Κριταί

Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυὴ ἠρώτησαν οἱ Ἰσραηλῖται τὸν Κύριον λέγοντες· «ποία ἀπὸ τὰς φυλάς μας θὰ ἀναλάβῃ νὰ ἐπιτεθῇ κατὰ τῶν Χαναναίων ὡς ἀρχηγὸς τοῦ πολέμου ἐναντίον αὐτῶν».

Συνέβη δὲ μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ τοῦτο: Οἱ Ἰσραηλῖται συνεβουλεύθησαν τὸν Θεὸν καὶ τοῦ ἐζήτησαν ὁδηγίες τὶ νὰ κάμουν. Ἐρώτησαν τὸν Θεόν: «Τώρα ποὺ ἀπέθανεν ὁ Ἰησοῦς, ὁ ἀρχηγός μας, ποία φυλὴ θὰ προχωρήσῃ πρώτη καὶ θὰ ἡγηθῇ εἰς τὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν Χαναναίων;»

Ὁ Κύριος ἀπήντησε· «ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα θὰ ἀναλάβῃ ὡς ἀρχηγὸς τὸν πόλεμον αὐτόν. Ἰδού, ἔχω παραδώσει εἰς τὰ χέρια αὐτῆς τὴν χώραν τῶν Χαναναίων».

Ὁ Κύριος τοὺς ἀπάντησε: «Ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα θὰ προχωρήσῃ ὡς ἀρχηγὸς καὶ θὰ ἐπιτεθῇ πρώτη· νά, ἔχω ἤδη παραδώσει τὴν χώραν τῶν Χαναναίων εἰς τὴν ἐξουσίαν τῆς φυλῆς αὐτῆς· προχωρεῖτε λοιπὸν καὶ μὴ φοβηθῆτε».

Ἡ δὲ φυλὴ τοῦ Ἰούδα εἶπε τότε εἰς τὴν γειτονικήν της φυλὴν τοῦ Συμεών· «ἔλα καὶ σὺ μαζῆ μου εἰς τὴν κληρονομίαν μου, διὰ νὰ ἀντιπαραταχθῶμεν μαζῆ ἐναντίον τῶν Χαναναίων. Ἔπειτα δὲ καὶ ἐγὼ θὰ ἔλθω μαζῆ σου διὰ νὰ ἐκκαθαρίσωμεν τὴν ἰδικήν σου κληρονομίαν». Πράγματι ἡ φυλὴ τοῦ Συμεὼν ἐπορεύθη μαζῆ μὲ τὴν φυλὴν Ἰούδα εἰς τὸν πόλεμον.

Ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα, ἂν καὶ ἦταν δυνατώτερη καὶ πιὸ τιμημένη ἀπὸ τὶς ἄλλες, ἐζήτησε τὴν βοήθειαν τῆς γειτονικῆς φυλῆς τοῦ Συμεών· δι’ αὐτὸ ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα εἶπεν εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ ἀδελφοῦ τῆς Συμεών: «Ἐλᾶτε μαζί μας εἰς τὴν περιοχήν, ποὺ μᾶς ἐδόθη μὲ κλῆρον, διὰ νὰ ἐκστρατεύσωμεν ἐναντίον τῶν Χαναναίων. Καὶ ἐμεῖς ἐπίσης θὰ συμπαραταχθῶμεν μαζί σας κατὰ τῶν Χαναναίων, ὅταν θὰ πολεμήσετε ἐναντίον των, διὰ νὰ κατακτήσετε τὴν περιοχήν, ποὺ σᾶς ἐδόθη μὲ κλῆρον». Ἡ φυλὴ τοῦ Συμεὼν μὲ προθυμίαν ἐσυμμάχησε μὲ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα.

Ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα ἐβάδισε κατὰ τῶν Χαναναίων, ὁ δὲ Κύριος παρέδωκε τοὺς Χαναναίους καὶ τοὺς Φερεζαίους εἰς τὰς χεῖρας αὐτῶν. Ἐφόνευσαν δὲ ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὴν πόλιν Βεζὲκ δέκα χιλιάδας ἄνδρας.

Ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα μὲ τὴν βοήθειαν τῆς φυλῆς τοῦ Συμεὼν ἐπροχώρησε κατὰ τῶν Χαναναίων· καὶ ὁ Κύριος παρέδωκε τοὺς Χαναναίους καὶ τοὺς Φερεζαίους εἰς τὰ χέρια των. Καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ἐνίκησαν καὶ ἐφόνευσαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς των δέκα χιλιάδες εἰς τὴν πόλιν Βεζέκ.

Κατέλαβαν δὲ τὸν Ἀδωνιβεζέκ δηλαδὴ τὸν βασιλέα τῆς Βεζὲκ ἐντὸς τῆς πόλεως, ἐπετέθησαν ἐναντίον αὐτοῦ καὶ ἐφόνευσαν τοὺς Χαναναίους καὶ Φερεζαίους.

Καὶ εἰς τὴν πόλιν Βεζὲκ εὐρῆκαν τὸν Ἀδωνιβεζέκ, τὸν κύριον καὶ δεσπότην τῆς Βεζέκ. Τοῦ ἐπετέθησαν καὶ ἐφόνευσαν τοὺς Χαναναίους καὶ Φερεζαίους.

Ὁ βασιλεὺς τῆς Βεζὲκ ἐτράπη εἰς φυγήν. Ἀλλὰ τὸν κατεδίωξαν οἱ Ἰσραηλῖται, τὸν συνέλαβαν καὶ τοῦ ἔκοψαν τὰ μεγάλα δάκτυλα ἀπὸ τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας του.

Καὶ ὁ Ἀδωνιβεζὲκ ἐτράπη εἰς φυγήν. Ἀλλὰ οἱ Ἰσραηλῖται τὸν κατεδίωξαν καὶ τὸν συνέλαβαν καὶ τοῦ ἔκοψαν σύρριζα τὰ δάκτυλα τῶν χεριῶν καὶ τὰ δάκτυλα τῶν ποδιῶν του (ἢ κατὰ τὸ Ἑβραϊκὸν κείμενον: Τοῦ ἔκοψαν τὰ μεγάλα δάκτυλα τῶν χεριῶν καὶ τῶν ποδιῶν του).

Εἶπε δὲ ὁ Ἀδωνιβεζέκ· «ἐγὼ ἔκοψα τὰ δάκτυλα τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν ἑβδόμηκοντα βασιλέων, οἱ ὁποῖοι καὶ συνέλεγαν κάτω ἀπὸ τὴν τράπεζάν μου τὰ μικρὰ κομματάκια ψωμιοῦ καὶ τροφῶν ποὺ ἔπιπτον. Ὅπως λοιπὸν ἐγὼ ἔκαμα ἐναντίον ἐκείνων, ἔτσι καὶ μὲ ἐτιμώρησε τώρα ὁ Θεός». Οἱ Ἰσραηλῖται ὡδήγησαν αὐτὸν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου καὶ ἀπέθανεν.

Ἡ σκληρὴ αὐτὴ τιμωρία ἦταν δίκαιη, ὅπως ὡμολόγησεν ὁ Ἀδωνιβεζέκ, ὁ ὁποῖος εἶπεν: «Ἑβδομῆντα βασιλεῖς, τῶν ὁποίων ἐγὼ ἀπέκοψα σύρριζα ὅλα τὰ δάκτυλα τῶν χεριῶν καὶ τῶν ποδιῶν των (ἢ κατὰ τὸ Ἑβραϊκὸν κείμενον: Τὰ μεγάλα δάκτυλα τῶν χεριῶν καὶ τῶν ποδιῶν των), ἐμάζευαν κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι μου σὰν σκυλάκια τὰ μικρὰ κομματάκια τῶν τροφῶν καὶ τὰ ψίχουλα, ποὺ ἔπεφταν χάμω. Ὅπως ἀκρωτηρίαζα τοὺς ἰδικούς μου αἰχμαλώτους, ἔτσι μου ἀνταπέδωκε τώρα καὶ μὲ ἐτιμώρησε κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ὁ Θεός». Οἱ Ἰσραηλῖται μετέφεραν τὸν Ἀδωνιβεζὲκ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου καὶ μετὰ ἀπὸ ὀλίγον χρόνον ἀπέθανε.

Οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα ἀνέλαβον πόλεμον ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, κατέλαβον αὐτὴν καὶ ἐπέρασαν ἐν στόματι μαχαίρας τοὺς κατοίκους της, τὴν δὲ πόλιν παρέδωσαν εἰς τὸ πῦρ.

Καὶ ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα ἐπετέθη κατὰ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν ἐκυρίευσε καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ἐπέρασαν τοὺς κατοίκους της ἀπὸ τὸ στόμα τῆς μαχαίρας, τὴν δὲ πόλιν παρέδωκαν εἰς τὴν φωτιάν.

Μετὰ ταῦτα οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς Ἰούδα κατέβησαν πρὸς νότον, διὰ νὰ πολεμήσουν τοὺς Χαναναίους, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν τὴν ὀρεινὴν καὶ τὴν νότιον πεδινὴν περιοχήν.

Κατόπιν ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα ἐπροχώρησε πρὸς νότον, διὰ νὰ πολεμήσουν οἱ Ἰσραηλῖται κατὰ τῶν Χαναναίων, οἱ ὁποῖοι ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν ὀρεινὴν (τὴν κεντρικὴν) περιοχὴν καὶ εἰς τὰ νότια (τὴν Νεγκὲβ) καὶ εἰς τὴν πεδιάδα.

Ἐβάδισαν ἐναντίον τῶν Χαναναίων οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς Χεβρών. Οἱ πολεμισταὶ τῆς Χεβρὼν ἐξῆλθον νὰ ἀντιπαραταχθοῦν ἐναντίον ἐκείνων τὸ ὄνομα τῆς Χεβρὼν ἦτο προηγουμένως Καριαθαρβοκσεφέρ. Ἐκεῖ ἐκτύπησαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ κατέλαβον τὰς φυλὰς Σεσσί, Ἀχιναὰν καὶ Θολμί, ἀπογόνους τῶν Ἐνακίμ, τῆς φυλῆς τῶν γιγάντων.

Καὶ ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα ἐπροχώρησε ἐναντίον τῶν Χαναναίων, ποὺ ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν Χεβρὼν καὶ οἱ πολεμισταὶ τῆς Χεβρὼν ἐβγῆκαν διὰ νὰ ἀντιπαραταχθοῦν καὶ προβάλουν ἀντίστασιν εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες, Ἡ πόλις Χεβρὼν ὠνομάζετο προηγουμένως Καριαθαρβοκσεφέρ. Οἱ ἀπόγονοι τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα ἐκτύπησαν καὶ ὑπέταξαν τὴν φυλὴν τοῦ Σεσσὶ καὶ τοῦ Ἀχιναὰν καὶ τοῦ Θολμί, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀπόγονοι τοῦ Ἐνάκ, δηλαδὴ τῆς φυλῆς τῶν Γιγάντων.

Ἀπὸ ἐκεῖ ἐβάδισαν πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Δαβίρ. Τὸ ὄνομα τῆς Δαβὶρ ἦτο προηγουμένως Καριαθσεφάρ, Πόλις Γραμμάτων.

Ἀπὸ ἐκεῖ οἱ Ἰσραηλῖται ἐπροχώρησαν ἐναντίον τῶν κατοίκων τῆς πόλεως Δαβίρ. Ἡ Δαβὶρ ὠνομάζετο προηγουμένως Καριαθσεφάρ, Πόλις τῶν Γραμμάτων.

Ὁ Χάλεβ εἶπεν· «εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ κτυπήσῃ καὶ θὰ κυριεύσῃ τὴν Πόλιν τῶν Γραμμάτων, θὰ δώσω ἐγὼ ὡς σύζυγόν του τὴν θυγατέρα μου Ἀσχά».

Καὶ ὁ Χάλεβ εἶπεν: «Εἰς ἐκεῖνον ποὺ θὰ ἐπιτεθῇ καὶ θὰ κυριεύσῃ τὴν Πόλιν τῶν Γραμμάτων, θὰ τοῦ δώσω ὡς σύζυγον τὴν κόρην μου Ἀσχά».

Ἐκυρίευσε τὴν πόλιν ὁ Γοθονιήλ, υἱὸς τοῦ Κενὲζ ὁ ὁποῖος ἦτο ἀδελφὸς νεώτερος τοῦ Χάλεβ. Ὁ δὲ Χάλεδ ἔδωκε σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν του, εἰς αὐτὸν ὡς σύζυγον τὴν θυγατέρα του.

Καὶ ἐκτύπησε τὴν πόλιν Δαβὶρ καὶ τὴν ἐκυρίευσεν ὁ Γοθονιήλ, ὁ υἱὸς τοῦ Κενέζ, νεωτέρου ἀδελφοῦ τοῦ Χάλεβ. Καὶ ὁ Χάλεβ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ὡς σύζυγον τὴν θυγατέρα τοῦ Ἀσχά.

Ὅταν δὲ αὐτὴ ἐβάδιζε νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Γοθονιὴλ ἐκεῖνος τὴν ἐπίεσε νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὸν πατέρα της ἕνα ἀγρόν. Αὐτὴ δὲ ἀπὸ τὸν ὄνον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐκάθητο, ἐγόγγυσε καὶ ἔκραξε δῆθεν παραπονουμένη· «μὲ ἔδωκες ὡς σύζυγον εἰς χώραν μακρυνὴν πρὸς νότον». Ὁ δὲ Χάλεβ τὴν ἠρώτησε· «τί σοῦ συμβαίνει;»

Ὅταν δὲ αὐτὴ ἐπροχωροῦσε διὰ νὰ μπῇ εἰς τὸ σπίτι τοῦ συζύγου της Γοθονιήλ, ὁ Γοθονιὴλ τὴν παρεκίνησε νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὸν πατέρα της ἕνα χωράφι. Καὶ αὐτὴ ἐβογγοῦσε ἀπὸ στενοχωρίαν, ἀνεστέναζε ἀπὸ τὸ ὑποζύγιον, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἦταν καθισμένη, καὶ ἐφώναξε μὲ παραπόνον: «Μὲ παραδίδεις καὶ μὲ στέλλεις νὰ ζήσω εἰς περιοχήν, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ νότιον μέρος». Καὶ ὁ Χάλεβ τὴν ἐρώτησε: «Τί σοῦ συμβαίνει; Τί θέλεις;»

Ἡ Ἀσχὰ τοῦ ἀπήντησε· «δός μου μίαν εὐλογημένην περιοχὴν γῆς διότι μὲ στέλνεις εἰς τὴν κατάξηρον γῆν τοῦ νότου· θέλω νὰ μοῦ δώσῃς μέρος νὰ ποτίζεται ἀπὸ ὕδατα». Ὁ Χάλεβ ἔδωκεν εἰς αὐτήν, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς καρδίας της, περιοχὴν εἰς ὑψηλὰ καὶ χαμηλὰ μέρη διαρρεόμενα ἀπὸ ὕδατα.

Ἡ Ἀσχὰ τοῦ ἀπάντησε: «Κάμε μου μίαν χάριν· δῶσε μου περιοχὴν εὐλογημένην καὶ καλὴν διότι μὲ παραδίδεις καὶ μὲ στέλλεις νὰ ζήσω εἰς περιοχήν, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰ νότια, εἰς τὴν ἔρημον Νεγκέβ, δηλαδὴ εἰς τόπον ξηρόν. Ζητῶ νὰ μοῦ δώσῃς περιοχήν, ἡ ὁποία νὰ ποτίζεται ἀπὸ νερόν». Καὶ ὁ Χάλεβ τῆς ἔδωκε, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς καρδίας της, περιοχὴν ἐπάνω εἰς ὑψηλοὺς τόπους καὶ εἰς πεδιάδες, ποὺ ἐποτίζοντο ἀπὸ ἄφθονο νερόν.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰοθόρ, τοῦ Κιναίου, πενθεροῦ τοῦ Μωϋσέως ἀνέβησαν ἀπὸ τὴν πόλιν τῶν Φοινίκων, δηλαδὴ τὴν Ἱεριχώ, μαζῆ μὲ τὴν φυλὴν Ἰούδα εἰς τὴν ἔρημον νοτίως εἰς τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Ἰούδα, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὴν κατωφέρειαν τῆς Ἀράδ, καὶ ἐγκατεστάθησαν ἐκεῖ μαζῆ μὲ τὸν λαόν.

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰοθὸρ τοῦ Κιναίου, πενθεροῦ τοῦ Μωϋσῆ, ἐπροχώρησαν ἀπὸ τὴν Ἱεριχώ, τὴν πόλιν τῶν φοινικοδένδρων, μαζὶ μὲ τοὺς ἀπογόνους τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα εἰς τὴν ἔρημον ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰ νότια τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὴν κατωφέρειαν τῆς πόλεως Ἀράδ· καὶ ἐπῆγαν καὶ ἐγκατεστάθησαν μαζὶ μὲ τὸν λαόν, ποὺ εὑρίσκετο ἐκεῖ.

Ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα μαζῆ μὲ τὴν γειτονικήν της φυλὴν τοῦ Συμεὼν ἐβάδισε καὶ κατέκοψε τοὺς Χαναναίους, οἱ ὁποῖοι, κατοικοῦσαν τὴν Σεφέκ· ἐξωλόθρευσεν αὐτοὺς καὶ ὠνόμασαν τὴν πόλιν ἐκείνην «Ἀνάθεμα».

Κατόπιν ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα ἐπροχώρησε μὲ τὴν φυλὴν τοῦ Συμεών, τοῦ ἀδελφοῦ της καὶ ἐπετέθη καὶ κατέκοψε τοὺς Χαναναίους, οἱ ὁποῖοι ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν Σεφέκ· ἐξωλόθρευσε δὲ τοὺς Χαναναίους ἐντελῶς καὶ ὠνόμασε τὴν πόλιν ἐκείνην «Ἀνάθεμα» (= καταστροφή).

Ἀλλὰ ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα δὲν κατέκτησε τὴν Γάζαν οὔτε τὴν γύρω αὐτῆς περιοχήν, οὔτε τὴν Ἀσκάλωνα μὲ τὴν περιοχήν της, οὔτε τὴν Ἀκκαρών μὲ τὴν περιοχήν της, οὔτε τὴν Ἄζωτον μὲ τὴν γύρω αὐτῆς καλλιεργήσιμον περιοχήν.

Ὅμως ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα δὲν κατέλαβε τὴν Γάζαν καὶ τὴν γύρω ἀπὸ αὐτὴν περιοχήν, οὔτε τὴν Ἀσκάλωνα καὶ τὴν γύρω ἀπὸ αὐτὴν περιοχήν, οὔτε τὴν Ἀκκαρὼν καὶ τὴν γύρω ἀπὸ αὐτὴν περιοχήν, οὔτε τὴν Ἄζωτον καὶ τὴν γύρω ἀπὸ αὐτὴν καλλιεργήσιμον περιοχήν.

Ὁ Κύριος ἦτο μὲ τὴν φυλὴν Ἰούδα, ἡ ὁποία κατέλαβε καὶ ἐκληρονόμησε τὴν ὀρεινὴν περιοχήν· ἐγκατεστάθη δὲ ἐκεῖ διότι δὲν ἠμπόρεσαν νὰ ἐξολοθρεύσουν τοὺς κατοικοῦντας εἰς τὰ πεδινὰ μέρη, ὁ δὲ Ρηχὰβ συνέστησεν εἰς αὐτοὺς νὰ μὴ καταλάβουν τὴν πεδινὴν περιοχήν.

Καὶ ὁ Κύριος ἦταν μαζὶ μὲ τὴν φυλὴν τὸν Ἰούδα, ἡ ὁποία ἐκυρίευσε τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, διότι δὲν ἠμπόρεσε νὰ ἐξολοθρεύσῃ αὐτοὺς ποὺ ἐκατοικοῦσαν εἰς τὴν πεδινὴν περιοχὴν διότι ὁ εὐσεβὴς Ρηχὰβ τοὺς ἐσομβούλευσε νὰ κατακτήσουν τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν καὶ νὰ ἀφήσουν τὴν πεδιάδα ἕνεκα τῆς ἀσεβείας τῶν περιοίκων καὶ διότι ἡ περιοχὴ αὐτὴ συνώρευε μὲ τὴν θάλασσαν.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἔδωκαν εἰς τὸν Χάλεβ τὴν Χεβρὼν ὅπως εἶχε παραγγείλει ὁ Μωϋσῆς, ὁ δὲ Χάλεβ ἐξώρμησεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ κατέλαβε τὰς τρεῖς πόλεις τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἐνάκ.

Ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα ἔδωκεν εἰς τὸν Χάλεβ τὴν Χεβρών, ὅπως τοὺς εἶχε δώσει παραγγελίαν ὁ Μωϋσῆς· ἀπὸ ἐκεῖ ὁ γενναῖος Χάλεβ ἐκυρίευσε τὶς τρεῖς πόλεις τῶν τριῶν υἱῶν τοῦ Ἐνάκ, δηλαδὴ τῶν Γιγάντων.

Ἡ φυλὴ Βενιαμὶν δὲν ἐξεδίωξαν τοὺς Ἰεβουσαίους οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν κατέλαβαν τὴν περιοχήν των· ἔτσι δὲ οἱ Ἰεβουσαῖοι κατοικοῦσαν μαζῆ μὲ τὴν φυλὴν Βενιαμὶν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν περιοχὴν μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς.

Ὅμως οἱ ἀπόγονοι τῆς φυλῆς Βενιαμὶν δὲν ἔδιωξαν τοὺς Ἰεβουσαίους, οἱ ὁποῖοι ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ· ἔτσι οἱ Ἰεβουσαῖοι συνέχισαν νὰ κατοικοῦν μὲ τοὺς ἀπογόνους τῆς φυλῆς Βενιαμὶν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές.

Ἡ φυλὴ τῶν υἱῶν τοῦ Ἰωσὴφ ἐβάδισε καὶ αὐτὴ ἐναντίον τῆς Βαιθὴλ ὁ δὲ Κύριος ἦτο μαζῆ των.

Οἱ ἀπόγονοι τῆς φυλῆς τοῦ Ἰωσὴφ ἐπροχώρησαν καὶ αὐτοὶ πρὸς τὴν Βαιθὴλ καὶ ὁ Κύριος ἦταν μαζί των.

Ἐπολιόρκησαν καὶ κατεσκόπευσαν τὴν Βαιθήλ, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα προηγουμένως ἦτο Λουζά.

Καὶ ἐκύκλωσαν τὴν πόλιν, τὴν ἐπολιόρκησαν καὶ τὴν κατεσκόπευσαν. Τὸ δὲ ὄνομα τῆς Βαιθὴλ ἦταν προηγουμένως Ἀουζά.

Οἱ Ἰσραηλῖται κατάσκοποι ἐπρόσεξαν καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄνδρας ἐξήρχετο ἀπὸ τὴν πόλιν. Τὸν συνέλαβαν καὶ τοῦ εἶπον «δεῖξε μας τὴν εἴσοδον τῆς πόλεως καὶ ἡμεῖς θὰ δείξωμεν πρὸς σὲ ἔλεος καὶ δὲν θὰ σὲ φονεύσωμεν».

Ὅταν οἱ κατάσκοποι εἶδαν ἕνα ἄνθρωπον νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὴν πόλιν, τὸν συνέλαβαν καὶ τοῦ εἶπαν: «Δεῖξε μας τὴν εἴσοδον εἰς τὴν πόλιν, τὴν ὁποίαν ἠμποροῦμεν νὰ προσβάλωμεν εὔκολα καὶ νὰ τὴν καταλάβωμεν χωρὶς ἀπώλειες, καὶ δὲν θὰ σοῦ κάμωμεν κακὸν θὰ σοῦ χαρίσωμεν τὴν ζωήν».

Ἐκεῖνος τοὺς ἔδειξε τὴν εἴσοδον τῆς πόλεως, ἀπὸ τὴν ὁποίαν οἱ Ἰσραηλῖται εἰσῆλθον καὶ κατέλαβον τὴν πόλιν καὶ ἐπέρασαν ἐν στόματι μαχαίρας ὅλους τοὺς κατοίκους της. Ἀφῆκαν ὅμως ἐλευθέρους τὸν ἄνδρα ἐκεῖνον ποὺ τοὺς ἔδειξε τὴν εἴσοδον καὶ τοὺς συγγενεῖς του.

Ὅταν δὲ ἐκεῖνος τοὺς ἔδειξε κάποιαν εἴσοδον εἰς τὴν πόλιν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἠμποροῦσαν νὰ τὴν προσβάλουν εὔκολα, ὥρμησαν μέσα αἰφνιδίως καὶ ἐπέρασαν ὅλονς τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως ἀπὸ τὸ στόμα τῆς μαχαίρας· τὸν ἄνθρωπον ὅμως, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐβοήθησε καὶ τοὺς ὡδήγησε μυστικὰ εἰς τὴν πόλιν, καθὼς καὶ τὴν οἰκογένειάν του δὲν τοὺς ἐπείραξαν· τοὺς ἀφῆκαν ἐλευθέρους νὰ φύγουν.

Ὁ ἄνθρωπος δὲ ἐκεῖνος μετέβη εἰς τὴν χώραν τῶν Χετταίων, ἔκτισεν ἐκεῖ πόλιν καὶ τῆς ἔδωσε τὸ ὄνομα Λουζά. Αὐτὸ δὲ καὶ εἶναι τὸ ὄνομα τῆς πόλεως μέχρις αὐτῆς τῆς ἡμέρας.

Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἔφυγεν ἀπὸ τὴν Βαιθὴλ καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν χώραν τῶν Χετταίων καὶ ἐκεῖ ἔκτισε μίαν πόλιν, τὴν ὁποίαν ὠνόμασε Λουζά. Τὸ ὄνομα τοῦτο τῆς πόλεως ὑπάρχει μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές.

Ἡ ἡμίσεια φυλὴ τοῦ Μανασσῆ δὲν ἐξεδίωξε τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως Βαιθσάν - αὐτὴ εἶναι ἡ Σκυθόπολις - οὔτε τοὺς κατοίκους τῶν χωρίων της καὶ τῆς γύρω περιοχῆς. Δὲν ἐξεδίωξεν ἐπίσης τοὺς κατοίκους τῆς Θανὰκ οὔτε τοὺς κατοίκους τῶν χωρίων της καὶ τῆς γύρω περιοχῆς· δὲν ἐξεδίωξε τοὺς κατοίκους τῆς Δὼρ οὔτε τοὺς κατοίκους τῶν γύρω χωρίων της, οὔτε καὶ τοὺς κατοικοῦντας εἰς τὴν Βαλάκ, εἰς τὴν γύρω περιοχὴν καὶ τὰ χωρία της, οὔτε τοὺς κατοικοῦντας εἰς Μαγεδὼ εἰς τὴν γύρω περιοχὴν καὶ τὰ χωρία της, οὔτε τοὺς κατοικοῦντας εἰς τὴν Ἰεβλαὰμ εἰς τὴν γύρω περιοχὴν καὶ τὰ χωρία της. Διὰ τοῦτο οἱ Χαναναῖοι ἀνεθάρρησαν, κατοικοῦσαν καὶ ἤρχισαν νὰ ἐπεκτείνωνται εἰς τὴν περιοχὴν αὐτήν.

Καὶ τὸ ἥμισυ τῆς φυλῆς τοῦ Μανασσῆ δὲν ἔδιωξε τοὺς κατοίκους τῆς Βαιθσάν (αὐτὴ εἶναι ἡ Σκυθόπολις) οὔτε τοὺς κατοίκους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς τὰ χωριά, ποὺ ἐξηρτῶντο ἀπὸ αὐτὴν καὶ ἐγειτόνευαν μὲ αὐτήν. Δὲν ἔδιωξε ἐπίσης τοὺς κατοίκους τῆς Θανὰκ οὔτε τοὺς κατοίκους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς τὰ χωριά, ποὺ ἐξηρτῶντο ἀπὸ αὐτήν· δὲν ἔδιωξε ἐπίσης τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως Δὼρ καὶ τοὺς κατοίκους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς τὰ χωριά, ποὺ ἐξηρτῶντο ἀπὸ αὐτήν. Δὲν ἔδιωξε τοὺς κατοίκους τῆς Βαλὰκ οὔτε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἑκατοικοῦσαν εἰς τὰ γειτονικὰ μὲ αὐτὴν χωριὰ καὶ ἐκεῖνα ποὺ ἐξηρτῶντο ἀπὸ αὐτήν. Δὲν ἔδιωξε τοὺς κατοίκους τῆς Μαγεδὼ οὔτε αὐτοὺς ποὺ ἑκατοικοῦσαν εἰς τὰ γειτονικὰ μὲ αὐτὴν χωριὰ καὶ ἐκεῖνα ποὺ ἐξηρτῶντο ἀπὸ αὐτήν. Δὲν ἔδιωξε τοὺς κατοίκους τῆς Ἰεβλαὰμ οὔτε αὐτοὺς ποὺ ἑκατοικοῦσαν εἰς τὰ γειτονικὰ μὲ αὐτὴν χωριὰ καὶ ἐκεῖνα ποὺ ἐξηρτῶντο ἀπὸ αὐτήν. Ἡ ἀμέλεια αὐτὴ τῆς φυλῆς τοῦ Μανασσῆ νὰ διώξῃ τοὺς Χαναναίους ἐνεθάρρυνε τοὺς εἰδωλολάτρες αὐτούς, ὥστε νὰ παραμείνουν καὶ νὰ κατοικοῦν εἰς τὴν περιοχὴν αὐτήν.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἔγιναν βεβαίως ἰσχυροὶ ἀλλὰ δὲν ἐξώντωσαν τοὺς Χαναναίους τελείως. Ἠρκέσθησαν νὰ τοὺς κάμουν φόρου ὑποτελεῖς.

Ὅταν ὄμως οἱ Ἰσραηλῖται ἔγιναν ἰσχυροί, ὑπέταξαν τοὺς Χαναναίους καὶ τοὺς ἔκαμαν μόνον φόρου ὑποτελεῖς, χωρὶς νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσουν τελείως, ὅπως τοὺς εἶχε δώσει ἐντολὴν ὁ Κύριος νὰ διώξουν ἐντελῶς τοὺς εἰδωλολάτρες ἀπὸ τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας καὶ νὰ ξεκαθαρίσουν τὴν χώραν τελείως ἀπὸ τὸ εἰδωλολατρικὸν μίασμα.

Καὶ οἱ τῆς φυλῆς Ἐφραὶμ δὲν ἐξεδίωξαν τοὺς Χαναναίους τοὺς κατοικοῦντας εἰς Γαζέρ. Ἔτσι δὲ οἱ Χαναναῖοι ἐγκατεστάθησαν ἐν μέσῳ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ εἰς τὴν Γαζὲρ γενόμενοι μόνον φόρου ὑποτελεῖς εἰς αὐτούς.

Ἀλλὰ καὶ ἡ φυλὴ τοῦ Ἐφραὶμ δὲν ἔδιωξε ἀπὸ τὴν περιοχήν της τοὺς Χαναναίους, ποὺ ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν πόλιν Γαζέρ· δι’ αὐτὸ οἱ Χαναναῖοι συνέχιζαν νὰ κατοικοῦν μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰς τὴν Γαζὲρ καὶ ἔγιναν μόνον φόρου ὑποτελεῖς εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες.

Καὶ ἡ φυλὴ Ζαβουλὼν δὲν ἐξεδίωξε τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως Κέδρων οὔτε τοὺς κατοίκους Δωμανά. Διὰ τοῦτο οἱ Χαναναῖοι κατοικοῦσαν ἐν μέσῳ τῶν Ἰσραηλιτῶν, πληρώνοντες μόνον εἰς αὐτοὺς φόρον ὑποτελείας.

Ἐπίσης ἡ φυλὴ τοῦ Ζαβουλὼν δὲν ἔδιωξε ὅσους ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν πόλιν Κέδρων, οὔτε αὐτοὺς ποὺ ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν πόλιν Λωμανά· δι’ αὐτὸ οἱ Χαναναῖοι συνέχισαν νὰ κατοικοῦν μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἐπλήρωναν μόνον φόρον ὑποτελείας εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες.

Καὶ ἡ φυλὴ τοῦ Ἀσὴρ δὲν ἐξεδίωξε τοὺς κατοίκους τῆς Ἀκχὼ οἱ ὁποῖοι ἔγιναν μόνον φόρου ὑποτελεῖς εἰς αὐτήν. Δὲν ἐξεδίωξαν ἐπίσης τοὺς κατοίκους τῆς Δώρ, τοὺς κατοίκους τῆς Σιδῶνος, τοὺς κατοίκους τῆς Ἀαλάφ, τὰς φυλὰς Ἀσχαζί, Χελβά, Ναῒ καὶ Ἐρεώ.

Ἐπίσης ἡ φυλὴ τὸν Ἀσὴρ δὲν ἔδιωξε ὅσους ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν πόλιν Ἀκχώ, καὶ οἱ εἰδωλολάτραι ἔγιναν μόνον φόρου ὑποτελεῖς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτες· δὲν ἔδιωξε ἐπίσης ὅσους ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν πόλιν Δὼρ καὶ ὅσους ἐκατοικοῦσαν εἰς τὴν Σιδῶνα καὶ ὅσους ἐκατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἀαλάφ, καὶ τὶς φυλὲς Ἀσχαζί, Χελβά, Ναῒ καὶ Ἐρεώ.

Ἔτσι δὲ ἡ φυλὴ τοῦ Ἀσὴρ συγκατῴκησε μαζῆ μὲ τοὺς Χαναναίους, τοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς, διότι δὲν ἔδειξε διάθεσιν νὰ ἐκδιώξῃ αὐτούς.

Ἔτσι ἡ φυλὴ τοῦ Ἀσὴρ ἐκατοίκησε μεταξὺ τῶν ἐντοπίων Χαναναίων, ποὺ ἐκατοικοῦσαν εἰς τὴν περιοχήν, ἐπειδὴ δὲν ἠμπόρεσε οὔτε καὶ ἐπροθυμοποιήθη νὰ διώξῃ τοὺς Χαναναίους.

Ὁμοίως καὶ ἡ φυλὴ τοῦ Νεφθαλὶ δὲν ἐξεδίωξε τοὺς κατοίκους τῆς Βαιθσαμὺς καὶ τοὺς κατοίκους τῆς Βαιθανάθ. Ἔτσι δὲ ἡ φυλὴ αὐτὴ κατῴκησεν ἐν μέσῳ τῶν Χαναναίων, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἐγκατεστημένοι εἰς τὴν χώραν των. Μόνον ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς Βαιθσαμὺς καὶ τῆς Βαιθανὰθ ἔγιναν φόρου ὑποτελεῖς εἰς τὴν φυλὴν Νεφθαλί.

Ἐπίσης ἡ φυλὴ τοῦ Νεφθαλὶ δὲν ἔδιωξε ὅσους ἐκατοικοῦσαν εἰς τὴν Βαιθσαμὺς καὶ ὅσους ἐκατοικοῦσαν εἰς τὴν Βαιθανάθ· ἔτσι ἡ φυλὴ τοῦ Νεφθαλὶ ἐγκατεστάθη μεταξὺ τῶν ἐντοπίων Χαναναίων, ποὺ ἐκατοικοῦσαν εἰς τὴν περιοχήν των. Οἱ δὲ κάτοικοι τῶν πόλεων Βαιθσαμὺς καὶ Βαιθενὲθ ἐπλήρωναν φόρον ὑποτελείας εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες.

Οἱ Ἀμορραῖοι μάλιστα ἀνεθάρρησαν καὶ ἐστενοχώρησαν πολὺ τοὺς υἱοὺς τῆς φυλῆς Δὰν ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὸ ὄρος καὶ δὲν τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ κατέρχωνται εἰς τὴν πεδιάδα.

Οἱ δὲ Ἀμορραῖοι ἀπώθησαν, περιώρισαν καὶ ἐπίεζαν πολὺ τοὺς ἀπογόνους τῆς φυλῆς Δάν, ποὺ ἐκατοικοῦσαν εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν, διότι δὲν τοὺς ἐπέτρεπαν νὰ κατεβαίνουν ἀπὸ ἐκεῖ εἰς τὴν πεδιάδα.

Ἤρχισαν δὲ οἱ Ἀμορραῖοι νὰ ἀνέρχωνται καὶ νὰ κατοικοῦν εἰς τὸ ὄρος τὸ ὀστρακῶδες εἰς τὸ ὁποῖον ὑπῆρχον ἄρκτοι καὶ ἀλώπεκες, εἰς τὸν Μυρσινῶνα καὶ Θαλαβίν. Οἱ ἀπόγονοι ὅμως τῆς φυλῆς τοῦ Ἰωσὴφ ἐπεβλήθησαν μὲ τὴν ἰσχύν των εἰς τοὺς Ἀμορραίους καὶ τοὺς ἠνάγκασαν νὰ γίνουν φόρου ὑποτελεῖς εἰς αὐτούς.

Ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔλαβαν θάρρος οἱ Ἀμορραῖοι καὶ ἀπεφάσισαν νὰ ἐγκατασταθοῦν εἰς τὸ ὄρος τὸ γεμᾶτον ὄστρακα, εἰς τὸ ὁποῖον ὑπάρχουν ἀρκούδες καὶ ἀλεπούδες, εἰς τὸν Μυρσινώνα καὶ Θαλαβίν. Ὑπερίσχυσαν ὅμως οἱ ἀπόγονοι τῆς φυλῆς τοῦ Ἰωσήφ, ἐπεβλήθησαν εἰς τοὺς Ἀμορραίους καὶ τοὺς ἐπίεσαν, ὥστε οἱ τελευταῖοι ἔγιναν φόρου ὑποτελεῖς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτες.

Ἡ δὲ περιοχὴ τὴν ὁποίαν κατεῖχον οἱ Ἀμορραῖοι ἐξετείνετο ἀπὸ τὴν ἀνωφέρειαν Ἀκραβίν, ἀπὸ τὴν πόλιν Πέτρα καὶ ἐπάνω.

Ἡ δὲ περιοχή, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκυριαρχοῦσαν οἱ Ἀμορραῖοι, ἁπλώνετο ἀπὸ τὸν ἀνήφορον τῆς Ἀκραβίν, ἀπὸ τὴν Πέτραν, τὴν πρωτεύουσαν τῆς Ἰδουμαίας, καὶ ἐπάνω.

Ἄγγελος Κυρίου ἀνέβη ἀπὸ τὰ Γάλγαλα εἰς τοποθεσίαν τὴν ὁποίαν ὠνόμαζον «Κλαυθμῶνα» καὶ εἰς τὴν Βαιθήλ, ὅπου κατοικοῦσαν οἱ Ἰσραηλῖται, καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· «αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· σᾶς ἔβγαλα ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ σᾶς ὡδήγησα εἰς τὴν χώραν αὐτήν, διὰ τὴν ὁποίαν ὠρκίσθηκα εἰς τοὺς προπάτοράς σας καὶ εἶπα: Οὐδέποτε θὰ ἀθετήσω τὴν συμφωνίαν μου μὲ σᾶς.

Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἀνέβη ἀπὸ τὰ Γάλγαλα εἰς τὴν τοποθεσίαν «Κλαυθμώνας» καὶ εἰς τὴν Βαιθήλ, ὅπου ἦταν συγκεντρωμένος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς: «Αὐτὰ λέγει ὁ παντοδύναμος Κύριος: «Σᾶς ἐλευθέρωσα καὶ σᾶς ἔβγαλα ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, τὴν χώραν τῆς σκληρῆς δουλείας, καὶ σᾶς ἔφερα εἰς τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν ὑποσχέθηκα μὲ ὅρκον εἰς τοὺς προγόνους σας, τοὺς Πατριάρχας, καὶ εἶπα· δὲν θὰ παραβῶ καὶ δὲν θὰ λύσω ποτὲ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων τὴν συμφωνίαν, ποὺ ἔκαμα μαζί σας.

Οὔτε ὅμως καὶ σεῖς θὰ ἔλθετε εἰς συμφωνίαν μὲ τοὺς κατοίκους τῆς χώρας αὐτῆς, οὔτε καὶ τοὺς θεούς των ποτὲ θὰ προσκυνήσετε ἀλλὰ τὰ εἴδωλά των θὰ συντρίψετε καὶ τὰ θυσιαστήριά των θὰ καταστρέψετε. Σεῖς ὅμως δὲν ὑπηκούσατε εἰς τὴν ἐντολήν μου καὶ ἐκάματε αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶχα ἀπαγορεύσει.

Ἡ συμφωνία ἐκείνη περιεῖχε τὸν ὅρον καὶ τὴν ὑποχρέωσιν, ὅτι καὶ σεῖς δὲν θὰ συνάψετε συμφωνίαν μὲ αὐτούς, ποὺ εἶναι ἐγκατεστημένοι εἰς τὴν χώραν αὐτήν, οὔτε θὰ λατρεύσετε τοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεούς των, ἀλλὰ θὰ συντρίψετε τὰ ἀγάλματά των καὶ θὰ κατεδαφίσετε τὰ θυσιαστήριά των. Σεῖς ὅμως δὲν ἐπειθαρχήσατε εἰς τὴν ἐντολήν μου, διότι ἐκάματε ὅσα σᾶς ἀπηγόρευσα.

Καὶ ἐγὼ εἶπα καὶ ἀπεφάσισα· Δὲν θὰ ἐκδιώξω καὶ δὲν θὰ ἐξαφανίσω ἀπὸ ἐμπρός σας τοὺς Χαναναίους, καὶ ἔτσι αὐτοὶ παραμένοντες μεταξύ σας θὰ εἶναι διὰ σᾶς διαρκὴς στενοχωρία, οἱ δὲ θεοί των θὰ εἶναι διὰ σᾶς συνεχὲς σκάνδαλον πρὸς τὸ πονηρόν».

Δι’ αὐτὸ ἀπεφάσισα καὶ εἶπα τοῦτο: Δὲν θὰ διώξω τοὺς εἰδωλολάτρες ἀπ’ ἐμπρός σας· οἱ εἰδωλολάτραι θὰ ζοῦν μεταξύ σας καὶ θὰ σᾶς εἶναι ἀντίπαλοι, πειρασμὸς καὶ ἀγκάθια, ποὺ θὰ σᾶς ἀγκελώνουν συνεχῶς· θὰ σᾶς δημιουργοῦν ἐπεισόδια καὶ προβλήματα. Καὶ οἱ εἰδωλολατρικοί των θεοὶ θὰ γίνουν εἰς σᾶς παγίδες, ποὺ θὰ σᾶς ὁδηγοῦν εἰς πτῶσιν, πλάνην καὶ ἁμαρτίες».

Ὅταν ὁ ἄγγελος διελάλησε τὰ λόγια αὐτὰ πρὸς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, ὅλος ὁ λαὸς ἔβγαλε κραυγὴν καὶ ἔκλαυσε.

Τότε συνέβη τοῦτο: Ὅταν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου εἶπε τὰ λόγια αὐτὰ πρὸς ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ λαός, ἀναγνωρίζων τὴν ἁμαρτίαν του, ἐφώναξε δυνατὰ καὶ ἐθρήνησε μὲ δάκρυα μετανοίας.

Διὰ τοῦτο δὲ καὶ ὠνόμασαν τὸν τόπον ἐκεῖνον «Κλαυθμῶνες». Ἐκεῖ προσέφεραν θυσίας πρὸς τὸν Κύριον.

Δι’ αὐτὸ ὠνόμασαν τὸν τόπον ἐκεῖνον «Κλαυθμῶνες»· καὶ ἐπειδὴ ἐπίκραναν καὶ ἐξώργισαν τὸν Θεόν, προσέφεραν ἐκεῖ ἀμέσως θυσίαν εἰς τὸν Κύριον.

Ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυὴ ἀπέλυσε τὸν λαὸν καὶ κάθε Ἰσραηλίτης μετέβη εἰς τὴν κληρονομίαν του, διὰ νὰ γίνῃ κύριος τῆς χώρας.

Ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ἀπέλυσε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, καὶ κάθε Ἰσραηλίτης ἐπῆγε εἰς τὴν περιοχήν, ποὺ τοῦ ἐδόθη ὡς κληρονομία, διὰ νὰ γίνῃ κληρονόμος καὶ κύριος τῆς χώρας.

Ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ὑπήκουε καὶ ἐλάτρευε τὸν Κύριον ὅλον τὸ διάστημα κατὰ τὸ ὁποῖον ἐζοῦσεν ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυή, καὶ ὅλον τὸ διάστημα κατὰ τὸ ὁποῖον ἐζοῦσαν οἱ γεροντότεροι, οἱ σύγχρονοι τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυή, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἴδει καὶ γνωρίσει ὅλα τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν ὁ Κύριος πρὸς χάριν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ὁ δὲ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς μὲ τὴν εὐλαβῆ τήρησιν τῶν θείων ἐντολῶν ἐδούλευσεν εἰς τὸν Κύριον καθ’ ὅλον τὸν χρόνον, ποὺ ἔζησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς ζωῆς τῶν πρεσβυτέρων, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν κατὰ τὴν μακρὰν περίοδον, ποὺ ἔζησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ οἱ ὁποῖοι εἶδαν καὶ ἐγνώρισαν ὅλα τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα ἔκαμε χάριν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυή, ὁ πιστὸς αὐτὸς δοῦλος τοῦ Κυρίου, ἀπέθανε εἰς ἡλικίαν ἑκατὸν δέκα ἐτῶν.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ναυῆ, ὁ πιστὸς καὶ ἀφωσιωμένος ὑπηρέτης τοῦ Κυρίου, ἀπέθανεν εἰς ἡλικίαν ἑκατὸν δέκα ἐτῶν.

Ἔθαψαν δὲ αὐτὸν οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὴν περιοχὴν τῆς κληρονομίας του, τὴν πόλιν Θαμναθαρές, εἰς τὸ ὄρος Ἐφραὶμ βορείως τοῦ ὄρους Γαάς.

Οἱ Ἰσραηλῖται τὸν ἔθαψαν εἰς τὴν περιοχήν, ποὺ ἔλαβεν ὡς κληρονομίαν εἰς τὴν πόλιν Θαμναθαρές, ποὺ βρίσκεται εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν Ἐφραίμ, εἰς τὰ βόρεια τοῦ ὄρους Γαάς.

Ἀλλὰ καὶ ὅλη ἐκείνη ἡ γενεὰ ἡ σύγχρονος τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυὴ προσετέθη μὲ τὴν σειράν της εἰς τοὺς προγόνους της, καὶ ὕστερα ἀπὸ αὐτοὺς ἀνεφάνη ἄλλη γενεά, τῆς ὁποίας οἱ ἄνθρωποι δὲν ἐγνώριζαν τὸν Κύριον οὔτε καὶ τὰ μεγάλα ἔργα, τὰ ὁποῖα εἶχε κάμει πρὸς χάριν τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἔπαυσαν νὰ τὸν λατρεύουν.

Ἐπίσης καὶ ὅλη ἐκείνη ἡ γενεά, ἡ σύγχρονος τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, ἀπέθαναν καὶ προσετέθησαν εἰς τοὺς προγόνους των, ποὺ ἀπέθαναν πρὶν ἀπὸ αὐτούς· καὶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς γεροντοτέρους ἐγεννήθη ἄλλη γενεά, ἡ ὁποία δὲν ἐγνώρισε τὸν Κύριον, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἔκαμε χάριν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, καὶ γενικῶς δὲν εἶχεν ἰδεῖ τὰ θαύματα τοῦ Θεοῦ, οὔτε τὸν εἶχεν αἰσθανθῆ ὡς σύμμαχον καὶ συμπολεμιστὴν καὶ ἄρα ἦταν ξένη πρὸς τὴν πλουσίαν παράδοσιν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔτσι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἐξέκλιναν καὶ ἔπραξαν ἔργα πονηρά, μισητὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ ἐλάτρευσαν τὸν εἰδωλολατρικὸν θεὸν Βάαλ.

Ἔτσι ἡ νεωτέρα αὐτὴ γενεὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἐπειδὴ ἐλησμόνησαν τὰ παραδείγματα καὶ τὶς συμβουλὲς τῶν πατέρων των, παρεσύρθησαν εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμαν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Κατήντησαν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ ἀντὶ τοῦ ἑνὸς καὶ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐλάτρευσαν τὰ ἀγάλματα τοῦ θεοῦ Βάαλ.

Ἐγκατέλιπον Κύριον τὸν Θεὸν τῶν προγόνων των, ὁ ὁποῖος τοὺς εἶχε βγάλει ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου καὶ ἠκολούθησαν ἄλλους θεοὺς ἀπὸ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεοὺς τῶν γύρω ἐθνῶν καὶ προσεκύνησαν αὐτούς. Ἔτσι ὅμως ἐξώργισαν τὸν Κύριον,

Οἱ Ἰσραηλῖται ἐγκατέλειψαν τὸν παντοδύναμον Κύριον, τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐλευθέρωσε καὶ τοὺς ὡδήγησεν ἔξω ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου· οἱ Ἰσραηλῖται ἀκολούθησαν ἄλλους θεούς, ἀπὸ τοὺς θεοὺς τῶν γύρω ἀπὸ αὐτοὺς εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, καὶ ἐλάτρευσαν αὐτούς. Ἔτσι ἐξώργισαν τὸν Κύριον,

διότι ἐγκατέλιπον αὐτὸν καὶ ἐλάτρευσαν ὡς θεοὺς τὸν Βάαλ καὶ τὴν Ἀστάρτην.

διότι τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ἐχωρίσθησαν ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἐλάτρευσαν τὸν Βάαλ καὶ τὶς Ἀστάρτες.

Διὰ τὴν ἀσέβειαν καὶ ἀχαριστίαν των αὐτὴν ὠργίσθη ὀργὴν μεγάλην ἐναντίον των ὁ Θεὸς καὶ τοὺς παρέδωκεν εἰς χεῖρας ἐπιδρομέων οἱ ὁποῖοι ἐλεηλατοῦσαν τὴν χώραν των, καὶ τοὺς κατελήστευσαν. Τοὺς παρέδωσεν ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὰ χέρια τῶν γύρω ἐχθρῶν των καὶ δὲν ἠμπόρεσαν πλέον νὰ ἀντισταθοῦν ἐνώπιον αὐτῶν.

