Ἐσθήρ

Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ μεγάλου βασιλέως Ἀρταξέρξου, τὴν πρώτην τοῦ μηνὸς Νισάν, ὁ Μαρδοχαῖος ὁ υἱὸς τοῦ Ἰαΐρου, υἱοῦ τοῦ Σεμεΐου, υἱοῦ τοῦ Κισσαίου, ἀπὸ τὴν φυλὴν Βενιαμὶν εἶδεν ἕνα ὄνειρον.

Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος, ὅτε ἐβασίλευεν Ἀρταξέρξης ὁ μέγας βασιλεύς, κατὰ τὴν πρώτην τοῦ μηνὸς Νισὰν εἶδεν ὄνειρον ὁ Μαρδοχαῖος, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰαΐρου, υἱοῦ τοῦ Σεμεΐου, υἱοῦ τοῦ Κισσαῖον ἐκ τῆς φυλῆς Βενιαμίν,

Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦτο Ἰουδαῖος, κατοικοῦσε εἰς τὴν πόλιν Σοῦσα. Ἦτο δὲ μεγάλης ὑπολήψεως καὶ μορφώσεως καὶ ὑπηρετοῦσεν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ βασιλέως.

ἄνθρωπος Ἰουδαῖος, ὁ ὁποῖος κατῴκει εἰς τὴν Πόλιν Σούσα, ἄνθρωπος ἔνδοξος καὶ ἐπίσημος, ὑπηρετῶν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ βασιλέως.

Ἦτο ἀπὸ τοὺς αἰχμαλώτους, τοὺς ὁποίους μαζῆ μὲ τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων, τὸν Ἰεχονίαν εἶχεν αἰχμαλωτίσει καὶ μετοικίσει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος, ὁ Ναβουχοδονόσορ.

Ἦτο δὲ ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν αἰχμαλώτων, τοὺς ὁποίους ᾐχμαλώτισεν ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος Ναβουχοδονόσορ μαζὶ μὲ τὸν Ἰεχονίαν, τὸν βασιλέα τῆς Ἰουδαίας.

Τὸ ὄνειρον δὲ τὸ ὁποῖον εἶδεν, ἦτο τὸ ἐξῆς: Ἤκουσεν αἴφνης φωνάς, θόρυβον, βροντάς, σεισμὸν καὶ μεγάλην ἀναταραχὴν εἰς τὴν γῆν.

Καὶ τοῦτο ὑπῆρξε τὸ ὄνειρόν του. Καὶ ἰδοὺ ἠκούσθησαν φωναὶ καὶ θόρυβος, βρονταὶ καὶ σεισμός, ταραχὴ καὶ ἀνατροπαὶ ἐπὶ τῆς γῆς.

Καὶ ἰδού, δύο δράκοντες ἐνεφανίσθησαν ἕτοιμοι νὰ παλαίσουν ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἀλλοῦ, καὶ ἐξέβαλλον τρομερὰς κραυγάς.

Καὶ ἰδοὺ δύο δράκοντες μεγάλοι ἐπροχώρησαν ἕτοιμοι καὶ οἱ δύο νὰ παλαίσουν καὶ ἔγινεν ἡ ἀπ’ αὐτῶν ἐκβληθεῖσα φωνῇ μεγάλη.

Μὲ τὰς κραυγάς των ἠγέρθησαν, συνησπίσθησαν καὶ ἡτοιμάσθησαν ὅλα τὰ ἔθνη νὰ πολεμήσουν ἐναντίον ἑνὸς ἔθνους δικαίων ἀνθρώπων.

Καὶ μόλις ἠκούσθη ἡ φωνή των, ἡτοιμάσθη κάθε ἔθνος εἰς πόλεμον, ὥστε νὰ πολεμήσουν τὸ ἔθνος τῶν δικαίων.

Αἴφνης κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἔγινε γνόφος καὶ σκότος. Θλῖψις καὶ στενοχωρία ἡπλώθη εἰς τὴν γῆν. Δεινὰ καὶ ταραχὴ μεγάλη.

Καὶ ἰδοὺ ἔγινεν ἡμέρα σκότους καὶ ὁμίχλης, θλῖψις, κακοπάθεια καὶ ἀναταραχὴ μεγάλη ἐπὶ τῆς χώρας τῆς ὑπὸ τὸ σκῆπτρον τοῦ βασιλέως·

Ὅλον τὸ ἔθνος τῶν δικαίων, ἐπειδὴ ἐφοβήθη, μήπως αἱ συμφοραὶ ἐκσπάσουν ἐναντίον αὐτῶν καὶ καταστραφοῦν, παρεκάλεσαν τὸν Θεὸν μὲ φωνὴν μεγάλην.

καὶ ἐταράχθη κάθε τμῆμα τοῦ δικαίου ἔθνους, διότι οἱ ἀποτελοῦντες αὐτὸ ἐφοβοῦντο τὰ κακά, ἅτινα ἠπειλοῦντο κατ’ αὐτῶν, καὶ ἡτοιμάσθησαν νὰ ἀπολεσθῶσι καὶ ἐφώναξαν μετὰ πόθου καὶ ἀγωνίας πρὸς τὸν Θεόν.

Ἀπὸ τὴν βοὴν τοῦ δικαίου αὐτοῦ ἔθνους ἐρράγη καὶ ἐνεφανίσθη κάποια μικρὰ πηγή, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ὅμως ἐπήγασεν ἕνας μεγάλος ποταμός, νερὸ ἄφθονον.

Ἀπὸ τὴν κραυγὴν δὲ τῆς προσευχῆς των ἔγινε σὰν ἀπὸ μικράν τινα πηγὴν μεγάλος ποταμός, ἔχων πολὺ ὕδωρ·

Ἐφάνη τὸ φῶς τῆς πρωΐας, ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος καὶ οἱ ταπεινωμένοι δίκαιοι ὑψώθησαν, ἐνισχύθησαν καὶ κατέφαγον τοὺς ἰσχυροὺς ἐχθρούς των.

καὶ φῶς καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸ ὁ ἥλιος ἀνέτειλε καὶ οἱ ταπεινοὶ καὶ ἀνίσχυροι ὑψώθησαν καὶ ἐνισχύθησαν καὶ κατέφαγον τοὺς ἐνδόξους καὶ ἰσχυρούς, τοὺς ὁποίους ἐφοβοῦντο.

Ὁ Μαρδοχαῖος, ὁ ὁποῖος εἶδεν αὐτὸ τὸ ἐνύπνιον, ἐσηκώθη ἀπὸ τὸν ὕπνον του, καὶ ἐσκέπτετο τί τάχα εἶχεν ἀποφασίσει νὰ κάμῃ ὁ Θεός. Τὸ ἐρευνοῦσε μὲ τὴν διάνοιάν του καὶ προσπαθοῦσε καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς ἡμέρας μέχρι καὶ τῆς νυκτὸς νὰ ἐννοήσῃ, τί τάχα ἤθελε νὰ σημάνῃ τὸ ὄνειρον ἐκεῖνο.

Καὶ ἀφοῦ ἐξύπνησεν ὁ Μαρδοχαῖος, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἴδει τὸ ὄνειρον αὐτὸ καὶ δι’ αὐτοῦ εἰδοποιήθη τί ὁ Θεὸς εἶχεν ἀποφασίσει νὰ κάμῃ, διετήρει αὐτὸ ἐν τῇ καρδίᾳ του μὴ ἀποσπῶν τὴν διάνοιάν του ἀπ’ αὐτοῦ καὶ μὲ πᾶσαν σκέψιν καὶ τρόπον ἤθελε νὰ κατανοήσῃ τὴν σημασίαν του σκεπτόμενος ἐπ’ αὐτοῦ καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν μέχρι τῆς νυκτός.

Ἔπειτα ὁ Μαρδοχαῖος ἠρέμησεν, ἔμεινεν εἰς τὴν αὐλὴν μαζῆ μὲ τὸν Γαβαθὰ καὶ τὸν Θάρα τοὺς δύο αὐλικοὺς τοῦ βασιλέως, οἱ ὁποῖοι ἐφρουροῦσαν τὴν αὐλήν.

Καὶ διῆγεν ἡσύχως ὁ Μαρδοχαῖος ἐν τῇ βασιλικῇ αὐλῇ μαζὶ μὲ τοὺς Γαβαθὰ καὶ Θάρα, τοὺς δύο εὐνούχους τοῦ βασιλέως, οἱ ὁποῖοι ἐφρούρουν τὰ ἀνάκτορα.

Κάποτε ὁ Μαρδοχαῖος, χωρὶς καὶ νὰ τὸ θέλῃ, ἤκουσε τὰς σκέψεις των, ἀντελήφθη καὶ κατενόησε τὰ σχέδιά των καὶ ἔμαθεν ὅτι αὐτοί, ἡτοιμάζοντο νὰ δολοφονήσουν τὸν Ἀρταξέρξην, τὸν βασιλέα. Τὰ σχέδια ἐκείνων τὰ ἐφανέρωσε εἰς τὸν Ἀρταξέρξην τὸν βασιλέα.

Καὶ ἀντελήφθη τὰς σκέψεις των καὶ τὸ τί ἐφρόντιζαν καὶ ἐμηχανεύοντο νὰ πράξουν τὸ ἐξήταζε καλῶς καὶ ἀνεκάλυψεν, ὅτι ἡτοίμαζον νὰ ἐπιβάλουν τὰς χεῖρας ἐπὶ τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου καὶ νὰ φονεύσουν αὐτὸν καὶ κατέστησε καταλλήλως γνωστόν, εἰς τὸν βασιλέα περὶ αὐτῶν.

Ὁ βασιλεὺς διέταξε καὶ ὑπέβαλαν εἰς ἀνάκρισιν τοὺς δύο αὐλικούς, ἐκεῖνοι δὲ ὡμολόγησαν τὰ σχέδιά των καὶ ὠδηγήθησαν εἰς τὸν τόπον τῆς θανατικῆς των ἐκτελέσεως.

Καὶ ἀνέκρινεν ὁ βασιλεὺς τοὺς δύο εὐνούχους καί, ὅταν αὐτοὶ ὡμολόγησαν τὸ ἔγκλημά των, ὠδηγήηθησαν πρὸς θανατικὴν ἐκτέλεσιν.

Ὁ βασιλεὺς ἔγραψεν εἰς τὰ χρονικὰ εἰς ἀνάμνησιν τὸ γεγονὸς ἐκεῖνο, ἐπίσης ὁ Μαρδοχαῖος ἐσημείωσε γραπτῶς τὰ γεγονότα αὐτά.

Καὶ ἔγραψεν ὁ βασιλεὺς τὰ συμβάντα αὐτὰ εἰς τὰ πρὸς ἀνάμνησιν τηρούμενα Χρονικὰ καὶ ὁ Μαρδοχαῖος ἔγραψε καὶ αὐτὸς συγχρόνως περὶ τῶν γεγονότων αὐτῶν.

Ὁ Βασιλεὺς ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τὸν Μαρδοχαῖον νὰ ὑπηρετῇ εἰς τὴν αὐλὴν καὶ τοῦ προσέφερεν ἀκόμη δῶρα διὰ τὴν ἐξυπηρέτησίν του αὐτήν.

Καὶ διέταξεν ὁ βασιλεὺς τὸν Μαρδοχαῖον, ἵνα ὑπηρετῇ καὶ ἐκτελῇ ἐμπιστευτικὸν ἔργον εἰς τὰ ἀνάκτορα, καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν δῶρα διὰ τὰ συμβάντα ταῦτα.

Ὁ Ἀμάν, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμαδάθου, ὁ Βουγαῖος, εἶχε μεγάλην τιμὴν καὶ δόξαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Ἐπιζητοῦσε δὲ εὐκαιρίαν νὰ ἐξολοθρεύσῃ τὸν Μαρδοχαῖον καὶ τὸν ἰουδαϊκὸν λαὸν ἕνεκα τῆς καταγγελίας, τὴν ὁποίαν ὁ Μαρδοχαῖος ἔκαμεν ἐναντίον τῶν δύο αὐλικῶν τοῦ βασιλέως.

Καὶ ἦτο ὁ Ἀμὰν ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμαδάθου ὁ Βουγαῖος ἔχων μέγα καὶ ἔνδοξον ἀξίωμα καὶ ἀπολαύων μεγάλης τιμῆς ἐνώπιον τοῦ βασιλέως· καὶ ἐζήτησε νὰ κακοποιήσῃ μέχρις ἐξοντώσεως τὸν Μαρδοχαῖον καὶ τὸν λαόν του διὰ τοὺς δύο εὐνούχους τοῦ βασιλέως, τοὺς ὁποίους ὁ Μαρδοχαῖος εἶχε καταδώσει.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου - αὐτὸς εἶναι ὁ Ἀρταξέρξης, ὁ ὁποῖος ἐβασίλευεν ἀπὸ τὰς Ἰνδίας μέχρι καὶ τῆς Αἰθιοπίας εἰς ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ χώρας -

Καὶ συνέβη ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Ἀρταξέρξου - οὗτος ὁ Ἀρταξέρξης ἐκυριάρχει καὶ ἐβασίλευεν ἀπὸ τῆς Ἰνδικῆς χώρας ἐπὶ ἑκατὸν εἰκοσιεπτὰ ἀκόμη ἐπαρχιῶν -

κατὰ τὴν ἐποχήν, λοιπόν, ἐκείνην ἐκάθητο ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου εἰς τὴν πόλιν τῶν Σούσων ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης.

κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ὅτε ἐγινεν ἐπισήμως ὁ ἐνθρονισμὸς τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου εἰς τὴν πόλιν τῶν Σούσων,

Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας του, παρέθεσε τράπεζαν εἰς ὅλους τοὺς ἐπισήμους φίλους του, εἰς τοὺς ἐκ τῶν ἄλλων ἐθνῶν φίλους του καὶ εἰς τοὺς τὰ πρῶτα φέροντας ἐκ τῶν Περσῶν καὶ τῶν Μήδων, οἱ ὁποῖοι ἐκυβερνοῦσαν σατραπείας.

κατὰ τὸ τρίτον ἔτος, ὅτε αὐτὸς ἐβασίλευεν, ἔκαμεν ὑποδοχὴν καὶ συμπόσιον μεγαλοπρεπὲς εἰς τοὺς φίλους του καὶ εἰς τὰ λοιπὰ ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν του ἔθνη, καὶ εἰς τοὺς ἐνδόξους τῶν Περσῶν καὶ τῶν Μήδων καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντας τῶν ἐπαρχιῶν καὶ σατραπειῶν.

Ἐπὶ ἑκατὸν δὲ ὀγδοήκοντα ἡμέρας ὁ βασιλεὺς ἐξέθεσε καὶ ἐπέδειξεν ἐνώπιον αὐτῶν τὸν πλοῦτον τῆς βασιλείας του καὶ τὴν δόξαν καὶ τὴν μεγαλοπρέπειαν τῶν ἀγαθῶν του.

Καὶ μετὰ ταῦτα, ἀφοῦ ὁ βασιλεὺς ἔδειξεν εἰς αὐτοὺς τὸν πλοῦτον τῆς βασιλείας του καὶ τὴν δόξαν τοῦ ἀτομικοῦ του πλούτου, ὅστις ἀπετέλει τὴν εὐφροσύνην καὶ εὐτυχίαν του, καὶ ἔκαμε τὴν ἐπίδειξιν ταύτην εἰς διάστημα ἑκατὸν ὀγδοήκοντα ἡμερῶν,

Ὅταν δὲ συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ γάμου του, ὁ βασιλεὺς παρέθεσεν εἰς τὰς αὐλὰς τῶν ἀνακτόρων του συμπόσιον ἐπὶ ἓξ ἡμέρας εἰς ὅλους τοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν πόλιν του.

ὅταν (δὲ) συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι αὗται, κατὰ τὰς ὁποίας ἑώρτασε καὶ τοὺς γάμους του, ἔκαμεν ὁ βασιλεὺς φαγοπότιον εἰς τὸν λαόν, ποὺ εὑρέθησαν εἰς τὴν πόλιν, τὸ ὁποῖον διήρκεσεν ἐπὶ ἡμέρας ἓξ εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως.

Ἡ αὐλὴ ἦτο στολισμένη μὲ σκηνὰς ἐκ βύσσου λευκὰς καὶ πρασίνους, αἱ ὁποῖαι εἶχαν δεθῆ μὲ σχοινία ἀπὸ βύσσον καὶ πορφυρᾶ μὲ κρίκους χρυσοῦς καὶ ἀργυροῦς ἐπάνω εἰς στύλους ἀπὸ μάρμαρα τῆς Πάρου καὶ ἄλλους λίθους. Ἐκεῖ ἐπίσης εἶχαν στηθῆ κλῖναι χρυσαῖ καὶ ἀργυραῖ εἰς τὸ λιθόστρωτον, τὸ στρωμένον μὲ πολυτίμους λίθους, δηλαδὴ μὲ σμαραγδίτην, μὲ πίννινον καὶ μὲ πάριον λευκὸν μάρμαρον. Ἐπάνω εἰς αὐτὰς ὑπῆρχον στρώματα πολυτελέστατα, διηνθισμένα ποικιλοτρόπως. Γύρω δὲ ἀπὸ αὐτὰ ὑπῆρχον σκορπισμένα ρόδα.

Ἡ αὐλὴ ἦτο ἐστολισμένη μὲ τέντες ἀπὸ ὑφάσματα πολυτελῆ βύσσινα ἐκ λεπτοτάτου βάμβακος καὶ λιναριοῦ, τὰ ὁποῖα ἦσαν τεντωμένα ἐπὶ σχοινίων βύσσινων καὶ κοκκίνων πολυτελῶν καὶ τούτων, διὰ κρίκων εἰς σχῆμα κύβου χρυσῶν καὶ ἀργυρῶν, ἐπὶ στύλων μαρμαρίνων καὶ λιθίνων. Τὰ ἀνάκλιντρα δέ, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐκάθηντό οἱ συνδαιτυμόνες, ἦσαν καὶ ταῦτα χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ καὶ ἦσαν ἐπὶ δαπέδου λιθοστρώτου μὲ λίθον σμαράγδινον καὶ χρώματος μαργαριταρένιου καὶ μαρμάρου ἐκ Πάρου, καὶ τὰ ἐπ’ αὐτῶν προσκεφάλαια ἦσαν διαφανῆ μὲ ποικίλα κεντήματα στολισμένα, καὶ τριγύρω μὲ ρόδα πασπαλισμένα.

Ἐκεῖ ὑπῆρχον ποτήρια χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ. Ὑπῆρχε δὲ καὶ ἕνα πανάκριβον ποτήριον κεκοσμημένον μὲ πολυτίμους λίθους καὶ τὸ ὁποῖον ἤξιζε τριάκοντα χιλιάδες τάλαντα. Προσεφέρετο δὲ οἶνος ἄφθονος καὶ γλυκύτατος, τὸν ὁποῖον κατὰ ἰδιαιτέρα, προτίμησα ἔπινεν ὁ βασιλεύς.

Ποτήρια ἐχρησιμοποιοῦντο χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ καὶ μικρὸν ποτήριον ἐκ πολυτιμοτάτου ἀνθρακίτου λίθου τοποθετημένον ἀξίας τριάκοντα χιλιάδων ταλάντων οἶνος πολὺς καὶ γλυκύς, τὸν ὁποῖον αὐτὸς ὁ βασιλεὺς ἔπινεν.

Αὐτὸ δὲ τὸ συμπόσιον δὲν ἐγίνετο σύμφωνα μὲ τὴν καθιερωμένην ἐθιμοτυπίαν· καὶ τοῦτο, διότι ἔτσι ἠθέλησεν ὁ βασιλεύς, ὁ ὁποῖος μάλιστα εἶχε διατάξει τοὺς ὑπηρετοῦντας εἰς τὸ συμπόσιον αὐτό, νὰ φέρωνται καὶ νὰ πράττουν σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τὸ ἰδικόν του καὶ τῶν προσκεκλημένων εἰς αὐτὸ ἀνθρώπων.

Ἡ κατὰ τὸ σομπόσιον δὲ τοῦτο πόσις τοῦ οἴνου δὲν ἔγινε σύμφωνα μὲ προϊσχύοντα νόμον, κανονίζοντα τὰ τῶν βασιλικῶν γευμάτων, ἀλλ’ ὁ βασιλεὺς ἠθέλησε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον καὶ διέταξεν εἰς τοὺς οἰκονόμους νὰ κάμουν τὸ θέλημα τὸ ἰδικόν του καὶ τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νὰ πίνῃ ὁ καθένας ὅσον ἤθελε.

Ἐξ ἄλλου καὶ ἡ βασίλισσα Ἀστὶν ἔκαμε καὶ αὐτὴ συμπόσιον εἰς τὰς γυναῖκας ἐντὸς τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου, ὅπου εὑρίσκετο ὁ Ἀρταξέρξης.

Καὶ ἡ βασίλισσα Ἀστὶν ἔκαμε συμπόσιον εἰς τὰς γυναῖκας μέσα εἰς τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα, ὅπου κατῴκει ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης.

Κατὰ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν του συμποσίου, ἐνῶ εὑρίσκετο εἰς εὐθυμίαν ὁ βασιλεύς, διέταξε τὸν Ἀμάν, τὸν Βαζάν, τὸν Θάρα, τὸν Βαραζί, τὸν Ζαθολθά, τὸν Ἀβαταζά, τὸν Θαραβά, τοὺς ἑπτὰ εὐνούχους αὐλικούς του, οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦσαν τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην,

Κατὰ δὲ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν τῶν συμποσίων ὁ βασιλεὺς εἰς εὐθυμίαν λόγῳ τῆς οἰνοποσίας ἐλθὼν εἶπεν εἰς τὸν Ἀμὰν καὶ τὸν Βαζὰν καὶ τὸν Θάρα καὶ τὸν Βαραζὶ καὶ τὸν Ζαθολθὰ καὶ τὸν Ἀβαταζὰ καὶ τὸν Θαραβά, τοὺς ἑπτὰ τούτους εὐνούχους, οἵτινες ὑπηρετοῦν τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην,

νὰ παρουσιάσουν ἐνώπιόν του τὴν βασίλισσαν μὲ ὅλην αὐτῆς τὴν μεγαλοπρέπειαν, νὰ φορέσουν εἰς τὴν κεφαλήν της τὸ γυναικεῖον βασιλικὸν διάδημα, νὰ δείξουν αὐτήν, τὴν μεγαλοπρέπειαν καὶ τὸ κάλλος της, εἰς τοὺς ἄρχοντας τῶν ἐθνῶν, διότι αὐτὴ ἦτο πράγματι πολὺ ὡραία.

νὰ εἰσαγάγουν ἐνώπιον αὐτοῦ τὴν βασίλισσαν μὲ τὴν βασιλικὴν δόξαν της καὶ νὰ θέσουν περὶ τὴν κεφαλήν της τὸ στέμμα διὰ νὰ δείξουν ταύτην εἰς τοὺς ἄρχοντας καὶ εἰς τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ τὴν ὡραιότητά της, διότι ἦτο ὡραία.

Ἡ βασίλισσα ὅμως Ἀστὶν δὲν ὑπήκουσεν εἰς τὴν ἐντολὴν τοῦ βασιλέως, νὰ ἔλθῃ μὲ τοὺς αὐλικοὺς ἐνώπιόν του. Ὁ βασιλεὺς ἐλυπήθη καὶ ὠργίσθη διὰ τὴν παρακοήν της αὐτήν.

Καὶ δὲν ὑπήκουσεν εἰς αὐτὸν Ἀστὶν ἡ βασίλισσα νὰ ἔλθῃ μαζὶ μὲ τοὺς εὐνούχους. Καὶ ἐλυπήθη ὁ βασιλεὺς καὶ ἐθύμωσε.

Εἶπε δὲ εἰς τοὺς φίλους του· «αὐτὰ μοῦ ἀπήντησεν ἡ Ἀστίν. Σεῖς δικάσατέ την διὰ τὴν παρακοήν της αὐτὴν καὶ πράξατε ὅ,τι ὁ νόμος σχετικῶς ὁρίζει».

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τοὺς φίλους του, τοὺς ὁποίους εἶχεν ὡς συμβούλους: «Οὕτως ὡμίλησε καὶ συμπεριεφέρθη ἡ Ἀστὶν κάμετε λοιπὸν περὶ αὐτοῦ ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου καὶ ἀπόφασιν».

Προσῆλθεν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως ὁ Ἀρκεσαῖος, ὁ Σαρσαθαῖος, ὁ Μαλησεάρ, οἱ ἄρχοντες τῶν Περσῶν καὶ τῶν Μήδων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο πλησίον τοῦ βασιλέως καὶ κατεῖχον τὰς πρώτας θέσεις παρακαθήμενοι κοντὰ εἰς τὸν βασιλέα.

Καὶ προσῆλθεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἀρκεσαῖος καὶ ὁ Σαρσαθαῖος καὶ ὁ Μαλησεάρ, οἱ ἄρχοντες τῶν Περσῶν καὶ τῶν Μήδων, οἱ πλησίον τοῦ βασιλέως, οἱ πρῶτοι, οἱ ὁποῖοι ἐκάθηντο πλησίον τοῦ βασιλέως.

Αὐτοὶ λοιπὸν τοῦ ἀνήγγειλαν τί ἔπρεπε, σύμφωνα μὲ τοὺς κειμένους νόμους, νὰ κάμουν ἐναντίον τῆς βασιλίσσης Ἀστίν, διότι αὐτὴ δὲν ὑπήκουσε καὶ δὲν ἔπραξε σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα διέταξεν ὁ βασιλεὺς διὰ τῶν αὐλικῶν του.

Καὶ ἀνέφεραν εἰς αὐτὸν σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους, πῶς ἔπρεπε νὰ κάμῃ εἰς τὴν βασίλισσαν Ἀστίν, διότι δὲν ἔκαμεν αὐτὴ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα διὰ μέσου τῶν εὐνούχων διετάχθησαν ἀπὸ τὸν βασιλέα.

Ὁ Μουχαῖος εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ἄρχοντας· «ἡ βασίλισσα Ἀστὶν μὲ τὴν συμπεριφοράν της αὐτὴν δὲν ἠδίκησε μόνον τὸν βασιλέα ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς ἀξιωματούχους τοῦ βασιλέως».

Καὶ εἶπεν ὁ Μουχαῖος πρὸς τὸν βασιλέα καὶ πρὸς τοὺς Ἄρχοντας: «Δὲν ἠδίκησε μόνον τὸν βασιλέα ἡ βασίλισσα Ἀστίν, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς ὑπὸ τοῦ βασιλέως ἐγκατεστημένους προεστῶτας.

(Αὐτὸς εἶχεν ἐν τῷ μεταξὺ διηγηθῆ εἰς αὐτοὺς τὰ λόγια τῆς βασιλίσσης καὶ πῶς παρήκουσεν εἰς τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως). Προσέθεσε δὲ ὅτι, ὅπως αὐτὴ παρήκουσεν εἰς τὸν Ἀρταξέρξην,

(Καὶ διηγήθη ὁ Μουχαῖος εἰς τοὺς συμπαρισταμένους ἄρχοντας τοὺς λόγους τῆς βασιλίσσης καὶ πῶς ἀντέλεξεν αὕτη εἰς τὸν βασιλέα). Ὅπως λοιπὸν ἀντεῖπεν ἡ βασίλισσα εἰς τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην,

κατὰ παρόμοιον τρόπον καὶ αἱ σύζυγοι τῶν διαφόρων διοικητῶν καὶ ἀρχόντων Περσῶν καὶ Μήδων, ὅταν ἀκούσουν ὅσα αὐτὴ ἀντεῖπε πρὸς τὸν βασιλέα, θὰ ἀποθρασυνθοῦν, ὥστε νὰ περιφρονήσουν καὶ αὐταὶ κατὰ παρόμοιον τρόπον τοὺς ἄνδρας των, ἐὰν ἡ Ἀστὶν δὲν τιμωρηθῇ. Καὶ προσέθεσεν·

οὕτω σήμερον καὶ αἱ λοιπαὶ ἠγεμονίδες, αἱ σύζυγοι τῶν ἀρχόντων τῶν Περσῶν καὶ τῶν Μήδων, ὅταν ἄκουσουν αὐτὰ ποὺ ἐλέχθησαν εἰς τὸν βασιλέα ἀπὸ αὐτήν, θὰ τολμήσουν κατὰ τὸν ὅμοιον τρόπον νὰ ἀτιμάσουν τοὺς ἄνδρας των.

«Ἐάν, λοιπόν, φαίνεται καλὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἂς ἐκδώσῃ βασιλικὸν διάταγμα, τὸ ὁποῖον καὶ νὰ γραφῇ εἰς τοὺς νόμους τῶν Μήδων καὶ τῶν Περσῶν, ὥστε εἰς παρομοίας περιστάσεις νὰ ἐφαρμόζεται αὐτὸ καὶ κανένα ἄλλο. Τὸ διάταγμα θὰ ὁρίζῃ, νὰ μὴ παρουσιασθῇ ποτὲ πλέον εἰς τὸν βασιλέα ἡ βασίλισσα, νὰ ἐκπέσῃ του ἀξιώματός της καὶ ὁ βασιλεὺς νὰ δώσῃ τὴν βασιλείαν της εἰς ἄλλην γυναῖκα καλυτέραν ἀπὸ αὐτήν.

