλεύθεροι καὶ οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ἀπόγονοί των, ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλοι οἱ ἱερεῖς τῶν Ἰουδαίων, ποὺ θὰ ἐπήγαιναν μαζί των εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἔδωσε δὲ καὶ ἔγγραφον ἐντολὴν νὰ παρέχωνται τὰ ἀπαιτούμενα χρήματα διὰ τὴν διατροφὴν τῶν ἱερέων καὶ διὰ τὰ ἱερατικά των ἐνδύματα, μὲ τὰ ὁποῖα αὐτοὶ ἐκτελοῦσαν τὰ τῆς λατρείας.

Καθώρισε γραπτῶς ἐπὶ πλέον καὶ τὴν χρηματικὴν ἀμοιβὴν τῶν ἱερέων. Ἐκάλυψεν ἐπίσης τὰ ἔξοδα διὰ τὴν ἱερατικὴν στολήν των, μὲ τὴν ὁποῖαν ἔπρεπε νὰ ἐνδύωνται κατὰ τὴν λατρείαν.

Ἔδωσεν ἐπίσης ἔγγραφον διαταγὴν νὰ χορηγῆται ἡ δαπάνη, ἡ ἀπαιτουμένη διὰ τὴν διατροφὴν τῶν Λευϊτῶν, μέχρι τῆς ἡμέρας, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀποπερατωθῇ ὁ ναὸς καὶ θὰ ἀνοικοδομηθῇ ἡ Ἱερουσαλήμ.

Διέταξεν ἐπίσης νὰ δίδεται χρηματικὴ ἀμοιβὴ καὶ εἰς τοὺς Λευίτας, μέχρις ὅτου ὁλοκληρωθῇ ἡ ἀνοικοδόμησις τὸν Ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων.

Διέταξεν ἐπίσης νὰ δοθῇ κλῆρος γῆς καὶ μισθὸς εἰς χρήματα πρὸς ὅλους τοὺς φρουροὺς τῆς πόλεως τῆς Ἱερουσαλήμ.

Διέταξεν ἀκόμη νὰ δοθοῦν ἀγροτεμάχια κληρονομικὰ καὶ χρηματικοὶ μισθοὶ εἰς ὅλους τοὺς φρουροὺς τῆς πόλεως.

Ἐπὶ δὲ τούτοις ἀπέστειλεν ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰ ὁποῖα εἶχε ξεχωρίσει ὁ Κῦρος ἀπὸ τῇ Βαβυλῶνα διὰ τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅλα, ὅσα εἶχεν ὑποσχεθῆ νὰ κάμῃ ὁ Κῦρος, διέταξε νὰ γίνουν καὶ νὰ ἀποσταλοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἔστειλε δὲ πίσω εἰς τὴν Ἰουδαίαν ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰ ὁποῖα εἶχε ξεχωρίσει ὁ Κῦρος ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα μὲ σκοπὸν νὰ ἐπιστραφοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ὅλα, ὅσα ἀπεφάσισε να κάμῃ ὁ Κῦρος, τὰ ἐνέκρινε καὶ αὐτὸς καὶ διέταξε νὰ γίνουν καὶ νὰ σταλοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη.

Ὅταν ὁ νεαρὸς Ζοροβάβελ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ ἀνάκτορα, ὕψωσε τὸ πρόσωπόν του εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ μὲ κατεύθυνσιν πρὸς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐδόξασε τὸν Βασιλέα τοῦ Οὐρανοῦ λέγων·

Ὅταν δὲ ὁ νεαρὸς σωματοφύλαξ Ζοροβάβελ ἐπῆρεν αὐτὸ ποὺ ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν βασιλέα καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ ἀνάκτορα, ἐσήκωσε τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸν οὐρανὸν μὲ τὸ μέτωπον πρὸς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐδοξολόγησε τὸν Βασιλέα καὶ Κύριον τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἶπεν:

«Ἀπὸ σέ, Κύριε, προέρχεται κάθε νίκη. Ἀπὸ σὲ πηγάζει κάθε σοφία καὶ εἰς σὲ ἀνήκει ὅλη ἡ δόξα. Ἐγὼ δὲ εἶμαι δοῦλος ἰδικός σου.

«Ἀπὸ Σέ, Κύριε, πρόηλθε ἡ νίκη καὶ ἀπὸ Σὲ ἐπήγασεν ἡ σοφία, μὲ τὴν ὁποίαν ὡμίλησα. Εἰς Σὲ λοιπὸν ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἐγὼ εἶμαι δοῦλος ἰδικός Σου.

Δοξασμένος λοιπὸν εἶσαι σύ, Κύριε, ὁ ὁποῖος ἔδωσες εἰς ἐμὲ αὐτὴν τὴν σοφίαν. Δοξολογῶ, Δέσποτα, σέ, Κύριε τῶν πατέρων ἡμῶν».

Ἂς εἶσαι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος Σύ, ποὺ μοῦ ἐχάρισες τὴν σοφίαν. Σὲ εὐχαριστῶ καὶ δοξολογῶ καὶ μεγαλύνω τὸ Ὄνομά Σου, Κύριε καὶ Δέσποτα τῶν πατέρων μας».

Τότε ἐπῆρεν ὁ Ζοροβάβελ τὰς ἐπιστολάς, ἀνεχώρησεν ἀμέσως καὶ μετέβη εἰς τὴν Βαβυλῶνα καὶ ἀνήγγειλεν εἰς ὅλους τοὺς ἐκεῖ ἀδελφούς του Ἰουδαίους τὰ γεγονότα αὐτά.

Ἐπῆρε κατόπιν τὰ βασιλικὰ ἔγγραφα, ποὺ τοῦ ἔδωσεν ὁ Δαρεῖος, καὶ ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα καὶ ἀνεκοίνωσε τὰ καθέκαστα εἰς ὅλους τοὺς ἀδελφούς του Ἰουδαίους.

Ἐκεῖνοι ἐδοξολόγησαν καὶ ηὐχαρίστησαν τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των, διότι ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς ἄνεσιν καὶ ἐλευθερίαν

Μόλις δὲ τὰ ἄκουσαν αὐτὰ ἐκεῖνοι, ἐδοξολόγησαν τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των, διότι τοὺς ἐχάρισε πλέον ἄνεσιν ἀπὸ τὴν θλῖψιν καὶ ἐλευθερίαν ἀπὸ τὴν σκλαβιάν.

νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὴν πατρίδα των, διὰ νὰ ἀνοικοδομήσουν τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸν ναόν, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀπ’ ἀρχῆς ἀνοικοδομηθῆ εἰς τιμὴν καὶ δόξαν τοῦ Ὀνόματός του. Γεμᾶτοι δὲ χαρὰν ἐπανηγύριζαν τὸ χαρμόσυνον γεγονὸς πίνοντες οἶνον καὶ διασκεδάζοντες μὲ μουσικὰ ὄργανα ἐπὶ μίαν ἑβδομάδα.

Τὸν ἐδοξολόγησαν, διότι ἠμποροῦσαν ἤδη νὰ ἀνέβουν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ ἐνοικοδομήσουν τὴν πόλιν καὶ τὸν Ναόν, τὸν ἀφιερωμένον πρὸς τιμὴν τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν λατρείαν Του. Καὶ ἔπιναν καὶ διεσκέδαζαν μὲ μουσικοὺς καὶ εὐφραίνοντο ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ὅσοι ἀπεφάσισαν νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἐτακτοποιήθησαν κατὰ φυλὰς καὶ κατὰ πατριὰς μὲ τοὺς ἀρχηγοὺς αὐτῶν. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτοὺς ἠκολούθησαν αἱ γυναῖκες των, οἱ υἱοί των, αἱ θυγατέρες, οἱ δοῦλοι καὶ αἱ δοῦλαι των, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ κτήνη των.

Μετὰ τὴν διαταγὴν αὐτὴν τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Δαρείου ἀπεφάσισαν οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῶν Ἰουδαίων νὰ φύγουν καὶ νὰ ἔλθουν εἰς τὰ ὑψώματα τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἐχωρίσθηκαν δηλαδὴ κατὰ φυλὰς καὶ ἐπῆραν μαζί των τὰς γυναῖκας των, τοὺς υἱούς των καὶ τὰς θυγατέρας των, καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς δούλους καὶ τὰς δούλας των καὶ τὰ ζῶα των.

Ὁ δὲ Δαρεῖος ἔστειλε μαζῆ μὲ αὐτοὺς ὡς συνοδοὺς χιλίους ἱππεῖς, διὰ νὰ ἐπαναφέρουν καὶ ἀποκαταστήσουν αὐτοὺς ἀσφαλεῖς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, μὲ μουσικά, τύμπανα καὶ αὐλούς.

Ὁ δὲ Δαρεῖος ἔστειλε μαζί των, διὰ νὰ τοὺς συνοδεύουν εἰς τὸν δρόμον, χιλίους ἱππεῖς μὲ τὴν ἐντολὴν νὰ τοὺς ὁδηγήσουν καὶ νὰ τοὺς ἐγκαταστήσουν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ ἀσφάλειαν καὶ μὲ συνοδείαν μουσικῶν τυμπάνων καὶ αὐλῶν.

Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται μετὰ χαρᾶς μεγάλης ἐπῆραν τὸν δρόμον τῆς ἐπιστροφῆς εἰς Ἱερουσαλὴμ παίζοντες μουσικὰ ὄργανα. Ὁ δὲ Δαρεῖος ἀπέστειλε μαζῆ μὲ αὐτοὺς ὡς συνοδοὺς τοὺς ἱππεῖς.

Ὅλοι δὲ οἱ συγγενεῖς τῶν Ἰουδαίων ἐπανηγύριζαν καὶ παρεκινήθησαν νὰ ἀνέβουν καὶ αὐτοὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μαζὶ μὲ ἐκείνους.

Αὐτὰ δὲ εἶναι τὰ ὀνόματα τῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν ἕκαστος εἰς τὸ μερίδιον τῆς κληρονομίας των κατὰ οἰκογενείας καὶ κατὰ φυλάς.

Τὰ δὲ ὀνόματα τῶν ἀνδρῶν, ποὺ ἀνέβηκαν ἐλεύθεροι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ οἰκογενείας καὶ κατὰ τὰς φυλάς των καὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὰ κληρονομικὰ ἐδάφη των, ἦσαν τὰ ἑξῆς:

Οἱ ἱερεῖς, οἱ ἀπόγονοι δηλαδὴ τοῦ Φινεὲς υἱοῦ τοῦ Ἀαρών, ἦσαν· Ὁ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσιδέκ, υἱοῦ τοῦ Σαραίου καὶ ὁ Ἰωακεὶμ ὁ υἱὸς τοῦ Ζοροβάβελ υἱοῦ τοῦ Σαλαθιήλ, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὸν οἶκον Δαυΐδ, ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Φαρὲς καὶ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα.

Πρωτίστως οἱ ἱερεῖς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φινεές, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὸν Ἀαρών, Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Σαραίου, καὶ Ἰωακίμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ζοροβάβελ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαλαθιήλ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαβὶδ καὶ ἀνῆκεν εἰς τὴν γενεὰν τοῦ Φαρὲς τῆς φυλῆς Ἰούδα.

Ὁ Ζοροβάβελ εἶναι αὐτός, ποὺ ὡμίλησε καὶ εἶπε τόσον σοφοὺς λόγους πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν, τὸν Δαρεῖον, κατὰ τὸν πρῶτον μῆνα, τὸν Νισάν, τοῦ δευτέρου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου.

Ὁ Ζοροβάβελ ἦτο ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Δαρείου καὶ κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας του καὶ συγκεκριμένως τὸν πρῶτον μῆνα Νισὰν εἶπε σοφὰ λόγια, ποὺ ἐπηρέασαν τὸν βασιλέα καὶ τὸν ἔκαμαν νὰ φανῇ εὐνοϊκὸς ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων.

Αὐτοὶ δὲ εἶναι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὸν τόπον τῆς αἰχμαλωσίας των καὶ τοὺς ὁποίους ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος, εἶχε προηγουμένως μεταφέρει καὶ ἐγκαταστήσει εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Αὐτοὶ δὲ ποὺ κατήγοντο ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὸν τόπον τῆς αἰχμαλωσίας των, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, ὅπου τοὺς εἶχε μεταφέρει ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος Ναβουχοδονόσορ, ἦσαν οἱ κατωτέρω.

Ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὴν ἄλλην Ἰουδαίαν ὁ καθένας εἰς τὴν πόλιν του μαζῆ μὲ τὸν Ζοροβάβελ, τὸν Ἰησοῦν, τὸν Νεεμίαν, τὸν Ζαραῖον, τὸν Ρησαῖον, τὸν Ἐνηνέον, τὸν Μαρδοχαῖον, τὸν Βεελσάρον, τὸν Ἀσφαράσον, τὸν Ρεελίαν, τὸν Ροΐμον, τὸν Βαανά, οἱ ὁποῖοι καὶ ἦσαν ἀρχηγοί των.

Ἐπέστρεψαν δὲ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὴν ὑπόλοιπον Ἰουδαίαν καθένας εἰς τὴν πόλιν των μὲ ἐπὶ κεφαλῆς των τὸν Ζοροβάβελ, τὸν Ἰησοῦν, τὸν Νεεμίαν, τὸν Ζαραῖον, τὸν Ρησαῖον, τὸν Ἐνηνέον, τὸν Μαρδοχαῖον, τὸν Βεελσάρον, τὸν Ἀσφαράσον, τὸν Ρεελίαν, τὸν Ροΐμον καὶ τὸν Βαανά.

Ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν τῶν ἀνδρῶν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἔθνους καὶ τῶν ἀρχηγῶν του ἦτο ὁ ἐξῆς· Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Φόρος ἦσαν δύο χιλιάδες ἑκατὸν ἑβδομήκοντα δύο. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Σαφὰτ ἦσαν τετρακόσιοι ἑβδομήκοντα δύο.

Ὁ ἀριθμὸς ὅλων αὐτῶν τῶν ἀπογόνων τοῦ ἔθνους τῶν Ἰουδαίων μὲ τοὺς δώδεκα ἀρχηγούς των ἦτο ὁ ἑξῆς: Ἀπὸ τὴν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν τοῦ Φόρος δύο χιλιάδες καὶ ἑκατὸν ἑβδομῆντα δύο (2.172). Ἀπὸ τὴν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν τοῦ Σαφὰτ τετρακόσιοι ἑβδομῆντα δύο (472).

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀρὲς ἦσαν ἑπτακόσιοι, πενήντα ἓξ.

Ἑπτακόσιοι πενῆντα ἕξι (756) ἀπόγονοι τοῦ Ἀρές.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Φαὰθ Μωάβ, δηλαδὴ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ Ἰωάβ, ἦσαν δύο χιλιάδες ὀκτακόσιοι δώδεκα.

Δύο χιλιάδες ὀκτακόσιοι δώδεκα (2.812) ἀπόγονοι τοῦ Φαὰθ Μωὰβ τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ Ἰωάβ.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἠλὰμ ἦσαν χίλιοι διακόσιοι πενῆντα τέσσαρες. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ζαθουῒ ἦσαν ἐνεακόσιοι ἑβδομήντα πέντε. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Χορβὲ ἦσαν ἑπτακόσιοι πέντε. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Βανὶ ἦσαν ἑξακόσιοι τεσσαράκοντα ὀκτώ.

Χίλιοι διακόσιοι πενῆντα τέσσερις (1.254) ἀπόγονοι τοῦ Ἠλάμ. Ἐννεακοσιοι ἑβδομῆντα πέντε (975) ἀπόγονοι τὸν Ζαθουΐ. Ἑπτακόσιοι πέντε (705) ἀπόγονοι τοῦ Χορβέ. Ἑξακόσιοι σαράντα ὀκτὼ (648) ἀπόγονοι τοῦ Βανί.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Βηβαὶ ἦσαν ἑξακόσιοι τριάκοντα τρεῖς. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀργαὶ ἦσαν χίλιοι τριακόσιοι εἴκοσι δύο.

Ἑξακόσιοι τριάντα τρεῖς (633) ἀπόγονοι τοῦ Βηβαί. Χίλιοι τριακόσιοι εἴκοσι δύο (1.322) ἀπόγονοι τοῦ Ἀργαί.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀδωνικὰν ἦσαν ἑξακόσιοι τριάκοντα ἑπτά. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Βαγοῒ ἦσαν δύο χιλιάδες ἑξακόσιοι ἐξ. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀδινοὺ τετρακόσιοι πενήντα τέσσαρες.

Ἑξακόσιοι τριάντα ἑπτὰ (637) ἀπόγονοι τοῦ Ἀδωνικάν. Δύο χιλιάδες ἑξακόσιοι ἕξι (2.606) ἀπόγονοι τοῦ Βαγοΐ. Τετρακόσιοι πενῆντα τέσσερις (454) ἀπόγονοι τοῦ Ἀδινοῦ.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀτὴρ τοῦ Ἐζεκίου ἦσαν ἐνενῆντα δύο. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Κιλὰν καὶ Ἀζηνὰν ἦσαν ἑξήκοντα ἑπτά. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀζαροὺ ἦσαν τετρακόσιοι τριάκοντα δύο.

Ἐνενήντα δύο (92) ἀπόγονοι τοῦ Ἀτήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἐζεκίου. Ἑξῆντα ἑπτὰ (67) ἀπόγονοι τοῦ Κιλὰν καὶ τοῦ Ἀζηνάν. Τετρακόσιοι τριάντα δύο (432) ἀπόγονοι τοῦ Ἀζαρού.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀννὶς ἦσαν ἑκατὸν ἔνας. Οἱ ἄνθρωποι τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀρὸμ ἦσαν τριάντα δύο. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Βασαὶ ἦσαν τριακόσιοι εἴκοσι τρεῖς. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀρσιφουρὶθ ἦσαν ἑκατὸν δύο.

Ἑκατὸν ἕνας (101) ἀπόγονοι τοῦ Ἀννίς. Τριάντα δύο (32) ἀπόγονοι τοῦ Ἀρόμ. Τριακόσιοι εἴκοσι τρεῖς (323) ἀπόγονοι τοῦ Βασαί. Ἑκατὸν δύο (102) ἀπόγονοι τοῦ Ἀρσιφουρίθ.

Οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὴν πόλιν Βαιτηροὺς ἦσαν τρεῖς χιλιάδες πέντε. Οἱ ἀπὸ τὴν πόλιν Βαιθλωμῶν ἦσαν ἑκατὸν εἴκοσι τρεῖς.

Τρεῖς χιλιάδες πέντε (3.005) ἀπόγονοι τοῦ Βαιτηρούς. Ἑκατὸν εἴκοσι τρεῖς (123) κάτοικοι τῆς Βαιθλωμῶν.

Οἱ ἀπὸ τὴν περιοχὴν Νετωφὰς ἦσαν πενῆντα πέντε· ἀπὸ τὴν πόλιν Ἀναθὼθ ἦσαν ἑκατὸν πενήντα ὀκτώ. Οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὴν Βαιθασμὼν ἦσαν σαράντα δύο.

Πενῆντα πέντε (55) κάτοικοι τῆς Νετωφάς. Ἑκατὸν πενῆντα ὀκτὼ (158) κάτοικοι τῆς Ἀναθώθ. Σαράντα δύο (42) κάτοικοι τῆς Βαιθασμών.

Οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὴν Καριαθιρὶ ἦσαν εἴκοσι πέντε. Οἱ ἀπὸ τὴν Καφείραν καὶ τὴν Βηρὼγ ἦσαν ἑπτακόσιοι σαράντα τρεῖς.

Εἴκοσι πέντε (25) κάτοικοι τῆς Καριαθιρί. Ἑπτακόσιοι σαράντα τρεῖς (743) κάτοικοι τῆς Καφείρας καὶ τῆς Βηρώγ.

Οἱ Χαδιασαὶ καὶ Ἀμμίδιοι ἦσαν τετρακόσιοι εἴκοσι δύο. Οἱ ἄνδρες ἐκ τῆς Κιραμᾶς καὶ τῆς Γαββῆς ἦσαν ἑξακόσιοι εἴκοσι ἔνας.

Τετρακόσιοι εἴκοσι δύο (422) Χαδιασαὶ καὶ Ἀμμίδιοι. Ἑξακόσιοι εἴκοσι ἕνας (621) ἀπὸ τὴν Κιραμὰς καὶ τὴν Γαββῆς.

Οι ἄνδρες ἀπὸ τὴν Μακαλὼν ἦσαν ἑκατὸν εἴκοσι δύο. Οἱ ἄνδρες ἐκ Βετολίω ἦσαν πενῆντα δύο. Οἱ ἄνδρες οἱ ἐκ τοῦ Νιφὶς ἦσαν ἑκατὸν πενῆντα ἓξ.

Ἑκατὸν εἴκοσι δύο (122) ἀπὸ τὴν Μακαλών. Πενῆντα δύο (52) ἀπὸ τὴν Βετολίω. Ἑκατὸν πενῆντα ἕξι (156) ἀπόγονοι τοῦ Νιφίς.

Οἱ ἄνδρες ἐκ Καλαμωλάλου καὶ Ὠνοὺς ἦσαν ἑπτακόσιοι εἴκοσι πέντε. Οἱ ἄνδρες Ἱερεχοὺ ἦσαν διακόσιοι τεσσαράκοντα πέντε.

Ἑπτακόσιοι εἴκοσι πέντε (725) ἀπόγονοι τοῦ Καλαμωλάλου καὶ τοῦ Ὠνούς. Διακόσιοι σαράντα πέντε (245) ἀπόγονοι τοῦ Ἱερεχού.

Οἱ ἄνδρες οἱ ἀπὸ τὴν Σαναὰ ἦσαν τρεῖς χιλιάδες τριακόσιοι ἔνας.

Τρεῖς χιλιάδες τριακόσιοι ἕνας (3.301) ἀπόγονοι τοῦ Σανάας.

Οἱ ἱερεῖς οἱ ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἰεδδοὺ υἱοῦ τοῦ Ἰησοῦ δηλ. τῆς φυλῆς τοῦ Σανασὶβ ἦσαν ὀκτακόσιοι ἑβδομήκοντα δύο. Ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἐμμηροὺθ διακόσιοι πενῆντα δύο.

Ὀκτακόσιοι ἑβδομῆντα δύο (872) ἱερεῖς, ἀπόγονοι τοῦ Ἰεδδού, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ προήρχοντο ἀπὸ τὸν Σανασίβ. Διακόσιοι πενῆντα δύο (252) ἀπόγονοι τοῦ Ἐμμηρούθ.

Ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Φασσούρου χίλιοι σαράντα ἑπτά. Ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Χαρμὶ διακόσιοι δέκα ἑπτά.

Χίλιοι σαράντα ἑπτά(1.047) ἀπόγονοι τοῦ Φασούρου. Διακόσιοι δεκαεπτά (217) ἀπόγονοι τοῦ Χαρμί.

Οἱ Λευῖται ἦσαν ἡ γενεὰ τοῦ Ἰησοῦ δηλαδὴ τοῦ Καδοήλου, Βάννου καὶ Σουδίου ἑβδομῆντα τέσσαρες.

Ἑβδομῆντα τέσσερις (74) Λευῖται, ἀπόγονοι τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ Καδοήλου, τοῦ Βάννου καὶ τοῦ Σουδίου.

Ἱεροψάλται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, ἦσαν ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ.

Ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ (128) ἱεροψάλται, ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ.

Οἱ θυρωροὶ ἦσαν· ἡ γενεὰ τοῦ Σαλούμ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀτάρ, ἡ γενεὰ τοῦ Τολμάν, ἡ γενεὰ τοῦ Δακούβ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀτητά, ἡ γενεὰ τοῦ Τωβίς, ὅλοι οὗτοι ἦσαν ἑκατὸν τριάντα ἐννέα.

Ἑκατὸν τριάντα ἐννέα (139) ἐν συνόλῳ θυρωροί, ἀπόγονοι τοῦ Σαλούμ, τοῦ Ἀτάρ, τοῦ Τολμάν, τοῦ Δακούβ, τοῦ Ἀτητὰ καὶ τοῦ Τωβίς.

Οἱ ὑπηρέται τοῦ ναοῦ ἦσαν· ἡ γενεὰ τοῦ Ἠσαῦ, γενεὰ τοῦ Ἀσιφά, ἡ γενεὰ τοῦ Ταβαώθ, ἡ γενεὰ τοῦ Κηράς, ἡ γενεὰ τοῦ Σουδά, ἡ γενεὰ τοῦ Φαλαίου, ἡ γενεὰ Λαβανά, ἡ γενεὰ Ἀγραβά.

Καὶ οἱ ἑξῆς ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ: Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἡσαῦ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσιφά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ταβαώθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κηράς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σουδά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαλαίου, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λαβανά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀγραβά,

Ἡ γενεὰ τοῦ Ἀκούδ, ἡ γενεὰ τοῦ Οὐτά, ἡ γενεὰ τοῦ Κητάβ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀκκαβά, ἡ γενεὰ τοῦ Συβαΐ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀνάν, ἡ γενεὰ τοῦ Καθουά, ἡ γενεὰ τοῦ Γεδδούρ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκούδ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Οὐτά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κητάβ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκκαβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Συβαΐ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀνάν, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Καθονά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γεδδούρ,

ἡ γενεὰ τοῦ Ἰαΐρου, ἡ γενεὰ τοῦ Δαισάν, ἡ γενεὰ τοῦ Νοεβά, ἡ γενεὰ τοῦ Χασεβά, ἡ γενεὰ τοῦ Καζηρά, ἡ γενεὰ τοῦ Ὀζίου, ἡ γενεὰ τοῦ Φινοέ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀσαρά, ἡ γενεὰ τοῦ Βασθαΐ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀσσανά, ἡ γενεὰ τοῦ Μανί, ἡ γενεὰ τοῦ Ναφισί, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀκούφ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀχιβά, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀσούβ, ἡ γενεὰ τοῦ Φαρακέμ, ἡ γενεὰ τοῦ Βασαλέμ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰαΐρου, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Δαισάν, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νοεβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Χασεβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Καζηρά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ὀζίου, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φινοέ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσαρά, οἱ ἀπόγονοι τὸν Βασθαΐ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσσανά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μανί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ναφισί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκούφ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀχιβά, οἱ ἀπόγονοι τὸν Ἀσούβ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαρακέμ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βασαλέμ,

ἡ γενεὰ τοῦ Μεεδδά, ἡ γενεὰ τοῦ Κουθά, ἡ γενεὰ τοῦ Χαρέα, ἡ γενεὰ τοῦ Βαρχουέ, ἡ γενεὰ τοῦ Σεράρ, ἡ γενεὰ τοῦ Θομοΐ, ἡ γενεὰ τοῦ Νασὶ καὶ ἡ γενεὰ τοῦ Ἀτεφά.

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μεεδδά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κονθά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Χαρέα, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαρχονέ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σεράρ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Θομοΐ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νασί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτεφά.

Οἱ ἀπόγονοι τῶν δούλων τοῦ Σολομῶντος ἦσαν ἡ γενεὰ τοῦ Ἀσσαπφιώθ, ἡ γενεὰ τοῦ Φαριρά, ἡ γενεὰ τοῦ Ἰειηλί, ἡ γενεὰ τοῦ Λοζών, ἡ γενεὰ τοῦ Ἰσραήλ, ἡ γενεὰ τοῦ Σαφυΐ,

Μαζί των ἐπίσης ἦσαν καὶ οἱ ἀπόγονοι τῶν δούλων τοῦ βασιλέως Σολομῶντος, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσσαπφιώθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαριρά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰειηλί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λοζών, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαφυΐ,

ἡ γενεὰ τοῦ Ἀγιά, ἡ γενεὰ τοῦ Φαχαρέθ, ἡ γενεὰ τοῦ Σαβιή, ἡ γενεὰ τοῦ Σαρωθί, ἡ γενεὰ τοῦ Μισσαίας, ἡ γενεὰ τοῦ Τάς, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀδδούς, ἡ γενεὰ τοῦ Σουβά, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀφερρά, ἡ γενεὰ τοῦ Βαρωδίς, ἡ γενεὰ τοῦ Σαφάγ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀλλών.

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀγιά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαχαρέθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαβιή, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαρωθί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μισαίας, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Τάς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀδδούς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σουβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀφερρά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαρωδίς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαφὰγ καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀλλών.

Ὅλοι οἱ ὑπηρέται τοῦ ναοῦ καὶ οἱ ἀπόγονοι τῶν δούλων τοῦ Σολομῶντος ἦσαν τριακόσιοι ἑβδομήκοντα δύο.

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ μαζὶ μὲ τοὺς ἀπογόνους τῶν δούλων τοῦ βασιλέως Σολομῶντος ἦσαν τριακόσιοι ἑβδομῆντα δύο (372).

Αὐτοὶ ἦσαν οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν εἰς τὴν πατρίδα των ἀπὸ Θερμελὲθ καὶ Θελερσὰς καὶ τῶν ὁποίων ἀρχηγοὶ ἦσαν ὁ Χαρααθαλὰν καὶ ὁ Ἀαλάρ.

Ἀνέβηκαν ἐπίσης μαζὶ μὲ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κατήγοντο ἀπὸ τὴν Θερμελὲθ καὶ τὴν Θελερσάς, μὲ ἀρχηγούς των τὸν Χαρααθαλὰν καὶ τὸν Ἀαλάρ.

Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν ἠμπόρεσαν νὰ πιστοποιήσουν πειστικῶς, ὅτι αἱ οἰκογένειαί των καὶ ἡ γενεά των ἀνήκουν εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Ἰσραὴλ ἦσαν· ἡ γενεὰ τοῦ Δαλάν, υἱοῦ τοῦ Βαενὰν καὶ ἡ γενεὰ τοῦ Νεκωδὰν ἑξακόσιοι πενῆντα δύο.

Τοὺς ἀκολούθησαν ἐπίσης καὶ ὡρισμένοι, ποὺ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ βεβαιώσουν ὅτι αἱ πατριαρχικαὶ οἰκογένειαί των καὶ αἱ γενεαί των ἀνῆκαν εἰς τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Αὐτοὶ ἦσαν ἐν συνόλῳ ἑξακόσιοι πενῆντα δύο (652) καὶ ἀνῆκαν εἰς τὴν γενεὰν τοῦ Δαλάν, τοῦ υἱοῦ τοῦ Βαενάν, καὶ εἰς τὴν γενεὰν τοῦ Νεκωδάν.

Ἐπίσης ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι παρουσιάσθησαν μὲ τὴν ἀξίωσιν νὰ ἱερατεύσουν ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ εὐρεθοῦν εἰς τοὺς ἱερατικοὺς καταλόγους, ἦσαν· ἡ γενεὰ τοῦ Ὀβδία, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀκβώς, ἡ γενεὰ τοῦ Ἰαδδού, ὁ ὁποῖος ἔλαβεν ὡς σύζυγόν του τὴν Αὐγίαν, μίαν ἀπὸ τὰς θυγατέρας τοῦ Φαηζελδαίου, καὶ ἐπῆρε τὸ ὄνομα αὐτοῦ.

Ἀνέβηκαν ἐπίσης καὶ μερικοί, ποὺ ἔλεγαν ὅτι ἦσαν ἱερεῖς, ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἀποδείξουν μὲ γραπτὰ πιστοποιητικὰ τὴν ἱερατικήν των ἰδιότητα. Αὐτοὶ ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ὀβδία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκβὼς καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰαδδού, ὁ ὁποῖος εἶχε πάρει ὡς σύζυγόν του τὴν Αὐγίαν, μίαν ἀπὸ τὰς θυγατέρας τοῦ Φαηζελδαίου, καὶ ἐπῆρε μάλιστα τὸ ὄνομά του.

Ὅταν ἀνεζητήθη εἰς τοὺς φυλετικοὺς καταλόγους ἡ γενεαλογική των καταγωγὴ καὶ δὲν εὑρέθη, αὐτοὶ ἀπεκλείσθησαν ἀπὸ τὴν ἱερωσύνην.

Αὐτοί, ἀφοῦ ἔγινε ἔρευνα διὰ τὸ ἐὰν κατήγοντο ἢ ὄχι ἀπὸ τὴν ἱερατικὴν φυλὴν καὶ ἐπειδὴ δὲν εὑρέθη τὸ ὄνομά των εἰς τοὺς ἱερατικοὺς καταλόγους, ἀπεκλείσθησαν ἀπὸ τὴν ἱερατικὴν διακονίαν.

Ὁ Νεεμίας δὲ καὶ ὁ Ἀτθαρίας ἀπηγόρευσαν εἰς αὐτοὺς νὰ μετέχουν εἰς τὰ ἅγια πράγματα, μέχρις ὅτου παρουσιασθῇ ἀρχιερεὺς ἐνδεδυμένος τὰ ἱερὰ διάσημα, τὴν Δήλωσιν καὶ τὴν Ἀλήθειαν, ὁ ὁποῖος καὶ φωτιζόμενος ἀπὸ τὸν Θεὸν θὰ ἀπεφαίνετο δι’ αὐτούς.

Τοὺς εἶπε δὲ ὁ Νεεμίας μαζὶ μὲ τὸν Ἀτθαρίαν νὰ μὴ μετέχουν εἰς τὰ ἱερὰ διακονήματα τοῦ Ναοῦ, ἕως ὅτου ἐκλεγῇ ἀρχιερεύς, ὁ ὁποῖος θὰ ἔφερεν ἐπάνω του τὰ δύο εἰδικὰ ἐμβλήματα τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος, δηλαδὴ τὴν «Δήλωσιν» καὶ τὴν «Ἀλήθειαν», μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἠμποροῦσε νὰ διακρίνῃ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ἀποφανθῇ ἐπισήμως διὰ τὸ ἐὰν ἀνῆκαν καὶ αὐτοὶ εἰς τοὺς ἱερεῖς ἢ ὄχι.

Ὅλος δὲ ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ δώδεκα ἐτῶν καὶ ἄνω, χωρὶς τοὺς δούλους καὶ τὰς δούλας, ἦσαν σαρανταδύο χιλιάδες τριακόσιοι ἑξῆντα. Οἱ δὲ δοῦλοι καὶ αἱ δοῦλαι αὐτῶν ἦσαν ἑπτὰ χιλιάδες τριακόσιοι τριάντα ἑπτά. Οἱ ψάλται, ποὺ ἔπαιζαν μουσικὰ ὄργανα, καὶ οἱ ψαλτωδοὶ ἦσαν διακόσιοι σαράντα πέντε.

Ἐν συνόλῳ οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἔφυγαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, ἡλικίας δώδεκα ἔτων καὶ ἄνω, χωρὶς τοὺς δούλους καὶ τὰς δούλας, ἦσαν σαράντα δύο χιλιάδες τριακόσιοι ἑξῆντα (42.360). Οἱ δοῦλοι των, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἦσαν ἑπτὰ χιλιάδες τριακόσιοι τριάντα ἑπτὰ (7.337). Οἱ ἱεροψάλται, ὀργανοπαῖκται καὶ μουσικοὶ ἦσαν διακόσιοι σαράντα πέντε (245).

Αἱ κάμηλοι ὅλων αὐτῶν ἦσαν τετρακόσιαι τριάντα πέντε, οἱ ἵπποι των ἑπτὰ χιλιάδες τριανταέξ, οἱ ἡμίονοι διακόσιοι σαράντα πέντε καὶ οἱ ὄνοι των πέντε χιλιάδες πεντακόσιοι εἴκοσι πέντε.

Εἶχαν μαζί των τετρακόσιες τριάντα πέντε (435) καμῆλες, ἑπτὰ χιλιάδες τριάντα ἕξι (7.036) ἵππους, διακοσίους σαράντα πέντε (245) ἡμιόνους καὶ πέντε χιλιάδες πεντακοσίους εἴκοσι πέντε (5.525) ὄνους.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν οἰκογενειῶν, ὅταν ἔφθασαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔταξαν διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ εἰς τὴν προηγουμένην του θέσιν, ὁ καθένας ἀνάλογα μὲ τὴν δύναμίν των,

Ὅταν δὲ ἔφθασαν εἰς τὸν ἱερὸν χῶρον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς προεστοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν ἔκαμαν τάματα, ἀναλόγως πρὸς τὴν οἰκονομικήν των δυνατότητα, διὰ νὰ ἀνοικοδομηθῇ ὁ Ναὸς εἰς τὸν τόπον, ὅπου εἶχε κτισθῇ ἀπὸ τὸν Σολομῶντα.

νὰ δώσουν εἰς τὸ ἱερὸν γαζοφυλάκιον τοῦ ναοῦ διὰ τὰ ἔργα, ποὺ ἔμελλαν νὰ γίνουν, χιλίας χρυσᾶς μνᾶς καὶ πέντε χιλιάδας ἀργυρᾶς μνᾶς καὶ ἑκατὸν ἱερατικὰς στολάς.

Ὑποσχέθηκαν δηλαδὴ νὰ δώσουν εἰς τὸ ἱερὸν ταμεῖον διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ χίλια (1.000) χρυσᾶ νομίσματα, ποὺ ἐλέγοντο «μναῖ», πέντε χιλιάδες (5.000) ἀσημένια ὅμοια νομίσματα καὶ ἑκατὸν (100) ἱερατικὰς στολάς.

Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται καὶ οἱ ἄλλοι Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὸν λαὸν ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν περιοχήν της. Οἱ δὲ ἱεροψάλται καὶ οἱ θυρωροὶ καὶ ὁ ἄλλος ἰσραηλιτικὸς λαὸς εἰς τὰς κώμας των.

Καὶ ἐγκατεστάθησαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὰ περίχωρά της. Οἱ δὲ ἱεροψάλται καὶ οἱ θυρωροὶ καὶ ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι Ἰσραηλῖται ἐγκατεστάθησαν καθένας εἰς τὰς πόλεις καὶ τὰ χωριά των.

Κατὰ δὲ τὸν ἕβδομον μῆνα, ὅταν ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας εἶχεν ἐγκατασταθῇ πλέον εἰς τὴν ἰδιοκτησίαν του, συνεκεντρώθησαν ὅλοι μὲ μίαν ψυχὴν εἰς μίαν εὐρύχωρον περιοχὴν τῆς πλατείας, ἐνώπιον τῆς πύλης τοῦ ναοῦ, ποὺ εὑρίσκεται πρὸς τὰς ἀνατολάς.

Ὅταν δὲ ἔφθασεν ὁ ἕβδομος μῆνας τοῦ ἔτους, ὁ λεγόμενος Τισρί, καὶ ἀφοῦ εἶχαν ἐγκατασταθῆ ἐλεύθεροι πλέον οἱ Ἰσραηλῖται καθένας εἰς τὸν τόπον του, ἐμαζεύθηκαν ὅλοι ὁμόψυχοι εἰς τὴν μεγάλην πλατεῖαν, ἐμπρὸς εἰς τὴν πρώτην πύλην τοῦ Ναοῦ, ποὺ ἔβλεπε πρὸς τὴν ἀνατολήν.

Τότε ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ἐθνάρχης ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ οἱ ἱερεῖς τῆς φυλῆς αὐτοῦ, ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς του ἀνέλαβαν καὶ ἑτοίμασαν τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ,

Καὶ ἀφοῦ ἀνέλαβε τὴν πρωτοβουλίαν ὁ ἱερεὺς Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ τὸν ἀκολούθησαν οἱ συγγενεῖς του ἱερεῖς καὶ ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, μαζὶ μὲ τοὺς συγγενεῖς του, κατεσκεύασαν τὸ θυσιαστήριον διὰ τὰς θυσίας πρὸς τιμὴν τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

διὰ νὰ προσφέρουν εἰς αὐτὸ ὁλοκαυτώματα, σύμφωνα μὲ ὅσα ρητῶς ὁρίζονται εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Μωϋσέως, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἔστησαν τὸ θυσιαστήριον διὰ νὰ προσφέρουν εἰς αὐτὸ θυσίας ὁλοκαυτώσεως, συμφώνως πρὸς ὅσα ἔχουν γραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Μωϋσέως, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ εἰς τὴν Πεντάτευχον.

Τότε ὅμως συνεκεντρώθησαν μὲ ἐχθρικὰς διαθέσεις ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς λαοὺς τῆς γύρω περιοχῆς. Ἀλλὰ οἱ Ἰσραηλῖται, παρὰ τὰς ἐχθρικὰς διαθέσεις καὶ πράξεις ἐκείνων, κατώρθωσαν νὰ ἀνεγείρουν τὸ θυσιαστήριον εἰς τὸν τόπον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε προηγουμένως. Καὶ μολονότι ὅλα τὰ ἐπὶ τῆς χώρας ἐκείνης ἔθνη κατεπίεζαν ἐχθρικῶς αὐτούς, αὐτοὶ προσέφεραν τὰς θυσίας εἰς τὸν ὡρισμένον καιρὸν καὶ τὰ ὁλοκαυτώματά των εἰς τὸν Κύριον τὸ πρωῒ καὶ τὸ ἀπόγευμα.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ὅμως συνασπίσθηκαν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν ὡρισμένοι ἄλλοι λαοὶ τῆς γῆς, διὰ νὰ τοὺς ἐμποδίσουν νὰ ἀνεγείρουν τὴν πόλιν καὶ τὸν Ναόν των. Παρὰ ταῦτα ὅμως, καὶ ἐνῷ οἱ ἐχθροὶ αὐτοὶ ἦσαν ἰσχυροὶ καὶ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς εἶχαν ἐχθρικὰς διαθέσεις ἐναντίον των καὶ τοὺς ἐπίεζαν, αὐτοὶ κατώρθωσαν νὰ ἐγκαταστήσουν τὸ θυσιαστήριον εἰς τὸν τόπον τῆς λατρείας των. Καὶ προσέφεραν διαφόρων εἰδῶν θυσίας, κάθε μίαν εἰς τὸν καιρόν της, καθὼς καὶ τὰς καθημερινὰς θυσίας ὁλοκαυτώσεως πρὸς τὸν Κύριον, κάθε πρωῒ δηλαδὴ καὶ κάθε δειλινόν.

Ἑώρτασαν δὲ καὶ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας, ὅπως ἔχει ὁρισθῆ εἰς τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως καὶ καθημερινῶς προσέφεραν τὰς θυσίας, ὅπως ἔπρεπε.

Ἑώρτασαν ἐπίσης τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας, ὅπως τὴν διέταξεν ὁ Κύριος μὲ τὸν Μωσαϊκὸν Νόμον, καὶ προσέφεραν κάθε ἡμέραν τὰς θυσίας τῆς ἑορτῆς αὐτῆς συμφώνως πρὸς τὸ Τυπικόν της.

Βραδύτερρν δὲ προσέφεραν τὰς καθημερινὰς θυσίας, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰς θυσίας τῶν Σαββάτων καὶ τῆς πρώτης ἑκάστου μηνὸς καὶ θυσίας καθ’ ὅλας τὰς ἄλλας ἱερὰς τελετάς.

Προσέφεραν μετὰ ταῦτα τὰς τακτικὰς θυσίας τῆς κάθε ἡμέρας καὶ τὰς εἰδικὰς θυσίας τῶν Σαββάτων, τῶν ἑορτῶν τῆς πρώτης ἡμέρας κάθε μηνός, δηλαδὴ τῆς πρωτομηνιᾶς, καὶ ὅλων τῶν ἄλλων ἱερῶν καὶ ἁγίων ἑορτῶν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου.

Ὅσοι δὲ εἶχαν κάμει διάφορα τάματα πρὸς τὸν Θεόν, ἀπὸ τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ ἑβδόμου μηνὸς ἤρχισαν νὰ προσφέρουν αὐτὰς τὰς θυσίας πρὸς τὸν Θεὸν ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων. Ὁ ναὸς ὅμως τοῦ Θεοῦ δὲν εἶχεν ἀκόμη ἀνοικοδομηθῆ.

Ὅσοι δὲ εἶχαν κάμει τάματα εἰς τὸν Κύριον, ἄρχισαν νὰ προσφέρουν τὰς θυσίας των πρὸς ἐκπλήρωσιν τῶν ταμάτων εἰς τὸ Θεὸν ἀπὸ τὴν πρωτομηνιὰν τοῦ ἑβδόμου μηνὸς Τισρί. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ δὲν εἶχεν ἀνοικοδομηθῇ ἀκόμη ὁ Ναὸς τοῦ Θεοῦ.