Διὰ τοῦτο ὠργίσθη πάρα πολὺ ὁ Κύριος, ἄναψε ὁ θυμὸς τοῦ κατὰ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὸν ἐγκατέλειψε καὶ τὸν παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια ἀνθρώπων ἐπιδρομέων, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐλεηλάτησαν καὶ τὸν ἐλαφυραγώγησαν· ὁ Κύριος εἶχε τόσον πολὺ ὀργισθῆ ἐναντίον των, ὥστε τοὺς παρέδωκε τελείως (κατὰ τὸ ἑβραϊκόν: Τοὺς ἐπώλησε) ὡς δούλους εἰς τὰ χέρια τῶν γύρω ἀπὸ αὐτοὺς ἐχθρῶν. Ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται δὲν ἠμπόρεσαν πλέον νὰ ἀντισταθοὺν εἰς τοὺς ἐχθρούς των καὶ νὰ προστατεύσουν τοὺς ἑαυτούς των.

Ὅπου καὶ ἂν ἐπήγαιναν, ἡ παντοδύναμος καὶ τιμωρὸς χεὶρ τοῦ Κυρίου ἦτο ἐναντίον των καὶ τοὺς παρέδιδεν εἰς θλίψεις, ὅπως ἄλλωστε εἶχε μὲ ὅρκον προαναγγείλει εἰς αὐτοὺς ὁ Κύριος. Δι’ αὐτὸ καὶ τοὺς κατέθλιψε πολύ.

Παντοῦ ὅπου ἐπήγαιναν, εἰς ὅποιαν μάχην καὶ ἂν ἐλάμβαναν μέρος, τὸ χέρι τοῦ Κυρίου ὑψώνετο τιμωρητικὸν ἐναντίον των, ὅπως ἀκριβῶς τοὺς τὸ εἶχεν εἶπει ὁ Κύριος καὶ ὅπως ἀκριβῶς τοὺς εἶχε βεβαιώσει μὲ ὅρκον· ἔτσι τοὺς ἔσφιγξε καὶ τοὺς ἔλειωσε κυριολεκτικῶς, ὥστε κατήντησαν εἰς ἀνυπόφορον ἀπελπισίαν καὶ φοβερὰν ἀμηχανίαν,

Ὁ Κύριος ὅμως, διὰ τὸ πολύ του ἔλεος, ἀνέδειξεν εὐσεβεῖς ἡγέτας, τοὺς Κριτάς, καὶ δι’ αὐτῶν τοὺς ἔσωσεν ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐλεηλατοῦσαν. Δυστυχῶς ὅμως οἱ Ἰσραηλῖται καὶ εἰς αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς Κριτὰς δὲν ὑπήκουσαν πάντοτε.

Ἐν τούτοις ὁ Κύριος παρουσίασε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀνέδειξε καὶ ἐνέπνευσε ἀνθρώπους Κριτάς· καὶ διὰ τῶν Κριτῶν ἐκείνων τοὺς ἔσωσε ὁ Κύριος ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐπιδρομέων, ποὺ τοὺς ἐλεηλατοῦσαν. Δυστυχῶς ὅμως οἱ Ἰσραηλῖται ἐπέμειναν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ δὲν ἔδειξαν ὑπακοὴν οὔτε εἰς αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς Κριτάς,

Διότι ἐξετράπησαν καὶ ἐλάτρευσαν ἄλλους θεοὺς καὶ προσεκύνησαν αὐτούς. Πολὺ σύντομα παρεξέκλιναν ἀπὸ τὸν δρόμον, ποὺ εἶχαν ἀκολουθήσει οἱ πατέρες των οἱ ὁποῖοι ὑπήκουαν εἰς τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου. Αὐτοὶ ὅμως δὲν ἔπραξαν σύμφωνα μὲ τὸ καλὸν παράδειγμα ἐκείνων.

διότι ἐγκατέλειψαν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ἐχωρισθησαν ἀπὸ Αὐτόν, μὲ τὸν ὁποῖον εἶχαν συνδεθῆ στενότατα, καὶ ἔφθασαν εἰς τέτοιο σημεῖον ἑξαχρειώσεως καὶ ἀποχαλινώσεως, ἐξέπεσαν τόσον πολύ, ὥστε ἀκολούθησαν ἄλλους θεούς, τοὺς ὁποίους καὶ ἐλάτρευσαν. Παρεξέκλιναν δὲ πολὺ γρήγορα ἀπὸ τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖον ἀκολούθησαν οἱ πατέρες των, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὑπάκουοι καὶ τηρηταὶ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ· ἡ γενεὰ αὐτὴ τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν ἔκαμε τὸ ἴδιον, ὅπως ἔλαβεν ἐντολὴν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Κάθε φορὰν που ὁ Κύριος ἀνεδείκνυε Κριτάς, ἦτο μαζῆ μὲ τὸν ἑκάστοτε Κριτὴν καὶ ἔτσι ἔσωζε καὶ ἠλευθέρωνεν αὐτοὺς ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των, ὅσον χρόνον ἐζοῦσεν ὁ Κριτής. Τοῦτο δὲ διότι ὁ Κύριος τοὺς ἐλυπεῖτο βλέπων αὐτοὺς νὰ θλίβωνται καὶ νὰ στενάζουν ἐξ αἰτίας τῶν ἐχθρῶν των, οἱ ὁποῖοι τοὺς κατέθλιβον καὶ τοὺς ἐβασάνιζον.

Κάθε φορὰν ποὺ ὁ Κύριος παρουσίαζε, ἀνεδείκνυε καὶ ἐνέπνεε ἀνθρώπους Κριτὰς διὰ νὰ ἠγοῦνται τοῦ λαοῦ, ὁ Κύριος ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Κριτήν. Ἔτσι τοὺς ἔσωζε ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των, ὅσον καιρὸν ἐζοῦσε ὁ Κριτὴς ἡγέτης. Τοῦτο ἐγίνετο, διότι ὁ Κύριος ἐδεικνύετο ἵλεως καὶ συμπαθής, ὅταν ἔβλεπε καὶ ἄκουε τοὺς ἀναστεναγμοὺς καὶ τὰ βογγητά των, ποὺ προήρχοντο ἐξ ἀφορμῆς ἐκείνων ποὺ τοὺς ἐπολιορκοῦσαν, τοὺς κατεπίεζαν καὶ τοὺς ἐτυραννοῦσαν.

Ὅταν ὅμως ὁ Κριτὴς ἀπέθνησκεν, οἱ Ἰσραηλῖται ἀπεμακρύνοντο ἀπὸ τὸν Θεόν, ἐξέκλιναν πρὸς τὸ κακόν, διεφβείροντο περισσότερον ἀπὸ τοὺς πατέρας των, ὥστε νὰ πορεύωνται ὀπίσω ἄλλων θεῶν, νὰ λατρεύουν αὐτοὺς καὶ νὰ προσκυνοῦν αὐτούς. Δὲν ἤθελαν νὰ ἀπαρνηθοῦν τὰς πονηρὰς συνηθείας των, τοὺς σκληροὺς καὶ διεστραμμένους τρόπους τῆς ζωῆς των.

Συνέβαινε ὅμως τοῦτο: Ὅταν ὁ Κριτῆς ἀπέθνησκεν, οἱ Ἰσραηλῖται ἀπεμακρύνοντο πάλιν ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ἐγύριζαν πίσω εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ τὸ κακὸν ἐπληθύνετο ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν διότι οἱ νεώτεροι διεφθείροντο περισσότερον ἀπὸ τοὺς πατέρας των μὲ τὸ νὰ ἀκολουθοῦν ἄλλους θεούς, μὲ τὸ νὰ λατρεύουν καὶ νὰ προσκυνοῦν τοὺς θεοὺς αὐτούς. Δὲν ἐσταμάτησαν καὶ ἀρνήθηκαν νὰ ἀφήσουν τὰ πονηρά των ἔργα καὶ τὶς ἁμαρτωλές των συνήθειες, εἰς τὰ ὁποῖα ἐπέμεναν μὲ ἰσχυρογνωμοσύνην, σκληρότητα, ἀνυποχωρητικότητα καὶ ἀναισθησίαν.

Δι’ αὐτὸ καὶ ὠργίσθη ὀργὴν μεγάλην ὁ Κύριος ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ εἶπεν· «ἐπειδὴ ὁ λαὸς αὐτὸς ἐγκατέλειψε καὶ κατεπάτησε τὴν διαθήκην μου, τὴν ὁποίαν ἐγὼ εἶχα διατάξει πρὸς τοὺς προγόνους των, καὶ δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὴν ἐντολήν μου,

Ἕνεκα τούτου ὁ Κύριος ὠργίσθη πάρα πολύ, ἄναψε ὁ θυμός του κατὰ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ εἶπεν: «Ἐπειδὴ ὁ λαὸς αὐτὸς ἀθέτησε καὶ παρέβη τὴν συμφωνίαν μου, τὴν ὁποίαν ἔκαμα μὲ τοὺς πατέρας των, καὶ δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὴν ἐντολήν μου,

ἐγὼ δὲν θὰ ἐνδιαφερθῶ πλέον διὰ νὰ ἐκδιώξω ἀπὸ ἐμπρός των οὔτε ἕνα ἄνδρα ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ἀφῆκεν εἰς τὴν χώραν των ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυή».

διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ δὲν θὰ σννεχίσω πλέον νὰ διώχνω ἀπὸ τὸν δρόμον των οὔτε ἕνα ἄνθρωπον ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ἀφῆκεν ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ναυῆ, εἰς τὴν χώραν (τὴν Παλαιστίνην), ὅταν ἀπέθανε!»

Ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ μείνουν οἱ λαοὶ αὐτοὶ διὰ νὰ δοκιμάσῃ δι’ αὐτῶν τοὺς Ἰσραηλίτας, ἐὰν θὰ ἐνδιαφερθοῦν καὶ θὰ φροντίσουν νὰ βαδίζουν τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου καὶ νὰ τηροῦν τὰς ἐντολάς του, ὅπως τὰς εἶχαν τηρήσει οἱ πατέρες των ἢ ὄχι.

Καὶ ὁ Θεὸς ἀφῆκε τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, ὥστε νὰ δοκιμάσῃ δι’ αὐτῶν τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, κατὰ πόσον θὰ φροντίσῃ νὰ μείνῃ πιστὸς εἰς τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ Θὰ ἀκολουθῇ τὸν δρόμον αὐτόν, ὅπως ἀκριβῶς ἔμειναν πιστοί οἱ πατέρες των καὶ τὸν ἀκολούθησαν ἢ ὄχι.

Δι’ αὐτὸ καὶ ἀφῆκεν ὁ Κύριος τὰ ἔθνη αὐτὰ καὶ δὲν τὰ ἐξεδίωξεν ἀμέσως καὶ δὲν τὰ παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια Ἰησοῦ τοῦ Ναυή.

Ἔτσι ὁ Κύριος ἐπέτρεψεν εἰς τοὺς ἐθνικοὺς αὐτοὺς λαοὺς νὰ μείνουν εἰς τὴν Παλαιστίνην καὶ δὲν τοὺς ἔδιωξε ἀμέσως καὶ ἐσπευσμένα· καὶ δὲν τοὺς παρέδωκεν εἰς τὴν ἐξουσίαν τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, πρὶν ἀποθάνῃ.

Αὐτὰ δὲ εἶναι τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ἀφῆκεν ἀνυπότακτα ὁ Κύριος μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὥστε νὰ δοκιμάζῃ τὴν πίστιν καὶ τὴν ὑπακοὴν ὅλων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐγνώρισαν καὶ δὲν ἔλαβον μέρος εἰς τοὺς κατὰ τῶν Χαναναίων πολέμους.

Αὐτα δὲ εἶναι τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ἀφῆκεν ὁ Κύριος εἰς τὴν Παλαιστίνην, διὰ νὰ δοκιμάζῃ δι’ αὐτῶν τὸν Ἰσραήλ· δηλαδὴ νὰ δοκιμάζῃ καὶ ἀσκῇ ὅλους ἐκείνους τοὺς Ἰσραηλίτες, ποὺ δὲν ἔλαβαν μέρος εἰς τοὺς πολέμους κατὰ τῶν Χαναναίων.

Ἀκόμη δὲ καὶ διὰ νὰ διδάξῃ τὰς κατόπιν γενεὰς τῶν Ἰσραηλιτῶν πρὸς πόλεμον, διότι αἱ μεταγενέστεροι αὗται γενεαὶ δὲν ἔλαβον μέρος καὶ δὲν ἐγνώρισαν τὰς πολεμικὰς ἐπιχειρήσεις τῶν προγόνων των.

Τοῦτο δὲ τὸ ἔκαμεν ὁ Κύριος ἁπλῶς καὶ μόνον διὰ νὰ διδάξῃ τὶς μεταγενέστερες γενεὲς τῶν Ἰσραηλιτῶν τὸν πόλεμον, ἰδιαιτέρως τὶς νεώτερες γενεές, οἱ ὅποιες δὲν ἐγνώρισαν καθόλου τοὺς πολέμους αὐτούς, οὔτε ἔλαβαν μέρος εἰς πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις.

Τὰ εἰδωλολατρικὰ δὲ αὐτὰ ἔθνη εἶναι τὰ ἐξῆς· Αἱ πέντε σατραπεῖαι τῶν ἀλλοφύλων (Φιλισταίων), ὅλοι οἱ Χαναναῖοι, οἱ Σιδώνιοι καὶ οἱ Εὐαῖοι οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν τὸ ὄρος Λίβανον, ἀπὸ τὸ ὄρος Ἀερμὼν μέχρι τῆς Λαβωεμάθ.

Τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, ποὺ ἀφῆκεν ὁ Θεὸς εἰς τὴν Παλαιστίνην, ἦσαν ὀνομαστικῶς τὰ ἀκόλουθα: Οἱ πέντε σατραπεῖες (= ἠγεμονίες) τῶν Φιλισταίων καὶ ὅλοι οἱ Χαναναῖοι, καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Σιδῶνος, καὶ οἱ Εὐαῖοι, ποὺ ἑκατοικοῦσαν εἱς τὸ ὄρος Λίβανον, ἀπὸ τὸ ὄρος Ἀερμὼν μέχρι τὴν Λαβωεμάθ, εἰς τὸν Ὀρόντην ποταμόν.

Ἀφῆκε δηλαδὴ ὁ Κύριος αὐτὰ τὰ ἔθνη διὰ νὰ δοκιμάσῃ δι’ αὐτῶν τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ νὰ μάθῃ ἐὰν αὐτοὶ ὑπακούουν καὶ τηροῦν τὰς ἐντολὰς τὰς ὁποίας διὰ μέσου τοῦ Μωϋσέως εἶχε δώσει ὁ Κύριος εἰς τοὺς προγόνους των.

Τοῦτο τὸ ἐπέτρεψεν ἀκόμη ὁ Κύριος διὰ νὰ δοκιμασθῇ ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, καὶ νὰ φανερωθῇ κατὰ πόσον οἱ Ἰσραηλῖται θὰ ὑπακούσουν εἰς τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, τὶς ὁποῖες ἔδωκεν εἰς τοὺς προπάτορές των διὰ τοῦ Μωϋσῆ.

Οἱ Ἰσραηλῖται κατῴκησαν καὶ ἀνεμίχθησαν μαζῆ μὲ τοὺς Χαναναίους, τοὺς Χετταίους, τοὺς Ἀμορραίους, τοὺς Φερεζαίους, τοὺς Εὐαίους καὶ τοὺς Ἰεβουσαίους.

Ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται ἑκατοίκησαν μεταξὺ τῶν Χαναναναίων καὶ τῶν Χετταίων καὶ τῶν Ἀμορραίων καὶ τῶν Φερεζαίων καὶ τῶν Εὐαίων καὶ τῶν Ἰεβουσαίων καὶ ἀνεμίχθησαν μαζί τους·

Οἱ Ἰσραηλῖται ἔλαβον ὡς συζύγους των τὰς θυγατέρας ἐκείνων καὶ ἔδωκαν εἰς ἐκείνους ὡς συζύγους τὰς θυγατέρας των, καὶ ἐλάτρευσαν τοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεοὺς ἐκείνων.

οἱ Ἰσραηλῖται ἐνυμφεύθησαν τὶς θυγατέρες τῶν εἰδωλολατρῶν αὐτῶν ὡς γυναῖκας των καὶ ἔδωκαν τὶς ἰδικές των θυγατέρες ὡς γυναῖκας εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν εἰδωλολατρικῶν αὐτῶν λαῶν καὶ ἔτσι ἐλάτρευσαν τοὺς θεοὺς τῶν εἰδωλολατρικῶν αὐτῶν ἐθνῶν.

Διέπραξαν ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται φαῦλα καὶ παράνομα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἐλησμόνησαν Κύριον τὸν Θεόν των καὶ ἐλάτρευσαν τὰ εἴδωλα τοῦ Βάαλ καὶ τὰ ἱερὰ ἄλση ὅπου ὑπῆρχον καὶ οἱ βωμοὶ τῶν εἰδώλων.

Οἱ Ἰσραηλῖται παρεσύρθησαν ἔτσι εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμαν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Ἐλησμόνησαν τὸν Κύριον καὶ Θεόν των καὶ ἐλάτρευσαν τὰ πολλὰ ἀγάλματα τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ Βάαλ καὶ τὰ ξύλινα ἀγάλματα τῆς εἰδωλολατρικῆς θεᾶς Ἀστάρτης, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὰ ἱερὰ ἄλση.

Δι’ αὐτὸ καὶ ἤναψεν ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ παρέδωσεν αὐτοὺς δούλους εἰς τὰ χέρια τοῦ Χουσαρσαθαίμ, βασιλέως τῆς Μεσοποταμίας. Καὶ ἔγιναν οἱ Ἰσραηλῖται δοῦλοι καὶ φόρου ὑποτελεῖς ἐπὶ ὀκτὼ ἔτη εἰς τὸν Χουσαρσαθαίμ.

Διὰ τοῦτο ὠργίσθη πάρα πολὺ ὁ Κύριος, ἄναψε ὁ θυμός του κατὰ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὸν ἐγκατέλειψε καὶ παρέδωσε τοὺς Ἰσραηλίτες ὡς δούλους εἰς τὴν ἐξουσίαν τοῦ Χουσαρσαθαίμ, βασιλιᾶ τῆς Συρίας, δηλαδὴ τῆς Μεσοποταμίας, ποὺ εὑρίσκετο μεταξὺ δύο μεγάλων ποταμῶν, τοῦ Τίγρητος καὶ τοῦ Εὐφράτου. Καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ εὐλογημένου Ἰσραὴλ ἔμειναν δοῦλοι εἰς τὸν εἰδωλολάτρην βασιλιᾶ Χουσαρσαθαὶμ ἐπὶ ὀκτὼ χρόνια.

Οἱ Ἰσραηλῖται μέσα ἀπὸ τὴν κάμινον τῆς θλίψεώς των ἔκραξαν πρὸς τὸν Κύριον ζητοῦντες τὴν λύτρωσιν. Ὁ δὲ Κύριος ἀνέδειξε τότε σωτῆρα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ τὸν Γοθονιήλ, υἱὸν τοῦ Κενέζ, νεωτέρου ἀδελφοῦ τοῦ Χάλεβ.

Καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ὕψωσαν κραυγὴν ἰσχυρὰν καὶ ἐφώναξαν μὲ ἱκεσίαν δυνατὴν πρὸς τὸν Κύριον διὰ νὰ τοὺς λυτρώσῃ. Καὶ ὁ Κύριος ἐνέπνευσε, παρουσίασε, ἀνέδειξε διὰ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος τοὺς ἔσωσε· ὁ σωτῆρας αὐτός, ποὺ ἔσωσε τοὺς Ἰσραηλίτες, ἦταν ὁ Γοθονιήλ, ὁ υἱὸς τοῦ Κενέζ, νεωτέρου ἀδελφοῦ τοῦ Χάλεβ.

Πνεῦμα Κυρίου ἦλθεν εἰς αὐτὸν καὶ τὸν ἀνέδειξε Κριτὴν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Τότε αὐτὸς ἐξῆλθεν μαζῆ μὲ Ἰσραηλίτας πολεμιστὰς εἰς πόλεμον ἐναντίον τοῦ Χουσαρσαθαίμ. Ὁ δὲ Κύριος παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια αὐτοῦ νικημένον τὸν Χουσαοσαθαίμ, βασιλέα τῆς Μεσοποταμίας, καὶ ἀνεδείχθη ἔτσι ἡ ἐξουσία καὶ ἡ δύναμις τοῦ Γοθονιὴλ ἰσχυρὰ καὶ μεγάλη ἐπὶ τοῦ Χουσαρσαθαίμ.

Καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἐκυρίευσε ὅλην τὴν ὕπαρξίν του, τὸν ἐφώτισε, τὸν ἐχαρίτωσε, τὸν εὐλόγησε καὶ τὸν ἔκαμε ἱκανὸν νὰ γίνῃ Κριτὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Καὶ ὁ Γοθονιὴλ ἔκρινε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν. Ὁ εὐλογημένος αὐτὸς ἄνθρωπος μὲ τὴν ἐλπίδα του εἰς τὸν Θεὸν ἐπροχώρησε μὲ Ἰσραηλίτας πολεμιστὰς εἰς πόλεμον κατὰ τοῦ Χουσαρσαθαίμ. Καὶ ὁ Κύριος παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια τοῦ Γοθονιὴλ τὸν Χουσαρσαθαίμ, τὸν βασιλιᾶ τῆς Μεσοποταμίας. Ὁ Κύριος τὸν ἐνίσχυσε καὶ τὸν ἐνδυνάμωσε, ὥστε ἡ ἐξουσία του νὰ γίνῃ μεγάλη καὶ πολὺ ἰσχυρὴ ἐπὶ τοῦ Χουσαρσαθαίμ.

Ἡσύχασε δὲ τότε ἡ χώρα ἀπὸ τὰς ἐπιδρομὰς ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη· καὶ ἀπέθανεν ὁ Γοθονιὴλ ὁ υἱὸς τοῦ Κενέζ.

Καὶ ἔτσι ἡ χώρα τῶν Ἰσραηλιτῶν ἔμεινεν ἥσυχη καὶ εἰρηνικὴ ἀπὸ ἐχθρικὲς ἐπιθέσεις ἐπὶ σαράντα χρόνια· κατόπιν δὲ ἀπέθανε ὁ κριτὴς Γοθονιήλ, ὁ υἱὸς τοῦ Κενέζ.

Καὶ πάλιν ὅμως οἱ Ἰσραηλῖται διέπραξαν φαῦλα καὶ ἁμαρτωλὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ὁ δὲ Κύριος ἐνεδυνάμωσε τὸν Ἐγλώμ, τὸν βασιλέα τῶν Μωαβιτῶν νὰ ἐπέλθῃ ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν, διότι αὐτοὶ εἶχαν διαπράξει τὸ πονηρὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Οἱ Ἰσραηλῖται παρεσύρθησαν πάλιν εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμαν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἐλάτρευσαν τὰ εἴδωλα. Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἐνίσχυσε καὶ ἐνδυνάμωσε τὸν Ἐγλώμ, τὸν βασιλιᾶ τῆς Μωάβ, ὥστε νὰ ἐπιτεθῇ κατὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν, διότι αὐτοὶ ἔκαμαν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Κυρίου, δηλαδὴ τὸ μεγάλο ἁμάρτημα τῆς εἰδωλολατρίας.

Ὁ Ἐγλὼμ συνεκέντρωσε γύρω του τοὺς Ἀμμωνίτας καὶ Ἀμαληκίτας, ἐβάδισεν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν, τοὺς ἐνίκησε καὶ κατέλαβε τὴν Ἱεριχώ.

Ὁ Ἐγλὼμ συνεκέντρωσε γύρω του τοὺς Ἀμμωνῖτες καὶ Ἀμαληκῖτες καὶ ἐβάδισε κατὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν· τοὺς ἐπετέθη καὶ ἐκυρίευσε τὴν Ἱεριχώ, τὴν πόλιν τῶν φοινικοδένδρων.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἔγιναν δοῦλοι, φόρου ὑποτελεῖς εἰς τὸν Ἐγλώμ, βασιλέα τῶν Μωαβιτῶν, ἐπὶ δέκα ὀκτὼ ἔτη.

Ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται ὑπετάγησαν καὶ ἔγιναν δοῦλοι εἰς τὸν Ἐγλώμ, τὸν βασιλιᾶ τῆς Μωάβ, ἐπὶ δεκαοκτῶ χρόνια.

Ἔκραξαν οἱ Ἰσραηλῖται πρὸς τὸν Κύριον ζητοῦντες τὴν ἐπέμβασίν του, ὁ δὲ Κύριος ἀνέδειξε τότε δι’ αὐτοὺς σωτῆρα τὸν Ἀώδ, υἱὸν Γηρά, υἱὸν τοῦ Ἰεμενί, ἄνδρα ποὺ ἐχρησιμοποίει καὶ τὴν ἀριστερὰν χεῖρα του ὡς δεξιάν. Οἱ Ἰσραηλῖται ἔστειλαν δῶρα πρὸς τὸν Ἐγλὼμ βασιλέα τῶν Μωαβιτῶν, δι’ ἐπιτροπῆς τῆς ὁποίας ἀρχηγὸς ἦτο ὁ Ἀώδ.

Καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ὕψωσαν κραυγὴν ἰσχυρὰν καὶ ἐφώναξαν μὲ ἱκεσίαν δυνατὴν ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς των πρὸς τὸν Κύριον, διὰ νὰ τοὺς λυτρώσῃ. Καὶ ὁ Κύριος ἐνέπνευσε, παρουσίασεν, ἀνέδειξε διὰ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος τοὺς ἔσωσε· ὁ σωτῆρας αὐτὸς ἦταν ὁ Ἀώδ, ὁ ἀπόγονος τοῦ Γηρά, ἔγγονος τοῦ Ἰεμενί· ὁ ἄνδρας αὐτὸς ἠμποροῦσε νὰ χρησιμοποιῇ καὶ τὸ ἀριστερόν του χέρι τόσον εὔκολα καὶ γρήγορα καὶ δυνατά, ὅσον καὶ τὸ δεξιόν. Καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ὡς φόρου ὑποτελεῖς ἔστειλαν εἰς τὸν Ἐγλώμ, τὸν βασιλιᾶ τῆς Μωάβ, δῶρα μὲ μίαν ὁμάδα, ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ὁποίας ἦταν ὁ Ἀώδ.

Ὁ Ἀὼδ κατεσκεύασε μίαν δίκοπον μάχαιραν μήκους μιᾶς σπιθαμής, καὶ πρὶν ἀναχωρήσῃ διὰ τὸν Ἐγλὼμ ἐκρέμασεν αὐτὴν κάτω ἀπὸ τὸν μανδύαν εἰς τὸν δεξιὸν μηρόν του.

Ὁ Ἀὼδ εἶχε κατασκευάσει ἕνα δίκοπον μαχαίρι μήκους μιᾶς σπιθαμῆς, δηλαδὴ εἴκοσι πέντε περίπου ἐκατοστῶν (κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν· πενῆντα δύο ἑκατοστῶν)· τὸ φονικὸ αὐτὸ μαχαίρι τὸ ἐζώσθη γύρω ἀπὸ τὴν μέσην του καὶ τὸ ἐκρέμασε εἰς τὸν δεξιὸν μηρόν του κάτω ἀπὸ τὸν μανδύαν του.

Μετέβη μαζῆ μὲ τοὺς ἄλλους ἄνδρας τῆς ἀποστολῆς καὶ παρέδωσε τὰ δῶρα, τὸν φόρον δηλαδὴ ὑποτελείας, εἰς τὸν Ἐγλὼμ τὸν βασιλέα τῶν Μωαβιτῶν. Ὁ δὲ Ἐγλὼμ ἦτο πολὺ ὡραῖος καὶ εὔσωμος ἀνήρ.

Καὶ ὁ Ἀὼδ ἐπῆγε μὲ τὴν συνοδείαν του καὶ προσέφερε τὰ δῶρα (ὡς φόρον ὑποτελείας) εἰς τὸν Ἐγλώμ, τὸν βασιλιᾶ τῆς Μωάβ. Ὁ δὲ Ἐγλὼμ ἦταν πολὺ ὠραῖος ἄνδρας, εὐτραφής, καλοθρεμμένος.

Ὅταν ἐτελείωσεν ὁ Ἀὼδ προσφέρων τὰ δῶρα, διέταξε τοὺς ἄνδρας ποὺ τὰ ἔφεραν νὰ ἀπέλθουν. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτοὺς ἀνεχώρησε καὶ ὁ ἴδιος μέχρι πλησίον εἰς τὴν τοποθεσίαν Γαλγάλ.

Καὶ ὅταν ὁ Ἀὼδ μὲ τοὺς ἄλλους ἄνδρες τῆς ἀποστολῆς ἐπρόσφεραν τὰ δῶρα, διέταξε τοὺς ἄνδρες του, ποὺ ἔφεραν τὰ δῶρα, νὰ φύγουν. Τοὺς ἀκολούθησε δὲ καὶ ὁ Ἀὼδ μέχρι τὰ Γάλγαλα.

Ὁ Ἀὼδ ὅμως ἐπέστρεψε μόνος του ἀπὸ τὴν περιοχὴν τῶν εἰδωλολατρικῶν ἀγαλμάτων, ποὺ ἦσαν πλησίον τῆς Γαλγὰλ πρὸς τὸν βασιλέα Ἐγλώμ. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτόν· «βασιλεῦ, ἔχω κάποιο μυστικὸν νὰ ἀνακοινώσω πρὸς σέ». Ὁ Ἐγλώμ τοῦ εἶπε· «σιώπα, μὴ ὁμιλῇς». Ἀμέσως δὲ διέταξε καὶ ἔφυγαν ἀπὸ κοντά του ὅλοι ὅσοι ὑπῆρχον γύρω του.

Εἰς τὰ Γάλγαλα ὅμως, κοντὰ εἰς τὴν περιοχὴν ἐκείνην ποὺ ὑπῆρχαν (τώρα) εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα, ἐξεπροβόδισε τοὺς συντρόφους του καὶ αὐτός (ὁ Ἀώδ) ἐγύρισε πίσω μόνος του εἰς τὸν βασιλιᾶ τῆς Μωάβ. Χωρὶς καμμίαν δυσκολίαν καὶ κανένα ἐμπόδιον παρουσιάσθη εἰς τὸν Ἐγλὼμ καὶ τοῦ εἶπε: «Ἔχω κάτι κρυφὸ καὶ μυστικὸ νὰ σοῦ εἰπῶ, βασιλιᾶ». Ἐπειδὴ ὅμως ἦσαν καὶ ἄλλοι ἐκεῖ, ὁ Ἐγλὼμ τοῦ ἀπάντησε: Σιώπα· μὴ ἀνακοινώσῃς ἐδῶ τὸ μυστικόν». Ἀμέσως δὲ ὁ Ἐγλὼμ ἔβγαλε ἔξω καὶ ἀπέπεμψε ἀπὸ κοντά του ὅλους, ὅσοι ἦσαν παρόντες εἰς τὴν αἴθουσαν. Αὐτὸς δέ (ὁ Ἐγλώμ) ἐσηκώθη ἀπὸ ἐκεῖ, ὅπου ἐκάθητο, καὶ ἀνέβηκε εἰς κάποιο ὑψηλότερον (δροσερὸν) δωμάτιον, εἰς τὸ ὁποῖον ἡσύχαζε κατὰ τὸ καλοκαίρι, καὶ ἐκεῖ ἐκάλεσε τὸν Ἀώδ.

Ὁ Ἀὼδ κατὰ διαταγὴν τοῦ Ἐγλὼμ ἀνῆλθεν εἰς τὸ ὑπερῶον πρὸς τὸν Ἐγλώμ, ὁ ὁποῖος ἐκάθητο εἰς τὸ θερινὸν ὑπερῶον του ἐντελῶς μόνος. Ὁ Ἀὼδ τότε τοῦ εἶπε· «βασιλεῦ, ὁ Θεός μου μὲ ἔστειλε νὰ σοῦ φανερώσω θείαν ἀποκάλυψιν». Ὁ Ἐγλὼμ ἠγέρθη μὲ ὁρμὴν ἀπὸ τὸν θρόνον του καὶ ἐπλησίασε μὲ ἐνδιαφέρον τὸν Ἀώδ.

Καὶ ὁ Ἀὼδ ἐμπῆκε εἰς τὸ θερινόν (δροσερόν) δωμάτιον τοῦ Ἐγλώμ· αὐτὸς δὲ ἐκάθητο εἰς τὸ θερινὸν δωμάτιόν του ἐντελῶς μόνος, χωρὶς κανένα σωματοφύλακα. Καὶ ὁ Ἀὼδ τοῦ εἶπε: «Βασιλιᾶ· ὁ Θεὸς μοῦ εἶπε νὰ σοῦ ἀναγγείλω κάποιο μήνυμα, ποὺ μοῦ ἀπεκάλυψε καὶ τὸ ὁποῖον σὲ ἀφορᾷ». Ὁ Ἐγλὼμ γεμᾶτος περιέργειαν ἐσηκώθη ἀπὸ τὸν θρόνον του καὶ ἐπλησίασε ἀνυποψίαστος τὸν Ἀώδ, διὰ νὰ ἀκούσῃ τί τοῦ παραγγέλλει ὁ Θεός.

Ὅταν ὁ Ἐγλὼμ ἠγέρθη, ἥπλωσε τὴν ἀριστεράν του χεῖρα ὁ Ἀὼδ ἐτράβηξε τὴν μάχαιραν, ἡ ὁποία ἐκρέματο ἐπάνω εἰς τὸν δεξιὸν μηρόν του καὶ τὴν ἐβύθισεν εἰς τὴν κοιλίαν τοῦ Ἐγλώμ.

Τὴν στιγμὴν ὅμως ἐκείνην, μόλις ἐσηκώθη ὁ Ἐγλώμ, ὁ Ἀὼδ ἀπλωσε τὸ ἀριστερό του χέρι καὶ ἐτράβηξε τὸ μαχαίρι, ποὺ ἐκρέμετο πάνω ἀπὸ τὸν δεξιὸν μηρόν του, καὶ τὸ ἔμπηξε εἰς τὴν κοιλίαν τοῦ Ἐγλώμ.

Ὤθησε δὲ καὶ τὴν λαβὴν τῆς μαχαίρας καὶ τὴν εἰσήγαγεν εἰς τὴν κοιλίαν μαζῆ μὲ τὴν λεπίδα. Τὸ δὲ λίπος τῆς κοιλίας τοῦ Ἐγλὼμ ἐσκέπασε ὅλην τὴν μάχαιραν, διότι ὁ Ἀὼδ δὲν τὴν ἀνέσπασε ἀπὸ τὴν κοιλίαν ἐκείνου.

Ἔσπρωξε δὲ καὶ αὐτὴν ἀκόμη τὴν λαβὴν τοῦ μαχαιριοῦ, ὥστε ἐμπῆκε καὶ αὐτὴ μαζὶ μὲ τὴν δίκοπη λεπίδα εἰς τὴν κοιλίαν τοῦ Ἐγλώμ. Καὶ τὸ πολὺ λίπος τοῦ παχύσαρκου Ἐγλὼμ ἐσκέπασε ὅλην τὴν λεπίδα τοῦ μαχαιριοῦ, διότι ὁ Ἀὼδ δὲν ἐτράβηξε τὸ μαχαίρι ἀπὸ τὴν κοιλίαν τοῦ Ἐγλώμ. Ἔτσι τὸ κτύπημα, ποὺ κατέφερεν ὁ Ἀὼδ κατὰ τοῦ Ἐγλώμ, ἦταν καίριον, θανάσιμον.

Κατόπιν ὁ Ἀὼδ ἐβγῆκεν εἰς τὸν προθάλαμον, ἐπέρασεν ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς φρουρούς, ἀφοῦ προηγουμένως ἔκλεισε τὴν θύραν τοῦ ὑπερώου καὶ ἔσυρε τὸ σχοινί, ὥστε νὰ σφηνώσῃ ἐκ τῶν ἔσω ἡ θύρα.

Τότε ὁ Ἀὼδ ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ θερινὸν δωμάτιον εἰς τὸ πρόστεγον καὶ ἐπέρασεν ἀτάραχος ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς σωματοφύλακες, οἱ ὁποῖοι δὲν ἄκουσαν οὔτε ἀντελήφθησαν τίποτε· ἐβγῆκε, ἀφοῦ προηγουμένως ἔκλεισε χωρὶς νευρικότητα τὴν πόρταν τοῦ θερινοῦ δωματίου, ὅπου τὸν ἐδέχθη ὁ Ἐγλώμ· τὴν ἔκλεισεν ἔτσι, ὥστε ἔπεσεν ὁ ἐσωτερικὸς σύρτης καὶ ἡ πόρτα ἔκλεισεν ἀπὸ μέσα.

Ὅταν ὁ Ἀὼδ ἐξῆλθεν, οἱ σωματοφύλακες τοῦ βασιλέως εἰσῆλθον εἰς τὸν προθάλαμον καὶ εἶδον ὅτι αἱ θύραι τοῦ ὑπερώου, ὅπου ἔμενεν ὁ βασιλεύς, ἦσαν κλεισταὶ ἐσωτερικῶς. Εἶπαν δὲ μεταξύ των· «αἱ θύραι εἶναι κλεισμέναι· μήπως ὁ βασιλεὺς βγάζῃ τὰ πόδια του ἀπὸ τὰ ὑποδήματα πρὸς ἀνάπαυσιν εἰς τὸ ἰδιαίτερον μέρος τοῦ θερινοῦ δωματίου του;»

Ἔτσι ὁ Ἀὼδ ἐβγῆκε καὶ ἔφυγε χωρὶς νὰ δώσῃ καμμίαν ὑποψίαν. Ὕστερα ἀπὸ λίγο οἱ σωματοφύλακες τοῦ Ἐγλὼμ ἐπῆγαν εἰς τὸ προστέγον καὶ εἶδαν ὅτι οἱ πόρτες τοῦ θερινοῦ δωματίου ἦσαν κλειδωμένες καὶ εἶπαν: «Ἴσως ὁ βασιλιᾶς εἶναι ξαπλωμένος εἰς τὸ θερινὸν δωμάτιόν του καὶ ξεκουράζει τὰ πόδια του».

Ἐπερίμεναν εἰς τὸν προθάλαμον, μέχρις ὅτου ἀνησύχησαν καὶ ἐντράπησαν νὰ περιμένουν περισσότερον. Ἐκτύπησαν, καὶ ἰδοὺ κανεὶς δὲν ἀνοίγει ἀπὸ μέσα τὰς θύρας τοῦ ὑπερώου. Ἐπῆραν τὸ κλειδί, ἤνοιξαν καὶ εἶδον αἴφνης τὸν βασιλέα των νεκρὸν πεσμένον κατὰ γῆς.

Καὶ ἐπερίμεναν ἔξω ἀπὸ τὸ δωμάτιον μέχρις ὅτου ἀνησύχησαν καὶ ἐντρέποντο πλέον νὰ περιμένουν. Καὶ νά· (ενῷ κτυποῦν) κανεὶς δὲν ἀνοίγει τὴν πόρταν τοῦ θερινοῦ δωματίου. Δι’ αὐτὸ ἐπῆραν τὸ κλειδί, ποὺ δὲν τὸ εἶχε πάρει μαζί του ὁ Ἀώδ, καὶ ἐξεκλείδωσαν τὴν πόρταν. Καὶ νά· ὁ κύριος των, ὁ βασιλιᾶς, ἦταν ξαπλωμένος κατὰ γῆς νεκρός!

Ὁ Ἀώδ, μέχρις ὅτου ἐκεῖνοι συνέλθουν ἀπὸ τὴν ταραχήν των, ἐσώθη διὰ τῆς φυγῆς καὶ κανεὶς δὲν ἔστρεψε πρὸς αὐτὸν τὸν νοῦν καὶ τὴν προσοχήν του. Διῆλθεν ἀπὸ τὴν τοποθεσίαν τῶν εἰδωλολατρικῶν ἀγαλμάτων καὶ ἔφθασε σῶος καὶ ἀνενόχλητος εἰς Σετειρωθά.

Ἔτσι, μέχρις ὅτου ἐκεῖνοι ἀντιληφθοῦν τὶ συνέβη καὶ μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου ἀπὸ τὴν ταραχήν, ποὺ ἐδημιουργήθη, ὁ Ἀὼδ διέφυγε τὴν ἀνακάλυψιν καὶ ἐσώθη. Μὲ ὅλα αὐτὰ τοῦ ἐδόθη χρόνος ἀρκετός, ὥστε νὰ διαφύγῃ τὴν προσοχήν των, νὰ προσπεράσῃ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ Γάλγαλα, νὰ ζεφύγῃ καὶ νὰ φθάσῃ ἀσφαλὴς εἰς τὰ Σετειρωθά.

Ὅταν δὲ ὁ Ἀὼδ ἔφθασεν εἰς τὸ ἰσραηλιτικὸν ἔδαφος, ἐσάλπισα μὲ κερατίνην σάλπιγγα πολεμικὸν σάλπισμα εἰς τὸ ὄρος Ἐφραίμ. Οἱ Ἰσραηλῖται ἤκουσαν καὶ ὑπήκουσαν εἰς τὸ πολεμικὸν ἐγερτήριον, συνεκεντρώθησαν γύρω του, κατέβησαν μαζῆ του ἀπὸ τὸ ὄρος καὶ αὐτὸς προηγεῖτο ὡς ἀρχηγὸς καὶ ὁδηγός των ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτούς.

Μόλις δὲ ἔφθασε σῶος εἰς τὸ Ἰσραηλιτικὸν ἔδαφος, ἔτρεξεν εἰς τὸ ὄρος Ἐφραίμ, ἔδωκε σύνθημα μὲ σάλπισμα, ποὺ ἐσάλπισε μὲ κερατίνην σάλπιγγα, καὶ ἐκάλεσε τοὺς Ἰσραηλῖτες εἰς πολεμικὸν συναγερμόν. Οἱ Ἰσραηλῖται ἀνταπεκρίθησαν εἰς τὸ κάλεσμά του καὶ ἐμαζεύθησαν· καὶ κατέβηκαν μαζί του ἀπὸ τὸ ὄρος Ἐφραίμ, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ἴδιον.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· «καταβῆτε ἀπὸ τὸ ὄρος καὶ ἐλᾶτε μαζῆ μου, διότι Κύριος ὁ Θεὸς παρέδωσεν εἰς τὰ χέρια μας τοὺς ἐχθρούς μας Μωαβίτας». Οἱ Ἰσραηλῖται πολεμικῶς συντεταγμένοι τὸν ἠκολούθησαν, κατέλαβον τὰς πρὸς τὴν Μωὰβ διαβάσεις τοῦ Ἰορδάνου καὶ ἀπέκλεισαν τὴν δίοδον εἰς ὅλους τοὺς ἐχθρούς των.

Ὁ Ἀὼδ τοὺς εἶπε: «Κατεβῆτε μαζί μου· ἀκολουθῆστέ με· διότι Κύριος ὁ Θεὸς παρέδωκε τοὺς ἐχθρούς μας, ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Μωάβ, εἰς τὰ χέρια μας». Πράγματι· οἱ Ἰσραηλῖται ὡς ἕνας ἄνθρωπος τὸν ἀκολούθησαν καὶ κατέβησαν μαζί του καὶ προκατέλαβαν ὅλα τὰ σημεῖα τοῦ ποταμοῦ Ἰορδάνη, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἠμποροῦσε κανεὶς νὰ περάσῃ ἀπὸ τὴν Χαναάν (τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν) εἰς τὴν Μωάβ. Ἔτσι ἐμπόδισε καὶ ἀπέκλεισε τὴν διάβασιν ἀπὸ τὰ σημεῖα αὐτὰ ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου.

Ἐκτύπησαν δὲ τοὺς Μωαβίτας τοὺς ἐντεῦθεν τοῦ Ἰορδάνου κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ ἐφόνευσαν δέκα περίπου χιλιάδας ἄνδρας. Ἐφόνευσαν κάθε εὔρωστον καὶ ἰσχυρὸν ἄνδρα καὶ δὲν διέφυγε κανεὶς ἀπὸ τοὺς Μωαβίτας τὸν θάνατον.

Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν εὑρέθησαν ἀποκλεισμένοι οἱ Μωαβῖται εἰς τὴν γῆν Ἰσραήλ. Καὶ ὅταν (οἱ Μωαβῖται), κυριευμένοι ἀπὸ τὸν πανικόν, ἔτρεξαν νὰ καταφύγουν εἰς τὴν χώραν των διὰ νὰ σωθοῦν, οἱ Ἰσραηλῖται τοὺς ἐκτύπησαν σκληρὰ καὶ ἐφόνευσαν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην περίπου δέκα χιλιάδες Μωαβῖτες. Ἐφόνευσαν ὅλους τοὺς εὐρώστους, ὅλους τοὺς γενναίους, ὅλα τὰ παλληκάρια. Ἡ καταστροφὴ τῶν Μωαβιτῶν ἦταν ὁλοκληρωτική. Δὲν ἐσώθη οὔτε ἕνας ἀπὸ αὐτούς.

Ἔτσι δὲ ἐταπεινώθη καὶ ἐφοβήθη ἡ χώρα τῶν Μωαβιτῶν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην κάτω ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἡσύχασε δὲ ἡ χώρα τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπὶ ὀγδοήκοντα ἔτη. Ὁ Ἀὼδ ἔμεινε Κριτὴς εἰς αὐτούς, μέχρις ὅτου ἀπέθανε.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην οἱ Μωαβῖται ὑπετάγησαν καὶ ἡ χώρα των ὑπεδουλώθη εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες· καὶ ἔτσι ἡ χώρα τῶν Ἰσραηλιτῶν ἔμεινεν ἥσυχη καὶ εἰρηνικὴ ἀπὸ ἐχθρικὲς ἐπιθέσεις ἐπὶ ὀγδόντα χρόνια. Καὶ ὁ Ἀὼδ ὑπῆρξε Κριτῆς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ μέχρι τὴν ἡμέραν τοῦ θανάτου του.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν ἐνεφανίσθη ὡς Κριτὴς τῶν Ἰσραηλιτῶν ὁ Σαμεγάρ, υἱός του Δινάχ, ὁ ὁποῖος ἐφόνευσε μὲ ἕνα ἀλετροπόδι ἑξακοσίους ἀλλοφύλους Φιλισταίους, καὶ ἔσωσε καὶ αὐτὸς τοὺς Ἰσραηλίτας ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς των.

Μετὰ τὸν Ἀὼδ παρουσιάσθη ὡς Κριτὴς ὁ Σάμεγαρ, ὁ υἱὸς τοῦ Δινάχ. Αὐτὸς ἐπάνω εἰς τὸν ζῆλον του ἐπετέθη καὶ ἐφόνευσεν ἑξακοσίους Φιλισταίους μὲ τὴν βουκέντραν (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μὲ ἕνα ἀλετροπόδι). Ἔτσι ἔγινε καὶ αὐτὸς σωτῆρας καὶ ἐλευθερωτὴς τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ πάλιν ὅμως οἱ Ἰσραηλῖται διέπραξαν τὸ κακὸν τῆς εἰδωλολατρείας καὶ τῆς ἁμαρτίας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ ἤδη εἶχεν ἀποθάνει ὁ Ἀώδ.

Οἱ Ἰσραηλῖται μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀὼδ παρεσύρθησαν πάλιν εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμαν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἐλάτρευσαν τὰ εἴδωλα· ἀπέθανε καὶ ὁ Ἀώδ.

Ὁ Κύριος παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς τὰ χέρια τοῦ Ἰαβίν, βασιλέως τῆς Χαναάν, ὁ ὁποῖος εἶχεν ὡς πρωτεύουσαν τοῦ βασιλείου του τὴν Ἀσώρ. Ἀρχιστράτηγος τῶν πολεμικῶν του δυνάμεων τὸ ὁ Σισάρα, ὁ ὁποῖος κατοικοῦσεν εἰς τὴν πάλιν Ἀρισώθ, εἰς περιοχὴν ὀνομαζομένην «Χώρα Ἐθνῶν».

Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἐγκατέλειψε καὶ παρέδωσε τοὺς Ἰσραηλῖτες ὡς δούλους εἰς τὴν ἐξουσίαν του Ἰαβίν, βασιλιᾶ τῆς Χαναάν, ὁ ὁποῖος εἶχε τὸν βασιλικόν το θρόνον εἰς τὴν πόλιν Ἀσώρ. Ἀρχιστράτηγος δὲ τοῦ στρατοῦ του ἦταν ὁ Σισάρα, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴν ἕδραν του εἰς τὴν πόλιν Ἀρισώθ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Γαλιλαίας, εἰς τὴν ὁποίαν ἑκατοικοῦσαν πολλοὶ ἐθνικοί.

Οἱ Ἰσραηλῖται μὲ κραυγὴν μεγάλην παρεκάλεσαν τὸν Κύριον διότι ὁ ἐχθρός, πολὺ δυνατὸς μὲ τὰ ἐννεακόσια σιδηρᾶ ἅρματα ποὺ εἶχε, κατέθλιβε τοὺς Ἰσραηλίτας πάρα πολὺ ἐπὶ εἴκοσιν ἔτη.

Καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ὕψωσαν κραυγὴν ἰσχυρὰν καὶ ἐφώναξαν μὲ ἱκεσίαν δυνατὴν πρὸς τὸν Κύριον διὰ νὰ τοὺς λυτρώσῃ, διότι ὁ ἐχθρὸς αὐτὸς ἦταν πολὺ δυνατός, ἀφοῦ εἶχε ἐννιακόσια σιδερένια ἅρματα ὑπὸ τὶς διαταγές του. Καὶ αὐτὸς συνέθλιψε μὲ ὅλην τὴν σκληρότητα, τὴν βιαιότητα καὶ τὴν δύναμίν του καὶ κατεπίεσεν ἐξ ὁλοκλήρου τοὺς Ἰσραηλῖτες ἐπὶ εἴκοσι χρόνια.

Τότε ἔζη μία γυνὴ Δεββώρα ὀνόματι προφήτις σύζυγος τοῦ Λαφιδώθ, ἡ ὁποία ἦτο Κριτὴς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον.

Καὶ ἡ Δεββώρα, μία γυναῖκα ποὺ ἐφωτίσθη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἀνεδείχθη προφήτις καὶ ἡ ὁποία ἦταν σύζυγος τοῦ Λαφιδώθ, ἔκαμνε χρέη Κριτοῦ μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην.