Ἐὰν λοιπὸν φαίνεται καλὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἂς διατάξῃ νὰ ἐκδοθῇ βασιλικὸν διάταγμα καὶ ἂς γραφῇ τοῦτο σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους τῶν Μήδων καὶ Περσῶν καὶ ἂς μὴ ἐπιτραπῇ ἡ παραβίασίς του καὶ ἡ κατ’ ἄλλον τρόπον ἐνέργεια, οὔτε νὰ εἰσέλθῃ πλέον ἡ βασίλισσα πρὸς αὐτόν (τὸν βασιλέα) καὶ τὸ βασιλικόν της ἀξίωμα ἂς δώσῃ ὁ βασιλεὺς εἰς γυναῖκα καλυτέραν ἀπὸ αὐτήν.

Ἂς διαλαληθῇ δὲ καὶ ἂς ἀκουσθῇ ἀπὸ ὅλους ὁ νόμος αὐτὸς τοῦ βασιλέως. Ἔτσι δὲ αἱ γυναῖκες, ὅταν μάθουν τί διὰ νόμου ἀπεφάσισε καὶ πράττει ὁ βασιλεύς, θὰ περιβάλλουν μὲ τιμὴν τοὺς ἄνδρας των ἀπὸ τὸν πτωχὸν μέχρι καὶ τὸν πλέον πλούσιον».

Καὶ ἂς ἀκουσθῇ ὁ νόμος, τὸν ὁποῖον θὰ ἐκδώσῃ ὁ βασιλεύς, καὶ τὸν ὁποῖον θὰ ἐκτελῇ καὶ θὰ ἔχῃ ἐν ἰσχύϊ καθ’ ὅλον τὸ βασίλειον αὐτοῦ, καὶ τοιουτοτρόπως ὅλαι αἱ γυναῖκες θὰ περιβάλλουν μὲ τιμὴν τοὺς ἄνδρας των, ἀπὸ τοῦ πτωχοῦ μέχρι τοῦ πλουσίου».

Ὁ λόγος αὐτὸς ἤρεσεν εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντας, ὁ δὲ βασιλεὺς ἔκαμε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον τοῦ εἶπεν ὁ Μουχαῖος.

Καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος οὗτος εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντας καὶ ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς σύμφωνα μὲ αὐτὰ ποὺ εἶπεν ὁ Μουχαῖος.

Ἔστειλε δὲ ἀντίγραφα τοῦ διατάγματος αὐτοῦ εἰς ὅλας τὰς χώρας τοῦ βασιλείου του γραμμένα εἰς τὴν γλῶσσαν τῆς χώρας, ποὺ ἀπηυθύνοντο. Τοῦτο δέ, διὰ νὰ ἐμπνεύσῃ καὶ ἐπιβάλῃ μέσα εἰς τὰς οἰκογενείας τὸν φόβον καὶ τὸν σεβασμὸν τῶν γυναικῶν πρὸς τοὺς ἄνδρας των.

Καὶ ἀπέστειλεν εἰς ὅλον τὸ βασίλειόν του εἰς μίαν ἑκάστην χώραν, σύμφωνα μὲ τὴν γλῶσσαν αὐτῶν, μεταφρασμένον εἰς αὐτὴν τὸ διάταγμα, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ φόβος εἰς αὐτοὺς μέσα εἰς τὰ σπίτια των.

Ἀφοῦ ἐπέρασαν τὰ γεγονότα αὐτά, ἔπεσεν ὁ θυμὸς τοῦ βασιλέως καὶ δὲν ἐνεθυμήθη πλέον τὴν Ἀστίν, ἀλλὰ μόνον ἐπανέφερεν εἰς τὴν μνήμην του τὰ λόγια ποὺ αὐτὴ τοῦ εἶχε πεῖ, ὅπως καὶ τὸ γεγονός, ὅτι αὐτὸς τὴν εἶχε καταδικάσει.

Καὶ μετὰ τὰ συμβάντα ταῦτα κατεπραύνθη ὁ βασιλεὺς ἀπὸ τὸν θυμὸν καὶ δὲν ἐνεθυμήθη πλέον μετὰ συμπαθείας τὴν Ἀστίν, διότι ἐμνημόνευεν ὁποίους λόγους ἀπειθείας εἶπεν ἐκείνη δημοσίᾳ καὶ πῶς ὁ βασιλεὺς κατέκρινε καὶ ἐτιμώρησεν αὐτήν.

Οἱ δοῦλοι τότε τοῦ βασιλέως τοῦ εἶπαν· «ἂς ζητήσωμεν νὰ εὕρωμεν διὰ σέ, βασιλεῦ, ὡραίας νεαρὰς παρθένους.

Καὶ εἶπον οἱ αὐλικοὶ οἱ εἰς τὴν ἄμεσον ὑπηρεσίαν τοῦ βασιλέως ὡρισμένοι: «Ἂς ζητηθοῦν διὰ τὸν βασιλέα κοράσια ἁγνὰ καὶ ἄφθορα, εὔμορφα.

Πρὸς τοῦτο ὁ βασιλεὺς ἂς διορίσῃ εἰς ὅλας τὰς ἐπαρχίας τοῦ βασιλείου ἄρχοντας κατὰ τόπους, νὰ ἀναλάβουν καὶ νὰ ἐπιλέξουν νεαρὰς ὡραίας παρθένους καὶ νὰ φέρουν αὐτὰς εἰς τὴν πόλιν Σοῦσα, εἰς τὸν γυναικωνίτην τοῦ βασιλέως. Αὐταὶ δὲ ἂς παραδοθοῦν εἰς τὸν εὐνοῦχον τοῦ βασιλέως, τὸν φύλακα τῶν γυναικῶν του, ἂς δοθοῦν εἰς αὐτὰς καλλυντικὰ καὶ ἂς καταβληθῇ κάθε προσπάθεια καὶ κάθε ἄλλη φροντὶς διὰ τὴν καλήν των ἐμφάνισιν.

Καὶ ἂς ἐγκαταστήσῃ ὁ βασιλεὺς ἄρχοντας εἰς τὰς κώμας καὶ τὰς πόλεις εἰς ὅλας τὰς χώρας καὶ ἐπαρχίας τοῦ βασιλείου του καὶ ἂς διαλέξουν οὗτοι κοράσια ἀμόλυντα, παρθενικά, ὡραία εἰς τὸ πρόσωπον καὶ ἂς τὰ στείλουν εἰς τὴν πόλιν Σοῦσα εἰς τὸ διαμέρισμα τῶν ἀνακτόρων, ποὺ διαμένουν ὑπὸ ἐπιτήρησιν αἱ γυναῖκες· καὶ ἂς παραδοθοῦν ταῦτα εἰς τὸν εὐνοῦχον τοῦ βασιλέως, τὸν φρουρὸν ποὺ φυλάττει τὰς γυναῖκας· καὶ ἂς δοθῇ εἰς ἕκαστον ἐξ αὐτῶν καλλυντικὸς σάπων καὶ ἡ λοιπὴ ἐπιμέλεια τοῦ δέρματος καὶ τοῦ σώματός των.

Ἀπὸ αὐτὰς δὲ ἡ γυναῖκα ἐκείνη, ἡ ὁποία θὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν βασιλέα, θὰ γίνῃ βασίλισσα ἀντὶ τῆς Ἀστίν». Ἡ πρότασις αὐτὴ ἤρεσεν εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἔκαμεν, ὅπως τοῦ εἶπαν.

Καὶ ἡ γυνή, ἡ ὁποία θὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν βασιλέα, αὐτὴ ἀπὸ ὅλας αὐτὰς θὰ βασιλεύσῃ ἀντὶ τῆς Ἀστίν». Καὶ ἤρεσεν εἰς τὸν βασιλέα ἡ πρότασις αὕτη καὶ ἐποίησε σύμφωνα μὲ αὐτήν.

Εἰς τὰ Σοῦσα, εἰς τὴν πόλιν αὐτήν, ἐζοῦσεν ἕνας ἄνθρωπος Ἰουδαῖος, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Μαρδοχαῖος. Ἦτο υἱὸς τοῦ Ἰαρΐου, υἱοῦ τοῦ Σεμεΐου, υἱοῦ τοῦ Κισσαίου, ἀπὸ τὴν φυλὴν Βενιαμίν.

Καὶ ἦτο εἰς τὴν πόλιν Σοῦσα ἄνθρωπος Ἰουδαῖος καὶ ὠνομάζετο οὗτος Μαρδοχαῖος, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰαΐρου, υἱοῦ τοῦ Σεμεΐου, υἱοῦ τοῦ Κισαίου ἀπὸ τὴν φυλὴν Βενιαμίν,

Αὐτὸς ἦτο ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους αἰχμαλώτους τῆς Ἱερουσαλήμ, τοὺς ὁποίους ὁ Ναβουνοδονόσορ ὁ βασιλεὺς εἶχεν ἀπαγάγει αἰχμαλώτους.

ὁ ὁποῖος ἦτο αἰχμάλωτος καταγόμενος ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, τοὺς κατοίκους τῆς ὁποίας ᾐχμαλώτισεν ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος.

Αὐτὸς εἶχεν ἀναθρέψει μίαν κόρην θυγατέρα τοῦ θείου του Ἀμιναδάβ, ἀδελφοῦ τοῦ πατρός του. Αὐτὴ ὠνομάζετο Ἐσθήρ. Ὅταν δὲ ἀπέθαναν οἱ γονεῖς της, ὁ Μαρδοχαῖος τὴν ἀνέλαβεν ὑπὸ τὴν προστασίαν του καὶ ἐφρόντιζε δι’ αὐτήν, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὴν λάβῃ ἀργότερα ὡς σύζυγόν του. Ἡ κόρη δὲ αὐτὴ ἦτο πολὺ ὡραία κατὰ τὴν μορφήν.

Καὶ ὑπῆρχεν εἰς αὐτὸν νέα, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἀναθρέψει, θυγάτηρ τοῦ Ἀμιναδάβ, ἀδελφοῦ τοῦ πατρός του, πρώτη ἐξαδέλφη του λοιπόν, καὶ ὠνομάζετο αὕτη Ἐσθήρ. Ὅταν δὲ ἀπέθανον οἱ γονεῖς της, ὁ Μαρδοχαῖος τὴν ἐξεπαίδευσε διὰ τὸν ἑαυτόν του ὡς θυγατέρα. Καὶ ἦτο τὸ κοράσιον ὡραῖον εἰς τὸ πρόσωπον.

Ὅταν ἔγινε γνωστὸν τὸ βασιλικὸν διάταγμα, συνεκεντρώθησαν πολλὰ κοράσια εἰς τὴν πόλιν Σοῦσα ὑπὸ τὴν εὐθύνην καὶ τὴν φροντίδα τοῦ Γαΐ. Πρὸς αὐτὸν τὸν Γαΐ, τὸν φύλακα τῶν γυναικῶν τοῦ βασιλέως, ὠδηγήθη καὶ ἡ Ἐσθήρ.

Καὶ ὅτε ἠκούσθη τὸ περὶ ἐκλογῆς βασιλίσσης πρόσταγμα τοῦ βασιλέως, συνηθροίσθησαν πολλὰ κοράσια εἰς τὴν πόλιν Σοῦσαν ὑπὸ τὴν ἐξουσιαστικὴν χεῖρα τοῦ εὐνούχου Γαῒ καὶ ὡδηγήθη καὶ ἡ Ἐσθὴρ πρὸς τὸν Γαΐ, ὅστις ἦτο ὁ φύλαξ τῶν γυναικῶν τοῦ βασιλέως.

Εἰς αὐτὸν ἤρεσεν ἡ Ἐσθήρ περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλην καὶ εὗρε χάριν ἐνώπιόν του. Ὁ Γαῒ ἔσπευσε καὶ ἔδωσεν εἰς αὐτὴν τὰ καλλυντικὰ καὶ κάθε ἄλλην περιποιήσῃ ἀναφερομένην εἰς τὴν δίαιτάν της, ὅπως ἐπίσης καὶ ἑπτὰ παρθένους ποὺ εἶχαν ἐπιλεγῆ ἀπὸ τὸν βασιλικὸν οἶκον, εἰς ὑπηρεσίαν της. Ὁ Γαῒ προσέφερε κάθε περιποίησιν πρὸς αὐτὴν καὶ εἰς τὰς θεραπαινίδας της, τὰς ὁποίας καὶ ὡδήγησεν εἰς τὸν γυναικωνίτην.

Καὶ ἤρεσεν εἰς αὐτὸν τὸ κοράσιον καὶ εὗρε χάριν ἐνώπιόν του προσελκύσαν τὴν εὔνοιάν του· καὶ ἔσπευσε νὰ τῆς δώσῃ τὸ πρὸς καθαρισμὸν τοῦ σώματός της καλλυντικὸν καὶ τὴν μερίδα τῆς τροφῆς της καὶ τὰ ἑπτὰ κοράσια τὰ εἰδικῶς δι’ αὐτὴν διαλεγμένα ἀπὸ τὰ διαμένοντα εἰς τὸν βασιλικὸν οἶκον καὶ τὴν μετεχειρίσθη καλῶς καὶ τὰς θεραπαινίδας αὐτῆς εἰς καλὸν διαμέρισμα τοῦ γυναικωνίτου.

Ἡ Ἐσθήρ δὲν κατέστησε γνωστὴν τὴν καταγωγήν της οὔτε τὴν πατρίδα της, διότι, ὁ Μαρδοχαῖος τῆς εἶχε δώσει ἐντολὴν νὰ μὴ ἀνακοινώσῃ τίποτε ἀπὸ αὐτά.

Καὶ δὲν ἐφανέρωσεν ἡ Ἐσθὴρ τὸ γένος της οὔτε τὴν πατρίδα της· διότι ὁ Μαρδοχαῖος τῆς παρήγγειλε νὰ μὴ τὸ εἴπῃ.

Κάθε δὲ ἡμέραν ὁ Μαρδοχαῖος περιπατοῦσε ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλὴν τῶν γυναικῶν, παρατηροῦσε καὶ ἐπιθυμοῦσε νὰ μάθῃ τί θὰ γίνῃ μὲ τὴν Ἐσθήρ.

Καθ’ ἑκάστην δὲ ἡμέραν ὁ Μαρδοχαῖος περιεπάτει εἰς τὸ μέρος τὸ πλησιάζον πρὸς τὴν αὐλὴν τοῦ γυναικωνίτου τῶν ἀνακτόρων παρατηρῶν μετὰ προσοχῆς τί θὰ συμβῇ εἰς τὴν Ἐσθήρ.

Συμφώνως δὲ πρὸς τὰ καθιερωμένα ἔπρεπε μετὰ τὴν συμπλήρωσιν δώδεκα μηνῶν νὰ ἐμφανισθῇ ἡ κόρη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Αἱ ἡμέραι δὲ τῆς προετοιμασίας των ἐπερνοῦσαν ὡς ἐξῆς· ἐπὶ ἓξ μῆνας αἱ κόραι ἠλείφοντο μὲ ἔλαιον ἀπὸ σμύρναν καὶ ἐπὶ ἄλλους ἓξ μῆνας μὲ ἀρώματα καὶ ἄλλα καλλυντικά, ποὺ ἐχρησιμοποιοῦσαν αἱ γυναῖκες.

Οὗτος δὲ ἦτο ὁ καιρὸς κορασίου τινός, ἐκ τῶν ὑποψηφίων διὰ τὸν βασιλικὸν θρόνον, διὰ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν βασιλέα, ὅταν συμπληρώσῃ δώδεκα μήνας ἀπὸ τῆς εἴσοδόν του εἰς τὸν γυναικῶνα τῶν ἀνακτόρων. Διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον συμπληροῦνται αἱ ἡμέραι τῆς προπαρασκευῆς καὶ θεραπείας τῶν κορασίων τούτων ἐπὶ μήνας ἓξ ἐξακολουθοῦν νὰ ἀλείφωνται μὲ ἔλαιον μύρου καὶ μῆνας ἓξ μὲ ἀρώματα καὶ μὲ τὰς εὐώδεις καὶ σαπωνοειδεῖς ὕλας καὶ ἀλοιφὰς τῶν γυναικῶν·

Καὶ τότε ἡ ὑποψηφία σύζυγος τοῦ βασιλέως ὠδηγεῖτο ἐνώπιον αὐτοῦ. Ὁ εὐνοῦχος, πρὸς τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς ἤθελε δώσει τὴν σχετικὴν ἐντολήν, θὰ ὠδηγοῦσεν αὐτὴν ἀπὸ τὸν γυναικωνίτην εἰς τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα.

καὶ τότε ἐμβαίνει τὸ κοράσιον εἰς τὸν βασιλέα, καὶ εἰς ἐκεῖνον, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ εἴπῃ ὁ βασιλεύς, θὰ παραδώσῃ αὐτὸ ὁ φύλαξ τοῦ γυναικωνίτου διὰ νὰ ἔμβῃ μαζί του ἀπὸ τὸν γυναικωνίτην μέχρι τῶν διαμερισμάτων τοῦ βασιλέως.

Αὐτὴ δὲ πηγαίνει ἐκεῖ τὴν ἑσπέραν· καὶ τὴν ἑπομένην πρωΐαν εἰσέρχεται εἰς τὸν δεύτερον οἶκον, ὅπου ὁ Γαῒ ὁ εὐνοῦχος τοῦ βασιλέως εὑρίσκεται, ὁ φύλαξ τῶν γυναικῶν. Δὲν ἔχει δὲ πλέον τὸ δικαίωμα νὰ ἐπανέλθῃ πρὸς τὸν βασιλέα, ἐὰν δὲν κληθῇ ἀπὸ αὐτὸν ὀνομαστί.

Κατὰ τὸ δειλινὸν ἐμβαίνει εἰς τὰ διαμερίσματα καὶ κατὰ τὸ πρωῒ φεύγει ἀπ’ ἐκεῖ γρήγορα εἰς τὸν δεύτερον γυναικωνίτην, ὅπου εἶναι ὁ Γαῒ ὁ εὐνοῦχος τοῦ βασιλέως, ὁ φύλαξ τῶν γυναικῶν του, καὶ δὲν ἐμβαίνει πλέον εἰς τὸν βασιλέα, ἐὰν δὲν κληθῇ ὀνομαστικῶς ἀπὸ αὐτόν.

Ὅταν λοιπὸν συνεπληρώθη ὁ χρόνος, κατὰ τᾶν ὁποῖον ἡ Ἐσθήρ, ἡ θυγάτηρ τοῦ Ἀμιναδάβ, ἀδελφοῦ τοῦ πατρὸς τοῦ Μαρδοχαίου, ἐπρόκειτο νὰ εἰσέλθῃ πρὸς τὸν βασιλέα, ἡ Ἐσθήρ δὲν παρέλειψε καὶ οὔτε παρήκουσε τίποτε, ἀπὸ ὅσα εἶχε δώσει ἐντολὴν εἰς αὐτὴν νὰ προσέξῃ ὁ εὐνοῦχος, ὁ φύλαξ τῶν γυναικῶν. Ἔτσι δὲ φερομένη ἡ Ἐσθήρ εὕρισκε χάριν ἐκ μέρους ὅλων ὅσοι τὴν ἔβλεπον.

Ὅταν δὲ συνεπληρώθη ὁ χρόνος τῆς Ἐσθήρ, τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἀμιναδάβ, ὅστις ἦτο ἀδελφὸς τοῦ πατρὸς τοῦ Μαρδοχαίου, διὰ νὰ εἰσέλθῃ πρὸς τὸν βασιλέα, αὕτη συνεμορφώθη πλήρως καὶ δὲν ἠθέτησε τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ τῆς παρήγγειλεν ὁ εὐνοῦχος, ποὺ ἐφύλαττε τὰς γυναῖκας τοῦ βασιλέως. Τὴν συνεβούλευσε δὲ ἐκεῖνος μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον. Διότι ἡ Ἐσθὴρ προσείλκυε τὴν εὔνοιαν ὅλων, ὅσοι τὴν ἔβλεπον.

Ἡ Ἐσθήρ πράγματι παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα τὸν Ἀρταξέρξην, κατὰ τὸν δωδέκατον μῆνα, τὸν μῆνα δηλαδὴ Ἀδάρ, κατὰ τὸ ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας αὐτοῦ.

Καὶ εἰσῆλθεν ἡ Ἐσθὴρ πρὸς τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην κατὰ τὸν δωδέκατον μῆνα, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Ἀδάρ, κατὰ τὸ ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας του.

Ὁ βασιλεὺς τὴν ἠγάπησε πάρα πολύ, διότι αὐτὴ εὑρῆκε χάριν ἐνώπιόν του περισσότερον ἀπὸ ὅλας τὰς ἄλλας παρθένους. Ἔθεσε δὲ ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν της τὰ γυναικεῖον βασιλικὸν διάδημα.

Καὶ ἐρωτεύθη ὁ βασιλεὺς τὴν Ἐσθὴρ καὶ κατέκτησεν εὔνοιαν ὑπὲρ ὅλας τὰς παρθένους, καὶ ἔθεσεν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς της τὸ διάδημα τὸ γυναικεῖον τῆς βασιλίσσης.

Ὁ βασιλεὺς ἐπανηγύρισε μὲ μεγάλην λαμπρότητα τοὺς γάμους τῆς Ἐσθήρ, παρέθεσε μέγα συμπόσιον εἰς ὅλους τοὺς φίλους του καὶ τοὺς ἄρχοντας ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας, παρεχώρησε μεγάλας δωρεὰς καὶ ἔδωσεν ἄψεσιν χρεῶν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τῆς βασιλείας του.

Καὶ ἔκαμεν ὁ βασιλεὺς συμπόσιον εἰς ὅλους τοὺς φίλους του καὶ τοὺς ἄρχοντας ἐπὶ ἡμέρας ἑπτὰ καὶ ἐτίμησε πολὺ τοὺς γάμους τῆς Ἐσθὴρ καὶ ἔδωκε χάριν καὶ ἄλλα δῶρα εἰς τοὺς διατελοῦντας ὑπὸ τὴν βασιλείαν του.

Ὁ Μαρδοχαῖος ὑπηρετοῦσε πάντοτε εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλήν.

Ὁ Μαρδοχαῖος δὲ ὑπηρέτει κατὰ τὴν περίοδον ταύτην εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλήν.

Ἡ Ἐσθήρ δὲν ἀνεκοίνωσε καὶ δὲν ἐγνωστοποίησεν εἰς κανένα τὴν πατρίδα της, διότι αὐτὴν τὴν ἐντολὴν τῆς εἶχε δώσει ὁ Μαρδοχαῖος. Νὰ φοβῆται τὸν Θεόν, νὰ τηρῇ τὰς θείας ἐντολάς, ὅπως ὅταν αὐτὴ εὑρίσκετο μαζῆ του. Ἡ Ἐσθήρ, καὶ ὅταν ἔγινε βασίλισσα, δὲν ἤλλαξε τρόπον συμπεριφορᾶς καὶ ζωῆς.

Ἡ δὲ Ἐσθὴρ δὲν ἐφανέρωσε ποία εἶναι ἡ πατρίς της· διότι ἔτσι τῆς παρήγγειλεν ὁ Μαρδοχαῖος· νὰ φοβῆται τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ νὰ ἐκτελῇ τὰ προστάγματά του, φερομένη ὅπως ὅταν ἦταν μαζί του. Καὶ ἡ Ἐσθὴρ δὲν ἄλλαζε καὶ δὲν μετέβαλε τὴν συμπεριφορὰν καὶ τὸν τρόπον τῆς ζωῆς της.

Οἱ δύο αὐλικοί, οἱ ἀρχισωματοφύλακες τοῦ βασιλέως, ἐστενοχωρήθησαν, διότι προήχθη εἰς ἐπίζηλον θέσιν ὁ Μαρδοχαῖος καὶ ἐζητοῦσαν εὐκαιρίαν νὰ δολοφονήσουν τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην.

Καὶ ἐλυπήθησαν οἱ δύο εὐνοῦχοι τοῦ βασιλέως, οἱ ἀρχισωματοφύλακές του, διότι προήχθη ὁ Μαρδοχαῖος, καὶ ἐπεδίωκον νὰ φονεύσουν τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην.

Ἡ συνωμοσία ὅμως αὐτὴ ἔγινε γνωστὴ εἰς τὸν Μαρδοχαῖον, ὁ ὁποῖος τὴν ἐφανέρωσεν εἰς τὴν Ἐσθήρ, ἡ δὲ Ἐσθὴρ ἀνέφερε τὰ τῆς συνωμοσίας αὐτῆς εἰς τὸν βασιλέα.

Καὶ ἐφανερώθη εἰς τὸν Μαρδοχαῖον τὸ μυστικὸν τοῦτο καὶ ἐγνωστοποίησεν αὐτὸ οὗτος εἰς τὴν Ἐσθὴρ καὶ αὐτὴ ἔκαμε γνωστὰ καὶ κατήγγειλεν εἰς τὸν βασιλέα τὰ σχετιζόμενα πρὸς τὴν ἐπιβουλὴν ταύτην.

Ὁ βασιλεὺς ἐξήτασε τοὺς δύο αὐλικούς του, εὑρῆκεν αὐτοὺς ἐνόχους, διέταξε δὲ καὶ τοὺς ἐκρέμασαν. Διέταξεν ἐπίσης ὁ βασιλεὺς νὰ καταχωρηθῇ τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἰς ἀνάμνησιν εἰς τὰ βασιλικὰ χρονικὰ πρὸς ἔνδειξιν εὐνοίας καὶ ἐπαίνου ἐκ μέρους τοῦ βασιλέως εἰς τὸν Μαρδοχαῖον.

Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐξήτασε τοὺς δύο εὐνούχους καί, ὅταν ἐπείσθη περὶ τῆς ἐνοχῆς των, παρήγγειλε νὰ κρεμάσουν αὐτούς. Ἐπὶ πλέον διέταξεν ὁ βασιλεὺς νὰ καταχωρίσουν εἰς ἀνάμνησιν τὸ γεγονὸς εἰς τὴν βασιλικὴν βιβλιοθήκην ἐγκωμιαστικῶς πρὸς εὔνοιαν τοῦ Μαρδοχαίου.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης ἐτίμησε καὶ ἐδόξασεν ἰδιαιτέρως τὸν Ἀμάν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμαδάθου, τὸν Βουγαῖον καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν πρώτην θέσιν ὑπεράνω ἀπὸ ὅλους τοὺς φίλους του.

Μετὰ δὲ τὰ γεγονότα αὐτὰ ἐτίμησε καὶ ἐδόξασεν ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης τὸν Ἀμάν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμαδάθου, τὸν Βουγαῖον, καὶ ἀνεβίβασεν αὐτὸν εἰς ὑψηλὸν ἀξίωμα καὶ εἶχε τὴν πρωτοκαθεδρίαν μεταξὺ ὅλων τῶν φίλων καὶ αὐλικῶν τοῦ βασιλέως.

Ὅλοι δὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλήν, τὸν προσκυνοῦσαν, διότι ἔτσι εἶχε διατάξει ὁ βασιλεὺς νὰ φέρωνται ἀπέναντί του. Ὁ Μαρδοχαῖος ὅμως δὲν τὸν ἐπροσκυνοῦσε.

Καὶ ὅλοι, ὅσοι ἦσαν εἰς τὴν αὐλήν, ἐπροσκύνουν αὐτόν, διότι ἔτσι διέταξεν ὁ βασιλεὺς νὰ κάμουν. Ὁ Μαρδοχαῖος ὅμως δὲν τὸν ἐπροσκυνοῦσε.

Οἱ ἄνθρωποι τῆς βασιλικῆς αὐλῆς ἔλεγαν εἰς τὸν Μαρδοχαῖον· «Μαρδοχαῖε, διατί παρακούεις τὰς διαταγὰς τοῦ βασιλέως;»

Καὶ ὡμίλησαν οἱ ὑπηρετοῦντες ἐν τῇ αὐλῇ τοῦ βασιλέως εἰς τὸν Μαρδοχαῖον: «Μαρδοχαῖε, διατί παρακούεις εἰς αὐτά, ποὺ εἶπεν ὁ βασιλεύς;»

Κάθε δὲ ἡμέραν ἔλεγαν καὶ ξαναέλεγαν πρὸς αὐτὸν τὰ ἴδια. Αὐτὸς ὅμως δὲν ὑπήκουσεν εἰς αὐτούς. Οἱ ἄνθρωποι τῆς αὐλῆς ἀνέφεραν τότε τὸ γεγονὸς εἰς τὸν Ἀμάν, ὅτι δηλαδὴ ὁ Μαρδοχαῖος ἀντιτάσσεται εἰς τὰς διαταγὰς τοῦ βασιλέως. Ὁ Μαρδοχαῖος ὅμως εἶχεν ἀναφέρει εἰς αὐτοὺς ὅτι εἶναι Ἰουδαῖος, καὶ δὲν τοῦ ἐπέτρεπεν ἡ θρησκεία του νὰ προσκυνῇ ἀνθρώπους.

Κάθε ἡμέραν ἔλεγον εἰς αὐτὸν τοῦτο καὶ δὲν τοὺς ὑπήκουε. Καὶ ἀνέφεραν εἰς τὸν Ἀμάν, ὅτι ὁ Μαρδοχαῖος ἀντιτάσσεται καὶ ἀπειθεῖ εἰς τοὺς λόγους τοῦ βασιλέως· καὶ τοὺς εἶχε φανερώσει ὁ Μαρδοχαῖος, ὅτι εἶναι Ἰουδαῖος καὶ ἐμποδίζεται ἀπὸ τὴν θρησκείαν του νὰ προσκυνῇ τὸν Ἀμάν.