Ἔδωσαν τότε χρήματα εἰς τοὺς ξυλοκόπους, εἰς τοὺς κτίστας, ὅπως ἐπίσης τροφάς, ποτὰ καὶ ἔλαιον εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Σιδῶνος καὶ τῆς Τύρου, διὰ νὰ παρασκευάσουν αὐτοὶ κέδρους ἀπὸ τὸν Λίβανον καὶ νὰ μεταφέρουν αὐτὰς μὲ σχεδίας εἰς τὸν λιμένα τῆς Ἰόπης, σύμφωνα μὲ τὴν γραπτὴν ἐντολήν, τὴν ὁποίαν εἶχε δώσει ὁ Κῦρος, ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν,

Ἔδωσαν λοιπὸν χρήματα εἰς τοὺς λατόμους καὶ τοὺς ξυλουργοὺς καὶ ποτὰ καὶ τροφὰς καὶ φρέσκο λάδι εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Σιδῶνος καὶ τῆς Τύρου, διὰ νὰ ἑτοιμάσουν δι’ αὐτοὺς ξυλείαν ἀπὸ κέδρους τοῦ Λιβάνου καὶ νὰ τὴν μεταφέρουν με σχεδίας εἰς τὸ λιμάνι τῆς Ἰόππης, συμφώνως πρὸς τὴν γραπτὴν διαταγήν, ποὺ ἐξέδωσε δι’ αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Κῦρος.

Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς ἀφίξεώς των εἰς τὸν ἱερὸν χῶρον τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὸν δεύτερον μῆνα, ὁ Ζοροβάβελ ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ ὁ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ οἱ ὁμογενεῖς αὐτῶν, ὅπως ἐπίσης οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται καὶ ὅλοι οἱ ἐπανελθόντες ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἤρχισαν τὸ ἔργον αὐτῶν.

Καὶ κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς ἀφίξεώς των εἰς τὸν ἱερὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ συγκεκριμένως τὸν δεύτερον μῆνα, ἄρχισε ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιὴλ τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ. Συνεργάτας του εἶχε τὸν Ἰησοῦν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ τοὺς συγγενεῖς των, καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς ἱερεῖς καὶ Λευίτας καὶ ὅλους ἐκείνους, ποὺ εἶχαν ἔλθει εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐλεύθεροι πλέον ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς αἰχμαλωσίας.

Κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ δευτέρου μηνὸς τοῦ δευτέρου ἔτους μετὰ τὴν ἔλευσίν των εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔθεσαν τὸν θεμέλιον λίθον διὰ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Ἔβαλαν δὲ τὰ θεμέλια τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν πρωτομηνιὰν τοῦ δευτέρου μηνὸς τοῦ δευτέρου ἔτους ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς ἐπιστροφῆς των εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Οἱ Λευῖται ἀπὸ τῆς ἡλικίας τῶν εἴκοσι ἐτῶν καὶ ἄνω ὡρίσθησαν διὰ τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου. Ἔτσι ἐτοποθέτηθησαν ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς υἱούς του καὶ τοὺς ἀδελφούς του καὶ ὁ Καδμιὴλ ὁ ἀδελφὸς πλησίον τῆς γενεᾶς τοῦ Ἠμαδαβοῦν καὶ ἡ γενεὰ τοῦ Ἰωδὰ τοῦ Ἠλιαδοὺδ μὲ τοὺς υἱοὺς καὶ τοὺς ἀδελφούς. Ὅλοι οἱ Λευῖται μὲ μίαν ψυχὴν ἀνέλαβαν ὡς ἐπιστάται τῶν ἔργων τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον οἱ κτῖσται ἀνοικοδόμησαν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Ἐγκατέστησαν δὲ τοὺς Λευίτας, ποὺ ἦσαν ἡλικίας εἴκοσι ἐτῶν καὶ ἄνω, εἰς τὰ ἱερὰ ἔργα των πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐγκατεστάθη ὁ Ἰησοῦς, ὡς ὁ προϊστάμενος τῶν Λευιτῶν, καὶ οἱ υἱοί του καὶ οἱ ἀδελφοί του, καθὼς ἐπίσης καὶ ὁ συγγενής του Καδμιὴλ καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ Ἠμαδαβοῦν καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ Ἰωδά, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἠλιαδούδ, μὲ τοὺς υἱοὺς καὶ ἀδελφούς των, ὅλοι γενικῶς οἱ Λευῖται. Μὲ μίαν δὲ ψυχὴν καὶ μίαν γνώμην ὅλοι αὐτοὶ ἀνέλαβαν τὸ ἔργον των καὶ κατηύθυναν τὰς ἐργασίας εἰς τὸν οἶκον τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου. Καὶ ἔκτισαν οἱ οἰκοδόμοι τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου.

Οἱ ἱερεῖς ἦσαν ὄρθιοι, στολισμένοι μὲ τὰς ἱερατικάς των στολάς, παίζοντες τὰ μουσικὰ ὄργανα καὶ τὰς σάλπιγγας, οἱ δὲ Λευῖται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, ἦσαν ἐπίσης ἐκεῖ παρόντες μὲ τὰ κύμβαλά των ὑμνολογοῦντες τὸν Κύριον καὶ δοξάζοντες αὐτόν, ὅπως εἶχε διατάξει ὁ Δαυῒδ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ ἐστάθηκαν ὄρθιοι οἱ ἱερεῖς, στολισμένοι μὲ τὰ ἄμφιά των, καὶ ἔπαιζαν μουσικὰ ὄργανα καὶ σάλπιγγας, οἱ δὲ Λευῖται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, ὑμνοῦσαν μὲ τὰ κύμβαλά των καὶ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Κύριον, ὅπως εἶχε διδάξει καὶ διατάξει ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ Δαβίδ, ποὺ ἦτο καὶ μουσικός.

Μεγαλοφώνως δὲ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Θεὸν μὲ ὕμνους ἐπαναλαμβάνοντες τὴν ἐπῳδὸν ὅτι ἡ ἀγαθωσύνη καὶ ἡ δόξα αὐτοῦ εἶναι καὶ θὰ εἶναι εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Καὶ ὕψωσαν τὰς φωνάς των καὶ ἔψαλλαν ὕμνους δοξολογίας πρὸς τὸν Κύριον καὶ ἐπανελάμβαναν ὅτι ἡ ἀγαθωσύνη τοῦ Κυρίου καὶ ἡ δόξα Του ἐκδηλώνεται αἰωνίως εἰς τὸν Ἰσραήλ.

Καθ’ ὃν δὲ χρόνον αἱ σάλπιγγες ἀντηχοῦσαν, ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται μὲ φωνὴν μεγάλην ὑμνολογοῦσαν τὸν Θεὸν διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Μαζί των καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται μὲ τὴν συνοδείαν σαλπίγγων ἐφώναζαν μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Κύριον διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ Του.

Μεταξὺ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἔλθει, ὑπῆρχον καὶ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ ἀπὸ τοὺς Λευίτας καὶ ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν φυλῶν καὶ γεροντότεροι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἴδει τὸν προηγούμενον ναὸν τοῦ Κυρίου. Αὐτοὶ ἐνθυμούμενοι τὴν μεγαλοπρέπειαν ἐκείνου καὶ συγκρίνοντες αὐτὸν πρὸς τὴν πτωχὴν ἐμφάνισιν τοῦ σημερινοῦ, ἀνελύθησαν εἰς κλαυθμοὺς καὶ ἐξέβαλαν μεγάλας θρηνώδεις κραυγὰς

Ἦλθαν τότε οἱ γεροντότεροι ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας καὶ ἀπὸ τοὺς ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἰδεῖ πρὶν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τὸν προηγούμενον μεγαλοπρεπέστατον Ναόν, ποὺ εἶχεν ἀνεγεῖρει ὁ βασιλεὺς Σολομών, καί, ὅταν τὸν συνέκριναν μὲ τὸν μικρὸν καὶ πτωχὸν νέον Ναόν, ἔκλαυσαν καὶ ἐθρήνησαν καὶ ἐκραύγαζαν μὲ λύπην ψυχῆς.

τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν πολλαὶ σάλπιγγες ἐσάλπιζαν καὶ ἡ χαρὰ ἀντηχοῦσεν ἀπὸ ὅλους.

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἔκλαιαν, πολλοὶ ἄλλοι ἔψαλλαν μὲ σάλπιγγας καὶ ἐφώναζαν μὲ μεγάλην χαράν.

Τόσον ὅμως ἰσχυρὸς καὶ ἔντονος ἦτο ὁ ὀλολυγμὸς καὶ ὁ κλαυθμὸς τῶν πρσεβυτέρων, ὥστε ὁ λαὸς δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἀκούῃ καθαρὰ τὰ χαρμόσυνα σαλπίσματα, μολονότι ἐσάλπιζαν τόσον δυνατά, ὥστε αὐτὰ τὰ σαλπίσματα ἠκούοντο ἀπὸ πολὺ μακράν.

Ὁ θρῆνος ὅμως καὶ ὁ κλαυθμὸς τῶν πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ ἦτο πολὺ μεγάλος καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἀκούσῃ ὁ λαὸς τὸν χαρμόσυνον ἦχον τῶν σαλπίγγων. Ἐσάλπιζαν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἐφώναζαν μὲ μεγάλην φωνήν, ποὺ ἠκούετο ἀπὸ μακριά.

Ὅταν, λοιπόν, οἱ ἐχθροὶ τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ τῆς φυλῆς Βενιαμὶν ἤκουσαν αὐτά, ἦλθαν, διὰ νὰ μάθουν τί σημαίνουν οἱ ἦχοι αὐτοὶ τῶν σαλπίγγων.

Ὅταν δὲ ἄκουσαν τὸν θόρυβον αὐτὸν οἱ ἐχθροὶ τῶν φυλῶν Ἰούδα καὶ Βενιαμίν, ἦλθαν διὰ να ἰδοῦν τὶ ἐσήμαιναν οἱ ἦχοι τῶν σαλπίγγων, ποὺ ἠκούοντο τόσον πολύ.

Καὶ ἔμαθαν ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ἀνοικοδομοῦν τὸν ναὸν Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ διεπίστωσαν ἐπὶ τόπου ὅτι αὐτοί, ποὺ ἐπέστρεψαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν, ἔκτιζαν τὸν Ναὸν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Αὐτοὶ λοιπὸν ἐπλησίασαν τὸν Ζοροβάβελ, τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἴκων καὶ εἶπαν πρὸς αὐτούς· «θὰ συνεργασθῶμεν καὶ ἡμεῖς μαζῆ σας διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ,

Καὶ ἀφοῦ ἐπλησίασαν τὸν Ζοροβάβελ καὶ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν, τοὺς εἶπαν: «Θὰ σᾶς βοηθήσωμεν καὶ ἐμεῖς εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ·

διότι καὶ ἡμεῖς ὅπως καὶ σεῖς, ὑπακούομεν εἰς τὸν ἴδιον Κύριον καὶ πρὸς αὐτὸν προσφέρομεν τὰς θυσίας μας, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀσβασαρὲθ τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων, ὁ ὁποῖος καὶ μετέφερεν ἡμᾶς ἐδῶ».

διότι καὶ ἐμεῖς, ὅπως καὶ σεῖς, ὑπακούομεν εἰς τὸν Κύριόν σας καὶ προσφέρομεν εἰς αὐτὸν τὰς θυσίας μας ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων Ἀσβασαρέθ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔφερε καὶ μᾶς ἐγκατέστησεν ἐδῶ».

Ὁ Ζοροβάβελ, ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῶν πατριῶν τοῦ Ἰσραὴλ ἀπήντησαν πρὸς αὐτούς· «δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ σύμφωνον μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνοικοδομήσωμεν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡμεῖς μαζῆ μὲ σᾶς.

Ὁ Ζοροβάβελ ὅμως μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῶν Ἰσραηλιτῶν τοὺς εἶπαν: «Οὔτε θέλομεν, ἀλλ’ οὔτε καὶ τὸ θεωροῦμεν σωστὸν νὰ κτίσωμεν μαζὶ μὲ σᾶς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας.

Μόνοι μας θὰ ἀνοικοδομήσωμεν τὸν ναὸν πρὸς τιμὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, σύμφωνα ἄλλωστε μὲ ὅσα μᾶς διέταξεν ὁ Κῦρος ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν».

Ἐμεῖς εἴμαστε διατεθειμένοι καὶ ἔχομεν ἀποφασίσει νὰ κτίσωμεν τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου τοῦ Ἰσραὴλ μόνοι μας, συμφώνως καὶ πρὸς ὅσα μᾶς καθώρισε καὶ διέταξεν ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Κῦρος».

Τότε τὰ ἔθνη τῆς περιοχῆς ἐκείνης κατεπίεζαν τοὺς εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ Ἱερουσαλὴμ Ἰουδαίους τοὺς ἐπολιορκοῦσαν καὶ τοὺς ἠμπόδιζαν ἀπὸ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ.

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐχθρούς, ποὺ ἦσαν πιθανῶς Σαμαρεῖται, ἦλθαν ἐπὶ τόπου καὶ ἄλλοι εἰδωλολατρικοὶ λαοὶ καί, ἀφοῦ περικύκλωσαν τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ἐμπόδιζαν νὰ οἰκοδομοῦν τὸν Ναόν.

Ὠργάνωσαν ἐπὶ πλέον συγκεντρώσεις μεταξὺ τῶν λαῶν των καὶ μὲ δημαγωγίας τοὺς παρεκίνησαν καὶ ἔκαναν ἐπιθέσεις ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, εἰς τρόπον ὥστε παρημπόδισαν τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς οἰκοδομῆς τοῦ ναοῦ καθ’ ὅλον τὸν χρόνον τῆς ζωῆς τοῦ βασιλέως Κύρου. Δύο κατὰ συνέχειαν ἔτη ἐμποδίσθησαν οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ, μέχρις ὅτου ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς ὁ Δαρεῖος.

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐχθροὶ τῶν Ἰουδαίων ἔκαμναν μεγάλας συγκεντρώσεις καὶ ὑποκινοῦσαν ὀχλοκρατίας καὶ ἐμπόδισαν να ὁλοκληρωθῇ ἡ ἀνέγερσις τοῦ Ναοῦ. Ἡ κωλυσιεργία αὐτὴ διήρκεσε καθ’ ὅλον τὸν χρόνον τῆς ζωῆς καὶ βασιλείας τοῦ βασιλέως Κύρου. Ἔτσι ἐμποδίσθηκαν οἱ Ἰσραηλῖται καὶ τελικῶς διέκοψαν τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ των ἐπὶ δύο ἔτη, μέχρις ὅτου ἀνέλαβε τὴν βασιλείαν ὁ Δαρεῖος, ὁ υἱὸς τοῦ Ὑστάσπους.

Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου, ἐνεφανίσθησαν προφῆται ὁ Ἀγγαῖος καὶ ὁ Ζαχαρίας ὁ υἱὸς τοῦ Ἀδδὼ εἰς τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐπροφήτευον ἐπὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Κατὰ δὲ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου ἐπροφήτευαν μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι διέμεναν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν Ἰουδαίαν, καὶ ὠμιλοῦσαν πρὸς αὐτοὺς ἐν ὀνόματι Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, οἱ προφῆται Ἀγγαῖος καὶ Ζαχαρίας, ὁ ἀπόγονος τοῦ Ἀδδώ.

Τότε ὁ Ζοροβάβελ ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ ὁ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, ἤρχισαν μὲ θάρρος καὶ ἐπιμονὴν νὰ ἀνοικοδομοῦν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ παρόντων καὶ τῶν προφητῶν αὐτῶν τοῦ Κυρίου, οἱ ὁποῖοι καὶ τοὺς ἐβοηθοῦσαν.

Τότε δὲ ἀκριβῶς ἀνέλαβε τὴν πρωτοβουλίαν ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ ἄρχισαν τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, μὲ τὴν συμπαράστασιν καὶ βοήθειαν τῶν δύο αὐτῶν Προφητῶν.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἦλθαν πρὸς τοὺς Ἰουδαίους τῆς Ἱερουσαλὴμ ὁ Σισίννης, ὁ διοικητὴς τῆς Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης, ὁ Σαθραβουζάνης καὶ οἱ σύντροφοί των καὶ εἶπαν πρὸς τοὺς Ἰουδαίους·

Ἦλθεν ὅμως τότε καὶ τοὺς συνήντησεν ὁ ἔπαρχος τῆς Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης Σισίννης μαζὶ μὲ τὸν Σαθραβουζάνην καὶ τοὺς συμμάχους των καὶ τοὺς εἶπαν:

«ποῖος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος σᾶς ἔδωσε τὴν διαταγὴν καὶ τὴν ἄδειαν νὰ ἀνοικοδομήσετε τὸν ναὸν τοῦτον, ἐπάνω εἰς τὸν ὁποῖον θέτετε αὐτὴν τὴν στέγην, ὅπως ἐπίσης καὶ νὰ ἐκτελῆτε ὅλα τὰ ἄλλα ἔργα; Ποῖοι εἶναι οἱ κτῖσται, οἱ ὁποῖοι ἐκτελοῦν τὴν ἀνοικοδόμησιν αὐτήν;»

«Ἀπὸ ποῖον ἐπήρατε τὴν ἔγκρισιν καὶ οἰκοδομεῖτε αὐτὸν τὸν Ναὸν καὶ βάζετε ἤδη καὶ τὴν στέγην του καὶ κάμνετε ὅλα αὐτά, ποὺ κάμνετε; Καὶ ποιοὶ εἶναι οἱ οἰκοδόμοι, ποὺ ἀνέλαβαν καὶ προχωροῦν αὐτὰ τὰ ἔργα;»

Οἱ προϊστάμενοι τῶν Ἰουδαίων ἔδωσαν ἰκανοποιητικὰς ἐξηγήσεις καὶ ἀπαντήσεις καὶ εὑρῆκαν χάριν ἐνώπιον τῶν ἀρχόντων ἐκείνων, διότι ὁ Κύριος εἶχεν ἐπιβλέψει μὲ εὐμένειαν εἰς τοὺς ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας ἐπανελθόντας.

Ἐφώτισε δὲ ὁ Κύριος, ποὺ ἐπέβλεπε μὲ εὐμένειαν πρὸς τοὺς ἀπελευθέρους ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν Ἰουδαίους, τοὺς προεστούς των καὶ ἔδωσαν ἀπαντήσεις, ποὺ ἰκανοποίησαν τὸν ἔπαρχον τῆς Συρίας καὶ τοὺς ὑπολοίπους.

Διὰ τοῦτο δὲ καὶ δὲν ἠμποδίσθησαν ἀπὸ τὴν ἀνοικοδόμησιν, μέχρις ὅτου τὸ γεγονὸς ἀνεφέρθη εἰς τὸν Δαρεῖον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον καὶ ἦλθεν ἡ σχετικὴ ἀπάντησις.

Ἔτσι δὲν ἐμποδίσθηκαν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως. Συνέχισαν τὸ ἔργον τῶν καὶ κατὰ τὸ διάστημα ποὺ οἱ ἄρχοντες αὐτοὶ ἔστειλαν εἰδικὴν ἀναφορὰν εἰς τὸν βασιλέα Δαρεῖον διὰ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ ἕως ὅτου πάρουν τὴν σχετικὴν ἀπάντησιν τοῦ βασιλέως.

Ἀντίγραφαν τῆς ἐπιστολῆς, τὴν ὁποίαν ἔγραψον καὶ ἔστειλαν πρὸς τὸν Δαρεῖον, εἶναι τὸ ἐξῆς· «ὁ Σισίννης ὁ διοικητὴς τῆς Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης καὶ ὁ Σαθραβουζάνης καὶ οἱ σύντροφοί των οἱ ἡγεμόνες εἰς τὴν Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην χαιρετίζουν εὐλαβῶς τὸν βασιλέα Δαρεῖον.

Τὸ δὲ ἀκριβὲς ἀντίγραφον τῆς ἐπιστολῆς, τὴν ὁποίαν ἔγραψαν καὶ ἀπέστειλαν αὐτοὶ εἰς τὸν Δαρεῖον, εἶναι τὸ ἑξῆς: «Ὁ Σισίννης, ὁ ἔπαρχος τῆς Συρίας καὶ Φοινίκης, καὶ ὁ Σαθραβουζάνης καὶ οἱ σύμμαχοί των ἡγεμόνες, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην, εὔχονται εἰς τὸν βασιλέα Δαρεῖον νὰ χαίρῃ καὶ νὰ εὐτυχῇ.

Ἂς γίνουν ὅλα γνωστὰ εἰς τὸν κύριον ἡμῶν τὸν βασιλέα. Ὅτι δηλαδὴ ἡμεῖς μετέβημεν εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας, ἤλθομεν εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐκεῖ εὑρήκαμεν τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, νὰ ἀνοικοδομοῦν μεγάλον καὶ καινουργῆ ναὸν εἰς τὸν Κύριον μὲ λίθους πολυτελεῖς πελεκητοὺς καὶ μὲ ξύλα ἐντιθέμενα μέσα εἰς τοὺς τοίχους.

Θέλομεν νὰ γνωστοποιήσωμεν τὰ πάντα εἰς τὸν κύριον καὶ βασιλέα μας διὰ τὸ ἑξῆς θέμα: Ἐπήγαμεν εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καί, ὅταν ἐφθάσαμεν εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ, εἴδαμεν τοὺς προεστοὺς τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εἶχαν ἐπιστρέφει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ, νὰ οἰκοδομοῦν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου νέον μεγάλον Ναὸν μὲ λίθους πολυτελεῖς πελεκητοὺς καὶ μὲ ξύλα, ποὺ τὰ ἐτοποθετοῦσαν ἐνδιαμέσως εἰς τοὺς τοίχους διὰ τὴν στερέωσίν των.

Τὰ ἔργα τῆς ἀνοικοδομήσεως πραγματοποιοῦνται μὲ μεγὰλον ζῆλον καὶ διὰ τοῦτο κατευοδώνεται ὁλο τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τὰ χέρια αὐτῶν καὶ ὁλοκληρώνεται μὲ κάθε λαμπρότητα καὶ ἐπιμέλειαν.

Τὰ ἔργα αὐτὰ τὰ ἔκαμναν μὲ ζῆλον καὶ σπουδὴν καὶ τὸ ὅλον ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως προώδευε χάρις εἰς τὸν κόπον τῶν χεριῶν των καὶ ἐγίνετο σπουδαῖον καὶ λαμπρόν, μὲ πολλὴν ἐπιμέλειαν.