Ἡ γυνὴ αὐτή, ἡ Δεββώρα, εἶχε τὴν κατοικίαν της κάτω ἀπὸ ἕνα φοίνικα, μεταξὺ τῶν πόλεων Ραμὰ καὶ Βαιθὴλ εἰς τὸ ὄρος Ἐφραὶμ καὶ ἀνέβαιναν πρὸς αὐτὴν οἱ Ἰσραηλῖται, διὰ νὰ κρίνῃ καὶ δικάσῃ τὰς μεταξύ των διαφοράς.

Ἡ γυναῖκα αὐτή, ἡ Δεββώρα, ἦταν ἐγκατεστημένη κάτω ἀπὸ μιὰ φοινικιὰ μεταξὺ τῶν πόλεων Ραμᾶ καὶ Βαιθήλ, εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τοῦ Ἐφραίμ· καὶ ἐπήγαιναν εἰς αὐτὴν οἱ Ἰσραηλῖται, διὰ νὰ κρίνῃ καὶ δικάζῃ τὶς ὑποθέσεις των.

Ἡ Δεββώρα ἔστειλε καὶ ἐκάλεσεν ἀπὸ τὴν πόλιν Κάδης τῆς φυλῆς Νεφθαλί, τὸν Βαράκ, υἱὸν τοῦ Ἀβινεέμ, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἐσένα δὲν σὲ διέταξε Κύριος ὁ Θεὸς νὰ μεταβῇς εἰς τὸ ὄρος Θαβώρ, ἀφοῦ πρῶτον συγκαλέσῃς καὶ καταρτίσῃς στρατὸν ἐκ δέκα χιλιάδων ἀνδρῶν ἀπὸ τὰς φυλὰς Νεφθαλὶ καὶ Ζαβουλών;

Ἡ προφήτις Δεββώρα, φωτιζομένη ἀπὸ τὸν Θεόν, ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε τὸν Βαράκ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀβινεέμ, ἀπὸ τὴν πόλιν Κάδης Νεφθαλὶ καί, μὲ πεποίθησιν ὅτι τοῦ δίδει ἐντολὴν καὶ παραγγελίαν τοῦ Κυρίου, τοῦ εἶπε: «Σοῦ τὸ λέγω ἐγώ, ἀλλ’ αὐτὸ μήπως δὲν εἶναι ἐντολὴ Κυρίου τοῦ Θεοῦ Ἰσραήλ; Πρόσεξε· Ἐκεῖνος μήπως δὲν λέγει νὰ μεταβῇς εἰς τὸ Θαβώρ, ἀφοῦ προηγουμένως στρατολογήσεις καὶ πάρῃς μαζί σου δέκα χιλιάδες ἄνδρες ἀπὸ τὶς φυλὲς τοῦ Νεφθαλὶ καὶ τοῦ Ζαβουλών;

Ἐγὼ θὰ ὁδηγήσω πρὸς σέ, εἰς τὸν χείμαρρον Κισῶν, τὸν Σισάρα, ἀρχιστράτηγον τοῦ στρατοῦ τοῦ βασιλέως Ἰαβίν, τὰ ἅρματά του καὶ τὸ πλῆθος τῶν στρατιωτῶν του, καὶ θὰ παραδώσω αὐτὸν εἰς τὰ χέρια σου».

Σοῦ ὑπόσχομαι δὲ ὅτι ἐγὼ θὰ ὁδηγήσω κοντά σου εἰς τὸν ξεροπόταμον Κισὼν τὸν Σισάρα, ἀρχιστράτηγον τοῦ στρατοῦ τοῦ Ἰαβίν, καὶ τὰ ἐννιακόσια ἅρματά του καὶ τὸ πλῆθος τῶν στρατιωτῶν του· καὶ θὰ τὸν παραδώσω εἰς τὰ χέρια σου, μὲ ὅλην τὴν δύναμίν του, νικημένον καὶ κατεντροπιασμένον».

Ἀπήντησε δὲ πρὸς αὐτὴν ὁ Βαράκ· «ἐὰν πορευθῇς καὶ σὺ μαζῆ μου, θὰ πορευθῶ καὶ ἐγώ. Ἐὰν ὅμως δὲν ἔλθῃς μαζῆ μου, οὔτε ἐγὼ θὰ προχωρήσω· διότι δὲν γνωρίζω τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν μὲ τὸν ἄγγελόν του ὁ Θεὸς θὰ κατευοδώσῃ εἰς ἐπιτυχίαν τὰς προσπαθείας μου».

Καὶ ὁ Βαρὰκ εἶπεν εἰς τὴν Δεββώραν: «Ναί· θὰ πάω, ἀλλὰ ὑπὸ ἕνα ὅρον θὰ πάω, ἐὰν ἔλθῃς καὶ σὺ μαζί μου· ἐὰν ὅμως δὲν ἔλθῃς μαζί μου καὶ δὲν μὲ συνοδεύσῃς, δὲν θὰ προχωρήσω. Διότι δὲν γνωρίζω τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς θὰ στείλῃ τὸν ἄγγελόν του, διὰ νὰ μὲ ἐνισχύσῃ καὶ νὰ κατευθύνῃ μὲ ἐπιτυχίαν τὴν ἐπίθεσίν μου· σὺ ὅμως, ὡς προφήτις ποὺ εἶσαι, ὅταν εἶσαι μαζί μου θὰ μὲ πληροφορήσεις καὶ ἔτσι θὰ μὲ ἐνθαρρύνῃς μὲ τὴν βεβαίαν ὑπόσχεσιν, ὅτι ἐκείνην τὴν ὥραν ὁ Θεὸς πολεμεῖ μαζί μου».

Ἡ Δεββώρα τοῦ εἶπε· «μάλιστα, θὰ πορευθῶ ὀπωσδήποτε μαζῆ σου. Πλὴν ὅμως γνώριζε τοῦτο, ὅτι ἡ δόξα διὰ τὸ κατόρθωμά σου εἰς τὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον σὺ τώρα βαδίζεις δὲν θὰ εἶναι ἰδική σου, διότι εἰς τὰ χέρια γυναικὸς θὰ παραδώσῃ ὁ Κύριος τὸν Σισάρα». Ἠγέρθη ἡ Δεββώρα ἡτοιμάσθη καὶ ἐβάδισε μαζῆ μὲ τὸν Βαρὰκ ἐκ Κάδης.

Ἡ Δεββώρα ἐδέχθη τὸν ὅρον καὶ τοῦ εἶπε: «Μάλιστα· θὰ ἔλθω μαζί σου. Μάθε ὅμως ὅτι, ἂν ἔλθω μαζί σου, ὁ δρόμος ποὺ ἀκολουθεῖς, διὰ νὰ ἐκτελέσῃς τὴν στρατιωτικὴν αὐτὴν ἀποστολήν, δὲν θὰ ὁδηγήσῃ εἰς ἰδικήν σου δόξαν· τὸ κατόρθωμα δὲν θὰ εἶναι ἰδικόν σου, οὔτε ἰδική σου ἐπιτυχία. Διότι ὄχι μὲ τὴν δύναμίν σου, ἀλλὰ μὲ τὸ χέρι μιᾶς γυναίκας θὰ σοῦ παραδώσῃ ὁ Κύριος τὸν Σισάρα. Ἂν ἔλθω μαζί σου, δὲν θὰ ἠμπορέσῃς νὰ καυχηθῇς ὅτι ἐνίκησες τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ Ἰαβίν». Καὶ ἡ Δεββώρα ἑτοιμάσθη καὶ ἐπῆγε μὲ τὸν Βαρὰκ εἰς τὴν Κάδης,

Μεγαλοφώνως δὲ ὁ Βαρὰκ προσεκάλεσε τὰς φυλὰς Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλὶ εἰς Κάδης καὶ ἐστρατολόγησεν ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι τὸν ἠκολούθησαν δέκα χιλιάδας. Μαζῆ του ἐπορεύθη καὶ ἡ Δεββώρα.

Καὶ ὁ Βαρὰκ ἐκήρυξεν ἀπὸ τὴν Κάδης ἐπιστράτευσιν μεταξὺ τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλί. Καὶ πολὺ γρήγορα ἐμαζεύθησαν καὶ τὸν ἀκολούθησαν δέκα χιλιάδες πολεμισταί. Μαζί του δὲ ἀκολούθησε καὶ ἡ Δεββώρα.

Ὁ Χαβὲρ ὁ Κιναῖος ἐχωρίσθη ἀπὸ τοὺς ἄλλους Κιναίους, ἀπογόνους τοῦ Ἰωβάβ, τοῦ πενθεροῦ τοῦ Μωϋσέως καὶ ἐγκατεστάθη μέχρι τῆς τοποθεσίας, ποὺ λέγεται «Δρῦς τῶν πλεονεκτούντων» ἡ ὁποία τοποθεσία εἶναι πλησίον τῆς πόλεως Κεδές.

(Ἐν τῷ μεταξύ) ὁ Χαβὲρ ὁ Κιναῖος ἐχωρίσθη ἀπὸ τοὺς ἄλλους Κιναίους, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰωβάβ, πενθεροῦ τοῦ Μωϋσῆ (ποὺ ἐκατοικοῦσαν εἰς τὰ νότια τῆς ἐρήμου τῆς Ἰουδαίας), ἦλθε πρὸς βορρᾶν καὶ ἔστησε τὴν σκηνήν του εἰς τὴν τοποθεσίαν «Βελανιδιὰ τῶν πλεονεκτούντων» καὶ ἐγκατεστάθη ἐκεῖ. Ἡ τοποθεσία αὐτὴ εἶναι κοντὰ εἰς τὴν πόλιν Κεδές.

Ἀνηγγέλθη δὲ εἰς τὸν ἀρχιστράτηγον Σισάρα, ὅτι ὁ Βαράκ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβινεέμ, ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος Θαβώρ μὲ στρατόν.

Καὶ ἐπληροφόρησαν τὸν Σισάρα, ὅτι ὁ Βαράκ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβινεέμ, ἀνέβηκε μὲ τὸν στρατόν του εἰς τὸ ὄρος Θαβώρ.

Ἐκάλεσε τότε ὁ Σισάρα καὶ ἐπῆρε μαζῆ του ὅλα τὰ ἐννεακόσια σιδηρᾶ ἅρματα καὶ ὅλον τὸν στρατόν του ἀπὸ τὴν Ἀρισὼθ τῆς περιοχῆς τῶν ἐθνῶν, καὶ ἦλθεν εἰς τὸν χείμαρρον Κισῶν.

Ὁ Σισάρα, ποὺ εἶχε καταστρώσει σχέδιον διὰ νὰ κυκλώσῃ τοὺς Ἰσραηλῖτες, ἐκάλεσε καὶ συνεκέντρωσε ὅλα τὰ σιδερένια ἅρματά του, ἐννιακόσια συνολικῶς ἅρματα, καὶ ὅλον τὸν στρατὸν ποὺ διέθετε, καὶ (ἐπροχώρησεν) ἀπὸ τὴν Ἀρισώθ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Γαλιλαίας, εἰς τὴν ὁποίαν ἑκατοικοῦσαν πολλοὶ ἐθνικοί, καὶ ἦλθεν εἰς τὸν ξεροπόταμον Κισῶν.

Εἶπε δὲ ἡ Δεδδώρα πρὸς τὸν Βαράκ· «σήκω καὶ ἑτοιμάσου, διότι αὐτὴ ἡ ἡμέρα εἶναι ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος παρέδωσε τὸν Σισάρα εἰς τὰ χέρια σου· διότι ὁ Κύριος σὰν παντοδύναμος ἀρχιστράτηγος, θὰ προηγῆται ἀπὸ σὲ καὶ τὸν στρατόν σου». Ὁ Βαρὰκ κατέβη ἀπὸ τὸ ὄρος τὸ Θαβὼρ καὶ μαζῆ του ἀκολουθοῦσαν αἱ δέκα χιλιάδες τῶν στρατιωτῶν του.

Τότε ἡ Δεββώρα ἐφώναξε καὶ εἶπεν εἰς τὸν Βαράκ: «Τί κάθεσαι; Σήκω γρήγορα καὶ ἑτοιμάσου. Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια σου τὸν Σισάρα· διότι ὁ παντοδύναμος Κύριος θὰ προχωρήσῃ ἐμπρὸς εἰς τὴν μάχην ὡς ἀρχηγὸς τοῦ στρατοῦ σου». Καὶ ὁ Βαρὰκ χωρὶς κανένα δισταγμὸν ἐξεκίνησεν ἀμέσως καὶ κατέβη μὲ ὅλον τὸν στρατόν του ἀπὸ τὸ ὄρος Θαβώρ· πίσω του δὲ ἀκολουθοῦσαν δέκα χιλιάδες πολεμισταί.

Ἐνέβαλε δὲ ὁ Κύριος φόβον καὶ τρόμον εἰς τὸν Σισάρα, εἰς ὅλα τὰ ἅρματά του καὶ εἰς ὅλον τὸν στρατόν του, ὅταν ἀντίκρυσαν τὰς ρομφαίας τοῦ στρατοῦ τοῦ Βαράκ. Ὁ Σισάρα τόσον ἐτρόμαξε καὶ ἐταράχθη, ὥστε κατέβη ἀπὸ τὸ ἅρμα του καὶ ἐτράπη πεζὸς εἰς φυγήν.

Καὶ ὁ Κύριος ἐνέπνευσε τρόμον, πανικὸν καὶ σύγχυσιν εἰς τὸν Σισάρα καὶ εἰς ὅλα τὰ σιδερένια ἅρματά του καὶ εἰς ὅλον τὸ στράτευμά του, μόλις ἐδέχθησαν τὴν ἐπίθεσιν ἀπὸ τὰ ξίφη τοῦ στρατοῦ τοῦ Βαράκ. Ἐδημιουργήθη δὲ τέτοια σύγχυσις καὶ φυγὴ ἀπὸ τὸν πανικὸν αὐτόν, ὥστε ἐπανικοβλήθη καὶ αὐτὸς ὁ Σισάρα καὶ ἐπήδησεν ἀπὸ τὸ ἅρμα του, εἰς τὸ ὁποῖον ἐκάθητο, καί, διὰ νὰ σωθῇ γρηγορότερα, ἔτρεχε μὲ τὰ πόδια του.

Ὁ Βαρὰκ ἤρχισεν ἀμέσως νὰ καταδιώκῃ πίσω ἀπὸ τὰ ἅρματα καὶ πίσω ἀπὸ τὸν ἐχθρικὸν στρατὸν μέχρι εἰς τὴν Ἀρισώθ, τῆς περιοχῆς τῶν ἐθνῶν. Ὅλος ὁ στρατὸς τοῦ Σισάρα ἔπεσεν ἐν στόματι μαχαίρας ἀπὸ τὸν στρατὸν τοῦ Βαράκ, καὶ δὲν διεσώθη οὔτε ἕνας.

Καὶ ὁ Βαρὰκ κατεδίωκε τὰ σιδερένια ἅρματα καὶ τοὺς πολεμιστὰς τοῦ Σισάρα μέχρι τὴν Ἀρισώθ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Γαλιλαίας, εἰς τὴν ὁποίαν ἑκατοικοῦσαν πολλοὶ ἐθνικοὶ καὶ ὅλοι οἱ πολεμισταὶ τοῦ Σισάρα ἐσφάγησαν (ἐπέρασαν ἀπὸ τὸ στόμα τῆς μαχαίρας) ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτες· δὲν ἔμεινε οὔτε ἕνας, ποὺ νὰ γλυτώσῃ.

Ὁ δὲ Σισάρα ἔφυγε πεζὸς καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν σκηνὴν τῆς Ἰαὴλ συζύγου τοῦ Χαβὲρ τοῦ Κιναίου, διότι ὑπῆρχεν εἰρήνη μεταξὺ Ἰαβὶν του βασιλέως Ἀσὼρ καὶ τοῦ οἴκου τοῦ Χαβὲρ τοῦ Κιναίου.

Ὁ δὲ Σισάρα κατέφυγε τρέχοντας εἰς τὴν σκηνὴν τῆς Ἰαήλ, τῆς συζύγου τοῦ φίλου Χαβὲρ τοῦ Κιναίου· διότι οἱ σχέσεις μεταξὺ τοῦ Ἰαβίν, βασιλιᾶ τῆς Ἀσώρ, καὶ τῆς οἰκογενείας τοῦ Χαβὲρ τοῦ Κιναίου, ἦσαν φιλικὲς καὶ εἰρηνικές.

Ἡ Ἰαὴλ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὴν σκηνήν της εἰς συνάντησιν τοῦ Σισάρα καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «κύριέ μου, ἔλα πρὸς τὸ μέρος μου, ἔλα εἰς τὴν σκηνήν μου νὰ ἀναπαυθῇς καὶ μὴ φοβῆσαι». Ὁ Σισάρα εἰσῆλθε πράγματι εἰς τὴν σκηνὴν αὐτῆς διὰ νὰ ἀναπαυθῇ καὶ ἐκείνη τὸν ἐσκέπασε μὲ ἕνα σκέπασμα.

Καὶ ἡ Ἰαὴλ ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν σκηνήν της εἰς προϋπάντησιν τοῦ Σισάρα καὶ τοῦ εἶπε: «Ἔλα μέσα, κύριέ μου, ἔλα μέσα εἰς τὴν σκηνήν μου· μὴ φοβᾶσαι». Ὁ Σισάρα ἐμπῆκε εἰς τὴν σκηνήν της, αὐτὴ δὲ τὸν ἐσκέπασε μὲ ἕνα σκέπασμα.

Εἶπε δὲ ὁ Σισάρα πρὸς αὐτήν· «δός μου λίγο νερὸ νὰ πίω, διότι ἐδίψησα». Ἐκείνη ἤνοιξε τὸν ἀσκὸν ποὺ περιεῖχε γάλα, ἔδωσεν εἰς αὐτὸν νὰ πίῃ καὶ ἐσκέπασεν αὐτόν.

Καὶ ὁ Σισάρα εἶπε πρὸς τὴν Ἰαήλ: «Σὲ παρακαλῶ, δῶσε μου λίγο νερὸ νὰ πιῶ, διότι διψῶ». Καὶ ἡ Ἰαὴλ ἄνοιξε τὸ ἀσκὶ μὲ τὸ γάλα (= ξινόγαλο τῶν νομάδων τῆς ἐρήμου) καὶ τοῦ ἔδωκε νὰ πιῇ· κατόπιν τὸν ἐσκέπασε πάλιν.

Ὁ δὲ Σισάρα εἶπε πρὸς αὐτήν· «στάσου τώρα εἰς τὴν θύραν τῆς σκηνῆς· καὶ ἐὰν τυχὸν παρουσιασθῇ κανένας ἄνθρωπος καὶ σὲ ἐρωτήσῃ. Μήπως εἶναι κανένας ἄνδρας ἐντὸς τῆς σκηνῆς; Ἐσὺ θὰ ἀπαντήσῃς, δὲν εἶναι».

Καὶ ὁ Σισάρα εἶπε πρὸς τὴν Ἰαήλ: «Τώρα στάσου εἰς τὴν πόρταν τῆς σκηνῆς. Ἐὰν δὲ παρουσιασθῇ κανένας ἄνθρωπος καὶ σοῦ ζητήσῃ πληροφορίαν καὶ σὲ ἐρωτήσῃ καὶ σοῦ εἰπῇ· «ὑπάρχει ἐδῶ εἰς τὴν σκηνὴν κανένας ἄνθρωπος;», Σὺ θὰ ἀπαντήσῃς· «ὄχι, δὲν ὑπάρχει».

Ἡ Ἰαήλ, ἡ σύζυγος τοῦ Χαβέρ, ἐβγῆκεν ἀπὸ τὴν σκηνὴν ἐπῆρε εἰς τὸ ἕνα χέρι της πάσσαλον τῆς σκηνῆς καὶ εἰς τὸ ἄλλο χέρι της τὸ σφυρὶ καί, ἐνῶ ὁ Σισάρα ἐκοιμᾶτο, εἰσῆλθεν ἥσυχα εἰς τὴν σκηνὴν ἐπλησίασε τὸν Σισάρα καὶ ἐκάρφωσε τὸν πάσσαλον διὰ τῆς σφύρας εἰς τὸν κρόταφον αὐτοῦ, ἐξῆλθεν ὁ πάσσαλος ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος καὶ ἐσφηνώθη εἰς τὴν γῆν. Ὁ δὲ Σισάρα, κοιμισμένος καθὼς ἦτο, περιῆλθεν ἀμέσως εἰς τὸ ἐπιθανάτιον σκότος καὶ ἀπέθανε.

Σὲ λίγο ὁ Σισάρα ἀπὸ τὴν πολλὴν κατάπτωσιν, τὸν μεγάλον κόπον καὶ τὴν βαθειὰν λύπην ἐβυθίσθη εἰς τὸν ὕπνον μὲ τὸ κεφάλι γυρμένον εἰς τὸ πλάϊ. Τότε ἡ Ἰαήλ, ἡ γυναῖκα τοῦ Χαβέρ, ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν σκηνήν· ἐπῆρε ἕνα πάσσαλον τῆς σκηνῆς καὶ εἰς τὸ ἄλλο χέρι ἐπῆρε ἕνα σφυρὶ καὶ ἐμπῆκε ἐλαφρὰ καὶ ἀθόρυβα εἰς τὴν σκηνὴν καὶ τὸν ἐπλησίασε. Καὶ καθὼς ὁ Σισάρα ἐκοιμᾶτο, ἐκάρφωσε τὸν πάσσαλον εἰς τὸν κρόταφον τοῦ Σισάρα· ὁ πάσσαλος μὲ τὸ δυνατὸν κτύπημα ἐτρύπησε τὸ κεφάλι τοῦ Σισάρα καὶ ἐκαρφώθη εἰς τὸ ἔδαφος. Καὶ ὁ Σισάρα, ποὺ εἶχε βυθισθῆ εἰς βαρὺν ὕπνον, μὲ τὸ κάρφωμα τοῦ πασσάλου ἐκυριεύθη ἀπὸ τὸ σκοτάδι τοῦ θανάτου καὶ ἀπέθανε!

Καὶ ἰδοὺ ὁ Βαράκ, καταδιώκων τὸν Σισάρα παρουσιάσθη ἐκεῖ, ἡ δὲ Ἰαὴλ ἐξῆλθεν εἰς συνάντησίν του καὶ τοῦ εἰπε· «ἔλα νὰ σοῦ δείξω τὸν ἄνδρα τὸν ὁποῖον καταδιώκεις». Ὁ Βαρὰκ εἰσῆλθεν εἰς τὴν σκηνὴν καὶ ἰδοὺ ὅτι ὁ Σισάρα ἦτο ξαπλωμένος κάτω νεκρός, ὁ δὲ πάσσαλος ἕμενε σφηνωμένος εἰς τὸν κρόταφόν του.

Καὶ νά· ἀκριβῶς τότε ἔφθασεν ὁ Βαράκ, ποὺ κατεδίωκε τὸν Σισάρα, τὸν ὁποῖον ἐνόμιζεν ὅτι ἐζοῦσε. Ὅταν ἡ Ἰαὴλ διέκρινεν ἀπὸ μακριὰ τὸν Βαράκ, ἔτρεξε νὰ τὸν προϋπαντήσῃ καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἔλα ἐδῶ καὶ θὰ σοῦ δείξω τὸν ἄνδρα, τὸν ὁποῖον ἀναζητεῖς». Καὶ ὁ Βαρὰκ ἐμπῆκε εἰς τὴν σκηνήν της καὶ νά· ὁ Σισάρα ἦταν ριγμένος κάτω νεκρὸς καὶ ὁ πάσσαλος ἦταν καρφωμένος εἰς τὸν κρόταφόν του.

Ἔτσι ὁ Θεὸς κατετρόπωσε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐνώπιον τῶν Ἰσραηλιτῶν τὸν Ἰαβὶν τὸν βασιλέα τῆς Χαναάν.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον κατετρόπωσεν ὁ Θεὸς τὸν Ἰαβίν, τὸν βασιλιᾶ τῆς Χαναάν, κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐμπρὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν δὲ ἐκείνην ἐγίνοντο ὁλονὲν καὶ ἰσχυρότεροι οἱ Ἰσραηλῖται ἐναντίον τοῦ Ἰαβὶν βασιλέως τῆς Χαναάν, μέχρις ὅτου αὐτοὶ ἐξωλόθρευσαν τὸν Ἰαβὶν βασιλέα τῆς Χαναάν.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς μεγάλης ἐκείνης νίκης τὸ χέρι τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπίεζε συνεχῶς τὸν Ἰαβίν, τὸν βασιλιᾶ τῆς Χαναάν· ἡ πίεσις αὐτὴ ἐμεγάλωνε συνεχῶς καὶ περισσότερον, μέχρις ὅτου οἱ Ἰσραηλῖται ἐξωλόθρευσαν, ἐξεπάστρεψαν ἐντελῶς τὸν Ἰαβίν, τὸν βασιλιᾶ τῆς Χαναάν, καὶ τὴν δύναμίν του.

Ἡ Δεββώρα καὶ ὁ Βαρὰκ υἱὸς τοῦ Ἀβινεέμ ἔψαλαν ἐπινίκιον ὕμνον κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην λέγοντες·

Ἐξ ἀφορμῆς τῆς λαμπρᾶς ἐκείνης νίκης, ἡ Δεββώρα καὶ ὁ Βαράκ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβινεέμ, ἔψαλαν τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐπινίκιον ὕμνον εὑχαριστίας καὶ δοξολογίας πρὸς τὸν Κύριον, λέγοντες:

«ἐλευθέρα καὶ χαρούμενη ἀπεκαλύφθη ἡ κεφαλὴ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὕστερα ἀπὸ τὸν ὁλοπρόθυμον καὶ νικηφόρον πόλεμον ποὺ ἔκαμαν. Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον·

«Ἡ κεφαλὴ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὑψώθη ἐλεύθερη, ὅταν ὁ λαὸς ὁλοπρόθυμος καὶ ὑπάκουος εἰς τοὺς ἄρχοντές του ἔτρεξε νὰ θυσιασθῆ αὐθόρμητα εἰς τὸν πόλεμον· εὐλογεῖτε καὶ ὑμνεῖτε τὸν Κύριον!

βασιλεῖς ἀκούσατε, σατράτται ἀνοίξατε τὰ αὐτιά σας· ἐγὼ ἀνήκω εἰς τὸν Κύριον, ἐγὼ ὑπάρχω χάρις εἰς αὐτόν. Θὰ τραγουδήσω καὶ μὲ μουσικὰ ὅργανα θὰ ψάλω δοξολογίας εἰς τὸν Κύριον τὸν Θεὸν Ἰσραήλ.

Ἀκοῦστε, βασιλεῖς! βάλετε αὐτί, σατράπες, καὶ προσέξετε! Ἐνίκησα ὄχι μὲ τὴν ἰδικήν μου δύναμιν· ἐνίκησα μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν ὁποῖον ὀφείλω τὴν ὕπαρξίν μου. Εἰς αὐτὸν λοιπὸν τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, θὰ ἀναπέμψω ἆσμα δοξολογίας καὶ θὰ ψάλω μελωδικοὺς ὕμνους μὲ ὄργανα μουσικά!

Κύριε, κατὰ τὴν ἔξοδόν σου ἀπὸ τὸ ὄρος Σηείρ, ὅταν ἐξεκινοῦσες καὶ ἀναχωροῦσες ἀπὸ τὰς πεδιάδας τῆς Ἰδουμαίας, ἡ γῆ ἐσείσθη, ὁ οὐρανὸς ἔσταξε δροσιὲς καὶ αἱ νεφέλαι ἔβρεξαν ὕδωρ.

Κύριε, ὅταν ἔβγαινες καὶ ἐπροχωροῦσες ἀπὸ τὸ ὄρος τῆς Ἰδουμαίας Σηείρ, ὅταν ἀναχωροῦσες μὲ πορείαν ἐπίσημον καὶ ἀργὴν ἀπὸ τὶς πεδιάδες τῆς Ἰδουμαίας, ἡ γῆ ἐσείσθη καὶ ὁ οὐρανὸς σὰν εἶδος βροχῆς σιγαλὴς ἔσταξε δροσιὰ καὶ τὰ νέφη ἔβρεξαν νερόν·

Τὰ ὄρη συνεκλονίσθησαν ἐνώπιον Κυρίου Ἐλωΐ. Τοῦτο τὸ ὄρος Σινὰ ἐσείσθη ἀπὸ τὴν ἐμφάνισιν Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ὅπως καὶ τώρα ποὺ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Κυρίου συνετρίβη ὁ Σισάρα.

τὰ ὄρη ἐσείσθησαν καὶ ἐσυνταράχθησαν ἀπὸ τὴν ἐμφάνισιν καὶ τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου Ἐλωΐ. Ἐκεῖ τὸ ὄρος αὐτό, δηλαδὴ τὸ Σινᾶ, ἐσείσθη ἀπὸ τὴν παρουσίαν Κυρίου τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔγινε γνωστὸς εἰς τὸν Ἰσραὴλ καὶ λατρεύεται ἀπὸ αὐτόν.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν Σαμεγὰρ τοῦ υἱοῦ Ἀνάθ, κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας τῆς Ἰαήλ, ἦσαν χωρὶς ἀνθρώπους αἱ μεγάλαι ὁδοί, διότι οἱ ἄνθρωποι ἕνεκα φόβου ἐβάδιζαν ἀπὸ τὰ μονοπάτια, ἐκυκλοφοροῦσαν ἀπὸ ἀνωμάλους παρόδους.

Τίς ἡμέρες ποὺ ἦταν Κριτὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὁ Σαμεγάρ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀνάθ, τὶς ἡμέρες ποὺ ἐζοῦσε ἡ Ἰαήλ, οἱ ἐμπορικοὶ δρόμοι ἔμειναν ἔρημοι ἀπὸ ἀνθρώπους ἕνεκα τοῦ φόβου ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, δι’ αὐτὸ τὰ καραβάνια ἀκολουθοῦσαν μονοπάτια καὶ ἐπροχωροῦσαν ἀπὸ ἀνωμάλους καὶ δυσβάτους πλαγίους δρόμους.

Δὲν ὑπῆρχον τότε ἰσχυροὶ ἄνδρες μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, μέχρις ὅτου ἐνεφανίσθη ἡ Δεββώρα, μέχρις ὅτου παρουσιάσθη αὐτή, ἡ μητέρα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Τότε δὲν ὑπῆρχαν ἄνδρες δυνατοί ἄρχοντες καὶ ἡγέτες μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, μέχρις ὅτου παρουσιάσθη ἡ Δεββώρα· μέχρις ὅτου παρουσιάσθη ἡ Δεββώρα, πραγματικὴ μητέρα διὰ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν!

Εἶχον παραστρατήσει οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν. Ἐξέλεξαν νέους ψευδεῖς θεούς. Αἱ πόλεις ἀντεμάχοντο ἡ μία τὴν ἄλλην διὰ τοὺς ἄρχοντας. Οὔτε μία ἀσπίδα, οὔτε μία λόγχη δὲν ὑπῆρχε εἰς σαράντα χιλιάδας Ἰσραηλίτας!

Τότε οἱ Ἰσραηλῖται εἶχαν ἐγκαταλείψει τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ἐδιάλεξαν ὡς θεούς, θεοὺς καινούργιους, εἰδωλολατρικούς (τοὺς Βάαλ καὶ τὶς Ἀστάρτες)· (δι’ αὐτό) τότε οἱ πόλεις ἐπολεμοῦσαν μεταξύ των (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ἐπολεμοῦσαν, διότι ἐφιλονικοῦσαν δι’ ἄρχοντες). Ἔφθασαν εἰς τέτοιαν ἀθλίαν κατάστασιν καὶ τόσον ἐξευτελισμόν, ὥστε μεταξὺ σαράντα χιλιάδων ἀνδρῶν δὲν εὑρίσκετο οὔτε μία ἀσπίδα οὔτε μία λόγχη!

Ἡ ἰδική μου ὅμως καρδιὰ ἦτο πειθαρχικὴ εἰς τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Ὅσοι ἀπὸ τὸν λαὸν αὐτὸν μὲ τὴν θέλησίν σας λατρεύετε τὸν Θεόν, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον.

Ἡ ἰδική μου καρδιὰ ὅμως ἦταν ἀφωσιωμένη εἰς ὅσα ἐνομοθέτησε καὶ διέταξεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν· ὅσοι ἀπὸ τὸν λαὸν μὲ προθυμίαν ἀφοσιώνεσθε εἰς τὸν Θεὸν καὶ μὲ αὐθορμητισμὸν ἐλάβετε μέρος εἰς τὸν πόλεμον, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον.

Ὅσοι εἶσθε ἀνεβασμένοι ἐπάνω εἰς θήλειαν ὄνον, ὅσοι καθέσθε εἰς δικαστικὴν ἔδραν καὶ οἱ πεζοὶ ποὺ βαδίζετε τὴν ὁδὸν τῶν δικαστηρίων,

Ἀναπέμψατε ἐπινίκιον ὠδὴν εἰς τὸν Κύριον, ὅσοι ἀνεβαίνετε καὶ κάθεσθε εἰς τὴν θηλυκὴν ὄνον λαμπροὶ ὅπως τὸ μεσημέρι (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Εἰς τὴν ἄσπρην θηλυκὴν ὅνον), ὅσοι εἶσθε ταγμένοι νὰ κρίνετε καὶ νὰ δικάζετε τὸν λαὸν καὶ ὅσοι πηγαίνετε πεζῇ εἰς τὰ δικαστήρια διὰ νὰ κριθῆτε·

διηγηθῆτε τὴν μεγάλην αὐτὴν νίκην μὲ ἦχον μουσικῶν ὀργάνων, ἐν μέσῳ γυναικῶν ποὺ παίρνουν νερὸ ἀπὸ τὰς πηγάς· ἱστορήσατε τὴν νίκην. Ἔτσι θὰ ἐκφράσετε τὴν εὐγνωμοσύνην καὶ θὰ δοξολογήσετε τὸν Θεὸν τὸν εὐεργέτην τοῦ Ἰσραήλ. Ὤ! Κύριε, πολλαπλασίασε τὰς εὐεργεσίας σου εἰς τὸν λαόν σου. Τότε εἶχε κατεβῆ εἰς τὰς πόλεις ὁ λαὸς τοῦ Κυρίου καὶ ἔκαμε τὸν νικηφόρον πόλεμον.

διηγηθῆτε τὴν μεγάλην αὐτὴν νίκην μαζὶ μὲ τοὺς ἤχους τῶν μουσικῶν ὀργάνων, τὰ ὁποῖα ἀνακρούουν οἱ μουσικοί (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μαζὶ μὲ τοὺς ἤχους τῶν πολεμικῶν ἀσπίδων), μεταξὺ τῶν γυναικῶν, οἱ ὁποῖες πηγαίνουν εἰς τὶς πηγὲς διὰ νὰ πάρουν νερόν. Ἐκεῖ θὰ ἀναγγείλουν καὶ θὰ ἀποδώσουν τὸν δίκαιον ἔπαινον καὶ τὴν ὀφειλομένην εὐγνωμοσύνην καὶ δοξολογίαν εἰς τὸν νικητὴν Κύριον. Ὦ Κύριε, πλήθυνε τὶς εὐεργεσίες σου καὶ τὶς νίκες εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες! Τότε, μετὰ τὴν θριαμβευτικὴν νίκην, κατέβη καὶ ἐγκατεστάθη εἰς τὶς πόλεις του ὁ λαὸς τοῦ Κυρίου (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τότε κατέβη καὶ ὥρμησεν ὁ λαὸς ἀπὸ τὶς πόλεις του εἰς τὸν νικηφόρον πόλεμον).

Σήκω ὀρθή, σήκω Δεββώρα! Σήκω, σήκω καὶ ψάλε τὴν ὠδήν. Σήκω καὶ σὺ Βαράκ, καὶ δεῖξε τὸ πλῆθος τῶν αἰχμαλώτων σου, υἱὲ Ἀβινεέμ.

Σήκω ἐπάνω, σήκω ἐπάνω, Δεββώρα, ἐνίσχυσε τὸν λαόν· σήκω ἐπάνω, σήκω ἐπάνω, ψάλε ἐπινίκιον ὠδὴν εἰς δόξαν τοῦ Θεοῦ. Ἐμπρός, σήκω ἐπάνω, ἐνδυναμώσου, λάβε θάρρος, Βαράκ· δέσε καὶ σῦρε δεμένους τοὺς αἰχμαλώτους σου εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν, υἱὲ τοῦ Ἀβινεέμ.

Τότε κατὰ τὸν πόλεμον κατέβη ἡ ὑπόλοιπος δύναμις τῶν ἰσχυρῶν τοῦ Ἰσραήλ, κατέβη ὁ λαὸς τοῦ Κυρίου ὁ ἰσχυρὸς μαζῆ μὲ τὸν Βαράκ.

Τότε, ποὺ ἀνεδείχθη ἔνδοξος ὁ Κύριος καὶ ἔλαμψεν ἡ δύναμίς του, ὅσοι ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς ἔμειναν πιστοὶ εἰς τοὺς ἄρχοντες, κατέβησαν ἀπὸ τὸ ὄρος Θαβώρ, ὁ λαὸς αὐτὸς τοῦ Κυρίου κατέβη ὡς φῶς μαζὶ μὲ τὸν Βαρὰκ εἰς τὸν πόλεμον κατὰ τῶν πολυαρίθμων καὶ ἰσχυρῶν ἐχθρῶν.

Ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἐφραὶμ ἦλθον καὶ ἔλαβον μέρος εἰς τὸν πόλεμον ὅσοι εἶχον ἐγκατασταθῆ εἰς τὴν περιοχὴν τῶν Ἀμαληκιτῶν. Ὤ! Ἐφραίμ, πίσω ἀπὸ σὲ ἀκολουθοῦσε ἡ φυλὴ τοῦ Βενιαμὶν μαζῆ μου κατέβησαν ἡ φυλὴ τοῦ Μαχίρ μὲ τοὺς προπορευομένους της διὰ τὴν ἀνακάλυψιν τῶν ἐχθρῶν καὶ ἀπὸ τὴν φυλὴν Ζαβουλὼν οἱ κρατοῦντες γραφίδα, διὰ νὰ ἱστοροῦν ὡς γραμματεῖς τὰ γεγονότα.

Ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἐφραὶμ ἔλαβαν μέρος εἰς τὸν πόλεμον ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὶς ρίζες των καὶ εἶναι ἐγκατεστημένοι εἰς τὴν χώραν τῶν Ἀμαληκιτῶν πίσω σου, φυλὴ τοῦ Ἐφραίμ, ἀκολούθησαν οἱ ἀδελφοί σου τῆς φυλῆς τοῦ Βενιαμίν. Μαζί μου κατέβησαν εἰς τὸν πόλεμον καὶ οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς Μαχίρ (δηλαδὴ τῆς φυλῆς τοῦ Μανασσῆ) μὲ τοὺς ἀρχηγούς των ἀπὸ δὲ τὴν φυλὴν τοῦ Ζαβουλών (κατέβησαν εἰς τὸν πόλεμον) ἐκεῖνοι ποὺ κρατοῦν τὴν πένναν τοῦ γραμματέως, διὰ νὰ περιγράψουν τὰ γεγονότα (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ἐκεῖνοι ποὺ κρατοῦν τὴν στραταρχικήν ράβδον), δηλαδὴ ἄνθρωποι μὲ ἀξιώματα.

Εἰς τὸν πόλεμον αὐτὸν ἠκολούθησαν οἱ ἀρχηγοὶ τῆς φυλῆς Ἰσσάχαρ μαζῆ μὲ τὸν Βαρὰκ καὶ τὴν Δεββώραν. Ἔτσι ὁ Βαρὰκ ἔστειλε τὸν στρατὸν διὰ μέσου τῆς πεδιάδος καὶ αὐτὸς μαζῆ μὲ αὐτούς. Ἡ φυλὴ Ρουβὴν εἶχε διασπασθῆ εἰς φατρίας· δὲν ἔλαβε μέρος εἰς τὸν πόλεμον ἕως εἰς τὰ βάθῆ τῆς καρδιᾶς της μεγάλοι οἱ ἐνδοιασμοί της.

Εἰς τὸν πόλεμον αὐτὸν ἀκολούθησαν ἐπίσης τὴν Δεββώραν καὶ τὸν Βαρὰκ οἱ ἀρχηγοὶ τῆς φυλῆς Ἰσσάχαρ· ἔτσι ὁ Βαρὰκ διέταξε νὰ προχωρήσῃ ὁ στρατός του καὶ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ κατὰ πόδας εἰς τὴν κοιλάδα τοῦ ποταμοῦ Κισών, τὴν πεδιάδα Ἐσδραελών. Ἡ φυλὴ τοῦ Ρουβὴν δὲν ἔλαβε μέρος εἰς τὸν πόλεμον αὐτόν, ἕνεκα τῶν διαιρέσεων καὶ τῶν μεγάλων δισταγμῶν καὶ ἀμφιβολιῶν, ποὺ φθάνουν μέχρι τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς!

Διατί ἐκάθησαν ἀνὰ μέσον τῶν φορτωμένων ζώων των καὶ ἐπερίμεναν ἀργοὶ νὰ ἀκούσουν εἰδοποίησιν ἀγγέλων; Οἱ μεγάλοι ἐνδοιασμοὶ ἔφεραν εἰς αὐτοὺς διάσπασιν.

Διατί ἐπροτίμησαν οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς Ρουβὴν νὰ ἠσυχάζουν μεταξὺ τῶν φορτωμένων ζώων (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μεταξὺ δύο φαραγγιῶν) καὶ νὰ περιμένουν νὰ ἀκούσουν ἀγγελικὴν εἰδοποίησιν, διὰ νὰ κατέβουν εἰς τὸν πόλεμον; (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Διατί ἐπροτίμησαν νὰ ἀκού(σ)ουν σφυρίγματα βοσκῶν, ἀντὶ νὰ κατέβουν εἰς τὸν πόλεμον;) (Διότι) οἱ μεγάλες ἀμφιβολίες καὶ δισταγμοὶ ὡδήγησαν τὴν φυλὴν τοῦ Ρουβὴν εἰς διαιρέσεις καὶ φατρίες.

Καὶ ἡ φυλὴ τοῦ Γαλαὰδ ἀδιάφορος ἔμενεν εἰς τὰς κατασκηνώσεις τῆς πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Σὺ δὲ ἡ φυλὴ τοῦ Δὰν διατί μένεις ἀσυγκίνητος πλησίον εἰς τὰ πλοῖα σου; Ἡ φυλὴ τοῦ Ἀσὴρ ἐκάθησε καὶ αὐτὴ ἀδιάφορος εἰς τὰ παράλιά της καὶ εἰς τοὺς λιμένας, διεξόδους τῶν πλοίων, ἔχει ἐγκατασταθῇ.

Ἡ φυλὴ τοῦ Γαλαὰδ ἔστησε τὶς σκηνές της ἀδιάφορος εἰς τὰ ἀνατολικὰ τοῦ Ἰορδάνη. Καὶ σύ, φυλὴ τοῦ Δάν, διατί μένεις ἀδρανὴς καὶ ἀδιάφορος εἰς τὰ παράλια τῆς Μεσογείου θαλάσσης, κοντὰ εἰς τὰ ξένα ἐμπορικὰ πλοῖα; Ἡ φυλὴ τοῦ Ἀσὴρ παρέμεινε ἄπρακτος εἰς τὰ παραθαλάσσια τῆς Παλαιστίνης καὶ ἔστησε τὶς σκηνές της εἰς τὰ λιμάνια της!

Αἱ φυλαὶ ὅμως Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλὶ ἐξέθεσαν εἰς κίνδυνον τὴν ζωήν των ἐπάνω εἰς τὰ ὀροπέδια.

Ἐνῷ οἱ φυλὲς τοῦ Ρουβήν, τοῦ Γαλαάδ, τοῦ Δὰν καὶ τοῦ Ἀσὴρ εἶναι διηρημένες ἢ ἀναπαύονται κοντὰ εἰς τὰ κοπάδια των ἢ εἰς τὴν παραλίαν καὶ τὰ λιμάνια κοντὰ εἰς τὰ ξένα πλοῖα, ὁ λαὸς τῆς φυλῆς τοῦ Ζαβουλὼν καὶ τοῦ Νεφθαλὶ ἐρριψοκινδύνευσε τὴν ζωήν του μέχρι θανάτου εἰς τὸ πεδίον τῆς μάχης, εἰς τὰ ὀροπέδια (ἢ τοὺς πρόποδες) τοῦ Θαβώρ.

Ἦλθον ἐναντίον των οἱ ἀρχηγοὶ τῶν ἐχθρικῶν δυνάμεων, παρετάχθησαν κατ’ αὐτῶν, ἐπολέμησαν οἱ ἡγεμόνες τῶν Χαναναίων κατὰ τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλὶ πλησίον τῆς Θαναὰχ καὶ τῶν ὑδάτων τῆς Μαγεδδώ. Ἡττήθησαν ὅμως καὶ κανένα λάφυρον δὲν ἔλαβον.

Ἦλθαν οἱ βασιλεῖς τῶν ἐχθρῶν, παρετάχθησαν εἰς πόλεμον· τότε ἐπολέμησαν οἱ βασιλεῖς τῶν Χαναναίων ἐναντίον τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλὶ εἰς τὴν Θαναάχ, κοντὰ εἰς τὰ ὕδατα (τὸν χείμαρρον) τῆς πόλεως Μαγεδδῶ· δὲν ἐπῆραν ὅμως καθόλου λάφυρα, διότι ἐνικήθησαν!

Ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἀντιπαρετάχθησαν ἐναντίον αὐτῶν οἱ ἀστέρες, αἱ ὁδοί των ἐστράφησαν κατὰ τοῦ Σισάρα.

Ἐναντίον τῶν Χαναναίων παρετάχθη πρὸς μάχην καὶ ἐπολέμησεν ἡ στρατιὰ τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ· ἀπὸ τὶς οὐράνιες τροχιές των ἐκινήθησαν καὶ ἐστράφησαν ἐναντίον τοῦ Σισάρα.

Ὁ χείμαρρος Κισῶν παρέσυρε τὰ πτώματά των, ὁ ἀρχαῖος αὐτὸς χείμαρρος, ὁ χείμαρρος Κισῶν. Ἡ ψυχή μου, ἰσχυρὰ καὶ ἀκατάβλητος μὲ τὴν συμπαράστασιν τοῦ Θεοῦ, θὰ καταπατήσῃ τὸν ἐχθρόν.

Ὁ χείμαρρος Κισὼν τοὺς ἔπνιξε καὶ τοὺς παρέσυρε μακριά, ὁ ἀρχαῖος αὐτὸς καὶ ἱστορικὸς χείμαρρος, ὁ χείμαρρος Κισῶν! Ὤ, ἡ ψυχή μου τώρα, ποὺ ἔλαβε θάρρος καὶ ἔγινε δυνατὴ μὲ τὴν θείαν βοήθειαν, θὰ προχωρήσω μὲ ὁρμὴν καὶ θὰ καταπατήσω τὸν ἐχθρόν!

Ὅταν οἱ πόδες τῶν ἵππων περιεπλάκησαν, πεζῆ ἔσπευσαν νὰ σωθοῦν διὰ τῆς φυγῆς οἱ ἰσχυροὶ ἐχθροί.

Τότε, ὅταν τὰ πόδια τῶν ἵππων τοῦ ἐχθροῦ περιεπλάκησαν μέσα εἰς τὴν σύγχυσιν (ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν: Ἀπεκόπησαν), οἱ δυνατοὶ ἄνδρες τοῦ ἐχθροῦ διὰ νὰ σωθοῦν ἔτρεξαν πεζῇ.

Καταρασθῆτε τὴν Μηρὼζ εἶπεν ὁ ἄγγελος Κυρίου, καταρασθῆτε την· κατηραμένος ἂς εἶναι κάθε κάτοικος αὐτῆς, διότι δὲν ἦλθον νὰ βοηθήσουν τοὺς Ἰσραηλίτας εἰς τὸν παρὰ Κυρίου ἱερὸν αὐτὸν πόλεμον, δὲν ἦλθον εἰς βοήθειαν τῶν ἀδελφῶν των μὲ τὰς δυνάμεις των.

Καταρασθῆτε τὴν πόλιν Μηρώζ, εἶπεν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου, καταρασθῆτε την· ἂς εἶναι καταράμενος κάθε ἕνας, ποὺ κατοικεῖ εἰς αὐτήν, διότι δὲν ἦλθαν εἰς βοήθειαν τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπολεμοῦσαν κάτω ἀπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ Κυρίου· διότι δὲν ἔτρεξαν εἰς βοήθειαν τῶν ἄλλων Ἰσραηλιτῶν μὲ τὶς στρατιωτικές των δυνάμεις.

Ἂς εἶναι εὐλογημένη μεταξὺ τῶν γυναικῶν ἡ Ἰαήλ, ἡ σύζυγος Χαβὲρ τοῦ Κιναίου. Αὐτὴ ἂς εἶναι εὐλογημένη μεταξὺ τῶν ἄλλων γυναικῶν ποὺ ζοῦν εἰς σκηνάς.

Ἂς εἶναι εὐλογημένη μεταξὺ τῶν γυναικῶν ἡ Ἰαήλ, ἡ σύζυγος τοῦ Χαβὲρ τοῦ Κιναίου. Ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἂς εἶναι εὐλογημένη μεταξὺ ὅλων τῶν ἄλλων νομάδων γυναικῶν, ποὺ κατοικοῦν εἰς σκηνές.

Νερὸ τῆς ἐζήτησεν ὁ Σισάρα, γάλα τοῦ ἔδωκεν αὐτὴ καὶ μὲ λεκάνην ἀρχοντικὴν τοῦ προσέφερε βούτυρον.

(Ὁ στρατηγὸς Σισάρα) τῆς ἐζήτησε νερόν, διὰ νὰ σβήσῃ τὴν δίψαν του, καὶ αὐτὴ τοῦ ἔδωκε ξινόγαλο· μέσα εἰς ἐπίσημον κύπελλον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον πίνουν οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ ἰσχυροί, τοῦ προσέφερε βούτυρον.