Ὁ Ἀμάν, ὅταν ἔμαθε τὰ γεγονότα αὐτά, ὅτι δηλαδὴ ὁ Μαρδοχαῖος δὲν τὸν προσκυνεῖ, ὠργίσθη πάρα πολὺ ἐναντίον του

Καὶ ὅταν ὁ Ἀμὰν ἐπληροφορήθη μετὰ βεβαιότητος, ὅτι δὲν τὸν προσκυνεῖ ὁ Μαρδοχαῖος, ἐθύμωσε πάρα πολὺ

καὶ ἐσκέφθη νὰ ἐξολοθρεύσῃ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ὑπὸ τὴν βασιλείαν τοῦ Ἀρταξέρξου.

καὶ ἔλαβε τὴν ἀπόφασιν νὰ ἐξαφανίσῃ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἔζων ὑπὸ τὴν βασιλείαν τὸν Ἀρταξέρξου.

Συνέταξε, λοιπόν, ἕνα βασιλικὸν διάταγμα κατὰ τὸ δωδέκατον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου, ἔρριψε κλήρους διὰ νὰ ὁρισθῇ ἡ ἡμέρα καὶ ὁ μήνας, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἔπρεπε εἰς μίαν καὶ μόνην ἡμέραν νὰ ἐξολοθρευθῇ τὸ γένος τοῦ Μαρδοχαίου, καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος εἰς τὴν δεκάτην τετάρτην τοῦ μηνὸς Ἀδάρ.

Καὶ ἔκαμε διάταγμα κατὰ τὸ δωδέκατον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου καὶ ἔβαλε κλήρους ρίπτων αὐτοὺς καὶ ἀπαγγέλλων ἀνὰ μίαν ἡμέραν καὶ ἀνὰ ἕνα μῆνα, ὥστε νὰ καταστρέψουν τὸ γένος τοῦ Μαρδοχαίου εἰς τὴν ὑπὸ τοῦ κλήρου ὑποδειχθησομένην μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἡμέραν. Καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος εἰς τὴν δεκάτην τετάρτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς τοῦ δωδεκάτου, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Ἀδάρ.

Εἶπε δὲ τότε ὁ Ἀμὰν πρὸς τὸν Ἀρταξέρξην, τὸν βασιλέα. «Ὑπάρχει διεσπαρμένον μεταξὺ τῶν ἐθνῶν ὅλης τῆς βασιλείας σου ἕνα ἔθνος, τοῦ ὁποίου οἱ νόμοι εἶναι διαφορετικοὶ ἀπὸ τοὺς νόμους ὅλων τῶν ἄλλων ἐθνῶν. Αὐτοί, λοιπόν, δὲν ὑπακούουν εἰς τοὺς νόμους τοῦ βασιλέως καὶ εἶναι προφανὲς ὅτι δὲν εἶναι συμφέρον εἰς τὸν βασιλέα νὰ ἀφήσῃ αὐτοὺς νὰ ζοῦν.

Καὶ ὡμίλησεν ὁ Ἀμὰν πρὸς τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην καὶ εἶπεν: «Ὑπάρχει ἒν ἔθνος διασκορπισμένον μεταξὺ τῶν ἐθνῶν εἰς ὅλον τὸ βασίλειόν σου· οἱ νόμοι των δὲ εἶναι ὅλως διόλου διάφοροι ἀπὸ τοὺς νόμους ὅλων τῶν ἐθνῶν παρακούουν δὲ εἰς τοὺς νόμους τοῦ βασιλέως καὶ δι’ αὐτὸ δὲν συμφέρει εἰς τὸν βασιλέα νὰ τοὺς ἀφήσῃ, χωρὶς νὰ λάβῃ μέτρα δραστικὰ κατ’ αὐτῶν.

Ἐὰν λοιπὸν φαίνεται καλὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἂς ἐκδώσῃ ἕνα διάταγμα καταστροφῆς των, ἐγὼ δὲ ἐγγράφως θὰ ἀναλάβω τὴν ὑποχρέωσιν νὰ καταθέσω εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ βασιλέως δέκα χιλιάδες τάλαντα ἀργυρίου».

Ἐὰν φαίνεται καλὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἂς ἐκδώσῃ διάταγμα ἵνα ἐζοντώσῃ αὐτούς, καὶ ἐγὼ θὰ ἐξοφλήσω εἰς τὸ ταμεῖον τοῦ βασιλέως δέκα χιλιάδες τάλαντα ἀργυρᾶ, ἤτοι ὑπὲρ τὰ τέσσαρα ἑκατομμύρια χρυσῶν λιρῶν».

Ὁ βασιλεὺς ἀφήρεσε τὸ δακτυλίδι του, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε καὶ ἡ βασιλικὴ σφραγίς, ἔδωκεν αὐτὸ εἰς τὰ χέρια τοῦ Ἀμάν, διὰ νὰ σφραγίσῃ τὸ διάταγμα τοῦ ὀλέθρου τῶν Ἰουδαίων,

Καὶ ἀφοῦ ἔβγαλεν ὁ βασιλεὺς τὸ δακτύλιόν του, ἔδωκε τοῦτο εἰς τὰς χεῖρας τοῦ Ἀμὰν διὰ νὰ σφραγίσῃ ἐπὶ τοῦ διατάγματος, τὸ ὁποῖον εἶχε γραφῆ ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων.

καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Ἀμάν· «κράτησε τὸ ἀργύριόν σου, ὡς πρὸς δὲ τὸ ἔθνος αὐτὸ κάμε ὅ,τι σὺ θέλεις».

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Ἀμάν: «Τὸ μὲν χρῆμα ἔχε τὸ σὺ ἰδικόν σου, μεταχειρίσου δὲ τὸ ἔθνος, περὶ τοῦ ὁποίου μου ὁμιλεῖς, ὅπως θέλεις».

Προσεκλήθησαν λοιπὸν οἱ γραμματεῖς τοῦ βασιλέως τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ πρώτου μηνὸς καί, ὅπως τοὺς διέταξεν ὁ Ἀμάν, συνέταξαν καὶ ἔστειλαν τὸ διάταγμα εἰς τοὺς στρατηγοὺς καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντας ὅλων τῶν χωρῶν τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου, ἀπὸ τῆς Ἰνδίας μέχρι καὶ τῆς Αἰθιοπίας, εἰς ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ χώρας. Τὸ διάταγμα δὲ αὐτὸ τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου πρὸς τοὺς ἄρχοντας τῶν διαφόρων ἐθνῶν ἐγράφη καὶ εἰς τὴν γλῶσσαν ἑκάστου ἔθνους.

Καὶ προσεκλήθησαν οἱ γραμματεῖς τοῦ βασιλέως κατὰ τὸν πρῶτον μῆνα, τὴν δεκάτην τρίτην ἡμέραν αὐτοῦ, καὶ ἔγραψαν, ὡς διέταξεν ὁ Ἀμάν, εἰς τοὺς στρατιωτικοὺς διοικητὰς καὶ τοὺς πολιτικοὺς ἄρχοντας, ποὺ ἦσαν εἰς ὅλην τὴν χώραν ἀπὸ τῶν Ἰνδιῶν μέχρι τῆς Αἰθιοπίας, εἰς τὰς ἑκατὸν εἴκοσιν ἑπτὰ χώρας, καὶ εἰς τοὺς ἐντοπίους ἄρχοντας τῶν εἰς τὸ Περσικὸν κράτος ὑποτεταγμένων ἐθνῶν ἔγραψαν εἰς τὴν γλῶσσαν των ἐξ ὀνόματος τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου.

Αὐτὰ τὰ ἔγγραφα ἐστάλησαν μὲ ταχυδρόμους εἰς ὅλην τὴν βασιλείαν τοῦ Ἀρταξέρξου, διὰ νὰ ἐξαφανισθῇ τὸ γένος τῶν Ἰουδαίων εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἡμέραν τοῦ δωδεκάτου μηνός, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Ἀδάρ, τὰ δὲ ὑπάρχοντά των νὰ διαρπαγοῦν.

Καὶ ἀπεστάλη διὰ ταχυδρόμων, ποὺ ἔφερον τὸ ἔγγραφον τοῦ διατάγματος εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἀρταξέρξου διὰ νὰ ἐξαφανίσουν τὸ γένος τῶν Ἰουδαίων ἐντὸς μιᾶς ἡμέρας τοῦ δωδεκάτου μηνός, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Ἀδάρ, καὶ νὰ διαρπάσουν τὰ ὑπάρχοντά των.

Αὐτὸ τὸ διάταγμα τοῦ βασιλέως περιεῖχε τὰ ἐξῆς· «ὁ μέγας βασιλεὺς Ἀρταξέρξης δίδει διαταγὴν εἰς τοὺς ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του ἄρχοντας καὶ διοικητὰς τῶν ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ ἐπαρχιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐκτείνονται ἀπὸ τὴν Ἰνδικὴν μέχρι καὶ τῆς Αἰθιοπίας·

Τῆς ἐπιστολῆς δὲ τὸ ἀντίγραφον εἶναι τοῦτο: «Ὁ μέγας βασιλεὺς Ἀρταξέρξης εἰς τοὺς ἀπὸ τῆς Ἰνδικῆς χώρας μέχρι τῆς Αἰθιοπίας ἄρχοντας καὶ τοπάρχας, τοὺς ὑποτεταγμένους εἰς αὐτὸν καὶ διατελοῦντας ὑπὸ τὰς διαταγάς του, γράφει ταῦτα:

Μολονότι εἶμαι ἄρχων πολλῶν ἐθνῶν καὶ κυρίαρχος ὅλης τῆς οἰκουμένης, ἠθέλησα νὰ σᾶς διοικήσω ὄχι ἐγωϊστικῶς, στηριζόμενος εἰς τὴν δύναμιν τῆς ἐξουσίας μου· ἀλλὰ μὲ ἐπιείκειαν πάντοτε καὶ μὲ ἠπιότητα διεξάγω τὴν διοίκησιν αὐτήν. Μὲ τὴν συνετὴν καὶ στοργικὴν αὐτὴν διοίκησίν μου ἠθέλησα νὰ καταστήσω τὴν ζωὴν τῶν ὑπηκόων μου ἤρεμον πάντοτε καὶ ἀτάραχον, τὴν δὲ βασιλείαν μου ἐπιεικῆ καὶ ἀσφαλῆ μέχρι τῶν ἀκροτάτων ὁρίων της. Διότι φροντίζω νὰ δίδω καὶ νὰ ἀνανεώνω καὶ σταθεροποιῶ τὴν ποθητὴν εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἰρήνην.

«Καίτοι ἔγινα ἄρχων πολλῶν ἐθνῶν καὶ ἐπεκράτησα ὅλης τῆς οἰκουμένης, ἠθέλησα οὐχὶ ἐπαιρόμενος ὑπὸ τοῦ θράσους καὶ τοῦ τυραννικοῦ φρονήματος τῆς ἐξουσίας, κυβερνῶν δὲ μὲ ὅσον τὸ δυνατὸν μεγαλυτέραν ἐπιείκειαν καὶ ἠπιότητα, νὰ καταστήσω τὴν ζωὴν ἐνὸς ἑκάστου τῶν ὑποτεταγμένων εἰς ἐμὲ πάντοτε καὶ διαπαντὸς ἀτάραχον καὶ νὰ παράσχω τὸ βασιλειόν μου ἥμερον καὶ πολιτισμένον καὶ εὔκολον εἰς συγκοινωνίαν μέχρι τῶν ἄκρων αὐτοῦ καὶ νὰ ἀνανεώσω τὴν εἰς τὸ παρελθὸν διαταραχθεῖσαν καὶ ποθητὴν εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους εἰρήνην.

Ἠρώτησα ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ τοὺς συμβούλους μου, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ποθητὴ εἰρηνικὴ αὐτὴ κατάστασις καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτούς, ὀνομαζόμενος Ἀμάν, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν σύνεσιν καὶ σοφίαν ξεπερνᾶ ὅλους ὅσοι εὑρίσκονται κοντά μας, εἶναι δὲ γνωστὸς διὰ τὴν ἀκλόνητον ἀγάπην του καὶ σταθεράν του πίστιν πρὸς ἐμὲ καὶ ὁ ὁποῖος κατέχει τὴν δευτέραν θέσιν εἰς τὸ βασίλειόν μου,

Ὅταν δὲ ἐγὼ ἠρώτησα τοὺς συμβούλους, πῶς ὁ σκοπὸς οὗτος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀχθῇ εἰς πέρας, ὁ διακριθεὶς πλησίον ἡμῶν ἐπὶ συνέσει καὶ ὁ ὁποῖος ἔχει ἀποδειχθῇ ἐξ ἴσου καὶ ἀπαράλλακτα μὲ τὴν καλήν του θέλησιν καὶ διάθεσιν καὶ μὲ τὴν βεβαίαν πίστιν καὶ ἀφοσίωσιν εἰς ἐμὲ καὶ ἔχει ἀπολαύσει τὸ δεύτερον τοῦ βασιλείου ἀξίωμα καὶ προνόμιον, ὁ Ἀμὰν δηλαδή,

κατέστησεν εἰς ἡμᾶς γνωστὸν ὅτι μεταξὺ ὅλων τῶν φυλῶν τῆς οἰκουμένης ἔχει διασπαρῆ καὶ ἀναμιχθῆ ἕνας δύστροπος λαός, ὁ ὁποῖος μὲ τοὺς ἰδικούς του νόμους εἶναι ἀντίθετος πρὸς κάθε ἄλλο ἔθνος, παραβαίνει δὲ πάντοτε τὰ διατάγματα τῶν βασιλέων, μὲ τὸν σκοπόν νὰ μὴ σταθεροποιηθῇ εἰρηνικῶς καὶ ἀμέμπτως ἡ ἁρμονία εἰς τὴν αὐτοκρατορίαν, τὴν ὁποίαν ἡμεῖς διοικοῦμεν.

ἐφανέρωσεν εἰς ἠμᾶς, ὅτι εἰς πάσας τὰς ἐγκατεστημένας εἰς τὴν οἰκουμένην φυλὰς ἔχει ἀναμιχθῇ κάποιος κακότροπος καὶ μὲ δυσμενεῖς διαθέσεις λαός, ὁ ὁποῖος εἰς τοὺς νόμους του εἶναι ἀντίθετος πρὸς κάθε ἔθνος καὶ τὰ διατάγματα τῶν βασιλέων περιφρονεῖ διαρκῶς, διὰ νὰ μὴ ἐπιτυγχάνῃ ἡ ἀπὸ ἡμᾶς ὅλους τοὺς συνάρχοντας καὶ διοικητὰς κατευθυνομένη κατὰ τὰ ἄλλα ἀμέμπτως καὶ μὲ τὰς ἀρίστας διαθέσεις συνδιοίκησις.

Ἐξηκριβώσαμεν, λοιπόν, ὅτι αὐτὸς μόνος ὁ λαὸς εὑρίσκεται εἰς ἀντίθεσιν πρὸς ὅλον τὸ ἀνθρώπινον γένος μὲ νόμους ἰδικούς του παράξενους καὶ διαφορετικοὺς ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς αὐτοκρατορίας, σκέπτεται πονηρὰ ἐναντίον τῶν ἰδικῶν μας πραγμάτων, διαπράττει τὰ χείριστα κακὰ καὶ ἔτσι ἐμποδίζει, τὴν σταθερότητα τοῦ βασιλείου μου.

Ἐπειδὴ λοιπὸν διακρίνομεν αὐτὸ τὸ ἔθνος ὅτι ἐντελῶς μόνον κεῖται εἰς ξεχωριστὴν καὶ διάφορον πορείαν πάντοτε πρὸς πάντα ἄνθρωπον, καὶ ὅτι παραλλάσσει καὶ διαφέρει εἰς τρόπον ζωῆς κανονιζόμενον ἀπὸ νόμους παράδοξον καὶ ὅτι ἔχει κακὰς σκέψεις καὶ διαθέσεις πρὸς τὴν διοίκησίν μας συντελοῦν τὰ χείριστα κακά, μέχρι σημείου ὥστε τὸ βασίλειον νὰ μὴ ἀπολαύῃ σταθερότητα καὶ ἀσφάλειαν.

Διετάξαμεν, λοιπόν, ὅπως αὐτοὶ οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἐπισημαίνονται ἀπὸ τὸ διάταγμα τὸ συνταχθὲν ἀπὸ τὸν Ἀμάν, ὁ ὁποῖος καὶ ἔχει ἀναλάβει τὴν εὐθύνην τῶν ὑποθέσεων τοῦ κράτους καὶ κατέχει θέσιν δευτέρου πατρός μας, διετάξαμεν, ὅπως ὅλοι αὐτοὶ μὲ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ παιδιά των ἐξοντωθοῦν καὶ ξερριζωθοῦν ὑλοκληρωτικῶς μὲ ἐχθρικὴν μάχαιραν χωρὶς οἶκτον καὶ λύπην κατὰ τὴν δεκάτην τετάρτην ἡμέραν τοῦ δωδεκάτου μηνὸς Ἀδάρ, τοῦ τρέχοντος ἔτους.

Ἔχομεν λοιπὸν διατάξει αὐτοὺς ποὺ σᾶς ἐσημάναμεν καὶ σᾶς ἐδηλώσαμεν μὲ αὐτά, ποὺ ἔχουν γραφῆ ἀπὸ τὸν Ἀμάν, ὁ ὁποῖος ἔχει ταχθῇ ἐπὶ τῆς διοικήσεως τῶν δημοσίων ὑποθέσεων καὶ πραγμάτων καὶ εἶναι δεύτερος πατέρας μας, ὅλους μὲ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα των νὰ τοὺς καταστρέψετε μὲ ὅλας τὰς ρίζας των διὰ τῶν μαχαιρῶν τῶν ἐχθρῶν των χωρὶς κανένα οἶκτον καὶ φειδωλίαν κατὰ τὴν δεκάτην τετὰρτην τοῦ δωδεκάτου μηνὸς Ἀδάρ τοῦ παρόντος ἔτους,

Διατάσσω λοιπόν, ὅπως οἱ κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ τὸ παρὸν ἐχθροί μας αὐτοὶ ἄνθρωποι καταβοῦν ὅλοι τὴν ἰδίαν ἡμέραν μὲ βίαιον θάνατον εἰς τὸν ᾅδην καὶ ἔτσι νὰ μᾶς ἀφήσουν κατὰ τὸν ὑπόλοιπον χρόνον νὰ κυβερνήσωμεν τὰς κρατικὰς ὑποθέσεις μας μὲ σταθερότητα καὶ εἰρήνην».

ἶνα οὕτως οἱ ἀνέκαθεν καὶ μέχρι τώρα κακότροποι, ἀφοῦ εἰς μίαν ἡμέραν καταβοῦν βιαίως καὶ διὰ σφαγῆς εἰς τὸν ἅδην, μᾶς παρέχουν κατὰ τὸν μετέπειτα καὶ εἰς τὴν σφαγὴν αὐτῶν ἐπακολουθήσαντα χρόνον διὰ παντὸς καὶ μέχρι τέλους σταθερὰν καὶ ἀδιατάρακτον τὴν διοίκησιν τῶν δημοσίων πραγμάτων καὶ ὑποθέσεων».

Τὰ ἀντίγραφα τῶν διαταγμάτων αὐτῶν ἐκοινοποιήθησαν εἰς ὅλας τὰς χώρας καὶ διετάχθησαν ὅλα τὰ ἔθνη νὰ εἶναι ἕτοιμα κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην.

Τὰ ἀντίγραφα δὲ τῶν ἐπιστολῶν ἐξετίθεντο εἰς δημόσια κέντρα καθ’ ὅλην τὴν χώραν καὶ ἐδίδετο διαταγὴ εἰς ὅλα τὰ ἔθνη, νὰ εἶναι οἱ λαοί των ἕτοιμοι διὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν.

Καθ’ ὃν δὲ χρόνον ἐπεσπεύδετο ἡ δημοσίευσις τοῦ Διατάγματος καὶ εἰς τὰ Σοῦσα, ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμὰν ἔπιναν καὶ διεσκέδαζαν, ἐνῷ μεγάλη ἀναταραχὴ συνετάρασσε τὴν πόλιν.

Μὲ σπουδὴν δὲ ἐγίνοντο εἰς Σοῦσαν αἱ προετοιμασίαι διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἀποφάσεως· ὁ δὲ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμὰν ἐπεδίδοντο εἰς οἰνοποσίας, καθ’ ὃν χρόνον ἡ πόλις ἐταράττετο.

Ὁ Μαρδοχαῖος ὅταν ἐπληροφορήθη αὐτά, τὰ ὁποῖα ἐγίνοντο, διέρρηξε τὰ ἐνδύματά του καὶ ἐφόρεσε ἕνα σάκκον εἰς ἔνδειξιν τοῦ μεγάλου πένθους του. Ἐσκόρπισε στάκτην ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του, ἐβγῆκε ταχέως εἰς τὴν πλατεῖαν τῆς πόλεως καὶ ἐκραύγαζε μὲ φωνὴν μεγάλην. «Ἐξολοθρεύεται ἕνα ἔθνος, ἐνῷ δὲν ἔχει διαπράξει καμμίαν ἀδικίαν».

Ὁ δὲ Μαρδοχαῖος, ὅταν ἐπληροφορήθη αὐτὸ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συντελεσθῇ, ἔσχισε τὰ ἐνδύματά του καὶ ἐνεδύθη τρίχινον σάκκον καὶ ἐσκόρπισε στάκτην ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του καί, ἀφοῦ ἐπήδησεν ἔξω διὰ μέσου τῆς πλατείας τῆς πόλεως, ἐφώναζε μὲ φωνὴν μεγάλην: «Σηκώνεται ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἐξαφανίζεται ἔθνος, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει διαπράξει κανὲν ἀδίκημα».

Ἔφθασεν ἕως εἰς τὴν πύλην τῆς βασιλικῆς αὐλῆς καὶ ἐκεῖ ἐσταμάτησε, διότι δὲν τοῦ ἦτο ἐπιτετραμμένον νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν αὐλήν, ἐπειδὴ ἐφοροῦσε ἔνδυμα ἀπὸ σάκκον καὶ εἶχεν εἰς τὸ κεφάλι του στάκτην.

Καὶ ἦλθε μέχρι τῆς πύλης τῶν ἀνακτόρων τοῦ βασιλέως καὶ ἐστάθη· διότι δὲν ἦτο ἐπιτετραμμένον εἰς αὐτὸν νὰ εἰσέλθη εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ἀνακτόρου, ἐφ’ ὅσον εἶχε σάκκον καὶ στάκτην.

Εἰς ὅλην δὲ τὴν χώραν, ὅπου ἐκοινοποιεῖτο τὸ διάταγμα τοῦ βασιλέως, θρηνώδεις κραυγαὶ καὶ κοπετοὶ ἠκούοντο μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, διότι μεγάλο πένθος εἶχεν ἀπλωθῆ εἰς αὐτούς. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔστρωναν σάκκινα ἐνδύματα καὶ ἐκοιμῶντο ἐπάνω εἰς αὐτὰ καὶ εἰς τὴν στάκτην.

Καὶ εἰς ὅλην τὴν χώραν, παντοῦ, ὅπου ἐδημοσιεύοντο τὰ βασιλικὰ γράμματα, ἐγίνετο κραυγὴ καὶ κοπετὸς καὶ μέγα πένθος εἰς τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἀντὶ κλίνῃς ἔστρωσαν χάμω εἰς τὴν γῆν διὰ τὸν ἑαυτόν τους σάκκον καὶ στάκτην καὶ ἐκοιμῶντο ἐπ’ αὐτῶν.

Αἱ δοῦλαι καὶ οἱ αὐλικοὶ ὑπηρέται τῆς βασιλίσσης παρουσιάσθησαν εἰς τὴν Ἐσθήρ καὶ τῆς ἀνήγγειλαν τὰ τοῦ πένθους καὶ τοῦ θρήνου τοῦ Μαρδοχαίου. Ἐκείνη ἐταράχθη, ὅταν ἐπληροφορήθη τὰ γεγονότα αὐτά, καὶ ἔστειλεν ἀνθρώπους νὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ τὸν Μαρδοχαῖον τὸ σάκκινόν του ἔνδυμα καὶ νὰ τὸν ἐνδύσουν εὐπρεπῶς. Ὁ Μαρδοχαῖος ὅμως δὲν ἐπείσθη καὶ δὲν συνεμορφώθη πρὸς τὴν ὑπόδειξίν της.

Καὶ εἰσῆλθον αἱ θεραπαινίδες καὶ οἱ εὐνοῦχοι τῆς βασιλίσσης καὶ ἀνήγγειλαν εἰς αὐτὴν τὰ τοῦ πένθους τοῦ Μαρδοχαίου καὶ ἐταράχθη, ὅταν ἤκουσε τὸ γεγονὸς τῆς πενθίμου περιβολῆς καὶ τῶν θλιβερῶν διαμαρτυριῶν τοῦ Μαρδοχαίου, καὶ ἀπέστειλε κατάλληλον ἔνδυμα νὰ στολίσῃ τὸν Μαρδοχαῖον καὶ νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπὸ αὐτὸν τὸν σάκκον, ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ εἰσέλθῃ οὗτος εἰς τὰ ἀνάκτορα καὶ νὰ ἐπικοινωνήσῃ μετ’ αὐτῆς· ἀλλ’ αὐτὸς δὲν ἐπείσθη νὰ ἀποβάλῃ τὸν σάκκον.

Ἐκάλεσε τότε ἡ Ἐσθήρ τὸν αὐλικὸν ὑπηρέτην τῆς Ἀχραθαῖον, ποὺ εὑρίσκετο πάντοτε κοντὰ της, καὶ τὸν ἔστειλε νὰ μάθῃ ἀπὸ τὸν Μαρδοχαῖον τὶ ἀκριβῶς ἔχει συμβῆ.

Ἡ δὲ Ἐσθὴρ προσεκάλεσε τότε τὸν Ἀχραθαῖον, τὸν εὐνοῦχον αὐτῆς, ὁ ὁποῖος παρίστατο ἀπεσπασμένος εἰς τὴν ὑπηρεσίαν της, καὶ ἀπέστειλε νὰ μάθῃ αὐτὴ ἀπὸ τὸν Μαρδοχαῖον, τί ἀκριβῶς συνέβαινεν.

Ὁ Μαρδοχαῖος κατέστησεν εἰς αὐτὸν γνωστὸν τὸ γεγονός, ὅπως καὶ τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν ὁ Ἀμὰν ἔδωσεν εἰς τὸν βασιλέα, νὰ καταβάλῃ εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ βασιλέως δέκα χιλιάδες τάλαντα ἀργυρᾶ, διὰ νὰ ἐξολοθρεύσῃ τοὺς Ἰουδαίους.

Ὁ δὲ Μαρδοχαῖος κατέστησεν εἰς αὐτὸν γνωστὸν τὸ γεγονὸς καὶ τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθη ὁ Ἀμὰν εἰς τὸν βασιλέα, νὰ παραδώσῃ εἰς τὸ ταμεῖον δέκα χιλιάδας τάλαντα διὰ νὰ παραδώσῃ εἰς τὴν ἀπώλειαν τοὺς Ἰουδαίους.

Ἀντίγραφον δὲ τοῦ διατάγματος διὰ τὴν καταστροφὴν τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εἶχε δημοσιευθῆ καὶ εἰς τὰ Σοῦσα, ἔδωκεν ὁ Μαρδοχαῖος εἰς τὸν αὐλικόν, διὰ νὰ τὸ δείξῃ εἰς τὴν Ἐσθὴρ καὶ τοῦ εἶπε· «νὰ τῆς δώσῃς ἐκ μέρους μου ἐντολήν, ὅπως παρουσιασθῇ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ ζητήσῃ ἐπιμόνως ἀπὸ αὐτὸν νὰ σώσῃ τὸν λαόν της ἀπὸ τὴν καταστροφὴν καὶ νὰ τῆς προσθέσῃς ἐπὶ λέξει· Ἐνθυμήσου τὰς ἡμέρας τῆς δυστυχίας καὶ τῆς ταλαιπωρίας σου, τότε ποὺ ἀνετράφης ἀπὸ ἐμέ. Σοῦ καθιστῶ δὲ γνωστὸν ὅτι ὁ δεύτερος μετὰ τὸν βασιλέα ὡς πρὸς τὴν ἐξουσίαν εἰς τὴν χώραν, ὁ Ἀμάν, ὡμίλησεν ἐναντίον μας, διὰ νὰ μᾶς θανατώσῃ. Παρακάλεσε, λοιπόν, τὸν Κύριον καὶ μίλησε μετὰ παρρησίας εἰς τὸν βασιλέα, διὰ νὰ μᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ τὸν ὄλεθρον».