Τότε ζητήσαμεν πληροφορίας ἀπὸ τοὺς ἀρχηγούς των καὶ τοὺς εἴπαμεν· Κατόπιν διαταγῆς καὶ ἀδείας τίνος ἀνοικοδομεῖτε τὸν ναὸν τοῦτον καὶ θεμελιώνετε αὐτὰ τὰ ἔργα;

Ἐρωτήσαμεν τότε τοὺς προεστοὺς τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς εἴπαμεν: «Ποοὸς σᾶς ἔδωσε τὴν ἄδειαν καὶ οἰκοδομεῖτε αὐτὸν τὸν Ναὸν καὶ ἐθεμελιώσατε αὐτὰ τὰ ἔργα;»

Τοὺς ἠρωτήσαμεν δέ, διὰ νὰ γράψωμεν πρὸς σὲ καὶ σοῦ καταστήσωμεν γνωστοὺς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν τὴν ἀρχηγίαν καὶ τὴν εὐθύνην τοῦ ἔργου αὐτοῦ. Ἐζητήσαμεν, λοιπόν, ἀπὸ αὐτοὺς τὰ ὀνόματα τῶν ἀρχηγῶν των.

Τοὺς ἐρωτήσαμεν δὲ λεπτομερῶς, διότι ἠθέλαμεν νὰ σοῦ γνωστοποιήσωμεν τὸ γεγονὸς καὶ νὰ σοῦ στείλωμεν κατάλογον ὀνομαστικὸν τῶν ἀνθρώπων, ποὺ πρωτοστατοῦν εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ των. Δι’ αὐτὸ ἐζητήσαμεν τὰ ὀνόματα καὶ τὰ στοιχεῖα τῶν προϊσταμένων των.

Ἐκεῖνοι μᾶς ἀπήντησαν καὶ εἶπαν· Ἡμεῖς εἴμεθα δοῦλοι Κυρίου τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐδιμιούργησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Καὶ αὐτοὶ ἀπεκρίθησαν καὶ μᾶς εἶπαν: «Ἐμεῖς εἴμαστε δοῦλοι τοῦ Κυρίου, ὁ Ὁποῖος ἐδημιούργησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Ὁ ναὸς αὐτὸς εἶχεν οἰκοδομηθῆ προηγουμένως ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ὑπὸ ἑνὸς μεγάλου καὶ ἰσχυροῦ βασιλέως τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ εἶχεν ἀποπερατωθῆ ὑπ’ αὐτοῦ.

Εἰς τὸν τόπον αὐτόν, πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ἕνας δυνατὸς καὶ μεγάλος βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ ἔκτισε Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἀποπεράτωσε.

Ἐπειδὴ ὅμως οἱ πρόγονοί μας ἡμάρτησαν καὶ παρώργισαν Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τὸν οὐρανόν, παρέδωκεν αὐτοὺς δούλους εἰς τὰ χέρια τοῦ Ναβουχοδονόσορός, ὁ ὁποῖος, μὲ πρωτεύουσαν τὴν Βαβυλῶνα, ἦτο βασιλεὺς τῶν Χαλδαίων.

Ἐπειδὴ ὅμως οἱ πρόγονοί μας μὲ τὰς ἁμαρτίας των ἐλύπησαν καὶ ἐπίκραναν τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, τὸν οὐράνιον βασιλέα μας, τοὺς ἐτιμώρησεν Ἐκεῖνος μὲ τὸ νὰ τοὺς παραδώσῃ εἰς τὰ χέρια τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος,ποὺ ἐλέγετο Ναβονχοδονόσορ καὶ ἦτο βασιλεὺς τῶν Χαλδαίων.

Τότε δὲ οἱ Χαλδαῖοι ἐκεῖνοι κατεκρήμνισαν τὸν ναὸν καὶ τὸν παρέδωσαν εἰς τὸ πῦρ, τὸν δὲ λαὸν ἔφεραν αἰχμάλωτον εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Τότε λοιπὸν οἱ Χαλδαῖοι κατεκρήμνισαν καὶ ἔκαναν ἐκεῖνον τὸν Ναὸν καὶ αἰχμαλώτισαν τὸν Ἰουδαϊκὸν λαὸν καὶ τὸν ἔσυραν εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ἀλλά, ὅταν ἔγινεν βασιλεὺς εἰς τὴν χώραν τῆς Βαβυλῶνος Κῦρος, κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας του ἔγραψε διαταγήν, διὰ τῆς ὁποίας ἐπέτρεπε νὰ ἀνοικοδομηθῇ ὁ ναὸς οὗτος.

Κατὰ τὸ πρῶτον ὅμως ἔτος τῆς βασιλείας τὸν βασιλέως τὸν κράτους τῆς Βαβυλῶνος Κῦρου ἐδόθη ἀπὸ τὸν βασιλέα Κῦρον γραπτὴ ἄδεια καὶ ἐντολὴ διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τὸν Ναοῦ αὐτοῦ.

Τὰ δὲ ἱερὰ σκεύη καὶ τὰ ἀργυρᾶ, τὰ ὁποῖα ὁ Ναβουχοδονόσορ εἶχε μεταφέρει ἀπὸ τὸν ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ καὶ τὰ εἶχε τοποθετήσει εἰς τὸν ἰδικόν του ναόν, ὁ βασιλεὺς Κῦρος τὰ ἐπῆρε πάλι ἀπὸ τὸν ναὸν τῆς Βαβυλῶνος καὶ τὰ παρέδωκεν εἰς τὸν Ζοροβάβελ, ὁ ὁποῖος ἦτο Σαβανάσσαρος, δηλαδὴ ἀρχηγὸς τῶν Ἰουδαίων.

Ἔβγαλε μάλιστα ὁ βασιλεὺς Κῦρος ἀπὸ τὸν ναὸν τῆς Βαβυλῶνος καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀσημένια, τὰ ὁποῖα εἶχε πάρει ὁ Ναβουχοδονόσορ ἀπὸ τὸν Ναὸν τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὰ εἶχε βάλει εἰς τὸν ναόν του, καὶ τὰ παρέδωσεν εἰς τὸν Σαβανάσσαρον Ζοροβάβελ, ποὺ ἦτο διοικητὴς τῶν Ἰουδαίων.

Ἐδόθη δὲ εἰς αὐτὸν ἡ διαταγὴ νὰ ἐπανέλθῃ. Αὐτός, λοιπόν, ἐπανέφερεν ὅλα αὐτὰ τὰ ἱερὰ σκεύη, διὰ νὰ τὰ ἐπανατοποθετήσῃ εἰς τὸν ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀφοῦ πρῶτον ἀνοικοδομηθῇ οὗτος εἰς τὸν τόπον, ὅπου ὑπῆρχε προηγουμένως.

Διέταξε δὲ ὁ βασιλεὺς Κῦρος τὸν Ζοροβάβελ καὶ τὰ ἐπανέφερεν εἰς τὸν τόπον των, διὰ να τὰ ἀποθέσῃ εἰς τὸν Ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ. Τὸν διέταξεν ἐπίσης νὰ κτίσῃ τὸν Ναὸν τὸν Κυρίου εἰς τὸν τόπον, ὅπου ἦτο κτισμένος προηγουμένως.

Τότε ὁ Σαβανάσσαρος, ὁ διοικητὴς τῶν Ἰουδαίων, ἦλθε καὶ ἔθεσε τὰ θεμέλια τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἕως τώρα ἀνοικοδομεῖται αὐτὸς ὁ ναός, ἀλλὰ ἀκόμη δὲν ἔχει ἀποπερατωθῇ

Κατόπιν τῆς διαταγῆς αὐτῆς τοῦ βασιλέως ὁ Σαβανάσσαρος ἦλθεν ἐδῶ καὶ ἐθεμελίωσε τὸν Ναὸν τὸν Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Αὐτὸς εἶναι ὁ Ναός, ποὺ οἰκοδομεῖται ἀπὸ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ἕως τώρα καὶ ποὺ δὲν ἔχει ὁλοκληρωθῇ ἀκόμη».

Ἐὰν λοιπόν, βασιλεῦ, εἶναι τῆς ἐγκρίσεώς σου, ἂς ἐρευνηθοῦν τὰ βασιλικὰ ἀρχεῖα τοῦ Κύρου.

Τώρα λοιπόν, μεγαλειότατε, ἐὰν τὸ κρίνετε σωστόν, ἂς γίνῃ ἔρευνα εἰς τὰ βασιλικὰ Ἀρχεῖα τὸν βασιλέως Κύρου.

Ἐὰν δὲ εὑρεθῇ ὅτι ἡ γενομένη ἀνοικοδόμησις τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ εἶναι, σύμφωνος μὲ τὴν γνώμην τοῦ βασιλέως Κύρου, ἔχει δὲ καὶ τὴν ἔγκρισιν τοῦ κυρίου καὶ βασιλέως μας ἡ ἐργασία αὐτή, ἂς σταλῇ πρὸς ἡμᾶς σχετικὴ ἀπάντησις ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου».

Καὶ ἐὰν διαπιστωθῆ ὅτι πράγματι ἡ ἀνοικοδόμησις αὐτὴ τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ εἶναι σύμφωνος πρὸς τὴν γνώμην τὸν βασιλέως Κύρου καὶ ἐὰν ἐπίσης ἐγκρίνεται καὶ ἀπὸ σέ, τὸν κύριον καὶ βασιλέα μας, παρακαλοῦμεν νὰ μᾶς δώσετε κάποιαν ἀπάντησιν, διὰ νὰ γνωρίζωμεν τὶ νὰ κάμωμεν ὡς πρὸς τὰ θέματα αὐτά».

Τότε ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος ἔδωσε διαταγὴν νὰ ἐρευνηθοῦν τὰ ἀρχεῖα, τὰ ὁποῖα εὑρίσκοντο εἰς τὴν Βαβυλῶνα. Ἐκεῖ, εἰς τὸν πύργον τῶν Ἐκβατάνων εἰς τὴν χώραν τῆς Μηδίας, εὑρέθη πράγματι ἔνας τόμος, εἰς τὸν ὁποῖον εἶχον καταγραφῆ τὰ ἐξῆς·

Τότε ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος διέταξε νὰ ἐρευνήσουν οἱ ἁρμόδιοι ὑπάλληλοι τὰ Ἀρχεῖα, ποὺ ὑπῆρχαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα, καὶ εὑρέθη πράγματι εἰς τὸν πύργον τῶν Ἐκβατάνων, πόλεως τῆς χώρας Μηδίας, ἕνας τόμος, εἰς τὸν ὁποῖον εἶχαν καταγραφῆ τὰ ἑξῆς:

«Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Κύρου ὁ βασιλεὺς Κῦρος ἔδωσε διαταγὴν νὰ ἀνοικοδομήσουν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου τὸν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου οἱ ἱερεῖς τῶν Ἰουδαίων θὰ προσφέρουν τὰς θυσίας των ἐπὶ τοῦ παντοτεινοῦ ἐκεῖ πυρός.

«Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Κύρου ὁ βασιλεὺς Κῦρος διέταξε νὰ ἀνεγείρουν τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ προσφέρωνται θυσίαι ἐπάνω εἰς τὴν φωτιὰν τοῦ θυσιαστηρίου, ποὺ θὰ καίῃ συνεχῶς.

Τὸ ἱερὸς τοῦ ναοῦ τούτου θὰ εἶναι ἑξήκοντα ἑβραϊκοὶ πήχεις, τὸ δὲ πλάτος θὰ εἶναι ἐπίσης ἑξήκοντα πήχεις. Ὁ ναὸς θὰ κτισθῇ μὲ τρεῖς σειρὰς πελεκητοὺς μεγάλους λίθους καὶ μὲ μίαν ἐσωτερικὴν σειρὰν ἐγχωρίου καινούργιου ξύλου. Ἡ δαπάνη, ποὺ θὰ ἀπαιτηθῇ, δίδεται ἀπὸ τὸ βασιλικὸν ταμεῖον τοῦ βασιλέως Κύρου.

Τὸ ὕψος τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ θὰ εἶναι ἑξῆντα πήχεις (τριάντα περίπου μέτρα) καὶ τὸ πλάτος του ἐπίσης ἑξῆντα πήχεις. Θὰ κτισθῇ δὲ μὲ τρεῖς σειρὰς πελεκητῶν λίθων καὶ μίαν σειρὰν ἐντοιχισμένου, ἐγχωρίου καινούργιου ξύλου. Τὰ ἔξοδα διὰ τὴν ἀνοικοδόμησίν του θὰ καλυφθοῦν ἀπὸ τὸ ταμεῖον τοῦ βασιλέως Κύρου.

Ἐπίσης καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ, τὰ ὁποῖα ἐπῆρεν ὁ Ναβουχοδονόσορ ἀπὸ τὸν ναὸν τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὰ μετέφερεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα, νὰ ἀποκατασταθοῦν πάλιν εἰς τὸν ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπου προηγουμένως ὑπῆρχον καὶ νὰ τοποθετηθοῦν ἐκεῖ».

Διέταξεν ἐπίσης ὁ βασιλεὺς Κῦρος νὰ ἐπιστραφοῦν εἰς τὴν θέσιν των καὶ νὰ τοποθετηθοῦν ἐκεῖ, ὅπου ἦσαν προηγουμένως, εἰς τὸν Ναὸν δηλαδὴ τῆς Ἱερουσαλήμ, τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου, καὶ τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀσημένια, τὰ ὁποῖα εἶχε πάρει ἀπὸ τὸν Ναὸν τῆς Ἱερουσαλὴμ ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ τὰ εἶχε μεταφέρει εἰς τὴν Βαβυλῶνα».

Διέταξε, λοιπόν, ὁ Δαρεῖος τὸν Σισίννην διοικητὴν τῆς Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης, τὸν Σαθραβουζάνην καὶ τοὺς συντρόφους αὐτῶν, ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς εἰς τὴν Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην τοποθετημένους ἡγεμόνας, νὰ μὴ ἐπέμβουν εἰς τὸν τόπον τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ νὰ ἀφήσουν ἐλεύθερον τὸν Ζοροβάβελ, τὸν δοῦλον τοῦ Κυρίου, τὸν διοικητὴν αὐτὸν τῆς Ἰουδαίας καὶ τοὺς πρεσβυτέρους ἐκ τῶν Ἰουδαίων νὰ ἀνοικοδομήσουν ἐκεῖνον τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου εἰς τὸν τόπον, ὅπου ὑπῆρχε προηγουμένως.

Κατόπιν τούτου ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος διέταξε τὸν Σισίννην, τὸν ἔπαρχον τῆς Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης, καὶ τὸν Σαθραβουζάνην καὶ τοὺς συντρόφους των, καθὼς καὶ τοὺς ἄλλους ἡγεμόνας, ποὺ ἦσαν τοποθετημένοι εἰς τὴν Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην, νὰ φροντίσουν, ὥστε νὰ ἀπέχουν ἀπὸ κάθε τι, ποὺ ἐσχετίζετο μὲ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον. Τοὺς διέταξε νὰ ἀφήσουν ἐλευθέρους τὸν δοῦλον τοῦ Κυρίου καὶ διοικητὴν τῆς Ἰουδαίας Ζοροβάβελ καὶ τοὺς προεστοὺς τῶν Ἰουδαίων νὰ ἀνοικοδομήσουν τὸν Ναὸν ἐκεῖνον τοῦ Κυρίου εἰς τὸν τόπον του.

Ἐγὼ ἐπίσης δίδω διαταγὴν νὰ ἀποπερατωθῇ τελείως ὁ ἀνοικοδομούμενος αὐτὸς ναός, νὰ προσέξουν δὲ ὅλοι καὶ νὰ φροντίσουν νὰ βοηθήσουν τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, εἰς τὸ ἔργον των, μέχρις ὅτου αὐτὸς ὁ ναὸς τοῦ Κυρίου ἔλθῃ εἰς πέρας.

«Διατάσσω καὶ ἐγὼ προσωπικῶς», ἔγραψεν ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος, «νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἀνοικοδόμησις τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ καὶ νὰ προσέξουν ὅλοι καλά, ὥστε νὰ συνεργασθοῦν καὶ νὰ βοηθήσουν αὐτούς, ποὺ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἰουδαίαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ἕως ὅτου ἀποπερατωθῇ ὁ Ναὸς τοῦ Κυρίου.

Ἐπίσης διατάσσω, ὅπως ἀπὸ τοὺς εἰσπραττομένους φόρους εἰς τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην δίδεται τακτικῶς ἐπιχορήγησις εἰς αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, εἰς τὸν διοικητὴν Ζοροβάβελ, διὰ νὰ προσφέρουν θυσίαν εἰς τὸν Κύριον ταύρους καὶ κριοὺς καὶ ἀρνία.

Διατάσσω ἐπίσης νὰ δίδεται μὲ κάθε ἐπιμέλειαν ἀπὸ τοὺς φόρους, ποὺ εἰσπράττονται εἰς τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην, οἰκονομικὴ βοήθεια εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ὡς θυσία εἰς τὸν Κύριον νὰ δίδωνται δηλαδὴ εἰς τὸν Ζοροβάβελ, τὸν διοικητὴν τῶν Ἰουδαίων, χρήματα διὰ νὰ ἀγοράζουν τοὺς ταύρους, τὰ κριάρια καὶ τὰ ἀρνιά.

Ἐπίσης διατάσσω νὰ δίδεται τακτικῶς κάθε ἔτος σῖτος, ἁλάτι, οἶνος, ἔλαιον, χωρὶς καμμίαν ἀντίρρησιν, τόσα, ὅσα θὰ εἴπουν οἱ ἱερεῖς ὅτι χρειάζονται πρὸς κατανάλωσιν κάθε ἡμέραν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Νὰ δίδωνται ἐπίσης χωρὶς καμμίαν ἀντίρρησιν σιτάρι, ἁλάτι, κρασὶ καὶ λάδι συνεχῶς κάθε χρόνον, ὅσα ἀκριβῶς ζητήσουν οἱ ἱερεῖς τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς ἀπαραίτητα διὰ τὰς καθημερινὰς θυσίας των.

Αἱ ἐπιχορηγήσεις αὐταὶ θὰ γίνωνται, διὰ νὰ προσφέρωνται θυσίαι πρὸς τὸν Ὕψιστον Θεὸν ὑπὲρ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν παίδων του καὶ διὰ νὰ προσεύχωνται οἱ ἱερεῖς ὑπὲρ τῆς ζωῆς αὐτῶν.

Θὰ παίρνουν τὴν οἰκονομικὴν αὐτὴν βοήθειαν διὰ νὰ προσφέρουν σπονδὰς καὶ θυσίας εἰς τὸν ὕψιστον Θεὸν ὑπὲρ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν παίδων του καὶ διὰ νὰ προσεύχωνται ὑπὲρ τῆς ζωῆς των».

Νὰ δοθῇ ἐπίσης διαταγή, ὅπως καθένας ὁ ὁποῖος θὰ παραβῇ ἢ θὰ ἀκυρώσῃ μίαν ἀπὸ τὰς ἐντολὰς αὐτάς, νὰ κρεμασθῇ ἐπάνω εἰς ἕνα ξύλον, τὸ ὁποῖον θὰ ληφθῇ ἀπὸ τὰ ἀνήκοντα εἰς τὸν οἶκον του. Τὰ δὲ ὑπάρχοντά του νὰ περιέρχωνται εἰς τὸ βασιλικὸν ταμεῖον.

Εἶπεν ἐπίσης ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος νὰ γραφῇ καὶ ἡ ἐξῆς διαταγή: «Ὅσοι θὰ παραβοῦν κάτι ἀπὸ τὰς γραπτὰς αὐτὰς διαταγὰς καὶ ἀκυρώσουν κάποιαν ἐντολήν, θὰ κρεμασθοῦν ἐπάνω εἰς ἕνα ξύλον, ποὺ θὰ τὸ πάρουν μάλιστα ἀπὸ τὰ ἰδικά τους ξύλα. Ἐπὶ πλέον θὰ δημευθῇ ἡ περιουσία των καὶ θὰ περιέλθῃ εἰς τὸν βασιλέα.

Διὰ τοῦτο δὲ καὶ εὔχομαι, ὅπως Κύριος ὁ Θεός, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα θὰ ἀκούεται καὶ θὰ ἀναφέρεται ἐκεῖ, νὰ ἐξαφανίσῃ κάθε βασιλέα, κάθε ἔθνος, τὸ ὁποῖον θὰ ἁπλώσῃ τὸ χέρι του νὰ ἐμποδίσῃ τὴν ἀνοικοδόμησιν ἢ νὰ ἐπιφέρῃ βλάβας εἰς τὸν ναὸν ἐκεῖνον τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος θὰ κτισθῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Εὔχομαι λοιπόν, κατέληξεν ὁ βασιλεύς, ὁ Κύριος, τοῦ Ὁποίου τὸ ὄνομα λατρεύεται εἰς τὸν Ναὸν ἐκεῖνον, νὰ ἐξοντώσῃ κάθε βασιλέα ἡ λαόν, ὁ ὁποῖος θὰ ἀπλώσῃ τὸ χέρι του διὰ νὰ ἐμποδίσῃ τὴν ἀνέγερσιν ἢ νὰ βλάψῃ κατὰ ὁποιουδήποτε τρόπον τὸν Ναὸν ἐκεῖνον τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐγὼ ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος διέταξα αὐτά. Ἀπαιτῶ δὲ νὰ ἐφαρμοσθοῦν ὅλα αὐτὰ μὲ κάθε ἐπιμέλειαν».

Ἐγώ, ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος, ἀπεφάσισα καὶ διέταξα νὰ γίνουν ὅλα αὐτὰ μὲ κάθε ἐπιμέλειαν».

Τότε ὁ Σισίννης, ὁ διοικητὴς τῆς Κοίλης Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης, ὁ Σαθραβουζάνης καὶ οἱ σύντροφοί των ἀκολουθήσαντες πιστῶς τὰ ὑπὸ τοῦ βασιλέως διαταχθέντα,

Μετὰ τὴν ἀπάντησιν αὐτὴν τοῦ βασιλέως Δαρείου ὁ Σισίννης, ὁ ἔπαρχος τῆς Κοίλης Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης, καὶ ὁ Σαθραβουζάνης καὶ οἱ σύμμαχοί των ἡγεμόνες συνεμορφώθησαν ἀμέσως πρὸς τὰς διαταγὰς τοῦ βασιλέως.

ἐπιστατοῦσαν οἱ ἴδιοι περισσότερον ἐπιμελῶς εἰς τὰ ἔργα τοῦ ναοῦ καὶ ἐβοηθοῦσαν τοὺς πρεσβυτέρους τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς προϊσταμένους τοῦ ναοῦ.