Κατόπιν ὅμως ἥπλωσε τὸ ἀριστερὸν της χέρι καὶ ἐπῆρε πάσσαλον καὶ μὲ τὸ δεξί της τὴν σφῦραν τῶν ἐργατῶν καὶ ἐσφυροκόπησε τὸν Σισάρα. Διεπέρασε σὰν μὲ τεράστιο καρφὶ τὴν κεφαλήν του, ἐκτύπησε τὸν πάσσαλον, διεπέρασε καὶ ἐκάρφωσε τὸν κρόταφόν του.

Ἅπλωσε τὸ ἀριστερό της χέρι καὶ ἔλαβεν ἕνα πάσσαλον τῆς σκηνῆς, καὶ εἰς τὸ δεξιόν της ἔλαβε σφυρί, ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ ἐργάτες· μὲ τὸ σφυρὶ ἐκτύπησε τὸν πάσσαλον εἰς τὸν κρόταφον τοῦ Σισάρα. Ὁ πάσσαλος ἐτρύπησε τὴν κεφαλήν του καὶ ἐκαρφώθη εἰς τὴν γῆν· (ἡ Ἰαήλ) ἐκτύπησε τὸν πάσσαλον καὶ τοῦ διεπέρασε τὸν κρόταφον!

Ὁ Σισάρα ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια της ἐκυλίσθη μὲ σφαδασμούς, ἕως ὅτου ἀπέθανε. Μπροστὰ εἰς τὰ πόδια της ἔπεσε καὶ ἐξεψύχησεν ὁ περίφημος Σισάρα. Ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἔπεσε νεκρὸς μετεφέρθη ἔπειτα διὰ νὰ κηδευθῇ εἰς τὴν πατρίδα του.

(Ὁ Σισάρα) ἐκυλίσθη μὲ σπασμοὺς καὶ σπαρταρίσματα μέσα εἰς τὰ πόδια της καὶ ἀπέθανε· μάλιστα! ὁ φοβερὸς στρατηγὸς ἔπεσε νεκρὸς εἰς τὰ πόδια της· εἰς τὰ πόδια μιᾶς γυναίκας! Ἀφοῦ ἑξάπλωσε κάτω νεκρὸς καὶ ἔπεσε ἀκίνητος, μετεφέρθη διὰ νὰ κηδευθῇ μὲ τιμές!

Ἡ μητέρα τοῦ Σισάρα ἔσκυψε ἀπὸ τὴν θυρίδα ἔξω ἀπὸ τὴν πολεμίστρα καὶ παρατηροῦσε· ἐκουράσθη περιμένουσα νὰ ἴδῃ ἐπιστρέφον τὸ ἅρμα τοῦ παιδιοῦ της, διότι ἐβράδυναν πολὺ οἱ τροχοὶ τοῦ ἅρματος διὰ τὴν μεταφορὰν αὐτοῦ.

Ἡ μητέρα τοῦ Σισάρα ἔσκυψε ἔξω καὶ ἐκύτταξε διὰ νὰ διακρίνῃ καλύτερα μέσα ἀπὸ ἕνα παραθυρον τοῦ δικτυωτοῦ, διότι ἐκουράσθη νὰ περιμένῃ νὰ ἰδῇ τὸ πολεμικὸν ἅρμα τοῦ υἱοῦ της νὰ ἐπιστρέφῃ. Διότι ἐβράδυναν πάρα πολὺ οἱ τροχοὶ τοῦ ἅρματος νὰ φέρουν τὸν υἱόν της ἀπὸ τὸν πόλεμον.

Αἱ συνεταὶ ἀρχόντισσαι ποὺ τὴν περιεστοίχιζαν ἀπηύθυναν πρὸς αὐτὴν λόγους παρηγορίας καὶ αὐτὴ πενθοῦσα ἔλεγε πρὸς τὸν ἑαυτόν της·

Οἱ σοφὲς κυρίες τῆς τιμῆς τῆς ἀπάντησαν μὲ λόγια παρηγορητικά, αὐτὴ δέ (ἡ μητέρα τοῦ Σισάρα) παρηγοροῦσε τὸν ἑαυτόν της μὲ τὰ ἑξῆς:

«ἐὰν μεταβοῦν μερικοὶ πρὸς συνάντησίν του δὲν θὰ τὸν εὔρουν νὰ διαμοιράζῃ τὰ λάφυρα τῆς νίκης; Μεγολόκαρδος, θὰ λυπηθῇ καὶ δὲν θὰ κόψῃ τὰς κεφαλὰς τῶν αἰχμαλώτων. Πολλὰ λάφυρα, ἐνδύματα διαφόρων χρωμάτων, κεντητὰ πολύχρωμα, λάφυρα τοῦ πολέμου θὰ κρέμωνται εἰς τὸν λαιμὸν αὐτοῦ! Ἀλλὰ ὁ υἱός μου εἶναι νεκρός».

«Ἐᾶν μεταβῇ κανεὶς εἰς τὸ πεδίον τῆς μάχης, δὲν θὰ τὸν εὕρῃ νὰ μοιράζῃ τὰ λάφυρα τοῦ πολέμου; Ὡς εὐσπλαγχνικὸς ποὺ εἶναι, ὁ υἱός μου θὰ εὐσπλαγχνισθῇ ὅλους τοὺς αἰχμαλώτους καὶ τὸ κεφάλι ἔστω καὶ ἐνὸς ἐκόμη αἰχμαλώτου! Διὰ τὸν Σισάρα λάφυρα ποικιλοχρώμων ἐνδυμάτων, λάφυρα πολλῶν καὶ διαφόρων ἐνδυμάτων, λάφυρα διαφόρων χρωματιστῶν κεντημάτων θὰ κρέμωνται ἀπὸ τὸν λαιμόν του· πολλὰ λάφυρα!» Αὐτὰ ἐσκέπτετο καὶ ἐπαρηγορεῖτο ἡ μητέρα τοῦ Σισάρα· ἐκεῖνος ὅμως οὔτε λάφυρα ἐμοίραζε οὔτε μὲ λάφυρα ἐστολίζετο· ἦταν νεκρός!

Εἴθε, Κύριε, ἔτσι, ὅπως ὁ Σισάρα νὰ ἀπολεσθοῦν ὅλοι οἱ ἐχθροί σου. Ὅσοι δὲ σὲ ἀγαποῦν, ἂς λάμψουν ὡσὰν τὸν ἀνατέλλοντα ἥλιον κατὰ τὴν μεγάλην του δύναμιν». Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἡσύχασεν ἡ χώρα ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη.

Ἔτσι, ὅπως ἐχάθη ὁ Σισάρα, ἂς ἑξαφανισθοῦν ὅλοι οἱ ἐχθροί σου, Κύριε! Ἐνῷ ὅσοι ἀγαποῦν τὸν Κύριον, ἂς λάμψουν ὅπως ὁ ἥλιος ποὺ ἀνατέλλει· ὅπως ὁ δυνατὸς καὶ λαμπρὸς ἥλιος κατὰ τὶς ὦρες ποὺ μεσουρανεῖ». Μετὰ τὴν θαυμαστὴν αὐτὴν νίκην ἡ χώρα τῶν Ἰσραηλιτῶν ἔμεινεν ἥσυχη καὶ εἰρηνικὴ ἀπὸ ἐχθρικὲς ἐπιθέσεις ἐπὶ σαράντα χρόνια.

Πάλιν ὅμως οἱ Ἰσραηλῖται ἡμάρτησαν, ἐξέκλιναν εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν καὶ τὴν ἁμαρτίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, δι’ αὐτὸ καὶ τοὺς παρέδωκεν ὁ Θεὸς εἰς τὰ χέρια τῶν Μαδιανιτῶν ἐπὶ ἑπτὰ ἔτη.

Οἱ Ἰσραηλῖται παρεσύρθησαν καὶ πάλιν εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμαν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἐλάτρευσαν τὰ εἴδωλα· δι’ αὐτὸ ὁ Κύριος τοὺς ἐγκατέλειψε καὶ τοὺς παρέδωκεν εἰς τὴν ἐξουσίαν τῶν Μαδιανιτῶν ἐπὶ ἑπτὰ χρόνια.

Οἱ δὲ Μαδιανῖται τοὺς κατέθλιβον πάρα πολύ. Οἱ Ἰσραηλῖται φεύγοντες τὰς καταπιέσεις τῶν Μαδιανιτῶν ἐτράπησαν καὶ ἐκρύβησαν εἰς ὀπὰς ποὺ ἤνοιγον εἰς τὰ ὄρη, εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς ἀποτόμους βράχους.

Καὶ ἡ καταπίεσις τῶν Μαδιανιτῶν ὑπῆρξε μεγάλη καὶ βαρεῖα ἐπανῶ εἰς τοὺς Ἰσραηλίτες· ἕνεκα τῆς καταπιέσεως αὐτῆς οἱ Ἰσραηλῖται διὰ νὰ σωθοῦν κατέφευγαν εἰς τὶς τρῶγλες καὶ τὰ ἄντρα, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὰ βουνά, καὶ εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τοὺς ἀποκρήμνους βράχους, ποὺ εἶναι ἀσφαλῆ σὰν φρούρια.

Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται ἔσπερναν καὶ ἐπλησίαζεν ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ, ἤρχοντο οἱ Μαδιανῖται καὶ οἱ Ἀμαληκῖται μαζῆ δὲ μὲ αὐτοὺς καὶ νομάδες τῆς ἀραβικῆς ἐρήμου καὶ ἐπετίθεντο ἐναντίον των,

Καὶ συνέβαινε τοῦτο: Ὅταν ἔσπερναν οἱ Ἰσραηλῖται καὶ τὰ στάχυα ἦσαν ἕτοιμα διὰ τὸν θερισμόν, ἤρχοντο οἱ Μαδιανῖται καὶ οἱ Ἀμαληκῖται· μαζί τους δὲ ἀνέβαιναν καὶ οἱ νομάδες τῆς Ἀραβικῆς ἔρημου· καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἐπετίθεντο ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν.

ἐθέριζαν αὐτοὶ τὰ γεννήματά των καὶ κατέστρεφαν τὴν ἄλλην παραγωγὴν μέχρι τῆς Γάζης καὶ δὲν ἄφηναν καμμίαν τροφὴν πρὸς συντήρησιν εἰς τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν, μεταξὺ δὲ τῶν κοπαδιῶν οὔτε ταῦρον οὔτε ὄνον.

Καὶ αὐτοὶ ἐθέριζαν τοὺς καρποὺς καὶ κατέστρεφαν ὅλην τὴν παραγωγὴν τῶν Ἰσραηλιτῶν μέχρι τῆς πόλεως τῆς Γάζης· ἔτσι δὲν ἄφηναν καθόλου τροφὲς διὰ συντήρησιν ἀπὸ τὴν γεωργίαν εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ εἰς τὰ κοπάδια τῶν ζώων (δὲν ἄφηναν) οὔτε ταῦρον οὔτε ὄνον.

Οἱ ἐχθροὶ εἰσωρμοῦσαν εἰς τὴν Παλαιστίνην αὐτοὶ καὶ τὰ ζῶα των καὶ ὅλος ὁ ὄχλος των, πολυάριθμοι ὡσὰν τὰς ἀκρίδας. Αὐτοὶ καὶ αἱ κάμηλοί των ἦσαν ἀναρίθμητοι. Εἰσωρμοῦσαν εἰς τὴν γῆν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὴν κατέστρεφαν ἐξ ὁλοκλήρου.

Ἡ καταστροφὴ τῆς γεωργίας καὶ τῆς κτηνοτροφίας ἦταν πλήρης, διότι οἱ ἐχθροὶ αὐτοὶ εἰσέβαλλαν εἰς τὴν Χαναὰν μὲ τὰ ζῶα των καὶ μέ τὶς σκηνές των καὶ ἢρχοντο πάρα πολλοί, ὡσὰν τὰ στίφη τῶν ἀκρίδων. Τόσον αὐτοί, ὅσον καὶ οἱ καμῆλες τῶν, ἦσαν ἀμέτρητοι· καὶ εἰσέβαλλαν εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὴν κατέστρεφαν ἐντελῶς.

Ἔτσι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται κατήντησαν εἰς μεγάλην πτωχείαν καὶ πεῖναν ἐξ αἰτίας τῶν λεηλασιῶν καὶ καταπιέσεων ἀπὸ τοὺς Μαδιανίτας.

Καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ἔγιναν πάρα πολὺ πτωχοὶ ἕνεκα τῶν ἐπιδρομῶν, τῆς ἐρημώσεως καὶ τῆς καταπιέσεως τῶν Μαδιανιτῶν.

Ἔκραξαν τότε οἱ Ἰσραηλῖται πρὸς τὸν Κύριον μὲ πίστιν καὶ ἐζήτησαν σωτηρίαν ἀπὸ τὴν μάστιγα τῶν Μαδιανιτῶν.

Μέσα εἰς τὴν μεγάλην των συμφορὰν οἱ Ἰσραηλῖται ὕψωσαν κραυγὴν ἰσχυρὰν καὶ ἐφώναζαν μὲ ἱκεσίαν δυνατὴν πρὸς τὸν Κύριον, διὰ νὰ τοὺς λυτρώσῃ ἀπὸ τὴν ἀφόρητον καταπίεσιν τῶν Μαδιανιτῶν.

Τότε ὁ Κύριος ἔστειλε πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας ἄνδρα προφήτην, ὁ ὁποῖος καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «αὐτὰ λέγει Κύριος ὁ Θεός τοῦ Ἰσραήλ· Ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος ὁ ποῖος σᾶς ἀνεβίβασα ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, ἐγὼ σᾶς ἔβγαλα ἀπὸ τὴν χώραν ἐκείνην τῆς δουλείας σας.

Καὶ ὁ Θεὸς ἀπέστειλεν ἕνα προφήτην πρὸς τοὺς Ἰσραηλῖτες, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐμίλησε ἐξ ὀνόματος τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς εἶπε: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ: «Ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος σᾶς ἀνέβασα ἐδῶ ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου καὶ σᾶς ἐλευθέρωσα ἀπὸ τὴν χώραν ἐκείνην, εἰς τὴν ὁποίαν ἦσθε σκλάβοι·

Σᾶς ἀπήλλαξα ἀπὸ τὴν τυραννίαν τῆς Αἰγύπτου, ἀπὸ τὴν καταπίεσιν ἐκείνων ποὺ σᾶς κατέθλιβαν· τοὺς ἀπεμάκρυνα ἀπὸ κοντά σας, σᾶς ἔφερα εἰς τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, τὴν ὁποίαν καὶ ἔδωκα ὡς ἰδικήν σας.

ἐγὼ σᾶς ἐλευθέρωσα ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Αἰγυπτίων καὶ ἀπὸ τὰ χέρια ὅλων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι σᾶς κατεπίεζαν· καὶ (ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος πού) τοὺς ἔδιωξα ἀπ’ ἐμπρός σας, ὥστε νὰ μὴ τοὺς βλέπετε πλέον, καὶ σᾶς ἔδωκα τὴν χώραν αὐτήν, ποὺ κατέχετε τώρα σὰν νοικοκυραῖοι, καὶ σᾶς ἐγκατέστησα εἰς αὐτήν».

Καὶ σᾶς εἶπα· Ἐγὼ θὰ εἶμαι Κύριος ὁ Θεός σας· δὲν θὰ σεβασθῆτε καὶ δὲν θὰ λατρεύσετε τοὺς θεοὺς τῶν Ἀμορραίων, εἰς τὴν χώραν τῶν ὁποίων σεῖς μεταξὺ αὐτῶν ἔχετε ἐγκατασταθῆ. Ἀλλὰ σεῖς δὲν ὑπηκούσατε εἰς τὴν ἐντολήν μου».

Καὶ σᾶς εἶπα καθαρά: «Ἐγὼ καὶ μόνον ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ Θεός σᾶς· ἐφ’ ὅσον μένετε κοντά μου, δὲν ἐπιτρέπεται κατ’ οὐδένα λόγον νὰ σεβασθῆτε καὶ νὰ λατρεύσετε τοὺς ψεύτικους θεοὺς τῶν Ἀμορραίων, εἰς τὴν χώραν τῶν ὁποίων ἐμπήκατε ὡς κατακτηταὶ καὶ ἐγκατασταθήκατε μόνιμα εἰς αὐτήν». Ἀλλὰ σεῖς δὲν μὲ ἀκούσατε οὔτε ἐπειθαρχήσατε εἰς ὅ,τι σᾶς παρήγγειλα καὶ σᾶς διέταξα. Δι’ αὐτὸ καὶ ὑποφέρετε τώρα».

Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἦλθε καὶ ἐκάθησε κάτω ἀπὸ τὴν τερέβινθον τὴν εὑρισκομένην εἰς τὴν πόλιν Ἐφραθὰ ἡ ὁποία ἀνῆκεν εἰς τὸν Ἰωάς, τὸν καταγόμενον ἀπὸ τὴν πατριὰν Ἐσδρί. Τὴν ὥραν ἐκείνην ὁ Γεδεών, υἱὸς τοῦ Ἰωὰς ἐρράβδιζε τὰ στάχυα κρυπτόμενος ἐντὸς τοῦ ληνοῦ, διὰ νὰ ἀποφύγῃ τοὺς Μαδιανίτας.

Τότε ἦλθεν ἄγγελος Κυρίου μὲ μορφὴν ἀνθρωπίνην καὶ ἐκάθισε σὰν ξένος ὁδοιπόρος κάτω ἀπὸ τὸ δένδρον τερέβινθος, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἐφραθά, ἡ ὁποία ἀνῆκεν εἰς τὸν Ἰωάς, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἐσδρί· τὴν ὥραν ἐκείνην ὁ Γεδεών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, κλεισμένος μέσα εἰς ἕνα ληνὸν ἐρράβδιζε μερικὰ στάχυα ποὺ εἶχε, τὰ ὁποῖα προσπαθοῦσε νὰ κρύψῃ ἀπὸ τοὺς Μαδιανῖτες, διὰ νὰ μὴ τοῦ τὰ ἀρπάξουν.

Εἰς αὐτὸν παρουσιάσθη ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε· «ὁ Κύριος, ὁ ἰσχυρὸς καὶ κραταιὸς εἶναι μαζῆ σου»!

Καὶ ὁ ἄγγελος Κυρίου, ποὺ εἶχεν ἔλθει μὲ μορφὴν ἀνθρώπου, παρουσιάσθη εἰς τὸν Γεδεὼν καὶ τοῦ εἶπε: «Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου· ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι παντοδύναμος καὶ ὁρίζει καὶ κυβερνᾷ τὶς ἀγγελικὲς δυνάμεις, ὥστε κανένας νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ φανῇ δυνατώτερός του» (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: «Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου, γενναῖε καὶ δυνατὲ ἀνθρωπε!»)

Ὁ Γεδεὼν ἀπήντησε πρὸς τὸν ἄγγελον· «Κύριέ μου, εἶναι μαζῆ μας ὁ Θεός; Ἐὰν πράγματι ὁ Κύριος εἶναι μαζῆ μας, τότε διατί μᾶς εὑρῆκαν τὰ φοβερὰ καὶ ἀτελείωτα αὐτὰ κακά; Καὶ ποῦ εἶναι τὰ θαυμαστὰ ἐκεῖνα ἔργα αὐτοῦ, τὰ ὁποῖα διηγήθησαν εἰς ἡμᾶς οἱ πατέρες μας λέγοντες· Ὁ Κύριος δὲν εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔβγαλεν ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον; Τώρα ὅμως μᾶς ἀπέρριψε καὶ μᾶς παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια τῶν Μαδιανιτῶν»!

Ὁ Γεδεὼν ἀπεκρίθη εἰς τὸν ἄγνωστόν του, τὸν ὁποῖον δὲν ἐφαντάσθη καθόλου ὅτι ἦταν ἄγγελος Κυρίου, καὶ εἶπε: «Νὰ τὸ πιστεύσω, Κύριέ μου, ὅτι ὁ Κύριος εἶναι μαζί μου; Ἂν ὁ Κύριος εἶναι μαζί μας, τότε διατί μᾶς ηὗραν ὅλα αὐτὰ τὰ κακά, ποὺ ὑποφέρομεν; Καὶ ποὺ εἶναι τὰ τόσα θαυμαστὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα μᾶς διηγήθησαν οἱ πατέρες μας, οἱ ὁποῖοι μᾶς εἶπαν· «δὲν μᾶς ἔβγαλεν ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου καὶ δὲν μᾶς ἀνέβασε ἐδῶ;» Τώρα ὅμως ὁ Κύριος μᾶς ἐγκατέλειψε, μᾶς ἀπεδοκίμασεν ὅλους καὶ μᾶς παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια τῶν Μαδιανιτῶν!»

Ἐστράφη ὁ ἄγγελος Κυρίου πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «πήγαινε καὶ μὲ αὐτὴν τὴν δύναμιν ποὺ ἔχεις θὰ ἐλευθερώσῃς τοὺς Ἰσραηλίτας ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Μαδιανιτῶν. Ἰδοὺ ἐγὼ σὲ ἔχω στείλει διὰ τὸν σκοπόν αὐτόν».

Ὁ ἄγγελος Κυρίου ἐστράφη μὲ πολλὴν οἰκειότητα καὶ συμπάθειαν πρὸς τὸν Γεδεών, τὸν ἐνεψύχωσε καὶ τοῦ εἶπε: «Πήγαινε μὲ τὴν δύναμιν αὐτήν, ποὺ σοῦ μεταδίδω τώρα, καὶ ἡ ὁποία θὰ σὲ ἐνισχύῃ πάντα· πήγαινε χωρὶς να δειλιάζῃς καὶ θὰ ἐλευθερώσῃς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ τὴν τυραννίαν τῶν Μαδιανιτῶν· νά, τὴν στιγμὴν αὐτὴν σοῦ ἀναθέτω ἐγὼ τὴν ἀποστολὴν αὐτὴν καὶ σὲ στέλλω».

Ὁ Γεδεὼν εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἐγώ, Κύριέ μου; Καὶ μὲ ποίαν δύναμιν θὰ σώσω τοὺς Ἰσραηλίτας; Ἰδοὺ ἡ πολυάριθμος γενεά μου εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Μανασσῆ ἔχει ἐξασθενήσει καὶ ἐγὼ εἶμαι ὁ μικρότερος μέσα εἰς τὴν πατρικήν μου οἰκογένειαν».

Ὁ Γεδεὼν ὅμως ἀπάντησε εἰς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Εἰς ἐμέ, Κύριέ μου, ἀπέβλεψες; Πῶς καὶ μὲ τὶ ἠμπορῶ ἐγὼ ὁ ἀδύνατος καὶ ἀνίσχυρος νὰ ἐλευθερώσω τὸν Ἰσραήλ; Διότι να· ἡ γενεά μου εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Μανασσῆ λιγόστευσε καὶ ἀδυνάτισε τόσον πολύ, ὥστε δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ βασίζεται εἰς αὐτήν. Ἐγὼ δὲ εἶμαι ὁ πιὸ ἄσημος εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ πατέρα μου· ἔμενα λοιπὸν ἐδιάλεξες;»

Ὁ δὲ ἄγγελος Κυρίου τοῦ εἶπε· «ὁ Κύριος θὰ εἶναι μαζῆ σου καὶ θὰ ἐξοντώσῃς τοὺς Μαδιανίτας, ὡσὰν νὰ εἶναι ἔνας ἄνθρωπος».

Ὁ ἄγγελος Κυρίου ἀπάντησε εἰς τὸν Γεδεών: «Μόνος σου καὶ μὲ ὅλην ἀκόμη τὴν οἰκογένειάν σου δὲν μπορεῖς νὰ τὰ βγάλῃς πέρα. Σοῦ τὸ εἶπα, τὸ λέγω ὅμως καὶ πάλιν καθαρὰ καὶ σὲ βεβαιώνω ἀπόλυτα: Ὁ παντοδύναμος Κύριος θὰ εἶναι μαζί σου. Θὰ σὲ βοηθῇ εἰς τὶς μάχες, θὰ σὲ φωτίζῃ πῶς νὰ ἐνεργῇς καὶ ἔτσι θὰ κτυπήσῃς καὶ θὰ ρίψῃς κάτω νικημένους καὶ νεκροὺς ὅλους τοὺς Μαδιανῖτες, σὰν νὰ ἦσαν ἕνας ἄνθρωπος!»

Ὁ Γεδεὼν εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἐὰν ἐγὼ εὑρίσκω κάποιον συμπάθειαν καὶ καλωσύνην ἐνώπιόν σου καὶ πραγματοποίησῃς εἰς ἐμὲ σήμερον ὁλα ὅσα μοῦ εἶπες,

Ὁ Γεδεὼν ἀπάντησε εἰς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Ἐὰν πραγματικὰ εὑρῆκα ἔλεος εἰς τὰ μάτιά σου, ἐὰν πραγματικὰ μὲ λυπᾶσαι, καὶ ἐὰν ὅσα μοῦ εἶπες σήμερα, πρόκειται νὰ πραγματοποιηθοῦν,

μὴ ἀπομακρυνθῇς ἀπὸ ἐδῶ, μέχρις ὅτου ἐπανέλθω κοντά σου καὶ φέρω ζῶον πρὸς θυσίαν, διὰ νὰ θυσιάσω ἐνώπιόν σου». Ἐκεῖνος εἶπεν· «ναί, θὰ καθήσω ἐδῶ μέχρις ὅτου ἐπιστρέψῃς».

(τότε σὲ παρακαλῶ) μὴ ἀπομακρυνθῇς ἀπὸ ἐδω, ἕως ὅτου γυρῖσω πάλιν κοντά σου καὶ φέρω τὴν θυσίαν, τὴν ὁποίαν θὰ προσφέρω ἐδῶ ἐμπρός σου». Καὶ ὁ ἄγγελος Κυρίου τοῦ ἀπεκρίθη: «Ναί· θὰ περιμένω, δὲν θὰ φύγω ἀπὸ ἐδῶ, ἕως ὅτου ἐπιστρέψῃς».

Ὁ Γεδεὼν εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον του, ἔσφαξε καὶ ἔβρασε ἕνα ἐρίφιον, κατεσκεύασε λαγάνες ἄζυμες μὲ ἕνα οἰφὶ ἀλεύρου (20 περίπου κιλά), ἔβαλεν αὐτὰς καὶ τὰ κρέατα ἐντὸς κοφίνου, τὸν δὲ ζωμὸν εἰς μίαν χύτραν καὶ ἔφερεν αὐτὰ εἰς τὸν ἄγγελον ὁ ὁποῖος ἐκάθητο κάτω ἀπὸ τὴν τερέβινθον καὶ ἐπλησίασε πρὸς αὐτόν.

Καὶ ὁ Γεδεὼν ἐμπῆκε εἰς τὸ σπίτι του καὶ (γρήγορα - γρήγορα) ἐμαγείρεψε ἕνα μικρὸ καὶ τρυφερὸ κατσίκι καὶ ἑτοίμασε ἄζυμα (λαγάνες) μὲ 32 περίπου ὀκάδες ἀλεύρι (= περίπου 41 κιλά· κατ’ ἄλλους ὅμως, 20 περίπου κιλὰ καὶ κατ’ ἄλλους 10 κιλά). Καὶ ἔβαλε τὰ κρέατα εἰς ἕνα κοφίνι (κάνιστρον ἢ καλάθι) καὶ τὸ ζουμὶ τοῦ κρέατος τὸ ἔβαλε εἰς μίαν χύτραν καὶ τὰ ἔφερεν εἰς τὸν ἄγγελον Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἐκάθητο κάτω ἀπὸ τὴν τερέβινθον· Ἐπλησίασε καὶ τοῦ τὰ προσέφερε!

Ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ τοῦ εἶπε· «πάρε τὰ κρέατα καὶ τὰ ἄζυμα καὶ βάλε αὐτὰ ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν ἐκείνην, χύσε δὲ τὸν ζωμὸν κοντὰ εἰς αὐτά». Ὁ Γεδεὼν ἔκαμεν ὅπως τοῦ εἶπεν ὁ ἄγγελος.

Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ εἶπε πρὸς τὸν Γεδεώ: «Πάρε ἀπὸ τὸ κοφίνι (κάνιστρον ἢ καλάθι) τὰ κρέατα καὶ τὰ ἄζυμά (τίς λαγάνες), ποὺ κρατεῖς, καὶ βάλε τα ἐπάνω εἰς ἐκείνην τὴν πέτραν. Χῦσε ὕστερα ἐπάνω τους καὶ τὸ ζουμὶ τοῦ κρέατος ἀπὸ τὴν χύτραν, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν τὸ ἔφερες». Ὁ Γεδεὼν ἔκαμεν ὅπως ἀκριβῶς τοῦ παρήγγειλεν ὁ ἄγγελος Κυρίου.

Ὁ δὲ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἥπλωσε τὴν ράβδον ποὺ ἐκρατοῦσε εἰς τὸ χέρι του καὶ μὲ τὸ ἄκρον αὐτῆς ἤγγισε τὰ κρέατα καὶ τὰ ἄζυμα. Ἀμέσως ἀνεπήδησε φωτιὰ ἀπὸ τὴν πέτραν, ἡ ὁποία κατέκαυσε καὶ τὰ κρέατα καὶ τὰ ἄζυμα. Ἔπειτα δὲ ὁ ἄγγελος ἀνεχώρησε καὶ ἐχάθη ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ Γεδεών.

Τότε ὁ ἄγγελος Κυρίου ἄπλωσε τὸ ραβδὶ ποὺ ἐκρατοῦσε καὶ μὲ τὴν ἄκρη του ἄγγισε τὰ κρέατα καὶ τὰ ἄζυμα (τὶς λαγάνες) καὶ ἀμέσως ἐξεπήδησε φωτιὰ ἀπὸ τὴν πέτραν καὶ ἔκαψε τὰ κρέατα καὶ τὰ ἄζυμα (τὶς λαγάνες) καὶ τὰ ἔκαμεν ὅλα στάχτη! Καὶ (ἔπειτα ἀπὸ αὐτά) ὁ ἄγγελος Κυρίου ἔφυγε καὶ ἐχάθη ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ Γεδεών.

Ὁ Γεδεὼν ἐκατάλαβε ὅτι αὐτὸς ἦτο ἄγγελος Κυρίου καὶ εἶπε· «ἆ! ἆ, Κύριε μου, Κύριε, εἶδον πρόσωπον πρὸς πρόσωπον τὸν ἄγγελον Κυρίου. Λοιπὸν θὰ ἀποθάνω»!

Τότε, μόλις ἀντελήφθη ὁ Γεδεὼν ὅτι ὁ συνομιλητής του αὐτὸς ἦταν ἄγγελος Κυρίου, ἐμβρόντητος καὶ σαστισμένος ἐφώναξε: «Πωπώ! πωπώ! Κύριέ μου, Κύριε, διότι εἶδα τὸν ἄγγελον Κυρίου μὲ τὰ ἴδια μου τὰ μάτια· τὸν εἶδα πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· εἶδα τὸ ἴδιον τὸ πρόσωπόν του· φωτιὰ θὰ πέσῃ νὰ μὲ κάψη! θὰ ἀποθάνω!»

Ὁ Κύριος ὅμως εἶπε πρὸς αὐτόν· «εἰρήνευσον, μὴ φοβῆσαι, δὲν θὰ ἀποθάνῃς»!

Ὁ Κύριος ὅμως τοῦ ἀπάντησε: «Ἡσύχασε· μὴ ταράσσεσαι καὶ μὴ φοβᾶσαι· δὲν θὰ πεθάνῃς, ὅπως φαντάζεσαι!»

Ὁ Γεδεὼν ἔκτισεν ἐκεῖ πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου θυσιαστήριον καὶ ἐκάλεσεν αὐτό «Εἰρήνη Κυρίου». Μέχρι δὲ τῆς ἡμέρας αὐτῆς τὸ θυσιαστήριον αὐτὸ εὑρίσκεται εἰς Ἐφραθά, ἡ ὁποία ἀνήκει εἰς τὴν πατριὰν τοῦ Ἐσδρί.

Εἰρηνευμένος καὶ ἥσυχος πλέον ὁ Γεδεὼν καὶ εἰς ἐκδήλωσιν εὐχαριστίας καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Θεόν, ἀλλὰ καὶ σεβασμοῦ πρὸς τὸν τόπον, ποὺ ἁγιάσθηκε μὲ τὸ θαῦμα τοῦ ἀγγέλου, ἔκτισεν ἐκεῖ γύρω ἀπὸ τὴν πέτραν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἄστραψε ἡ φωτιά, θυσιαστήριον εἰς τὸν Κύριον καὶ τὸ ὠνόμασε «Εἰρήνη Κυρίου» (ἢ ὁ Κύριος εἶναι εἰρήνη). Τὸ θυσιαστήριον τοῦτο εὑρίσκεται ἐκεῖ εἰς τὴν Ἐφραθά, ποὺ ἀνήκει εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἐσδρί, μέχρι τῆς σημερινῆς ἡμέρας, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές.

Κατὰ τὴν ἐπακολουθήσασαν νύκτα εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Γεδεών· «πάρε μοσχάρι ποὺ ἀνήκει εἰς τὸν πατέρα σου, καὶ ἕνα ἄλλο μοσχάρι ἑπτὰ ἐτῶν. Πήγαινε νὰ κρημνίσῃς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Βάαλ ποὺ εὑρίσκεται εἰς περιοχὴν ἀνήκουσαν εἰς τὸν πατέρα σου, νὰ καταστρέψῃς καὶ τὸ ἱερὸν δάσος, ποὺ εἶναι ἐκεῖ κοντὰ εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Βάαλ.

Κατὰ τὴν νύκτα ἐκείνην (ποὺ ἀκολούθησε τὰ ἀνωτέρω γεγονότα) συνέβη τοῦτο: Ὁ Κύριος εἶπεν εἰς τὸν Γεδεών: «Πάρε τὸ ἀρσενικὸ νεαρὸ μοσχάρι τοῦ πατέρα σου καὶ ἕνα ἀκόμη μοσχάρι ἑπτὰ χρόνων. Καὶ πήγαινε νὰ γκρεμίσῃς καὶ νὰ καταστρέψῃς τὸ θυσιαστήριον τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ Βάαλ, ποὺ εἶναι ὑψωμένον εἰς χωράφι τοῦ πατέρα σου· θὰ καταστρέψῃς ἐπίσης τὸ ξύλινον ἄγαλμα (ξόανον), ποὺ εὑρίσκεται ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον αὐτό (ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν: Τὸ ἱερὸν ἄλσος, ποὺ εὑρίσκεται δίπλα ἀπὸ τὸν βωμόν).

Ἔπειτα θὰ οἰκοδομήσῃς εἰς τὴν κορυφήν τοῦ ὀχυρωμένου ὑψώματος πρὸς χάριν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου θυσιαστήριον τακτοποιημένον καθ’ ὅλα. Θὰ λάβῃς τὸν δεύτερον μόσχον τὸν ὁποῖον θὰ προσφέρῃς ὡς ὁλοκαύτωμα καίων αὐτό μὲ τὰ ξύλα τοῦ δάσους, τὸ ὁποῖον θὰ καταστρέψῃς».

Κατόπιν θά κτίσῃς ναὸν θυσιαστήριον, ἅγιον καὶ ἱερόν, εἰς τιμὴν τοῦ Κυρίου, τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ σου, εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ Μαουέκ, δηλαδὴ τοῦ βουνοῦ μὲ τὴν φυσικὰ ὠχυρωμένην κορυφήν· τὸ θυσιαστήριον τοῦτο θὰ εἶναι καλὰ κατασκευασμένον καὶ καθ’ ὅλα ἕτοιμον διὰ θυσίαν. (Κατόπιν) θὰ πάρῃς τὸ δεύτερον μοσχάρι καὶ θὰ τὸ προσφέρῃς ὅπως προσφέρονται τὰ ὁλοκαυτώματα, χρησιμοποιῶντας ὡς ξύλα διὰ τὴν φωτιὰν τοῦ θυσιαστηρίου τὰ ξύλα ἀπὸ τὸ ξύλινον ἄγαλμα (ξόανον) τῆς εἰδωλολατρικῆς θεὰς (Ἀστάρτης) (ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν: Τὰ ξύλα τοῦ ἄλσους, ποὺ κατέστρεψες)».

Ὁ Γεδεὼν ἐπῆρε δέκα ἀπὸ τοὺς δούλους του καὶ ἔκαμε, ὅπως ἀκριβῶς τοῦ εἶχεν εἴπει ὁ Κύριος. Ἐπειδὴ δὲ ἐφοβήθη τοὺς ἀνθρώπους τοῦ πατρικοῦ του οἴκου καὶ τοὺς ἄνδρας τῆς πόλεως δὲν ἔκαμεν ὅ,τι τοῦ εἶπεν ὁ Θεὸς κατὰ τὴν ἡμέραν, ἀλλὰ κατὰ τὴν νύκτα.

Ὁ Γεδεὼν παρέλαβε δέκα ἔμπιστους ἄνδρες ἀπὸ τοὺς δούλους, ποὺ εἶχεν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν του, καὶ μὲ τὴν βοήθειάν των ἔκαμεν, ὅπως ἀκριβῶς τοῦ παρήγγειλεν ὁ Κύριος. Ἐπειδὴ ὅμως ἐφοβεῖτο τοὺς ἀνθρώπους το πατρικοῦ του σπιτιοῦ καὶ τοὺς ἀνθρώπους τῆς πόλεως, δὲν ἔκαμεν αὐτό, ποὺ τὸν διέταξεν ὁ Κύριος, κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς ἡμέρας, ἀλλὰ κατὰ τὴν νύκτα.

Ὅταν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως ἐξύπνησαν πρωΐ-πρωΐ, εἶδον αἴφνης ὅτι εἶχε κατακρημνισθῆ τὸ θυσιαστήριον τοῦ Βάαλ, ὅπως ἐπίσης ὅτι εἶχεν ἐξαφανισθῆ καὶ τὸ ἱερὸν δάσος αὐτοῦ. Εἶδαν ἀκόμη καὶ ἀνοικοδομημένον νέον θυσιαστήριον ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ὑπῆρχον ὑπολείμματα τοῦ θυσιασθέντος δευτέρου μόσχου.

Ὅταν οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως ἐξύπνησαν ἐνωρὶς τὸ ἄλλο πρωΐ, εὑρέθησαν ἐμπρὸς εἰς πραξικόπημα: Διότι, νά· εἶχε κατεδαφισθῆ τὸ θυσιαστήριον τοῦ Βάαλ· καὶ τὸ ξύλινον ἄγαλμα, τὸ ξόανον, ποὺ εὑρίσκετο ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον αὐτό (ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν: Τὸ ἱερὸν ἄλσος), εἶχε καταστροφῆ. Ἀκόμη εἶδαν τὴν στάχτην καὶ τὰ κομμένα κόκκαλα τοῦ δευτέρου μοσχαριοῦ, τὸ ὁποῖον (κάποιος ἄγνωστος εἰς αὐτοὺς) εἶχε προσφέρει ὡς θυσίαν ἐπάνω εἰς τὸ νεοκτισμένον θυσιαστήριον.

Ἔλεγε δὲ ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον· «ποιὸς ἔκαμε τὸ ἔργον αὐτό;» Ἐζήτησαν πληροφορίας, ἠρεύνησαν καὶ ἔμαθαν ὅτι ὁ Γεδεών, υἱὸς τοῦ Ἰωάς, αὐτὸς ἔκαμε τὸ ἔργον τοῦτο.

(Ἀντὶ ὅμως νὰ παρακινηθοῦν ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔβλεπαν, ὥστε νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεόν), ὁ ἕνας ἔλεγεν εἰς τὸν ἄλλον καὶ τὸν ἐρωτοῦσε: «Ποιὸς ἔκαμε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα;» Καὶ ἔκαμαν τφοσεκτικὴν ἀνάκρισιν καὶ ἐρεύνησαν μὲ λεπτομέρειαν καὶ ἔμαθαν ὅτι ὁ Γεδεών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, ἔκαμε τὴν πρᾶξιν αὐτήν.

Εἶπαν τότε οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως πρὸς τὸν Ἰωάς· «φέρε ἐδῶ τὸν υἱόν σου διὰ νὰ θανατωθῇ, ἐπειδὴ ἐκρήμνισε τὸ θυσιαστήριον τοῦ Βάαλ καὶ ἐξηφάνισε τὸ ἄλσος του»

Τότε οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως εἶπαν πρὸς τὸν Ἰωάς: «Βγάλε ἔξω τὸ παιδί σου, διὰ νὰ θανατωθῇ! Διότι ἐγκρέμισε τὸ θυσιαστήριον τοῦ Βάαλ καὶ κατέστρεψε τὸ ξύλινον ἄγαλμα (τὸ ξόανον), ποὺ εὑρίσκετο ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον αὐτό (ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν: Τὸ ἱερὸν ἄλσος, ποὺ ἦταν γύρω ἀπὸ αὐτό)».

Ὁ Γεδεὼν ὅταν ἐπληροφορήθη αὐτὰ παρουσιάσθη εἰς ὅλους τοὺς ἄνδρας, ποὺ εἶχαν ἐπαναστατήσει ἐναντίον του καὶ τοὺς εἶπε· «σεῖς λοιπὸν τώρα θὰ ἐκδικηθῆτε τὸν Βάαλ; Σεῖς θὰ σώσετε αὐτόν; Ἐκεῖνος ποὺ θὰ τολμήσῃ νὰ ἐκδικηθῇ τὸ κρήμνισμα τοῦ θυσιαστηρίου, θὰ ἔχῃ ἀποθάνει ἕως τὸ πρωΐ. Ἐὰν ὁ Βάαλ εἶναι ἀληθινὸς θεός, ἂς ἀναλάβῃ ὁ ἴδιος τὴν ἐκδίκησίν του διὰ τὸ κρήμνισμα τοῦ θυσιαστηρίου του».

Τότε ὁ Γεδεών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, εἶπεν εἰς ὅλους τοὺς ἄνδρες τῆς πόλεως, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπαναστατήσει ἐνάντιόν του: «Τί κάνετε τώρα; Δικηγόροι καὶ ὑπερασπισταὶ τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ Βάαλ γίνεσθε σεῖς τώρα; Ἢ μήπως σεῖς οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τῶν Πατριαρχῶν, θὰ σώσετε καὶ θὰ προστατεύσετε τὸν Βάαλ; Ὅποιος τολμήσῃ νὰ τὸν ὑπερασπιθῇ καὶ νὰ ἐκδικηθῇ τὸ γκρέμισμα τοῦ θυσιαστηρίου του, θὰ θανατωθῇ μέχρι τὸ πρωΐ. Ἂν ὁ Βάαλ εἶναι πραγματικὸς Θεός, τότε θὰ ἔχῃ τὴν δύναμιν νὰ ὑπερασπισθῇ καὶ νὰ ἐκδικηθῆ μόνος του τὸν ἑαυτόν του, διότι αὐτό, πού (κάποιος) ἐγκρέμισε καὶ κατέστρεψεν, εἶναι τὸ θυσιαστήριόν του»,

Κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ Γεδεὼν ὠνόμασε τὸν ἑαυτόν του Ἱεροβάαλ λέγων· «ἄς ἐκδικηθῇ ὁ ἴδιος ὁ Βάαλ διὰ τὸ κρήμνισμα τοῦ θυσιαστηρίου του».

Καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὠνόμασεν (ὁ Γεδεὼν) τὸν ἑαυτόν του «Ἱεροβάαλ (σημαίνει: Ἂς ὑπερασπισθῇ τὸν ἑαυτόν του ὁ Βάαλ) καὶ εἶπε: «Ἂς κατηγορήσω καὶ ἂς ἐκδικηθῆ τὸν ἑαυτόν του ὁ ἴδιος ὁ Βάαλ, διότι αὐτὸ ποὺ ἐγκρέμισαν εἶναι τὸ θυσιαστήριόν του».

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὅλοι οἱ Μαδιανῖται, οἱ Ἀμαληκῖται καὶ οἱ νομάδες τῆς ἀνατολῆς συνηθροίσθησαν καὶ εἰσέβαλον εἰς τὴν πεδιάδα Ἰεζραέλ.

Τότε ὅλοι οἱ Μαδιανῖται καὶ οἱ Ἀμαληκῖται καὶ οἱ νομάδες τῆς Ἀραβικῆς ἐρήμου ἐμαζεύθησαν εἰς τὸν ἴδιον τόπον, ἐνώθησαν, ἐπέρασαν τὸν Ἰορδάνην καὶ εἰσέβαλαν εἰς τὴν πεδιάδα Ἰεζραέλ, δηλαδὴ ἔστησαν τὶς σκηνές των εἰς τὴν καρδιάν (τῆς περιοχῆς) τῆς φυλῆς τοῦ Μανασσῆ.

Τότε πνεῦμα Κυρίου ἐνεδυνάμωσε τὸν Γεδεὼν διὰ νὰ ἀντισταθῇ κατὰ τῶν ἐπιδρομέων. Μὲ σάλπιγγα κερατίνην ἐσάλπισεν αὐτὸς συναγερμὸν εἰς πόλεμον. Οἱ ἄνδρες τῶν φυλῶν Ἀβιέζερ ἐφοβήθησαν, ἐτάχθησαν μὲ τὸ μέρος τοῦ Γεδεὼν καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Τότε ὅμως τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἔδωσε δύναμιν ἀκαταγώνιστον εἰς τὸν Γεδεὼν καὶ τὸν ἔκαμε ἀνδρειότερον ἀπὸ ὅ,τι ἦταν, διὰ νὰ ἀντισταθῇ κατὰ τῶν ἐχθρῶν. Καὶ ὁ Γεδεὼν ἐσάλπισε πολεμικὸν συναγερμὸν τῶν Ἰσραηλιτῶν μὲ σάλπιγγα ἀπὸ κέρατο· εἰς τὸ προσκλητήριον αὐτὸ οἱ συμπολῖται του, οἱ ἀπόγονοι τῆς φυλῆς τοῦ Ἀβιέζερ, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

Ὁ Γεδεὼν ἔστειλεν ἀγγελιαφόρους εἰς τὰς φυλὰς Μανασσῆ, Ἀσήρ, Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλί, καὶ ὁ ἴδιος μετέβη προσωπικῶς νὰ συναντήση αὐτάς.

Καὶ ὁ Γεδεὼν ἔστειλεν ἀπεσταλμένους εἰς ὅλην τὴν φυλὴν Μανασσῆ καὶ τὴν φυλὴν Ἀσὴρ καὶ τὴν φυλὴν Ζαβουλὼν καὶ τὴν φυλὴν Νεφθαλί· ἐπῆγε ὅμως καὶ ὁ ἴδιος προσωπικῶς διὰ νὰ τοὺς συναντήσῃ (ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν: Καὶ αὐτοὶ ἀνταπεκρίθησαν καὶ ἐπῆγαν νὰ τὸν συναντήσουν καὶ νὰ καταταγοῦν εἰς τὸν στρατόν του).

Εἶπε δὲ ὁ Γεδεὼν πρὸς τὸν Θεόν· «ἐὰν σὺ Κύριε θὰ σώσῃς διὰ τῆς χειρός μου τοὺς Ἰσραηλίτας, ὅπως εἶπες, δεῖξε το μὲ τὸ ἐξῆς σημεῖον·

Ὁ Γεδεών, διὰ νὰ στερεωθῇ καὶ αὐτὸς καὶ οἱ συμπολεμισταί του εἰς τὴν πίστιν ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι μαζί τους, εἶπε πρὸς τὸν Θεόν: «Ἐὰν θὰ σώσῃς πράγματι τὸν Ἰσραὴλ μὲ τὸ ἀδύνατον χέρι μου, σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ μοῦ ἐδήλωσες, δεῖξε το μὲ τὸ ἐπόμενο σημάδι:

Ἰδοὺ ἐγὼ θέτω ἕνα ποκάρι μαλλιὰ εἰς τὸ ἁλῶνι. Ἐὰν δρόσος πέσῃ μόνον εἰς τὸ ποκάρι αὐτό, εἰς δὲ τὴν ἄλλην γῆν θὰ εἶναι ξηρασία, θὰ μάθω καὶ θὰ πεισθῶ, ὅτι πράγματι θὰ σώσῃς διὰ τῆς χειρός μου τὸν Ἰσραὴλ ὅπως εἶπες».

Νά· θὰ βάλω ἀπόψε ἕνα ποκάρι μαλλιὰ εἰς τὸ ἁλῶνι· ἐὰν αὔριον τὸ πρωῒ μόνον τὸ ποκάρι μὲ τὰ μαλλιὰ θὰ εἶναι ὑγρὸν καὶ γεμᾶτον ἀπὸ δροσιά, ποὺ θὰ πέσῃ τὴν νύκτα, ἐνῷ ὁλόκληρον τὸ ἁλῶνι καὶ ὅλα τὰ τριγύρω του θὰ εὑρεθοῦν χωρὶς καμμίαν ὑγρασίαν καὶ θὰ παρουσιασθοῦν στεγνὰ καὶ κατάξερα, τότε ἐγὼ καὶ οἱ συμπολεμισταί μου θὰ πληροφορηθοῦμε καὶ θὰ βεβαιωθοῦμε ὅτι πραγματικὰ θά σώσης μὲ τὸ ἀδύνατον χέρι μου τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ μοῦ εἶπες».

Ἔτσι καὶ ἔγινε· ἐξύπνησε τὴν ἑπομένην πρωΐαν ὁ Γεδεών, ἐπίεσε τὸν πόκον καὶ ἔσταξε ἀπὸ τὰ μαλλιὰ τοῦ ποκαριοῦ δροσιά, μία λεκάνη νερὸ γεμάτη.

Ἔτσι καὶ ἔγινε πράγματι· ἔβαλαν ἀποβραδὺς τὸ ποκάρι εἰς τὸ ἁλῶνι. Τὸ ἄλλο πρωῒ ἐσηκώθη ὁ Γεδεὼν καὶ ἔστιψε τὸ ποκάρι καὶ ἔσταξεν ἀπὸ αὐτὸ τόσον πολὺ ὑγρόν, ὥστε ἐγέμισεν ἀπὸ τὴν δροσιά του (τὸ νερόν) μιὰ ὁλόκληρη λεκάνη!