Καὶ τὸ ἀντίγραφον τοῦ διατάγματος, τὸ ὁποῖον ἐξετέθη καὶ ἐκοινοποιήθη δημοσία περὶ τοῦ νὰ ἐξοντωθοῦν οἱ Ἰουδαῖοι, ἔδωκεν εἰς αὐτὸν διὰ νὰ τὸ δείξῃ εἰς τὴν Ἐσθήρ. Καὶ εἶπεν εἰς τοῦτον νὰ τῆς μεταβιβάσῃ τὴν ἐντολήν, ἀφοῦ εἰσέλθῃ νὰ ζητήσῃ μετὰ θερμῶν παρακλήσεων ἀπὸ τὸν βασιλέα καὶ νὰ ἀξιώσῃ ἀπὸ αὐτὸν διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ λαοῦ, «ἐνθυμηθεῖσα τὰς ἡμέρας τῆς πτωχείας καὶ ταπεινώσεώς σου, ὅτε ἐτράφης διὰ τῆς χειρός μου, διότι ὁ Ἀμάν, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ δεύτερον μετὰ τὸν βασιλέα ἀξίωμα, ὡμίλησεν ἐναντίον ἡμῶν ζητῶν τὸν θάνατόν μας· ἐπικαλέσθητι τὸν Κύριον καὶ ὁμίλησε πρὸς τὸν βασιλέα ὑπὲρ ἡμῶν, γλύτωσέ μας ἀπὸ τὸν θάνατον».

Ὁ Ἀχραθαῖος παρουσιάσθη πράγματι ἐνώπιον τῆς Ἐσθήρ καὶ κατέστησεν εἰς αὐτὴν γνωστοὺς ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους.

Ἀφοῦ δὲ εἰσῆλθεν εἰς τὰ ἀνάκτορα ὁ Ἀχραθαῖος, ὡμίλησε πρὸς αὐτὴν ὅλους τοὺς λόγους αὐτοὺς τοῦ Μαρδοχαίου.

Εἶπε τότε ἡ Ἐσθὴρ πρὸς τὸν Ἀχραθαῖον, «πήγαινε εἰς τὸν Μαρδοχαῖον καὶ εἰπέ του, ὅτι ὅλα τὰ ἔθνη τῆς βασιλείας γνωρίζουν,

Εἶπε δὲ ἡ Ἐσθὴρ πρὸς τὸν Ἀχραθαῖον: «Πήγαινε εἰς τὸν Μαρδοχαῖον καὶ εἶπε εἰς αὐτόν,

ὅτι κάθε ἄνθρωπος, ἄνδρας ἢ γυναίκα, ποὺ θὰ παρουσιασθῇ πρὸς τὸν βασιλέα εἰς τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τῶν ἀνακτόρων του ἀπρόσκλητος, δὲν πρόκειται πλέον νὰ ζήσῃ. Καὶ μόνον ἐκεῖνος, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς θὰ ἀπλώσῃ τὴν χρυσῆν του ράβδον, θὰ διαφύγῃ τὴν ἐκτέλεσιν. Ἐγὼ δὲ δὲν ἔχω προσκληθῆ ὑπὸ τοῦ βασιλέως νὰ εἰσέλθω πρὸς αὐτόν. Τριάντα ἡμέραι ἔχουν περάσει, ποὺ δὲν ἐκλήθην».

ὅτι ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ βασιλείου γνωρίζουν, ὅτι κάθε ἄνθρωπος ἢ γυναῖκα, ὁ ὁποῖος θὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν βασιλέα, εἰς τὰ ἐσωτερικὰ διαμερίσματα τῶν ἀνακτόρων, χωρὶς νὰ ἔχῃ κληθῇ, θὰ θανατωθῇ καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν σωτηρία· ἐκτὸς εἰς ἐκεῖνον, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς θὰ ἐκτείνῃ τὸ χρυσόν του σκῆπτρον, αὐτὸς θὰ σωθῇ. Καὶ ἐγὼ δὲν ἔχω κληθῇ νὰ εἰσέλθω πρὸς τὸν βασιλέα, ἐπὶ ἡμέρας, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὸν ἀριθμὸν εἶναι τριάκοντα.

Ὁ Ἀχραθαῖος κατέστησε γνωστὰ εἰς τὸν Μαρδοχαῖον ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια τῆς Ἐσθήρ.

Καὶ ἀνέφερεν ὁ Ἀχραθαῖος εἰς τὸν Μαρδοχαῖον ὅλους τοὺς λόγους τῆς Ἐσθήρ.

Ὁ Μαρδοχαῖος τοῦ ἀπήντησε· «πήγαινε καὶ εἰπὲ εἰς τὴν Ἐσθὴρ τοῦτο: Ἐσθήρ, μὴ σοῦ ἔλθῃ ἡ ἰδέα καὶ πιστέψῃς, ὅτι σὺ μόνη μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων θὰ σωθῇς εἰς τὴν βασιλείαν αὐτήν.

Καὶ εἶπεν ὁ Μαρδοχαῖος εἰς τὸν Ἀχραθαῖον: «Πήγαινε καὶ εἰπὲ εἰς αὐτήν «Ἐσθήρ, μὴ εἴπῃς εἰς τὸν ἑαυτόν σου, ὅτι χάρις εἰς τὸ βασιλικόν σου ἀξίωμα θὰ σωθῇς σὺ μόνη ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους.

Διότι, ἐὰν παρακούσῃς τὴν ἐντολήν μου καὶ σιωπήσῃς κατὰ τὴν περίστασιν αὐτήν, βοήθεια μὲν καὶ προστασία εἰς τοὺς Ἰουδαίους θὰ ἔλθῃ κατ’ ἄλλον τρόπον, σὺ ὅμως καὶ ἡ οἰκογένεια τοῦ πατρός σου θὰ ἐξολοθρευθῆτε. Καὶ ποιὸς ξέρει, ἐὰν ἀκριβῶς διὰ τὴν περίστασιν αὐτὴν δὲν ἔγινες σὺ βασίλισσα;»

Διότι, ἐὰν παρακούσῃς εἰς τὸ καθῆκον σου κατὰ τοῦτον τὸν καιρόν, θὰ εἶναι ἀπὸ ἄλλο μέρος βοήθεια καὶ προστασία εἰς τοὺς Ἰουδαίους, σὺ ὅμως καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρός σου θὰ χαθῆτε. Καὶ ποῖος ἠξεύρει, ἐὰν διὰ τὸν κρίσιμον καὶ κινδυνώδη αὐτὸν καιρὸν ἔγινες βασίλισσα;»

Ἡ Ἐσθήρ ἔστειλε πάλιν τὸν πρὸς αὐτὴν ἐπανελθόντα αὐλικόν, νὰ ἔλθῃ πρὸς τὸν Μαρδοχαῖον καὶ τοῦ παρήγγειλε·

Καὶ ἐξαπέστειλεν ἡ Ἐσθὴρ τὸν ἐκ μέρους τοῦ Μαρδοχαίου ἐρχόμενον πρὸς αὐτήν, λέγουσα πρὸς τὸν Μαρδοχαῖον:

«πήγαινε συγκέντρωσε τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὰ Σοῦσα. Νηστεύσατε πρὸς χάριν μου, χωρὶς νὰ φᾶτε καὶ χωρὶς νὰ πιῆτε ἐπὶ τρία ἡμερονύκτια. Ἐντελῶς δὲ νηστικαὶ κατὰ τὰς τρεῖς αὐτὰς ἡμέρας θὰ μείνωμεν καὶ ἐγὼ καὶ αἱ δοῦλαι μου. Ἔπειτα δὲ θὰ εἰσέλθω πρὸς τὸν βασιλέα, παραβαίνουσα τὸν σχετικὸν νόμον, ἔστω καὶ ἂν πρόκειται νὰ ἀποθάνω».

«Πήγαινε καὶ σύναξε τὴν συνέλευσιν ὅλων τῶν ἐν Σούσοις Ἰουδαίων. Καὶ νηστεύσατε δι’ ἐμὲ καὶ μὴ φάγητε οὔτε νὰ πίετε ἐπὶ ἡμέρας τρεῖς, νύκτα καὶ ἡμέραν. Καὶ ἐγὼ δὲ καὶ αἱ ὑπηρέτριαί μου θὰ παραμείνωμεν ἄσιτοι. Καὶ τότε θὰ εἰσέλθω πρὸς τὸν βασιλέα παραβαίνουσα τὸν νόμον, καὶ ἐὰν ἀκόμη παραστῇ ἀνάγκη νὰ θανατωθῶ».

Ὁ Μαρδοχαῖος ἀνεχώρησε καὶ ἔκαμε, ὅπως τοῦ εἶχε δώσει ἐντολὴν ἡ Ἐσθήρ.

Καὶ σπεύσας ὁ Μαρδοχαῖος ἔκαμεν ὅσα παρήγγειλεν εἰς αὐτὸν ἡ Ἐσθήρ.

Εἶχεν εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν του ὅλα τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου, προσηυχήθη δὲ καὶ εἶπε·

Καὶ παρεκάλεσε τὸν Κύριον ἐνθυμούμενος ὅλα τὰ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Κυρίου καὶ εἶπε:

«Κύριε, Κύριε, παντοκράτωρ βασιλεῦ, τὰ πάντα εἶναι ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν σου ὑποτεταγμένα καὶ κανεὶς δὲν ὑπάρχει, ποὺ νὰ δυνηθῇ νὰ φέρῃ ἐμπόδιον εἰς σέ, ἂν σὺ θὰ θελήσῃς νὰ σώσῃς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

«Κύριε, Κύριε, βασιλεῦ, ὁ ὁποῖος ἐκτείνεις τὸ κράτος Σου καὶ κυριαρχεῖς ἐπὶ πάντων, διότι τὸ πᾶν εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν σου, καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς ποὺ νὰ δύναται νὰ ἐπιβάλῃ ἀντίθετον ἀπόφασιν καὶ γνώμην πρὸς Σέ, ὅταν θέλῃς νὰ σώσῃς τὸν Ἰσραήλ.

Διότι σύ, Κύριε, ὡς παντοδύναμος ποὺ εἶσαι, ἐδημιούργησες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, κάθε τι ὡραῖον καὶ ἀξιοθαύμαστον ποὺ ὑπάρχει ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Εἶσαι ὁ Κύριος ὅλων καὶ δὲν ὑπάρχει κανείς, ὁ ὁποῖος θὰ ἀντιταχθῇ εἰς σέ, τὸν Κύριον.

Διότι σὺ ἐποίησες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ κάθε τι, ποὺ θαυμάζεται εἰς τὴν ὑπὸ τὸν οὐρανὸν ὑπάρχουσαν γῆν καὶ εἶσαι Κύριος πάντων, καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς δυνάμενος νὰ ἀντιταχθῇ εἰς Σέ, τὸν Κύριον.

Σύ, Κύριε, γνωρίζεις τὰ πάντα. Σύ, Κύριε, γνωρίζεις πολὺ καλά, ὅτι ἐὰν ἐγὼ δὲν προσκυνῶ τὸν ὑπερήφανον Ἀμάν, δὲν τὸ πράττω ἀπὸ ἀλαζονείαν, οὔτε ἀπὸ ὑπερηφάνειαν, οὔτε ἀπὸ φιλοδοξίαν. Ἀλλὰ προκειμένου νὰ σώσω τοὺς Ἰσραηλίτας, εἶμαι ἕτοιμος νὰ φιλήσω καὶ τὰ πέλματα τῶν ποδῶν τοῦ Ἀμάν.

Σὺ γνωρίζεις ὅλα· Σύ, Κύριε, γνωρίζεις, ὅτι οὐχὶ ὑβριστικῶς, οὔτε μὲ ὑπερηφάνειαν, διότι δηλαδὴ ἐδυσκολευόμην νὰ ταπεινωθῶ, οὔτε μὲ φιλοδοξίαν, ἐπειδὴ δῆθεν ἐπεθύμουν νὰ ἐπιδειχθῶ εἰς τοὺς ἄλλους αὐλικούς, ἔπραξα αὐτο, τὸ νὰ μὴ προσκυνῶ δηλαδὴ τὸν ὑπερήφανον Ἀμὰν διότι λίαν εὐχαρίστως θὰ ἐδεχόμην νὰ φιλῶ τὰ πέλματα τῶν ποδιῶν του διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἀλλὰ ἔπραξα τοῦτο, διὰ νὰ μὴ βάλω τὴν δόξαν ἀνθρώπου ὑπεράνω ἀπὸ τὴν δόξαν σου τοῦ Θεοῦ. Κανένα δὲν θὰ προσκυνήσω πλὴν σοῦ τοῦ Κυρίου μου. Ταῦτα δὲ ὄχι ἀπὸ ὑπερηφάνειαν.

Ἀλλ’ ἔπραξα τοῦτο διὰ νὰ μὴ θέσω δόξαν ἀνθρώπου παραπάνω ἀπὸ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ· καὶ δὲν θὰ προσκυνήσω κανένα ἄλλον ἐκτὸς ἀπὸ Σέ, τὸν Κύριόν μου· καὶ δὲν θὰ κάμω καὶ εἰς τὸ μέλλον αὐτὰ μὲ ὑπερηφάνειαν καὶ ἀλαζονείαν.

Καὶ τώρα, Κύριε ὁ Θεός μου καὶ ὁ βασιλεύς μου, ὁ Θεὸς τοῦ Ἁβραάμ, λυπήσου τὸν λαόν σου, διότι οἱ ἐχθροὶ ἔχουν στρέψει κακοῦργα τὰ βλέμματά των ἐναντίον μας, διὰ νὰ μᾶς ἐξολοθρεύσουν. Φλέγονται ἀπὸ τὴν πονηρὰν ἐπιθυμίαν νὰ καταστρέψουν τὴν ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ἰδικήν σου κληρονομίαν.

Καὶ τώρα, Κύριε ὁ Θεός, σὺ ὁ μόνος βασιλεύς, ὁ Θεὸς τοῦ γενάρχου μας Ἀβραάμ, λυπήσου τὸν λαόν σου, διότι μᾶς κυττάζουν μὲ ἄγριο μάτι διὰ νὰ μᾶς καταφθείρουν καὶ ἐπεθύμησαν νὰ ἐξοντώσουν τὸν λαόν, ποὺ ὡς διὰ κλήρου ἐξεχώρισες ἐξ ἀρχῆς τῆς συστάσεώς του νὰ εἶναι ἰδιοκτησία σου·

Μή, λοιπόν, ἀποστρέψῃς μὲ ἀδιαφορίαν τὸ βλέμμα σου ἀπὸ τὸν λαόν σου, τὸν ὁποῖον σύ, διὰ νὰ εἶναι λαός σου, τὸν ἐγλύτωσες ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς χώρας Αἰγύπτου.

μὴ περιφρονήσῃς τὸ μερίδιόν σου, τὸ ὁποῖον μεταξὺ ὅλων τῶν λαῶν ἐδιάλεξες ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου.

Ἄκουσε τὴν προσευχήν μου καὶ λυπήσου τὴν κληρονομίαν σου. Μετάβαλε τὸ πένθος μας εἰς συμπόσιον χαρᾶς, διὰ νὰ ζῶμεν καὶ νὰ δοξολογοῦμεν τὸ ὄνομά σου, Κύριε. Μὴ ἐπιτρέψῃς νὰ ἐξαφανισθῇ τὸ στόμα τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι σὲ δοξολογοῦν».

Ἐπάκουσον τὴν δέησίν μου καὶ φανοῦ ἵλεως εἰς τὸν κλῆρον σου καὶ στρέψε τὸ πένθος μας εἰς ἄμετρον χαράν, ἵνα ζῶντες ὑμνῶμεν τὸ ὄνομά Σου, Κύριε, καὶ μὴ ἐπιτρέψῃς νὰ ἀφανισθῇ τὸ στόμα αὐτῶν ποὺ σὲ ὑμνοῦν, Κύριε».

Καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἔκραξαν προσευχόμενοι πρὸς τὸν Θεόν, μὲ ὅλην των τὴν δύναμιν, διότι ὁ θάνατος εὑρίσκετο πλέον ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των.

Καὶ ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἐφώναξε μὲ ὅλην τὴν δύναμίν των, διότι ὁ θάνατός των ἦτο ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των.

Καὶ αὐτὴ ἡ βασίλισσα Ἐσθήρ, κυριευμένη ἀπὸ τὴν ἀγωνίαν τοῦ θανάτου, κατέφυγε διὰ τῆς προσευχῆς πρὸς τὸν Κύριον. Ἀφήρεσε τὰ λαμπρά της ἐνδύματα, ἐφόρεσεν ἄλλα δηλωτικὰ τῆς στενοχωρίας καὶ τοῦ πένθους. Ἀντὶ δὲ ἀπὸ τὰ πανάκριβα ἀρώματά της, ἐγέμισε τὸ κεφάλι καὶ τὸ σῶμα της ἀπὸ στάκτην καὶ κοπρίαν, ἐσκληραγώγησε πάρα πολὺ τὸ σῶμα της καὶ μὲ τὰς μαδημένος τρίχας τῆς κεφαλῆς της ἐκαλύφθη ἐκεῖ, ποὺ ἄλλοτε ὑπῆρχον τὰ κοσμήματα τῆς χαρᾶς της. Καὶ παρεκάλει Κύριον τὸν Θεὸν μὲ θέρμην καὶ εἶπε·

Καὶ ἡ βασίλισσα Ἐσθὴρ κατέφυγεν εἰς τὸν Κύριον κυριευμένη ἀπὸ ἀγωνίαν ἐκ τοῦ ἐπαπειλουμένου θανάτου. Καὶ ἀφοῦ ἀπέβαλε τὰ μεγαλοπρεπῆ ἐνδύματά της, ἐνεδύθη ἐνδύματα στενοχωρίας καὶ πένθους καὶ ἀντὶ τῶν σπανίων καὶ πολυτελῶν ἀρωμάτων, μὲ τὰ ὁποῖα ἤλειφε τὴν κεφαλήν της, τὴν ἐγέμισε μὲ στάκτην καὶ ἀκαθαρσίας καὶ ἐταπείνωσε τὸ σῶμα της πολὺ δι’ αὐστηρὰς νηστείας καὶ κάθε τόπον, ὅπου μὲ εὐχαρίστησιν πολλὴν ἔμβαινε προτήτερα διὰ νὰ στολίζεται, τὸν ἐγέμισε μὲ τὰς κατσαρὰς τρίχας της, ποὺ ὑπὸ τὸ κράτος τῆς θλίψεως ἀπέσπα ἀπὸ τὴν κόμην της. Καὶ παρεκάλει Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ εἶπε:

«Κύριέ μου, σὺ εἶσαι ὁ μόνος καὶ ἀληθινὸς βασιλεύς μας. Βοήθησε ἐμὲ τὴν μόνην, ἡ ὁποία δὲν ἔχω εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν ἄλλον βοηθόν, εἰ μὴ μόνον σέ, διότι ὁ κίνδυνος τοῦ θανάτου εὑρίσκεται μτροστά μου.

«Κύριέ μου· Σὺ εἶσαι ὁ μόνος βασιλεὺς ἡμῶν· βοήθησέ με τὴν μόνην καὶ μὴ ἔχουσαν ἄλλον βοηθὸν ἐκτὸς σοῦ, διότι ὁ κίνδυνος τῆς ζωῆς μου εἶναι εἰς τὰ χέρια μου καὶ τὸν πιάνω.

Ἐγὼ ἀπὸ τῆς γεννήσεώς μου καὶ ἐντεῦθεν ἤκουον ἀπὸ ἀνθρώπους τῆς φυλῆς μου, ὅτι σύ, Κύριε, ἐπῆρες τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ἐδιάλεξες τοὺς πατέρας ἡμῶν ἀπὸ τοὺς προπάτοράς των, διὰ νὰ εἶναι αἰωνία ἰδική σου κληρονομία. Ἐξεπλήρωσες ὅλα ὅσα εἶχες ὑποσχεθῆ εἰς αὐτούς.

Ἐγὼ ἤκουα ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς γεννήσεώς μου εἰς τὴν φυλὴν τῆς οἰκογενείας μου, ὅτι Σύ, Κύριε, ἐξέλεξες καὶ ἐπῆρες τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ τοὺς πατέρας μας μεταξὺ ὅλων τῶν προγόνων των διὰ νὰ εἶναι κληρονομία σου καὶ κτῆμα σου παντοτινὸν καὶ αἰώνιον. Καὶ ἔκαμες εἰς αὐτοὺς ὅσα ἐλάλησας καὶ ὑπεσχέθης.

Καὶ τώρα, Κύριε, ὁμολογοῦμεν ὅτι ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιόν σου, διὰ τοῦτο καὶ ἐπέτρεψες νὰ παραδοθῶμεν εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν μας, ἐπειδὴ ἐλατρεύσαμεν τοὺς θεοὺς αὐτῶν, ἀντὶ σοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Δίκαιος εἶσαι, Κύριε.

Καὶ τώρα ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιόν Σου καὶ μᾶς παρέδωκες δι’ αὐτὸ εἰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν μας, τιμωρῶν ἡμᾶς διότι ἐδοξάσαμεν καὶ ἐλατρεύσαμεν τοὺς θεούς των· δίκαιος εἶσαι, Κύριε.

Ἀλλ’ ἰδού, Κύριε, ὅτι αὐτοὶ οἱ ἐχθροί μας δὲν ἔμειναν ἰκανοποιημένοι ἀπὸ τὰς πικρίας τῆς σκλαβιᾶς μας, ἀλλὰ ἅπλωσαν τὰ χέρια των καὶ ὡρκίσθησαν εἰς τὰ εἴδωλά των νὰ ἐξαφανίσουν κάθε ἐντολήν, ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ στόμα σου, νὰ καταστρέψουν τὴν κληρονομίαν σου, καὶ ἔτσι νὰ βουλώσουν τὰ στόματα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι σὲ δοξολογοῦν, καὶ νὰ σβήσουν τὴν μεγαλοπρέπειαν τοῦ ναοῦ σου καὶ τοῦ ἁγίου σου θυσιαστηρίου.

Καὶ τώρα δὲν ἰκανοποιήθησαν μὲ τὴν πικρίαν καὶ τὰ ἄλλα δεινὰ τῆς δουλείας μας, ἀλλ’ ἔθεσαν τὰς χεῖρας των ἐπὶ τῶν χειρῶν τῶν εἰδώλων των, συμφωνοῦντες καὶ συνάπτοντες συνθήκην μὲ τοὺς ψευδεῖς θεούς των νὰ ματαιώσουν τὰ ὅσα περὶ τοῦ λαοῦ Σου ὥρισε καὶ ὑπεσχέθη τὸ στόμα Σου καὶ νὰ ἑξαφανίσουν τὴν κληρονομίαν Σου καὶ νὰ φράξουν διαπαντὸς τὸ στόμα αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι Σὲ ὑμνοῦν, καὶ νὰ ἑξαλείψουν τὴν δόξαν καὶ μεγαλοπρέπειαν τοῦ ναοῦ Σου καὶ τοῦ θυσιαστηρίου Σου,

Ἀκόμη δὲ ὡρκίσθησαν νὰ ἀνοίξουν τὰ στόματα τῶν εἰδωλολατρῶν, διὰ νὰ ἐπαινοῦν τὰ μάταια εἴδωλά των καὶ νὰ καταστήσουν ἀξίους θαυμασμοῦ καὶ λατρείας εἰς τὸν αἰῶνα βασιλεῖς σαρκίνους.

καὶ νὰ ἀνοίξουν τὸ στόμα τῶν εἰδωλολατρῶν διὰ νὰ ἀνυμνοῦν τὰ μάταια εἴδωλα καὶ διὰ νὰ θαυμασθῇ εἰς τὸν αἰῶνα βασιλεὺς θνητὸς καὶ φέρων σάρκα.

Μὴ παραδώσῃς, Κύριε, τὸ σκῆπτρον σου εἰς ἀνθρώπους ἀναξίους καὶ μηδαμινούς, καὶ μὴ ἐπιτρέψῃς νὰ γίνωμεν καταγέλαστοι μὲ τὴν καταστροφήν μας, ἀλλὰ σὺ μὲ τὴν παντοδυναμίαν σου μετάβαλε τὴν βουλήν των ἐναντίον αὐτῶν τῶν ἰδίων καὶ τιμώρησε κατὰ τρόπον παραδειγματικὸν ἐκεῖνον, ποὺ πρῶτος ἤρχισε τὸν ἐξοντωτικὸν ἐναντίον μας διωγμὸν

Μὴ παραδώσης, Κύριε, τὸν λαόν Σου, ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὴν ἐπὶ γῆς πνευματικὴν βασιλείαν Σου, εἰς τοὺς ψευδοθεούς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι τίποτε· καὶ ἂς μὴ χαροῦν καὶ καταγελάσουν μὲ τὴν πτῶσιν μας, ἀλλὰ στρέψε τὸ φονικὸν σχέδιον καὶ τὴν ἐπίβουλον ἀπόφασίν τους ἐπάνω τους, αὐτὸν δέ, ποὺ ἤρχισε νὰ μᾶς ἀδικῇ καὶ νὰ μᾶς ἑξαφανίσῃ, τιμώρησέ τον παραδειγματικῶς.

Μνήσθητί μας, Κύριε, κάμε ὥστε νὰ σὲ γνωρίσωμεν καὶ νὰ σὲ αἰσθανθῶμεν εἰς τὸν καιρὸν αὐτὸν τῆς θλίψεώς μας. Δῶσε καὶ εἰς ἐμὲ θάρρος, σύ, ὁ βασιλεὺς τῶν Θεῶν καὶ κύριος πάσης ἐξουσίας.

Μὴ μᾶς ξεχνᾷς, ἀλλ’ ἐνθυμήσου μας, Κύριε· καὶ κατάστησε τὸν ἑαυτόν Σου γνωστὸν δι’ αἰσθητὴς ἐπεμβάσεώς σου κατὰ τὸν καιρὸν τῆς θλίψεως μας καὶ δός μου θάρρος, βασιλεῦ πάντων τῶν ὁπωσδήποτε ὀνομαζομένων θεῶν καὶ κυρίαρχε πάσης ἀρχῆς·

Λόγον σοφὸν καὶ πειστικὸν βάλε εἰς τὸ στόμα μου ἐνώπιον τοῦ λέοντος, τοῦ βασιλέως. Μετάβαλε τὴν καρδίαν αὐτοῦ, ὥστε νὰ μισήσῃ ἐκεῖνον, ὁ ὀποῖος μᾶς πολεμεῖ, καὶ νὰ διατάξῃ τὴν ἐκτέλεσιν αὐτοῦ καὶ τῶν ὁμοφρόνων του.

δῶσε λόγον ἐλκυστικὸν καὶ πειστικὸν εἰς τὸ στόμα μου ἐνώπιον τοῦ ὡς ἅλλου λέοντος φοβεροῦ καὶ δυνατοῦ βασιλέως καὶ μετάθεσε τὴν καρδίαν του εἰς μῖσος κατὰ τοῦ Ἀμάν, ὁ ὁποῖος μᾶς πολεμεῖ, ὥστε νὰ καταστραφῇ αὐτὸς καὶ ὅσοι ὁμονοοῦν μὲ αὐτόν·

Ἡμᾶς δὲ γλύτωσέ μας μὲ τὴν παντοδύναμον δεξιάν σου. Βοήθησε ἐμέ, ἡ ὁποία εἶμαι μόνη καὶ δὲν ἔχω κανένα ἄλλον παρὰ μόνον σέ, Κύριε.

ἡμᾶς ὅμως γλύτωσε ἀπὸ τὸν φοβερὸν κίνδυνον διὰ θαυμαστῆς ἐπεμβάσεως τῆς χειρός Σου καὶ εἰδικῶς διὰ τὴν ἐπικειμένην περίστασιν βοήθησέ με τὴν μόνην καὶ μὴ ἔχουσαν ἄλλον παρὰ μόνον Σέ, Κύριε.

Εἶσαι παντογνώστης καὶ γνωρίζεις ὅτι ἐγὼ ἐμίσησα τὴν δόξαν τῶν παρανόμων ἀνδρῶν καὶ ἀποστρέφομαι μὲ ἀηδίαν τὴν κλίνην τῶν ἀπεριτμήτων καὶ παντὸς ἀλλοεθνοῦς.

Ἔχεις γνῶσιν ὅλων ὡς παγγνώστης· καὶ γνωρίζεις ὅτι ἐμίσησα τὴν δόξαν, ποὺ μοῦ ἀποδίδουν διὰ τὸ βασιλικόν μου ἀξίωμα οἱ εἰδωλολάτραι ποὺ δὲν γνωρίζουν καὶ δὲν φυλάττουν τὸν νόμον Σου. Καὶ μισῶ καὶ σιχαίνομαι τὴν συγκοίμησιν μὲ ἀπεριτμήτους καὶ μὲ κάθε ξένον καὶ μὴ ἀνήκοντα εἰς τὸν λαόν Σου.

Σὺ εἶσαι παντογνώστης καὶ γνωρίζεις πολὺ καλὰ τὴν ἀνάγκην, ὑπὸ τὴν ὁποίαν εὑρίσκομαι, καὶ ὅτι ἀποστρέφομαι μὲ ἀηδίαν τὰ σημεῖα αὐτὰ τῆς δόξης μου καὶ τὸ διάδημα, τὸ ὁποῖον ὑπάρχει ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν μου, ὅταν ἀναγκάζωμαι νὰ ἐμφανίζωμαι δημοσίᾳ. Τὸ ἀηδιάζω σὰν ράκος γυναικείων καταμηνίων. Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἡσυχίας μου, ποὺ εἶμαι μόνη, δὲν τὸ φορῶ.