Καὶ ἐπιστατοῦσαν μὲ μεγαλύτερον ἐνδιαφέρον εἰς τὰ ἱερὰ ἔργα τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ Ναοῦ καὶ ἐβοηθοῦσαν τοὺς προεστοὺς τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς προϊσταμένους τῶν ἱεροπραξιῶν τοῦ Ναοῦ.

Ἔτσι δὲ κατευωδώνοντο τὰ ἱερὰ ἔργα, καθ’ ὃν χρόνον οἱ προφῆται Ἀγγαῖος καὶ Ζαχαρίας ἐδίδασκον τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ προέλεγαν τὰ μέλλοντα.

Ἔτσι ἐπροχωροῦσαν κανονικῶς τὰ ἱερὰ ἔργα μὲ τὴν βοήθειαν καὶ τῶν προφητῶν Ἀγγαίου καὶ Ζαχαρίου, οἱ ὁποῖοι ἐπροφήτευαν τότε καὶ καθωδηγοῦσαν τοὺς Ἰουδαίους ὡς ἐκπρόσωποι τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι δὲ ἐτελείωσαν καὶ ὠλοκληρώθησαν τὰ ἔργα τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ ναοῦ σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ κατόπιν ἀδείας τοῦ Κύρου, τοῦ Δαρείου καὶ τοῦ Ἀρταξέρξου, βασιλέων τῶν Περσῶν.

Κατευωδώθηκαν δὲ καὶ ὠλοκληρώθηκαν τὰ ἔργα τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ συμφώνως πρὸς τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ μὲ τὴν ἔγκρισιν τῶν βασιλέων τῶν Περσῶν Κύρου, Δαρείου καὶ Ἀρταξέρξου.

Ἐτελείωσε καὶ ὠλοκληρώθη τὸ ἔργον τῆς οἰκοδομής τοῦ ἱεροῦ τούτου ναοῦ τὴν εἰκοστὴν τρίτην τοῦ ἑβραϊκοῦ μηνὸς Ἄδαρ κατὰ τὸ ἕκτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Δαρείου.

Ἡ ἀποπεράτωσις τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ ἁγίου Ναοῦ τοῦ Κυρίου ἔγινεν εἰς τὰς εἴκοσι τρεῖς τοῦ μηνὸς Ἄδαρ καὶ κατὰ τὸ ἕκτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου.

Τότε δὲ οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, καὶ ὅσοι ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔπραξαν ὅπως ἀναγράφει τὸ βιβλίον τοῦ Μωϋσέως.

Ἐτήρησαν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται καὶ οἱ ὑπόλοιποι, ποὺ ἐπανῆλθαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ὅλα, ὅσα ἦσαν γραμμένα εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τοῦ Μωϋσέως, δηλαδὴ τὴν Πεντάτευχον, σχετικῶς πρὸς τὸν οἶκον τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου.

Προσέφεραν, δηλαδή, κατὰ τὰ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου ἑκατὸν ταύρους, διακοσίους κριοὺς καὶ τετρακόσια ἀρνιά.

Διὰ να ἐγκαινιάσουν δὲ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου προσέφεραν καὶ ἐθυσίασαν ἑκατὸν ταύρους, διακόσια κριάρια καὶ τετρακόσια ἀρνιά.

Διὰ δὲ τὴν ἐξιλέωσιν καὶ ἐξάλειψιν τῶν ἁμαρτιῶν ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐθυσίασαν δώδεκα τράγους, προσφερθέντας ὑπὸ τῶν δώδεκα ἀρχηγῶν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ.

Προσέφεραν ἐπίσης, ὡς θυσίαν ἐξιλεώσεως διὰ τὰς ἁμαρτίας ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν, δώδεκα τράγους, ὅσος ἦτο δηλαδὴ καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀρχηγῶν τῶν δώδεκα φυλῶν των.

Οἱ ἱερεῖς δὲ καὶ οἱ Λευῖται ἐτακτοποιήθησαν καὶ ἐστάθησαν στολισμένοι μὲ τὰ ἱερατικά των ἄμφια, σύμφωνα μὲ τὰς διαιρέσεις αὐτῶν καὶ ἀναλόγως τῶν ὑπηρεσιῶν, τὰς ὁποίας προσέφεραν εἰς Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ ἀκολουθοῦντες καὶ ἐφαρμόζοντες ὅσα ἦσαν γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Μωϋσέως. Ἐπίσης παρευρέθησαν καὶ οἱ θυρωροὶ ἕκαστος εἰς τὴν ἰδικήν του πύλην.

Ἐστάθηκαν δὲ κατὰ πατριὰς οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται μὲ τὰς ἱερατικὰς στολάς των διὰ νὰ λειτουργοῦν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, συμφώνως πρὸς τὰς γραπτὰς ὁδηγίας τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐγράφησαν εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τοῦ Μωϋσέως. Ἐστάθηκαν ἐπίσης καὶ οἱ θυρωροὶ εἰς τὰς θέσεις των εἰς κάθε πύλην.

Ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ἑώρτασαν τὸ Πάσχα τὴν δεκάτην τετάρτην τοῦ πρώτου μηνός, οἱ δὲ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται μαζῆ εἶχαν προθύμως ἐξαγνισθῆ.

Καὶ ἀφοῦ εἶχαν ἑξαγνισθῆ πλέον ὅλοι μαζὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, ἑώρτασαν οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα κατὰ τὴν δεκάτην τετάρτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός, δηλαδὴ τοῦ Νισάν.

Ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ἄνδρες οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, διὰ νὰ ἑορτάσουν τὸ Πάσχα, ἡγνίσθησαν, διότι καὶ οἱ Λευῖται ὅλοι μαζῆ εἶχαν ἁγνισθῆ.

Ἑώρτασαν δὲ καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, διότι εἶχαν ἐξαγνισθῆ καὶ αὐτοὶ μετὰ τὸν ἑξαγνισμὸν ὅλων μαζὶ τῶν Λευιτῶν.

Οἱ δὲ Λευῖται προσέφεραν θυσίαν τὸν πασχαλινὸν ἀμνὸν δι’ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, διὰ τοὺς ἀδελφούς των τοὺς ἱερεῖς καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν των.

Οἱ δὲ Λευῖται προσέφεραν καὶ ἐθυσίασαν τὸν πασχάλιον ἀμνὸν δι’ ὅλους τοὺς Ἰσμαηλίτας, ποὺ ἐγύρισαν εἰς τὴν πατρίδα των ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, καθὼς ἐπίσης καὶ διὰ τοὺς ἀδελφούς των τοὺς ἱερεῖς καὶ διὰ τοὺς ἑαυτους των.

Ἀπὸ τὸν πασχάλιον δὲ ἀμνὸν ἔφαγαν ὄχι μόνον οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ἀλλὰ καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀπεχωρίσθησαν ἀπὸ τὰ ἀκάθαρτα καὶ ἀσεβῆ ἔθιμα τῶν ἐθνικῶν τῆς χώρας, διὰ νὰ λατρεύσουν τὸν Κύριον.

Καὶ ἔφαγαν ἔτσι τὸν πασχάλιον ἀμνὸν οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὰ βδελυκτὰ εἴδωλα καὶ ἔθιμα τῶν εἰδωλολατρικῦν λαῶν τῆς γῆς καὶ εἶχαν θερμὸν πόθον νὰ λατρεύουν τὸν Κύριον.

Ἑώρτασαν τὴν ἑορτὴν τῶν ἀζύμων, δηλαδὴ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας εὐφραινόμενοι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου,

Ἑώρτασαν ἐπίσης ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας καὶ τὴν ἑορτὴν τῶν Ἀζύμων καὶ εὐφραίνοντο ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

διότι ὁ Κύριος μετέστρεψε τὴν γνώμην καὶ ἀπόφασιν του βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων, ὥστε νὰ ἐνισχυθοῦν τὰ χέρια των εἰς τὰ ἔργα τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐφροσύνη των ὠφείλετο εἰς τὸ ὅτι ἄλλαξε ὁ Κύριος τὴν διάθεσιν τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων ὑπὲρ αὐτῶν καὶ ἐδυνάμωσε τὰ χέρια των, ὥστε νὰ φέρουν εἰς πέρας τὰ ἱερὰ ἔργα τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, μετὰ πάροδον δηλαδὴ μερικῶν δεκαετιῶν, ὅταν βασιλεὺς τῶν Περσῶν ἦτο ὁ Ἀρταξέρξης, ἐπανῆλθεν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν πατρίδα του ὁ Ἔσδρας ὁ υἱὸς τοῦ Σαραίου, υἱοῦ τοῦ Ἐζεχρίου, υἱοῦ τοῦ Χελκίου, υἱοὶ τοῦ Σαλήμου,

Ἔπειτα ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια, καὶ συγκεκριμένως ὅταν ἐβασίλευεν εἰς τὴν Περσίαν ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης, ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ἐν συνεχείᾳ ἐκείνων ποὺ εἶχαν ἐπανέλθει μὲ τὸν Ζοροβάβελ, ὁ Ἔσδρας, ὁ υἱὸς τοῦ Σαραίου. Οἱ πρόγονοι τοῦ Ἔσδρα κατὰ σειρὰν ἦσαν οἱ ἑξῆς: Ἐζεχρίας, Χελκίας, Σαλῆμος,

υἱοῦ τοῦ Σαδδούκου, υἱοῦ τοῦ Ἀχιτώβ, υἱοῦ τοῦ Ἀμαρίου, υἱοῦ τοῦ Ὀζίου, υἱοῦ τοῦ Βοκά, υἱοῦ τοῦ Ἀβισαΐ, υἱοῦ τοῦ Φινεές, υἱοῦ τοῦ Ἐλεάζαρ, υἱοῦ τοῦ Ἀαρὼν τοῦ πρώτου ἀρχιερέως.

Σαδδοῦκος, Ἀχιτώβ, Ἀμαρίας, Ὀζίας, Βοκκά, Ἀβισαΐ, Φινεές, Ἐλεάζαρ καὶ ὁ Ἀαρών, ὁ πρῶτος ἀρχιερεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Αὐτὸς ὁ Ἔσδρας ἐπανῆλθεν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἦτο εὐφυὴς γραμματεύς, βαθὺς γνώστης τοῦ νόμου τοῦ Μωϋσέως, ὁ ὁποῖος εἶχε δοθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ Ἔσδρας, ὁ ὁποῖος ἦτο ἱκανὸς καὶ ἔξυπνος γραμματεύς, δηλαδὴ γραφεὺς τοῦ βασιλέως, ἀλλὰ καὶ βαθὺς ἑρμηνευτὴς καὶ διδάσκαλος τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ποὺ εἶχε δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τοὺς Ἰσμαηλίτας, ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα καὶ ἀνέβη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ βασιλεὺς ἰδιαιτέρως τὸν ἐδόξασε, διότι αὐτὸς εὑρῆκε χάριν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, ὥστε ὁ βασιλεὺς νὰ ἐκπληρώσῃ ὅλα τὰ αἰτήματά του.

Ἐχάρισε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Ἔσδραν τιμὴν καὶ δόξαν, διότι εὑρῆκε χάριν ἐνώπιόν του, καὶ ἰκανοποίησεν ὅλα τὰ αἰτήματά του.

Μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν ἀνέβησαν συγχρόνως εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἄλλοι Ἰσραηλῖται, ἱερεῖς, Λευῖται, ἱεροψάλται, θυρωροὶ καὶ ὑπηρέται του ναοῦ.

Μαζὶ μὲ τὸν Ἔσδραν ἀνέβηκαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἄλλοι Ἰσραηλῖται, ἱερεῖς, Λευῖται, ἱεροψάλται, θυρωροὶ καὶ ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ.

Ἀνέβησαν δὲ αὐτοὶ κατὰ τὸ ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου, τὸν πέμπτον μῆνα (αὐτὸ εἶναι τὸ ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου). Ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνὸς καὶ ἔφθασαν ἀπροσκόπτως εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι ὁ Κύριος, μέσῳ τοῦ Ἔσδρα, κατευώδωσε τὴν πορείαν αὐτῶν.

Ἡ ἐπάνοδος αὐτὴ μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Ἔσδραν συνέβη κατὰ τὸ ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου καὶ συγκεκριμένως τὸν πέμπτον μῆνα (τοῦ ἑβδόμου ἔτους τῆς βασιλείας του). Ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα κατὰ τὴν πρωτομηνιὰν τοῦ πρώτου μηνός, δηλαδὴ τοῦ Νισάν, καὶ ἔφθασαν μετὰ τέσσερις μῆνες εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ χωρὶς καμμίαν δυσκολίαν, διότι ὁ Κύριος εὐώδωσε τὸ ταξίδιόν των καὶ κατηύθυνεν Ἐκεῖνος τὸν Ἔσδραν.

Ὁ δὲ Ἔσδρας κατεῖχεν εἰς βάθος καὶ πλάτος μεγάλην γνῶσιν τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Δὲν ἤθελε δὲ τίποτε νὰ παραλείψῃ ἀπὸ τὸν Νόμον καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ διδάξῃ εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν τὸν Νόμον καὶ τὰς κρίσεις τοῦ Κυρίου.

Τὸν ἐπροστάτευσε δὲ ὁ Θεός, διότι ὁ Ἔσδρας ἐμελετοῦσε μὲ πολλὴν προσοχὴν τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐφρόντιζε μὲ ἰδιαιτέραν ἐπιμέλειαν, ὥστε νὰ μὴ παραλειφθῇ τίποτε ἀπὸ ὅσα ὥριζεν ὁ Νόμος τοῦ Κυρίου καὶ νὰ διδάσκῃ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας τὰ προστάγματα καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ.

Ἀπὸ τὸ ὑπογραφὲν δὲ αὐτὸ διάταγμα τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου πρὸς τὸν Ἔσδραν τὸν ἱερέα καὶ ἀναγνώστην τοῦ νόμου τοῦ Κυρίου, εὑρέθη ἕνα ἀντίγραφον, τὸ ὁποῖον περιέχει τὰ ἐξῆς·

Εὑρέθη δὲ τὸ ἑξῆς ἀντίγραφον τὸν διατάγματος, τὸ ὁποῖον ὑπέγραψεν ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης καὶ τὸ παρέδωσεν εἰς τὸν Ἔσδραν, ποὺ ἦτο ἱερεὺς καὶ ἀναγνώστης, διδάσκαλος δηλαδὴ τὸν Νόμου τοῦ Κυρίου:

«Ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης χαιρετίζει τὸν Ἔσδραν, τὸν ἱερέα καὶ ἀναγνώστην τοῦ νόμου τοῦ Κυρίου.

«Ἐγώ, ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης, γράφω αὐτὰ διὰ τὸν Ἔσδραν, τὸν ἱερέα καὶ ἀναγνώστην τοῦ Νόμου τοῦ Κυρίου, καὶ τοῦ εὔχομαι νὰ χαίρῃ.

Ἐπειδὴ ἐγὼ τρέφω φιλάνθρωπα αἰσθήματα πρὸς σᾶς τοὺς Ἰουδαίους, διέταξα, ὅπως ὅσοι ἀπὸ τὸ ἔθνος τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὸ βασίλειόν μου, ἐπιθυμοῦν μαζῆ μὲ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὴν πατρίδα των, ἂς πορευθοῦν μαζῆ μὲ σὲ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἀφοῦ ἐσκέφθην μὲ φιλανθρωπίαν, ἀπεφάσισα καὶ διέταξα νὰ φύγουν μαζί σου καὶ νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὅσοι ἀπὸ τὸ ἔθνος τῶν Ἰουδαίων ἐπιθυμοῦν καὶ προτιμοῦν νὰ ζήσουν ἐκεῖ, καθὼς ἐπίσης καὶ ὅσοι θέλουν ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται τώρα εἰς τὴν ἐπικράτειάν μου.

Ὅσοι λοιπὸν ἐπιθυμοῦν ἠμποροῦν νὰ ξεκινήσουν μαζῆ σου, ὅπως ἐφάνη καλὸν εἰς ἐμὲ καὶ εἰς τοὺς ἑπτὰ φίλους συμβούλους μου.

Ὅσοι λοιπὸν ἔχουν αὐτὴν τὴν διάθεσιν, ἂς ξεκινήσουν μὲ ἐνθουσιασμὸν μαζί σου, ὅπως ἀπεφασίσθη ἀπὸ ἐμὲ καὶ τοὺς ἑπτὰ ἀγαπητοὺς συμβούλους μου.

Αὐτοὶ θὰ ἐπιστρέψουν μαζῆ σου, διὰ νὰ φροντίσουν διὰ τὰ πράγματα τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ, σύμφωνα μὲ ὅσα περιέχονται εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου.

Εἶναι ἐλεύθεροι νὰ ἐπιστρέψουν καὶ νὰ φροντίσουν διὰ κάθε τι, ποὺ ἀφορᾷ τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, συμφώνως πρὸς ὅσα περιέχονται εἰς τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου.

Καὶ θὰ μεταφέρουν, διὰ νὰ προσφέρουν ἐκ μέρους μου, τὰ δῶρα εἰς τὸν Κύριον τὸν Θεὸν τῶν Ἰσραηλιτῶν, τὰ ὁποῖα ἐτάξαμεν ἐγὼ καὶ οἱ φίλοι μου, ὅπως ἐπίσης καὶ κάθε χρυσίον καὶ ἀργύριον, τὸ ὁποῖον ἤθελεν ἑξευρεθῇ εἰς τὴν χώραν τῆς Βαβυλῶνος, διὰ νὰ προσφερθῇ εἰς τὸν Κύριον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, μαζῆ μὲ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὁ λαὸς θὰ προσέφερε διὰ τὸν ἱερὸν ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Θέλω ἐπίσης νὰ μεταφέρουν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ προσφέρουν εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ τὰ δῶρα, ποὺ ἔταξα ἐγὼ μαζὶ μὲ τοὺς φίλους μου. Νὰ μεταφερθῇ ἀκόμη καὶ ὅλο τὸ χρυσάφι καὶ ἀσῆμι τῶν Ἰουδαίων, ποὺ θὰ εὑρεθῇ εἰς τὴν χώραν τῆς Βαβυλωνίας, καὶ νὰ δοθῇ εἰς τὸν Κύριον, ποὺ λατρεύεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Εἰς αὐτὰ θὰ προστεθῇ καὶ τὸ χρυσάφι καὶ ἀσῆμι, ποὺ εἶχε δωρηθῇ ἀπὸ τὸν λαὸν τῶν Ἰουδαίων εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ των εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἶχε μεταφερθῆ εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Αὐτοὶ ἐπίσης θὰ φροντίσουν, νὰ συγκεντρώσουν τὸ χρυσίον καὶ τὸ ἀργύριον, ὥστε νὰ ἀγοράσουν ταύρους καὶ κριοὺς καὶ ἀρνιὰ καὶ ὅσα ἀλλὰ χρειάζονται διὰ τὰς σχετικὰς θυσίας,

Νὰ μαζευθῇ δὲ αὐτὸ τὸ χρυσάφι καὶ τὸ ἀσῆμι, διὰ νὰ προμηθευθοῦν ταύρους καὶ κριάρια καὶ ἀρνιὰ καὶ τὰ σχετικὰ μὲ αὐτά,

ὥστε νὰ ἠμπορέσουν νὰ προσφέρουν θυσίας πρὸς τὸν Κύριον ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον Κυρίου τοῦ Θεοῦ των, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

ὥστε νὰ ἔχουν νὰ προσφέρουν εἰς τὸν Κύριον θυσίας εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ των, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ὅσα ἄλλα θέλεις μαζῆ μὲ τοὺς συμπατριώτας σου νὰ προσφέρῃς χρυσὸν καὶ ἄργυρον, κάμε τα σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ σου.

Καὶ ὅλα ἐπίσης, ὅσα θὰ θελήσῃς σύ, ὁ Ἔσδρας, μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς σου Ἰουδαίους, νὰ κάμῃς μὲ χρυσάφι καὶ ἀσῆμι, εἶσαι ἐλεύθερος νὰ τὰ κάμνῃς συμφώνως πρὸς τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ σου.

Καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα θὰ σοῦ δοθοῦν διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ναοῦ τοῦ Θεοῦ σου, θὰ τὰ παραλάβῃς μαζῆ σου.

Τὰ δὲ ἱερὰ σκεύη τοῦ Κυρίου, ποὺ σοῦ δίδονται διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ σου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ,

Καὶ ὅσα ἄλλα θὰ κρίνῃς ἀπαραίτητα διὰ τὴν ἀνάγκην τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ σου θὰ τὰ πάρῃς καὶ θὰ τὰ προσφέρῃς ἀπὸ τὸ βασιλικὸν θησαυροφυλάκιον.

καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα, ὅσα θεωρεῖς ἀπαραίτητα διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ σου, θὰ τὰ ἐξοικονομήσῃς ἀπὸ αὐτά, ποὺ θὰ πάρῃς ἀπὸ τὸ βασιλικὸν θησαυροφυλάκιον.

Ἐγὼ δὲ ὁ ἴδιος ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης διέταξα τοὺς θησαυροφύλακας τῆς Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης, ὅσα θὰ ζητήοῃ ὁ ἱερεὺς Ἔσδρας, ὁ ἀναγνώστης τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου νὰ τὰ χορηγήσουν προθύμως μέχρι ἑκατὸν τάλαντα ἀργυρίου.

Καὶ σὲ διαβεβαιώνω ἐγώ, ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης, ὅτι διέταξα ἤδη τοὺς θησαυροφύλακας τῆς Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης νὰ δῶσουν μὲ προθυμίαν ὅσα στείλῃ καὶ ζητήσῃ ὁ Ἔσδρας, ὁ ἱερεὺς καὶ ἀναγνώστης τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου. Ἔχουν ἐντολὴν νὰ δῶσουν ἕως ἑκατὸν ἀσημένια τάλαντα,

Ὁμοίως δὲ νὰ χορηγήσουν σῖτον μέχρις ἑκατὸν κόρους καὶ οἶνον μέχρις ἑκατὸν μετρητάς·

καθὼς καὶ ἕως ἑκατὸν κόρους (45.000 λίτρα) σιτάρι καὶ ἑκατὸν μετρητὰς (4.500 λίτρα) κρασί,

καὶ πολλὰ ἄλλα. Ὅλα δὲ πρέπει νὰ ἐκτελεσθοῦν μὲ ἐπιμέλειαν σύμφωνα με τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, διὰ νὰ μὴ πέσῃ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐναντίον τοῦ βασιλέως καὶ τῶν υἱῶν αὐτοῦ.