Ὁ δὲ Γεδεὼν εἶπε πάλιν πρὸς τὸν Θεόν· «ἂς μὴ ἀνάψῃ ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου ἐναντίον μου, διότι θὰ ὁμιλήσω μίαν ἀκόμη φοράν. Θὰ δοκιμάσω μίαν ἀκόμη φορὰν τὸ ποκάρι τῶν μαλλιῶν. Ἂς μείνῃ κατάξηρος ὁ πόκος καὶ εἰς ὅλην τὴν ἄλλην χώραν ἂς πέσῃ ἡ δροσιά».

Ὁ Γεδεὼν εἶπε πάλιν εἰς τὸν Θεὸν μὲ εὐλάβειαν καὶ ταπείνωσιν: «Γνωρίζω ὅτι τὸ νὰ μιλήσω ἄλλη μιὰ φορὰ καὶ νὰ ζητήσω νέον σημάδι, εἶναι αὐθάδεια καὶ ὀλιγοπιστία ἐκ μέρους μου· σὲ παρακαλῶ ὅμως, Κύριε, νὰ μὴ θυμώσῃς καὶ ἐκσπάσῃ ἡ ὀργή σου ἐναντίον μου διὰ τὴν τόλμην μου αὐτήν. Θὰ δοκιμάσω ἀκόμη μιὰ φορὰ τὸ ποκάρι αὐτὸ τοῦ μαλλιοῦ. Σοῦ ζητῶ νὰ βάλω πάλι τὸ ποκάρι εἰς τὸ ἁλῶνι καὶ νὰ εὑρεθῇ αὔριον τὸ πρωῒ στεγνὸν καὶ κατάξερον μόνον αὐτό, ἐνῷ ὅλη ἡ ἄλλη τριγύρω ἀπὸ αὐτὸ περιοχὴ θὰ εἶναι γεμάτη ἀπὸ δροσιὰ καὶ ὑγρασίαν, ποὺ θὰ πέσῃ τὴν νύκτα».

Ὁ Θεὸς ἔκαμε καὶ αὐτὸ τὸ σημεῖον κατὰ τὴν νύκτα ἐκείνην· τὸ ποκάρι ἔμεινε κατάξηρον, ἐνῶ εἰς ὅλην τὴν ἄλλην χώραν ἔπεσε δροσιά.

Καὶ ὁ Θεὸς συγκατέβη εἰς τὴν νέαν ἀξίωσιν τοῦ Γεδεὼν καὶ ἔκαμεν ἀκριβῶς αὐτό, ποὺ τοῦ ἐζήτησε, κατὰ τὴν νύκτα ἐκείνην. Ἔμεινε στεγνὸν καὶ κατάξερον μόνον τὸ ποκάρι τοῦ μαλλιοῦ, ἐνῷ εἰς ὅλην τὴν τριγύρω ἀπὸ τὸ ποκάρι περιοχὴν ἔπεσεν ἄφθονη νυκτερινὴ δροσιά, σὰν νὰ εἶχε βρέξει!

Ὁ Ἱεροβάαλ (αὐτὸς εἶναι ὁ Γεδεών) ἐξύπνησε πολὺ πρωῒ καὶ ὅλος ὁ λαὸς μαζῆ του καὶ ἐστρατοπέδευσαν πλησίον τῆς πηγῆς Ἀράδ. Τὸ δὲ στρατόπεδον τῶν Μαδιανιτῶν εὑρίσκετο βορείως, πλησίον τῆς Γαβαὰθ Ἀμωρὰ εἰς τὴν κοιλάδα.

Ὁ Ἱεροβάαλ (αὐτὸς εἶναι ὁ Γεδεὼν) καὶ ὅλος ὁ λαός, ποὺ ἦταν μαζί του, ἐσηκώθησαν πολὺ πρωῒ καὶ ἐστρατοπέδευσαν δυτικῶς τοῦ Ἰορδάνη, κοντὰ εἰς τὴν πηγὴν Ἀράδ, διὰ νὰ ἔχουν νερὸν οἱ πολεμισταί του. Ἐστρατοπέδευσαν ἔτσι, ὥστε τὸ στρατόπεδον τῶν Μαδιανιτῶν ἦταν εἰς τὴν βορείαν πλευράν των, κοντὰ εἰς τὴν Γαβαὰθ Ἀμωρά, κάτω χαμηλὰ εἰς τὴν κοιλάδα Ἐσραελών.

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς τὸν Γεδεών· «πολὺς λαὸς εἶναι μαζῆ σου καὶ δὲν θέλω νὰ παραδώσω τοὺς Μαδιανίτας εἰς τὰ χέρια αὐτῶν, διὰ νὰ μὴ καυχηθῇ ἐνώπιόν μου ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς καὶ εἴπῃ: Ἡ δύναμίς μου μὲ ἔσωσε.

Καὶ ὁ Θεὸς εἶπεν εἰς τὸν Γεδεών: Εἶναι πολὺς ὁ λαός, ποὺ εἶναι μαζί σου· τόσον πολύς, ὥστε δὲν θέλω νὰ παρααδώσω τοὺς Μαδιανῖτες εἰς τὰ χέρια του· διότι ἔτσι θὰ καυχηθῇ ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἐναντίον μου καὶ θὰ ειπῇ· «τὸ δικό μου τὸ χέρι, τὸ δικό μου σπαθὶ καὶ ἡ δική μου δύναμις μὲ ἔσωσε καὶ ὄχι ὁ Θεὸς»!

Εἶπε λοιπὸν τώρα δυνατὰ νὰ ἀκούσῃ μὲ τὰ αὐτιά του ὅλος ὁ λαός· Ποὸς ἀπὸ σᾶς εἶναι φοβητσιάρης καὶ δειλός; Ἂς ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ σπίτι του, ἂς φύγῃ ἀπὸ τὸ ὄρος Γαλαάδ». Κατόπιν τῆς διακηρύξεως αὐτῆς ἀπεχώρησαν εἴκοσι δύο χιλιάδες Ἰσραηλῖται· καὶ ἀπέμειναν δέκα χιλιάδες.

Θέλω νὰ ἀναγνωρίσουν ὅλοι, ὅτι ἡ νίκη ὀφείλεται εἰς τὴν ἰδικήν μου παρέμβασιν καὶ προστασίαν. Δι’ αὐτὸ μίλησε τώρα εἰς τὸν λαὸν καὶ διακήρυξε τοῦτο: «Ποιὸς ἀπὸ σᾶς φοβᾶται; Ποιὸς ἐδειλίασε; Ἂς ἀποχωρήσῃ καὶ ἂς ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ σπίτι του καὶ ἂς ἀπομακρυνθῇ τὸ γρηγορώτερον ἀπὸ τὸ βουνὸ τοῦ Γαλαάδ, ὅπου εἴμαστε στρατοπεδευμένοι». Μετὰ τὴν διακήρυξιν αὐτὴν τοῦ Γεδεὼν ἀπεχώρησαν καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὰ σπίτια τους εἴκοσι δύο χιλιάδες, καὶ (ἔτσι) Ἔμειναν μόνον δέκα χιλιάδες.

Εἶπε πάλιν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Γεδεών· «πολὺς εἶναι ἀκόμη ὁ λαός· κατέβασέ τους εἰς τὴν πηγὴν τοῦ ὕδατος καὶ ἐγὼ ἐκεῖ θὰ σοῦ κάμω ἐκκαθάρισιν τοῦ λαοῦ. Ὅποιος σοῦ εἴπω ὅτι θὰ ἔλθῃ μαζῆ σου, αὐτὸς θὰ ἔλθῃ μαζῆ σου. Καὶ καθένας διὰ τὸν ὁποῖον θὰ σοῦ εἴπω ὅτι αὐτὸς δὲν θὰ πορευθῇ μαζῆ σου, αὐτὸς θὰ φύγῃ ἀπὸ κοντά σου».

Τότε ὁ Κύριος εἶπεν εἰς τὸν Γεδεών: «Παρ’ ὅλον ὅτι ἀπεχώρησαν τόσοι, ἐν τούτοις ὁ λαὸς ποὺ ἔμεινεν, εἶναι ἀκόμη πολύς! Δὲν μοῦ χρειάζονται ὅλοι. Κατέβασε λοιπὸν ὅλους αὐτοὺς εἰς τὸ νερόν (τὴν πηγὴν τοῦ νεροῦ) καὶ ἐκεῖ θὰ σοῦ κάμω ἐγὼ τὴν ἐκκαθάρισιν καὶ τὸ ξεδιάλεγμα, ὥστε νὰ μείνουν μόνον ὅσοι θὰ σὲ ἀκολουθήσουν. Ἐκεῖ θὰ συμβῇ τοῦτο: Δι’ ὅποιον θὰ σοῦ εἰπῶ «αὐτὸς θὰ ἔλθῃ μαζί σου εἰς τὸν πόλεμον», αὐτὸς (καὶ ὄχι ἄλλος) θὰ ἔλθῃ μαζί σου. Καὶ δι’ ὅποιον θὰ σοῦ εἰπῶ «αὐτὸς δὲν θὰ ἔλθῃ μαζί σου εἰς τὸν πόλεμον», αὐτὸς δὲν πρέπει νὰ ἔλθῃ μαζί σου· πρέπει νὰ ἀποχωρήσῃ».

Ὁ Γεδεὼν κατεβίβασε τὸν λαόν του πρὸς τὴν πηγὴν τοῦ ὕδατος. Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Γεδεών· «ὅποιος θὰ πίῃ νερὸ ἀπὸ τὴν πηγήν μὲ τὴν γλῶσσαν του, ὅπως μὲ τὴν γλῶσσαν του πίνει ὁ κύων, αὐτὸν θὰ τὸν θέσῃς χωριστά· καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ πίνῃ νερὸ γονατιστὸς πάλιν θὰ τεθῇ χωριστά».

Ἔτσι ὁ Γεδεὼν ἐκατέβασε τὸν λαόν (τὸ στράτευμα τῶν δέκα χιλιάδων) εἰς τὸ νερόν. Καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς τὸν Γεδεών: «Ὅποιος ἀπὸ τοὺς ἄνδρες σου σκύψῃ καὶ πιῇ γρήγορα - γρήγορα νερὸν βγάζοντας ἔξω τὴν γλῶσσαν του, ὅπως βγάζει τὴν γλῶσσαν του ὁ σκύλος καὶ πίνει καὶ χορταίνει, αὐτὸν θὰ τὸν παραμερίσῃς καὶ θὰ τὸν βάλῃς χωριστά. Θὰ παραμερίσῃς ἐπίσης καὶ θὰ βάλῃς ἀλλοῦ, χωριστὰ καὶ κάθε ἕνα, ὁ ὁποῖος θὰ γονατίσῃ καὶ θὰ βουτήξῃ τὸ στόμα του εἰς τὸ νερὸν διὰ νὰ πιῇ καὶ νὰ χορτάσῃ».

Ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνδρῶν, ποὺ ἔπιαν νερὸ μὲ τὴν γλῶσσαν των ἀπὸ τὸ κοῖλον τῆς παλάμης των ἦσαν τριακόσιοι. Ὅλοι δὲ οἱ ἄλλοι ἐκ τοῦ λαοῦ ἐγονάτισαν διὰ νὰ πίουν ὕδωρ.

Καὶ ὁ ἀριθμὸς ἐκείνων, ποὺ ἔσκυψαν καὶ ἤπιαν γρήγορα - γρήγορα νερὸν ἀπὸ τὶς χοῦφτες των βγάζοντας ἔξω τὴν γλῶσσαν των, ὅπως βγάζει τὴν γλῶσσαν του ὁ σκύλος καὶ πίνει καὶ χορταίνει, (ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν) μόλις ἔφθασε τοὺς τριακοσίους! Ἐνῷ ὅλοι οἱ ἄλλοι (οἱ ἐννιὰ χιλιάδες ἑπτακόσιοι) ἐγονάτισαν καὶ ἐβούτηξαν τὸ στόμα των εἰς τὸ νερὸν διὰ νὰ πιοῦν.

Εἶπε τότε ὁ Κύριος πρὸς τὸν Γεδεών· «μὲ τοὺς τριακοσίους αὐτοὺς ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι ἔπιαν νερὸ διὰ τῆς γλώσσης των ἀπὸ τὸ κοῖλον τῆς παλάμης των, θά, σᾶς σώσω καὶ θὰ παραδώσω εἰς τὰ χέρια σου τοὺς Μαδιανίτας. Ὅλοι οἱ ἄλλοι Ἰσραηλῖται ἂς ἐπιστρέψουν ὁ καθένας εἰς τὸν τόπον του».

Καὶ ὁ Κύριος εἶπεν εἰς τὸν Γεδεών: «Μὲ αὐτοὺς τοὺς τριακοσίους ἄνδρες, ποὺ ἤπιαν νερὸν ἀπὸ τὴν χούφταν των, βγάζοντας ἔξω τὴν γλῶσσαν των, ὅπως τὴν βγάζει καὶ ὁ σκύλος, ὅταν πίνῃ νερόν, μὲ αὐτοὺς καὶ μόνον θὰ σᾶς σώσω καὶ θὰ παραδώσω τοὺς Μαδιανῖτες εἰς τὰ χέρια σου. Ὅλοι οἱ ἄλλοι Ἰσραηλῖται ἂς ἀποχωρήσουν καὶ ἂς πάῃ ὁ καθένας εἰς τὸν τόπον του».

Οἱ ἀπομείναντες αὐτοὶ τριακόσιοι ἐπῆραν τὰ τρόφιμα καὶ τὰς κερατίνας σάλπιγγας τῶν ἄλλων Ἰσραηλιτῶν ποὺ ἔφυγαν. Ὅλους τοὺς ἄλλους Ἰσραηλίτας ἔστειλεν ὁ Γεδεὼν εἰς τὴν σκηνήν του τὸν καθένα· τοὺς δὲ τριακοσίους ἄνδρας ἑκράτησε καὶ ἐνίσχυσε διὰ τὸν πόλεμον. Τὸ στρατόπεδον τῶν Μαδιανιτῶν ἦτο κάτω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τοῦ Γεδεὼν εἰς τὴν κοιλάδα.

Οἱ τριακόσιοι ποὺ ἔμειναν, ἐπῆραν τὰ τρόφιμα ἐκείνων ποὺ ἀπεχώρησαν, καὶ τὶς σάλπιγγες τὶς κατασκευασμένες ἀπὸ κέρατα ζώων. Ὁ δὲ Γεδεὼν ἔστειλε πίσω ὅλους τοὺς ἄλλους Ἰσραηλῖτες, τὸν καθένα εἰς τὴν σκηνήν του, καὶ ἐκράτησε μόνον τοὺς τριακοσίους, τοὺς ὁποίους ἐνίσχυσε καὶ ἐνεψύχωσε διὰ νὰ προχωρήσουν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν. Τὸ στρατόπεδον τῶν Μαδιανιτῶν ἦταν κάτω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τοῦ Γεδεών, χαμηλὰ εἰς τὴν πεδιάδα Ἐσραελῶν.

Κατὰ τὴν νύκτα ἐκείνην εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Γεδεών· «σήκω καὶ κατέβα εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Μαδιανιτῶν, διότι ἐγὼ τὸ ἔχω ἤδη παραδώσει εἰς σέ.

Καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν ἐκείνην νύκτα συνέβη τοῦτο: Ὁ Κύριος εἶπε πρὸς τὸν Γεδεών: «Σήκω ἐπάνω καὶ κατέβα ἄφοβα κάτω εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν ἐχθρῶν σου· μὴ δειλιάζῃς, διότι τὸ ἔχω παραδώσει ὁλόκληρον εἰς τὰ χέρια σου.

Ἐὰν ὅμως φοβῆσαι νὰ καταβῇς μόνος σου εἰς τὸ ἐχθρικὸν στρατόπεδον, πήγαινε μαζῆ μὲ τὸν ὑπηρέτην σου Φορά.

Ἐὰν ὅμως φοβᾶσαι νὰ κατέβης εἰς τὸ στρατόπεδον, κατέβα παίρνοντας μαζί σου καὶ τὸν Φαρά, τὸν δοῦλον σου,

Ἐκεῖ θὰ ἀκούσῃς τί λέγουν οἱ ἐχθροί σου. Ἀπ’ αὐτὰ δὲ ποὺ θὰ ἀκούσῃς θὰ πάρῃς θάρρος καὶ κατόπιν θὰ ἐπιτεθῇς ἐναντίον τοῦ στρατοπέδου». Πράγματι ὁ Γεδεὼν κατέβη μαζῆ μὲ τὸν ὑπηρέτην του Φαρὰ πρὸς τὴν ἐμπροσθοφυλακὴν τοῦ στρατοπέδου, ἡ ὁποία περιελάμβανε πεντήκοντα ἄνδρας.

καὶ ἐκεῖ θὰ ἀκούσῃς τί θὰ εἰποῦν μεταξύ των τὴν ὥραν αὐτὴν οἱ ἐχθροί σου. Καὶ μετὰ ἀπὸ ὅσα θὰ ἀκούσῃς, θὰ λάβῃς πολὺ καὶ μεγάλο θάρρος καὶ θὰ κατέβῃς διὰ νὰ ὁρμήσῃς ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν σου». Πράγματι ὁ Γεδεὼν κατέβη μαζὶ μὲ τὸν Φαρά, τὸν δοῦλον του, καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν ἄκρην τοῦ ἐχθρικοῦ στρατοπέδου, ὅπου εὑρίσκετο ἡ Ἐμπροσθοφυλακή, ἡ ὁποία ἀπετελεῖτο ἀπὸ πενῆντα ἄνδρες.

Οἱ Μαδιανῖται, οἱ Ἀμαληκῖται καὶ οἱ ἄλλοι ἀπὸ ἀνατολῶν νομάδες εἶχαν διασκορπισθῆ εἰς τὴν κοιλάδα, πολυάριθμοι ὡσὰν τὰς ἀκρίδας. Ἀλλὰ καὶ αἱ κάμηλοι αὐτῶν ἦσαν ἀναρίθμητοι, ὅσον οἱ κόκκοι τῆς ἄμμου εἰς τὴν παραλίαν.

Οἱ Μαδιανῖται, οἱ Ἀμαληκῖται καὶ οἱ ἄλλοι νομάδες τῆς Ἀραβικῆς ἐρήμου ἦσαν στρατοπεδευμένοι εἰς τὴν πεδιάδα Ἐσραελών, ἦσαν δὲ τόσον πολλοί, ὅσες καὶ οἱ ἀκρίδες· καὶ οἱ καμῆλες τους ἐπίσης ἦσαν ἀναρίθμητες. Ἦσαν τόσον πολλές, ὅσοι καὶ οἱ κόκκοι τῆς ἄμμου, ποὺ εὑρίσκεται ἀπλωμένη εἰς τὴν ἀκροθαλασσιάν.

Ἐπλησίασεν ὁ Γεδεὼν εἰς τὴν ἐμπροσθοφυλακὴν καὶ ἰδοὺ ἀκούει ἐναν ἄνδρα νὰ διηγῆται εἰς τὸν πλησίον αὐτοῦ τὸ ὄνειρόν του καὶ νὰ τοῦ λέγῃ· «εἶδον ὅτι ἐνας κρίθινος ἄρτος κυλιόμενος εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Μαδιανιτῶν ἔφθασεν ἕως τὴν σκηνὴν τοῦ ἀρχηγοῦ μας καὶ τὴν ἐκτύπησεν· ἡ σκηνὴ ἔπεσεν. Ὁ κρίθινος αὐτὸς ἄρτος τὴν ἀναποδογύρισεν. Ἔτσι ἔπεσε καὶ κατεστράφη ἡ σκηνὴ τοῦ ἀρχηγοῦ μας».

Παρ’ ὅλα αὐτὰ ὁ Γεδεὼν ἐπροχώρησε ἄφοβα καὶ ἔφθασεν ἔξω ἀπὸ μίαν σκηνήν· ἐτέντωσε τὰ αὐτιά του καὶ νά· ἕνας Μαδιανίτης διηγεῖτο εἰς τὸν σύντροφόν του τὸ ὄνειρον ποὺ εἶδε. Τοῦ ἔλεγε: «Πρόσεξε· εἶδα εἰς τὸν ὕπνον μου τὸ ἀκόλουθον ὄνειρον· Ἕνα κριθαρένιο ψωμί (στρογγυλό) ἐκυλοῦσε εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Μαδιανιτῶν, ἕως ὅτου ἔφθασε μέχρι τῆς σκηνῆς (τοῦ ἀρχιστρατήγου ἢ βασιλιᾶ ἢ κάποιου ἰσχυροῦ), τὴν ὁποίαν ἐκτύπησε· ἡ σκηνὴ ἀμέσως ἔπεσε. Τὸ κρίθινο ψωμὶ τὴν ἀναποδογύρισε, καὶ ἡ σκηνὴ ἔπεσε καὶ κατεστράφη».

Ὁ πλησίον αὐτοῦ στρατιώτης ποὺ ἤκουσε τὸ ὄνειρον εἶπεν· «ὁ κρίθινος αὐτὸς ἄρτος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ ρομφαία τοῦ Γεδεών, τοῦ Ἰσραηλίτου, τοῦ υἱοῦ Ἰωάς. Παρέδωκεν ὁ Θεὸς εἰς τὰ χέρια του τοὺς Μαδιανίτας καὶ ὅλον τὸ στρατόπεδον μας».

Ὁ ἄλλος Μαδιανίτης, ὁ σύντροφος ἐκεῖνον ποὺ διηγήθη τὸ ὄνειρον, ἀπάντησε ἐξηγῶντας τὸ ὄνειρον: «Τὸ κρίθινο καρβέλι, ποὺ εἶδες εἰς τὸ ὄνειρόν σου, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ τὸ ξίφος τοῦ Γεδεών, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰωάς, τοῦ Ἰσραηλίτου· εἰς αὐτὸν παρέδωκεν ὁ Θεὸς τοὺς Μαδιανῖτες καὶ ὅλον τὸ στρατόπεδον των»,

Ὅταν ὁ Γεδεὼν ἤκουσε τὴν διήγησιν καὶ τὴν ἐξήγησιν τοῦ ὀνείρου, προσεκύνησε τὸν Θεὸν καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸ Ἰσραηλιτικὸν στρατόπεδον καὶ εἶπε· «σηκωθῆτε καὶ ἑτοιμασθῆτε, διότι ὁ Κύριος παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια μας τὸ στρατόπεδον τῶν Μαδιανιτῶν».

Καὶ τὴν ὥραν ποὺ ἄκουσε ὁ Γεδεὼν τὴν διήγησιν τοῦ ὀνείρου καὶ τὴν ἐξήγησίν του, γεμᾶτος εὐγνωμοσύνην ἔπεσεν ἀμέσως μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ ἐπροσκύνησε τὸν Κύριον. Καὶ (ἀμέσως) ἐγύρισε πίσω εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ γεμᾶτος θάρρος εἶπεν εἰς τοὺς τριακοσίους του: «Σηκωθῆτε καὶ ἑτοιμασθῆτε! Διότι ὁ Κύριος παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια μας τὸ στρατόπεδον τῶν Μαδιανιτῶν!»

Ἐχώρισεν εἰς τρία τμήματα ἀνὰ ἑκατὸ τοὺς τριακοσίους ἄνδρας καὶ τοὺς ἐτοποθέτησεν εἰς τρία σημεῖα γύρω ἀπὸ τὸ ἐχθρικὸν στράτευμα. Ἔδωκεν εἰς τὰ χέρια τοῦ καθενὸς ἀπὸ αὐτοὺς τὰς κερατίνας σάλπιγγας, τὰς κενὰς ὑδρίας καὶ λαμπάδας μέσα εἰς τὰς ὑδρίας,

Ἔπειτα ὁ Γεδεὼν γεμᾶτος θάρρος καὶ πεποίθησιν εἰς τὸν Θεὸν ἐμοίρασε, σύμφωνα μὲ τὸν θεῖον φωτισμὸν ποὺ ἔλαβε, τοὺς τριακοσίους ἄνδρες του εἰς τρία τμήματα, ἀπὸ ἑκατὸν ἄνδρες εἰς τὸ κάθε τμῆμα. Εἰς τὰ χέρια τοῦ καθενὸς ἔδωκε ἀπὸ μιὰ κερατίνῃ σάλπιγγα καὶ ἀπὸ μιὰ στάμνα ἀδειανή, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν ὑπῆρχεν ἐφαρμοσμένη μιὰ λαμπάδα,

καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «θὰ βλέπετε πρὸς ἐμὲ καὶ ὅ,τι ἐγὼ κάμνω θὰ κάμετε καὶ σεῖς. Ἐγὼ θὰ μεταβῶ εἰς τὴν ἐμπροσθοφυλακὴν τῶν ἐχθρῶν· ὅ,τι δὲ θὰ κάμω ἐγὼ ἐκεῖ, τὸ ἰδιο θὰ κάμετε καὶ σεῖς.

καὶ εἶπε πρὸς τοὺς στρατιῶτες του: «Ἐμὲ θὰ κυττάζετε καὶ θὰ κάμετε ὅ,τι κάμω ἐγώ. Νά· μόλις φθάσω εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ στρατοπέδου, θὰ γίνῃ τοῦτο: Ὅ,τὶ κάμω ἐγώ, τὸ ἴδιον θὰ κάμετε καὶ σεῖς.

Ἐγὼ θὰ σαλπίσω μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα, σεῖς δὲ ὅλοι μαζῆ μὲ ἐμὲ θὰ σαλπίσετε μὲ τὰς κερατίνας σάλπιγγας γύρω ἀπὸ τὸ ἐχθρικὸν στρατόπεδον καὶ θὰ φωνάξετε· Ρομφαία τῷ Κυρίῳ καὶ τῷ Γεδεών».

Ὅταν δηλαδὴ ἐγὼ σαλπίσω μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα, θὰ σαλπίσετε μαζί μου καὶ ὅλοι ἐσεῖς μὲ τὶς κεράτινες σάλπιγγες γύρω-γύρω ἀπὸ ὅλον τὸ στρατόπεδον καὶ θὰ φωνάζετε: «Τὸ σπαθί, ποὺ θὰ σφάξῃ καὶ θὰ ἐξοντώσῃ τώρα, εἶναι εἰς τὰ χέρια τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Γεδεών»· (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: «Ἡ νίκη θὰ κερδηθῇ τώρα καὶ ἔτσι θὰ δοξασθῇ τώρα ὁ Κύριος μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ Γεδεών!»)

Ὁ Γεδεὼν μαζῆ μὲ τοὺς ἑκατὸν ἄνδρας του ἐπλησίασεν ἀθέατος εἰς τὴν ἄκραν τοῦ ἐχθρικοῦ στρατεύματος κατὰ τὴν ἀλλαγὴν τῆς μεσαία, φουράς, καὶ ἀκριβῶς κατὰ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ ἄνδρες τῆς πρώτης φρουρὰς ἐξυπνοῦσαν τοὺς τῆς δευτέρας διὰ νὰ ἀναλάβουν ὑπηρεσίαν, οἱ περὶ τὸν Γεδεὼν ἐσάλπισαν μὲ τὰς κερατίνας σάλπιγγας, ἔρριψαν μὲ ὁρμὴν κάτω καὶ ἔθραυσαν τὰς ὑδρίας ποὺ εἶχαν εἰς τὰ χέρια των.

Ἔτσι ὁ Γεδεὼν καὶ οἱ ἑκατὸν ἄνδρες, ποὺ ἦσαν μαζί του, ἦλθαν εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐχθρικοῦ στρατοπέδου ὀλίγον πρὶν ἀπὸ τὰ μεσάνυκτα, εὐθὺς μετὰ τὴν ἀλλαγὴν τῆς μεσαίας φρουρᾶς (περὶ τὴν ἑνδεκάτην νυκτερινήν), ὁπότε οἱ ἄνδρες τῆς μιᾶς φρουρᾶς εἶχαν ξυπνήσει τοὺς ἄνδρες τῆς ἑπομένης, οἱ ὁποῖοι μόλις ἀνέλαβαν σκοπιάν. Τότε ἀκριβῶς ὁ Γεδεὼν καὶ ἡ ὁμάδα του ἐσάλπισαν μὲ τὶς κεράτινες σάλπιγγες καὶ ταυτοχρόνως ἐπέταξαν κάτω μὲ δύναμιν καὶ ἔσπασαν τὶς στάμνες, ποὺ ἐκρατοῦσαν εἰς τὰ χέρια των.

Ἀμέσως ἐσάλπισαν οἱ ἄνδρες καὶ τῶν τριῶν τμημάτων μὲ τὰς κερατίνας σάλπιγγάς των, συνέτριψαν τὰς ὑδρίας καί, κρατοῦντες εἰς τὸ ἀριστερόν των χέρι τὰς λαμπάδας εἰς τὸ δεξιὸν τὴν κερατίνην σάλπιγγα, σαλπίζοντες ἐκραύγασαν· «ρομφαία τῷ Κυρίῳ καὶ τῷ Γεδεών».

Τὴν ἰδίαν στιγμὴν σάλπισαν καὶ οἱ ἄνδρες τῶν τριῶν ὁμάδων (τμημάτων) μὲ τὶς κεράτινες σάλπιγγες καὶ ταυτοχρόνως ἔσπασαν τὶς στάμνες· καὶ ἐκράτησαν εἰς τὰ ἀριστερά των χέρια τὶς ἀναμμένες λαμπάδες καὶ εἰς τὰ δεξιά τῶν χέρια τὶς σάλπιγγες, μὲ τὶς ὁποῖες ἐσάλπιζαν· καὶ (κάποιαν στιγμὴν ποὺ ἐσταμάτησαν ὅλες οἱ σάλπιγγες) τριακόσια στόματα ἐφώναξαν δυνατὰ τὸ σύνθημα: «Τὸ σπαθί, ποὺ θὰ σφάζῃ καὶ θὰ ἐξοντώσῃ τώρα, εἶναι εἰς τὰ χέρια τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Γεδεών»· (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: «Ἡ νίκη θὰ κερδηθῇ τώρα καὶ ἔτσι θὰ δοξασθῇ τώρα ὁ Κύριος μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ Γεδεών!»)

Ἔμεινε δὲ ὁ καθένας των ὄρθιος καὶ ἀκίνητος γύρω ἀπὸ τὸ ἐχθρικὸν στράτευμα. Ὅλοι δὲ οἱ ἐχθροί, νομίσαντες ὅτι εἶχον περικυκλωθῆ ἐτράπησαν εἰς φυγήν, ἔδωσαν διὰ σαλπίγγων τὸ σύνθημα τῆς φυγῆς καὶ ἔφυγον πανικοβλητοι.

Καὶ κάθε στρατιώτης τοῦ Γεδεὼν ἐστάθη ἀκίνητος εἰς τὴν θέσιν του γύρω ἀπὸ τὸ ἐχθρικὸν στρατόπεδον· καὶ ὅταν οἱ ἐχθροὶ εἶδαν νὰ τοὺς ζώνουν φλόγες καὶ νὰ σαλπίζουν σάλπιγγες, κατελήφθησαν ἀπὸ ἀσυγκράτητον πανικὸν καὶ ἐτράπησαν εἰς ἄτακτον φυγήν· οἱ ἐχθροὶ ἐσάλπισαν ἀναχώρησιν καὶ ἔφυγαν τρομοκρατημένοι.

Ἀλλὰ καὶ οἱ τριακόσιοι ἐσάλπισαν πάλιν μὲ τὰς κερατίνας σάλπιγγας. Ὁ Κύριος ἐνέβαλλε τέτοιαν σύγχυσιν εἰς τὸ ἐχθρικὸν στράτευμα, ὥστε εἰς ὅλον τὸ στρατόπεδον ὁ ἕνας ἔστρεφε τὴν μάχαιραν ἐναντίον τοῦ ἄλλου καὶ ἀλληλοεφονεύοντο,

Καὶ ἐνῷ οἱ ἄνδρες τοῦ Γεδεὼν ἐσάλπιζαν μὲ τὶς τριακόσιες κεράτινες σάλπιγγες, ὁ Κύριος ἐνέβαλε πανικόν, σύγχυσιν καὶ σαστιμάρα εἰς τοὺς ἐχθρούς, ὥστε ὁ καθένας ἐνόμιζε τὸν διπλανόν του ὡς ἐχθρὸν Ἰσραηλίτην καὶ στρατιώτην τοῦ Γεδεὼν καὶ ἐσκότωνε μέσα εἰς τὸ στρατόπεδον ὁ ἕνας τὸν ἄλλον σύντροφόν του, τὸν ὁποῖον ἐθεωροῦσε ἐχθρόν! Ἔτσι οἱ ἐχθροὶ ἀλληλοεξωντώνοντο!

Ἔτσι ἔφυγεν ὁ ἐχθρικὸς στρατὸς καὶ ἔφθασεν μέχρι τῆς Βηθσεεδτὰ Γαραγαθὰ ἕως εἰς τὸ ἄκρον τοῦ Ἀβωμεουλὰ πλησίον Ταβάθ. Τότε ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν φυλὴν Νεφθαλὶ καὶ Ἀσὴρ καὶ ὁλόκληρος ἡ φυλὴ Μανασσῆ κατεδίωξαν μὲ κραυγὰς καὶ ἀλλαλαγμούς, τοὺς φεύγοντας Μαδιανίτας.

Καὶ τὸ ἐχθρικὸν στρατόπεδον ἔφυγε καὶ ἔφθασε μέχρι τῆς Βηθσεεδτὰ Γαραγαθὰ καὶ μέχρι τὰ σύνορα Ἀβωμεουλὰ πρὸς τὴν Ταβάθ. Καὶ συνεκεντρώθησαν Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὴν φυλὴν Νεφθαλὶ καὶ ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἀσὴρ καὶ ἀπὸ ὅλην τὴν φυλὴν Μανασσῆ καὶ κατεδίωξαν τοὺς Μαδιανῖτες.

Ὁ Γεδεὼν ἔστειλεν ἀγγελιαφόρους εἰς ὅλους τοὺς κατοικοῦντας τὸ ὄρος Ἐφραὶμ καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «καταβῆτε καὶ σεῖς ἀπὸ τὸ ὄρος εἰς καταδίωξιν τῶν Μαδιανιτῶν. Τρέξατε καὶ καταλάβετε σεῖς τὰς ὑδατίνας διαβάσεις μέχρι Βαιθηρὰ καὶ τὸν Ἰορδάνην, ὥστε νὰ μὴ ἔχουν τόπον διαφυγῆς οἱ Μαδιανῖται». Ὅλη ἡ φυλὴ Ἐφραὶμ μὲ ἀλλαλαγμὸν ὥρμησαν καὶ κατέλαβον ἐγκαίρως τὰς διόδους ἐντεῦθεν τοῦ Ἰορδάνου ἕως Βαιθηρά.

Καὶ ὁ Γεδεὼν ἔστειλεν ἀγγελιαφόρους εἰς ὅλην τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τοῦ Ἐφραὶμ καὶ εἶπε: «Κατέβητε κάτω διὰ νὰ ἐπιτεθῆτε ἐναντίον τῶν Μαδιανιτῶν· καὶ καταλάβετε σεῖς πρὶν ἀπὸ τοὺς Μαδιανῖτες τὶς διαβάσεις τῶν παραποτάμων (τῶν ρεμάτων δυτικὰ τοῦ Ἰορδάνη) μέχρι Βαιθηρὰ καὶ τὸν Ἰορδάνην». Καὶ ὅλοι οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς Ἐφραὶμ ἐμαζεύθησαν καὶ μὲ πολεμικὴν ἰαχὴν ὥρμησαν καὶ κατέλαβαν πρὶν ἀπὸ τοὺς Μαδιανῖτες τὶς διαβάσεις τῶν παραποταμων (τῶν ρεμάτων δυτικὰ τοῦ Ἰορδάνη) μέχρι Βαιθηρὰ καὶ τὸν Ἰορδάνην.

Συνέλαβαν τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν Μαδιανιτῶν, τὸν Ὠρὴβ καὶ Ζηβ. Τὸν μὲν Ὠρὴβ ἐφόνευσαν εἰς Σούρ, τὸν δὲ Ζὴβ ἐφόνευεσαν εἰς Ἰακεφζήφ, καὶ κατεδίωξαν πέραν τοῦ Ἰορδάνου τοὺς διαφυγόντας Μαδιανίτας. Ἐπιστρέφοντες δὲ ἀπὸ τὴν πέραν τοῦ Ἰορδάνου περιοχὴν ἔγεραν πρὸς τὸν Γεδεὼν τὴν κεφαλὴν τοῦ Ὠρὴβ καὶ τοῦ Ζήβ.

Καὶ συνέλαβαν τοὺς δύο ἀρχηγοὺς τῶν Μαδιανιτῶν, τὸν Ὠρὴβ καὶ τὸν Ζήβ· καὶ ἐσκότωσαν τὸν Ὠρὴβ εἰς τὴν Σοὺρ καὶ τὸν Ζὴβ ἐσκότωσαν εἰς τὴν Ἰακεφζὴφ καὶ κατεδίωξαν πέραν τὸν Ἰορδάνη τοὺς Μαδιανῖτες. Καὶ ἔφεραν τὶς κεφαλὲς τοῦ Ὠρὴβ καὶ τοῦ Ζὴβ εἰς τὸν Γεδεών, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς τὴν ἄλλην πλευράν (τὴν ἀνατολικήν) τοῦ Ἰορδάνη καὶ κατεδίωκε τοὺς Μαδιανῖτες.

Οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς Ἐφραὶμ εἶπαν διαμαρτυρόμενοι πρὸς τὸν Γεδεών· «διατί ἐφέρθης ἔτσι ἀπέναντί μας καὶ δὲν μᾶς ἐκάλεσες εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ὅταν ἐξεστράτευσες ἐναντίον τῶν Μαδιανιτῶν;» Καὶ ἐφιλονίκησαν ἐναντίον αὐτοῦ μὲ πολὺ ὀξὺν τρόπον.

Οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραὶμ μὲ τὰ τρόπαια τῆς νίκης εἰς τὰ χέρια (τὰ κεφάλια τοῦ Ὠρὴβ καὶ τοῦ Ζήβ) διεμαρτυρήθησαν εἰς τὸν Γεδεὼν καὶ τοῦ εἴπαν: «Τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔκαμες; Διατί μᾶς ἐφέρθης ἔτσι; Διατί δὲν ἐκάλεσες καὶ ἐμᾶς, ὅταν ἐπῆγες νὰ πολεμήσῃς ἐναντίον τῶν Μαδιανιτῶν;» Παρεπονέθησαν δὲ πικρὰ καὶ ἐφιλονίκησαν μὲ ὀξύτητα μὲ τὸν Γεδεών.

Ὁ δὲ Γεδεὼν εἶπε πρὸς αὐτούς· «τί ἔκαμα ἐγὼ πρὸς σᾶς καὶ τί ἐκάματε σεῖς; Δὲν εἶναι πλουσιώτερον τὸ τσαμπιδολόγημα ποὺ ἔκαμαν οἱ τῆς φυλῆς Ἐφραὶμ εἰς βάρος τῶν φευγόντων Μαδιανιτῶν ἐν συγκρίσει πρὸς τὸν τρυγητὸν ποῦ ἔκαμε τὸ γένος μου Ἀβιέζερ;

Ἄλλα ὁ Γεδεὼν τοὺς ἀπάντησε μὲ ταπείνωσιν καὶ πραότητα: «Τί περισσότερον ἔκαμα ἐγὼ ἐν συγκρίσει πρὸς αὐτὰ ποὺ ἐκάματε σεῖς; Δὲν εἶναι μεγαλύτερον καὶ σπουδαιότερον τὸ ραχολόγημα τῶν σταφυλιῶν ἐκ μέρους τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραὶμ ἀπὸ τὸν τρυγητὸν τῆς ἰδικῆς μου οἰκογενείας, τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀβιεζέρ; (δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ ἐκάματε σεῖς, οἱ ἄνδρες τοῦ Ἐφραίμ, νὰ κυνηγήσετε τοὺς Μαδιανῖτες, ἀξίζει περισσότερον ἀπὸ ὅσα ἔκαμεν ὅλη ἡ ἰδική μου οἰκογένεια).

Εἰς τὰ ἰδικά σας χέρια παρέδωσεν ὁ Κύριος τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν Μαδιανιτῶν, τὸν Ὠρὴβ καὶ Ζήβ. Τί δὲ κατόρθωσα ἐγὼ ἐμπρὸς εἰς τὸ ἰδικόν σας κατόρθωμα;» Μὲ αὐτὸν τὸν εἰρηνικὸν τρόπον ὡμίλησεν ὁ Γεδεὼν καὶ εἰρήνευσαν τὰ πνεύματα ἐκείνων.

Διὰ τοῦτο εἰς τὰ χέρια σας παρέδωκεν ὁ Κύριος τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν Μαδιανιτῶν, τὸν Ὠρὴβ καὶ τὸν Ζήβ· ἐγὶ τὶ ἠμπόρεσα νὰ κάμω, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ σνγκριθῇ μὲ αὐτὸ ποὺ ἐπετύχατε σεῖς;» Ὕστερα ἀπὸ αὐτὴν τὴν γλυκειάν, εἰρηνικὴν καὶ ταπεινὴν ἀπάντησιν του Γεδεὼν ὁ θυμός των ἔπεσε καὶ ἠρέμησε τὸ πνεῦμα των.

Κατόπιν ὁ Γεδεὼν ἦλθεν εἰς τὸν Ἰορδάνην ποταμόν, τὸν διέβη αὐτὸς καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ 300 ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι καίτοι πεινῶντες κατεδίωκον τοὺς ἐχθρούς.

Καὶ ὁ Γεδεὼν ἦλθεν εἰς τὸν Ἰορδάνην καὶ τὸν ἐπέρασε αὐτὸς καὶ οἱ τριακόσιοι ἄνδρες, ποὺ ἦσαν μαζί του, οἱ ὁποῖοι παρὰ τὴν πεῖναν καὶ τὴν ἐξάντλησίν των κατεδίωκαν τοὺς Μαδιανῖτες. Ἐμπῆκαν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Γὰδ καὶ ἔφθασαν εἰς τὴν πόλιν Σοκχώθ,

Ἔφθασαν εἰς Σοκχὼθ καὶ ὁ Γεδεὼν εἶπεν εἰς τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως αὐτῆς· «δώσατέ μας σᾶς παρακαλῶ ἄρτους, διὰ νὰ φάγουν οἱ ἄνδρες ποὺ μὲ ἀκολουθοῦν, διότι ἔχουν παραλύσει ἀπὸ τὴν πεῖναν. Καὶ ὅμως πρέπει νὰ μὲ ἀκολουθήσουν εἰς καταδίωξιν τοῦ Ζεβεὲ καὶ Σελμανά, βασιλέων τῆς Μαδιάμ».

Καὶ ὁ Γεδεὼν εἶπεν εἰς τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως Σοκχώθ: «Δῶστε, σᾶς παρακαλῶ, ψωμιὰ διὰ νὰ τραφοῦν οἱ ἄνδρες αὐτοί, ποὺ μὲ ἀκολουθοῦν, διότι ἀπέκαμαν καὶ κινδυνεύουν νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖναν· εἶναι ἐπείγουσα ἀνάγκη, διότι, ὅπως βλέπετε, καταδιώκω τοὺς Ζεβεὲ καὶ Σελμανά, τοὺς βασιλεῖς τῶν Μαδιανιτῶν».

Οἱ ἄρχοντες τῆς Σοκχώθ, καιροσκόποι, ἀπήντησαν· «μήπως τάχα καὶ ἔχουν περιέλθει εἰς τὰ χέρια σου ὁ Ζεβεὲ καὶ ὁ Σελμανά, ὥστε νὰ δώσωμεν ἡμεῖς ἄρτους εἰς τοὺς στρατιώτας σου;

Ἄλλα οἱ ἀρχηγοὶ τῆς πόλεως Σοκχὼθ τοῦ ἀπάντησαν: «Διατί νὰ δώσωμεν τροφὴν εἰς τὸν στρατόν σου; Μήπως τὰ χέρια τῶν Ζεβεὲ καὶ Σελμανὰ εἶναι τώρα εἰς τὰ χέρια σου; Μήπως τοὺς ἔπιασες αἰχμαλώτους, ὥστε νὰ σοῦ δώσωμεν ψωμιά; Δὲν θὰ δώσωμεν εἰς τοὺς πεινασμένους στρατιῶτες σου ψωμιά»!

Ἀγανακτήσας ὁ Γεδεὼν εἶπε πρὸς αὐτούς· «διὰ τὴν καιροσκοπικὴν αὐτὴν συμπεριφοράν σας, ὅταν ὁ Κύριος παραδώσῃ εἰς τὰ χέρια μου τὸν Ζεβεὲ καὶ τὸν Σελμανά, ἐγὼ θὰ ἁλωνίσω καὶ θὰ διασκορπίσω καὶ θὰ σχίσω τὰ σώματά σας εἰς τὰ ἀγκάθια τῆς ἐρήμου καὶ εἰς τὰ βάτα».

Εἰς τὴν ἀπόκρισίν των ὁ Γεδεὼν ἀπάντησε: «Διὰ τὴν ἀφιλοτιμίαν σας αὐτήν, ὅταν ὁ Κύριος θὰ παραδώσῃ τὸν Ζεβεὲ καὶ τὸν Σελμανὰ εἰς τὰ χέρια μου, ἐγὼ θὰ ἐπιστρέψω καὶ θὰ ἁλωνίσω τὰ κορμιά σας μέσα εἰς τὶς ἀγκαθιὲς τῆς ἐρήμου καὶ εἰς τὰ γαϊδουράγκαθα (κατ’ ἄλλους: Ρείκια ἢ βατά)»!

Ἀπὸ τὴν Σοκχὼθ ἀνέβη ὁ Γεδεὼν μὲ τοὺς ἰδικούς του εἰς Φανουὴλ καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς τὰ ἴδια. Οἱ δὲ κάτοικοι τῆς πόλεως Φανουὴλ ἀπήντησαν κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον, ὅπως καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Σοκχώθ.

Ὁ Γεδεὼν ἀπὸ ἐκεῖ ἐπροχώρησε μὲ τὸν στρατόν του εἰς τὸν πύργον Φανουήλ (κοντὰ εἰς τὸν παραπόταμον Ἰαβώκ) καὶ ἐμίλησε εἰς τοὺς κατοίκους Φανουὴλ μὲ τὸν ἴδιον τρόπον, ποὺ ἐμίλησε εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Σοκχώθ· ἀλλὰ καὶ οἱ κάτοικοι τοῦ πύργου Φανουὴλ ἀπεκρίθησαν εἰς τὸν Γεδεὼν μὲ τὸν ἴδιον τρόπον, ποὺ τοῦ ἀπεκρίθησαν οἱ κάτοικοι τῆς Σοκχώθ.

Ὁ Γεδεὼν εἶπε πρὸς τοὺς ἄνδρας τῆς Φανουήλ· «ὅταν μετὰ τὴν νίκην μου θὰ ἐπιστρέψω, θὰ κρημνίσω καὶ θὰ κατασκάψω τὸν πύργον τοῦτον».

Τότε ὁ Γεδεὼν εἶπε πρὸς τοὺς ἄνδρες τοῦ πύργου Φανουήλ: Ὅταν θὰ ἐπιστρέψω μὲ τὸ καλὸ πίσω, ἀφοῦ πλέον θὰ ἔχω ἡσυχάσει ἀπὸ τὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν Μαδιανιτῶν, θὰ κατεδαφίσω καὶ θὰ σκάψω ἀπὸ τὰ θεμέλιά του τὸν ὀχυρὸν αὐτὸν πύργον», ὁ ὁποῖος σᾶς ἔδωκε τόσον ἀέρα!

Οἱ βασιλεῖς Ζεβεὲ καὶ Σελμανὰ ἦσαν εἰς Καρκάρ. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτοὺς ἦτο καὶ στρατὸς περὶ τὰς δέκα πέντε χιλιάδας. Αὐτοὶ ἦσαν ὅλοι οἱ ἀπομείναντες ἀπὸ τὸν στρατὸν τῶν ἀλλοφύλων, ἐνῶ οἱ φονευθέντες ἔνοπλοι στρατιῶται ἔφθασαν τὰς ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδας.

Οἱ βασιλεῖς τῶν Μαδιανιτῶν Ζεβεὲ καὶ Σελμανὰ εὑρίσκοντο εἰς Καρκάρ, μαζί των δὲ ἦταν καὶ ὁ στρατός των, ποὺ ἔφθανε τὶς δεκαπέντε περίπου χιλιάδες (15.000), Αὐτοὶ ἦσαν ὅλοι, ὅσοι ἔμειναν ἀπὸ τὸ πολυάριθμον στράτευμα τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἰσραήλ. Διότι ὅσοι ἔπεσαν νεκροί, ἦσαν ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἔφεραν ρομφαίαν.

Ὁ Γεδεὼν ἐπροχώρησεν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν του ἀπὸ τὴν ὁδὸν τῶν σκηνιτῶν, ἀνατολικὰ τῆς Ναβαὶ καὶ Ἰεγεβάλ. Ἐκεῖ δὲ ἐκτύπησε τὸν ἐχθρικὸν στρατόν, ὁ ὁποῖος ἐθεώρει τὸν ἑαυτόν του ἐν ἀσφαλείᾳ.

Ὁ Γεδεών, μετὰ ἀπὸ ὅσα συνήντησεν, ἐπροχώρησε ἀπὸ ἄλλον δρόμον, κοντὰ εἰς τὸ ἄκρον τῆς ἐρήμου, ὁ ὁποῖος ἐπερνοῦσε ἀπὸ σκηνὲς πτωχοτέρων Ἰσραηλιτῶν (τῶν νομάδων), ποὺ ἦσαν ἐγκατεστημένοι εἰς τὰ ἀνατολικὰ τῆς Ναβαὶ καὶ Ἰεγεβάλ. Ὁ Γεδεὼν ἐπετέθη καὶ ἐκτύπησε ξαφνικά, ἐξ ἐφόδου, τὸν ἐχθρικὸν στρατόν, ὁ ὁποῖος (ἐνόμιζεν) ὅτι ἐκεῖ ποὺ εὑρίσκετο, ἦταν ἀσφαλισμένος.

Οἱ ἐχθροὶ ἐνικήθησαν, οἱ δὲ δύο βασιλεῖς Ζεβεὲ καὶ Σελμανὰ ἐτράπησαν εἰς φυγήν. Ὁ Γεδεὼν τοὺς κατεδίωξε, συνέλαβε τοὺς δύο βασιλεῖς καὶ ἐπέφερεν ἀναστάτωσιν καὶ σύγχυσιν εἰς ὅλον τὸν ἐχθρικὸν στρατόν.