Σὺ γνωρίζεις τὴν ἀνάγκην, ἡ ὁποία μὲ ἀνεβίβασε καὶ μὲ κρατεῖ ἐπὶ τοῦ θρόνου, διότι σιχαίνομαι τὸ σημεῖον τῆς ὑπερηφάνου δόξης μου, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἐμφανίσεώς μου καὶ δημοσίας παραστάσεώς μου· τὸ σιχαίνομαι σὰν κουρέλι ἀκάθαρτον ἐμμήνων καὶ δὲν τὸ φορῶ κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἡσυχίας μου εἰς τὰ ἰδιαίτερα διαμερίσματά μου.

Γνωρίζεις ὅτι ἡ δούλη σου δὲν ἔφαγε ποτὲ ἀπὸ τὴν τράπεζαν τοῦ Ἀμὰν καὶ δὲν ἐτίμησε τὸ συμπόσιον τοῦ βασιλέως, οὔτε ἔπιε ποτὲ οἶνον ἀπὸ τὰς σπονδάς του.

Καὶ δὲν ἔφαγεν ἡ δούλη σου εἰς τράπεζαν τοῦ εἰδωλολάτρου Ἀμὰν καὶ δὲν ἐθεώρησα ὡς δόξαν καὶ τιμὴν νὰ λαμβάνω μέρος εἰς συμπόσιον τοῦ βασιλέως, οὔτε ἔπιον οἶνον, ποὺ ἐχύθη ὡς θυσία σπονδῶν εἰς εἴδωλα.

Ἡ δούλη σου ποτὲ δὲν ἐγνώρισε χαρὰν καὶ εὐφροσύνην ἀπὸ τὴν ἡμέραν, ποὺ ἤλλαξε τὴν στολήν της, ὅταν ἔγινε βασίλισσα, μέχρις αὐτῆς τῆς στιγμῆς. Παρὰ μόνον χαίρω εἰς σέ, Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἁβραάμ.

Καὶ δὲν ηὐφράνθη ἡ δούλη Σου ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς μεταβολῆς μου, ἡ ὁποία μὲ ἀνεβίβασεν εἰς τὸν θρόνον, μέχρι τώρα, ἐκτὸς μόνον διὰ Σέ, Κύριε, ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραάμ, ὅταν δηλαδὴ ἠρχόμην εἰς ἐπικοινωνίαν μετὰ Σοῦ καὶ ἐκραταιοῦτο ἡ ἐπὶ Σοῦ ἐλπίς μου.

Σὺ ὁ Θεὸς ὁ ἔχων ἀκατανίκητον δύναμιν καὶ κυριαρχῶν ἐπάνω εἰς ὅλους, ἄκουσε τὴν φωνὴν ἡμῶν τῶν ἀπηλπισμένων δούλων σου καὶ γλύτωσέ μας ἀπὸ τὰ χέρια τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων. Ἀπάλλαξε δὲ καὶ ἐμὲ ἀπὸ τὸν φόβον, ποὺ μὲ συνέχει».

Ὁ Θεός, Σὺ ὁ Ὁποῖος ἰσχύεις ἐφ’ ὅλων, εἰσάκουσον τὴν φωνὴν τῶν ἀπηλπισμένων καὶ γλύτωσέ μας ἀπὸ τὴν δύναμιν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι σχεδιάζουν πονηρὰ εἰς βάρος μας, ἐλευθέρωσε δὲ καὶ έμὲ ἀπὸ τὸν φόβον μου».

Κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν, ὅταν ἡ Ἐσθήρ ἐτελείωσε τὴν προσευχήν της, ἔβγαλε τὰ ἐνδύματα τὰ ταπεινὰ τῆς νηστείας καὶ προσευχῆς καὶ ἐφόρεσε τὴν λαμπρὰν μεγαλοπρεπῆ στολήν της.

Καὶ ἐγένετο κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν, ὅταν ἔπαυσε νὰ προσεύχηται, ἐξεδύθη τὰ ἐνδύματα τὰ ταπεινὰ τῆς μετανοίας καὶ τοῦ πένθους καὶ περιεβλήθη τὴν μεγαλοπρεπῆ καὶ ἔνδοξον περιβολήν της.

Ἔτσι δὲ λαμπρὰ κατὰ τὴν ἐμφάνισιν ἐζήτησε πάλιν τὴν βοήθειαν Ἐκείνου, ποὺ ἐποπτεύει τὰ πάντα, τοῦ Θεοῦ καὶ σωτῆρος, παρέλαβε καὶ τὰς δύο αὐτῆς θεραπαινίδας καὶ εἰς μὲν τὴν μίαν ἐστηρίζετο ὡς τρυφερὰ καὶ ἀδύνατος, ἐνῷ ἡ ἄλλη τὴν παρακολουθοῦσε καὶ ἐβάσταζε τὰ ἐνδύματα αὐτῆς ὄπισθεν.

Καὶ ἀφοῦ ἔγινε περίβλεπτος καὶ ἐπιβλητική, ἐπικαλεσθεῖσα τὸν ἐπιβλέποντα τὰ πάντα καὶ τοὺς πάντας Θεὸν καὶ σωτῆρα, παρέλαβε τὰς δύο θεραπαινίδας της. Καὶ εἰς μὲν τὴν μίαν ἐστηρίζετο σὰν λεπτοκαμωμένη καὶ ἐξησθενισμένη, ἡ ἄλλη δὲ ἠκολούθει ὑποβαστάζουσα καὶ ἐλαφρώνουσα τὴν ἐνδυμασίαν της.

Ἔλαμπεν εἰς ὅλην τὴν ἀκμὴν τοῦ κάλλους της, ἐνῷ τὸ πρόσωπόν της εἶχε χρῶμα ροδαλόν. Ἔτσι δὲ ἱλαρὸν ἦτο τὸ πρόσωπόν της καὶ ἀγαπητόν, ἡ καρδία της ὅμως εὑρίσκετο καταστενοχωρημένη καὶ πιεζομένη ἀπὸ τὸν φόβον.

Καὶ αὕτη μὲ χρῶμα ἐρυθρὸν εἰς τὸν ὕψιστον βαθμὸν τοῦ κάλλους της, καὶ τὸ πρόσωπόν της ἱλαρὸν καὶ γλυκύ, πάρα πολὺ ἐλκυστικὸν καὶ ἀξιαγάπητον, ἡ καρδία της ὅμως πολὺ στενοχωρημένη ἕνεκα τοῦ φόβου.

Ἡ Ἐσθήρ ἐπέρασεν ὅλας τὰς θύρας τοῦ ἀνακτόρου καὶ παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Αὐτὸς ἐκάθητο ἐπάνω εἰς τὸν βασιλικόν του θρόνον, ἦτο δὲ ἐνδεδυμένος ὅλην τὴν λαμπρὰν καὶ ἐντυπωσιακὴν βασιλικὴν στολήν, λαμπροστόλιστος μὲ χρυσᾶ κοσμήματα καὶ λίθους πολυτελεῖς. Ἡ ὄψις του ἦτο πράγματι πολὺ φοβερά.

Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασεν ὅλας τὰς θύρας, εὑρέθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ αὐτὸς ἐκάθητο ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ του θρόνου καὶ εἶχεν ἐνδυθῆ ὅλην τὴν στολὴν τῆς ἐπισήμου ἐμφανίσεώς του, στολισμένος ὅλος μὲ χρυσὸν καὶ μὲ λίθους πολυτελεῖς καὶ ἦτο πάρα πολὺ φοβερός.

Ἐσήκωσε τὸ πρόσωπόν του, τὸ ὁποῖον ἀκτινοβολοῦσε ἀπὸ δόξαν, καὶ τὴν παρετήρησε γεμᾶτος ὀργήν. Ἡ βασίλισσα, ὅταν τὸν εἶδεν, ἐκλονίσθη, ἔχασε τὸ χρῶμα της, καὶ ἕτοιμη νὰ λιποθυμήσῃ ἔκλινε καὶ ἐστηρίχθη εἰς τὸν ὦμον τῆς δούλης της, ἡ ὁποία ἐπροπορεύετο.

Καὶ σηκώσας τὸ πρόσωπόν του, ἀπαστράπτον ἀπὸ τὰ λαμπρὰ κοσμήματα, μὲ θυμὸν εἰς μεγάλον βαθμὸν ἔρριψεν ἐν βλέμμα καὶ ἡ βασίλισσα ἔπεσε κάτω καὶ μετέβαλε τὸ χρῶμα της λόγῳ λιποθυμίας καὶ παραλελυμένη ἔσκυψεν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τῆς θεραπαινίδος, ἡ ὁποία προεπορεύετο.

Ὁ Θεὸς ὅμως μετέβαλε τὴν ὀργὴν τοῦ βασιλέως εἰς πραότητα. Αὐτὸς καταληφθεὶς ἀπὸ ἀνησυχίαν καὶ ἀγωνίαν ἀνεπήδησεν ἀπὸ τὸν θρόνον του, ἐπῆρεν αὐτὴν εἰς τὴν ἀγκάλην του, μέχρις ὅτου ἐκείνη συνῆλθε. Καὶ μὲ λόγια εἰρηνικὰ καὶ ἐνθαρρυντικὰ τὴν παρηγοροῦσε καὶ ἔλεγε πρὸς αὐτήν·

Καὶ μετέβαλεν ὁ Θεὸς τὴν διάθεσιν καὶ τὰ συναισθήματα τοῦ βασιλέως εἰς πραότητα, καὶ καταληφθεὶς οὗτος ὑπὸ ἀγωνιώδους ἀνησυχίας ἐπήδησεν ἐπάνω ἀπὸ τὸν θρόνον του καὶ τὴν ἐπῆρεν εἰς τὰς ἀγκάλας του, μέχρις ὅτου αὕτη ἀποκατεστάθη καὶ συνῆλθε, καὶ τὴν παρηγόρει μὲ λόγους εἰρηνικοὺς καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν:

«Τί συμβαίνει, Ἐσθήρ; Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἀδελφός σου ἔχε θάρρος. Δὲν πρόκειται νὰ ἀποθάνῃς, διότι κάθε διαταγὴ δική μου, εἶναι καὶ δική σου, εἶναι δικές μας διαταγές. Πλησίασε».

«Τὶ συμβαίνει, Ἐσθήρ; Ἐγὼ εἶμαι ἀδελφός σου· λάβε θάρρος· δὲν θὰ θανατωθῇς. Διότι τὸ πρόσταγμά μας, τὸ ὁποῖον ἐπὶ ποινὴ θανάτου ἀπαγορεύει νὰ παρουσιάζεταί τις ἀπρόσκλητος εἰς τὸν βασιλέα, εἶναι διὰ τὸ πολὺ πλῆθος· πλησίασε ἄφοβα».

Ὁ βασιλεὺς ἐσήκωσε τὴν χρυσῆν του ράβδον, τὴν ἔθεσεν εἰς τὸν τράχηλόν της, τὴν ἠσπάσθη καὶ εἶπε· «μίλησέ μου, εἶπέ μου τί συμβαίνει;»

Καὶ ἀφοῦ ἐσήκωσε τὴν χρυσῆν ράβδον του, ἔθεσεν αὐτὴν ἐπὶ τοῦ τραχήλου της καὶ τὴν ἠσπάσθη καὶ εἶπε: «Μίλησέ μου καὶ εἶπέ μου, τὶ θέλεις;»

Ἐκείνη τοῦ εἶπε· «σὲ εἶδα, κύριε, σὰν ἄγγελον τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ καρδιά μου ἐταράχθη ἀπὸ τὸν φόβον τῆς μεγαλοπρεπείας σου, διότι σὺ εἶσαι ἀξιοθαύμαστος, κύριε, καὶ τὸ πρόσωπόν σου εἶναι γεμᾶτον ἀπὸ χάριτας».

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν: «Σὲ εἶδον, κύριε, σὰν ἄγγελον θεοῦ καὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου ἀπὸ τὸν φόβον τῆς μεγαλοπρεποῦς καὶ ἐνδόξου παραστάσεως καὶ ἐμφανίσεώς σου· διότι εἶσαι θαυμαστός, κύριε, καὶ τὸ πρόσωπόν σου εἶναι γεμᾶτον ἀπὸ χάρες».

Ἐνῷ δὲ ἔτσι συνωμιλοῦσε πρὸς τὸν βασιλέα, κατέπεσε λιπύθυμος. Ὁ βασιλεὺς ἐταράχθη. Ὅλοι δὲ οἱ εὑρισκόμενοι ἐκεῖ ἐφρόντιζον, νὰ τὴν ἐπαναφέρουν εἰς τὰς αἰσθήσεις της.

Καθ’ ὃν ὅμως χρόνον ἔλεγεν αὕτη ταῦτα, ἔπεσεν ἕνεκα νέας λιποθυμίας της καὶ ὁ βασιλεὺς ἐταράσσετο καὶ ὅλη ἡ ὑπηρεσία τοῦ βασιλέως τὴν παρηγόρει.

Ἠρώτησεν ὁ βασιλεύς· «Ἐσθήρ, τί θέλεις; Ποιὸ εἶναι τὸ αἴτημά σου; Θὰ σοῦ δώσω μέχρι καὶ τὸ ἥμισυ τῆς βασιλείας μου, θὰ εἶναι ἰδικόν σου».

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Τί θέλεις, Ἐσθήρ; Καὶ ποία εἶναι ἡ ἀξίωσίς σου; Θὰ σοῦ γίνῃ ὅ,τι θέλεις μέχρι τοῦ να σοῦ δώσω τὸ ἥμισυ τοῦ βασιλείου μου».

Ἡ Ἐσθὴρ ἀπήντησεν· «ἡ σημερινὴ ἡμέρα εἶναι δι’ ἐμὲ ἐπίσημος ἡμέρα. Ἐάν, λοιπόν, φαίνεται ἀρεστὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἂς ἔλθῃ, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ ὁ Ἀμάν, εἰς τὴν τράπεζαν, τὴν ὁποίαν ἐγὼ σήμερον θὰ παραθέσω».

Εἶπε δὲ ἡ Ἐσθήρ: «Σήμερον εἶναι ἡμέρα ἐπίσημος δι’ ἐμέ· ἐὰν λοιπὸν φαίνεται καλὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἂς ἔλθῃ καὶ αὐτὸς καὶ ὁ Ἀμὰν εἰς τὸ πρὸς ὑποδοχὴν συμπόσιον, τὸ ὁποῖον θὸ κάμω σήμερον».

Ὁ βασιλεὺς ἔστειλεν ἀνθρώπους καὶ εἶπε· «σπεύσατε ἀμέσως πρὸς τὸν Ἀμὰν καὶ εἰδοποιήσατέ τον νὰ ἐκτελέσωμεν τὴν παράκλησιν αὐτὴν τῆς Ἐσθήρ». Ἦλθον λοιπὸν καὶ οἱ δύο, ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμάν, εἰς τὸ συμπόσιον, τὸ ὁποῖον παρέθεσεν ἡ Ἐσθήρ.

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Εἰδοποιήσατε γρήγορα τὸν Ἀμάν, διὰ νὰ κάμωμεν τὸν λόγον, ποὺ εἶπεν ἡ Ἐσθήρ». Καὶ ἔρχονται καὶ οἱ δύο εἰς τὸ συμπόσιον, περὶ τοῦ ὁποίου εἶπεν ἡ Ἐσθήρ.

Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ συμποσίου τούτου, ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε τὴν Ἐσθήρ· «βασίλισσα Ἐσθήρ, τί θέλεις; Ὅσα μοῦ ζητήσῃς, θὰ γίνουν».

Ὅταν δὲ εἰς τὸ τέλος τοῦ φαγητοῦ ἔπιναν οἶνον, εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὴν Ἐσθήρ: «Τί εἶναι τὸ αἴτημά σου, βασίλισσα Ἐσθήρ: Καὶ ὠρισμένως θὰ γίνουν ὅσα ἔχεις τὴν ἀξίωσιν».

Ἐκείνη τοῦ εἶπε· «θέλετε νὰ μάθετε τὰ αἴτημά μου καὶ τὴν ἀπαίτησίν μου;

Καὶ εἶπεν ἡ Ἐσθήρ: «Τὸ αἴτημά μου καὶ ἡ ἀξίωσίς μου εἶναι ἡ ἐξῆς:

Ἐὰν ἔχω εὕρει χάριν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, ἂς ἔλθῃ ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμὰν ἀκόμη αὔριον εἰς τὸ συμπόσιον, τὸ ὁποῖον ἐγὼ θὰ παραθέσω πρὸς τιμήν των καὶ αὔριον θὰ ἀνακοινώσω τὰ αἰτήματά μου».

Ἐὰν εὗρον εὔνοιαν καὶ χάριν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, παρακαλῶ, ἂς ἔλθῃ ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμὰν ἀκόμη καὶ αὔριον εἰς τὸ πρὸς ὑποδοχὴν συμπόσιον, τὸ ὁποῖον θὰ κάμω δι’ αὐτούς· καὶ αὔριον θὰ κάμω τὰ ἴδια, τὰ ὁποῖα καὶ σήμερον».

Ὁ Ἀμὰν ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον γεμᾶτος χαρὰν εὐφραινόμενος. Ὅταν ὅμως κατὰ τὴν ἔξοδόν του εἶδε τὸν Ἰουδαῖον Μαρδοχαῖον εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλήν, κατελήφθη ἀπὸ μεγάλην ὀργήν.

Καὶ ἐβγῆκεν ὁ Ἀμὰν ἀπὸ τὸν βασιλέα γεμᾶτος χαρὰν εὐφραινόμενος· ὅταν ὅμως εἶδεν ὁ Ἀμὰν τὸν Ἰουδαῖον Μαρδοχαῖον εἰς τὴν αὐλήν, ἐπειδὴ δὲν τὸν προσεκύνησεν, ἐθύμωσε πάρα πολύ.

Εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν του, ἐκάλεσε τοὺς φίλους του καὶ τὴν σύζυγόν του Ζωσάραν,

Καὶ ἀφοῦ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον του, ἐκάλεσε τοὺς φίλους του καὶ τὴν γυναῖκα τοῦ Ζωσάραν

καὶ ἀνέφερεν ἀλαζονικῶς εἰς αὐτοὺς τὸν πλοῦτον καὶ τὴν δόξαν, μὲ τὴν ὁποίαν ὁ βασιλεὺς τὸν εἶχε τιμήσει, διότι τὸν κατέστησε πρῶτον μεταξὺ ὅλων τῶν ἄλλων, ἀρχηγὸν εἰς ὅλην τὴν βασιλείαν του.

καὶ περιέγραψεν εἰς αὐτοὺς τὸν πλοῦτον του καὶ τὴν δόξαν, μὲ τὴν ὁποίαν ὁ βασιλεὺς τὸν περιέβαλε, καὶ πῶς τὸν ὥρισε νὰ πρωτεύῃ καὶ προηγῆται ἐν τῷ βασιλείῳ.

Καὶ ἔπειτα προσέθεσεν ὁ Ἀμάν· «καὶ ἡ βασίλισσα δὲν ἐκάλεσε ἄλλον μαζῆ μὲ τὸν βασιλέα, παρὰ μόνον ἐμέ. Μὲ ἐκάλεσε δὲ καὶ πάλιν διὰ τὸ συμπόσιον τῆς αὐριανῆς ἡμέρας.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἀμάν: «Δὲν ἔχει καλέσει ἡ βασίλισσα μὲ τὸν βασιλέα κανένα ἄλλον εἰς τὸ συμπόσιον, ἀλλὰ μόνον ἐμέ· καὶ ἔχω κληθῇ πάλιν καὶ διὰ τὴν αὔριον.

Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον δὲν μοῦ ἀρέσει, ἀλλὰ μὲ καταστενοχωρεῖ, εἶναι τὸ νὰ βλέπω εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλὴν τὸν Μαρδοχαῖον, τὸν Ἰουδαῖον».

Καὶ ταῦτα δὲν μοῦ ἀρέσουν, ὅταν ἴδω εἰς τὴν αὐλὴν τὸν Ἰουδαῖον Μαρδοχαῖον».

Ἡ γυναίκα του ἡ Ζωσάρα καὶ οἱ φίλοι του τοῦ εἶπαν τότε· «δῶσε διαταγὴν νὰ κοπῇ ἕνα ξύλον πενήντα ἑβραϊκῶν πήχεων. Λίαν δὲ πρωῒ εἰπὲ εἰς τὸν βασιλέα νὰ δώσῃ διαταγὴν νὰ κρεμασθῇ ὁ Μαρδοχαῖος ἐπάνω εἰς αὐτὸ τὸ ξύλον. Σὺ δὲ ἔπειτα πήγαινε εἰς τὸ συμπόσιον μαζῆ μὲ τὸν βασιλέα, διὰ νὰ εὐφρανθῇς μὲ αὐτόν». Ἡ συμβουλὴ αὐτὴ ἤρεσεν εἰς τὸν Ἀμάν, ἔδωσε διαταγὴν καὶ ἡτοιμάσθη τὸ ξύλον.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ἡ Ζωσάρα ἡ σύζυγός του καὶ οἱ φίλοι του: «Ἂς κοπῇ κατὰ διαταγήν σου ξύλον ὕψους πεντήκοντα πήχεων λίαν πρωῒ δὲ εἶπε εἰς τὸν βασιλέα καὶ μὲ τὴν ἔγκρισιν αὐτοῦ ἂς κρεμασθῇ ὁ Μαρδοχαῖος ἐπὶ του ξύλου· σὺ δὲ ἔμβα εἰς τὸ συμπόσιον μετὰ τοῦ βασιλέως καὶ ἀπόλαυσέ το γεμᾶτος χαράν». Καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος οὗτος εἰς τὸν Ἀμὰν καὶ ἡτοιμάσθη τὸ ξύλον.

Ὅμως ὁ Κύριος κατὰ τὴν νύκτα ἐκείνην ἀπεμάκρυνε τὸν ὕπνον ἀπὸ τὸν βασιλέα. Ὁ βασιλεύς, ἄγρυπνος καθὼς ἦτο, διέταξε τὸν ὑπηρέτην του νὰ τοῦ φέρῃ τὸ βιβλίον τῶν ἀπομνημονευμάτων καὶ νὰ τοῦ ἀναγνώσῃ κάτι, ἀπὸ ὅσα εἶχαν γραφῆ εἰς αὐτό.

Ὁ Κύριος δὲ ἀπεμάκρυνε τὸν ὕπνον ἀπὸ τὸν βασιλέα κατὰ τὴν νύκτα ἐκείνην. Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν ὑπηρετοῦντα αὐτὸν αὐλικὸν νὰ φέρῃ ἐντὸς τοῦ δωματίου τὰ ἐγγράφως κατακεχωρισμένα ἀπομνημονεύματα τῶν συμβάντων κατὰ τὰς ἡμέρας του, διὰ νὰ ἀναγινώσκη ταῦτα εἰς αὐτόν.

Ὁ ὑπηρέτης ἤνοιξε τὸ βιβλίον καὶ εὑρῆκε τὸ μέρος ἐκεῖνο, ποὺ εἶχαν γραφῆ τὰ περὶ Μαρδοχαίου· ὅσα δηλαδὴ ὁ Μαρδοχαῖος εἶχεν ἀποκαλύψει εἰς τὸν βασιλέα διὰ τοὺς δύο αὐλικούς, τοὺς σωματοφύλακας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συνωμοτήσει καὶ ἐπιζητήσει νὰ ἀπλώσουν δολοφονικὰς τὰς χεῖρας ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου.

Εὗρε δὲ τὴν γραπτὴν ἔκθεσιν, ἥτις ἐγράφη περὶ τοῦ Μαρδοχαίου, ὅτι δηλαδὴ ἐγνωστοποίησεν οὗτος εἰς τὸν βασιλέα διὰ τοὺς δύο εὐνούχους τοῦ βασιλέως, ὅταν ἐφύλασσαν οὗτοι τὰ ἀνάκτορα καὶ ἐζήτησαν νὰ ἐπιβάλουν τὰς χεῖρας κατὰ τοῦ Ἀρταξέρξου καὶ νὰ φονεύσουν αὐτόν.

Ὁ βασιλεὺς τότε ἠρώτησε· «ποῖον ἀξίωμα ἢ ποῖον ἀμοιβὴν ἐδώσαμεν εἰς τὸν Μαρδοχαῖον;» Οἱ ὑπηρέται τοῦ βασιλέως ἀπήντησαν· ὅτι «δὲν ἔδωκες εἰς αὐτὸν καμμίαν ἀμοιβήν».

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς:»Ποίαν τιμὴν ἢ ποίαν ἀμοιβὴν ἐκάμαμεν εἰς τὸν Μαρδοχαῖον;» Καὶ εἶπαν οἱ αὐλικοὶ οἱ ὑπηρετοῦντες τὸν βασιλέα: «Δὲν ἔκαμες εἰς αὐτὸν τίποτε».

Καθ’ ὃν χρόνον ὁ βασιλεὺς ἐζητοῦσε νὰ μάθῃ διὰ τὰς ἀμοιβάς, τὰς ὁποίας ἔπρεπε νὰ εἶχε δώσει εἰς τὸν Μαρδοχαῖον, ἰδοὺ ὁ Ἀμὰν ἐνεφανίσθη εἰς τὴν αὐλήν. Ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε ποῖος εἶναι κάτω εἰς τὴν αὐλήν; Ὁ δὲ Ἀμὰν εἶχεν εἰσέλθει λίαν πρωῒ εἰς τὴν αὐλήν, διὰ νὰ εἴπῃ εἰς τὸν βασιλέα νὰ ἐκδώσῃ διαταγὴν καὶ κρεμασθῇ ὁ Μαρδοχαῖος εἰς τὸ ξύλον, τὸ ὁποῖον αὐτὸς εἶχεν ἑτοιμάσει δι’ ἐκεῖνον.

Καθ’ ὃν δὲ χρόνον ἐζήτει πληροφορίας ὁ βασιλεὺς διὰ τὴν εὔνοιαν τὴν ἐπιδειχθεῖσαν εἰς τὸν Μαρδοχαῖον, ἰδοὺ ἦλθεν ὁ Ἀμὰν εἰς τὴν αὐλήν. Εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς: «Ποῖος εἶναι εἰς τὴν αὐλήν;» Ὁ Ἀμὰν δὲ εἰσῆλθεν ἐκεῖ διὰ νὰ εἴπῃ εἰς τὸν βασιλέα νὰ κρεμάσῃ τὸν Μαρδοχαῖον εἰς τὸ ξύλον, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἑτοιμάσει.

Οἱ ὑπηρέται τοῦ βασιλέως εἶπαν· «ὁ Ἀμὰν εὑρίσκεται εἰς τὴν αὐλήν». Ὁ βασιλεὺς εἶπε· «καλέσατέ τον».

Καὶ εἶπαν οἱ αὐλικοὶ οἱ ὑπηρετοῦντες τὸν βασιλέα: «Ἰδοὺ ὁ Ἀμὰν στέκεται εἰς τὴν αὐλήν». Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Καλέσατέ τον νὰ εἰσέλθῃ ἐδῶ».

Ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε τότε τὸν Ἀμάν· «τί πρέπει ἐγὼ νὰ κάμω εἰς ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον θέλω νὰ τιμήσω;» Ὁ Ἀμὰν ἐσκέφθη ἀπὸ μέσα του καὶ εἶπε· ποιὸν ἄλλον θέλει νὰ τιμήσῃ ὁ βασιλεὺς πάρα μόνον ἐμέ;

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Ἀμάν: «Τί νὰ κάμω εἰς τὸν ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ἐγὼ θέλω νὰ δοξάσω;» Εἶπε δὲ μέσα του καὶ καθ’ ἑαυτὸν ὁ Ἀμάν: «Ποῖον ἄλλον θέλει νὰ δοξάσῃ ὁ βασιλεὺς παρὰ ἐμέ;»

Βέβαιος δὲ περὶ τούτου εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «διὰ τὸν ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς θέλει νὰ δοξάσῃ,

Εἶπε δὲ πρὸς τὸν βασιλέα ὁ Ἀμάν: «Διὰ τὸν ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς θέλει νὰ δοξάσῃ,

ἂς φέρουν οἱ δοῦλοι του μίαν μεγαλοπρεπῆ ἀπὸ βύσσον στολήν, τὴν ὁποίαν ἐνδύεται ὁ ἴδιος ὁ βασιλεύς, καὶ ἵππον, ἐπάνω εἰς τὸν ὁποῖον ἱππεύει ὁ βασιλεύς.

ἂς φέρουν οἱ ὑπηρέται τοῦ βασιλέως στολὴν ἐκ λεπτοῦ λιναριοῦ, τὴν ὁποίαν ὁ βασιλεὺς φορεῖ, καὶ ἵππον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὁ βασιλεὺς ἱππεύει,

Αὐτὰ δὲ ἂς δοθοῦν εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς πλέον ἐνδόξους φίλους τοῦ βασιλέως, διὰ νὰ στολίσῃ ἐκεῖνος τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς ἀγαπᾷ. Ἐν συνεχείᾳ δὲ ἂς τὸν βοηθήσῃ νὰ ἱππεύσῃ ἐπάνω εἰς τὸν βασιλικὸν ἵππον καὶ θὰ περιφέρῃ αὐτὸν εἰς τὴν πλατεῖαν τῆς πόλεως καὶ θὰ διαλαλῇ καὶ θὰ λέγῃ· Ἔτσι θὰ γίνεται εἰς κάθε ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς δοξάζει».