καὶ πολλὰ ἄλλα. Ὅλα νὰ γίνουν μὲ κάθε ἐπιμέλειαν πρὸς τιμὴν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου καὶ ὅπως ὁρίζεται εἰς τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ μὴ συμβῇ κάτι κακόν, ἐξ αἰτίας τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου, εἰς τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν τοῦ βασιλέως καὶ τῶν υἱῶν του.

Ἀκόμη δὲ δίδω ἐντολὴν καὶ καθιστῶ γνωστὸν εἰς σᾶς, ὅπως εἰς ὅλους τοὺς ἱερεῖς, τοὺς Λευίτας, τοὺς ἱεροψάλτας, τοὺς θυρωρούς, τοὺς ὑπηρέτας τοῦ ναοῦ καὶ τὸ ἄλλο προσωπικόν ποὺ ἀσχολεῖται εἰς τὸ ἱερὸν τοῦτο, μὴ ἐπιβληθῇ καμμία φορολογία, οὔτε καὶ καμμία ἄλλη ἐνόχλησις θὰ γίνεται εἰς αὐτοὺς καὶ κανεὶς δὲν θὰ ἔχῃ τὴν ἐξουσίαν νὰ ἐπιβάλῃ κάτι εἰς αὐτούς.

Λέγω δὲ καὶ εἰς σᾶς, τὰ ὄργανα τοῦ κράτους μου, νὰ μὴ βάλετε καμμίαν φορολογίαν εἰς ὅλους τοὺς ἱερεῖς, τοὺς Λευίτας, τοὺς ἱεροψάλτας, τοὺς θυρωρούς, τοὺς ὑπηρέτας τοῦ Ναοῦ καὶ εἰς ὅλους, ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὸν Ναόν. Νὰ μὴ γίνῃ τίποτε εἰς βάρος των. Κανεὶς δὲν ἔχει τὴν ἄδειαν νὰ ἐπιβάλῃ κάτι εἰς αὐτούς.

Καὶ σύ, Ἔσδρα, σύμφωνα μὲ τὴν σοφίαν τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ ἀναδείξῃς διοικητὰς καὶ δικαστάς, διὰ νὰ δικάζουν τοὺς Ἰουδαίους εἰς ὅλην τὴν Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην, ἐκείνους οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ἐκείνους δὲ οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζουν τὸν Νόμον θὰ τοὺς διδάξῃς.

Καὶ σύ, Ἔσδρα, συμφώνως πρὸς τὴν σοφίαν, ποὺ σοῦ ἐχάρισεν ὁ Θεός, ἀνάδειξε κριτὰς καὶ δικαστάς, διὰ νὰ δικάζουν εἰς ὅλην τὴν Συρίαν καὶ τὴν Φοινίκην ὅλους, ὅσοι γνωρίζονν τὸν Νόμον τὸν Θεοῦ σου. Αὐτοὺς δὲ ποὺ δὲν τὸν γνωρίζονν, πρέπει νὰ τοὺς διδάξῃς.

Ὅλοι δὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι παραβαίνουν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ σου ἢ τὸν βασιλικὸν νόμον, θὰ τιμωροῦνται αὐστηρῶς ἢ με θάνατον ἢ μὲ ἄλλην σχετικὴν τιμωρίαν, μὲ χρηματικόν, δηλαδή, πρόστιμον ἢ μὲ ἐξορίαν».

Ὅλοι δέ, ὅσοι θὰ παραβαίνονν τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ σου, καθὼς καὶ τὸν νόμον τὸν βασιλέως, πρέπει νὰ τιμωροῦνται μὲ κάθε ἀκρίβειαν καὶ ἀνστηρότητα, εἴτε μὲ θάνατον, εἴτε μὲ ἄλλην σωματικὴν ποινήν, εἴτε μὲ χρηματικὴν ἀποζημίωσιν, εἴτε μὲ ἐξορίαν».

Εἶπε τότε ὁ γραμματεὺς Ἔσδρας· «ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ μόνος Κύριος, ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μου, ὁ ὁποῖος ἐνέβαλεν αὐτὰ τὰ αἰσθήματα καὶ αὐτὰς τὰς ἀποφάσεις εἰς τὴν καρδίαν τοῦ βασιλέως, διὰ νὰ δοξάσῃ τὸν ναὸν αὐτοῦ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν ἐπῆρε τὸ διάταγμα αὐτὸ ὁ Ἔσδρας, εἶπεν: «Ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ μόνος Κύριος, ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μου, ποὺ ἐχάρισε τέτοιαν διάθεσιν εἰς τὴν καρδιὰν τοῦ βασιλέως, ὥστε νὰ τιμήσῃ καὶ δοξάσῃ τὸν Ναόν Του, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἀλλὰ καὶ ἐμὲ ἐδόξασεν ὁ Θεός ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ τῶν συμβούλων του καὶ ὅλων τῶν φίλων καὶ μεγιστάνων.

Ἐτίμησε δὲ ὁ Κύριος καὶ ἐμὲ ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην καὶ τοὺς συμβούλους του καὶ ἐμπρὸς εἰς ὅλους τοὺς φίλους καὶ ἄρχοντάς του.

Ἐγὼ δὲ βλέπων ὁλοφάνερα τὴν βοήθειαν αὐτὴν τοῦ Κυρίου ἐπῆρα θάρρος καὶ συνεκέντρωσα ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, διὰ νὰ ἀναβοῦν μαζῆ μὲ ἐμὲ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ἐπῆρα θάρρος μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μου καὶ ἐμάζευσα ἀνθρώπους ἀπὸ τοὺς αἰχμαλώτους Ἰσραηλίτας, ποὺ ἤθελαν νὰ ἀνεβοῦν μαζί μου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Οἱ ἀρχηγοὶ δὲ τοῦ λαοῦ κατὰ τὰς γενεὰς καὶ τὰς οἰκογενείας αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνέβησαν μαζῆ μὲ ἐμὲ ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρζου ἦσαν οἱ ἐξῆς·

Οἱ δὲ ἀρχηγοὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα καὶ ἀνέβηκαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μαζὶ μὲ ἐμέ, τὸν Ἔσδραν, ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου κατὰ τὰς πατριαρχικὰς γενεὰς καὶ οἰκογενείας των, ἦσαν οἱ ἑξῆς:

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Φινεὲς ὁ Γηρσών. Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Ἰαθαμάρου ὁ Γαμαλιήλ. Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Δαυῒδ ὁ Λαττούς, ὁ υἱὸς τοῦ Σεχενίου.

Ὁ Γηρσὼν ἀπὸ τὴν ἱερατικὴν γενεὰν τοῦ Φινεές. Ὁ Γαμαλιὴλ ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἰαθαμάρου. Ὁ Λαττούς, ὁ υἱὸς τοῦ Σεχενίου, ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Δαβίδ.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Φόρος ὁ Ζαχαρίας καὶ ἄλλοι ἑκατὸν πενήντα ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι κατεγράφησαν νὰ ἐπανέλθουν μαζῆ του.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Φόρος ὁ Ζαχαρίας καὶ αὐτοὶ ποὺ κατεγράφησαν μαζί του, ἐν συνόλῳ ἑκατὸν πενῆντα (150) ἄνδρες.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Φαὰθ Μωάβ, ὁ Ἐλιαωνίας, υἱὸς τοῦ Ζαραίου καὶ οἱ μαζῆ μὲ αὐτὸν διακόσιοι ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Φαάθ - Μωὰβ ὁ Ἐλιαωνίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ζαραίου, καὶ ὅσοι ἦσαν μαζί του, ἐν συνόλῳ διακόσιοι (200) ἄνδρες.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Ζαθόης ὁ Σεχενίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεζήλου, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἄλλοι τριακόσιοι ἄνδρες. Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Ἀδίν, ὁ Ὠβήθ, υἱὸς τοῦ Ἰωνάθου, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν διακόσιοι πενῆντα ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ζαθόης ὁ Σεχενίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεζήλου, καὶ μαζί του ἄλλοι τριακόσιοι (300) ἄνδρες. Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀδὶν ὁ Ὠβήθ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνάθου, καὶ μαζί του διακόσιοι πενῆντα (250) ἄνδρες.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Ἠλὰμ ὁ Ἰεσίας υἱὸς τοῦ Γοθολίου, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἑβδομήκοντα ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠλὰμ ὁ Ἰεσίας, ὁ υἱὸς τοῦ Γοθολίου, καὶ μαζί του ἑβδομῆντα (70) ἄνδρες.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Σαφατίου ὁ Ζαραΐας, υἱὸς τοῦ Μιχαήλου, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἑβδομήκοντα ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Σαφατίου ὁ Ζαραΐας, ὁ υἱὸς τοῦ Μιχαήλου, καὶ μαζί του ἑβδομῆντα (70) ἄνδρες.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Ἰωὰβ ὁ Ἀβαδίας, υἱὸς τοῦ Ἰεζήλου, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἄλλοι διακόσιοι δώδεκα ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰωὰβ ὁ Ἀβαδίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεζήλου, καὶ μαζί του διακόσιοι δώδεκα (212) ἄνδρες.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Βανία ὁ Σαλιμώθ, υἱὸς τοῦ Ἰωσαφίου, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἑκατὸν ἑξήκοντα ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βανίας ὁ Σαλιμώθ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσαφίου, καὶ μαζί του ἑκατὸν ἑξῆντα (160) ἄνδρες.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Βαβὶ ὁ Ζαχαρίας, υἱὸς τοῦ Βηβαΐ, καὶ οἱ μαζῆ μὲ αὐτὸν εἰκοσιοκτὼ ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βαβὶ ὁ Ζαχαρίας, ὁ υἱὸς τοῦ Βηβαΐ, καὶ μαζί του εἴκοσι ὀκτώ (28) ἄνδρες.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Ἀστὰθ ὁ Ἰωάννης, υἱὸς τοῦ Ἀκατάν, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἑκατὸν δέκα ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀστὰθ ὁ Ἰωάννης, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀκατάν, καὶ μαζί του ἑκατὸν δέκα (110) ἄνδρες.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Ἀδωνικὰμ οἱ τελευταίοι, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα εἶναι: Ἐλιφαλὰ υἱὸς τοῦ Γεουὴλ καὶ Σαμαίας καὶ μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἑβδομήκοντα ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀδωνικὰμ οἱ τελευταῖοι, τὰ ὀνόματα τῶν ἀρχηγῶν τῶν ὁποίων ἦσαν: Ἐλιφαλά, ὁ υἱὸς τοῦ Γεουήλ, καὶ Σαμαίας. Μαζὶ μὲ αὐτοὺς ἦσαν καὶ ἄλλοι ἑβδομῆντα (70) ἄνδρες.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Βαγὼ ὁ Οὐθί, υἱὸς τοῦ Ἰσταλκούρου, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἑβδομήκοντα ἄνδρες.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Βαγὼ ὁ Οὐθί, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰσταλκούρου, καὶ μαζί του ἄλλοι ἑβδομῆντα (70) ἄνδρες.

Ἐγὼ ὁ Ἔσδρας συνεκέντρωσα αὐτοὺς εἰς ποταμὸν τὸν λεγόμενον Θεράν. Ἐκεῖ κατεσκηνώσαμεν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας, τοὺς ἐπεθεώρησα καὶ τοὺς ἐγνώρισα.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς συγκέντρωσα ὅλους αὐτοὺς ἐγώ, ὁ Ἔσδρας, εἰς τὸν ποταμὸν ποὺ ὠνομάζετο Θεράν, ἐστρατοπεδεύσαμεν ἐκεῖ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας καὶ τοὺς ἐγνώρισα πολὺ καλά.

Ἐπειδὴ ὅμως μεταξὺ αὐτῶν δὲν εὑρῆκα ἀρκετοὺς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας,

Ἐπειδὴ ὅμως δὲν εἶδα ἐκεῖ κανένα ἱερέα καὶ Λευίτην,

ἔστειλα πρὸς τὸν Ἐλεάζαρον ἀνθρώπους, τὸν Ἰδουῆλον, τὸν Μαιά, τὸν Μασμάν, τὸν Ἀλναθάν, τὸν Σαμαίαν, τὸν Ἰώριβον, τὸν Νάθαν, τὸν Ἐννατάν, τὸν Ζαχαρίαν καὶ τὸν Μοσόλλαμον, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀρχηγοὶ καὶ συνετοί, μορφωμένοι ἄνδρες.

ἔστειλα ἀνθρώπούς μου πρὸς τὸν Ἐλεάζαρον, τὸν Ἰδουῆλον, τὸν Μαιά, τὸν Μασμάν, τὸν Ἀλναθάν, τὸν Σαμαίαν, τὸν Ἰώριβον, τὸν Νάθαν, τὸν Ἐννατάν, τὸν Ζαχαρίαν καὶ τὸν Μοσόλλαμον, ποὺ ἦσαν ἀρχηγοὶ πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν καὶ συνετοὶ καὶ ἱκανοὶ ἄνδρες,

Τοὺς ἔδωσα ἐντολὴν νὰ ἔλθουν νὰ ἀναζητήσουν καὶ νὰ εὕρουν τὸν Λοδδαῖον, τὸν ἀρχηγόν, ὁ ὁποῖος συνήθως εὑρίσκετο εἰς τὴν θέσιν τοῦ θησαυροφυλακίου.

καὶ τοὺς εἶπα νὰ ὑπάγουν εἰς τὸν Λοδδαῖον, ὁ ὁποῖος ἦτο ἄρχων τοῦ τόπου, ὅπου ὑπῆρχε τὸ θησαυροφυλάκιον.

Ἔδωσα ἐντολὴν εἰς αὐτούς, ὅπως μαζῆ μὲ τὸν Λοδδαῖον καὶ τοὺς συντρόφους αὐτοῦ καὶ τοὺς ἐκεῖ ἀρχηγοὺς τοῦ θησαυροφυλακίου συνεννοηθοῦν, διὰ νὰ ἀποστείλουν αὐτοὶ πρὸς ἡμᾶς ἱερεῖς καὶ Λευίτας, ὥστε νὰ ὑπηρετοῦν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας.

Τοὺς ἔδωσα δὲ ἐντολὴν νὰ συζητήσουν μὲ τὸν Λοδδαῖον καὶ μὲ τοὺς ἰδικούς του καὶ μὲ τοὺς θησαυροφύλακας, ποὺ ἦσαν ἐπὶ τόπου, διὰ νὰ μᾶς ἀποστείλουν ἱερεῖς καὶ Λευίτας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀπαραίτητοι διὰ νὰ λειτουργοῦν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου μας.

Ἐκεῖνοι ὑπὸ τὴν κραταιὰν χεῖρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν ὡδήγησαν πρὸς ἡμᾶς συνετοὺς καὶ μορφωμένους ἄνδρας ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Μοολί, ἀπογόνου τοῦ Λευί, υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ· Τὸν Ἀσεβηβίαν μὲ τοὺς υἱοὺς καὶ τοὺς ἀδελφοὺς του, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἐν ὅλῳ δέκα ὀκτώ.

Καὶ μᾶς ἔφεραν πράγματι, μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ παντοδυνάμου Κυρίου μας, ἄνδρας συνετοὺς καὶ κατηρτισμένους ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Μοολί, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τοῦ Λευΐ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ, τὸν Ἀσεβηβίαν καὶ τοὺς υἱούς του καὶ τοὺς ἀδελφούς του, ποὺ ἦσαν ἐν συνόλῳ δεκαοκτὼ (18).

Ἐπίσης ἔφεραν πρὸς ἡμᾶς τὸν Ἀσεβίαν, τὸν Ἄννουον καὶ τὸν Ὠσαίαν, ἀδελφὸν ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Χανουναίου, μαζῆ μὲ τοὺς υἱούς των, ἄνδρας ἐν ὅλῳ εἴκοσι.

Ἔφεραν ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Χανουναίου τὸν Ἀσεβίαν καὶ τὸν Ἄννουον καὶ τὸν ἀδελφόν του Ὠσαίαν μαζὶ μὲ τοὺς υἱούς των, ἐν συνόλῳ εἴκοσι (20) ἄνδρας.

Τέλος ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας τοῦ ναοῦ, τοὺς ὁποίους εἶχε χαρίσει καὶ ἀφιερώσει ὁ Δαυῒδ καὶ οἱ ἀρχηγοὶ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν Λευιτῶν, ἄνδρας ἐν ὅλῳ διακοσίους εἴκοσι. Ὅλων δὲ αὐτῶν τὰ ὀνόματα κατεγράφησαν.

Καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας τοῦ Ναοῦ, τοὺς ὁποίους εἶχε δώσει ὁ Δαβὶδ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἄρχοντας εἰς τὸν Ναόν, διὰ νὰ βοηθοῦν εἰς τὰς ἐργασίας τῶν Λευιτῶν, ἦλθαν ἐν συνόλῳ διακόσιοι εἴκοσι (220) ὑπηρέται τοῦ ἱεροῦ τόπου τῆς λατρείας. Κατεγράφησαν δὲ λεπτομερῶς τὰ ὀνόματα ὅλων αὐτῶν.

Ἐκεῖ λοιπόν, ὡσὰν τάξιμον, ἐκήρυξα διὰ τοὺς νέους νηστείαν καὶ προσευχὴν πρὸς τὸν Κύριον,

Καὶ ἐκήρυξα καὶ ὥρισα ἐκεῖ ὡς τάμα νὰ νηστεύσουν οἱ νέοι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

διὰ νὰ ζητήσωμεν ἀπὸ τὸν Θεὸν κατευόδιον δι’ ἡμᾶς καὶ δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ εὑρίσκωνται μαζῆ μας, διὰ τὰ τέκνα μας καὶ τὰ κτήνη.

Σκοπὸς αὐτῆς τῆς νηστείας ἦτο νὰ ζητήσωμεν μὲ προσευχὴν ἀπὸ τὸν Κύριον νὰ κατευοδώσῃ τὴν πορείαν καὶ ἡμῶν καὶ ὅλων, ὅσοι ἦσαν μαζί μας, δηλαδὴ τὰ τέκνα μας καὶ τὰ κτήνη.

Τοῦτο δέ, διότι ᾐσθάνθην ἐντροπὴν νὰ ζητήσω ἐκ μέρους τοῦ βασιλέως πεζοὺς καὶ ἱππεῖς πρὸς συνοδείαν μας, διὰ νὰ μᾶς ἀσφαλίσουν ἀπὸ ὅσους τυχὸν θὰ ἐπετίθεντο ἐναντίον μας εἰς τὸν δρόμον μας.

Τὸ ἔκαμα αὐτό, διότι ἐντράπηκα νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν βασιλέα νὰ μᾶς δώσῃ στρατιώτας πεζοὺς καὶ ἱππεῖς καὶ προπομπούς, οἱ ὁποῖοι θὰ μᾶς συνώδευαν καὶ θὰ μᾶς ἐπροστάτευαν ἀπὸ τοὺς τυχὸν ἐχθρούς μας.

Εἴχομεν ἄλλωστε πεῖ εἰς τὸν βασιλέα, ὅτι ἡ προστατευτικὴ δύναμις τοῦ Κυρίου μας θὰ εἶναι μαζῆ μὲ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐπικαλοῦνται διὰ τὴν πλήρη ἀποκατάστασίν των.

Διότι εἴπαμεν εἰς τὸν βασιλέα ὅτι ἡ δύναμις τοῦ Κυρίου μας θὰ ἦτο μαζὶ μὲ αὐτούς, ποὺ Τὸν ἐπικαλοῦνται καὶ θέλουν νὰ ἀποκατασταθοῦν πλήρως εἰς τὸν τόπον τῆς λατρείας Του.

Καὶ πάλιν παρεκαλέσαμεν τὸν Κύριον ἡμῶν δι’ ὅλα αὐτὰ καὶ ἡ συνείδησις μᾶς ἐπληροφόρησεν, ὅτι ὁ Κύριος εὐμενῶς ἐδέχθη τὰ αἰτήματά μας.

Καὶ ἱκετεύσαμεν καὶ πάλιν τὸν Κύριόν μας δι’ ὅλα αὐτὰ καὶ ἐνοιώσαμεν μέσα μας ὅτι εἰσήκουσε μὲ εὐμένειαν τὴν δέησίν μας.

Κατόπιν ἐξεχώρισα ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἱερέων δώδεκα ἄνδρας τὸν Ἐσερεβίαν καὶ τὸν Σαμίαν καὶ μαζῆ μὲ αὐτοὺς δώδεκα ἄλλους ἄνδρας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς των.

Ἐξεχώρισα κατόπιν ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἱερατικῶν οἰκογενειῶν δώδεκα ἄνδρας καὶ τὸν Ἐσερεβίαν καὶ τὸν Σαμίαν καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς ἄλλους δώδεκα ἄνδρας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς των.

Ἐζύγισα καὶ παρέδωκα εἰς αὐτοὺς τὸ ἀργύριον καὶ τὸ χρυσίον, τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τὰ ὁποῖα ἐδώρησεν ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ σύμβουλοι αὐτοῦ καὶ οἱ μεγιστᾶνες αὐτοῦ καὶ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός.

Καὶ ἔστησα ἐμπρός των καὶ ἐμέτρησα τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου μας, τὰ ὁποῖα μᾶς ἐδώρησαν ὁ βασιλεύς, οἱ σύμβουλοί του καὶ οἱ ἄρχοντες καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται.

Ἐζύγισα, λοιπόν, καὶ παρέδωκα εἰς αὐτοὺς ἑξακόσια πενήντα τάλαντα ἀργυρίου, ἀργυρᾶ σκεύη ἀξίας ἑκατὸν ταλάντων, ἑκατὸν τάλαντα χρυσίου, εἴκοσι χρυσᾶ ποτήρια, δώδεκα τεμάχια χάλκινα σκεύη ἀπὸ καθαρὸν χαλκόν, τὰ ὁποῖα ἔλαμπαν ὅπως ὁ χρυσός.

Καὶ ἀφοῦ τὰ ἐμέτρησα ἐμπρός των, τοὺς παρέδωσα ἑξακόσια πενῆντα (650) ἀσημένια τάλαντα καὶ σκεύη ἀσημένια ἀξίας ἑκατὸν (100) ταλάντων, ἑκατὸν (100) ἐπίσης τάλαντα χρυσᾶ, εἴκοσι (20) χρυσᾶ σκεύη (φιάλες) καὶ δώδεκα (12) χάλκινα σκεύη, ποὺ ἦσαν ἀπὸ γνήσιον χαλκὸν καὶ ἔλαμπαν σὰν νὰ ἦσαν σκεύη χρυσᾶ.