Οἱ δεκαπέντε περίπου χιλιάδες ἐνικήθησαν ἀπὸ τοὺς τριακοσίους τοῦ Γεδεών, οἱ δὲ Ζεβεὲ καὶ Σελμανὰ ἐτράπησαν εἰς φυγήν. Ὁ Γεδεὼν ὅμως τοὺς κατεδίωξε καὶ συνέλαβε τοὺς δύο βασηλεῖς τῶν Μαδιανιτῶν, τὸν Ζεβεὲ καὶ τὸν Σελμανά, καὶ εἰς ὅλον τὸ ἄλλο στράτευμα ἐδημιούργησε πανικόν, σύγχυσιν καὶ διάλυσιν.

Νικητὴς ὁ Γεδεών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, ἐπέστρεψεν ἐκ τῆς μάχης ἀπὸ τὸ ἐπάνω μέρος τῆς Ἀρές, εἰς Σοκχώθ.

Καὶ ὁ Γεδεών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, ἐπέστρεψε ἀπὸ τὸν πόλεμον ἀπὸ τὸν ἀνήφορον τῆς Ἀρὲς εἰς τὴν Σοκχώθ.

Ἔξω ἀπὸ τὴν Σοκχὼθ συνέλαβεν ἕνα παιδάριον ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως καὶ τὸ ἠρώτησε διὰ τὰ ὀνόματα τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν πρεσβυτέρων τῆς πόλεως. Τὸ παιδάριον ἔγραψε τὰ ὀνόματα ἕβδομήκοντα ἑπτὰ ἀνδρῶν καὶ τὰ ἔδωκεν εἰς τὸν Γεδεών.

Καὶ (ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν) συνέλαβεν ἕνα νέον ἄνθρωπον ἀπὸ τοὺς ἄνδρες τῆς Σοκχὼθ καὶ τοῦ ἐζήτησε πληροφορίες διὰ τοὺς ἀρχηγοὺς καὶ προεστοὺς τῆς Σοκχώθ. Καὶ ὁ νέος ἔγραψε καὶ ἔδωκεν εἰς τὸν Γεδεὼν τὰ ὀνόματα τῶν ἀρχηγῶν καὶ τῶν προεστῶν τῆς Σοκχώθ· ὁ ἀριθμὸς ὅλων αὐτῶν ἦσαν ἑβδομῆντα ἑπτὰ (77) ἄνδρες.

Εἰσῆλθεν ὁ Γεδεὼν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἶπεν εἰς τοὺς ἄρχοντας Σοκχώθ· «ἰδού, εἶναι τώρα εἰς τὰ χέρια μου ὁ Ζεβεὲ καὶ ὁ Σελμανὰ διὰ τοὺς ὁποίους τότε μὲ εἰρωνευθήκατε καὶ μοῦ εἴπατε· Μήπως τάχα καὶ εἶναι τώρα εἰς τὰ χέρια σου ὁ Ζεβεὲ καὶ ὁ Σελμανὰ ὥστε νὰ δώσωμεν ἄρτους εἰς τοὺς ἐξηντλημένους ἀπὸ τὴν πεῖναν ἄνδρας;»

Ὁ Γεδεὼν ἐπῆγε εἰς τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς Σοκχὼθ καὶ τοὺς εἶπε: «Νά, εἶναι τώρα αἰχμάλωτοί μου ὁ Ζεβεὲ καὶ ὁ Σελμανά, διὰ τοὺς ὁποίους μὲ ἐχλευάσατε, μὲ ἐπεριφρονήσατε καὶ μοῦ εἴπατε: «Μήπως τὰ χέρια τῶν Ζεβεὲ καὶ Σελμανὰ εἶναι τώρα εἰς τὰ χέριά σου; Μήπως τοὺς ἔπιασες αἰχμαλώτους, ὥστε να δώσωμεν εἰς τοὺς ἄνδρες σου, ποὺ ἀπέκαμαν καὶ κινδυνεύουν νὰ ἀποθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖναν, ψωμιά;»

Συνέλαβε κατόπιν ὁ Γεδεὼν τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Σοκχώθ, ἐπῆρεν ἀγκάθια ἀπὸ τὴν ἔρημον καὶ βάτα καὶ μὲ αὐτὰ ἁλώνισε τοὺς ἄνδρας τῆς πόλεως.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔδειξε πόσον ἄδικον εἶχαν νὰ τοῦ φερθοῦν, ὅπως τοῦ ἐφέρθησαν, ἐπῆρε τοὺς προεστοὺς τῆς πόλεως Σοκχώθ, τοὺς ἔρριψεν εἰς τις ἀγκαθιὲς τῆς ἐρήμου καὶ εἰς τὰ γαϊδουράγκαθα καὶ εἰς αὐτὰ ἁλώνισε τὰ κορμιὰ τῶν ἐβδομῆντα ἑπτὰ ἐκείνων ἀνδρῶν τῆς πόλεως.

Τὸν πύργον Φανουὴλ ἐκρήμνισεν ἐκ θεμελίων καὶ τοὺς ἄνδρας τῆς πόλεως ἐφόνευσε.

Ἐπίσης κατεδάφισε καὶ ἔσκαψε ἀπὸ τὰ θεμέλιά του τὸν ὀχυρὸν πύργον Φανουὴλ καὶ ἐφόνευσε τοὺς ἄνδρες τῆς πόλεως.

Ἠρώτησε δὲ τὸν Ζεβεὲ καὶ τὸν Σελμανά· «πῶς ἦσαν οἱ ἄνδρες τοὺς ὁποίους ἐφονεύσατε εἰς τὸ Θαβώρ;» Ἐκεῖνοι ἀπήντησαν· «ὅπως εἶσαι σύ. Εἶχαν ὄψιν υἱῶν βασιλέως ὅπως καὶ σύ».

Κατόπιν ὁ Γεδεὼν ἐστράφη πρὸς τοὺς Ζεβεὲ καὶ Σελμανὰ καὶ τοὺς ἐρώτησε: «Σὰν ποίους ἔμοιαζαν οἱ ἄνδρες, τοὺς ὁποίους ἐσκοτώσατε (τίς προάλλες) εἰς τὸ Θαβώρ;» Οἱ δύο βασιλεῖς τοῦ ἀπάντησαν: «Ἔμοιαζαν μὲ σένα. Ἦσαν καὶ αὐτοί, ὅπως καὶ σύ, σὰν βασιλόπουλα».

Ὁ Γεδεὼν εἶπεν· «αὐτοὶ ἦσαν πραγματικοὶ ἀδελφοί μου, παιδιὰ τῆς μητρός μου. Ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Θεόν, ἐὰν τοὺς ἀφήνατε ἐν τῇ ζωῇ, οὔτε ἐγὼ θὰ σᾶς ἐφόνευα».

Καὶ ὁ Γεδεὼν τοὺς εἶπε: «Λοιπὸν ἦσαν ὅλοι ἀδέλφια μου, παιδιὰ τῆς ἰδίας μὲ ἐμὲ μητέρας. Ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζωντανὸν Θέον, ὅτι ἐὰν δὲν τοὺς ἐσκοτώνατε ἔτσι χωρὶς λόγον καὶ τοὺς ἀφήνατε νὰ ζήσουν, δὲν θὰ σᾶς ἐσκότωνα τώρα καὶ ἐγώ· θὰ σᾶς ἐχάριζα τὴν ζωήν».

Ἀμέσως δὲ εἶπεν εἰς τὸν πρωτότοκον υἱόν του, τὸν Ἰεθέρ· «σήκω καὶ θανάτωσέ τους». Ἀλλὰ τὰ παιδάριον τοῦτο δὲν ἀνέσυρε τὴν μάχαιράν του διότι τοῦ ἔλειπε τὸ θάρρος· ἦτο ἀκόμη μικρός.

Ὁ Γεδεὼν εἶπε τότε εἰς τὸ πρωτότοκον παιδί του, τὸν Ἰεθέρ: «Ἐμπρός· προχώρει· φόνευσέ τους!» Ἀλλὰ ὁ νεαρὸς Ἰεθὲρ δὲν ἐτράβηξε τὸ ξίφος του νὰ τοὺς φονεύσῃ, διότι ἐδίστασε καὶ ἐφοβήθη, ἐπειδὴ ἦταν ἀκὀμη πολὺ νέος καὶ δὲν εἶχε τόσην τόλμην.

Ὁ Ζεβεὲ καὶ ὁ Σελμανὰ εἶπον πρὸς τὸν Γεδεών· «σήκω σὺ καὶ ἔλα ἐναντίον μας νὰ μᾶς φονεύσῃς διότι ἡ δύναμίς σου εἶναι πράγματι δύναμις ἀνδρός». Ὁ Γεδεὼν ἠγέρθη καὶ ἐφόνευσε τὸν Ζεβεὲ καὶ τὸν Σελμανά. Ἔλαβε δὲ ἀπὸ τοὺς τραχήλους τῶν καμήλων τὰ εἰς σχῆμα ἠμισελήνου κοσμήματά των.

Ὁ Ζεβεὲ καὶ ὁ Σελμανὰ εἶπαν εἰς τὸν Γεδεών: «Ἐμπρός· προχώρει σὺ καὶ ὅρμησε ἐπάνω μας νὰ μᾶς φονεύσῃς, διότι ἡ ἰδική σου δύναμις καὶ τὸ θάρρος εἶναι ἀνδρικά». Τότε ὁ Γεδεὼν ἐπροχώρησε καὶ ἐφόνευσε τὸν Ζεβεὲ καὶ τὸν Σελμανά. Καὶ μόνον ὅταν αὐτοὶ ἔπεσαν κάτω νεκροί, ἐπῆρε (ὁ Γεδεὼν) τὰ χρυσᾶ στολίδια, ποὺ εἶχαν σχῆμα μισοφέγγαρου καὶ ἐκρέμοντο ἀπὸ τοὺς τραχήλους τῶν καμήλων τῶν δύο Μαδιανιτῶν ἡγεμόνων.

Οἱ Ἰσραηλῖται εὐγνωμονοῦντες καὶ ἐνθουσιασμένοι διὰ τὴν νίκην τοῦ Γεδεὼν τοῦ εἶπαν· «κύριε, γίνε σὺ ἀρχηγός μας καὶ ἔπειτα ἀπὸ σὲ ὁ υἱός σου καὶ κατόπιν ὁ ἔγγονός σου, διότι σὺ μᾶς ἔσωσες ἀπὸ τὴν τυραννικὴν κυριαρχίαν τῶν Μαδιανιτῶν».

Μετὰ ἀπὸ τὴν μεγάλην νίκην καὶ τὰ κατορθώματα τοῦ Γεδεὼν οἱ Ἰσραηλῖται γεμᾶτοι εὐγνωμοσύνην τοῦ εἶπαν: «Κύριε, γίνε ἀρχηγός, κυβερνήτης μας καὶ σὺ καὶ κατόπιν ὁ υἱός σου καὶ ὕστερα ὁ υἱὸς τοῦ υἱοῦ σου· γίνε βασιλιᾶς μας μὲ δικαιώματα κληρονομικά. Σοῦ ἀξίζει· διότι σὺ μᾶς ἔσωσες ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν καὶ τῇ τυραννίαν τῶν Μαδιανιτῶν».

Ὁ Γεδεὼν ἀπήντησε πρὸς αὐτούς· «οὔτε ἐγὼ θὰ γίνω ἀρχηγός σας οὔτε ὁ υἱός μου θὰ γίνῃ ἀρχηγός σας. Ὁ Κύριος θὰ εἶναι ὁ μοναδικὸς ἀρχηγός σας».

Ὁ Γεδεὼν ὅμως, ποὺ δὲν εἶχε μεθύσει ἀπὸ τὰ κατορθώματά του καὶ ἐδιατηροῦσε τὸ φρόνημα ὅτι αὐτὰ ἦσαν θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, τοὺς ἀπάντησε: «Δὲν θὰ γίνῃ ποτὲ ἀπὸ ἐμὲ αὐτό, ποὺ μοῦ προτείνετε. Δὲν θὰ γίνω ἐγὼ ἀρχηγὸς καὶ βασιλιᾶς σας μὲ κληρονομικὰ δικαιώματα. Δὲν θὰ γίνῃ ἑπομένως βασιλιᾶς σας οὔτε καὶ ὁ υἱός μου ὡς διάδοχος. Μοναδικὸς ἄρχοντας, κυρίαρχος, βασιλιᾶς σας εἶναι καὶ θὰ μείνῃ ὁ Κύριος!»

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς ὁ Γεδεών· «θὰ ὑποβάλω εἰς σᾶς ἕνα αἴτημα· ὁ καθένας σας ἂς μοῦ δώσῃ ἀπὸ τὰ λάφυρα τοῦ πολέμου ὅ,τι σκουλαρίκι ἔχει. Διότι οἱ ἐχθροί, καθ’ ὃ Ἰσμαηλῖται, εἶχον χρυσᾶ σκουλαρίκια».

Καὶ ὁ Γεδεὼν ἐπρόσθεσε: «Θὰ σᾶς ζητήσω ὅμως μίαν χάριν· θὰ σᾶς ὑποβάλω ἕνα ἄλλο αἴτημα· κάθε ἄνδρας νὰ μοῦ δώσῃ ὅσα σκουλαρίκια ἐπῆρε ὡς λάφυρα ἀπὸ τὸν πόλεμον. (Διότι οἱ ἐχθροί, τοὺς ὁποίους ἑνικήσαμεν, εἶχαν χρυσᾶ σκουλαρίκια, ἐπειδὴ ἦσαν Ἰσμαηλῖται)».

Οἱ Ἰσραηλῖται ἀπήντησαν· «μὲ ὅλην μας τὴν καρδιὰ θὰ σοῦ δώσωμεν». Ὁ Γεδεὼν ἥπλωσε τὸ ἱμάτιόν του καὶ κάθε Ἰσραηλίτης ἔρριψεν εἰς αὐτὸ ἀπὸ τὰ λάφυρα τοῦ πολέμου ὅ,τι σκουλαρίκι εἶχε.

Ἐκεῖνοι τοῦ ἀπάντησαν: «Θὰ σοῦ τὰ δώσωμεν μὲ πολλὴν προθυμίαν». Τότε ὁ Γεδεὼν ἄνοιξε καὶ ἄπλωσε τὸν μανδύαν του καὶ ἐκεῖ μέσα ἔρριψε κάθε Ἰσραηλίτης τὰ σκουλαρίκια, ποὺ ἐπῆρεν ὡς λάφυρα ἀπὸ τὸν πόλεμον.

Τὸ βάρος τῶν χρυσῶν σκουλαρικιῶν, τὰ ὁποῖα ἐζήτησε καὶ ἔλαβεν ὁ Γεδεών, ἔφθασε τοὺς χιλίους ἑπτακοσίους χρυσοῦς σίκλους (ἤτοι ὑπὲρ τὰ δέκα ὀκτὼ χιλιόγραμμα), ἐκτὸς τῶν κοσμημάτων ποὺ εἶχον σχῆμα ἠμισελήνου, τῶν πολύπλοκων κόμβων, τῶν πολυτελῶν καὶ πορφυρῶν ἱματίων τῶν βασιλέων τῆς Μαδιάμ, καὶ ἐκτὸς τῶν περιδεραίων ποὺ ἐκρέμαντο εἰς τοὺς τραχήλους τῶν καμήλων.

Καὶ τὸ βάρος τῶν χρυσῶν σκουλαρικιῶν, τὰ ὁποῖα τοὺς ἐζήτησε καὶ τοῦ ἔδωκαν, ἔφθασε τοὺς χιλίους ἑπτακοσίους (1.700) χρυσοῦς σίκλους, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ χρυσᾶ στολίδια, ποὺ εἶχαν σχῆμα μισοφέγγαρου, καὶ τῶν κοσμημάτων, ποὺ εἶχαν σχῆμα βρόχου, πολυπλόκου κόμβου (ἤ, κατ’ ἄλλους, κολλάρων), καὶ τῶν φορεμάτων τῶν πορφυρῶν, ποὺ ἐφοροῦσαν οἱ Μαδιανῖται βασιλεῖς, καὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ περιδέραια, ποὺ ἐκρέμοντο ἀπὸ τοὺς τραχήλους τῶν καμήλων των.

Μὲ τὸν χρυσὸν αὐτὸν ἔδωσεν ὁ Γεδεὼν καὶ κατεσκεύασαν Ἐφώδ (εἶδος τι ἀρχιερατικοῦ ἀμφίου) τὸ ὁποῖον ἐτοποθέτησεν εἰς τὴν πόλιν του τὴν Ἐφραθά. Ὁ ἰσραηλιτικὸς ὅμως λαὸς ἐξέκλινε καὶ πάλιν εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν αἱ διαφθορὰν καὶ ἔγινε διὰ τὸν Γεδεὼν καὶ τὸ γένος του σκάνδαλον καὶ πρόσκομμα.

Ἀπὸ τὸ χρυσάφι αὐτο ὁ Γεδεὼν κατεσκεύασεν Ἐφὼδ καὶ τὸ ἐτοποθέτησεν εἰς τὴν πόλιν του, τὴν Ἐφραθά. Ὅλοι ὅμως οἱ Ἰσραηλῖται τὸ μετέβαλαν εἰς εἰδωλολατρικὸν ἀντικείμενον καὶ ἕνεκα τοῦ Ἐφὼδ αὐτοῦ ἔπεσαν εἰς εἰδωλολατρίαν. Ἔτσι τὸ Ἐφὼδ ἐκεῖνο εἶχε δυσάρεστες συνέπειες· ἔγινε διὰ τὸν Γεδεὼν καὶ ὅλην τὴν οἰκογένειάν του παγίδα καὶ σκάνδαλον.

Οἱ Μαδιανῖται, ἔπειτα ἀπὸ τὴν συντριβήν των, ἐταπεινώθησαν καὶ ἐσυμαζεύθησαν ἐνώπιον τῶν Ἰσραηλιτῶν, καὶ δὲν ἐτόλμησαν πλέον νὰ ξανασηκώσουν κεφάλι. Ἔτσι δὲ ἡ Παλαιστίνη ἡσύχασεν ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Γεδεών.

Μετὰ τὸν θρίαμβον τοῦ Γεδεὼν οἱ Μαδιανῖται ἔμειναν συμμαζευμένοι καὶ μουδιασμένοι ἀπέναντι τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ δὲν ἐτόλμησαν πλέον νὰ σηκώσουν κεφάλι καὶ νὰ ξαναεπιτεθοῦν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἔτσι ἡ χώρα τῶν Ἰσραηλιτῶν ἔμεινεν ἥσυχη καὶ εἰρηνικὴ ἐπὶ σαράντα χρόνια, κατὰ τὰ ὁποῖα ἔζησεν ὁ Γεδεών.

Ὁ Ἱεροβάαλ, δηλαδὴ ὁ Γεδεών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, ἐγκατεστάθη καὶ πάλιν εἰς τὸν οἶκον του ἐν Ἐφραθά.

Καὶ ὁ Ἱεροβάαλ (δηλαδὴ ὁ Γεδεών), ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, ἐπῆγε καὶ ἐγκατεστάθη εἰς τὸ σπίτι του (εἰς τὴν Ἐφραθά).

Ἀπέκτησε δὲ ἑβδομήκοντα υἱούς, διότι εἶχε πολλὰς συζύγους.

Ὁ δὲ Γεδεὼν ἀπέκτησεν ἑβδομῆντα υἱούς, διότι εἶχε πολλὲς συζύγους.

Μία ἀπὸ αὐτὰς παλλακὴ δηλαδὴ δευτέρας σειρᾶς σύζυγος εὑρίσκετο εἰς Συχέμ. Καὶ αὐτὴ ἐγέννησεν εἰς τὸν Γεδεὼν υἱόν, εἰς τὸν ὁποῖον ἔδωσε τὸ ὄνομα Ἀβιμέλεχ.

Μία ἀπὸ τὶς δευτέρας τάξεως συζύγους του (παλλακὴ) ἔμενεν εἰς τὴν Συχέμ. Ἐγέννησε δὲ καὶ αὐτὴ εἰς τὸν Γεδεὼν υἱόν, καὶ τοῦ ἔδωσε τὸ ὄνομα Ἀβιμέλεχ.

Ὁ Γεδεών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, ἀπέθανεν εἰς τὴν πόλιν του καὶ ἐτάφη εἰς τὸν τάφον τοῦ πατρός του Ἰωὰς τοῦ Ἀβιεσδρίτου εἰς τὴν Ἐφραθά.

Καὶ ὁ Γεδεών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, ἀπέθανεν εἰς τὴν πόλιν του καὶ ἐτάφη εἰς τὸν τάφον τοῦ πατέρα του Ἰωάς, εἰς τὴν πόλιν Ἐφραθὰ τῆς οἰκογενείας των Ἀβιεσδριτῶν.

Ὅταν ὅμως ἀπέθανεν ὁ Γεδεών, οἱ Ἰσραηλῖται ἀπεμακρύνθησαν καὶ πάλιν ἀπὸ τὸν Θεόν, ἐξέκλιναν εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν καὶ διαφθοράν, ἐλάτρευσαν τὰ εἴδωλα τοῦ Βάαλ καὶ ἔκαμαν συμφωνίαν πρὸς τὸν εἰδωλικὸν θεὸν Βάαλ, νὰ εἶναι αὐτὸς εἰς αὐτοὺς θεός.

Μόλις δὲ ἀπέθανε ὁ Γεδεών, συνέβη τοῦτο: Οἱ Ἰσραηλῖται ἀπεστάτησαν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐγύρισαν πάλιν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν μὲ τὶς διάφορες μορφὲς τοῦ Βάαλ καὶ ἔκαμαν συμφωνίαν μὲ τὸν εἰδωλικὸν θέον Βάαλ, διὰ νὰ εἶναι αὐτὸς θεός των!

Ἔτσι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἐλησμόνησαν τὸν ἀληθινὸν Κύριον καὶ Θεὸν ὁ ὁποῖος τοὺς ἐγλύτωσεν ἀπὸ τὴν δυναστείαν καὶ τυραννίαν τῶν κύκλῳ ἀπὸ αὐτοὺς λαῶν.

Μὲ ὅλα αὐτὰ οἱ Ἰσραηλῖται ἐλησμόνησαν τὸν Κύριον, τὸν ἀληθινὸν Θεόν των, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὰ χέρια ὅλων τῶν ἐχθρῶν, ποὺ τοὺς ἐτυραννοῦσαν καὶ τοὺς ἐπίεζαν ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα τῆς χώρας των.

Σκοτισμένοι δὲ ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρείαν οὔτε καὶ πρὸς τὴν οἰκογένειαν του Ἱεροβάαλ, τοῦ Γεδεών, δὲν ἐφέρθησαν μὲ καλωσύνην καὶ σεβασμὸν ἀναλόγως μὲ τὰ καλὰ τὰ ὁποῖα αὐτὸς εἶχε κάμει πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἐπίσης οἱ Ἰσραηλῖται δὲν ἐφέρθησαν μὲ εὐγνωμοσύνην οὔτε καὶ πρὸς τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἱεροβάαλ (αὐτὸς εἶναι ὁ Γεδεών)· δὲν ἐφέρθησαν μὲ καλωσύνην καὶ σεβασμὸν ἀνάλογον πρὸς ὅλες τὶς μεγάλες εὐεργεσίες, τὶς ὁποῖες προσέφερεν αὐτὸς εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ὁ Ἀβιμέλεχ ὁ υἱὸς τοῦ Ἱεροβάαλ ἐπῆγεν εἰς τὴν Συχὲμ πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς τῆς μητρός του, ὡμίλησε πρὸς αὐτοὺς καὶ πρὸς ὅλους τοὺς συγγενεῖς τοῦ πατρικοῦ οἴκου τῆς μητρός του καὶ εἶπε·

Ὁ Ἀβιμελεχ, ὁ υἱός του Ἱεροβααλ, ἐπῆγε εἰς τὴν Συχὲμ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς τῆς μητέρας του καὶ ἐμίλησε πρὸς αὐτοὺς καὶ πρὸς ὅλους τοὺς συγγενεῖς τοῦ πατρικοῦ οἴκου του καὶ τοὺς εἶπε:

«εἴπατε σᾶς παρακαλῶ, ὥστε νὰ ἀκούσουν ὅλοι οἱ ἄνδρες τῆς Συχέμ: Τί εἶναι τὸ καλύτερον διὰ σᾶς, νὰ βασιλεύσουν εἰς σᾶς ἑβδομήκοντα ἄνδρες, ὅλοι δηλαδὴ οἱ υἱοὶ τοῦ Ἱεροβάαλ, ἢ νὰ εἶναι ἕνας ὁ ἄρχων σας, δηλαδὴ ἐγώ; Ἐνθυμηθῆτε δὲ ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἰδικόν σας ὀστοῦν καὶ ἰδική σας σάρξ».

«Πέστε, σᾶς παρακαλῶ, εἰς τοὺς ἄνδρες τῆς Συχέμ: «Τί εἶναι προτιμότερον καὶ ὠφελιμώτερον διὰ σᾶς; Νὰ σᾶς κυβερνήσουν ὡς βασιλεῖς ἑβδομῆντα ἄνδρες, ὅλοι δηλαδὴ οἱ υἱοὶ τοῦ Ἱεροβάαλ, ἢ νὰ βασιλεύσῃ εἰς σᾶς ἕνας μόνον ἄνδρας; Θυμηθῆτε ἐπίσης ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἰδκόν σας κόκκαλο καὶ ἰδική σας σάρκα· γέννημα καὶ θρέμμα ἰδικόν σας».

Οἱ θεῖοι αὐτοῦ, δηλαδὴ οἱ ἀδελφοὶ τῆς μητρός του, ὡμίλησαν περὶ αὐτοῦ καὶ ἀνεκοίνωσαν ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους του πρὸς ὅλους τοὺς ἄνδρας τῆς Συχέμ, καὶ ἡ καρδία ἐκείνων ἔκλινεν ὑπὲρ τοῦ Ἀβιμέλεχ, διότι ἐσκέφθησαν καὶ εἶπαν· «ἀδελφός μας εἶναι αὐτός».

Καὶ οἱ ἀδελφοὶ τῆς μητέρας του (οἱ θεῖοι του) ἐμίλησαν περὶ τοῦ Ἀβιμέλεχ πρὸς ὅλους τοὺς ἄνδρες (ἀρχηγούς) τῆς Συχὲμ ὅλα (αὐτά) τὰ λόγια, ποὺ τοὺς εἶπε. Καὶ ἡ καρδιὰ τῶν ἀρχηγῶν τῆς Συχὲμ ἔκλινεν εἰς τὸ νὰ ταχθοῦν μὲ τὸ μέρος τοῦ Ἀβιμέλεχ· διότι εἶπαν· «αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μας, στενώτατος συγγενής μας».

Ἐπῆραν δὲ ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Βάαλ καὶ ἔδωκαν εἰς αὐτὸν ἑβδομήκοντα σίκλους ἀργυρίου. Μὲ τὰ χρήματα αὐτὰ ἐπεστράτευσεν ὁ Ἀβιμέλεχ ὡς μισθοφόρους του ἄνδρας ἀδιστάκτους καὶ τυχοδιώκτας οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς Συχὲμ ἔδωκαν εἰς τὸν Ἀβιμέλεχ ἑβδομῆντα ἀργυροῦς σίκλους ἀπὸ τὸ ταμεῖον τοῦ εἰδωλολατρικοῦ ναοῦ τοῦ Βααλβερίθ· μὲ τὸ ποσὸν αὐτὸ ὁ Ἀβιμέλεχ ἐστρατολόγησε ὁμάδα ἀπὸ ἀναξίους παλιανθρώπους, δειλούς, ματαιοδόξους καὶ τυχοδιῶκτες, οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

Εἰσῆλθε μαζῆ μὲ αὐτοὺς εἰς τὸν πατρικόν του οἶκον εἰς Ἐφραθὰ καὶ ἐφόνευσε τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς υἱοὺς τοῦ Γεδεών, ἑβδομήκοντα ἐν ὅλῳ ἄνδρας ἐπάνω εἰς τὴν αὐτὴν πέτραν. Διέφυγεν ὅμως τὸν θάνατον ὁ νεώτερος υἱὸς τοῦ Γεδεών, ὁ Ἰωάθαμ, διότι ἐκρύφθη.

Ὁ Ἀβιμέλεχ μὲ τοὺς μισθοφόρους του αὐτοὺς ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι τοῦ πατέρα τοῦ (Γεδεών) εἰς τὴν Ἐφραθὰ καὶ ἐσκότωσε τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἱεροβάαλ, ἑβδομῆντα συνολικῶς ἄνδρες, ἐπάνῶ εἰς μίαν ἁπλὴν πέτραν. Ἀλλ’ ἀπὸ τοὺς ἑβδομῆντα ἐσώθη ὁ Ἰωάθαμ, ὁ νεώτερος υἱὸς τοῦ Ἱεροβάαλ, διότι κατώρθωσε νὰ κρυφθῇ.

Τότε συνεκεντρώθησαν ὅλοι οἱ ἄνδρες τῆς Συχὲμ καὶ ὅλος ὁ οἶκος Βηθμααλών, μετέβησαν καὶ ἀνεκήρυξαν βασιλέα τὸν Ἀβιμέλεχ πλησίον εἰς τὴν βαλανιδιὰν τὴν εὑρισκομένην εἰς κάποιαν τοποθεσίαν τῆς Συχέμ.

Μετὰ τὴν δολοφονίαν αὐτὴν συνεκεντρώθησαν ὅλοι οἱ ἄρχοντες τῆς Συχὲμ καὶ ὅλη ἡ οἰκογένεια Βηθμααλὼν καὶ ἐπῆγαν καὶ ἀνεκήρυξαν ὡς βασιλιᾶ τὸν Ἀβιμελεχ κοντὰ εἰς τὴν (ἱεράν;) βελανιδιάν, ποὺ εὑρίσκετο εἰς κάποιον λόφον (κοντά) εἰς τὴν Συχέμ.

Ἀνεκοινώθη τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἰς τὸν Ἰωάθαμ, ὁ ὁποῖος ἐπῆγε καὶ ἐστάθη ὄρθιος εἰς κάποιαν κορυφὴν τοῦ Γαριζὶν καὶ ἀφοῦ ἔκλαυσε διὰ τὰ θλιβερὰ αὐτὰ γεγονότα, ἐφώναξε δυνατὰ πρὸς τοὺς Συχεμίτας καὶ τοὺς εἶπεν· «ἀκούσατέ μου ἄνδρες τῆς Συχὲμ διὰ νὰ ἀκούσῃ καὶ σᾶς ὁ Θεός.

Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἐγνωστοποίησαν εἰς τὸν Ἰωάθαμ, ὁ ὁποῖος, ὅταν τὸ ἐπληροφορήθη, ἐπῆγε καὶ ἐστάθη εἰς μίαν κορυφὴν τοῦ ὄρους Γαριζὶν καὶ ἔκλαυσε διὰ τὰ γεγονότα αὐτά· κατόπιν ὕψωσε τὴν φωνήν του καὶ ἐφώναξε πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Συχέμ: «Ἀκοῦστε με, ἄνδρες τῆς Συχέμ, διὰ νὰ ἀκούσῃ καὶ σᾶς ὁ Θεός!

Τὰ δένδρα ἐπῆγαν νὰ ἀνακηρύξουν βασιλέα των καὶ εἶπαν εἰς τὴν ἐληά· Γίνε ἐσὺ βασιλεὺς μας.

Κάποτε τὰ δένδρα ἐμαζεύθησαν διὰ νὰ ἐκλέξουν καὶ νὰ χρίσουν βασιλιᾶ ἰδικόν των. Καὶ (καθὼς ἦσαν μαζεμένα) εἶπαν εἰς τὴν ἐλιά· «γίνε βασιλιᾶς μας!»

Ἡ ἐληὰ ἀπήντησεν εἰς αὐτούς· Ἐγὼ νὰ ἐγκαταλείψω τοὺς καρπούς μου, τὸ ἔλαιόν μου, μὲ τὸ ὁποῖον οἱ ἄνθρωποι δοξάζουν τὸν Θεὸν καὶ νὰ σείωμαι μόνον ἐπιδεικτικῶς ὡς βασίλισσα τῶν ἄλλων δένδρων; Δὲν θέλω νὰ γίνω βασίλισσα.

Ἄλλα ἡ ἐλιὰ τοὺς ἀπάντησε: «Εἶναι σωστὸν καὶ λογικὸν νὰ ἀδιαφορήσω καὶ νὰ ἀρνηθῶ νὰ παράγω τὸν καρπόν μου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον βγαίνει τὸ λάδι, μὲ τὸ ὁποῖον οἱ ἄνδρες δοξάζουν καὶ τιμοῦν τὸν Θεόν, καὶ νὰ ἀρχίσω νὰ κοκκορεύωμαι ἐπιδεικτικὰ ὡς βασιλιᾶς, μὲ εὐμετάβολον ἐξουσίαν καὶ ἐπισφαλῆ θέσιν, μεταξὺ τῶν δένδρων;» Δὲν δέχομαι τὴν προσφοράν!

Τότε τὰ δένδρα εἶπαν εἰς τὴν συκῆν· Ἔλα σὺ νὰ βασιλεύσῃς εἰς ἡμᾶς.

Κατόπιν τὰ δένδρα ἐστράφησαν πρὸς τὴν συκιὰ καὶ τῆς εἴπαν· «ἐμπρός, γίνε βασιλιᾶς μας σύ!»

Ἡ συκῆ ἀπήντησεν εἰς αὐτά· Ἐγὼ νὰ ἀφήσω τὴν γλυκύτητά μου, τοὺς γευστικοὺς καὶ ὠφελίμους καρπούς μου καὶ νὰ ἀρκεσθῶ μόνον νὰ σείωμαι ἐπιδεικτικῶς ὡς βασίλισσα τῶν ἄλλων δένδρων; Ὄχι.

Ἡ συκιὰ ὅμως τοὺς ἀπάντησε: «Εἶναι σωστὸν νὰ ἀδιαφορήσω καὶ λογικὸν νὰ ἀρνηθῶ νὰ παράγω τοὺς γλυκούς, εὔγευστους καὶ ὠφέλιμους καρπούς μου, καὶ νὰ ἀρχίσω νὰ κοκκορεύωμαι ἐπιδεικτικὰ ὡς βασιλιᾶς, μὲ εὐμετάβολον ἐξουσίαν καὶ ἐπισφαλῆ θέσιν, μεταξὺ τῶν δένδρων;» Δὲν δέχομαι τὴν προσφοράν!

Τὰ δένδρα μετέβησαν πρὸς τὴν ἄμπελον καὶ τῆς εἶπαν· Ἔλα σὺ νὰ γίνῃς βασίλισσά μας.

Ἔτσι τὰ δένδρα ἐστράφησαν κατόπιν πρὸς τὴν ἄμπελον καὶ τῆς εἶπαν· «ἐμπρός, ἔλα καὶ γίνε βασιλιᾶς μας σύ!»

Ἡ ἄμπελος ἀπήντησεν εἰς αὐτά· Νὰ ἐγκαταλείψω ἐγὼ τὸν οἶνον μου, ὁ ὁποῖος εὐφραίνει Θεὸν καὶ ἀνθρώπους καὶ νὰ ἀρκεσθῶ νὰ σείωμαι μόνον ὡς βασίλισσα τῶν ἄλλων δένδρων; Αὐτὸ δὲν τὸ δέχομαι.

Ἡ ἄμπελος ὅμως τοὺς ἀπάντησε: «Εἶναι σωστὸν νὰ ἀδιαφορήσω καὶ λογικὸν νὰ ἀρνηθῶ νὰ παράγω τὸ κρασί μου, τὸ ὁποῖον (μὲ τὶς σπονδὲς καὲ τὶς θυσίες τοῦ οἴνου) εὐφραίνει τὸν Θεόν, ἀλλὰ καὶ τὴν καρδιὰν τῶν ἀνθρώπων, καὶ νὰ ἀρχίσω νὰ κοκκορεύωμαι ἐπιδεικτικὰ ὡς βασιλιᾶς μὲ εὐμετάβολον ἐξουσίαν καὶ ἐπισφαλῆ θέσιν, μεταξὺ τῶν δένδρων;» Δὲν δέχομαι τὴν προσφοράν!

Εἶπαν τότε ὅλα τὰ δένδρα εἰς ἕνα εὐτελῆ καὶ ἀκανθώδη θάμνον, τὴν ράμνον· Ἔλα σὺ νὰ γίνῃς βασίλισσά μας.

Κατόπιν τῶν ἀρνήσεων αὐτῶν ὅλα τὰ δένδρα ἐστράφησαν πρὸς τὸν ἀσήμαντον καὶ τιποτένιον θάμνον, τὸ παλιούρι (ἀγκαθερὸν θάμνον) καὶ τοῦ εἶπαν· «ἐμπρός, ἔλα σὺ νὰ γίνῃς βασιλιᾶς μας!»

Ἡ χωρὶς ἀξίαν καὶ μωροφιλόδοξος ράμνος εἶπε τότε εἰς τὰ δένδρα· Ἐὰν πράγματι θέλετε νὰ μὲ χρίσετε βασίλισσάν σας, ἐλᾶτε καὶ πέσετε κάτω ἀπὸ τὴν σκιάν μου! Εἰ δ’ ἄλλως φωτιὰ θὰ βγῇ ἀπὸ ἐμὲ καὶ θὰ κατακαύσῃ τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου (αὐτὸς εἶναι ὁ μῦθος).

Καὶ τὸ ἀσήμαντον, κουτὸν καὶ φιλόδοξον παλιούρι ἀπάντησε πρὸς τὰ δένδρα: «Ἐὰν πράγματι θέλετε νὰ μὲ χρίσετε βασιλιᾶ σας, ἐλᾶτε καὶ μαζευθῆτε κάτω ἀπὸ τὸν ἴσκιο μου διὰ νὰ προφυλαχθῆτε! Ἐὰν δὲν θελήσετε νὰ τὸ κάμετε, εἴθε νὰ ξεπεταχθῇ φωτιὰ ἀπὸ τὰ ἀγκαθερὰ κλαδιά μου καὶ νὰ καταβροχθίσῃ τὶς κέδρους τοῦ ὄρους Λιβάνου!» (Αὐτὰ λέγει ἡ παραβολή· ἡ δὲ ἐφαρμογή της εἶναι ἡ ἀκόλουθη):

Καὶ τώρα ἂς σᾶς ἐρωτήσω, ἐὰν ἐν ἀληθείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ ἐπράξατε ἀνακηρύττοντες βασιλέα τὸν Ἀβιμέλεχ· ἐὰν ἐφερθήκατε καλὰ πρὸς τὴν μνήμην τοῦ Γεδεὼν καὶ πρὸς τὰ παιδιά του καὶ ἐὰν αὐτὸ ποὺ ἐκάματε ἀποτελῇ ἀνταπόδοσιν τῆς εὐεργεσίας ποὺ ἐλάβατε ἀπὸ αὐτόν.

«Τώρα λοιπόν», συνέχισεν ὁ Ἰωάθαμ, «ἂς ἐξετάσωμεν τοῦτο: Ὑπήρξατε πράγματι ἀληθινοὶ καὶ εἰλικρινεῖς μὲ τὸ νὰ ἀνακηρύξετε τὸν Ἀβιμέλεχ ὡς βασιλιᾶ σας; Ἐτιμήσατε πράγματι τὴν μνήμην καὶ ἐξεδηλώσατε εὐγνωμοσύνην πρὸς τὸν Ἱεροβάαλ καὶ ἐφερθήκατε μὲ ἐκτίμησιν πρὸς τὴν οἰκογένειάν του; Ἐφερθήκατε τιρὸς αὐτὸν ἀνάλογα πρὸς τὶς εὐεργεσίες, ποὺ σᾶς ἔκαμε;

Ἐνθυμεῖσθε πῶς ἐξῆλθε κατὰ τῶν ἐχθρῶν καὶ ἐπολέμησεν ὁ πατήρ μου πρὸς χάριν σας; Καὶ ἐξέθεσεν εἰς κίνδυνον τὴν ζωήν του ἐνώπιόν σας, καὶ πῶς σᾶς ἐγλύτωσε ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Μαδιανιτῶν.

(Διότι ἐνθυμηθῆτε)· ὁ πατέρας μου ἐπολέμησε διὰ σᾶς καὶ ἐρριψοκινδύνευσε τὴν ζωήν του πρὸς χάριν σας καὶ σᾶς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν τυραννίαν τῶν Μαδιανιτῶν·

Σεῖς ὅμως ἐκάματε σήμερον ἐπανάστασιν κατὰ τοῦ πατρικοῦ μου οἴκου, ἐφονεύσατε τοὺς υἱοὺς τοῦ Γεδεών, ἑβδομήκοντα ἄνδρας, ἐπάνω εἰς τὴν ἰδίαν πέτραν καὶ ἀνεκηρύξατε βασιλέα σας τὸν Ἀβιμέλεχ, υἱὸν τῆς δούλης του, διότι εἶναι συγγενής σας!

σήμερα ὅμως σεῖς ἐπανεστατήσατε ἐναντίον τῆς οἰκογενείας τοῦ πατέρα μου καὶ ἐσκοτώσατε τὰ παιδιά του, ἑβδομῆντα ἄνδρες εἰς μίαν ἁπλὴν πέτραν, καὶ ἀνεκηρύξατε τὸν Ἀβιμέλεχ, υἱὸν τῆς δούλης του, ὡς βασιλιᾶ τῶν κατοίκων τῆς Συχέμ, διότι εἶναι ἀδελφός (συγγενής) σας.

Ἐὰν λοιπὸν κατ’ ἀλήθειαν καὶ δικαιοσύνην ἐπράξατε ἀπέναντι τοῦ Γεδεὼν καὶ τοῦ οἴκου του κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, νὰ χαίρεσθε σεῖς τὸν Ἀβιμέλεχ καὶ ἐκεῖνος νὰ χαίρεται σᾶς!

Ἂς ἐξετάσωμεν λοιπόν· ὑπήρξατε πράγματι ἀληθινοὶ καὶ εἰλικρινεῖς ἀπέναντι τοῦ Ἱεροβάαλ καὶ τῆς οἰκογενείας του κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν; Ἐὰν ναί, τότε να εἶσθε εὐτυχεῖς μὲ τὸν Ἀβιμέλεχ· νὰ τὸν χαίρεσθε, νὰ σᾶς χαίρεται δὲ καὶ αὐτός!

Ἐὰν ὅμως δὲν ἔχετε φερθῆ καλά, φωτιὰ θὰ βγῇ ἀπὸ τὸν Ἀβιμέλεχ καὶ θὰ κατακαύσῃ τοὺς κατοίκους τῆς Συχὲμ καὶ τὸν οἶκον Βηθμααλών. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ σᾶς τοὺς κατοίκους τῆς Συχὲμ καὶ ἀπὸ τὸν οἶκον Βηθμααλὼν φωτιὰ θὰ βγῇ καὶ θὰ κατακαύσῃ τὸν Ἀβιμέλεχ».

Ἐὰν ὅμως δὲν ὑπήρξατε ἀληθινοὶ καὶ εἰλικρινεῖς ἀπέναντι τοῦ Ἱεροβάαλ, εἴθε νὰ ξεπεταχθῇ φωτιὰ ἀπὸ τὸν Ἀβιμέλεχ καὶ εἴθε νὰ καταβροχθίσω τοὺς κατοίκους τῆς Συχὲμ καὶ τὴν οἰκογένειαν Βηθμααλών. Εἴθε νὰ ξεπεταχθῇ ἐπίσης φωτιὰ ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς Συχὲμ καὶ ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν Βηθμααλὼν καὶ εἴθε νὰ καταβροχθίσω τὸν Ἀβιμέλεχ».

Ἔπειτα ἀπὸ τοὺς λόγους αὐτοὺς ἔφυγεν ὁ Ἰωάθαμ δρομέως, ἔφθασεν εἰς Βαιήρ, ὅπου καὶ ἐγκατεστάθη, μακρὰν ἀπὸ τὸν ἀδελφόν του τὸν Ἀβιμέλεχ.

Ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ὁ Ἰωαθάμ, ἔφυγε γρήγορα καὶ ἐτράπη εἰς φυγὴν καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Βαιήρ· καὶ ἐγκατεστάθη ἐκεῖ μακριά, διότι ἐφοβήθη τὸν ἀδελφόν του Ἀβιμέλεχ.

Ὁ Ἀβιμέλεχ τρία μόνον ἔτη ἐβασίλευσεν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ὁ Ἀβιμέλεχ ἐβασίλευσεν εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἐπὶ τρία χρόνια.

Διότι ἐπέτρεψεν ὁ Θεὸς νὰ ἐμφιλοχωρήσῃ μεταξὺ τοῦ Ἀβιμέλεχ καὶ τῶν κατοίκων τῆς Συχὲμ πνεῦμα δυσφορίας καὶ διχονοίας, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου ἀπεκήρυξαν οἱ ἄνδρες τῆς Συχὲμ τὸν οἶκον τοῦ Ἀβιμέλεχ.

Κατόπιν ὁ Θεὸς παρεχώρησε νὰ εἰσχωρήσῃ πονηρὸν πνεῦμα, ὁ διάβολος, μεταξὺ τοῦ Ἀβιμέλεχ καὶ μεταξὺ τῶν πολιτῶν τῆς Συχέμ· τοῦτο ἐδημιούργησε διχόνοιαν καὶ ἔκαμεν ὥστε νὰ ἐπαναστατήσουν οἱ πολῖται τῆς Συχὲμ καὶ νὰ χωρισθοῦν ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀβιμέλεχ.

Ἐπέτρεψεν ὁ Θεός (νὰ ἀναστατώσῃ ἐκείνους τὸ πνεῦμα) αὐτό (τῆς διχονοίας), διότι ἠθέλησε νὰ τιμωρήσῃ τὴν ἄδικον σφαγὴν τῶν ἑβδομήκοντα υἱῶν τοῦ Γεδεὼν ἐπιρρίπτων τὸ ἀδικοχυμένον αἷμα των εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ ἀδελφοῦ των Ἀβιμέλεχ, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐφόνευσεν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Συχὲμ οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν εἰς αὐτὸν τὰ μέσα καὶ τὸν ἐνίσχυσαν νὰ φονεύσῃ τοὺς ἀδελφούς του.

Αὐτὸ ποὺ συνέβη μὲ τὴν παραχώρησιν τοῦ Θεοῦ, ἔγινε διὰ νὰ τιμωρήσῃ ὁ Θεὸς τὴν ἀγνωμοσύνην καὶ τὸ ἔγκλημα κατὰ τῶν ἑβδομῆντα υἱῶν τοῦ Ἱεροβάαλ, καὶ νὰ ἐπιστρὲψῃ τὰ ἀθῶα αἵματά των εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ ἀδελφοῦ των Ἀβιμέλεχ, ποὺ τοὺς ἐσκότωσε, καὶ εἰς τὴν κεφαλὴν τῶν πολιτῶν τῆς Συχέμ, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐνεθάρρυναν καὶ τὸν ἐνίσχυσαν νὰ δολοφονήσῃ τοὺς ἀδελφούς του.

Οἱ ἄνδρες τῆς Συχὲμ ἐτοποθέτουν ἐνέδρας εἰς τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων ἐναντίον τοῦ Ἀβιμέλεχ. Οἱ δὲ ἐνεδρεύοντες ἐλήστευαν κάθε ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος διήρχετο πλησίον των εἰς τὸν δρόμον. Τὰ γεγονότα αὐτὰ ἀνηγγέλθησαν εἰς τὸν βασιλέα Ἀβιμέλεχ, ὁ ὁποῖος καὶ ἐξῆλθεν νὰ τιμωρήσῃ ἐκείνους.

Καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Συχὲμ ἔστησαν ἐνέδρες ἐναντίον τοῦ Ἀβιμέλεχ εἰς τὶς κορυφὲς τῶν βουνῶν, καὶ οἱ ἐνέδρες αὐτὲς ἐλήστευαν ὅλους, ὅσοι ἐπερνοῦσαν ἀπὸ τὶς κοντινὲς μὲ αὐτοὺς διαβάσεις. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ ἐγνωστοποίησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ Ἀβιμέλεχ.

Τότε ὁ Γάαλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, μαζῆ μὲ τοὺς ἀδελφούς του ἦλθον εἰς τὴν Συχέμ. Οἱ δὲ Συχεμῖται εἰς αὐτὸν πλέον ἐστήριξαν τὰς ἐλπίδας των, ἐγκαταλείψαντες τὸν Ἀβιμέλεχ.

Τότε ὁ (τυχοδιώκτης) Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, καὶ οἱ ἀδελφοί (συγγενεῖς) του ἦλθαν εἰς τὴν Συχέμ· καὶ οἱ πολῖται τῆς Συχὲμ ἐτάχθησαν μὲ τὸ μέρος του καὶ τοῦ ἔδωκαν τὴν ἐμπιστοσύνην των.

Ἐξῆλθον δὲ ἀπὸ τὴν Συχὲμ εἰς τοὺς ἀγρούς των, ἐτρύγησαν τὰ ἀμπέλια των, ἐπάτησαν τὰ σταφύλια καὶ ἔκαμαν ἑορτήν. Εἰσῆλθον ἐν συνεχείᾳ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ των, ἔφαγον, ἔπιον καὶ ἐκεῖ ἐν συνεχείᾳ ἀνεθεμάτισαν τὸν Ἀβιμέλεχ.

Καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Συχὲμ ἐπῆγαν ἔξω εἰς τὰ χωράφια καὶ ἐτρύγησαν τὰ ἀμπέλια των καὶ ἐπάτησαν τὰ σταφύλια καὶ ἑώρτασαν ἑορτήν (Ἐλλουλίμ). Κατόπιν ἐμπῆκαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ των καὶ ἐκεῖ ἔφαγαν καὶ ἤπιαν καὶ ἐμίλησαν περιφρονητικά, ὕβρισαν, ἀνεθεμάτισαν καὶ ἀπεκήρυζαν τὸν Ἀβιμέλεχ.