καὶ ἂς δώσῃ εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς φίλους τοῦ βασιλέως τοὺς ἐνδόξους καὶ ἂς στολίσῃ αὐτὸς τὸν ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς ἀγαπᾷ, καὶ ἂς ἀναβιβάσῃ ὁ ἀξιωματοῦχος αὐτὸς τοῦτον ἐπὶ τοῦ ἵππου καὶ ἂς κηρύσσῃ διασχίζων τὴν πλατεῖαν τῆς πόλεως καὶ λέγων: «Ἔτσι θὰ γίνεται εἰς κάθε ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς δοξάζει».

Ἀπήντησεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Ἀμάν· «καλὰ εἶπες· ἔτσι ἐσὺ τώρα θὰ πράξῃς πρὸς τιμὴν τοῦ Μαρδοχαίου, τοῦ Ἰουδαίου, τοῦ δούλου μου, ὁ ὁποῖος ὑπηρετεῖ εἰς τὴν αὐλήν μου, μὴ τυχὸν καὶ παραμελήσῃς κάτι ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶπες!»

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Ἀμάν: «Καλῶς ὡμίλησες. Ἔτσι ἀκριβῶς κάμε εἰς τὸν Μαρδοχαῖον τὸν Ἰουδαῖον, ποὺ ὑπηρετεῖ εἰς τὴν αὐλήν, καὶ ἂς μὴ παραπέσῃ ἀπὸ σὲ λόγος ἐξ ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ἐλάλησας, ἀλλὰ νὰ ἐκτελεσθοῦν ὅλα ἐπακριβῶς».

Ὁ Ἀμὰν κατεντροπιασμένος καὶ καταστενοχωρημένος ἐπῆρε τὴν βασιλικὴν στολὴν καὶ τὸν βασιλικὸν ἵππον, ἐστόλισε τὸν Μαρδοχαῖον, τὸν ἐβοήθησε νὰ ἀναβῇ εἰς τὸν ἵππον καὶ ἐπέρασε διὰ μέσου τῆς πλατείας τῆς πόλεως καὶ διαλαλοῦσε λέγων· «ἔτσι θὰ γίνεται εἰς κάθε ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς θέλει νὰ δοξάσῃ».

Ἔλαβε δὲ ὁ Ἀμὰν τὴν στολὴν καὶ τὸν ἵππον καὶ ἐστόλισε τὸν Μαρδοχαῖον καὶ ἀνέβασεν αὐτὸν ἐπὶ τοῦ ἵππου καὶ ἐπέρασε διὰ μέσου τῆς πλατείας τῆς πόλεως καὶ ἐφώναζε δυνατὰ λέγων: «Ἔτσι θὰ γίνῃ εἰς πάντα ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς θέλει νὰ δοξάσῃ».

Ὁ Μαρδοχαῖος, ὕστερα ἀπὸ τὴν τελετὴν αὐτὴν τῆς δόξης του, ἐπέστρεψεν εἰς τὴν αὐλήν, ὁ δὲ Ἀμὰν καταστενοχωρημένος καὶ καταπικραμμένος ἐπέστρεψεν εἰς τὸ σπίτι του.

Ἐπέστρεψε δὲ ὁ Μαρδοχαῖος εἰς τὴν αὐλήν. Ὁ Ἀμὰν δὲ ἦλθε κρυφὰ εἰς τὸ σπίτι του γεμᾶτος λύπην καὶ μὲ σκεπασμένην τὴν κεφαλήν.

Ὁ Ἀμὰν διηγήθη εἰς τὴν σύζυγόν του τὴν Ζωσάραν καὶ τοὺς φίλους του ὅλα ὅσα τοῦ συνέβησαν. Οἱ φίλοι του καὶ ἡ σύζυγός του τοῦ εἶπαν· «ἐὰν ὁ Μαρδοχαῖος κατάγεται ἀπὸ τὴν φυλὴν τῶν Ἰουδαίων, ἔχεις δὲ ἤδη ἀρχίσει νὰ ἐξευτελίζεσαι ἐνώπιόν του, δὲν θὰ κατορθώσῃς νὰ τὸν πολεμήσῃς, ἀλλὰ ὁριστικῶς καὶ βεβαίως θὰ πέσῃς καὶ θὰ ταπεινωθῇς ἐνώπιόν του, διότι μαζῆ του εἶναι ὁ ἀληθινός, ὁ αἰώνιος Θεός».

Καὶ διηγήθη ὁ Ἀμὰν ὅσα τοῦ εἶχον συμβῇ εἰς τὴν σύζυγόν του Ζωσάραν καὶ εἰς τοὺς φίλους του, καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν οἱ φίλοι καὶ ἡ σύζυγός του: «Ἐὰν ὁ Μαρδοχαῖος εἶναι ἀπὸ τὸ γένος τῶν Ἰουδαίων, ἔχεις ἀρχίσει νὰ ταπεινοῦσαι ἐνώπιον του· θὰ πέσῃς λοιπὸν πολὺ καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσῃς νὰ ἀντισταθῇς καὶ νὰ ἀμυνθῇς κατ’ αὐτοῦ, διότι εἶναι μαζί του Θεὸς ζωντανὸς καὶ ὄχι νεκρὸς σὰν τὰ εἴδωλα».

Ἐνῷ αὐτοὶ ἀκόμη συνωμιλοῦσαν διὰ τὰ γεγονότα, ἦλθαν οἱ αὐλικοὶ τοῦ βασιλέως καὶ εἰδοποίησαν τὸν Ἀμὰν νὰ σπεύσῃ εἰς τὸ συμπόσιον, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἑτοιμάσει ἡ Ἐσθήρ.

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἀκόμη ὡμίλουν, ἔρχονται οἱ εὐνοῦχοι τοῦ βασιλέως μετὰ σπουδῆς προσκαλοῦντες τὸν Ἀμὰν εἰς τὸν πότον, τὸν ὁποῖον ἡτοίμασεν ἡ Ἐσθήρ.

Ὁ βασιλεὺς ἦλθε, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ ὁ Ἀμάν, εἰς τὸ συμπόσιον τῆς βασιλίσσης.

Εἰσῆλθε δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμὰν διὰ νὰ συμπίουν μετὰ τῆς βασιλίσσης.

Ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε κατὰ τὴν δευτέραν αὐτὴν ἡμέραν τοῦ συμποσίου τὴν Ἐσθήρ· «ποῖον εἶναι τὸ αἴτημά σου καὶ ποία ἡ ἐπιθυμία σου; Ἐγὼ εἶμαι διατεθειμένος νὰ σοῦ δώσω μέχρι καὶ τὸ ἥμισυ ἀκόμα τῆς βασιλείας μου».

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς τὴν Ἐσθὴρ τὴν δευτέραν ἡμέραν κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς πόσεως τὸν οἴνου: «Τί συμβαίνει, βασίλισσα Ἐσθήρ, καὶ ποῖον εἶναι αὐτὸ ποὺ ζητεῖς καὶ ποῖον αὐτὸ ποὺ ἔχεις τὴν ἀξίωσιν νὰ γίνῃ; Εἰπέ το καὶ θὰ σοῦ γίνῃ, καὶ ἐὰν ἀκόμη μοῦ ζητήσῃς ἕως τὸ ἥμισυ τῆς βασιλείας μου».

Ἡ Ἐσθὴρ τοῦ ἀπήντησε· «ἐὰν εὑρῆκα χάριν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, ἂς μοῦ χαρίσῃ τὴν ζωήν. Αὐτὸ εἶναι τὸ αἴτημά μου. Ἐπίσης ἂς χαρίσῃ ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν ζωὴν τοῦ λαοῦ μου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιθυμία μου.

Καὶ ἀποκριθεῖσα ἡ Ἐσθὴρ εἶπεν: «Ἐὰν εὑρῆκα χάριν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ κρίνωμαι ὑπ’ αὐτοῦ ἄξια τῆς εὐνοίας του, ἂς χαρισθῇ ἡ κινδυνεύουσα ζωή μου εἰς τὸ αἴτημά μου καὶ ἂς δοθῇ ὁ λαός μου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον κατάγομαι, εἰς τὴν μὲ πολλὴν ἱκεσίαν ὑποβαλλομένην ἀξίωσίν μου.

Διότι ἐγὼ καὶ ὁ λαός μου ἐπωλήθημεν, διὰ νὰ θανατωθῶμεν, αἱ περιουσίαι μας δὲ νὰ διαρπαγοῦν, καὶ ὅσοι, τυχόν, ἀπὸ ἡμᾶς καὶ ἀπὸ τὰ τέκνα μας ἀπομείνουν ἀπὸ τὸν ὄλεθρον, νὰ γίνωμεν δοῦλοι καὶ δοῦλαι. Δι’ ὅλα αὐτὰ ἕως τώρα δὲν εἶπα τίποτε. Τώρα ὅμως φωνάζω. Ὁ διάβολος, ποὺ εἰσηγήθη αὐτά, δὲν εἶναι ἄξιος νὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ βασιλέως».

Ζητῶ δὲ νὰ μοῦ χαρισθῇ ἡ ζωή μου καὶ ὁ λαός μου, διότι ἐπωλήθημεν ἐγὼ καὶ ὁ λαός μου διὰ νὰ καταστραφῶμεν καὶ διαρπαγοῦν αἱ περιουσίαι μας καὶ καταντήσωμεν εἰς πλήρη ἑξαφανισμὸν καὶ δουλείαν, ἠμεῖς καὶ τὰ τέκνα μας ἑξανδραποδιζόμενα εἰς δούλους καὶ εἰς δούλας. Καὶ παρήκουσα ἐπιζητήσασα νὰ καταγγείλω εἰς τὸν βασιλέα τὴν ἀδικίαν διότι ὁ διαβόλους, ποὺ εἰσηγήθη εἰς αὐτὸν τὸ ὀλέθριον αὐτὸ σχέδιον, δὲν εἶναι ἄξιος νὰ παραμένῃ εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ βασιλέως καὶ νὰ ἀπολαύῃ τῆς ἐμπιστοσύνης αὐτοῦ».

Ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε· «ποιὸς εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε νὰ κάμῃ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα;»

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς: «Ποῖος εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε νὰ κάμῃ τὸ πρᾶγμα αὐτό;»

Ἡ Ἐσθήρ ἀπήντησεν· «ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ ἐχθρός, ὁ πονηρὸς αὐτὸς ἄνθρωπος εἶναι ὁ Ἀμάν». Ὁ Ἀμὰν ὅταν ἤκουσεν αὐτά, κατελήφθη ἀπὸ ταραχὴν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ τῆς βασιλίσσης.

Εἶπε δὲ ἡ Ἐσθήρ: «Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐχθρευόμενος ἠμᾶς εἶναι ὁ Ἀμάν, αὐτὸς ὁ πονηρὸς καὶ κακός». Ὁ Ἀμὰν δὲ κατελήφθη ἀπὸ ταραχὴν μεγάλην ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ τῆς βασιλίσσης.

Ὁ βασιλεὺς γεμᾶτος θυμὸν καὶ ταραχὴν ἐσηκώθη ἀπὸ τὸ συμπόσιον καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὸν κῆπον. Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ἀμὰν παρεκάλει τὴν βασίλισσαν νὰ μεσιτεύσῃ δι’ αὐτόν, διότι ἔβλεπε πλέον καθαρὰ ὅτι εὑρίσκετο εἰς πολὺ μεγάλον κίνδυνον.

Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐσηκώθη ἀπότομα ἀπὸ τὸ συμπόσιον καὶ μετέβη εἰς τὸν κῆπον ὁ δὲ Ἀμὰν παρεκάλει ἰκετευτικῶς τὴν βασίλισσαν, διότι ἔβλεπε τὸν ἑαυτόν του νὰ εἶναι εἰς πολὺ κακὴν καὶ ἐπικίνδυνον θέσιν.

Ὁ βασιλεὺς ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὸν κῆπον. Ὁ Ἀμάν, ἐπάνω εἰς τὴν ἀπελπισίαν του, εἶχε πέσει ἐν τῷ μεταξὺ εἰς τὴν κλίνην τῆς βασιλίσσης παρακαλῶν τὴν βασίλισσαν νὰ μεσιτεύσῃ δι’ αὐτόν. Ὁ βασιλεὺς ὅταν τὸν εἶδε, τοῦ εἶπε· «ὥστε καὶ τὴν γυναῖκα μου βιάζεις μέσα εἰς τὸ σπίτι μου;» Ὁ Ἀμὰν ὅταν ἤκουσεν αὐτά, ἔχασε τὸ χρῶμα τοῦ προσώπου του.

Ἐπέστρεψε δὲ ὁ βασιλεὺς ἀπὸ τὸν κῆπον, ὁ Ἀμὰν δὲ εἶχε πέσει ἐπάνω εἰς τὴν κλίνην, ὅπου ἀνεπαύετο ἡ βασίλισσα, παρακαλῶν ἐπιμόνως αὐτήν. Εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς: «Ὥστε καὶ τὴν γυναῖκα μου ἀποπειρᾶσαι νὰ βιάσῃς μέσα εἰς τὸ σπίτι μου;» Ὁ Ἀμὰν δέ, ὅταν ἤκουσε ταῦτα, ἐσυγχύσθη καὶ ταραχὴ μεγάλη ἐξεδηλώθη εἰς τὸ πρόσωπόν του.

Ὁ Βουγαθάν, ἕνας ἀπὸ τοὺς εὐνούχους τοῦ βασιλέως, εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «ἰδού, ὁ Ἀμὰν ἔχει ἑτοιμάσει ἕνα ξύλον ἐναντίον τοῦ Μαρδοχαίου, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀποκαλύψει εἰς τὸν βασιλέα τὰ τῆς συνωμοσίας. Τὸ ξύλον αὐτὸ ἔχει ἐμπαγῆ καὶ εἶναι ὀρθὸν εἰς τὴν αὐλήν του οἴκου τοῦ Ἀμάν. Ἔχει δὲ ὕψος πεντήκοντα πήχεων». Ὁ βασιλεὺς διέταξε τότε· «νὰ σταυρωθῇ ἐπάνω εἰς αὐτὸ ὁ Ἀμάν».

Εἶπε δὲ ὁ Βουγαθάν, εἰς ἀπὸ τοὺς εὐνούχους, πρὸς τὸν βασιλέα: «Ἰδοὺ ὅτι καὶ ξύλον ἀκόμη ἡτοίμασεν ὁ Ἀμὰν διὰ τὸν Μαρδοχαῖον, ὁ ὁποῖος ἐλάλησε περὶ τῆς συνωμοσίας κατὰ τῆς ζωῆς τοῦ βασιλέως καὶ ἐματαίωσεν αὐτήν. Καὶ ἔχει στήθῆ ὄρθιον εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἀμὰν ξύλον πεντήκοντα πήχεων». Εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς: «Ἂς σταυρωθῇ ὁ Ἀμὰν ἐπ’ αὐτοῦ».

Καὶ πράγματι ἐσταυρώθη ὁ Ἀμὰν ἐπάνω εἰς τὸ ξύλον αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἑτοιμάσει διὰ τὸν Μαρδοχαῖον. Τότε δὲ ὁ βασιλεὺς ἠρέμησεν ἀπὸ τὸν θυμόν του.

Καὶ ἐκρεμάσθη ὁ Ἀμὰν ἐπὶ τοῦ ξύλου, τὸ ὁποῖον ἡτοιμάσθη διὰ τὸν Μαρδοχαῖον. Καὶ τότε ὁ βασιλεὺς κατεπραΰνθη ἀπὸ τὸν θυμόν.

Κατὰ τὴν ἰδίαν ἐκείνην ἡμέραν ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης ἐδώρησεν εἰς τὴν Ἐσθὴρ ὅλα ὅσα ἀνῆκον εἰς τὸν συκοφάντην Ἀμάν. Ὁ δὲ Μαρδοχαῖος παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Ἡ Ἐσθὴρ τοῦ εἶχεν ἀποκαλύψει, ὅτι εἶναι στενὸς συγγενής της.

Καὶ κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν ὁ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης ἐχάρισεν εἰς τὴν Ἐσθήρ, ὅσα ὑπῆρχον εἰς τὸν διαβολέα Ἀμάν. Καὶ ὁ Μαρδοχαῖος προσεκλήθη ἀπὸ τὸν βασιλέα· διότι κατέστησε γνωστὸν ἡ Ἐσθήρ, ὅτι οὗτος ἔχει μεγάλην οἰκειότητα καὶ συγγένειαν πρὸς αὐτήν.

Ὁ βασιλεὺς ἐπῆρε τὸ δακτυλίδι, ποὺ εἶχεν ἀφαιρέσει ἀπὸ τὸν Ἀμάν, καὶ τὸ ἔδωκεν εἰς τὸν Μαρδοχαῖον. Ἡ δὲ βασίλισσα Ἐσθὴρ ἐνεπιστεύθη εἰς τὸν Μαρδοχαῖον τὴν διοίκησιν καὶ διαχείρισιν ὅλων ὅσα ἀνῆκον εἰς τὸν Ἀμάν.

Ἔλαβε δὲ ὁ βασιλεὺς τὸ δακτυλίδιον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐσφραγίζοντο τὰ βασιλικὰ ἔγγραφα καὶ διατάγματα, καὶ τὸ ὁποῖον ἀφήρεσεν ἀπὸ τὸν Ἀμάν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸ εἰς τὸν Μαρδοχαῖον, καὶ ἡ Ἐσθὴρ ἐγκατέστησε τὸν Μαρδοχαῖον ἐπὶ πάσης τῆς περιουσίας τοῦ Ἀμάν.

Κατόπιν ἡ βασίλισσα ὡμίλησεν ἐπιπροσθέτως πρὸς τὸν βασιλέα. Ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας του καὶ τὸν παρεκάλει θερμῶς, νὰ ἀνακαλέσῃ τὴν διαταγήν, τὴν ὁποίαν ἐν τῇ κακίᾳ του ὁ Ἀμὰν εἶχε προκαλέσει ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων.

Καὶ προσθέσασα εἰς τὰ ἥδη γενόμενα ὡμίλησε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ ἐρρίφθη γονυπετὴς εἰς τοὺς πόδας του καὶ τὸν παρεκάλει ἐπιμόνως νὰ ἀφαιρέσῃ τὴν κακίαν τοῦ Ἀμὰν Καὶ ὅσα ἔκαμεν οὗτος εἰς τοὺς Ἰουδαίους.

Ὁ βασιλεὺς ἄπλωσε τὴν χρυσῆν του ράβδον ἐπάνω εἰς τὴν Ἐσθήρ, αὐτὴ ἐσηκώθη καὶ ἐστάθη ὀρθία ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Ἄπλωσε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς τὴνἘσθὴρ τὸ χρυσοῦν σκῆπρον, ποὺ ἐκράτει, καὶ ἤγγισε μὲ αὐτὸ ταύτην, ἐσηκώθη δὲ τότε ἡ Ἐσθὴρ διὰ νὰ σταθῇ ὀρθία ἐνώπιον τοῦ βασιλέως,

Ἡ Ἐσθὴρ εἶπεν· «ἐὰν φαίνεται εἰς σὲ καλόν, καὶ ἂν ἐγὼ ἔχω εὔρει χάριν ἐνώπιόν σου, ἂς ἀποοταλοῦν ἄνδρες, ἂς στείλῃ ἀγγελιαφόρους ὁ βασιλεύς, διὰ νὰ ἀκυρωθῇ τὸ διάταγμα, τὸ ὁποῖον ἐγράφη καὶ ἀπεστάλη ὑπὸ τοῦ Ἀμὰν διὰ τὴν ἐξόντωσιν τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὸ βασίλειόν σου.

καὶ εἶπεν ἡ Ἐσθήρ: «Ἐὰν φαίνεται καὶ εἰς σὲ καλὸν καὶ ἐὰν εὗρον εὔνοιαν καὶ χάριν ἐνώπιόν σου, ἂς πεμφθῇ καὶ ἂς σταλῇ ἄλλη διαταγή, ὅπως γυρίσουν πάλιν καὶ μείνουν ἀνεκτέλεστα τὰ γράμματα ποὺ ἔχουν σταλῇ ἀπὸ τὸν Ἀμάν, τὰ ὁποῖα ἐγράφησαν διὰ νὰ ἀπολεσθοῦν καὶ ἐξοντωθοῦν οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ὑπάρχουν εἰς τὸ βασίλειόν σου.

Διότι πῶς εἶναι δυνατὸν ἐγὼ νὰ ἴδω τὴν φοβερὰν αὐτὴν θλῖψιν τοῦ λαοῦ μου καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῶ ἐγώ, ὅταν ἐξολοθρεύωνται οἱ ἄνθρωποι τῆς πατρίδος μου;»

Ζητῶ τοῦτο, διότι πῶς θὰ ἠμπορέσω νὰ ἴδω τὴν ἐξοντωτικὴν κακοποίησιν τοῦ λαοῦ μου καὶ πῶς θὰ δυνηθῶ νὰ ζήσω καὶ νὰ σωθῶ ἐγὼ εἰς τὴν καταστροφὴν καὶ τὸν ἑξαφανισμὸν τῶν συμπατριωτῶν μου;»

Ὁ βασιλεὺς εἶπε πρὸς τὴν Ἐσθήρ· «ἐὰν ὅλα τὰ ὑπάρχοντα τοῦ Ἀμὰν σοῦ τὰ ἐχάρισα, αὐτὸν δὲ τὸν ἴδιον τὸν ἐκρέμασα ἐπάνω εἰς τὸ ξύλον, διότι ἄπλωσε φονικὰς τὰς χεῖρας ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, τί ἄλλο ἐπιθυμεῖς ἀκόμη νὰ κάμω; Πές μου.

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν Ἐσθήρ: «Ἐὰν ὅλα τὰ ὑπάρχοντα τοῦ Ἀμὰν τὰ ἔδωκα καὶ τὰ ἐχάρισα εἰς σὲ καὶ ἐκρέμασα αὐτὸν ἐπὶ του ξύλου, διότι ἐπέβαλε τὰς χεῖρας κατὰ τῶν Ἰουδαίων, ἵνα ἐξοντώσῃ αὐτούς, τί παραπάνω ἀπὸ αὐτὸ ζητεῖς, ἵνα πεισθῇς περὶ τοῦ ἐνδιαφέροντός μου;

Γράψατε ἐξ ὀνόματός μου ὅ,τι σᾶς φαίνεται καλόν. Σφραγίσατε τὸ ἔγγραφον αὐτὸ μὲ τὸ δακτυλίδι μου, διότι ὅσα γράφονται τῇ ἐντολῇ τοῦ βασιλέως καὶ σφραγισθοῦν μὲ τὸ δακτυλίδι μου, δὲν εἶναι δυνατὸν κανεὶς νὰ τὰ παραβῇ καὶ νὰ τὰ καταπατήσῃ».

Γράψατε καὶ σεῖς ἐξ ὀνόματός μου, ὅπως κρίνετε καλόν, καὶ σφραγίσατε μὲ τὸ δακτυλίδιόν μου. Τονίζω ὅπως κρίνετε καλόν, διότι δὲν πρέπει νὰ λησμονῆτε ὅτι, ὅσα γράφετε κατὰ διαταγὴν τοῦ βασιλέως καὶ σφραγισθοῦν μὲ τὸ δακτυλίδιόν μου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντείπῃ τις εἰς αὐτά. Προσέξατε λοιπὸν καὶ τὸ προηγούμενον διάταγμά μου νὰ παραμείνῃ σεβαστόν».

Κατὰ τὴν εἰκοστὴν τρίτην τοῦ πρώτου μηνός, τοῦ λεγομένου Νισάν, τοῦ ἰδίου ἔτους, ἐκλήθησαν οἱ γραμματεῖς τοῦ βασιλέως καὶ συνετάχθη, κατ’ ἐντολὴν τῆς βασιλίσσης καὶ τοῦ Μαρδοχαίου, ἔγγραφον διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν Ἑβραίων. Τὸ ἔγγραφον αὐτὸ ἀπεστάλη πρὸς τοὺς διοικητὰς καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντας τῶν ἐπαρχιῶν ἀπὸ τὴν Ἰνδικὴν μέχρι καὶ τῆς Αἰθιοπίας, εἰς ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ ἐπαρχίας. Διὰ κάθε ἐπαρχίαν ἔγινεν ἰδιαίτερον ἔγγραφον συντεταγμένον εἰς τὴν γλῶσσαν αὐτῆς.

Ἐκλήθησαν δὲ οἱ γραμματεῖς κατὰ τὸν πρῶτον μῆνα, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ μὴν Νισάν, κατὰ τὴν εἰκοστὴν τρίτην τοῦ μηνὸς τούτου καὶ τοῦ αὐτοῦ ἔτους, καὶ ἐγράφησαν εἰς τοὺς Ἰουδαίους ὅσα διέταξεν ὁ βασιλεὺς εἰς τοὺς οἰκονόμους καὶ τοὺς ἄρχοντας τῶν ἐπαρχιῶν ἀπὸ τὴν Ἰνδικὴν μέχρι τῆς Αἰθιοπίας, εἰς ἑκατὸν εἴκοσιν ἑπτὰ σατράπας εἰς ἕκαστην χώραν, σύμφωνα μὲ τὴν γλῶσσαν αὐτῶν.

Αὐτὰ τὰ διατάγματα συνετάχθησαν ἐξ ὀνόματος τοῦ βασιλέως καὶ ἐσφραγίσθησαν μὲ τὸ δακτυλίδι του. Τὰ ἔστειλαν δὲ πρὸς τὰς ἐπαρχίας μὲ εἰδικοὺς ταχυδρόμους.

Ἐγράφησαν δὲ ἐξ ὀνόματος τοῦ βασιλέως καὶ ἐσφραγίσθησαν μὲ τὸ δακτυλίδιόν του, καὶ ἐξαπέστειλαν τὰ γράμματα διὰ τῶν βασιλικῶν ταχυδρόμων,

Διὰ τῶν διαταγμάτων αὐτῶν ὁ βασιλεὺς ἔδιδεν ἐντολὴν καὶ παρεῖχε τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς Ἰουδαίους, εἰς οἰανδήποτε πόλιν καὶ ἂν εὑρίσκωνται, νὰ κάνουν χρῆσιν τῶν νόμων των καὶ νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους των. Ἐπὶ πλέον νὰ βοηθοῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον εἰς ὑπεράσπισιν τῆς ζωῆς των καὶ τῆς περιουσίας των καὶ νὰ μεταχειρισθοῦν τοὺς ἀντιδίκους των καὶ τοὺς ἐχθρούς των, ποὺ θὰ ἤθελαν νὰ τοὺς βλάψουν, ὅπως θέλουν.

τὰ γράμματα τὰ γνωστοποιοῦντα ὅτι ὁ βασιλεὺς διέταξεν αὐτούς (τοὺς Ἰουδαίους) νὰ ἐνεργήσουν σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους των εἰς πᾶσαν πόλιν, σὰν νὰ ἦσαν αὐτόνομον καὶ ἀνεξάρτητον κράτος, καὶ νὰ τοὺς βοηθήσουν καὶ νὰ μεταχειρίζωνται τοὺς ἀντιδίκους των καὶ τοὺς πολεμίους των, ὅπως θέλουν,

Αὐτὰ δὲ θὰ γίνουν κατὰ τὴν ὡρισμένην ἐκείνην μίαν ἡμέραν εἰς ὅλην τὴν ἔκτασιν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἀρταξέρξου, δηλαδὴ τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ δωδεκάτου μηνός, ὁ ὁποῖος λέγεται Ἀδάρ.

κατὰ μίαν καὶ μόνον ἡμέραν καθ’ ὅλον τὸ βασίλειον τοῦ Ἀρταξέρξου, ἤτοι κατὰ τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ δωδεκάτου μηνὸς τοῦ ἔτους, ὁ ὁποῖος μὴν εἶναι ὁ Ἀδάρ.

Τὰ διατάγματα δὲ αὐτὰ περιεῖχον τὰ ἐξῆς·

Ἀντίγραφον δὲ τούτων, ἅτινα περιείχοντο ἐν τῇ ἐπιστολῇ, εἶναι τὰ κατωτέρω γεγραμμένα:

«Ὁ μέγας βασιλεὺς Ἀρταξέρξης χαιρετίζει τοὺς σατράπας καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἑκατὸν εἴκοσιν ἑπτὰ ἐπαρχιῶν ἀπὸ τῆς χώρας τῆς Ἰνδικῆς μέχρι καὶ τῆς Αἰθιοπίας· ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὡς φρονήματά των τὰ ἰδικά μας φρονήματα.

«Ὁ μέγας βασιλεὺς Ἀρταξέρξης εἰς τοὺς ἄρχοντας τῶν ἀπὸ τῆς Ἰνδικῆς χώρας μέχρι τῆς Αἰθιοπίας ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ σατραπειῶν τῶν διαφόρων χωρῶν καὶ εἰς τοὺς φρονοῦντας καὶ ὑποτασσομένους εἰς τὰ διατάγματα καὶ τοὺς νόμους μας ἀπευθύνει τὸ χαίρετε.

Εἶναι γεγονὸς ὅτι πολλοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν εὐεργετηθῆ καὶ τιμηθῆ πάρα πολὺ χάρις εἰς τὴν καλωσύνην τῶν προϊσταμένων των, ἔγιναν ἀλαζονικοὶ καὶ ὑπερήφανοι. Αὐτοὶ ὄχι μόνον ἐπιζητοῦν νὰ κάμουν κακὸν εἰς τοὺς ὑποτεταγμένους εἰς ἡμᾶς, ἀλλὰ ἀνίκανοι νὰ φέρουν τὸ μέγα βάρος τῶν εὐεργεσιῶν καὶ ἀξιωμάτων, ποὺ ἀπήλαυσαν, ἐπιχειροῦν νὰ μηχανορραφοῦν ἐναντίον τῶν εὐεργετῶν των.