Καὶ εἶπα εἰς αὐτούς· Ὅπως σεῖς εἶσθε ἅγιοι καὶ ἀφιερωμένοι εἰς τὸν Κύριον, καὶ τὰ ἅγια αὐτὰ σκεύη, ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος, εἶναι ἅγια, ἀφιερωμένα καὶ αὐτὰ εἰς τὸν Κύριον, τὸν Κύριον τῶν πατέρων ἡμῶν.

Καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς: «Σεῖς εἶσθε καὶ πρέπει νὰ εἶσθε ἅγιοι καὶ ἀφιερωμένοι εἰς τὸν Κύριον. Ἔτσι καὶ τὰ σκεύη αὐτὰ τὰ ἱερά, καὶ τὸ χρυσάφι καὶ τὸ ἀσῆμι, εἶναι ἅγια, ἀφιερωμένα εἰς τὸν Κύριον, τὸν Κύριον τῶν πατέρων μας.

Λοιπόν, ἀγρυπνήσατε καὶ φυλάξατε αὐτά, μέχρις ὅτου τὰ παραδώσετε εἰς τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἱερέων καὶ τῶν Λευιτῶν, εἰς τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριῶν τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ κατατεθοῦν αὐτὰ εἰς τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ μας.

Νὰ ἀγρυπνῆτε λοιπὸν καὶ νὰ προσέχετε, ἕως ὅτου τὰ παραδώσετε εἰς τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν οἰκογενειῶν τῶν ἱερέων καὶ τῶν Λευϊτῶν καὶ εἰς τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἰς τὰ σκευοφυλάκια καὶ θησαυροφυλάκια τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ μας».

Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι παρέλαβον τὸ ἀργύριον καὶ τὸ χρυσίον καὶ τὰ ἱερὰ αὐτὰ σκεύη, τὰ ἔφεραν πράγματι εἰς τὸν ἐν Ἱερουσαλὴμ ναὸν τοῦ Κυρίου.

Καὶ πράγματι οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, ποὺ παρέλαβαν τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι καὶ τὰ σκεύη, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὰ ἔφεραν καὶ τὰ ἔβαλαν μέσα εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου.

Τὴν δωδεκάτην δὲ ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνὸς ἐξεκινήσαμεν ἀπὸ τὸν ποταμὸν Θερὰ καὶ ἐπροχωρήσαμεν, ἕως ὅτου ἤλθομεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κάτω ἀπὸ τὴν παντοδύναμον προστατευτικὴν χεῖρα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας. Ὁ Κύριος μᾶς ἐφύλαξε καὶ μᾶς ἐγλύτωσεν εἰς τὸν δρόμον μας ἀπὸ ἐπιθέσεις παντὸς ἐχθροῦ, ὥστε ἐφθάσαμεν ἀσφαλεῖς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ἀφοῦ ἐξεκινήσαμεν ἀπὸ τὸν ποταμὸν Θερὰ κατὰ τὴν δωδεκάτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός, ἐπροχωρήσαμεν, ἕως ὅτου εἰσήλθαμεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ τὴν πανίσχυρον βοήθειαν τοῦ Κυρίου μας, ὁ Ὁποῖος εἶχεν ἁπλώσει τὸ παντοδύναμον χέρι Του ἐπάνω μας. Καὶ μᾶς ἐλύτρωσεν Ἐκεῖνος ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς πορείας μας ἀπὸ κάθε ἐχθρὸν καὶ ἐφθάσαμεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν ἐπέρασαν τρεῖς ἡμέραι, κατὰ τὴν τετάρτην ἡμέραν ἐζυγίσθη τὸ ἀργύριον καὶ τὸ χρυσίον, παρεδόθη δὲ διὰ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου εἰς τὸν ἱερέα Μαρμωθί, τὸν υἱόν τοῦ Οὐρίου. -

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν τρεῖς ἡμέραι, ἀπὸ τὴν στιγμὴν ποὺ ἐπατήσαμεν τὸ χῶμα τῆς Ἱερουσαλήμ, κατὰ τὴν τετάρτην ἡμέραν ἐμετρήθη καὶ παρεδόθη τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου μας καὶ συγκεκριμένως εἰς τὸν ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ἱερέων, ποὺ ἐλέγετο Μαρμωθὶ καὶ ἦτο υἱὸς τοῦ Οὐρίου.

Μαζῆ μὲ αὐτὸν ἦτο ὁ Ἐλεάζαρ, ὁ υἱὸς τοῦ Φινεές, ὅπως ἐπίσης μαζῆ του ἦσαν ὁ Ἰωσαβδὸς υἱὸς τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ὁ Μωὲθ υἱὸς τοῦ Σαδάννου, οἱ Λευῖται - ἐκεῖ ἔγινεν ἀρίθμησις καὶ ζύγισις ὅλων τῶν ἱερῶν σκευῶν καὶ κατεγράφη τὸ βάρος ἑνὸς ἑκάστου ἀπὸ αὐτὰ τὴν ὥραν ἐκείνην.

Μαζί του ἦτο καὶ ὁ Ἐλεάζαρ, ὁ υἱὸς τοῦ Φινεές, παρευρίσκοντο δὲ καὶ ὁ Ἰωσαβδός, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ὁ Μωέθ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαβάννου, ποὺ ἦσαν Λευῖται. Ὅλοι αὐτοὶ ἦσαν παρόντες διὰ τὴν ἀρίθμησιν καὶ τὸν ὑπολογισμὸν τῆς ἀξίας ὅλων τῶν σκευῶν καὶ χρημάτων. Καὶ κατεγράφη κατὰ τὴν ἰδίαν ὥραν τὸ βάρος καὶ ἡ ἀξία ὅλων.

Ὅλοι δὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ σῶοι, προσέφεραν θυσίαν εἰς τὸν Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ δώδεκα ταύρους δι’ ὅλον τὸ ἰσραηλιτικὸν ἔθνος, ἐνενηνταὲξ κριούς, ἑβδομηνταδύο ἀμνοὺς καὶ δώδεκα τράγους ὡς θυσίαν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας· ὅλα θυσίαν πρὸς τὸν Κύριον.

Αὐτοὶ δέ, ποὺ ἐπέστρεψαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, προσέφεραν καὶ ἐθυσίασαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ Κύριον τοῦ Ἰσραὴλ δώδεκα (12) ταύρους ὑπὲρ ὅλου τοῦ δωδεκαφύλου τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἐνενήντα ἕξι (96) κριάρια, ὀκτὼ διὰ κάθε φυλήν, ἑβδομῆντα δύο (72) ἀρνιά, ἕξι διὰ κάθε φυλήν, καὶ δώδεκα (12) τράγους ὡς εἰρηνικὴν θυσίαν ἐκδηλωσεως εὐγνωμοσύνης διὰ τὴν σωτηρίαν, ποὺ τοὺς ἐχάρισεν ὁ Θεός. Ὅλα αὐτὰ προσεφέρθησαν καὶ ἐκάησαν εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Κυρίου.

Κατόπιν ὁ Ἔσδρας καὶ οἱ περὶ αὐτὸν ἀρχηγοὶ τῶν πατριῶν παρέδωσαν τὰς διαταγὰς τοῦ βασιλέως εἰς τοὺς βασιλικοὺς ὑπαλλήλους καὶ εἰς τοὺς διοικητὰς τῆς Κοίλης Συρίας καὶ Φοινίκης καὶ ἐδόξασαν τὸ ἰουδαϊκὸν ἔθνος καὶ τὸν ἱερὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Μετὰ δὲ τὰς θυσίας ἐπέδωσαν τὰ διατάγματα τοῦ βασιλέως εἰς τοὺς βασιλικοὺς ὑπαλλήλους καὶ διαχειριστὰς τῶν φόρων καὶ εἰς τοὺς ἐπάρχους τῆς Κοίλης Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης καὶ ἐδόξασαν τὸ ἔθνος τῶν Ἰουδαίων καὶ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου.

Ὅταν ἔγιναν καὶ ἐτελείωσαν ὅλα αὐτά, προσῆλθον εἰς ἐμὲ οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ λαοῦ καὶ μοῦ εἶπαν·

Καὶ ἀφοῦ ἔγιναν αὐτά, μὲ ἐπλησίασαν οἱ προεστοὶ τοῦ λαοῦ καὶ μοῦ εἶπαν:

«οὔτε τὸ ἔθνος τῶν Ἰσραηλιτῶν, οὔτε οἱ ἄρχοντες, οὔτε οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται ἐχωρίσθησαν αὐτὸ τοὺς ξένους λαοὺς τῆς χώρας καὶ ἀπὸ τὰ ἁμαρτωλὰ μιάσματα αὐτῶν, ἀπὸ τοὺς Χαναναίους, τοὺς Χετταίους, τοὺς Φερεζαίους, τοὺς Ἰεδουσαίους, τοὺς Μωαβίτας, τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τοὺς Ἰδουμαίους.

«Πρέπει νὰ ξέρῃς ὅτι καὶ οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται δὲν ἐφρόντισαν νὰ κρατήσουν τὸ ἰσραηλιτικὸν ἔθνος μακριὰ ἀπὸ τοὺς ξένους λαοὺς τῆς γῆς καὶ ἀμόλυντον ἀπὸ τοὺς μολυσμούς των, δηλαδὴ μακριὰ ἀπὸ σχέσεις μὲ Χαναναίους, Χετταίους, Φερεζαίους, Ἰεβουσαίους, Μωαβίτας, Αἰγυπτίους καὶ Ἰδουμαίους, ποὺ εἶναι εἰδωλολάτραι.

Διότι ἦλθον εἰς γάμον μὲ τὰς θυγατέρας αὐτῶν, μὲ τὰς ὁποίας καὶ συγκατῴκησαν καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ παιδιά των καὶ ἔτσι τὸ ἅγιον σπέρμα τοῦ Ἰσραήλ, ἀνεμίχθη καὶ ἐμολύνθη μὲ τὰ ξένα ἔθνη τῆς γῆς. Καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ ἀρχηγοὶ καὶ οἱ ἐπίσημοι ἄνδρες τοῦ Ἰσραὴλ συμμετεῖχον εἰς τὴν ἀνομίαν αὐτὴν ἐξ ἀρχῆς».

Ἀντιθέτως, ἦλθαν εἰς γάμους μὲ τὰς θυγατέρας των καὶ οἱ ἴδιοι καὶ οἱ υἱοί των, καὶ ἔτσι ἀνεμείχθη τὸ ἅγιον σπέρμα τοῦ Ἰσραὴλ μὲ τὰ ξένα ἔθνη τῆς γῆς. Συμμετεῖχαν μάλιστα εἰς τὴν διάπραξιν αὐτῆς τῆς παρανομίας ἀπ’ ἀρχῆς καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ».

Μόλις ἤκουσα αὐτά, ἔσχισα τὰ ἱμάτιά μου καὶ αὐτὴν τὴν ἱερατικήν μου στολήν, ἀπέσπασα τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς καὶ τοῦ πώγωνός μου καὶ ἐκάθισα σκεπτικὸς καὶ περίλυπος.

Μόλις τὰ ἄκουσα αὐτά, ἔσχισα ἀμέσως τὰ ἐνδύματά μου καὶ τὴν ἱερατικήν μου στολὴν καὶ ἐξερρίζωσα τρίχας ἀπὸ τὸ κεφάλι καὶ τὸ πηγούνι μου καὶ ἐκάθισα κατὰ γῆς σκεπτικὸς καὶ περίλυπος.

Ἐνῷ δὲ ἐγὼ ἤμην πενθῶν διὰ τὴν ἁμαρτίαν αὐτὴν καὶ ἐκαθήμην περίλυπος ἕως τῆς ἀπογευματινῆς θυσίας, συνεκεντρώθησαν πρὸς ἐμὲ ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εὐλαβοῦντο τὸ θέλημα Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἐκινοῦντο εἰς ἐφαρμογήν του.

Καὶ ἐνῷ ἐγὼ ἐκαθόμουν περίλυπος ἕως τὴν ὥραν ποὺ ἐπροσφέρετο ἡ δειλινὴ θυσία καὶ ἐπενθοῦσα διὰ τὴν παρανομίαν των, ἐμαζεύθηκαν κοντά μου ὅσοι ὑπελόγιζαν ἀνέκαθεν τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἔνοιωθαν συγκίνησιν δι’ αὐτόν.

Ὅταν ἠγέρθην ἀπὸ τὴν νηστείαν καὶ τὴν συντριβὴν αὐτὴν μὲ σχισμένα τὰ ἐνδύματά μου καὶ τὴν ἱερὰν στολήν, ἔκαμψα τὰ γόνατά μου, ὕψωσα τὰς χεῖρας μου πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπα

Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθηκα ἀπὸ τὴν θέσιν τῆς νηστείας καὶ συντριβῆς, ἔτσι ὅπως ἤμουν μὲ σχισμένα τὰ ἐνδύματα καὶ τὴν ἱερατικὴν στολήν, ἐγονάτισα καί, ἀφοῦ ὕψωσα τὰ χέρια πρὸς τὸν Κύριον, ἄρχισα νὰ λέγω:

Κύριε, ἔχω καταληφθῇ ἀπὸ μεγάλην ἐντροπὴν ἐνώπιόν σου.

«Κύριε, μὲ ἔχει κυριεύσει αἰσχύνῃ καὶ μεγάλη ἐντροπὴ ἐνώπιόν σου,

Διότι αἱ ἁμαρτίαι μας ἐπληθύνθησαν καὶ ηὐξήθησαν ὑπὲρ τὰς κεφαλάς μας, αἱ δὲ λόγῳ τῆς ἀγνοίας μας παραβάσεις τοῦ θείου σου θελήματος ἔφθασαν ἕως εἰς τὸν οὐρανόν.

διότι αἱ ἁμαρτίαι μας ἐπληθύνθησαν καὶ ἔφθασαν ἐπάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας, αἱ δὲ παραβάσεις τοῦ Νόμου Σου λόγῳ τῆς ἀγνοίας μας ὑψώθηκαν ἕως τὸν οὐρανόν.

Ἀπὸ τοὺς χρόνους τῶν πατέρων μας καὶ ἐν συνεχείᾳ μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς ἁμαρτάνομεν.

Ἁμαρτάνομεν διαρκῶς καὶ εἴμαστε βυθισμένοι μέσα εἰς μεγάλην παρανομίαν ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῶν πατέρων μας καὶ μέχρι σήμερον.

Ἐξ αἰτίας τῶν προσωπικῶν μας ἁμαρτιῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν τῶν πατέρων μας, παρεδόθη μὲν μαζῆ μὲ τοὺς ἀδελφούς μας καὶ τοὺς βασιλεῖς μας καὶ τοὺς ἱερεῖς ἡμῶν, εἰς τὴν κυριαρχίαν τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Ἄλλοι ἀπὸ ἡμᾶς ἐσφάγησαν μὲ ρομφαίαν, ἄλλοι ὠδηγήθησαν εἰς αἰχμαλωσίαν, ἄλλοι ὑπέστησαν λεηλασίας, ὅλα μὲ πολὺν ἐξευτελισμὸν μέχρι τῆς σημερινῆς ἡμέρας.

Δι αὐτὰς δὲ ἀκριβῶς τὰς ἁμαρτίας καὶ τὰς ἰδικάς μας καὶ τῶν πατέρων μας παρεδόθημεν ἀπὸ Σέ, τὸν Δίκαιον Κύριον, ὅλοι μας, μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς μας, τοὺς βασιλεῖς μας καὶ τοὺς ἱερεῖς μας, εἰς τὰ χέρια τῶν εἰδωλολατρῶν βασιλέων τῆς γῆς διὰ νὰ μᾶς σφάξουν, νὰ μᾶς αἰχμαλωτίσουν καὶ νὰ μᾶς λαφυραγωγήσουν μέχρις ἐξευτελισμοῦ, ὅπως ἔγινε ἕως σήμερον.

Καὶ τώρα πόσον τάχα ἔλεός σου ἐδόθη ἀπὸ σὲ πρὸς ἡμᾶς, Κύριε, ὥστε νὰ ἀπομείνῃ κάποιον ὑπόλειμμα, κάποια ρίζα, κάποιο ὄνομά μας εἰς τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον τοῦ ναοῦ σου

Καὶ τώρα πόσον ἄραγε εἶναι τὸ ἔλεος, ποὺ ἔδειξες Σύ, Κύριε, ἀπέναντί μας, ὥστε νὰ μείνῃ ἀκόμη ἡ ρίζα καὶ τὸ ὄνομά μς εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον τῆς λατρείας Σου;

καὶ νὰ ἀναλάμψῃ φῶς εἰς ἡμᾶς εἰς τὸν οἶκον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὁδηγητικὸν ὡσὰν φωτεινὸν ἄστρον, καὶ νὰ μᾶς δώσῃ τροφὴν κατὰ τὸν καιρὸν τῆς δουλείας μας; Δοξασμένον τὸ ὄνομά σου, διότι καὶ κατὰ τοὺς χρόνους τῆς δουλείας μας δὲν ἐγκατελείφθημεν ἀπὸ τὸν Κύριον τὸν Θεόν μας.

Πόσον μᾶς ἐλέησες μὲ τὸ νὰ λάμψῃ ἐμπρός μας φῶς εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας καὶ νὰ μᾶς ζωογονήσῃς, ἀφοῦ μᾶς διέθρεψες κατὰ τὸν καιρὸν τῆς δουλείας μας! Καὶ ἐνῷ ἤμασταν σκλάβοι, δὲν μᾶς ἐγκατέλειψεν ὁ Κύριός μας.

Ἀλλὰ ἔφερεν ἐτσι τὰ πράγματα, ὥστε ἡμεῖς νὰ εὕρωμεν χάριν ἐνώπιον τῶν βασιλέων τῶν Περσῶν καὶ νὰ μᾶς δίδουν αὐτοὶ τροφάς.

Ἀντιθέτως μᾶς ἔκαμεν ἀγαπητοὺς ἐμπρὸς εἰς τοὺς βασιλεῖς τῶν Περσῶν καὶ τοὺς παρεκίνησεν, ὥστε νὰ μᾶς διατρέφουν.

Ἔκαμεν ὥστε νὰ εὐλαβηθοῦν καὶ νὰ τιμήσουν αὐτοὶ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου μας καὶ νὰ εὐδοκήσουν, ὥστε νὰ ἀνοικοδομηθῇ ἡ ἐρημωθεῖσα Σιών, διὰ νὰ δοθῇ εἰς ἡμᾶς κάποια σταθερὰ καὶ ἀσφαλὴς παραμονὴ εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Τοὺς ἔδωσεν ἐπίσης τὴν καλὴν διάθεσιν, ὥστε νὰ τιμήσουν τὸν ἱερὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου μας καὶ νὰ ἀναστήσουν καὶ πάλιν τὴν ἔρημον Σιὼν καὶ νὰ στερεώσουν τὴν διαμονήν μας εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ τώρα ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ παραβάται τί θὰ εἴπωμεν, Κύριε, ἔχοντες αὐτὰ ὑπ’ ὄψιν; Διότι παρέβημεν τὰ προστάγματά σου, τὰ ὁποῖα διὰ μέσου τῶν δούλων σου τῶν προφητῶν παρέδωσες λέγων·

Καὶ τώρα, μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτά, τὶ ἠμποροῦμε νὰ ποῦμε, Κύριε; Διότι εἴμαστε παραβάται τῶν ἐντολών Σου, ποὺ μᾶς τὰς διέταξες μὲ τοὺς δούλους Σου τοὺς Προφήτας, ὅταν μᾶς ἔλεγες:

Ὅτι ἡ γῆ, εἰς τὴν ὁποίαν εἰσέρχεσθε διὰ νὰ τὴν κατακτήσετε καὶ κληρονομήσετε, εἶναι μολυσμένη ἀπὸ τὰς ἠθικὰς ἀκαθαρσίας τῶν ξένων λαῶν τῆς χώρας αὐτῆς καὶ αἱ ἀσχημίαι των τὴν ἔχουν πλημμυρίσει.

«Προσέχετε, διότι ἡ χώρα, εἰς τὴν ὁποίαν εἰσέρχεσθε διὰ νὰ τὴν κληρονομήσετε, εἶναι χώρα ποὺ ἔχει μολυνθῆ ἀπὸ τὸν μολυσμὸν τῶν ξένων λαῶν τῆς γῆς. Τὴν ἐγέμισαν μὲ τὴν ἀκαθαρσίαν τῆς εἰδωλολατρίας των.

Καὶ τώρα ἀκούσατέ με. Τὰς θυγατέρας σας νὰ μὴ τὰς δώσετε ὡς συζύγους εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνδρῶν τῆς χώρας αὐτῆς καὶ σεῖς νὰ μὴ λάβετε τὰς θυγατέρας ἐκείνων ὡς συζύγους διὰ τὰ παιδιά σας.

Καὶ δι’ αὐτὸ σεῖς τώρα δὲν πρέπει νὰ δώσετε τὰς θυγατέρας σας ὡς συζύγους εἰς τοὺς υἱούς των, οὔτε νὰ πάρετε τὰς θυγατέρας των διὰ τοὺς υἱούς σας.

Καθ’ ὅλον τὸν χρόνον τῆς ζωῆς σας δὲν θὰ ἐπιζητήσετε νὰ ἔχετε εἰρήνην μὲ αὐτούς, διότι ἔτσι θὰ ἠμπορέσετε νὰ ἀπολαύσετε τὰ ἀγαθὰ τῆς χώρας αὐτῆς καὶ νὰ τὰ ἀφήνετε ὡς κληρονομίαν εἰς τὰ παιδιά σας εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ ἐπιδιώξετε νὰ ἔχετε εἰρηνικὰς σχέσεις μαζί των εἰς ὅλην σας τὴν ζωήν. Μόνον ἔτσι θὰ ἠμπορέσετε νὰ χαρῆτε τὰ ἀγαθὰ τῆς χώρας αὐτῆς καὶ νὰ τὰ ἀφήσετε ὡς κληρονομίαν εἰς τὰ παιδιά σας αἰωνίως».