Ὁ Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, ὁ ἀρχηγός των εἶπε μὲ περιφρόνησιν· «καὶ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ Ἀβιμέλεχ; Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ Συχεμίτης, ὥστε ἡμεῖς νὰ εἴμεθα εἰς αὐτὸν δοῦλοι; Δὲν εἶναι αὐτὸς παιδὶ τοῦ Ἱεροβάαλ ποῦ ἔχει ὡς τοποτηρητήν του εἰς τὴν Συχὲμ τὸν δοῦλον του, τὸν Ζεβούλ, μαζῆ μὲ μερικοὺς ἄνδρας ἀπογόνους τοῦ Ἐμμώρ, πατρὸς τῆς Συχέμ; Διατί ἡμεῖς νὰ εἴμεθα δοῦλοι εἰς ἐκεῖνον;

Καὶ ὁ Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, εἶπε: «Ποιὸς εἶναι τέλος πάντων αὐτὸς ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τῆς Συχέμ, ὥστε νὰ εἴμεθα ὑπήκοοι καὶ δοῦλοι του; Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ Ἱεροβάαλ καὶ δὲν εἶναι ὁ δοῦλος του ὁ Ζεβούλ, ὁ ἀντιπρόσωπος καὶ ἐντολοδόχος του, μαζὶ μὲ τοὺς ἄρχοντες (ἀπογόνους τοῦ) Ἐμμώρ, τοῦ προπάτορα τῆς Συχέμ; Διατί λοιπὸν ἐμεῖς πρέπει νὰ εἴμεθα ὑπήκοοι καὶ δοῦλοι του;

Ποιὸς τάχα θὰ δώσῃ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν μου τὸν λαὸν τοῦτον τῆς Συχέμ; Ἐὰν ἐγὼ ἀποκτήσω αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν, θὰ διώξω ἀπὸ ἐδῶ τὸν Ἀβιμέλεχ καὶ θὰ τοῦ εἴπω· Αὔξησε ὅσον θέλεις τὸν στρατόν σου καὶ ἔβγα ἔξω! Ἐγὼ θὰ σὲ κάμω νὰ φύγῃς ἀπὸ ἐδῶ».

Ποιὸς ἄραγε θὰ μὲ κάμῃ ἀρχηγὸν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ! Ἐὰν ἐγινόμουν ἀρχηγός, θὰ ἠμποροῦσα νὰ ἐκθρονίσω καὶ νὰ διώξω τὸν Ἀβιμέλεχ καὶ νὰ τοῦ εἰπῶ: «Ἐμπρός· αὔξησε καὶ ἐνίσχυσε τὸν στρατόν σου καὶ ἔλα νὰ πολεμήσωμεν! Ἐγὼ θὰ σὲ νικήσω καὶ θὰ σὲ διώξω ἀπὸ ἐδῶ!»

Ὁ Ζεβούλ, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Ἀβιμέλεχ καὶ διοικητὴς τῆς πόλεως ἤκουσε τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Γαάλ, υἱοῦ τοῦ Ἰωβὴλ καὶ κατελήφθη ἀπὸ μεγάλην ὀργήν.

Ὅταν ὁ Ζεβούλ, ὁ διοικητὴς τῆς Συχέμ, ἄκουσε τὰ λόγια τοῦ Γαάλ, του υἱοῦ τοῦ Ἰωβήλ, ὠργίσθη πάρα πολύ, ἄναψε ὁ θυμός του·

Ἀμέσως δὲ ἔστειλε κρυφίως πρὸς τὸν Ἀβιμέλεχ ἀγγελιαφόρους καὶ τοῦ εἶπε· «ἰδοὺ ὁ Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, καὶ οἱ ἀδελφοί του ἦλθον εἰς τὴν Συχὲμ καὶ ἀναταράσσουν εἰς ἐξέγερσιν ἐναντίον σου τὴν πόλιν.

καὶ ἔστειλε μυστικῶς ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν βασιλιᾶ Ἀβιμέλεχ καὶ τοῦ ἐμήνυσε: «Νά· ὁ Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, καὶ οἱ ἀδελφοί (συγγενεῖς) του ἔχουν ἔλθει εἰς τὴν Συχέμ· καὶ νά· αὐτοὶ σπρώχνουν εἰς ἐπανάστασιν τὸν λαὸν τῆς πόλεως ἐναντίον σου·

Λοιπόν, χωρὶς νὰ χάσῃς καιρὸν σήκω κατὰ τὴν νύκτα σὺ καὶ ὁ λαός ποὺ εἶναι μαζῆ σου καὶ στῆσε ἐνέδραν εἰς τοὺς ἀγροὺς ἔξω ἀπὸ τὴν Συχέμ.

σήκω λοιπὸν νύκτα, σὺ καὶ οἱ στρατιῶται, ποὺ εἶναι μαζί σου, καὶ στῆσε ἐνέδραν εἰς τὰ χωράφια, ποὺ εἶναι γύρω ἀπὸ τὴν Συχέμ.

Κατὰ δὲ τὴν πρωΐαν συγχρόνως μὲ τὴν ἀνατολήν του ἡλίου θὰ βαδίσῃς κατὰ τῆς πόλεως. Αὐτὸς δὲ καὶ ὅσοι εἶναι μαζῆ του θὰ ἐξέλθουν ἐναντίον σου. Τότε σὺ θὰ τοὺς καταπολεμήσῃς καὶ θὰ κάμῃς ἐναντίον των ὅσα ἠμπορεῖ τὸ χέρι σου».

Καὶ τὴν ἑπομένην πρωΐ-πρωΐ, μόλις ἀνατείλῃ ὁ ἥλιος, σήκω καὶ ὅρμησε μὲ αἰφνιδιαστικὴν ἐπίθεσιν κατὰ τῆς πόλεως. Ὅταν δὲ αὐτός (ὁ Γαάλ) καὶ οἱ ἄνδρες, ποὺ εἶναι μαζί του, ἐπιτεθοῦν ἐναντίον σου, κτύπησέ τους σκληρὰ καὶ κάμε τους ὅ,τι ἠμπορεῖς νὰ τοὺς κάμης, ὅπως σὲ βολεύει ἡ περίστασις!»

Πράγματι ὁ Ἀβιμέλεχ ἐσηκώθη αὐτὸς καὶ ὁ λαός ποὺ ἦτο μαζῆ του καὶ ἔστησαν ἐνέδρας ἐναντίον τῆς Συχέμ μὲ τέσσαρας ὁμάδας στρατοῦ.

Ἔτσι ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ ὅλοι οἱ στρατιῶται, ποὺ ἦσαν μαζί του, ἐσηκώθηκαν νύκτα καὶ ἔστησαν ἐνέδρες γύρω ἀπὸ τὴν Συχέμ, ἀφοῦ ἐχωρίσθησαν εἰς τέσσερις ὁμάδες.

Ὁ Γαάλ, υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, ἐβγῆκεν ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ἐστάθη πλησίον εἰς τὴν πύλην τοῦ τείχους. Τότε ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ ὁ λαός ποὺ ἦτο μαζῆ του ἐξῆλθον ἀπὸ τὰς ἐνέδρας των.

Καὶ ὁ Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν Συχὲμ καὶ ἐστάθη κοντὰ εἰς τὴν εἴσοδον τῆς πύλης τῆς πόλεως· τότε ἐσηκώθησαν ἀπὸ τὴν ἐνέδραν (ποὺ ἦσαν κρυμμένοι) ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ οἱ στρατιῶται, ποὺ ἦσαν μαζί του.

Ὁ Γαάλ, υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, εἶδε τὸν λαὸν ἐκεῖνον καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ζεβούλ· «ἰδοὺ ὁ λαὸς κατεβαίνει ἀπὸ τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων, τί συμβαίνει;» Ὁ Ζεβοὺλ τοῦ ἀπήντησε· «βλέπεις τὰς σκιὰς τῶν ὀρέων καὶ τὰς νομίζεις ὡς ἄνδρας».

Ὅταν ὁ Γαάλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωβήλ, εἶδε τὸν λαόν, ποὺ ἦταν μὲ τὸν Ἀβιμέλεχ, εἶπε πρὸς τὸν Ζεβούλ: «Κύτταξε! λαὸς κατεβαίνει ἀπὸ τὶς κορυφὲς τῶν βουνῶν!» Ὁ Ζεβοὺλ ὅμως τοῦ ἀπάντησε: «Αὐτοὶ δὲν εἶναι λαός· βλέπεις τὸν ἴσκιο τῶν βουνῶν καὶ σοῦ φαίνονται ὅτι εἶναι ἄνθρωποι»,

Ὁ Γαὰλ ἐπανῆλθε καὶ πάλιν εἰς τὰ λόγια του καὶ εἶπε· «ἰδού, κατεβαίνει στρατὸς πρὸς δυσμὰς ἀπὸ περιοχὴν εὑρισκομένην πλησίον εἰς τὸ κέντρον τῆς χώρας, ἐνῶ ἄλλο τμῆμα στρατοῦ ἔρχεται ἀπὸ τὴν ὁδὸν Ἠλωνμαωνενίμ».

Ἀλλὰ ὁ Γαὰλ ἐπῆρε πάλιν τὸν λόγον καὶ εἶπε: «Κύτταξε! λαὸς κατεβαίνει ἀπὸ τὰ βουνὰ πρὸς τὰ δυτικὰ ἀπὸ τὸ μέρος, ποὺ εἶναι εἰς τὸ κέντρον τῆς περιοχῆς, καὶ μιὰ ἄλλη ὁμάδα ἀκολουθεῖ τὸν δρόμον Ἠλωνμαωνενίμ».

Ὁ Ζεβοὺλ εἶπε τότε πρὸς αὐτὸν εἰρωνικῶς· «ποῦ εἶναι τὸ στόμα σου ποὺ ὠμίλησες μὲ περιφρόνησιν καὶ εἶπες: Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ Ἀβιμέλεχ, ὥστε ἡμεῖς νὰ γίνωμεν δοῦλοι του; Ἰδέ· μήπως τάχα αὐτὸς ὁ λαὸς ποὺ ἔρχεται εἶναι ἐκεῖνος τὸν ὁποῖον σὺ κατεφρόνησες; Ἐμπρὸς λοιπὸν τώρα ἔβγα νὰ τὸν πολεμήσῃς».

Τότε ὁ Ζεβοὺλ ἀπάντησε εἰς τὸν Γαάλ: «Ποὺ εἶναι τώρα τὰ μεγάλα, ἐγωϊστικὰ καὶ ἀπειλητικὰ λόγια σου, ποὺ ἔλεγες· «καὶ ποιὸς εἶναι τέλος πάντων ὁ Ἀβιμέλεχ, ὥστε νὰ εἴμεθα ὑπήκοοι καὶ δοῦλοι του;» Αὐτὸς ὁ λαός, ποὺ κατεβαίνει, δὲν εἶναι μήπως ἐκεῖνοι, διὰ τοὺς ὁποίους σὺ ἐμίλησες χλευαατικῶς καὶ περιφρονητικῶς; Προχώρει λοιπὸν τώρα νὰ ἐπιτεθῇς καὶ νὰ πολεμήσῃς ἐναντίον των».

Ὁ Γαάλ, ἀρχηγὸς τῶν Συχεμιτῶν ἐξῆλθε μαζῆ των, ἐπολέμησε κατὰ τοῦ Ἀβιμέλεχ καὶ ἐνικήθη.

Καὶ ὁ Γαὰλ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πολιτῶν τῆς Συχὲμ ἐβγῆκε καὶ ἐπετέθη καὶ ἐπολέμησε κατὰ τοῦ Ἀβιμέλεχ.

Τὸν κατεδίωξεν ὁ Ἀβιμέλεχ ἀλλ’ ἐκεῖνος ἐτράπη εἰς φυγὴν καὶ διέφυγε τὴν σύλληψίν του ἀπὸ τὸν Ἀβιμέλεχ. Πολλοὶ ὅμως ἐφονεύθησαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους του ἕως εἰς τὴν πύλην τοῦ τείχους.

Ἀλλ’ ἐνικήθη καὶ ὁ Ἀβιμέλεχ τὸν κατεδίωξε καὶ αὐτός (ὁ Γαὰλ) ἐτράπη εἰς φυγὴν καὶ ἐγλύτωσε, ἐνῷ κατεδιώκετο ἀπὸ τὸν Ἀβιμέλεχ. Καὶ πολλοὶ ἐτραυματίσθησαν (κατ’ ἄλλους: ἐθανατώθησαν) μέχρι τῆς εἰσόδου τῆς πύλης τῆς πόλεως Συχέμ.

Ὁ Ἀβιμέλεχ νικητὴς εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν Ἀρημά. Ὁ Ζεβοὺλ ἐξεδίωξε τὸν Γαὰλ καὶ τοὺς ἀδελφούς του ὥστε νὰ μὴ μένουν πλέον εἰς τὴν Συχέμ.

Ὁ Ἀβιμέλεχ μετὰ τὴν μάχην ἐπῆγε εἰς τὴν Ἀρημά (περίπου 14 χιλιόμετρα νοτιοανατολικὰ τῆς Συχέμ). Καὶ ὁ Ζεβοὺλ ἔδιωξε τὸν Γαὰλ καὶ τοὺς ἀδελφούς (συγγενεῖς) του ἀπὸ τὴν Συχὲμ καὶ δὲν τοὺς ἐπέτρεψε νὰ κατοικοῦν πλέον εἰς αὐτήν.

Κατὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν οἱ Συχεμῖται ἐξῆλθον εἰς τοὺς ἀγρούς των. Τοῦτο ἔγινε γνωστὸν εἰς τὸν Ἀβιμέλεχ.

Τὴν ἑπομένην ἡμέραν τῆς μάχης ὁ λαὸς ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν Συχὲμ εἰς τὰ χωράφια διὰ γεωργικὲς ἐργασίες· τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ ἐγνωστοποίησαν εἰς τὸν Ἀβιμέλεχ.

Ἐπῆρεν αὐτὸς τὸν στρατόν του τὸν κατένειμεν εἰς τρεῖς ὁμάδας καὶ ἔστησεν ἐνέδρας εἰς τοὺς ἀγρούς. Καὶ ἰδοὺ εἶδε λαὸν πολὺν νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν πόλιν. Ὥρμησεν ἀπὸ τὴν ἐνέδραν του, ἐπετέθη ἐναντίον των καὶ τοὺς ἐνίκησε.

Τότε ὁ Ἀβιμέλεχ ἐπῆρε τοὺς στρατιῶτες του καὶ τοὺς ἐχώρισεν εἰς τρεῖς ὁμάδες καὶ ἔστησαν ἐνέδρες εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ ἐπερίμενε. Κάποιαν στιγμήν (ὁ Ἀβιμέλεχ) ἐκύτταξε καὶ εἶδε νὰ βγαίνῃ λαὸς πολὺς ἀπὸ τὴν πόλιν· τότε ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν ἐνέδραν, ποὺ ἦταν κρυμμένος, τοὺς ἐπετέθη, τοὺς ἐκτύπησε καὶ τοὺς ἐσκότωσε.

Ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ οἱ ἄλλοι ἀρχηγοὶ ποὺ ἦσαν μαζῆ του ἐβάδισαν καὶ ἐσταμάτησαν πλησίον εἰς τὴν πύλην τοῦ τείχους τῆς πόλεως, ἐνῶ τὰ δυο ἄλλα τμήματα τοῦ στρατοῦ ὥρμησαν ἐναντίον ὅλων τῶν Συχεμιτῶν ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ τοὺς ἐφόνευσαν.

Ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ στρατοῦ, ποὺ ἦσαν μαζί του, ὥρμησαν γρήγορα πρὸς τὰ ἐμπρὸς καὶ ἐστάθη· σὰν εἰς τὴν εἴσοδον τῆς πόλης τῆς πόλεως· ταυτοχρόνως οἱ ἄλλες δύο ὁμάδες ὥρμησαν καὶ ἐπετέθησαν ἐναντίον ὅλου τοῦ λαοῦ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὰ χωράφια, τοὺς ἐκτύπησαν καὶ τοὺς ἐσκότωσαν.

Ὁ Ἀβιμέλεχ ἐπετέθη καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐναντίον τῆς πόλεως, τὴν κατέλαβε καὶ τοὺς μὲν κατοίκους αὐτῆς ἐφόνευσε, τὴν δὲ πόλιν κατεδάφισε καὶ τὴν ἔσπειραν ἅλατι.

Ὁ Ἀβιμέλεχ ἐπολεμοῦσε ἐναντίον τῆς Συχὲμ ὅλην ἐκείνην τὴν ἡμέραν· καὶ ἐκυρίευσε τὴν πόλιν καὶ ὅλον τὸν λαόν, ποὺ εὑρίσκετο εἰς αὐτήν, τὸν ἐσκότωσε, κατεδάφισε δὲ καὶ κατέσκαψε τὴν πόλιν καὶ ἔσπειρε τὸ ἔδαφός της μὲ ἁλάτι.

Τὰ γεγονότα αὐτὰ ἐπληροφορήθησαν ὅλοι οἱ ἄνδρες, ποὺ ἔμεναν εἰς τοὺς πύργους τῆς Συχέμ, καὶ συνεκεντρώθησαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Βαιθηλβερίθ (τοῦ Βάαλ).

Ὅταν ὅλοι οἱ ἄνδρες, ποὺ ἔμεναν εἰς τοὺς πύργους τῆς Συχέμ, ἐπληροφορήθησαν τὸ γεγονός, ἐμαζεύθησαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ Βαιθηλβερίθ (ἢ Βαὰλ Βερίθ) διὰ περισσοτέραν ἀσφάλειαν.

Ἐγνωστοποιήθη εἰς τὸν Ἀβιμέλεχ ὅτι ὅλοι οἱ ἄνδρες τῶν πύργων τῆς Συχὲμ εἶχον συγκεντρωθῆ ἐκεῖ.

Καὶ ἐπληροφόρησαν τὸν Ἀβιμέλεχ ὅτι ἐμαζεύθησαν ἐκεῖ ὅλοι οἱ ἄνδρες τῶν πύργων τῆς Συχέμ.

Ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ ὅλος ὁ στρατὸς μαζῆ του ἀνέβησαν εἰς τὸ ὄρος Ἑρμών. Ἐπῆραν ὅλοι πελέκεις εἰς τὰ χέρια των καὶ ὁ Ἀβιμέλεχ ἔκοψε κλάδον ἀπὸ ἕνα δένδρον, τὸν ἔθεσεν εἰς τοὺς ὤμους του καὶ εἶπεν εἰς τὸν λαόν, ποὺ ἦτο μαζῆ του· «αὐτὸ ποὺ μὲ εἴδατε νὰ κάμνω, κάμετε καὶ σεῖς ταχέως».

Τότε ὁ Ἀβιμέλεχ ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος Ἐρμὼν μὲ ὅλον τὸν στρατόν, ποὺ ἦταν μαζί του. Καὶ ἐκεῖ ὁ Ἀβιμέλεχ ἐπῆρε εἰς τὰ χέρια του τσεκούρι καὶ ἔκοψε κλαδί (κλαδιά) ἀπὸ ἕνα δένδρον, τό (τὰ) ἔβαλε εἰς τοὺς ὤμους του καὶ εἶπεν εἰς ἐκείνους ποὺ ἦσαν μαζί του· «αὐτὸ ποὺ εἴδατε νὰ κάμνω ἐγώ, τὸ ἴδιον ἀκριβῶς νὰ κάμετε γρήγορα καὶ σεῖς».

Καθένας ἀπὸ τοὺς ἄνδρας ἔκοψαν ἀπὸ ἕνα κλάδον, ἔθεσαν αὐτὸν εἰς τοὺς ὤμους των, ἠκολούθησαν τὸν Ἀβιμέλεχ καὶ ἔθεσαν τοὺς κλάδους κολλητὰ εἰς τὸν ναὸν ὅπου ἦτο ἡ συγκέντρωσις τῶν ἀνδρῶν τῆς Συχέμ. Ἤναψαν φωτιὰ καὶ ὅλοι οἱ ἄνδρες τῶν πύργων τῆς Συχὲμ ἀπέθανον ἀπὸ τὸ πῦρ, χίλιοι περίπου ἄνδρες καὶ γυναῖκες.

Ἔτσι κάθε ἄνδρας (στρατιώτης) ἔκοψαν κλαδιά, τὰ ἐφορτώθησαν, ὅπως ἔκαμεν ἐκεῖνος, καὶ ἀκολούθησαν τὸν Ἀβιμέλεχ. Καὶ ἐστοίβασαν τὰ κλαδιὰ τὸ ἕνα ἐπάνω εἰς τὸ ἄλλο ἔξω ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸν ναόν, ὅπου ἦσαν συγκεντρωμένοι οἱ πολῖται τῆς Συχέμ, καὶ ἔβαλαν εἰς τὰ κλαδιὰ φωτιὰν καὶ ἔκαυσαν τὸν ναόν, ὅπου ἦταν ἡ συγκέντρωσις. Ἔτσι ἐκάησαν καὶ ἀπέθαναν ὅλοι οἱ πολῖται τοῦ πύργου τῆς Συχέμ· ὅσοι εὑρίσκοντο ἐκεῖ μέσα, ἦσαν περίπου χίλιοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες.

Ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ Βαιθηλβερὶθ ἐβάδισεν ὁ Ἀβιμέλεχ, ἐπολιόρκησε τὴν Θήβην καὶ τὴν κατέλαβε.

Κατόπιν ὁ Ἀβιμέλεχ ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸν ναὸν τοῦ Βαιθηλβερὶθ ἐπῆγε καὶ ἐπολιόρκησε τὴν Θήβην καὶ τὴν ἐκυρίευσε.

Εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως ὑπῆρχε πύργος ὀχυρός. Πρὸς αὐτὸν κατέφυγον ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἔκλεισαν τὰς ἐξωτερικὰς θύρας καὶ ἀνέβησαν εἰς τὸ ἠλιακωτὸ τοῦ πύργου.

Ὑπῆρχε ὅμως εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως ἕνας ἰσχυρός, ὠχυρωμένος πύργος καὶ εἰς αὐτὸν κατέφυγαν ὅλοι οἱ ἄνδρες καὶ οἱ γυναῖκαις· ἀφοῦ δὲ ἔκλεισαν τὶς πόρτες τοῦ πύργου, ἀνέβησαν εἰς τὸ δῶμα (ταράτσαν) τοῦ πύργου.

Ἔφθασεν ἕως τὸν πύργον ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ ἐπετέθη ἐναντίον αὐτοῦ· ἐπλησίασε δὲ μέχρι τῆς θύρας τοῦ πύργου, διὰ νὰ θέσῃ πῦρ εἰς αὐτόν.

Ὁ Ἀβιμέλεχ ἦλθε μέχρι τὸν πύργον καὶ ἐπετέθη ἐναντίον του. Ὁ Ἀβιμέλεχ ἐπλησίασε τὴν πόρταν τοῦ πύργου μὲ σκοπὸν νὰ τὸν πυρπολήσῃ.

Μία ὅμως γυνὴ ἔρριψεν ἀπὸ τὸ ἠλιακωτὸ τοῦ πύργου τεμάχιον μυλόπετρας εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἀβιμέλεχ καὶ τοῦ ἔθραυσε τὸ κρανίον.

Μία γυναῖκα ὅμως, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ εἶχαν κλεισθῇ εἰς τὸν πύργον, ἔρριψεν ἕνα κομμάτι μυλόπετρας εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἀβιμέλεχ καὶ τοῦ ἔσπασε τὸ κρανίον!

Ὁ Ἀβιμέλεχ ἐφώναξεν ἀμέσως πρὸς τὸν ὑπηρέτην του, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐκρατοῦσε τὰ ὅπλα καὶ τοῦ εἶπε· «τράβηξε τὴν μάχαιράν σου καὶ σκότωσέ με, διὰ νὰ μὴ εἴπουν ποτέ· Γυναῖκα τὸν ἐθανάτωσε». Πράγματι ὁ ὑπηρέτης τὸν διετρύπησε μὲ τὴν μάχαιραν καὶ ἔτσι ἀπέθανεν ὁ Ἀβιμέλεχ.

Τότε ὁ Ἀβιμέλεχ ἐφώναξε γρήγορα τὸν νεαρὸν ὑπηρέτην του, ὁ ὁποῖος ἐκρατοῦσε τὸν ὁπλισμόν του, καὶ τοῦ εἶπε: «Σύρε τὸ σπαθί μου καὶ σκότωσέ με σύ, διὰ νὰ μὴ εἶπουν ποτέ· «τὸν ἐσκότωσε μιὰ γυναῖκα». Καὶ ὁ νεαρὸς ὑπηρέτης του τὸν ἐτρύπησε μὲ τὸ σπαθὶ καὶ ἔτσι ἀπέθανεν ὁ Ἀβιμέλεχ.

Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται εἶδον ὅτι ὁ Ἀβιμέλεχ ἐφονεύθη, ἐπῆγεν ἕκαστος εἰς τὴν πατρίδα του.

Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται εἶδαν ὅτι ἀπέθανεν ὁ Ἀβιμέλεχ, ἔφυγαν ὁ καθένας εἰς τὴν πατρίδα του.

Ἔφερεν ὁ Θεὸς ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἀβιμέλεχ ἡ ἀδικία, τὴν ὁποίαν αὐτὸς διέπραξε ἐναντίον τοῦ πατρός του φονεύσας τοὺς ἑβδομήκοντα ἀδελφούς του.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ὁ δίκαιος Θεὸς ἐτιμώρησε τὴν πονηρὰν πρᾶξιν, τὸ ἔγκλημα τοῦ Ἀβιμέλεχ, τὸ ὁποῖον ἔκαμεν εἰς τὸν πατέρα του, μὲ τὸ νὰ σκοτώσῃ τοὺς ἑβδομῆντα ἀδελφούς του.

Ἀφῆκεν ἐπίσης ὁ Θεὸς νὰ πέσῃ εἰς τὰς κεφαλὰς τῶν ἀνδρῶν τῆς Συχὲμ ἡ ἀδικία, τὴν ὁποίαν ὡς συνένοχοι τοῦ Ἀβιμέλεχ εἶχαν διαπράξει. Ἔτσι δὲ ἐξέσπασεν ἐναντίον των ἡ κατάρα τοῦ Ἰωάθαμ, υἱοῦ τοῦ Ἱεροβάαλ, δηλαδὴ τοῦ Γεδεών.

Ἔτσι ἐπίσης ὁ δίκαιος Θεὸς ἔκαμεν ὥστε καὶ ὅλη ἡ ἀδικία καὶ κακία τῶν πολιτῶν τῆς Συχέμ, ποὺ ἔγιναν συνεργοὶ καὶ συνένοχοι τοῦ βασιλιᾶ Ἀβιμέλεχ, νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ κεφάλι των. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἦλθε καὶ ἐκτύπησε τὸν Ἀβιμέλεχ καὶ τοὺς πολίτες τῆς Συχὲμ ἡ κατάρα τοῦ Ἰωάθαμ, υἱοῦ τοῦ Ἱεροβάαλ (δηλαδὴ τοῦ Γεδεών).

Ἔπειτα ἀπὸ τὸν Ἀβιμέλεχ παρουσιάσθη Κριτὴς νὰ σώσῃ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ὁ Θωλά, υἱὸς τοῦ Φουά, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀδελφὸς τοῦ Γεδεών. Αὐτὸς ἦτο ἀνὴρ τῆς φυλῆς Ἰσσάχαρ καὶ κατοικοῦσεν εἰς τὴν Σαμὶρ ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς τὸ ὄρος Ἐφραίμ.

Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀβιμέλεχ παρουσιάσθη ὡς Κριτής, διὰ νὰ ὑπερασπίσῃ καὶ ἐλευθερώσῃ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ Θωλά, υἱὸς τοῦ Φουά, ποὺ ἦταν ἀδελφὸς τοῦ πατέρα τοῦ Ἀβιμέλεχ (δηλαδὴ ἀδελφὸς τοῦ Γεδεών). Ὁ Θωλὰ ἀνῆκεν εἰς τὴν φυλὴν Ἰσσάχαρ καὶ ἑκατοικοῦσε εἰς τὴν Σαμίρ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τοῦ Ἐφραίμ.

Αὐτὸς ἐκυβέρνησε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἐπὶ εἴκοσι τρία ἔτη, μετὰ τὰ ὁποῖα ἀπέθανε καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν Σαμίρ.

Ὁ Θωλὰ ἔκρινε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἐπὶ εἴκοσι τρία χρόνια· κατόπιν ἀπέθανε καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν Σαμίρ.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν παρουσιάσθη ὁ Ἰαΐρ, ἀπὸ τὴν χώραν Γαλαάδ, ὁ ὁποῖος ἐκυβέρνησε καὶ ἔσωσε τὸν Ἰσραὴλ ἐπὶ εἴκοσι δύο ἔτη.

Μετὰ τὸν Θωλὰ παρουσιάσθη ὡς Κριτὴς ὁ Ἰαῒρ ἀπὸ τὴν ἀπόμερη καὶ ἀπομακρυσμένη Γαλαάδ· αὐτὸς ἔκρινε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἐπὶ εἴκοσι δύο χρόνια.

Αὐτὸς εἶχε τριάκοντα δύο υἱοὺς οἱ ὁποῖοι ὡς πλούσιοι ποὺ ἦσαν, ἐπέβαιναν εἰς τριάκοντα δύο πώλους, εἶχον δὲ αὐτοὶ εἰς τὴν Γαλαὰδ τριάκοντα δύο πόλεις ὅπου κατοικοῦσαν καὶ τὰς ὁποίας ὠνόμαζαν μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς «Ἐπαύλεις τοῦ Ἰαΐρ».

Ὁ κριτῆς Ἰαῒρ εἶχε τριάντα δύο υἱούς, οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ ἦσαν πλούσιοι, ἐκάθοντο ἐπάνω εἰς τριάντα δύο πουλάρια. Αὐτοὶ εἶχαν ἐπίσης τριάντα δύο πόλεις εἰς τὴν περιοχὴν Γαλαάδ, τὶς ὁποῖες ὠνόμαζαν, μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές, «ἐπαύλεις του Ἰαΐρ».

Ὁ Ἰαῒρ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη εἰς τὴν Ραμνών.

Καὶ ἀπέθανεν ὁ Ἰαῒρ καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν Ραμνών.

Οἱ Ἰσραηλῖται ὅμως διέπραξαν καὶ πάλιν τὸ πονηρὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἐλάτρευσαν τὰ ἀγάλματα τοῦ Βάαλ καὶ τῆς Ἀστάρτης, τοὺς θεοὺς τῆς Ἀράδ, τοὺς θεοὺς τῆς Σιδῶνος, τοὺς θεοὺς τῶν Μωαβιτῶν, τοὺς θεοὺς τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ τοὺς θεοὺς τῶν Φιλισταίων. Ἐγκατέλειψαν τὸν Κύριον καὶ δὲν τὸν ἐλάτρευαν πλέον.

Οἱ Ἰσραηλῖται παρεσύρθησαν πάλιν εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμαν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἐλάτρευσαν τὰ εἴδωλα. Ἐλάτρευσαν καὶ ἔγιναν δοῦλοι εἰς τὰ ἀγάλματα τοῦ θεοῦ Βαὰλ καὶ τῆς θεᾶς Ἀστάρτης καὶ τῶν θεῶν τῆς Ἀρὰδ καὶ τῶν θεῶν τῆς Σιδῶνος καὶ τῶν θεῶν τῆς Μωὰβ καὶ τῶν θεῶν τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ τῶν θεῶν τῶν Φιλισταίων· ἔτσι ἐγκατέλειψαν καὶ ἐχωρίσθησαν ἀπὸ τὸν Κύριον, τὸν μόνον ἀληθινὸν Θέον, καὶ ἔπαυσαν νὰ Τὸν λατρεύουν καὶ νὰ εἶναι δοῦλοι Του!

Διὰ τοῦτο ὠργίσθη ὀργὴν μεγάλην ἐναντίον των ὁ Κύριος καὶ τοὺς παρέδωσεν εἰς τὰ χέρια τῶν Φιλισταίων καὶ εἰς τὰ χέρια τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Ἕνεκα τούτου ὁ Κύριος ὠργίσθη πάρα πολύ, ἄναψε ὁ θυμός του κατὰ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὸν ἐγκατέλειψε καὶ παρέδωσε τοὺς Ἰσραηλίτες ὡς δούλους εἰς τὴν ἐξουσίαν τῶν Φιλισταίων καὶ εἰς τὴν ἐξουσίαν τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Ἐκεῖνοι δὲ κατέθλιψαν καὶ συνέτριψαν τοὺς Ἰσραηλίτας κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην ἐπὶ δέκα ὀκτὼ ἔτη, μάλιστα δὲ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν ἀνατολικῶς πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην εἰς τὴν χώραν τῶν Ἀμορραίων τῆς περιοχῆς Γαλαάδ.

Καὶ ἐκεῖνοι τοὺς συνέθλιψαν μὲ ὅλην τὴν σκληρότητα, τὴν βιαιότητα καὶ τὴν δύναμίν των, τοὺς κατεπίεσαν τόσον πολύ, ὥστε κυριολεκτικῶς ἔσπασαν τὰ κόκκαλα τῶν Ἰσραηλιτῶν κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην ἐπὶ δεκαοκτὼ χρόνια. Πρὸ πάντων κατεπίεσαν τοὺς Ἰσραηλίτες, ποὺ ἑκατοικοῦσαν εἰς τὰ ἀνατολικὰ τοῦ Ἰορδάνη, εἰς τὴν χώραν τῶν Ἀμορραίων, (ποὺ ἦσαν ἐγκατεστημένοι) εἰς τὴν περιοχὴν Γαλαάδ.

Οἱ Ἀμμωνῖται ἀποθρασυνθέντες ἐπέρασαν τὸν Ἰορδάνην ποταμόν, ἐπολέμησαν καὶ ἐνίκησαν τὰς φυλὰς τοῦ Ἰούδα, τοῦ Βενιαμὶν καὶ τοῦ Ἐφραίμ. Ἔτσι δὲ καὶ αὐταὶ αἱ φυλαὶ κατετυραννήθησαν πολύ.

Ἡ κατάστασις ἔγινε πολὺ κρίσιμος, ὅταν οἱ Ἀμμωνῖται ἐπέρασαν τὸν ποταμὸν Ἰορδάνην διὰ νὰ ἐπιτεθοῦν καὶ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν φυλῶν τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμὶν καὶ τοῦ Ἐφραίμ. Τότε ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς (οἱ φυλὲς αὐτές) ἐπιέσθη, ὑπέφερε πάρα πολὺ καὶ ἦταν φοβερὰ στενοχωρημένος.

Τότε οἱ Ἰσραηλῖται ἐφώναξαν ἐν μετανοίᾳ πρὸς τὸν Θεὸν λέγοντες· «ἡμαρτήσαμεν ἀπέναντί σου, διότι ἐγκατελείψαμεν σὲ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ἐλατρεύσαμεν τὰ ἀγάλματα τοῦ Βάαλ».

Τότε οἱ Ἰσραηλῖται ὕψωσαν κραυγὴν ἰσχυρὰν καὶ ἐφώναξαν μὲ ἱκεσίαν δυνατὴν πρὸς τὸν Κύριον διὰ νὰ τοὺς λυτρώσῃ καὶ εἶπαν: «Ἁμαρτήσαμε εἰς σέ, διότι ἐγκατελείψαμεν καὶ ἐχωρισθήκαμε ἀπὸ σέ, τὸν Κύριον καὶ μόνον ἀληθινὸν Θεόν, καὶ ἐλατρεύσαμεν καὶ ἐγίναμε δοῦλοι εἰς τὸν Βάαλ».

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας· «ἐγὼ δὲν εἶμαι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος σᾶς ἀπηλευθέρωσα ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους καὶ σᾶς ἔσωσα ἀπὸ τοὺς Ἀμορραίους τοὺς Ἀμμωνίτας καὶ Φιλισταίους;

Ὁ Κύριος ἀπάντησε εἰς τοὺς Ἰσραηλίτες: «Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἐκεῖνος, ποὺ σᾶς ἐλευθέρωσα ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τοὺς Ἀμορραίους καὶ τοὺς Ἀμμωνῖτες καὶ τοὺς Φιλισταίους

Ἐγὼ δὲν σᾶς ἔσωσα ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Σιδωνίων καὶ τῶν Ἀμαληκιτῶν καὶ τῶν Μαδιανιτῶν, οἱ ὁποῖοι σᾶς κατατυραννοῦσαν ὅταν μὲ πίστιν καὶ εὐλάβειάν μὲ εἴχατε παρακαλέσει;

καὶ τοὺς Σιδωνίους καὶ τοὺς Ἀμαληκῖτες καὶ τοὺς Μαδιανῖτες, ὅταν σᾶς συνέθλιψαν καὶ σᾶς κατεπίεσαν καὶ σεῖς ὑψώσατε κραυγὴν ἰσχυρὰν καὶ ἐφωνάξατε μὲ ἱκεσίαν δυνατὴν πρὸς ἐμέ;

Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτὰ σεῖς ἐπανειλημμένως μὲ ἐγκαταλείψατε καὶ ἐλατρεύσατε ἄλλους θεούς. Διὰ τοῦτο ἐγὼ δὲν θὰ σᾶς σώσω ἄλλην φοράν.

Σεῖς ὅμως μὲ ἐγκατελείψατε καὶ ἐχωρισθήκατε ἀπὸ ἐμέ, τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν, καὶ ἐλατρεύσατε καὶ ἐγίνατε δοῦλοι εἰς ἄλλους θεούς, εἰς εἰδωλολατρικοὺς θεούς. Διὰ τοῦτο δὲν πρόκειται νὰ σᾶς σώσω ἄλλην φοράν.

Πηγαίνετε καὶ φωνάξατε πρὸς τοὺς θεούς, τοὺς ὁποίους σεῖς μόνοι διὰ τὸν ἑαυτόν σας ἐδιαλέξατε, καὶ ἂς ἔλθουν αὐτοὶ νὰ σᾶς σώσουν κατὰ τὸν καιρὸν αὐτὸν τῆς θλίψεως σας».

Φύγετε καὶ πηγαίνετε νὰ φωνάξετε δυνατὰ πρὸς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεούς, τοὺς ὁποίους ἐδιαλέξατε διὰ τοὺς ἑαυτούς σας· καὶ αὐτοὶ ἂς σᾶς σώσουν κατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν τῆς θλίψεως καὶ τῆς καταπιέσεώς σας».

Συντετριμμένοι οἱ Ἰσραηλῖται εἶπαν πρὸς τὸν Κύριον· «πράγματι ἡμαρτήσαμεν! Δὲν εἴμεθα ἄξιοι τῆς προστασίας σου! Κάμε πρὸς ἡμᾶς ὅ,τι φανῇ καλὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμούς σου. Ἀλλὰ σὲ παρακαλοῦμεν ἁπάλλαξέ μας καὶ κατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν ἀπὸ τὴν θλῖψιν μας».

Τότε οἱ Ἰσραηλῖται ταπεινωμένοι καὶ μετανοημένοι ἀπάντησαν εἰς τὸν Κύριον: «Ἁμαρτήσαμε· τὸ ὁμολογοῦμεν! Κάμε μας σύ, αὐτὸ ποὺ ἡ ἀγαθότης σου θὰ ἀποφασίσῃ· ὅμως, σὲ ἱκετεύομεν, γλύτωσέ μας τώρα ἀπὸ τὴν δυστυχίαν καὶ καταπίεσιν αὐτήν, ποὺ ὑποφέρομεν».

Οἱ Ἰσραηλῖται ἐπέταξαν τοὺς ξένους θεοὺς ἀπὸ ἀνάμεσά των καὶ ἐλάτρευσαν πάλιν τὸν Κύριον. Ἡ καρδιὰ τοῦ Κυρίου ἐπόνεσε διὰ τὰς ταλαιπωρίας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ἀρνήθηκαν, ἀπεμάκρυναν καὶ ἐπέταξαν τοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεούς, ποὺ εἶχαν μεταξύ των, καὶ ἐλάτρευσαν πάλιν καὶ ἔγιναν δοῦλοι μόνον τοῦ Κυρίου, τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ· ὕστερα ἀπὸ αὐτὴν τὴν μετάνοιαν καὶ ἀλλαγὴν τῶν Ἰσραηλιτῶν ἡ ψυχὴ τοῦ Κυρίου ἐκάμφθη, συνεκινήθη ἀπὸ τὰ βάσανα καὶ τὴν δυστυχίαν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ τὸν ἐσυμπάθησε,

Τότε οἱ Ἀμμωνῖται μετέβησαν καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν χώραν Γαλαάδ. Οἱ Ἰσραηλῖται συνεκεντρώθησαν καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν Σκοπιάν.

Τότε οἱ Ἀμμωνῖται ἑτοιμάσθηκαν διὰ πόλεμον καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν Γαλαάδ. Οἱ Ἰσραηλῖται ἐπίσης συνεκεντρώθησαν καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν Σκοπιάν.

Ὁ ἰσραηλιτιτικὸς λαὸς καὶ οἱ ἄρχοντές του, ἐκεῖ εἰς τὴν χώραν Γαλαάδ, εἶπαν μεταξύ των· «ποῖος ἀνὴρ θὰ γίνῃ ἀρχιστράτηγος διὰ νὰ παραταχθῇ καὶ πολεμήσῃ κατὰ τῶν Ἀμμωνιτῶν; Αὐτὸς θὰ γίνῃ καὶ ἄρχων ὅλων ὅσων κατοικοῦν εἰς τὴν περιοχὴν Γαλαάδ».

Καὶ ὁ λαὸς καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῆς φυλῆς Γαλαὰδ εἶπαν μεταξύ των: «Ποῖος εἶναι ὁ ἄνδρας ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ γίνῃ ἀρχηγός μας καὶ θὰ ἡγηθῇ τοῦ πολέμου ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν; Ὅποιος βρεθῇ ἄξιος διὰ νὰ γίνῃ τέτοιος ἀρχηγός, αὐτός, ὅταν νικήσωμεν, θὰ γίνῃ ἰσόβιος ἀρχηγὸς ὅλων τῶν κατοίκων τῆς Γαλαάδ».

Ὑπῆρχεν ἐκεῖ μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν ἕνας Ἰσραηλίτης, Ἰεφθάε ὁ Γαλααδίτης, πολὺ ἰσχυρὸς κατὰ τὸ σῶμα. Αὐτὸς ἦτο υἱὸς γυναικὸς πόρνης, ἡ ὁποία διὰ τοῦ Γαλαὰδ ἐγέννησε τὸν Ἰεφθάε.

Ὁ Ἰσραηλίτης Ἰεφθάε, ὁ υἱὸς τοῦ Γαλαάδ, ἦταν δυνατὸς σωματικά, γενναῖος καὶ θαρραλέος· αὐτὸς ὅμως ἦταν παιδὶ γυναίκας πόρνης, ἡ ὁποία ἐγέννησε εἰς τὸν Γαλαὰδ τὸν Ἰεφθάε.

Ἡ νόμιμος ὅμως σύζυγος τοῦ Γαλαὰδ ἐγέννησε καὶ αὐτὴ εἰς τὸν Γαλαὰδ υἱούς. Οἱ υἱοὶ τῆς νομίμου συζύγου, ὅταν ἐμεγάλωσσν καὶ ἔγιναν ἄνδρες, ἐξεδίωξαν τὸν Ἰεφθάε καὶ τοῦ εἶπαν· «δὲν θὰ κληρονομήσῃς καὶ σὺ μαζῆ μὲ μᾶς τὴν πατρικὴν περιουσίαν, διότι εἶσαι παιδὶ γυναικὸς πόρνης».

Ἀλλὰ καὶ ἡ νόμιμη γυναῖκα τοῦ Γαλαὰδ ἐγέννησε καὶ αὐτὴ εἰς τὸν Γαλαὰδ ἄλλους υἱούς· καὶ ὅταν ἐμεγάλωσαν οἱ υἱοὶ τῆς νομίμου γυναίκας τοῦ Γαλαάδ, ἔβγαλαν ἔξω καὶ ἔδιωξαν διὰ τῆς βίας τὸν Ἰεφθάε ἀπὸ τὸ πατρικόν του σπίτι καὶ τοῦ εἶπαν: «Δὲν θὰ πάρῃς μερίδιον ἀπὸ τὴν πατρικήν μας κληρονομίαν, διότι σὺ εἶσαι παιδὶ γυναίκας πόρνης».

Ὁ Ἰεφθάε ἔφυγε μακρὰν ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς του καὶ ἐγκατεστάθη εἰς τὴν περιοχὴν Τώβ. Ἐκεῖ δὲ τὸν ἠκολούθησαν καὶ συνεκεντρώθησαν γύρω του μερικοὶ τοιχοδιῶκται.

Τότε ὁ Ἰεφθάε ἔφυγε μακριὰ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς του καὶ ἑκατοίκησε μόνος καὶ ἔρημος εἰς τὴν χώραν Τώβ. Καὶ ἦλθαν καὶ ἐσυγκεντρώθησαν γύρω ἀπὸ τὸν Ἰεφθάε ἄνθρωποι ματαιόδοξοι καὶ τυχοδιώκται, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀκολούθησαν καὶ ἐπραγματοποιοῦσαν μαζί του ληηλασίες μὲ αἰφνιδιαστικὲς ἐπιδρομὲς ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Ὅταν δὲ μετὰ τινα χρόνον οἱ Ἀμμωνῖται ἐξῆλθον εἰς πόλεμον ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν,

Ὅταν μετὰ ἀπὸ ὀλίγον χρόνον οἱ Ἀμμωνῖται ἐκήρυξαν τὸν πόλεμον ἐναντίον τοῦ Ἰσραήλ, συνέβη τοῦτο:

οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰσραηλιτῶν οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς Γαλαὰδ μετέβησαν εἰς τὴν χώραν Τώβ, διὰ νὰ πάρουν ἀπὸ ἐκεῖ μαζῆ των ὡς ἀρχηγὸν τὸν Ἰεφθάε.

Οἱ προεστοί, οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Γαλαάδ, ἐπῆγαν διὰ νὰ συναντήσουν καὶ νὰ φέρουν πίσω τὸν Ἰεφθάε ἀπὸ τὴν χώραν Τώβ.

Ὅταν ἔφθασαν τοῦ εἶπαν· «ἔλα μαζῆ μας καὶ γίνε ἀρχηγός μας διὰ νὰ πολεμήσωμεν ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν».

Μόλις τὸν συνήντησαν, εἶπαν εἰς τὸν Ἰεφθάε: «Ἔλα γύρισε πίσω· ἡ πατρίδα σου σὲ περιμένει· ἔλα νὰ γίνῃς ἀρχιστράτηγός μας εἰς τὴν δύσκολον αὐτὴν περίστασιν· ἔτσι θὰ λάβωμεν ὅλοι θάρρος καὶ θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ ἀντιπαραταχθῶμεν ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν».

Ὁ Ἰεφθάε, ἐνθυμούμενος τὴν ἀδικίαν ποὺ τοῦ ἔκαμαν, εἶπεν εἰς τοὺς ἄρχοντας τῆς Γαλαάδ· «σεῖς δὲν εἶσθε ἐκεῖνοι ποὺ μὲ ἐμισήσατε καὶ μὲ ἐξεδιώξατε ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου καὶ μὲ ἐστείλατε μακρὰν ἀπὸ σᾶς; Καὶ διότι ἤλθατε πρὸς ἐμὲ τώρα, ποῦ μὲ ἔχετε ἀνάγκην;»

Ἀλλὰ ὁ Ἰεφθάε ἀπάντησε εἰς τοὺς προεστούς, τοὺς ἄρχοντες τῆς Γαλαάδ, μὲ δυσπιστίαν καὶ παράπονον διὰ τὴν ἀδικίαν ποὺ τοῦ ἔκαμαν: «Δὲν εἶσθε σεῖς, ἐκεῖνοι ποὺ μὲ ἐμισήσατε καὲ μὲ πολλὴν περιφρόνησιν μὲ ἐβγάλατε διὰ τῆς βίας ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου καὶ μὲ ἐδιώξατε μακριά σας, ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς πατρίδος μου; Πῶς λοιπὸν τώρα, ποὺ εὐρεθήκατε εἰς ἀνάγκην καὶ μὲ χρειάζεσθε, ἤλθατε εἰς τὴν χώραν αὐτὴν νὰ μὲ ζητήσετε;»

Οἱ ἄρχοντες τῆς χώρας Γαλαὰδ ἀπήντησαν πρὸς τὸν Ἰεφθάε· «ἀκριβῶς διότι ἔχομεν τὴν ἀνάγκην σου ἤλθομεν πρὸς σὲ καὶ σὲ παρακαλοῦμεν νὰ ἔλθῃς μαζῆ μας διὰ νὰ ἀντιπαραταχθῇς ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν. Ἡμεῖς δὲ εἰς ἐπανόρθωσιν τῆς ἀδικίας, ποὺ σοῦ ἐκάμαμεν, θὰ σὲ ἀνακηρύξωμεν ἀρχηγὸν ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν Γαλαάδ».

Οἱ προεστοί, οἱ ἄρχοντες τῆς Γαλαάδ, εἶπαν πρὸς τὸν Ἰεφθάε: «Μά, δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, ἐπειδὴ σὲ ἔχομεν ἀνάγκην, ἤλθαμε καὶ ἀπευθυνόμεθα τώρα εἰς σὲ καὶ σοῦ ζητοῦμεν νὰ γυρίσῃς πίσω εἰς τὴν Γαλαὰδ καὶ νὰ ἐκστρατεύσῃς μαζί μας καὶ νὰ ἀντιπαραταχθῇς ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν. Σοῦ ὑποσχόμεθα δέ, ὅτι εἰς τὸ ἑξῆς θὰ εἶσαι ἄρχοντας ὄχι μόνον ἰδικός μας, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν Γαλαάδ».

Εἶπε δὲ ὁ Ἰεφθάε πρὸς τοὺς ἄρχοντας τῆς Γαλαάδ· «ἐὰν πράγματι θέλετε νὰ ἐπιστρέψω μαζῆ σας, νὰ ἀντιπαραταχθῶ ὡς ἀρχηγός σας ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ εὐδοκήσῃ ὁ Κύριος νὰ παραδώσῃ αὐτοὺς νικημένους ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν μου, τότε πρέπει νὰ μὲ ἀναγνωρίσετε ὡς ἰσόβιον ἀρχηγόν σας».