Πολλοὶ ἀπὸ τὴν πλείστην καλοκαγαθίαν τῶν εὐεργετῶν των συχνότατα τιμώμενοι, εἰς μεγαλύτερον τοῦ ὀρθοῦ φρόνημα παρεσύρθησαν· καὶ ὄχι μόνον τοὺς ὑπηκόους μας ζητοῦν νὰ κακοποιοῦν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀφθονίαν τῶν εὐεργεσιῶν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ἐπερίμενέ τις ὅτι θὰ ἐχόρταιναν, μὴ δυνάμενοι νὰ ὑποφέρουν μένοντες εὐχαριστημένοι καὶ ἀρκούμενοι εἰς αὐτήν, ἐπιχειροῦν να παγιδεύουν καὶ ἐπιβουλεύωνται τοὺς εὐεργέτας των.

Αὐτοὶ ἔτσι ὅπως φέρονται, θέλουν μὲ τὸ παράδειγμά των νὰ σβήσουν τὴν εὐγνωμοσύνην ἀνάμεσα εἰς τοὺς ἀνθρώπους· ἀλλὰ καὶ ἀλαζονευθέντες ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀγαθῶν, ποὺ ἔχουν ἀπολαύσει, νομίζουν ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ διαφύγουν τὴν τιμωρίαν του τὰ πάντα, πάντοτε ἐπιβλέποντος Θεοῦ, ὁ ὁποῖος Θεὸς μισεῖ τὸ πονηρόν.

Καὶ μὲ τὸ παράδειγμα καὶ τὴν ὅλην συμπεριφοράν των ὄχι μόνον ἐξαλείφοντες τὴν εὐγνωμοσύνην ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἐπαίνους τῶν μὴ ἐχόντων πεῖραν καὶ γνῶσιν τοῦ ἀγαθοῦ ἀνθρώπων εἰς ἔπαρσιν παρασυρθέντες, νομίζουν ὅτι θὰ διαφύγουν τὴν μισοῦσαν πᾶν πονηρὸν δίκην τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος πάντοτε κατοπτεύει καὶ παρακολουθεῖ τὰ πάντα.

Πολλὲς δὲ φορὲς αὐτοὶ μὲ τὴν ἀπατηλήν των γλῶσσαν ἔχουν παρασύρει πολλοὺς ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι τεταγμένοι εἰς τὰς διαφόρους ἐξουσίας καὶ ἔχουν ἀναλάβει χάρις εἰς τὴν ἐμπιστοσύνην τῶν προϊσταμένων των τὴν διαχείρισιν τῶν δημοσίων πραγμάτων, πολλούς, λοιπόν, τοὺς παρέσυραν νὰ γίνουν συνένοχοι εἰς τὸν θάνατον ἀθώων ὑπάρξεων καὶ νὰ περιπέσουν τοιουτοτρόπως εἰς ἀθεραπεύτους συμφοράς.

Πολλάκις δὲ καὶ πολλοὺς ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ταχθῇ ἐπὶ τῆς ἐξουσίας, ὅπως οἱ ἀνώτατοι ἄρχοντες, πειστικὴ προτροπὴ τῶν φίλων, εἰς τοὺς ὁποίους οὗτοι ἐνεπιστεύθησαν νὰ διαχειρίζωνται τὰς δημοσίας ὑποθέσεις, ἀφοῦ τοὺς κατέστησε συμμετόχους καὶ συνενόχους ἐκχύσεως ἀθώων αἱμάτων, τοὺς περιέβαλε μὲ συμφορὰς ἀθεραπεύτους.

Ἔτσι δὲ μὲ τὰ κακοήθη ἀπατηλά των ψεύδη ἐξεμεταλλεύοντο τὴν ἁπλότητα καὶ ἀγαθότητα τῶν ἀξιωματούχων καὶ τοὺς παρέσυραν πρὸς τὸ κακόν.

Ἐπέτυχον δὲ τοῦτο οὗτοι διὰ τοῦ σοφίσματος καὶ τοῦ ψευδοῦς συλλογισμοῦ τῆς δολιότητος καὶ ἀχρειότητος ἐξαπατήσαντες τὴν ἁγνὴν καὶ ἄδολον καλοκαγαθίαν καὶ καλὴν διάθεσιν τῶν κυριαρχούντων.

Πρέπει δὲ νὰ σημειωθῇ ὅτι δὲν εἶναι τόσον πολλὰ τὰ ἐλεεινὰ παραδείγματα μεταξὺ τῶν παλαιοτέρων ἀνθρώπων, ὅπως μᾶς τὰ παρέδωσεν ἡ ἀρχαῖα ἱστορία, ἀπὸ ὅσα συμβαίνουν εἰς τὰς ἡμέρας μας ἐκ μέρους ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι κατέχουν καὶ ἀσκοῦν ἀναξίως τὴν ἐξουσίαν καὶ ἀνοσίως ἐπιζητοῦν τὸ κακόν.

Εἶναι δὲ δυνατὸν νὰ παρατηρῆτε καὶ νὰ ἐξετάζητε ὄχι τόσον περιπτώσεις ἀπὸ τὰς παλαιοτέρας ἱστορίας, τὰς ὁποίας ὑπενθυμίζομεν καὶ παρεδώσαμεν εἰς τοὺς νεωτέρους, ἀλλ’ ὅσα εἶναι πρὸ τῶν ποδῶν, τὰς προσφάτους δηλαδὴ καὶ παρούσας, ζητοῦντες μὲ κάποιον προσοχὴν νὰ εὕρητε ἀδίκως καὶ ἀσεβῶς συντετελεσμένα ἔργα ἕνεκα τῆς φθοροποιοῦ ἑξαχρειώσεως τῶν ἀναξίων ἀρχόντων,

Αὐτὰ πρέπει νὰ μᾶς κάμουν νὰ προσέξωμεν διὰ τὴν μετὰ ταῦτα ζωήν, διὰ τὸ μέλλον τῶν ἀνθρώπων, νὰ ἐξασφαλίσωμεν πρὸς ὠφέλειαν ὅλων τῶν ἀνθρώπων τὴν ἠρεμίαν καὶ τὴν εἰρήνην.

καὶ νὰ προσέχωμεν ἡμεῖς εἰς τὰ μετὰ ταῦτα καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν διοίκησίν μας πῶς τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν καὶ διοίκησίν μας θὰ παρέχωμεν εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἄνευ ταραχῆς τίνος καὶ μὲ εἰρήνην,

Διὰ τοῦτο θὰ προχωρήσωμεν εἰς τὰς ἀναγκαίας μεταβολὰς καὶ θὰ κρίνωμεν μετὰ συνέσεως πάντοτε τὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα ἑκάστοτε παρουσιάζονται ἐνώπιόν μας, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσωμεν αὐτὰ καὶ μετὰ τῆς ἐπιτρεπομένης ἐπιεικείας.

χρησιμοποιοῦντες τὰς μεταβολὰς καὶ τὰς διαφόρους περιστάσεις, τὰς δὲ πρὸ ὀφθαλμῶν καὶ κατὰ τὸ ἑκάστοτε παρὸν συντρεχούσας περιστάσεις κρίνοντες πάντοτε μὲ ἐπιεικεστέραν ἀνταπόκρισιν καὶ ἀγαθὴν διάθεσιν.

Διότι γνωρίζετε καὶ σεῖς, πὼς ὁ Ἀμάν, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμαδάθου, ὁ Μακεδὼν ποὺ ἦτο ξένος πράγματι ἀπὸ τὴν φυλὴν τῶν Περσῶν καὶ διέφερε πάρα πολὺ ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας χρηστὴν συμπεριφοράν, ἔτυχε μεγάλης φιλοξενίας ἐκ μέρους ἡμῶν.

Ὅπως δηλαδὴ ὁ Ἀμὰν τοῦ Ἀμαδάθου, ὁ Μακεδὼν τὸ φρόνημα καὶ τὰς διαθέσεις, ὁ πράγματι καὶ ἀληθείᾳ ξένος ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν Περσῶν καὶ πολὺ ἀπομεμακρυσμένος ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας καλοκαγαθίαν, φιλοξενηθεὶς ἀπὸ ἡμᾶς

Ἀπήλαυσε τέτοιας φιλοξενίας καὶ τιμῆς αὐτός, τὴν ὁποίαν, ἄλλωστε ἐπιδεικνύομεν πρὸς κάθε ἔθνος, ὥστε νὰ ἀνακηρυχθῇ πατέρας μας καὶ νὰ προσκυνῆται ἀπὸ ὅλους, διότι κατεῖχε ἀξίωμα πολὺ πλησίον πρὸς τὸν βασιλικὸν θρόνον, δεύτερον κατὰ τὴν ἀξίαν.

ἔτυχε καὶ ἔλαβε πεῖραν τῆς φιλανθρωπίας, τὴν ὁποίαν ἔχομεν πρὸς πᾶν ἔθνος, τόσον πολύ, ὥστε νὰ ἀναγορεύεται πατήρ μας καὶ νὰ διατελῇ προσκυνούμενος ἀπὸ ὅλους ὡς τὸ δεύτερον μετὰ τὸν βασιλικὸν θρόνον πρόσωπον.

Αὐτὸς λοιπόν, ἀνίκανος νὰ φέρῃ ἐπαξίως τὴν μεγάλην αὐτὴν τιμήν, ἐπεχείρησε νὰ μᾶς στερήσῃ ἀπὸ τὴν βασιλείαν καὶ ἀπὸ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ζωήν.

Μὴ συγκρατήσας δὲ τὴν ὑπερηφάνειάν του ἐσχεδίασε μὲ πολλὴν ἐπιμέλειαν νὰ μᾶς στερήσῃ καὶ τῆς βασιλικῆς ἀρχῆς, ἀνατρέπων ἡμᾶς ἐκ τοῦ θρόνου, ἀλλὰ καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς·

Τὸν δὲ σωτῆρα μας καὶ ἰσόβιον εὐεργέτην μας Μαρδοχαῖον, ὅπως ἐπίσης καὶ τὴν ἄμεμπτον συγκοινωνὸν τῆς βασιλείας, τὴν Ἐσθήρ, μαζῆ μὲ ὅλον τὸ ἔθνος των, ἐπεχείρησε μὲ κάθε εἶδος δολοπλοκιῶν καὶ πονηρῶν τεχνασμάτων νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃ.

καὶ ἐπὶ πλέον καὶ τὸν ἐκ τῆς συνωμοσίας τῶν δύο εὐνούχων σωτᾶρα μου καὶ πάντοτε χρηματίσαντα εὐεργέτην μου Μαρδοχαῖον, καθὼς καὶ τὴν ἀνωτέραν πάσης μομφῆς καὶ κατηγορίας συμμέτοχον τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας Ἐσθὴρ μαζὶ μὲ ὅλον τὸ ἔθνος τούτων ζητήσας διὰ σοφισμάτων καὶ συλλογισμῶν πολυπλόκων εἰς ἐπινοήσεις καὶ μεθόδους νὰ παραδώσῃ εἰς ἀπώλειαν καὶ καταστροφήν.

Μὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τρόπους ἐνόμιζεν ὅτι θὰ ἠμποροῦσε νὰ μᾶς καταλάβῃ ἀμερίμνους καὶ ἀνετοίμους καὶ ἔτσι τὴν ἐξουσίαν τῶν Περσῶν νὰ τὴν μεταφέρῃ καὶ παραδώσῃ εἰς τοὺς Μακεδόνας.

Ἔκαμε δὲ ὅλα αὐτά, διότι μὲ αὐτοὺς τοὺς τρόπους ἐνόμισεν ὅτι θὰ ἐπετύγχανεν, ἀφοῦ κατελάμβανεν ἡμᾶς ἐρήμους ἀπὸ φίλους, νὰ μεταβιβάσῃ τὴν κυρίαρχον ἐξουσίαν τῶν Περσῶν εἰς τοὺς Μακεδόνας.

Ἡμεῖς ὅμως τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι εἶχον παραδοθῆ ἀπὸ τὸν τρισάθλιον αὐτὸν εἰς ὄλεθρον, εὑρίσκομεν ὅτι δὲν εἶναι κακοῦργοι, ἀλλὰ ἀντιθέτως ὅτι ζοῦν καὶ φέρονται σύμφωνα μὲ δικαιοτάτους νόμους.

Ἠμεῖς ὅμως τοὺς ὑπὸ τοῦ τρισολέθριου καὶ παγκακίστου Ἀμὰν παραδοθέντας ἥδῃ εἰς ὄλεθρον καὶ ἐξόντωσιν Ἰουδαίους εὑρίσκομεν ὅτι δὲν εἶναι κακοῦργοι, ὅπως αὐτὸς μᾶς παρέστησε τούτους, συμπεριφέρονται δὲ καὶ πολιτεύονται σύμφωνα μὲ δικαιοτάτους νόμους,

Εὑρήκαμεν ἀκόμη ὅτι αὐτοὶ εἶναι τέκνα τοῦ Ὑψίστου καὶ μεγίστου Θεοῦ, τοῦ αἰωνίως ὑπάρχοντος Θεοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅπως εἰς τὸ παρελθὸν κατηύθυνε τὴν βασιλείαν τῶν προγόνων μας, ἔτσι καὶ τώρα κατευθύνει τὴν ἰδικήν μας βασιλείαν εἰς ἀρίστην κατάστασιν.

εἶναι δὲ υἱοὶ τοῦ Ὑψίστου, μεγίστου καὶ ζωντανοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος κατευοδώνει καὶ κατευθύνει εἰς τὴν καλλίστην κατάστασιν καὶ ἀκμὴν τὴν βασιλείαν καὶ δι’ ἠμᾶς καὶ διὰ τοὺς προγόνους μας.

Διὰ τοῦτο καλῶς θὰ πράξετε νὰ μὴ λάβετε ὑπ’ ὄψιν καὶ νὰ μὴ θέσετε εἰς ἐφαρμογὴν τὰ ἀποσταλέντα ἔγγραφα ἀπὸ τὸν Ἀμάν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμαδάθου, διότι αὐτὸς ὁ αἴτιος ὅλων αὐτῶν τῶν κακῶν, ἐσταυρώθη μὲ ὅλην του τὴν οἰκογένειαν ἐμπρὸς εἰς τὰς πύλας τῆς πόλεως Σοῦσα. Καὶ ὁ Θεός, ὁ ἀπόλυτος κύριος τῶν πάντων, ἀπέδωσεν ἔτσι εἰς αὐτὸν συντομότατα τὴν τιμωρίαν, ἡ ὁποία τοῦ ἤξιζε.

Καλὰ λοιπὸν θὰ κάμετε, ἐὰν δὲν ἐκτελέσητε τὰ ὑπὸ τοῦ Ἀμάν, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀμαδάθου, ἀποσταλέντα γράμματα, ἐπειδὴ αὐτός, ὁ ὁποῖος μετὰ πονηρίας πολλῆς εἰργάσθη ταῦτα, ἔχει σταυρωθῇ μὲ ὅλους τοὺς ἐν τῷ οἴκῳ του εἰς τὰς πύλας τῶν Σούσων, διότι ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος κυριαρχεῖ τῶν πάντων καὶ κυβερνᾷ τὰ πάντα, ἀπέδωκεν εἰς αὐτὸν γρήγορα τὴν πρέπουσαν καὶ ἀξίαν τοῦ ἐγκλήματος του τιμωρίαν.

Τὸ ἀντίγραφον αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς θὰ ἐκτεθῇ εἰς ὅλους τοὺς δημοσίους τόπους ὁλοφάνερα καὶ θὰ ἀφήσετε ἐλευθέρους τοὺς Ἰουδαίους νὰ ζοῦν καὶ νὰ φέρωνται σύμφωνα μὲ τοὺς ἰδικούς των νόμους. Ἐπὶ πλέον κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς θλίψεως, ποὺ τοὺς παρεσκεύασεν ὁ Ἀμάν, τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ δωδεκάτου μηνὸς Ἀδάρ, κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν θὰ τοὺς ἐνισχύσετε, διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ ἀποκρούσουν τὴν ἐπίθεσιν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐνδεχομένως θὰ ἐξεγερθοῦν ἐναντίον των.

Τὸ δὲ ἀντίγραφον τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς ἀφοῦ ἐκθέσετε φανερὰ εἰς πάντα τόπον, ἀφήνετε τοὺς Ἰουδαίους ἐλευθέρους νὰ χρησιμοποιοῦν τὰ ὑπὸ τῶν νόμων τῶν ἐπιβαλλόμενα καὶ πρὸς τούτοις συντρέχετε καὶ ἐνισχύετε αὐτούς, ἵνα ἀμύνωνται καὶ ἀποκρούουν τοὺς εἰς καιρὸν θλίψεως ἐπιτιθεμένους κατ’ αὐτῶν, τουτέστι κατὰ τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ δωδεκάτου μηνὸς Ἀδὰρ κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν

Διότι ὁ Θεός, ὁ Κύριος τῶν πάντων, μετέβαλε διὰ τὸ ἐκλεκτὸν ἔθνος τῶν Ἰσραηλιτῶν τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἀπὸ ἡμέραν ὀλέθρου εἰς ἡμέραν χαρᾶς.

διότι αὐτὴν τὴν ἡμέραν ὁ κυρίαρχος καὶ διευθύνων τὰ πάντα Θεός, ἀντὶ νὰ εἶναι αὕτη ὀλέθρια τοῦ ἐκλεκτοῦ γένους, τὴν μετέτρεψεν εἰς εὐφροσύνην δι’ αὐτούς.

Καὶ σεῖς, λοιπόν, ἐντάξατε μεταξὺ τῶν ἄλλων γνωστῶν ἑορτῶν σας καὶ αὐτὴν τὴν ἐπίσημον ἡμέραν, τὴν ὁποίαν νὰ ἑορτάσετε μὲ κάθε χαρὰν καὶ ἀπόλαυσιν, ὥστε αὐτὴ καὶ τώρα καὶ εἰς τὸ μέλλον νὰ εἶναι δι’ ἡμᾶς καὶ δι’ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι διάκεινται εὐμενῶς πρὸς τοὺς Πέρσας, ἑορτὴ σωτηρίας. Διὰ δὲ τοὺς ἐχθρούς μας νὰ εἶναι μία ἀνάμνησις καταστροφῆς των.

Καὶ σεῖς λοιπὸν μεταξὺ τῶν ὀνομαστικῶς καθωρισμένων ἑορτῶν σας, ἐπίσημον ἡμέραν μὲ πᾶσαν εὐωχίαν ἑορτάζετε καὶ τὴν ἡμέραν αὐτήν, ἵνα καὶ τώρα καὶ μετὰ ταῦτα εἶναι σωτηρία καὶ εἰς ἠμᾶς καὶ εἰς τοὺς εὐνοϊκῶς καὶ φιλικῶς διακειμένους πρὸς τοὺς Πέρσας, εἰς ἐκείνους δὲ ποὺ μᾶς ἐπιβουλεύονται, νὰ εἶναι ἡμέρα ἐνθυμίζουσα τὴν καταστροφήν των.

Κάθε δὲ πόλις ἢ καὶ ὁλόκληρος χώρα, ἡ ὁποία δὲν θὰ θελήσῃ νὰ συμμορφωθῇ πρὸς αὐτὰ ποὺ διατάσσομεν, διὰ πυρὸς καὶ διὰ σιδήρου καὶ μὲ ὀργὴν μεγάλην θὰ ἐξολοθρευθῇ. Καὶ θὰ γίνη ἄβατος καὶ ἀκατοίκητος ὄχι μόνον διὰ τοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ διὰ τὰ θηρία καὶ διὸ τὰ πτηνά, τόπος μισητὸς καὶ ἀποτρόπαιος δι’ ὅλον τὸν ὑπόλοιπον χρόνον.

Πᾶσα δὲ πόλις ἢ χώρα συνολικῶς, ἡ ὁποία δὲν θὰ κάμῃ συμφώνως πρὸς αὐτά, διὰ δόρατος καὶ διὰ πυρὸς θὰ καταστροφῇ ἄνευ οἴκτου καὶ μὲ ὀργήν. Θὰ καταστῇ δὲ ὄχι μόνον εἰς τοὺς ἀνθρώπους ἄβατος καὶ ἀπάτητος, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ θηρία καὶ εἰς τὰ πετεινὰ διὰ παντὸς μισητὴ καὶ ἀποκρουστική.

Τὰ ἀντίγραφα αὐτῶν τῶν διαταγῶν ἂς ἐκτεθοῦν ὀφθαλμοφανῶς εἰς ὅλην τὴν βασιλείαν, ἂς εἶναι δὲ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι ἕτοιμοι κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν των».

Τὰ δὲ ἀντίγραφα τοῦ διατάγματος ἂς ἐκτίθενται, ὥστε νὰ εἶναι φανερὰ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς καθ’ ὅλον τὸ βασίλειον, καὶ νὰ εἶναι ἕτοιμοι ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν τοῦ μηνὸς Ἀδὰρ νὰ πολεμήσουν τοὺς ὑπεναντίους των».

Οἱ μὲν λοιπὸν ἔφιπποι ταχυδρόμοι ἀνεχώρησαν σπεύδοντες νὰ ἐκτελέσουν τὰς διαταγὰς τοῦ βασιλέως, τὸ διάταγμα δὲ αὐτὸ ἐξετέθη δημοσίᾳ καὶ εἰς τὰ Σοῦσα.

Οἱ μὲν ἱππεῖς λοιπόν, οἱ κομίζοντες τὰ βασιλικὰ γράμματα, ἐξῆλθον σπεύδοντες νὰ ἐπιτελέσουν τὰ διαταττόμενα ὑπὸ τοῦ βασιλέως, ἐξετέθη δὲ τὸ διάταγμα τὸ βασιλικὸν καὶ εἰς τὴν πόλιν τῶν Σούσων.

Ὁ δὲ Μαρδοχαῖος ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα στολισμένος μὲ τὴν βασιλικὴν στολήν, ἔχων χρυσοῦν στέφανον εἰς τὴν κεφαλὴν καὶ βασιλικὸν διάδημα ἀπὸ βύσσον καὶ πορφύραν. Οἱ κάτοικοι τῶν Σούσων, ὅταν τὸν εἶδαν, ἐχάρησαν.

Ὁ δὲ Μαρδοχαῖος ἐξῆλθεν ἀπὸ τὰ ἀνάκτορα στολισμένος τὴν ἐπίσημον στολήν, διὰ τῆς ὁποίας ὁ βασιλεὺς περιέβαλλε τοὺς πρωθυπουργούς του, καὶ ἔχων στέφανον χρυσοῦν καὶ κάλυμμα πολύτιμον ἀπὸ λινὸν κόκκινον. Ὅταν δὲ εἶδον οἱ κατοικοῦντες εἰς τὰ Σοῦσα, ἐχάρησαν.

Αὐτὸ διὰ τοὺς Ἰουδαίους ἔγινε φῶς καὶ χαρά.

Εἰς δὲ τοὺς Ἰουδαίους ἔλαμψε φῶς χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης.

Εἰς ὅλας δὲ τὰς πόλεις καὶ χώρας, ὅπου ἐξετέθη δημοσία τὸ διάταγμα τοῦ βασιλέως, ἐπεκράτησε μεγάλη χαρὰ καὶ εὐφροσύνη μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, φαγοπότι καὶ ἀγαλλίασις. Πολλοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς περιετέμνοντο καὶ ἐμιμοῦντο τὸν τρόπον ζωῆς τῆς θρησκείας τῶν Ἰουδαίων, διότι εὐλαβοῦντο καὶ ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους.

Εἰς ἑκάστην δὲ πόλιν καὶ χώραν, ὅπου ἐξετέθη τὸ διάταγμα, ὁπουδήποτε καὶ ἂν ἐξετέθη τὸ δημοσίευμα, προεκλήθη χαρὰ καὶ εὐφροσύνη εἰς τοὺς Ἰουδαίους, συμπόσια καὶ ἀγαλλίασις. Καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς ἐλάμβανον περιτομὴν καὶ ἐνεκολποῦντο τὴν ἰουδαϊκὴν θρησκείαν διὰ τὸν φόβον, τὸν ὁποῖον ᾐσθάνοντο ἕνεκα τῆς ἐπιρροῆς τῶν Ἰουδαίων καὶ τῆς εἰς αὐτοὺς προστασίας τοῦ Θεοῦ.

Τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ δωδεκάτου μηνὸς τοῦ ὀνομαζομένου Ἀδὰρ εἶχον φθάσει τὰ γράμματα τοῦ βασιλέως εἰς ὅλας τὰς πόλεις καὶ χώρας τοῦ βασιλείου του.

Οὕτω κατὰ τὸν δωδέκατον μῆνα, τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ μηνός, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Ἀδάρ, ἦσαν παρόντα τὰ γράμματα, ποὺ ἐγράφησαν ἀπὸ τὸν βασιλέα.

Κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἐξωλοθρεύθησαν οἱ ἐχθροὶ τῶν Ἰουδαίων, διότι κανεὶς δὲν ἀντεστάθη εἰς αὐτούς, ἐπειδὴ τοὺς ἐφοβεῖτο.

Κατ’ αὐτὴν τὴν ἡμέραν ἐξωντώθησαν οἱ ἀντιτασσόμενοι εἰς τοὺς Ἰουδαίους· διότι κανεὶς δὲν ἀντέστη εἰς αὐτούς, ἐπειδὴ τοὺς ἐφοβεῖτο.

Καὶ τοῦτο, διότι ὅλοι οἱ ἀρχηγοὶ τῶν σατραπειῶν, οἱ διοικηταὶ καὶ γενικῶς οἱ βασιλικοὶ ὑπάλληλοι, ἐτιμοῦσαν τοὺς Ἰουδαίους, ἐπειδὴ ὁ φόβος τοῦ Μαρδοχαίου ἐπεκρέματο ἐπάνω ἀπὸ αὐτούς.

Καὶ δὲν ἀντέστη κανείς, διότι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐπαρχιῶν καὶ διοικηταὶ καὶ οἱ βασιλικοὶ γραμματεῖς ἐτίμων καὶ ὑπερήσπιζον τοὺς Ἰουδαίους· διότι ὁ φόβος τοῦ Μαρδοχαίου τοὺς ἐκυρίευε.

Τὸ διάταγμα, λοιπόν, αὐτὸ τοῦ βασιλέως ἐκοινοποιήθη καὶ ἔγινε γνωστὸν εἰς ὅλον τὸ βασίλειον, ὁ δὲ Μαρδοχαῖος ἐδοξάζετο ὁλονὲν καὶ περισσότερον.

Διότι συνέβη τὸ πρόσταγμα τοῦ βασιλέως, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Μαρδοχαῖος ἐτιμήθη, νὰ διαφημισθῇ καθ’ ἅπαν τὸ βασίλειον καὶ ὡς ἐκ τούτου οὗτος ἐμεγάλωνεν εἰς ἐπιρροὴν καὶ δόξαν.

Οἱ Ἰουδαῖοι ἐκτύπησαν μὲ μαχαίρας καὶ ἐπέφεραν μεγάλην θραῦσιν εἰς ὅλους τοὺς ἐχθρούς των, ὄλεθρον καὶ καταστροφήν. Ἔκαμαν ἐναντίον τῶν μισούντων αὐτούς, ὅσα ἐκεῖνοι ἤθελαν νὰ κάμουν εἰς αὐτούς.

Καὶ ἐκτύπησαν οἱ Ἰουδαῖοι μὲ τραύματα θανατηφόρα ὅλους τοὺς ἐχθρούς των, τραύματα μαχαίρας καὶ θανάτου καὶ ἐξοντώσεως, καὶ ἔκαμαν εἰς τοὺς μισοῦντας αὐτοὺς σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά των.

Εἰς τὴν πρωτεύουσαν Σοῦσα οἱ Ἰουδαῖοι ἐφόνευσαν πεντακοσίους ἄνδρας.

Καὶ μέσα εἰς τὴν πόλιν τῶν Σούσων ἐθανάτωσαν οἱ Ἰουδαῖοι ἄνδρας πεντακοσίους,

Μεταξὺ δὲ αὐτῶν τὸν Φαρσαννές, τὸν Δελφών, τὸν Φασγά,

καὶ τὸν Φαρσαννὲς καὶ τὸν Δελφὼν καὶ τὸν Φασγὰ

τὸν Φαραδαθά, τὸν Βαρεά, τὸν Σαρβακά,

καὶ τὸν Φαραδαθὰ καὶ τὸν Βαρέα καὶ τὸν Σαρβακὰ

τὸν Μαρμασιμά, τὸν Ρουφαῖον, τὸν Ἀρσαῖον, τὸν Ζαβουθαῖον,

καὶ τὸν Μαρμασιμὰ καὶ τὸν Ρουφαῖον καὶ Ἀρσαῖον καὶ Ζαβουθαῖον,

τοὺς δέκα υἱοὺς Ἀμὰν τοῦ Ἀμαδάθου τοῦ Βουγαίου τοῦ ἐχθροῦ τῶν Ἰουδαίων, καὶ διήρπασαν αὐτῶν τὰς περιουσίας.