Αὐτὰ εἶπες, Κύριε, διὰ τοῦτο καὶ κάθε συμφορά, ἡ ὁποῖα μᾶς εὑρίσκει, ἔρχεται ἕνεκα τῆς κακῆς μας διαγωγῆς καὶ τῶν μεγάλων ἁμαρτιῶν μας. Καὶ ὅμως σύ, Κύριε, ὁ ἐλεήμων μᾶς ἀνεκούφισες ἐπανειλημμένως ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας μας

Δὲν ἐπροσέξαμεν ὅμως, Κύριε, καὶ ἐξ αἰτίας τῶν πονηρῶν ἔργων μας καὶ τῶν μεγάλων ἁμαρτιῶν μας ἔγιναν ὅλα αὐτὰ τὰ θλιβερὰ γεγονότα εἰς τὴν ζωήν μας. Παρὰ ταῦτα ὅμως, Κύριε, Σὺ ἐλάφρυνες τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας, καὶ

καὶ ἔδωσες εἰς ἡμᾶς αὐτὴν τὴν ἐθνικὴν ρίζαν. Ἡμεῖς ὅμως ἀδιόρθωτοι ἐπανήλθομεν καὶ πάλιν εἰς τὴν παράβασιν τοῦ νόμου σου, διότι ἀνεμίχθημεν, διὰ τῶν παρανόμων αὐτῶν γάμων μας, μὲ τοὺς ἀκαθάρτους εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς αὐτῆς τῆς χώρας.

μᾶς ἐχάρισες αὐτὴν τὴν ρίζαν τοῦ ἔθνους μας, τμῆμα τῆς ὁποίας ἀποτελοῦμεν καὶ ὅσοι εἴμαστε τώρα ἐδῶ, εἰς τὸν τόπον τῆς λατρείας Σου. Καὶ πάλιν ὅμως ἐμεῖς ἐπανήλθαμεν εἰς τὰς παραβάσεις τοῦ Νόμου Σου καὶ ἀνεμείχθημεν μὲ τὸν μολυσμὸν τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν τῆς γῆς καὶ συνήψαμεν γάμους μὲ αὐτούς.

Καὶ ὅμως σύ, Κύριε,δὲν ὠργίσθης, ὥστε νὰ μᾶς ἐξολοθρεύσῃς ἐξ ὁλοκλήρου καὶ νὰ μὴ μείνῃ ἀπὸ ἡμᾶς οὔτε ρίζα, οὔτε σπέρμα, οὔτε κἂν τὰ ὄνομά μας;

Πῶς λοιπὸν ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν ὠργίσθης ἐναντίον μας, Κύριε, ὥστε νὰ μᾶς ἑξαφανίσῃς ἔτσι, ὥστε νὰ μὴ μείνῃ τίποτε ἰδικόν μας, οὔτε ρίζα, οὔτε σπέρμα, οὔτε τὸ ὄνομά μας;

Κύριε, Θεέ τοῦ Ἰσραήλ, σὺ εἶσαι ἀξιόπιστος καὶ συνεπὴς εἰς τὰς ὑποσχέσεις σου. Διὰ τοῦτο καὶ παρέμεινε μέχρι σήμερον κάποια ρίζα ἀπὸ ἡμᾶς.

Κύριε καὶ Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, εἶσαι ἀληθινὸς καὶ ἀξιόπιστος εἰς τὰς ὑποσχέσεις Σου! Καὶ δι’ αὐτὸ ἀπέμεινε καὶ ὑπάρχει μέχρι σήμερον κάποια ἰδική μας ρίζα.

Ἰδοὺ λοιπόν, Κύριε, εἴμεθα ἐνώπιόν σου μὲ τὴν συναίσθησιν τῶν ἀνομιῶν μας. Δὲν ἔχομεν τὸ θάρρος νὰ σταθῶμεν ὄρθιοι ἐνώπιόν σου ἐξ αἰτίας τῶν ἀνομιῶν μας».

Καὶ νά, τώρα εἴμαστε ἐνώπιόν Σου βυθισμένοι εἰς τὰς ἁμαρτίας μας. Καὶ δὲν τολμοῦμε μετὰ ἀπὸ τόσας παραβάσεις νὰ σταθοῦμε περισσότερον ἐμπρός Σου».

Τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ἔσδρας μὲ δάκρυα εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ πρηνὴς ἐνώπιον τοῦ ναοῦ, προσηύχετο καὶ ἐξωμολογεῖτο αὐτὰ τὰ ἁμαρτήματα, συνεκεντρώθη ὁλόγυρα πρὸς αὐτὸν πάρα πολὺς λαὸς ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἄνδρες, γυναῖκες καὶ νέοι. Ὅλον δὲ αὐτὸ τὸ πλῆθος συναισθανόμενον τὴν βαρεῖαν ἐνοχήν του ἀπέναντι τοῦ Κυρίου ἀνελύθη εἰς πολὺ μεγάλον κλαυθμόν.

Καὶ ἐνῷ ὁ Ἔσδρας προσηύχετο καὶ ἐξωμολογεῖτο τὰ ἁμαρτήματα τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἔκλαιε πεσμένος κατὰ γῆς ἐμπρὸς εἰς τὸν Ναόν, ἐμαζεύθηκαν κοντά του ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ πολλὰ πλήθη λαοῦ, ἄνδρες καὶ γυναῖκες καὶ νέοι. Ὅλον δὲ αὐτὸ τὸ πλῆθος ἐπηρεάσθη ἀπὸ τὴν στάσιν τοῦ Ἔσδρα καὶ ἔκλαιαν ὅλοι πολύ.

Τότε ὁ Ἰεχονίας, υἱὸς τοῦ Ἰεήλου, ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ, ἀνεφώνησε μὲ μεγάλων φωνὴν καὶ εἶπεν· «Ἔσδρα, ἡμεῖς ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἐλάβαμεν ὡς συζύγους γυναῖκας ἀλλογενεῖς ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη τῆς γῆς. Ἀλλὰ τώρα ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς εἶναι ἕτοιμος νὰ ἐπανορθώσῃ τὸ σφάλμα του.

Ἐφώναξε τότε ἀπὸ μέρους τῶν Ἰσραηλιτῶν ὁ Ἰεχονίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεήλου, καὶ εἶπεν: «Ἔσδρα, ἀναγνωρίζομεν ὅτι ἔχομεν ἁμαρτήσει ἐμεῖς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, μὲ τὸ νὰ πάρωμεν ὡς συζύγους μας ξένας γυναῖκας ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη τῆς γῆς. Τώρα ὅμως ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εἴμαστε ἀποφασισμένοι καὶ θέλομεν νὰ διορθώσωμεν τὰ σφάλματά μας.

Διὰ τοῦτο ἐνόρκως θὰ ὑποσχεθῶμεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, νὰ ἐκδιώξωμεν ὅλας τὰς γυναῖκας, τὰς ὁποίας ἐπήραμεν ἀπὸ τοὺς ξένους λαούς, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ παιδιὰ τὰ ὁποῖα ἐγεννήθησαν ἀπὸ αὐτάς, ὅπως σὺ θέλεις. Αὐτὸ θὰ κάμουν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι ὑπακούουν εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου.

Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἂς γίνῃ τώρα ἔνορκος διαβεβαίωσις ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐκ μέρους μας, ὅτι θὰ διώξωμεν ἀπὸ ἀνάμεσά μας ὅλας τὰς ξένας γυναῖκας μὲ τὰ παιδιά των, ὅπως τὸ ἀπεφάσισες. Καὶ θὰ φανοῦν ἔτσι αὐτοί, ποὺ πειθαρχοῦν εἰς τὸν Κύριον.

Σήκω λοιπὸν καὶ κάμε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρέπει, καὶ ἡμεῖς εἴμεθα μαζῆ σου, διὰ νὰ σὲ βοηθήσωμεν».

Σήκω ἐπάνω καὶ κάμε ὅ,τι κρίνεις σωστόν. Εἰς σὲ ἀνατίθεται τὸ ὅλον θέμα. Ἐμεῖς θὰ εἴμαστε μαζί σου, διὰ νὰ σὲ βοηθήσωμεν εἰς ὅ,τι χρειασθῇς».

Ὁ Ἔσδρας ἐσηκώθη καὶ ὥρκισε τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἱερέων, τῶν Λευιτῶν καὶ ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν νὰ ἐφαρμόσουν ὅλα αὐτά. Ἐκεῖνοι δὲ ἐδέχθησαν καὶ ὡρκίσθησαν.

Καὶ ἐσηκώθη πράγματι ὁ Ἔσδρας καὶ ὥρκισε τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἱερέων καὶ Λευϊτῶν ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅτι θὰ ἐνεργήσουν συμφώνως πρὸς αὐτὰ ποὺ ἐλέχθησαν. Καὶ ἐκεῖνοι ἐσυμφώνησαν καὶ ὠρκίσθηκαν.

Ὁ Ἔσδρας ἐσηκώθη καὶ ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν αὐλήν του ναοῦ, μετέβη εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ Ἰωνάν, υἱοῦ τοῦ Ἐλιασίβου,

Καὶ ἐσηκώθη ὁ Ἔσδρας, ὁ ὁποῖος ἦτο γονατιστὸς εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ, καὶ ἐπῆγε εἰς τὸ ἰδιαίτερον δωμάτιον τοῦ ἱερέως Ἰωνάν, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Ἐλιασίβου.

καὶ ἐκεῖ παρέμεινεν ὅλην τὴν νύκτα. Ἀλλὰ οὔτε ἄρτον ἔφαγε, οὔτε νερὸ ἔπιε, διότι εἶχε καταληφθῇ ἀπὸ βαρὺ πένθος δι’ ὅλας τὰς μεγάλας αὐτὰς ἀνομίας τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἀφοῦ ἐκάθισεν ἐκεῖ, δὲν ἔφαγε ψωμὶ οὔτε ἤπιε νερό, ἀλλ’ ἐπενθοῦσε διὰ τὰς μεγάλας ἀνομίας τοῦ λαοῦ.

Μὲ κήρυκας δὲ διελαλήθη καθ’ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ Ἱερουσαλήμ, εἰς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπανέλθει εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν.

Ἔστειλαν δὲ κατ’ ἐντολήν του κήρυκας εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐκάλεσαν ὅλους, ὅσοι ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν, νὰ συγκεντρωθοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

«Ὅσοι δὲ αὐτὸ τοὺς Ἰσραηλίτας δὲν θελήσουν νὰ συμμορφωθοῦν ἐντὸς δύο ἢ τριῶν ἡμερῶν πρὸς τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν τῶν προϊσταμένων πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ, θὰ χωρισθοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἰσραηλίτας, ποὺ ἐπανῆλθον ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίας των, θὰ ἀναθεματισθοῦν δὲ καὶ τὰ κτήνη των».

Εἶπαν μάλιστα ὅτι, ὅσοι δὲν θὰ ἀνταποκριθοῦν καὶ δὲν θὰ ἐμφανισθοῦν ἐντὸς δύο ἢ τριῶν ἡμερῶν συμφώνως πρὸς τὴν ἀπόφασιν τῶν προϊσταμένων καὶ προκρίτων τῶν Ἰσραηλιτῶν, θὰ τιμωρηθοῦν. Θὰ ἀναθεματισθοῦν δηλαδὴ τὰ ζῶα των καὶ θὰ θεωρηθοῦν ὡς ἱερὰ καὶ θὰ δημευθοῦν διὰ τὸν Ναόν· αὐτοὶ δὲ οἱ ἴδιοι θὰ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὴν κοινότητα τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν.

Ἐξ αἰτίας τῆς διακηρύξεως αὐτῆς ὅλοι οἱ καταγόμενοι ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν, ποὺ εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, συνεκεντρώθησαν ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ (κατὰ τὸν ἔνατον μῆνα, τὴν εἰκοστὴν ἡμέραν τοῦ μηνὸς αὐτοῦ).

Καὶ πράγματι ἐμαζεύθηκαν μέσα εἰς τρεῖς ἡμέρας εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὅλοι, ὅσοι κατήγοντο ἀπὸ τὰς φυλὰς Ἰούδα καὶ Βενιαμίν. (Ἡ σύναξις αὐτὴ ἔγινε τὴν εἰκοστὴν ἡμέραν τοῦ ἐνάτου μηνός).

Ὅταν δὲ ὁλόκληρον τὸ πλῆθος τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐκάθησαν εἰς τὸν ἀνοικτὸν χῶρον πρὸ τοῦ ναοῦ τρέμοντες λόγῳ τοῦ ἐπικρατοῦντος χειμῶνος,

Ἐκάθισε δὲ ὅλον αὐτὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων εἰς τὴν εὐρύχωρον πλατεῖαν ἐμπρὸς εἰς τὸν Ναὸν καὶ ἔτρεμαν, διότι ἦτο χειμὼν καὶ ὁ καιρὸς ψυχρός.

ὁ Ἔσδρας ἐγερθεὶς εἶπε πρὸς αὐτούς· «σεῖς κατεπατήσατε τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐλάβατε ὡς συζύγους σας γυναῖκας ἀλλοεθνεῖς καὶ ἔτσι προσεθέσατε ἁμαρτίας εἰς τὰς ἁμαρτίας τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐσηκώθη τότε ὁ Ἔσδρας καὶ τοὺς εἶπε: «Διεπράξατε παρανομίαν. Δὲν ὑπελογίσατε τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου καὶ ἐπήρατε ξένας γυναῖκας. Μὲ αὐτό, ποὺ ἐκάματε, ἐπροσθέσατε καὶ ἄλλας ἁμαρτίας εἰς ὅσας εἶχεν ἕως τότε ὁ Ἰσραήλ.

Καὶ τώρα δώσατε ὁμολογίαν καὶ ὑπόσχεσιν, ἡ ὁποία θὰ εἶναι δόξα διὰ τὸν Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων μας.

Τώρα λοιπὸν νὰ κάμετε ὁμολογίαν καὶ να δοξάσετε τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τῶν πατέρων μας.

Καὶ ἐκτελέσατε τὸ θέλημα αὐτοῦ, χωρισθῆτε ἀπὸ τὰ ἔθνη τῆς χώρας αὐτῆς καὶ ἀπὸ τὰς ἀλλοεθνεῖς γυναῖκας σας».

Νὰ ἐφαρμόσετε τὸ θέλημά Του καὶ νὰ ἀποχωρισθῆτε ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη τῆς γῆς καὶ ἀπὸ τὰς ξένας γυναῖκας».

Ὁλόκληρον δὲ τὸ πλῆθος ἐκεῖνο ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπεν· «ὅπως εἶπες, ἔτσι καὶ θὰ κάμωμεν».

Ὅταν ἄκουσαν αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Ἐσδρα ὅλοι ἐκεῖνοι, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ συγκεντρωμένοι, ἐφώναξαν καὶ εἶπαν μὲ μεγάλην φωνήν: «Θὰ κάμωμεν ὅ,τι ἀκριβῶς μᾶς εἶπες.

Ἀλλὰ τὸ πλῆθος τῶν συγκεντρωθέντων Ἰουδαίων ἦτο μεγάλο, ἡ δὲ ἐποχὴ ἦτο ἐποχὴ χειμῶνος καὶ εἶπαν· «δὲν ἀντέχομεν νὰ μένωμεν ὄρθιοι εἰς τὸ ὕπαιθρον, διότι ἐκτὸς ποὺ ὁ καιρὸς εἶναι κακός, καὶ τὸ ἔργον τῆς ἀπομακρύνσεως τῶν γυναικῶν δὲν εἶναι ζήτημα μιᾶς ἢ δύο ἡμερῶν, δεδομένου ὅτι εἴμεθα πολυάριθμοι ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι ὑπεπέσαμεν εἰς τὸ ἁμάρτημα αὐτό.

Ἐπειδὴ ὅμως εἴμαστε πολλοὶ καὶ ὁ καιρὸς εἶναι ψυχρὸς καὶ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ στεκώμαστε ἐδῶ εἰς τὸ ὕπαιθρον, καὶ ἐπειδὴ ἡ ὑπόθεσίς μας αὐτὴ δὲν εἶναι ζήτημα μιᾶς ἢ δύο ἡμερῶν, διότι εἴμαστε πολλοὶ οἱ ἔνοχοι αὐτῶν τῶν ἁμαρτημάτων, προτείνομεν τὸ ἑξῆς:

Ἂς ἔλθουν λοιπὸν οἱ προϊστάμενοι τοῦ λαοῦ καὶ ὅλοι οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὰς χώρας αὐτάς, ὅσοι ἔχουν λάβει ξένας γυναῖκας, ἂς ἔλθουν εἰς ὡρισμένας προθεσμίας καθ’ ὁμάδας.

Ἂς σταθοῦν σὰν κριταὶ οἱ προεστοὶ τοῦ λαοῦ, καὶ ὅσοι ἀπὸ τὰς οἰκογενείας μας ἔχουν πάρει ξένας γυναῖκας, νὰ παρουσιασθοῦν ὅλοι ἐμπρός των μὲ τὴν σειρὰν καὶ μέσα εἰς ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα.

Οἱ ἄνδρες δὲ κάθε περιοχῆς ἂς συνοδεύονται ἀπὸ τοὺς προϊσταμένους καὶ τοὺς δικαστὰς ἑκάστου τόπου, μέχρις ὅτου αὐτοὶ ἀπομακρύνουν ἀπὸ ἡμᾶς τὴν ἐξ αἰτίας τοῦ ζητήματος τούτου ὀργήν του Κυρίου».

Ἂς ἀναλάβουν δὲ τὸ θέμα οἱ προεστοὶ καὶ οἱ κριταὶ κάθε περιοχῆς, ὥστε νὰ παύσῃ ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου ἐναντίον μας διὰ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν».

Ὁ Ἰωνάθας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀζαήλου, καὶ ὁ Ἐζεκίας υἱὸς τοῦ Θεωκανοῦ, ἀνέλαβαν αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν. Ὁ δὲ Μοσόλλαμος, ὁ Λευὶς καὶ ὁ Σαββαταῖος ἐβοηθοῦσαν αὐτοὺς εἰς τὰς ὑποθέσεις αὐτάς.

Τὴν πρότασιν αὐτὴν τοῦ λαοῦ τὴν ἀπεδέχθησαν οἱ πρόκριτοι Ἰωνάθας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀζαήλου, καὶ ὁ Ἐζεκίας, ὁ υἱὸς τοῦ Θεωκανοῦ. Ἐτάχθησαν μαζί των ἐπίσης καὶ ὁ Μοσόλλαμος καὶ ὁ Λευῒς καὶ ὁ Σαββαταῖος.

Συνεμορφώθησαν δὲ καὶ ἔπραξαν κατὰ πάντα, σύμφωνα πρὸς τὰς ἀποφάσεις αὐτὰς ὅλοι οἱ ἐπανελθόντες ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν.

Καὶ συνεμορφώθησαν πρὸς ὅλα αὐτὰ οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα.

Ὁ δὲ Ἔσδρας ἐξέλεξεν ἄνδρας ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν οἰκογενειῶν, τοὺς ὁποίους ὀνομαστὶ ἐκάλεσε. Αὐτοὶ δὲ κατὰ τὴν πρώτην τοῦ δεκάτου μηνὸς συνεδρίασαν νὰ ἐξετάσουν τὸ θέμα αὐτό.

Ἐδιάλεξε δὲ ὡς βοηθούς του ὁ ἱερεὺς Ἔσδρας ἄνδρας ἐπισήμους ἀπὸ τὰς πατριαρχικὰς οἰκογενείας των καὶ τοὺς ἐκάλεσεν ὅλους κατ’ ὄνομα. Καὶ συνεδρίασαν μαζί του τὴν πρωτομηνιὰν τοῦ δεκάτου μηνός, διὰ νὰ ἐξετάσουν τὴν ὅλην ὑπόθεσιν.

Αὐτὸ δὲ τὸ ζήτημα τῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχον πάρει ξένας γυναίκας, ἐξεδικάζετο μέχρι τῆς πρώτης ἡμέρας τοῦ πρώτου μηνὸς τοῦ ἑπομένου ἔτους, ὁπότε καὶ ἐπερατώθη.

Ἡ ἐπιτροπὴ αὐτὴ εἰργάζετο συνεχῶς καὶ ἀνέκρινε τοὺς ἄνδρας, ποὺ εἶχαν ξένας γυναῖκας, ἕως τὴν πρωτομηνιὰν τοῦ πρώτου μηνὸς τοῦ νέου ἔτους, ὁπότε καὶ ἐπεράτωσε τὸ ἔργον της.

Ἀπὸ δὲ τοὺς συγκεντρωθέντας ἱερεῖς εὑρέθησαν ὅτι εἴχαν ξένας γυναῖκας οἱ ἐξῆς·

Διεπιστώθη δὲ ὅτι μεταξὺ τῶν ἱερέων εἶχαν ξένας γυναῖκας οἱ ἑξῆς:

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Ἰησοῦ, υἵοῦ του Ἰωσεδὲκ καὶ τῶν ὁμογενῶν αὐτοῦ, οἱ ἐξῆς· Ὁ Μαθήλας, ὁ Ἐλεάζαρος, ὁ Ἰώριβος, ὁ Ἰωαδάνος.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ υἱοῦ του Ἰωσεδέκ, καὶ τῶν ἀδελφῶν του ὁ Μαθήλας, ὁ Ἐλεάζαρος, ὁ Ἰώριβος καὶ ὁ Ἰωαδάνος.

Αὐτοὶ ἥρπασαν μὲ τὰ χέρια των τὰς γυναῖκας των καὶ τὰς ἀπέπεμψαν καὶ κατόπιν προσέφεραν εἰς ἐξιλέωσίν των, διὰ τὴν ἁμαρτίαν των αὐτήν, θυσίαν κριούς.

Αὐτοὶ δὲ οἱ ἱερεῖς ἔδιωξαν οἱ ἴδιοι με τὰ χέρια των τὰς γυναῖκας των καὶ προσέφεραν κριάρια ὡς θυσίαν ἐξιλεώσεως διὰ τὴν παράβασίν των.

Ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Ἐμμήρ, εὑρέθησαν ἔχοντες ξένας γυναῖκας ὁ Ἀνανίας, ὁ Ζαδδαῖος, ὁ Μάννης, ὁ Σαμαῖος, ὁ Ἱερεὴλ καὶ ὁ Ἀζαρίας.

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἐμμὴρ εἶχαν ξένας γυναῖκας ὁ Ἀνανίας, ὁ Ζαβδαῖος, ὁ Μάνης, ὁ Σαμαῖος, ὁ Ἱερεὴλ καὶ ὁ Ἀζαρίας.