τοὺς δέκα υἱοὺς τοῦ Ἀμάν, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀμαδάθου, τοῦ Βουγαίου, τοῦ ἐχθροῦ τῶν Ἰουδαίων, καὶ διήρπασαν τὸν ὁπλισμὸν αὐτῶν.

Κατὰ τὴν ἰδίαν ἡμέραν ἀνεφέρθη εἰς τὸν βασιλέα ὁ ἀριθμὸς τῶν φονευθέντων εἰς τὰ Σοῦσα.

Κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν ἐπεδόθη εἰς τὸν βασιλέα σημείωμα τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐξοντωθέντων εἰς Σούσα.

Εἶπε τότε ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν Ἐσθήρ· «οἱ Ἰουδαῖοι ἐδῶ εἰς τὰ Σοῦσα ἐφόνευσαν πεντακοσίους ἄνδρας. Σκέψου, λοιπόν, πόσους ἀκόμη περισσοτέρους θὰ ἐφόνευσαν εἰς τὴν ἐπαρχίαν. Λοιπὸν ποίαν ἀξίωσιν ἔχεις ἀκόμη ἀπὸ ἐμέ; Πές μού την καὶ ἐγὼ θὰ τὴν ἐκπληρώσω».

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν Ἐσθήρ: «Ἐξώντωσαν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς μόνον τὴν πόλιν τῶν Σούσων ἄνδρας πεντακοσίους· εἰς δὲ τὴν περίχωρον πῶς νομίζεις ὅτι μετεχειρίσθησαν τοὺς ἐχθρούς των; Ποίαν λοιπὸν ἀξίωσιν ἔχεις ἀκόμη, ἡ ὁποία καὶ θὰ γίνῃ πρὸς χάριν σου;»

Ἡ Ἐσθὴρ εἶπεν εἰς τὸν βασιλέα· «ἂς δώσῃ ὁ βασιλεὺς τὴν ἄδειαν εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὰ Σοῦσα, νὰ χρησιμοποιήσουν τὴν ἑπομένην ἡμέραν κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον, ὥστε κατ’ αὐτὴν νὰ κρεμάσουν τὰ δέκα παιδιὰ τοῦ Ἀμάν».

Καὶ εἶπεν ἡ Ἐσθὴρ πρὸς τὸν βασιλέα: «Ἂς ἐπιτραπῇ εἰς τοὺς Ἰουδαίους νὰ μεταχειρισθοῦν ὁμοίως καὶ τὴν αὔριον, ὥστε νὰ κρεμάσουν καὶ τοὺς δέκα φονευθέντας υἱοὺς τοῦ Ἀμάν».

Ὁ βασιλεὺς ἐπέτρεψε νὰ γίνῃ ἔτσι. Ἐδημοσιεύθη τὸ σχετικὸν διάταγμα, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπετρέπετο εἰς τοὺς Ἰουδαίους τῆς πόλεως νὰ κρεμάσουν τὰ σώματα τῶν υἱῶν τοῦ Ἀμάν, ὅπως καὶ τὰ ἐκρέμασαν.

Καὶ ἐπέτρεψεν ὁ βασιλεὺς νὰ γίνῃ οὕτω καὶ διὰ δημοσιευθέντος διατάγματος ἐπέτρεψεν εἰς τοὺς Ἰουδαίους τῆς πόλεως νὰ κρεμάσουν τὰ σώματα τῶν υἱῶν τοῦ Ἀμάν.

Οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὰ Σοῦσα, συνεκεντρώθησαν κατὰ τὴν δεκάτην τετάρτην τοῦ μηνὸς Ἀδάρ καὶ ἐξώντωσαν τριακοσίους ἀκόμη ἐχθρούς των, χωρὶς ὅμως νὰ διαρπάσουν τίποτε.

Καὶ συνηθροίσθησαν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς Σοῦσα τὴν δεκάτην τετάρτην τοῦ Ἀδὰρ καὶ ἐφόνευσαν τριακοσίους ἄνδρας καὶ δὲν ἥρπασαν ὡς λάφυρον τίποτε ἀπὸ τὴν περιουσίαν των.

Οἱ ὑπόλοιποι Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἀνὰ τὰς ἐπαρχίας τοῦ βασιλείου, συνεκεντρώθησαν, διὰ νὰ βοηθήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον εἰς ἄμυναν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν των. Καὶ ἐπέτυχαν νὰ ἀσφαλισθοῦν ἀπέναντι τῶν πολεμίων των. Αὐτοὶ ὅμως ἐφόνευσαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς των κατὰ τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ μηνὸς Ἀδάρ δεκαπέντε χιλιάδες ἀνθρώπους, χωρὶς ὅμως νὰ προβοῦν εἰς καμμίαν διαρπαγήν.

Οἱ δὲ λοιποὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ἐγκατεστημένοι εἰς τὸ βασίλειον, συνηθροίσθησαν καὶ ἐβοήθουν ἑαυτοὺς ἀμυνόμενοι κατὰ τῶν ἐπιθέσεων τῶν ἐναντίων καὶ ἀπηλλάγησαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Διότι ἐφόνευσαν ἐξ αὐτῶν δέκα πέντε χιλιάδας κατὰ τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ Ἀδὰρ καὶ τίποτε δὲν διήρπασαν ὡς λάφυρον ἐκ τῆς περιουσίας των.

Τὴν δεκάτην τετάρτην τοῦ ἰδίου μηνὸς οἱ Ἰουδαῖοι ἀνεπαύθησαν καὶ ἐπέρασαν τὴν ἡμέραν αὐτὴν μὲ συμπόσια καὶ χαράν.

Καὶ ἀνεπαύθησαν τὴν δεκάτην τετάρτην τοῦ αὐτοῦ μηνὸς καὶ ἑώρταζον αὐτὴν ὡς ἡμέραν ἀναπαύσεως μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν πόλιν Σοῦσα, συνεκεντρώθησαν κατὰ τὴν δεκάτην τετάρτην ἡμέραν καὶ ἀνεπαύθησαν. Ἐπέρασαν δὲ τὴν δεκάτην πέμπτην ἡμέραν μὲ χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, οἵτινες ἦσαν εἰς τὴν πόλιν τῶν Σούσων, συνηθροίσθησαν καὶ κατὰ τὴν δεκάτην τετάρτην πρὸς ἄμυναν καὶ ἀνεπαύθησαν ἑώρταζον δὲ καὶ τὴν δεκάτην πέμπτην τοῦ μηνὸς μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην.

Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς καὶ οἱ ἄλλοι Ἰουδαῖοι, οἱ διασκορπισμένοι εἰς ὅλην τὴν ὕπαιθρον χώραν, πανηγυρίζουν μὲ πολλὴν χαρὰν τὴν δεκάτην τετάρτην τοῦ μηνὸς Ἀδὰρ ὡς ἡμέραν καλὴν καὶ χαρμόσυνον καὶ ἀποστέλλουν ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον μερίδας φαγητῶν.

Διότι λοιπὸν μόνον εἰς τὰ Σοῦσα παρετάθη καὶ τὴν ἄλλην ἡμέραν ἡ σύγκρουσις, δι’ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εἶναι διεσπαρμένοι εἰς ὅλην τὴν ἔξω χώραν, ἑορτάζουν τὴν δεκάτην τετάρτην τοῦ Ἀδὰρ ὡς ἡμέραν καλὴν καὶ ἐπίσημον μὲ εὐφροσύνην, ἀποστέλλοντες ἕκαστος ἀπὸ τὴν πλουσίαν τράπεζάν του μερίδας φαγητοῦ εἰς τὸν πλησίον.

Ὁ Μαρδοχαῖος κατέγραψε τὰ ἰστορικὰ αὐτὰ γεγονότα εἰς βιβλίον, τὸ ὁποῖον καὶ ἔστειλε πρὸς ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὰς ἐπαρχίας τοῦ βασιλείου τοῦ Ἀρταξέρξου, τόσον εἰς ἐκείνους ποὺ κατοικοῦσαν πλησίον, ὅσον καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ εὑρίσκοντο μακράν.

Ἔγραψε δὲ ὁ Μαρδοχαῖος τὰ συμβάντα ταῦτα εἰς ἐκτεταμένην ἐπιστολὴν καὶ ἀπέστειλε ταύτην εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅσοι ἦσαν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἀρταξέρξου, τοὺς πλησίον τῶν Σούσων, ἀλλὰ καὶ τοὺς μακρὰν αὐτῶν ἐγκατεστημένους,

Τοὺς ἔδωσε δὲ ἐντολὴν νὰ ἑορτάζουν μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην τὰς ἡμέρας αὐτάς, τὴν δεκάτην τετάρτην καὶ δεκάτην πέμπτην τοῦ μηνὸς Ἀδάρ, -

καὶ παρήγγειλε διὰ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης νὰ ἀφιερώσωσι τὰς ἡμέρας ταύτας ὡς ἑορτὰς χαρμοσύνους καὶ νὰ πανηγυρίζουν τὴν δεκάτην τετάρτην καὶ τὴν δεκάτην πέμπτην ἡμέρας τοῦ ἀδάρ -

διότι κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς οἱ Ἰουδαῖοι διέφυγαν τὸν τρομερὸν κίνδυνον ἐκ μέρους τῶν ἐχθρῶν των καὶ ἔμειναν ἀνενόχλητοι - καὶ ἔτσι ὁ μῆνας αὐτὸς (ὁ Ἀδάρ) μετεστράφη ἀπὸ πένθος εἰς χαράν· καὶ αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι ἀπὸ ἡμέραι ὀδύνης εἰς ἡμέρας χαρμοσύνους καὶ ἑορτασίμους. Διέταξε, λοιπόν, νὰ πανηγυρίζουν τὰς ἰστορικὰς αὐτὰς ἡμέρας μὲ χαράν, ὅπως πανηγυρίζουν τὰς ἡμέρας τῶν γάμων, καὶ νὰ ἀποστέλλουν μερίδας φαγητῶν καὶ δῶρα εἰς τοὺς φίλους καὶ τοὺς πτωχούς.

διότι κατ’ αὐτὰς τὰς ἡμέρας ἀπηλλάγησαν καὶ ἀνεπαύθησαν οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς των - καθὼς καὶ τὸν μῆνα (ὅστις ἦτο ὁ Ἀδάρ), ὁ ὁποῖος ἐστράφη δι’ αὐτοὺς ἀπὸ πένθος εἰς χαρὰν καὶ ἀπὸ πόνου καὶ θλίψεως εἰς ἡμέραν ἑορτῆς εὐφρόσυνον νὰ ἑορτάζουν τὰς ἡμέρας του ὅλας ὡς ἡμέρας χαρμοσύνους γάμων καὶ εὐφροσύνης, ἀποστέλλοντες ἀπὸ τὰς πλουσίας τραπέζας τῶν μερίδας φαγητοῦ εἰς τοὺς φίλους καὶ εἰς τοὺς πτωχούς.

Οἱ Ἰουδαῖοι ἐδέχθησαν ὅλα ὅσα ἔγραψεν εἰς αὐτοὺς ὁ Μαρδοχαῖος.

Καὶ μετὰ προθυμίας ἀπεδέχθησαν οἱ Ἰουδαῖοι, καθὼς ἔγραψεν εἰς αὐτοὺς ὁ Μαρδοχαῖος,

Ἐπληροφορήθησαν, δηλαδή, λεπτομερῶς πῶς ὁ Ἀμὰν ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμαδάθου ὁ Μακεδὼν ἦτο ἐχθρός των, ὅτι ἐπροκάλεσε διάταγμα ἐξοντώσεώς των καὶ ἔρριψε κλήρους, διὰ νὰ ὁρισθῇ ἡ ἡμέρα τοῦ ὀλέθρου τῶν Ἰουδαίων

πῶς δηλαδὴ ὁ Ἀμάν, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμαδάθου, ὁ προδότης καὶ Μακεδὼν κατὰ τὰ φρονήματα, τοὺς ἐπολέμει, καθὼς καὶ ἐμηχανεύθη ἐπίβουλον σχέδιον καὶ ἔρριψε κλῆρον καθορίζοντα τὴν ἡμερομηνίαν, διὰ νὰ ἐξοντώσῃ αὐτούς,

Ὅτι ὁ Ἀμὰν εἶχε καταστρώσει σχέδιον, νὰ παρουσιασθῇ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ νὰ τοῦ εἰσηγηθῇ νὰ διατάξῃ, ὅπως κρεμάσουν τὸν Μαρδοχαῖον. Γενικῶς ὅσα κακὰ ἐπεχείρησε νὰ πράξῃ ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων καὶ τὰ ὁποῖα ἐν τέλει ἐξέσπασαν ἐναντίον του, διότι αὐτὸς καὶ τὰ παιδιά του ἐκρεμάσθησαν.

καὶ πῶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν βασιλέα μὲ τὴν πρόθεσιν νὰ κρεμάσῃ τὸν Μαρδοχαῖον ὅσα ὅμως κακὰ ἀπεπεράθη μὲ πολλὴν πονηρίαν καὶ δολιότητα νὰ ἐπαγάγῃ εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ἔγιναν καὶ ἦλθαν εἰς αὐτόν. Καὶ ἐκρεμάσθη αὐτὸς καὶ τὰ τέκνα του.

Διὰ τοῦτο ἐπωνομάσθησαν αἱ ἐόρτιοι αὐταί, ἡμέραι «Φρουραί» διὰ τοὺς κλήρους οἱ ὁποῖοι εἶχον ριφθῆ εἰς καθορισμὸν τῆς ἡμέρας πρὸς καταστροφὴν τῶν Ἰουδαίων. Οἱ κλῆροι εἰς τὴν γλῶσσαν αὐτῶν λέγονται «Φρουραί». Δι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους, ποὺ περιείχοντο εἰς αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴν καὶ δι’ ὅσα ἐπρόκειτο νὰ πάθουν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ δι’ ὅσα γεγονότα ἔγιναν κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, καθιερώθη ἡ ἑορτὴ αὐτή.

Διὰ τοῦτο ἐπωνομάσθησαν αἱ ἡμέραι αὗται Πουρὶμ διὰ τοὺς κλήρους, ποὺ ἐχρησιμοποίησεν ὁ Ἀμάν, (διότι κατὰ τὴν διάλεκτον αὐτῶν καλοῦνται Πουρίμ). Καὶ ἑορτάζονται αἱ δύο αὗται ἡμέραι διὰ τοὺς λόγους τοὺς ἀναφερομένους εἰς τὴν ἐπιστολὴν ταύτην καὶ δι’ ὅσα ἐπαθαν δι’ αὐτὰ καὶ δι’ ὅσα ἔγιναν εἰς αὐτούς.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι ἐδέχθησαν καὶ ἀνέλαβον τὴν ὑποχρέωσιν διὰ τὸν ἑαυτόν των, διὰ τοὺς ἀπογόνους των καὶ δι’ ὅσους ἄλλους ἤθελον προσκολληθῆ εἰς τὸ γένος των, νὰ ἑορτάζουν ἀπαραβάτως τὰς δύο αὐτὰς ἡμέρας, ὡς ἑορτὰς εἰς ὅλας τὰς γενεὰς καὶ εἰς ὅλας τὰς πόλεις, εἰς κάθε φυλὴν καὶ εἰς κάθε χώραν.

Καὶ ὡρίσθη ἀπὸ τὴν Ἐσθὴρ καὶ τὸν Μαρδοχαῖον καὶ ἐδέχθησαν προθύμως οἱ Ἰουδαῖοι ἐφ’ ἑαυτῶν τὴν ὑποχρέωσιν καὶ ἐπὶ τῶν ἀπογόνων των καὶ ἐπὶ τῶν προσήλυτων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν προστεθῇ εἰς αὐτούς, βεβαίως δὲ δὲν θὰ χρησιμοποιοῦν ταύτας κατ’ ἄλλον τρόπον. Αἱ δὲ ἡμέραι αὗται ὡρίσθησαν ὡς μνημόσυνον, τὸ ὁποῖον ἐπιτελεῖται εἰς ἕκαστην φυλὴν καὶ πόλιν καὶ οἰκογένειαν καὶ χώραν.

Αἱ ἑορταὶ αὐταί, αἱ «Φρουραί», θὰ ἑορτάζωνται εἰς ὅλον τὸν κατόπιν χρόνον καὶ ἡ ἀνάμνησίς των δὲν πρέπει νὰ λείψῃ ποτὲ ἀπὸ τὰς γενεὰς τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Αἱ δὲ ἡμέραι αὗται τῶν Πουρὶμ θὰ ἑορτάζωνται εἰς τὸν ἅπαντα χρόνον, ἀπαύστως, καὶ τὸ ἐνθύμημα αὐτῶν δὲν θὰ ἐκλείψῃ ἀπὸ τὰς γενεάς.

Ἡ βασίλισσα Ἐσθήρ, ἡ θυγάτηρ τοῦ Ἀμιναδάβ, καὶ ὁ Μαρδοχαῖος ὁ Ἰουδαῖος ἔγραψαν ἐκ δευτέρου ὅσα ἔκαμαν, καθιέρωσαν καὶ ἐπεκύρωσαν ὅσα διὰ προγενεστέρας ἐπιστολῆς ὡρίζοντο σχετικῶς μὲ τὰς ἑορτὰς «Φρουραί».

Καὶ ἔγραψεν ἡ Ἐσθὴρ ἡ βασίλισσα, ἡ θυγάτηρ τοῦ Ἀμιναδάβ, καὶ ὁ Μαρδοχαῖος ὁ Ἰουδαῖος, ὅσα ἔκαμαν πρὸς διάσωσιν τῶν Ἰουδαίων, καὶ δευτέραν ἐπιστολὴν ἔχουσαν ἰσχὺν νόμου καὶ στερεούσαν τὴν ἑορτὴν τῶν Πουρίμ.

Ἔτσι ὁ Μαρδοχαῖος καὶ ἡ βασίλισσα Ἐσθήρ καθιέρωσαν τὴν ἑορτὴν αὐτὴν καὶ ἀνέλαβαν οἱ ἴδιοι μὲ ὅρκον ἐπὶ τῆς ζωῆς των καὶ τῆς ὑγείας των τὴν ὑποχρέωσιν καὶ τὴν ἀπόφασιν ὅτι θὰ τὴν τηρήσουν.

Καὶ ὁ Μαρδοχαῖος καὶ ἡ βασίλισσα Ἐσθὴρ ὥρισαν νόμον ἰσχύοντα καὶ δι’ ἑαυτοὺς εἰς βάρος τῆς ἀνέσεως καὶ ἡσυχίας τοῦ ἑαυτοῦ των, καὶ τότε, ἀφοῦ ἐνομοθέτησαν εἰς περιορισμὸν τῆς διαίτης των καὶ τῆς χαρᾶς των, ἔστησαν καὶ τὴν περὶ τῆς ἑορτῆς τῶν Πουρὶμ ἀπόφασίν των.

Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἡ Ἐσθήρ καθιέρωσε καὶ ὥρισε νὰ γίνεται πάντοτε αὐτὴ ἡ ἑορτή. Ἐγράφη αὐτὴ καὶ καθιερώθη πρὸς ἀνάμνησιν τῆς σωτηρίας τῶν Ἑβραίων.

Καὶ ἡ Ἐσθὴρ διὰ διατάγματος ὥρισε τὰ τῆς ἑορτῆς, ἵνα ἰσχύουν πάντοτε καὶ ἀτελευτήτως, καὶ ἐγράφησαν τὰ συμβάντα εἰς βιβλίον διὰ νὰ μὴ λησμονοῦνται, ἀλλὰ νὰ μνημονεύωνται ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ βασιλεὺς διέταξε καὶ κατέγραψαν, ὅσα κατὰ τὸ διάστημα τῆς βασιλείας του ἔγιναν, τόσον κατὰ ξηρὰν ὅσον καὶ κατὰ θάλασσαν.

Ἔκαμε δὲ ὁ βασιλεὺς ἀπογραφὴν φορολογίας προσθέτου εἰς τὸ βασιλειόν του τῆς ξηρᾶς καὶ τῆς θαλάσσης.

Ὅλα ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὴν δύναμίν του, τὰ κατορθώματά του, τὸν πλοῦτον καὶ τὴν δόξαν τῆς βασιλείας του, ἰδού, ἔχουν καταγραφῆ εἰς τὸ χρονικόν, βιβλίον τῶν βασιλέων Περσῶν καὶ Μήδων εἰς ἀνάμνησιν.

Καὶ τὰ κατορθώματα τῆς δυνάμεώς του καὶ τὰ ἀνδραγαθήματά του, καὶ ὁ πλοῦτος καὶ ἡ δόξα τοῦ βασιλείου του, ἰδοὺ ἔχουν γραφῆ εἰς βιβλίον τῶν βασιλέων Περσῶν καὶ Μήδων διὰ νὰ μνημονεύωνται καὶ μὴ ξεχάνωνται.

Ὁ Μαρδοχαῖος ἐξεπροσώπει τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην καὶ εἶχεν ἀναδειχθῆ μέγας κατὰ τὸ διάστημα τῆς βασιλείας ἐκείνου, τιμώμενος ἰδιαιτέρως καὶ ἀγαπώμενος ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Αὐτὸς κατηύθυνεν εἰς προκοπὴν καὶ ἐπιτυχίαν τὴν ζωὴν ὅλου τοῦ ἔθνους του.

Ὁ δὲ Μαρδοχαῖος ἤρχετο δεύτερος μετὰ τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην καὶ ἦτο μέγας εἰς τὸ βασίλειον καὶ δοξασμένος ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους· καὶ ἀγαπώμενος στοργικῶς, ἐλάλει τὰ συντελοῦντα εἰς προαγωγὴν καὶ εὐτυχίαν εἰς ὅλον τὸ ἔθνος του.

Εἶπεν ὁ Μαρδοχαῖος· «ὅλα αὐτὰ ἐγένοντο παρὰ τοῦ Θεοῦ,

Καὶ εἶπεν ὁ Μαρδοχαῖος: «Ἀπὸ τὸν Θεὸν ἔγιναν αὐτά, ποὺ ἐξιστορήθησαν εἰς τὸ βιβλίον αὐτό.

διότι ἐνεθυμήθην τὸ ὄνειρον ἐκεῖνο, ποὺ εἶδα σχετικῶς μὲ τὰ γεγονότα αὐτά. Τίποτε δὲν ἐξέπεσεν ἀπὸ ἐκεῖνα.

Διότι ἐνεθυμήθην τὸ ἐνύπνιον, τὸ ὁποῖον εἶδα διὰ τὰ συμβάντα ταῦτα· διότι δὲν διέφυγεν ἀπ’ αὐτὰ ποὺ εἶδα, οὔτε ἕνας λόγος, ποὺ νὰ μὴ ἐπαληθεύσῃ.

Ἡ μικρὴ πηγή, ἡ ὁποία ἔγινε ποταμὸς καὶ φῶς καὶ ἥλιος καὶ ὕδωρ πολύ, ἦτο ἡ Ἐσθήρ, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ὡς σύζυγόν του ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν ἀνέδειξε βασίλισσαν.

Ἡ μικρὰ πηγή, ἡ ὁποία ἔγινε ποταμὸς καὶ συγχρόνως ἦτο φῶς καὶ ἥλιος καὶ νερὸ πολύ· ἡ Ἐσθὴρ εἶναι ὁ ποταμός, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν εἰς γάμον ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν ἔκαμε βασίλισσαν.

Οἱ δύο δράκοντες εἶμαι ἐγὼ καὶ ὁ Ἀμάν.

Οἱ δὲ δύο δράκοντες ἐγὼ εἶμαι καὶ ὁ Ἀμάν.

Τὰ δὲ ἔθνη εἶναι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα συνεκεντρώθησαν μὲ τὸν σκοπὸν νὰ ἐξολοθρεύσουν τὸ ὄνομα τῶν Ἰουδαίων.

Τὰ δὲ ἔθνη εἶναι, ὅσα ἀνὰ τὸ βασίλειον τῶν Περσῶν ἀπὸ συμφώνου συνήχθησαν διὰ νὰ καταστρέψουν καὶ ἑξαφανίσουν τὸ ὄνομα τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ ἰδικός μου λαὸς εἶναι οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι ἐβόησαν μὲ προσευχὴν θερμὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐσώθησαν. Ἔσωσε πράγματι ὁ Κύριος τὸν λαὸν του καὶ μᾶς ἐγλύτωσεν ἀπὸ ὅλα τὰ δεινά, ποὺ μᾶς εἶχαν ἀπειλήσει. Ὁ Θεός ἐπραγματοποίησε τὰ μεγάλα αὐτὰ καὶ ἀξιοθαύμαστα σημεῖα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν γίνει μεταξὺ τῶν ἐθνῶν.

Τὸ δὲ ἔθνος τὸ ἰδικόν μου, αὐτὸ εἶναι ὁ Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι ἐφώναξαν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐσώθησαν. Καὶ ἔσωσεν ὁ Κύριος τὸν λαόν του καὶ τὸν ἐγλύτωσεν ὁ Κύριος ἀπὸ ὅλα τὰ κακὰ ταῦτα. Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ γνωστὰ σημαδιακὰ καὶ καταπληκτικὰ θαύματα τὰ μέγα, ποὺ δὲν ἔχουν γίνει μεταξὺ τῶν ἐθνῶν εἰς προστασίαν αὐτῶν.

Διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς ἡτοίμασε δύο κλήρους, ἕνα διὰ τὸν ἰδικόν του λαὸν καὶ ἕνα δι’ ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη.

Διὰ τοῦτο ἐπέτρεψεν ὁ Θεὸς νὰ γίνουν δύο κλῆροι, εἰς διὰ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς δι’ ὅλα τὰ ἔθνη τὰ ἐπιβουλευόμενα τὸν Ἰσραήλ.

Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ κλῆροι, τὰ δύο αὐτὰ γεγονότα, ποὺ εἶχαν προαναγγελθῆ, ἐπραγματοποιήθησαν τὴν αὐτὴν ἡμέραν, τὴν αὐτὴν ὥραν, κατὰ τὴν αὐτὴν ἐποχήν, ποὺ εἶχεν ὁρίσει ὁ Θεός δι’ ὅλα τὰ ἔθνη ὡς ἡμέραν κρίσεως.

Καὶ συνέπεσαν οἱ δύο αὐτοὶ κλῆροι εἰς ὥραν καὶ καιρὸν καὶ εἰς ἡμέραν δικαίας κρίσεως καὶ καταδίκης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὡς Κριτοῦ καὶ δ’ ὅλα τὰ ἔθνη.

Ὁ Θεός ἐνεθυμήθη τὸν λαόν του καὶ ἀπέδωσε τὸ δίκαιον εἰς τὴν κληρονομίαν του.

Καὶ ἐνεθυμήθη ὁ Θεὸς τὸν λαόν του καὶ ἀπέδωκε δικαιοσύνην εἰς τὴν κληρονομίαν του.

Δι’ αὐτὸ καὶ αἱ ἡμέραι αὐταί, ἡ δεκάτη τετάρτη καὶ ἡ δεκάτη πέμπτη τοῦ μηνὸς Ἀδάρ, θὰ ἑορτάζονται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους μὲ συγκέντρωσίν των, μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, εἰς ὅλας τὰς γενεὰς εἰς τὸν αἰῶνα μεταξὺ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ».

Καὶ θὰ εἶναι ὡρισμέναι δι’ αὐτούς, τοὺς ἀποτελοῦντας τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, αἱ ἡμέραι αὗται κατὰ τὸν μῆνα Ἀδάρ, τὴν δεκάτην τετάρτην καὶ τὴν δεκάτην πέμπτην τοῦ μηνός, μὲ συνάθροισιν καὶ μὲ χαρὰν καὶ μὲ εὐφροσύνην ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἰς ὅλας τὰς γενεὰς ἀτελευτήτως εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ Ἰσραήλ».

Κατά δὲ τὸ τέταρτον ἔτος τοῦ βασιλέως Πτολεμαίου καὶ τῆς Κλεοπάτρας ὁ Δοσίθεος, ὁ ὁποῖος ἔλεγεν ὅτι εἶναι ἱερεὺς καὶ Λευίτης, καὶ ὁ Πτολεμαῖος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ἔφεραν τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν τῶν «Φρουραί», διὰ τὴν ὁποίαν ἔλεγαν ὅτι αὐθεντικῶς ἔχει μεταφρασθῆ ἀπὸ τὸν Λυσίμαχον τὸν υἱὸν τοῦ Πτολεμαίου τὸν ἐκ τῆς κοινότητος τῆς Ἱερουσαλήμ.

Κατὰ τὸ τέταρτον ἔτος, ὅταν ἐβασίλευεν ὁ Πτολεμαῖος καὶ ἡ Κλεοπάτρα, ἔφερε (μέσα εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν) ὁ Δοσίθεος, ὁ ὁποῖος εἶπεν ὅτι εἶναι ἱερεὺς καὶ Λευίτης, καὶ ὁ Πτολεμαῖος ὁ υἱός του τὸ προκείμενον βιβλίον τὸ ἐξιστοροῦν καὶ ἀναγινωσκόμενον κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν Πουρίμ, τὸ ὁποῖον εἶπον ὅτι εἶναι αὐθεντικὸν καὶ ἔχει μεταφράσει τοῦτο ὁ Λυσιμάχος, ὁ υἱὸς τοῦ Πτολεμαίου ἐκ τῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ κατοικούντων.