Ὁ Ἰεφθάε ἀπάντησε εἰς τοὺς προεστούς, τοὺς ἄρχοντες τῆς Γαλαάδ: «Ἐὰν πράγματι ἐπιθυμῆτε νὰ μὲ φέρετε πάλιν εἰς τὴν χώραν μου διὰ νὰ ἀντιπαραταχθῶ ὡς ἀρχιστράτηγός σας ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ ἐὰν ὁ Κύριος Θελήσῃ νὰ παραδώσῃ τοὺς Ἀμμωνῖτες εἰς τὰ χέρια μου, νὰ μοῦ ὑποσχεθῆτε τοῦτο· ὅτι θὰ συνεχίσω καὶ μετὰ τὴν νίκην νὰ εἶμαι ἰσόβιος ἄρχοντάς σας».

Ἀπήντησαν οἱ ἄρχοντες Γαλαὰδ πρὸς τὸν Ἰεφθάε· «ὁ Κύριος ποὺ μᾶς ἀκούει ἂς εἶναι μάρτυς μεταξύ μας ὅτι ἡμεῖς θὰ πράξωμεν σύμφωνα μὲ τὸν λόγον σου αὐτόν».

Τότε οἱ προεστοί, οἱ ἄρχοντες τῆς Γαλαάδ, εἶπαν εἰς τὸν Ἰεφθάε: «Συμφωνοῦμεν. Ὁ ἀόρατος Κύριος, ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ δὲν τὸν βλέπομεν μὲ τὰ σωματικά μας μάτια, ἐν τούτοις εἶναι πάντοτε ἐμπρός μας καὶ ἀκούει ὅλα, ὅσα λέγομεν, ἂς ἀκούσῃ τὴν ὑπόσχεσιν, ποὺ σοῦ ἐδώκαμεν· Αὐτὸς ἂς εἶναι μάρτυρας, ἐὰν δὲν ἐκτελέσωμεν αὐτό, ποὺ μᾶς λέγεις καὶ μᾶς προβάλλεις ὡς ὅρον διὰ νὰ ξαναγιρίσῃς εἰς τὴν πατρίδα σου».

Τότε ὁ Ἰεφθάε μετέβη μαζῆ μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας ἄρχοντας τῆς Γαλαὰδ εἰς Μασσηφά, ὅπου ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς τὸν ἀνεγνώρισε καὶ τὸν ἀνεκήρυξεν ὡς κεφαλὴν καὶ ὡς ἀρχηγόν του. Ἐκεῖ ὁ Ἰεφθάε ἐπανέλαβεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους εἶχεν εἴπει εἰς τοὺς πρεσβυτέρους διὰ τὴν ἰσόβιον ἀρχηγίαν του.

Μετὰ τὴν ἐπίσημον αὐτὴν ὑπόσχεσιν ὁ Ἰεφθάε ἐγύρισε εἰς τὴν πατρίδα του μὲ τοὺς προεστοὺς τῆς Γαλαὰδ καὶ ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς τὸν ἀνεγνώρισε καὶ τὸν ἔβαλεν ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του ἄρχοντα καὶ τὸν ἀνεκήρυξε ἀρχηγὸν διὰ να τοὺς διευθύνῃ καὶ τοὺς διοικῇ. Καὶ ὁ λαοπρόβλητος Ἰεφθάε ἐξέθεσε καὶ ἀνέφερε ὅλους τοὺς ὄρους, ποὺ ἔθεσεν εἰς τοὺς προεστούς, καὶ τὶς ἀξιώσεις του δι’ ἰσόβιον ἀρχηγίαν, ἀλλὰ καὶ τοὺς φόβους καὶ τοὺς δισταγμούς του ἐνώπιον τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Μασσηφά.

Ἔστειλεν ὁ Ἰεφθάε ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ τοῦ παρήγγειλε· «τί διαφορὰ ὑπάρχει μεταξύ μας ὥστε νὰ ἔλθῃς σὺ εἰς τὴν χώραν μου, διὰ νὰ μὲ πολεμήσης;»

Κατόπιν ὁ Ἰεφθάε ἔστειλεν ἀγγελιαφόρους εἰς τὸν βασιλιᾶ τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ τοῦ παρήγγειλε: «Ποία εἶναι ἡ διαφορά μας; Τί χωρίζει τὸν ἕνα μας ἀπὸ τὸν ἄλλον, ὥστε νὰ ἔλθῃς ἐναντίον μου καὶ νὰ παραταχθῇς διὰ πόλεμον εἰς τὸ ἔδαφος τῆς πατρίδος μου;»

Ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀμμωνιτῶν ἀπήντησε πρὸς τοὺς ἀγγελιαφόρους τοῦ Ἰεφθάε· «ἔρχομαι νὰ πολεμήσω ἐναντίον σου, διότι σεῖς οἱ Ἰσραηλῖται ὅταν ἀνεβήκατε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, κατελάβατε τὴν χώραν μου ἀπὸ τοῦ παραποτάμου Ἀρνὼν μέχρι τοῦ ἄλλου παραποτάμου, τοῦ Ἰαβόκ, καὶ δυτικῶς μέχρι τοῦ Ἰορδάνου. Ἀπόδωσε λοιπὸν αὐτὰς εἰρηνικῶς πρὸς ἡμᾶς καὶ ἐγὼ θὰ ἀναχωρήσω ἀπὸ τὴν χώραν σου».

Ὁ βασιλιᾶς τῶν Ἀμμωνιτῶν ἀπάντησε πρὸς τοὺς ἀγγελιαφόρους τοῦ Ἰεφθάε: «Ἦλθα ἐναντίον σου, διότι σεῖς οἱ Ἰσραηλῖται, ὅταν ἤλθατε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, κατελάβατε τὴν χώραν μου καὶ ἐγκατασταθήκατε εἰς τὴν περιοχήν μου ἀπὸ τὸν παραπόταμον Ἀρνών (εἰς τὰ νότια) μέχρι τὸν ἄλλον παραπόταμον Ἰαβόκ (εἰς τὰ βόρεια) καὶ μέχρι τὸν ποταμὸν Ἰορδάνην (εἰς τὰ δυτικά). Ἂν λοιπὸν θέλῃς νὰ κανονίσωμεν τὴν διαφοράν μας, ἐπίστρεψέ μου εἰρηνικὰ τὶς περιοχὲς αὐτὲς τώρα καὶ ἐγὼ θὰ φύγω ἀπὸ ἐδῶ, ἀφοῦ δὲν θὰ ἔχω νὰ κάμω τίποτε μαζί σας».

Ὁ Ἰεφθάε ἀπέστειλε καὶ πάλιν ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Ἀμμωνιτῶν,

Εἰς τὴν αὐθάδη αὐτὴν ἀπάντησιν ὁ Ἰεφθάε συνεκράτησε τὸν ἑαυτόν του καὶ ἔστειλε πάλιν ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν βασιλιᾶ τῶν Ἀμμωνιτῶν

διὰ νὰ τοῦ εἴπουν· «αὐτὰ παραγγέλλει ὁ Ἰεφθάε· Οἱ Ἰσραηλῖται δὲν κατέλαβαν οὔτε τὴν χώραν τῶν Μωαβιτῶν οὔτε τὴν χώραν τῶν Ἀμμωνιτῶν (ἀλλὰ μόνον τὴν χώραν τῶν Ἀμορραίων).

καὶ τοῦ παρήγγειλε: «Αὐτὰ λέγει ὁ Ἰεφθάε· ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον διὰ νὰ κατοικήσουν εἰς τὴν Χαναάν, δὲν κατελάβαμε τὴν χώραν τῶν Μωαβιτῶν οὔτε τὴν χώραν τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Διότι οἱ Ἰσραηλῖται, ὅταν ἐλεύθεροι ἐξῆλθον ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, ἐβάδισαν διὰ τῆς ἐρήμου Σινὰ μέχρι τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης καὶ ἦλθον εἰς Κάδης.

Ἡ ἀλάθεια σχετικῶς μὲ τὰ γεγονότα αὐτὰ εἶναι ἡ ἀκόλουθη: Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται ἀνέβαιναν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον εἰς τὴν γῆν Χαναάν, ἐπροχώρησαν διὰ μέσου τῆς ἐρήμου (τοῦ Σινᾶ) μέχρι τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν (τὸν Ἐλανιτικὸν κόλπον) καὶ ἔφθασαν εἰς τὴν Κάδης - Βαρνή.

Ἀπὸ ἐκεῖ ἔστειλαν ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Ἰδουμαίων καὶ τοῦ εἶπαν· Ἡμεῖς σκεπτόμεθα νὰ περάσωμεν διὰ μέσου τῆς χώρας σου. Ἀλλὰ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰδουμαίων δὲν ἐδέχθη τὴν πρότασίν μας. Τότε οἱ Ἰσραηλῖται ἔστειλαν ἀγγελιαφόρους καὶ πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Μωαβιτῶν, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος ἀπέρριψε τὴν πρότασιν αὐτήν. Ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται ἠναγκάσθησαν καὶ ἔμειναν εἰς τὴν Κάδης.

Ἀπὸ ἐκεῖ οἱ Ἰσραηλῖται ἔστειλαν ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν βασιλιᾶ τῆς Ἐδὼμ καὶ τοῦ εἶπαν: «Ἐπίτρεψέ μας (διότι σκεπτομεθα) νὰ περάσωμεν ἀπὸ τὴν χώραν σου εἰρηνικὰ καὶ φιλικά». Ἀλλὰ ὁ βασιλιᾶς τῆς Ἐδὼμ δὲν ἐδέχθη τὴν παράκλησίν των καὶ τοὺς ἀρνήθηκε. Ἔστειλαν ἐπίσης ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν βασιλιᾶ τῆς Μωάβ (εἰς τὸν ὁποῖον ἔκαμαν τὴν ἰδίαν πρότασιν)· ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος δὲν ἐδέχθη τὴν παράκλησίν των. Οἱ Ἰσραηλῖται ἐσεβάσθησαν τὰ δικαιώματα τῶν Μωαβιτῶν καὶ δὲν ἐπάτησαν τὸ ἔδαφός των, ἀλλὰ ἔμειναν σταθμευμένοι εἰς τὴν Κάδης - Βαρνή.

Κατόπιν ἐπορεύθημεν εἰς τὴν ἔρημον, παρεκάμψαμεν τὴν χώραν τῶν Ἰδουμαίων καὶ τὴν χώραν τῶν Μωαβιτῶν προχωροῦντες πρὸς ἀνατολὰς τῆς Μωάβ. Ἐστρατοπεδεύσαμεν πέραν ἀπὸ τὸν χείμαρρον Ἀρνὼν καὶ δὲν εἰσήλθομεν εἰς τὴν χώραν τῶν Μωαβιτῶν, διότι ὁ Ἀρνὼν εἶναι τὸ βόρειον σύνορον τῆς Μωάβ.

Κατόπιν οἱ Ἰσραηλῖται ἐπροχώρησαν εἰς τὴν ἔρημον καὶ παρέκαμψαν τὴν χώραν τῶν Ἰδουμαίων καὶ τὴν χώραν τῶν Μωαβιτῶν καὶ ἦλθαν ἀπὸ τὰ ἀνατολικὰ τῆς Μωὰβ καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν ἄλλην πλευρὰν τοῦ ποταμοῦ Ἀρνῶν. Ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται δὲν ἐμπῆκαν εἰς τὰ σύνορα τῆς χώρας Μωάβ, διότι ὁ παραπόταμος Ἀρνὼν εἶναι τὰ (βόρεια) σύνορα τῆς Μωάβ.

Ἀπὸ ἐκεῖ ἐστείλαμεν ἀγγελιαφόρους πρὸς Σηὼν τὸν βασιλέα τῶν Ἀμορραίων, ὁ ὁποῖος εἶχεν ὡς πρωτεύουσάν του τὴν Ἐσεβὼν καὶ τοῦ εἴπομεν· Θὰ περάσωμεν διὰ μέσου τῆς ἰδικῆς σου χώρας, μέχρις ὅτου φθάσωμεν εἰς τὸν τόπον μας, δηλαδὴ εἰς τὴν Χαναάν.

Κατόπιν οἱ Ἰσραηλῖται ἔστειλαν ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν Σηών, βασιλιᾶ τῶν Ἀμορραίων, ποὺ εἶχε τὴν ἔδραν του εἰς τὴν πόλιν Ἐσεβών. Οἱ ἀγγελιαφόροι τῶν Ἰσραηλιτῶν τοῦ εἶπαν: «Ἐπίτρεψέ μας νὰ περᾴσωμεν ἀπὸ τὴν χώραν σου μέχρις ὅτου φθάσωμεν εἰς τὸν προορισμόν μας, δηλαδὴ εἰς τὴν γῆν Χαναάν».

Ὁ Σηὼν ὅμως δὲν ἔδωσεν ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς λόγους μας καὶ δὲν ἐπέτρεψεν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας νὰ περάσουν διὰ μέσου τῆς χώρας του. Ἐξ ἀντιθέτου δὲ συνεκέντρωσεν ὅλον τὸν στρατόν του, ἐστρατοπέδευσεν εἰς Ἰασὰ καὶ ἐπολέμησε, χωρὶς λόγον καὶ ἀφορμήν, τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ὁ Σηὼν ὅμως δὲν ἔδωκεν ἐμπιστοσύνην εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὅτι θὰ ἐπερνοῦσε εἰρηνικὰ μέσα ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς χώρας του. Καὶ δὲν ἀρκέσθηκε μόνον εἰς τὴν ἄρνησιν καὶ ἀπαγόρευσιν, ἀλλὰ ἐμάζευσε καὶ ὅλον τὸν λαόν του καὶ ἐστρατοπέδευσεν εἰς τὴν Ἰασὰ καὶ ἐπετέθη ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Κύριος, κατὰ τὴν γενομένην σύγκρουσιν, παρέδωκε τὸν Σηὼν καὶ ὅλον τὸν λαόν του εἰς τὰ χέρια τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος καὶ τοὺς ἐξωλόθρευσεν. Ἔτσι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἐπῆραν ὑπὸ τὴν κατοχήν των ὡς κληρονομίαν ὅλην ἐκείνην τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν κατοικοῦσαν οἱ Ἀμορραῖοι·

Ἄλλα ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, παρέδωκε τὸν βασιλιᾶ Σηὼν καὶ ὅλον τὸν λαόν του εἰς τὰ χέρια τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐκτύπησαν καὶ τοὺς ἐξωλόθρευσαν. Ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται κατέκτησαν καὶ ἔλαβαν μὲ δικαίωμα κληρονομικῆς διαδοχῆς ὅλην τὴν χώραν τῶν Ἀμορραίων, οἱ ὁποῖοι ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν περιοχὴν ἐκείνην.

δηλαδὴ ἀπὸ τοῦ παραποτάμου Ἀρνὼν μέχρι τοῦ παραποτάμου Ἰαβόκ, καὶ ἀπὸ τῆς ἐρήμου μέχρι τοῦ Ἰορδάνου. (Ἄρα οἱ Ἰσραηλῖται κατέλαβον χώραν Ἀμορραίων καὶ ὀχι Ἀμμωνιτῶν).

Δηλαδὴ κατέκτησαν τὴν περιοχὴν ἀπὸ τὸν παραπόταμον Ἀρνών (πρὸς νότον) μέχρι τὸν ἄλλον παραπόταμον Ἰαβόκ (πρὸς βορρᾶν) καὶ ἀπὸ τὴν ἔρημον (ἀνατολικά) μέχρι τὸν ποταμὸν Ἰορδάνην (δυτικά). Ἑπομένως τότε δὲν ἑκατοικούσατε σεῖς οἱ Ἀμμωνῖται τὴν χώραν αὐτὴν τὴν χώραν κατεκτήσαμεν ἀπὸ τοὺς Ἀμορραίους μὲ πόλεμον ἐδῶ καὶ τριακόσια χρόνια ἀπὸ σήμερα.

Ἐν συνεχείᾳ δὲ Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἐξεδίωξε τοὺς Ἀμορραίους ἀπ’ ἔμπροσθεν τοῦ λαοῦ του. Λοιπὸν μὲ ποῖα δικαιώματα τώρα σὺ θέλεις νὰ κληρονομήσῃς χώραν ποῦ μᾶς ἀνήκει;

Ὥστε ἦταν ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος ἔδιωξε τοὺς Ἀμορραίους ἀπὸ τὸν δρόμον τοῦ λαοῦ του τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ· τοὺς ἔδιωξε διὰ λογαριασμόν τῶν Ἰσραηλιτῶν, καὶ τώρα ἔρχεσαι σὺ νὰ κυριεύσῃς καὶ νὰ κληρονομήσῃς τὸν τόπον αὐτόν; Ἡ ἀπαίτησίς σου εἶναι ἄδικη· δὲν ἔχεις κανένα τέτοιο δικαίωμα.

Δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ δίκαιον, σὺ μὲν νὰ κληρονομήσῃς ὅλα ὅσα ὁ θεός σου Χαμώς σοῦ ἔδωσε, ἡμεῖς δὲ νὰ κληρονομήσωμεν ὅλους ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ὁ ἰδικός μας Κύριος καὶ Θεὸς ἐξεδίωξεν ἀπὸ ἐμπρός μας;

Τὸ δίκαιον δὲν εἶναι σὺ μὲν νὰ κληρονομήσῃς ὅσα σὲ ἐβοήθησε νὰ κατακτήσῃς ὁ Χαμώς, ὁ θεός σου, ἐμεῖς δὲ νὰ κληρονομήσωμεν τὶς χῶρες ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἔδιωξε ἀπὸ τὸν δρόμον μας ὁ Κύριος καὶ Θεός μας;

Ἀλλὰ ἐκτὸς αὐτοῦ μήπως σὺ εἶσαι καλύτερος καὶ ἰσχυρότερος ἀπὸ τὸν Βαλάκ, υἱὸν τοῦ Σεπφὼρ βασιλέα τῶν Μωαβιτῶν; Μήπως αὐτὸς ἦλθεν εἰς ἀντιλογίαν καὶ φιλονεικίαν μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας ἢ ἐπολέμησεν ἐναντίον αὐτῶν, ὅταν οὗτοι κατέλαβον τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν σὺ τώρα διεκδικεῖς;

Καὶ τώρα μήπως νομίζεις ὅτι σὺ εἶσαι δυνατώτερος καὶ εἰς κάτι καλύτερος ἀπὸ τὸν Βαλάκ, τὸν υἱόν του Σεπφώρ, τὸν βασιλιᾶ τῆς Μωάβ; Ἀλλὰ μήπως αὐτὸς ἐπροκάλεσε, ἐφιλονίκησε καὶ ἐπάλαισε κατὰ τοῦ Ἰσραὴλ ἢ τοῦ ἐπετέθη ποτὲ καὶ τὸν ἐπολέμησε;

Ἐπὶ τούτοις ἡμεῖς ἐπὶ τριακόσια χρόνια κατοικοῦμεν εἰς τὴν πρωτεύουσαν τῶν Ἀμορραίων τὴν Ἐσεβὼν καὶ τὰς πόλεις ποὺ ἐξαρτῶνται ἀπὸ αὐτήν, τὴν χώραν Ἀροήρ καὶ τὰς πόλεις που ἐξαρτῶνται ἀπὸ αὐτὴν καὶ ὅλας τὰς πόλεις πλησίον τοῦ Ἰορδάνου, καὶ ἐπομένως ἔχομεν ἤδη ἀποκτήσῃ δικαιώματα εἰς τὰς χώρας αὐτάς. Ἐπὶ τρεῖς αἰῶνας διατί σεῖς δὲν ἐπιχειρήσατε νὰ ἀποσπάσετε τὴν χώραν αὐτὴν καὶ νὰ τὴν κάμετε ἰδικήν σας;

Δὲν ἀπεκτήσαμεν μήπως κληρονομικὰ δικαιώματα κατοχῆς ἐπὶ ὅλης αὐτῆς τῆς περιοχῆς, διότι κατεκτήσαμεν καὶ ἐγκατασταθήκαμε εἰς τὴν Ἐσεβὼν καὶ τὶς πόλεις, ποὺ ἐξαρτῶνται ἀπὸ αὐτήν, καὶ εἰς τὴν Ἀροὴρ καὶ τὶς πόλεις, ποὺ ἐξαρτῶνται ἀπὸ αὐτήν, καὶ εἰς ὅλες τὶς πόλεις, ποὺ εὑρίσκονται κοντὰ εἰς τὸν Ἰορδάνην, ἐδῶ καὶ τριακόσια χρόνια; Διατί δὲν ἐπροσπαθήσατε νὰ τὶς κατακτήσετε καὶ νὰ τὶς ἐλευθερώσετε κατὰ τὰ τριακόσια αὐτὰ χρόνια καὶ ἔρχεσθε τώρα ἄδικα νὰ πολεμήσετε μαζί μας;

Ἡμεῖς μὲν δὲν διεπράξαμεν ἀδικίαν τινὰ ἀπέναντί σας μένοντες εἰς τὴν χώραν ποὺ κατέχομεν. Σεῖς ὅμως διαπράττετε ἀδικίαν μὲ τὸ νὰ θέλετε νὰ μᾶς πολεμήσετε. Κριτὴς καὶ δικαστὴς σήμερον εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν εἶναι ὁ Κύριος. Αὐτὸς ἂς κρίνῃ καὶ ἂς δικάσῃ μεταξὺ Ἰσραηλιτῶν καὶ Ἀμμωνιτῶν».

Τώρα λοιπόν, δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἐγὼ δὲν ἔχω κάμει καμμίαν ἀδικίαν εἰς βάρος σου μὲ τὸ νὰ κατέχω τὴν χώραν αὐτήν. Σὺ εἶσαι ὁ ἔνοχος ἀπέναντί μου, διότι ἄδικα ἔρχεσαι νὰ πολεμήσῃς ἐναντίον του Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Διὰ τὸ ἄδικον αὐτὸ ἂς ἀποφασίσῃ ὁ Θεὸς ὡς κριτὴς καὶ δικαστὴς σήμερα μεταξὺ ἡμῶν τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ μεταξὺ τοῦ λαοῦ τῶν Ἀμμωνιτῶν. Αὐτὸς ἂς κρίνῃ καὶ ἂς ἀποδώσῃ δικαιοσύνην».

Ὁ βασιλεὺς ὅμως τῶν Ἀμμωνιτῶν δὲν ἐδέχθη τοὺς συνετοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ὁ Ἰεφθάε δι’ ἀγγελιαφόρων τοῦ παρήγγειλε. Ἐπέμενε νὰ πολεμήσῃ.

Ἀλλ’ ὁ βασιλιᾶς τῶν Ἀμμωνιτῶν δὲν ἔδωκε προσοχὴν εἰς τὰ λόγια τοῦ Ἰεφθάε, τὰ ὁποῖα τοῦ παρήγγειλε μὲ τοὺς ἀγγελιαφόρους. Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς τῶν Ἀμμωνιτῶν ἐπροχώρησε εἰς πόλεμον κατὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Τὸ Πνεῦμα ὅμως τοῦ Κυρίου ἦλθεν ἐπὶ τὸν Ἰεφθάε καὶ τὸν ἐνίσχυσε. Αὐτὸς δὲ διῆλθε τὴν χώραν Γαλαὰδ καὶ τὴν χώραν Μανασσῆ, διὰ νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς Ἰσραηλίτας, ἔπειτα ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Σκοπιὰν τῆς χώρας Γαλαὰδ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐβάδισε πρὸς πόλεμον ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἀπέναντι.

Καὶ ὁ Θεὸς ἐφώτισε τὸν Ἰεφθάε, τὸν ἐχαρίτωσε μὲ τὸ Πνεῦμα του, τὸν εὐλόγησε, τὸν ἐνίσχυσε καὶ τοῦ ἔδωκε νέον θάρρος. Μὲ ἀποφασιστικότητα περιώδευσε τὴν χώραν Γαλαὰδ καὶ τὴν χώραν Μανασσῆ, διὰ νὰ ἐμψυχώσῃ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν. Κατόπιν ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Σκοπιὰν Γαλαὰδ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐστράφη ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν, ποὺ ἦσαν ἀπέναντί του.

Ἔκαμε δὲ ὁ Ἰεφθάε καὶ ἕνα τάξιμον πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε· «ἐὰν θελήσῃς, Κύριε, καὶ παραδώσῃς εἰς τὰ χέρια μου τοὺς Ἀμμωνίτας,

Καὶ ὁ Ἰεφθάε ἔκαμαν εἰς τὸν Κύριον τάξιμον φρικτὸν καὶ εἶπεν: «Ἐὰν εὐδοκήσῃς νὰ παραδώσῃς εἰς τὰ χέρια μου νικημένους τοὺς Ἀμμωνῖτες,

σοῦ τάζω, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὴν θύραν τῆς οἰκίας μου εἰς συνάντησίν μου, ὅταν θὰ ἐπιστρέψω νικητὴς ἀπὸ τὸν πόλεμον κατὰ τῶν Ἀμμωνιτῶν, θὰ προσφερθῇ ὁλοκαύτωμα εἰς σέ, τὸν Κύριον».

ὑπόσχομαι ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ βγῇ πρῶτος ἀπὸ τὴν πόρταν τοῦ σπιτιοῦ μου νὰ μὲ προϋπαντήσῃ, ὅταν θὰ γυρίζω νικητὴς καὶ ἐν εἰρήνῃ ἀπὸ τὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν, θὰ ἀνήκῃ εἰς τὸν Κύριον. Αὐτὸν θὰ τὸν προσφέρω θυσίαν, ἡ ὁποία θὰ καῇ ὁλόκληρη ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον».

Ὁ Ἰεφθάε ἐβάδισεν ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν διὰ νὰ τοὺς πολεμήσῃ, καὶ ὁ Κύριος παρέδωκεν αὐτοὺς νικημένους εἰς τὰ χέρια του.

Μετὰ τὸ τάξιμον αὐτὸ ὁ Ἰεφθαε ἐπέρασε τὸν ποταμὸν καὶ ἐπροχώρησε ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν διὰ νὰ τοὺς πολεμήσῃ. Καὶ ὁ Κύριος παρέδωκε τοὺς Ἀμμωνῖτες εἰς τὰ χέρια τοῦ Ἰεφθάε.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἐκτύπησαν αὐτοὺς ἀπὸ Ἀροὴρ μέχρις Ἀρνὼν κατέλαβον εἴκοσι πόλεις μέχρι τῆς χώρας Ἐβελχαρμὶμ καὶ ἐπέφεραν μεγάλην καταστροφήν. Οἱ Ἀμμωνῖται νικηθέντες ἐταπεινώθησαν καὶ ἐσυμμαζεύθησαν ἐνώπιον τῶν Ἰσραηλιτῶν

Καὶ τοὺς ἐκτύπησε ἀπὸ τὴν πόλιν Ἀροὴρ μέχρι καὶ τὸν ποταμὸν Ἀρνών, συνολικῶς ἐκυρίευσεν εἴκοσι πόλεις μέχρι τὴν περιοχὴν Ἐβελχαρμὶμ καὶ τοὺς κατετρόπωσε καὶ τοὺς ἐπροξένησε πολὺ μεγάλην σφαγήν. Ἔτσι, μετὰ τὴν καταστροφὴν αὐτὴν ἐνικήθησαν, ἐταπεινώθησαν καὶ ὑπετάγησαν οἱ Ἀμμωνῖται εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες.

Ὁ Ἰεφθάε ἐπέστρεφε νικητὴς εἰς τὴν πόλιν Μασσηφά, εἰς τὸν οἶκον του. Αἴφνης εἶδε τὴν κόρην του νὰ ἐξέρχεται μὲ τύμπανα καὶ χοροὺς εἰς συνάντησίν του. Αὐτὴ δὲ ἦτο μονογενὴς θυγάτηρ του καὶ δὲν εἶχεν ἄλλον υἱὸν ἡ ἄλλην θυγατέρα.

Ὁ Ἰεφθάε ἐπέστρεψε νικητὴς καὶ θριαμβευτὴς εἰς τὴν Μασσηφά, εἰς τὸ σπίτι του καὶ νά· ἡ κόρη του ἐβγῆκε νὰ τὸν ὑποδεχθῇ μὲ τύμπανα καὶ μὲ χορούς! Αὐτὴ δὲ ἦταν τὸ μοναχοπαίδι του, διότι δὲν εἶχεν ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὴν ἄλλον υἱὸν ἢ ἄλλην κόρην.

Ὅταν ὁ Ἰεφθάε τὴν εἶδεν, ἔσχισε τὸ ἱμάτιά του καὶ ἔκραξεν· «πώ! πώ! κόρη μου! Σὺ μὲ συνεκλόνισες, σὺ εἶσαι ἡ πηγὴ καὶ ἡ αἰτία τῆς ταραχῆς μου! Ἐγὼ ὁ ταλαίπωρος ἤνοιξα τὸ στόμα μου πρὸς τὸν Κύριον ἐναντίον σου καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσω τώρα νὰ ἀρνηθῶ τὸ τάμα μου».

Καὶ τότε συνέβη τοῦτο: Μόλις ὁ Ἰεφθάε τὴν εἶδεν, ἀπὸ τὴν μεγάλην λύπην ποὺ ἐδοκίμασε, ἔσχισε τὰ ροῦχα του καὶ ἐφώναξεν: «Ἀχ, ἄχ, κόρη μου! Ἀλλοίμονον! μεγάλην ταραχὴν μοῦ ἐπροκάλεσες· σύ, τὸ μονάκριβο παιδί μου, εἶσαι ἡ πηγὴ τῆς μεγάλης ταραχῆς καὶ συμφορᾶς μου. Διότι ἐγώ, μονάκριβό μου κορίτσι, ἄνοιξα τὸ στόμα μου καὶ ἔκαμα διὰ σὲ τάξιμον εἰς τὸν Κύριον, καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσω τώρα νὰ πάρω πίσω τὸν λόγον μου καὶ νὰ ἀθετήσω τὴν ὑπόσχεσίν μου!»

Ἐκείνη δὲ τοῦ εἶπε· «πατέρα μου, ἤνοιξες τὸ στόμα σου καὶ ὑπεσχέθης κάποιο τάμα εἰς τὸν Κύριον; Κάμε ὅ,τι ἔταξες, ἀφοῦ ὁ Κύριος σοῦ ἔδωσε τὴν νίκην καὶ ἐτιμώρησες τοὺς ἐχθρούς σου τοὺς Ἀμμωνίτας».

Αὐτὴ ὅμως τοῦ ἀπάντησε: «Πατέρα μου· ἄνοιξες τὸ στόμα σου καὶ ἔκαμες τάξιμον εἰς τὸν Θεόν; Κάμε με, ὅπως εἶπες καὶ ὅπως ἔταξες καὶ ὑποσχέθηκες εἰς τὸν Θεόν, ἀφοῦ ὁ Κύριος σὲ ἐβοήθησε νὰ νικήσῃς τοὺς ἐχθρούς σου τοὺς Ἀμμωνῖτες καὶ ἀφοῦ Αὐτὸς ἐκδικήθηκε διὰ σοῦ ὅλες τὶς ἀδικίες καὶ τὰ ἐγκλήματα, ποὺ ἔκαμαν αὐτοὶ εἰς βάρος τοῦ Ἰσραήλ.

Ὅταν δὲ ἔμαθε τὸ τάξιμον τοῦ πατρός της προσέθεσε· «ἂς μοῦ κάμῃ ὁ πατέρας μου μίαν μόνην χάριν· ἄφησέ με νὰ ζήσω δύο μῆνας ἀκόμη. Θέλω νὰ ἀνεβῶ καὶ νὰ κατεβῶ τὰ ὄρη καὶ νὰ κλαύσω τὴν παρθενίαν μου ἐγὼ μαζῆ μὰ ἄλλας συντρόφους μου».

Ἡ μονάκριβη κόρη τοῦ Ἰεφθάε ἐπρόσθεσε ἀκόμη εἰς τὸν πατέρα της: «Ἂς μου κάμῃ ὁ πατέρας μου αὐτὴν τὴν χάριν· ἄφησε νὰ ζήσω ἀκόμη μόνον δύο μῆνες καὶ κατὰ τὸ χρονικὸν αὐτὸ διάστημα θὰ ἀνεβοκατεβῶ (νὰ περιπλανηθῶ εἰς) τὰ βουνὰ καὶ θὰ κλαύσω καὶ ἐγὼ καὶ οἱ φιλενάδες μου τὸ ὅτι δὲν ἐπρόφθασα νὰ ὑπανδρευθῶ καὶ να χαρῶ καὶ ἐγὼ παιδιὰ καὶ ἀπογόνους· νὰ κλαύσω, διότι νέα καὶ χωρὶς νὰ καλογευθῶ τὴν ζωὴν φεύγω πρόωρα ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν».

Ὁ πατήρ της ἀπήντησε· «πήγαινε». Καὶ τὴν ἔστειλεν ἐπὶ δύο μῆνας. Καὶ αὐτὴ μαζῆ μὲ τὰς συντρόφους της μετέβη καὶ ἔκλαυσε τὴν παρθενικότητά της ἐπάνω εἰς τὰ ὄρη·

Ὁ Ἰεφθάε τῆς εἶπε: «Πήγαινε!» Καὶ τὴν ἔστειλε μακριὰ διὰ δύο μῆνες. Καὶ αὐτὴ ἔφυγε μὲ τὶς φιλενάδες της καὶ ἔκλαυσεν εἰς τὰ ὄρη διὰ τὸ ὅτι δὲν ἐπρόφθασε νὰ ὑπανδρευθῇ καὶ νὰ χαρῇ παιδιὰ καὶ ἀπογόνους.

Ὅταν δὲ ἐπέρασαν οἱ δύο μῆνες ἐπέστρεψεν εἰς τὸν πατέρα της, ὁ ὁποῖος καὶ ἐξεπλήρωσε τὸ τάξιμο ποὺ εἶχε κάμει δι’ αὐτήν. Αὐτὴ δὲ δὲν εἶχε γνωρίσει ἄνδρα. Ἦτο παρθένος. Ἔκτοτε ἐπεκράτησε συνήθεια μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν,

Εἰς δὲ τὸ τέλος τῶν δύο μηνῶν συνέβη τοῦτο: Ἐπέστρεψεν αὐτὴ εἰς τὸν πατέρα της καὶ ὁ Ἰεφθάε μὲ σπαραγμὸν ψυχῆς ἐπραγματοποίησεν εἰς αὐτὴν τὸ φρικτὸν καὶ ἀπαίσιον τάξιμόν του, ποὺ ἔταξεν εἰς τὸν Θεόν· δηλαδὴ τὴν ἐθυσίασεν ὡς ὁλοκαύτωμα εἰς τὸν Κύριον! Καὶ αὐτὴ δὲν ἐγνώρισεν ἄνδρα· ἦταν παρθένος. Ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐπεκράτησε συνήθεια ὄχι μόνον μεταξὺ τῶν Γαλααδιτῶν, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν

καὶ κάθε ἔτος ἐπὶ τέσσαρας ἡμέρας αἱ ἰσραηλίτιδες θυγατέρες μετέβαινον νὰ θρηνοῦν τὴν θυγατέρα τοῦ Ἰεφθάε τοῦ Γαλααδίτου.

κάθε χρόνον, εἰς τὴν ἐπέτειον τῆς θυσίας αὐτῆς τοῦ Ἰεφθάε, (νὰ μαζεύωνται) τὰ κορίτσια τους (τῶν Ἰσραηλιτῶν) καὶ νὰ θρηνοῦν τὴν θυγατέρα τοῦ Ἰεφθάε τοῦ Γαλααδίτου ἐπὶ τέσσερις ἡμέρες.

Οἱ ἄνθρωποι τῆς φυλῆς Ἐφραίμ, ὅταν ἔμαθαν τὰς νίκας τοῦ Ἰεφθάε, ἀντὶ νὰ χαροῦν ἐφθόνησαν, συνεκεντρώθησαν ἀλαλάζοντες καὶ ἐβάδισαν πρὸς βορρᾶν καί, κρύπτοντες τὸν φθόνον των, εἶπεν πρὸς τὸν Ἰεφθάε· «διότι ἐβγῆκες νὰ πολεμήσῃς τοὺς Ἀμμωνίτας μόνος σου καὶ δὲν ἐκάλεσες καὶ ἡμᾶς νὰ πορευθῶμεν καὶ νὰ πολεμήσωμεν μαζῆ σου; Θὰ κάψωμε τὸ σπίτι σου καὶ σὲ τὸν ἴδιον μαζῆ μὲ αὐτό».

Ὅταν οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς Ἐφραὶμ ἔμαθαν τὶς νίκες τοῦ Ἰεφθάε κατὰ τῶν Ἀμμωνιτῶν, ἐφθόνησαν τὸν Ἰεφθάε· δι’ αὐτὸ συνεκεντρώθησαν μὲ ἀλαλαγμοὺς καὶ κραυγές, ἐπροχώρησαν πρὸς τὰ βορειοανατολικά, ὅπου εὑρίσκετο ἡ Γαλαάδ, καὶ εἶπαν πρὸς τὸν Ἰεφθάε: «Διατί ἐπροχώρησες καὶ ἐπέρασες τὰ σύνορα διὰ νὰ ἐπιτεθῇς ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ δὲν ἐκάλεσες καὶ ἐμᾶς διὰ νὰ πολεμήσουμε μαζί σου; Φωτιὰ θὰ βάλωμεν καὶ θὰ κάψωμεν τὸ σπίτι σου, μαζὶ δὲ μὲ αὐτὸ καὶ σέ!»

Ὁ Ἰεφθάε ἀπήντησε πρὸς αὐτούς· «ἀνδρεῖος μαχητὴς ἤμουνα καὶ ἐγὼ καὶ ὁ λαός μου· ἀλλὰ καὶ οἱ Ἀμμωνῖται ἦσαν πολλοὶ καὶ ἰσχυροί. Ἐφώναξα πρὸς σᾶς νὰ μᾶς σώσετε ἀπὸ τὰ χέρια ἐκείνων, καὶ δὲν μᾶς ἐδώσατε καμμίαν βοήθειαν.

Ἀλλὰ ὁ Ἰεφθάε τοὺς ἀπάντησε μὲ παρρησίαν καὶ χωρὶς καθόλου νὰ δειλιάσῃ: «Γενναῖος καὶ τολμηρὸς ἄνδρας ἤμουν ἐγώ, ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ λαός μου· ἀλλὰ καὶ οἱ Ἀμμωνῖται ἦσαν πολλοὶ καὶ δυνατοί. Ἐγὼ δὲ σᾶς ἐκάλεσα νὰ μὲ ἐλευθερώσετε ἀπὸ τὰ χέρια τους καὶ ἐσεῖς μου τὸ ἀρνηθήκατε.

Ἐπειδὴ εἶδα ὅτι καμμίαν ἐλπίδα σωτηρίας δὲν εἶχα ἀπὸ σᾶς ἐξέθεσα ἐγὼ ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτόν μου εἰς κίνδυνον καὶ ἐβάδισα κατὰ τῶν Ἀμμωνιτῶν. Τοὺς ἐνίκησα, διότι ὁ Κύριος τοὺς εἶχε παραδώσει εἰς τὰ χέρια μου. Διατί λοιπὸν σεῖς τώρα, μετὰ τὴν νίκην ἤλθατε ἐναντίον μου διὰ νὰ μὲ πολεμήσετε;»

Ὅταν διεπίστωσα ὅτι δὲν μοῦ προσφέρετε βοήθειαν διὰ σωτηρίαν, ἐρριψοκινδύνευσα τὴν ζωήν μου καὶ ἐπροχώρησα καὶ ἐπέρασα τὰ σύνορα καὶ ἐπολέμησα τοὺς Ἀμμωνῖτες καὶ ὁ Κύριος τοὺς παρέδωκε νικημένους εἰς τὰ χέρια μου. Σήμερα λοιπὸν διατί ἀνεβήκατε καὶ ἤλθατε ἐνάντίον μου διὰ νὰ μὲ πολεμήσετε;»

Συνεκέντρωσεν ὁ Ἰεφθάε ὅλους τοὺς ἄνδρας τῆς χώρας Γαλαάδ, ἐπολέμησεν ἐναντίον τῆς φυλῆς Ἐφραὶμ καὶ ὁ στρατὸς τῶν Γαλααδιτῶν ἐνίκησε τοὺς ἄνδρας τῆς φυλῆς Ἐφραὶμ οἱ ὁποῖοι κομπάζοντες ἔλεγαν· Φυγάδες τῆς φυλῆς Ἐφραὶμ εἶσθε σεῖς οἱ Γαλααδῖται, οἱ ὁποῖοι κατοικεῖτε μεταξὺ τῶν φυλῶν Ἐφραὶμ καὶ Μανασσῆ.

Κατόπιν αὐτῶν ὁ Ἰεφθάε ἐμάζευσεν ὅλους τοὺς ἄνδρες τῆς Γαλαὰδ καὶ ἐπολέμησεν ἐναντίον τῆς φυλῆςἘφραίμ· καὶ οἱ Γαλααδῖται ἐκτύπησαν καὶ ἐνίκησαν τοὺς Ἐφραιμῖτες, διότι οἱ Ἐφραιμῖται ἔλεγαν ὑβριστικῶς καὶ περιφρονητικῶς πρὸς τοὺς Γαλααδῖτες: «Σεῖς οἱ Γαλααδῖτες εἶσθε οἱ λιποτάκται καὶ τὰ ἀπορρίμματα τῆς φυλῆς Ἐφραίμ, διότι ἡ Γαλαὰδ εὑρίσκεται μεταξὺ τῶν φυλῶν Ἐφραὶμ καὶ Μανασσῆ!»

Οἱ ἄνδρες Γαλαάδ, μετὰ τὴν νίκην των κατέλαβαν ἐγκαίρως τὰς διαβάσεις τοῦ Ἰορδάνου, αἱ ὁποῖαι ἔφερον πρὸς τὴν χώραν Ἐφραίμ. Οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς Ἐφραίμ, οἱ διασωθέντες κατὰ τὴν μάχην ἦλθον εἰς τὰς διαβάσεις αὐτάς, διὰ νὰ περάσουν εἰς τὴν χώραν των καὶ εἶπαν εἰς τοὺς φρουροῦντας Γαλααδίτας· «ἀφῆστε μας νὰ περάσωμεν». Οἱ Γαλααδῖται ἐρωτοῦσαν τὸν καθένα τους· «μήπως ἦσαι Ἐφραθίτης;» Ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε· «ὄχι».

Καὶ οἱ Γαλααδῖται εἶχαν καταλάβει προηγουμένως (καὶ ἐγκαίρως) τὶς διαβάσεις τοῦ Ἰορδάνη, ἀπὸ τὶς ὁποῖες θὰ ἐπερνοῦσαν οἱ Ἐφραιμῖται προκειμένου νὰ σωθοῦν. Ὅταν δὲ ἐκεῖνοι, ποὺ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἐφραὶμ διὰ νὰ σωθοῦν, ἔφθαναν εἰς τὰ περάσματα αὐτά, ἔλεγαν εἰς τοὺς Γαλααδῖτες φρουρούς: «Ἀφῆστέ μας νὰ περάσωμεν»· οἱ Γαλααδῖται ὅμως τοὺς ἐρωτοῦσαν: «Μήπως εἶσαι Ἐφραιμίτης;» Ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε: «Ὄχι!»

Οἱ Γαλααδῖται ἔλεγον εἰς αὐτόν· «εἰπὲ τὴν λέξιν: Στάχυς». Κανεὶς ὅμως ἀπὸ τοὺς Ἐφραιμίτας δὲν τὴν ἐπρόφερεν ὀρθῶς. Ἔτσι οἱ φρουροὶ Γαλααδῖται συνελάμβανον τὸν κάθε Ἐφραιμίτην καὶ τὸν ἐφόνευον εἰς τὰ περάσματα αὐτὰ τοῦ Ἰορδάνου. Κατὰ τὸν πόλεμον ἐκεῖνον ἐφονεύθησαν σαράντα δύο χιλιάδες Ἐφραιμῖται.

Τότε οἱ Γαλααδῖται φρουροὶ τοῦ ἔλεγαν: «Πρόφερε τὴν λέξιν «Στάχυς». Ἐπειδὴ ὅμὼς ὁ Ἐφραιμίτης δὲν ἠμποροῦσε νὰ προφέρῃ καθαρὰ τὴν λέξιν «Στάχυς», τὸν συνελάμβαναν καὶ τὸν ἐσκότωναν εἰς τὰ περάσματα τοῦ Ἰορδάνη. Ἔτσι ἐφονεύθησαν εἰς τὸν πόλεμον ἐκεῖνον μεταξὺ Ἐφραὶμ καὶ Γαλαὰδ σαράντα δύο χιλιάδες (42.000) Ἐφραιμῖται.

Ὁ Ἰεφθάε ἔμεινεν ἐπὶ ἓξ ἔτη Κριτής, μετὰ τὰ ὁποῖα ἀπέθανε καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν του, εἰς τὴν χώραν Γαλαάδ.

Ὁ δὲ Ἰεφθάε, ὑπῆρξε Κριτὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐπὶ ἓξι χρόνια. Κατόπιν ἀπέθανεν ὁ Ἰεφθάε ὁ Γαλααδίτης καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν του, τὴν Γαλαάδ.

Ἔπειτα ἀπὸ τὸν Ἰεφθάε Κριτὴς τοῦ Ἰσραὴλ ἀνεδείχθη ὁ Ἀβαισσάν, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηθλεέμ.

Μετὰ τὸν Ἰεφθάε Κριτὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὑπῆρξεν ὁ Ἀβαισσὰν ἀπὸ τὴν Βηθλεέμ.

Αὐτὸς εἶχε τριάκοντα υἱοὺς καὶ τριάκοντα θυγατέρας. Τὰς μὲν θυγατέρας του ἔδωκεν ὡς συζύγους εἰς ἄνδρας μακρὰν ἀπὸ τὸν οἶκον του, διὰ δὲ τοὺς υἱούς του ἔλαβεν ἄλλας τριάκοντα νύμφας ἐντὸς τοῦ οἴκου του. Αὐτὸς ἔκρινε τὸν Ἰσραὴλ ἐπὶ ἑπτὰ ἔτη.

Ὁ Ἀβαισσὰν εἶχε τριάντα υἱοὺς καὶ τριάντα θυγατέρες, τὶς ὁποῖες ἔστειλε νὰ ὑπανδρευθοῦν ἔξω, μακριὰ ἀπὸ τὴν οἰκογένειάν του, καὶ διὰ τοὺς υἱούς του ἔφερε ἀπὸ ἔξω, ἀπὸ μακριά, τριάντα νεαρὲς κόρες, ὡς νύμφες εἰς τὴν οἰκογένειάν του. Ὁ Ἀβαισσὰν ὑπῆρξε Κριτῆς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐπὶ ἑπτὰ χρόνια.

Ἀπέθανε δὲ καὶ ἐτάφη εἰς τὴν Βηθλεέμ.

Κατόπιν ἀπέθανεν ὁ Ἀβαισσὰν καὶ ἐτάφη εἰς τὴν Βηθλεέμ.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν Κριτὴς τοῦ Ἰσραὴλ ἔγινεν ὁ Αἰλὼμ ὁ καταγόμενος ἀπὸ τὴν φυλὴν Ζαβουλών. Ἐκυβέρνησε τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ ἐπὶ δέκα ἔτη.

Μετὰ τὸν Ἀβαισσὰν Κριτὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὑπῆρξεν ὁ Αἰλὼμ ἀπὸ τὴν φυλὴν Ζαβουλὼν ἐπὶ δέκα χρόνια.

Ἀπέθανεν Αἰλὼμ ὁ ἐκ τῆς φυλῆς Ζαβουλὼν καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν Αἰλὼμ τῆς χώρας Ζαβουλών.

Κατόπιν ἀπέθανεν ὁ Αἰλὼμ ἀπὸ τὴν φυλὴν Ζαβουλὼν καὶ ἐτάφη εἰς τὴν Αἰλὼμ, εἰς τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Ζαβουλών.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν Κριτὴς τοῦ Ἰσραὴλ ἀνεδείχθη ὁ Ἀβδών, υἱὸς τοῦ Ἐλλήλ, ὁ καταγόμενος ἀπὸ τὴν Φαραθών.

Μετὰ τὸν Αἰλὼμ Κριτὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὑπῆρξεν ὁ Ἀβδών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἐλλήλ, ἀπὸ τὴν πόλιν Φαραθών.

Αὐτὸς εἶχε σαράντα υἱοὺς καὶ τριάντα ἐγγονοὺς οἱ ὁποῖοι ἐπέβαινον εἰς ἑβδομήκοντα πώλους. Ἐκυβέρνησε τοὺς Ἰσραηλίτας ἐπὶ ὀκτὼ ἔτη.

Αὐτὸς (ὁ Ἀβδών) εἶχε σαράντα υἱοὺς καὶ τριάντα ἐγγόνια, οἱ ὁποῖοι, ὡς πλούσιοι καὶ ἐπίσημοι, ἐκάθοντο ἐπάνω εἰς ἑβδομῆντα πουλάρια. Ὁ Ἀβδὼν ὑπῆρξε Κριτὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐπὶ ὀκτὼ χρόνια.

Ἀπέθανε καὶ ὁ Ἀβδών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἐλλήλ, ὁ Φαραθωνίτης καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν Φαραθὼν τῆς περιοχῆς Ἐφραὶμ εἰς ὄρος τῶν Ἀμαληκιτῶν.

Κατόπιν ἀπέθανεν ὁ Ἀβδών, ὁ υἱὸς τοῦ Ἐλλήλ, ἀπὸ τὴν πόλιν Φαραθὼν καὶ ἐτάφη εἰς τὴν Φαραθών, εἰς τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Ἐφραίμ, εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῶν Ἀμαληκιτῶν.

Καὶ πάλιν οἱ Ἰσραηλῖται ἐξέκλιναν εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν καὶ τὴν φαυλότητα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου διὰ τοῦτο καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Κύριος εἰς τὰ χέρια τῶν Φιλισταίων ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη.

Οἱ Ἰσραηλῖται παρεσύρθησαν πάλιν εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμαν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Κυρίου· ἐξανάπεσαν εἰς τὸν κατήφορον τῆς εἰδωλολατρίας. Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος τοὺς ἐγκατέλειψε καὶ τοὺς παρέδωκεν εἰς τὴν ἐξουσίαν τῶν γειτόνων των Φιλισταίων ἐπὶ σαράντα χρόνια.

Ὑπῆρχε τότε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀνὴρ καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλιν Σαραὰ ἡ ὁποία ἀνῆκεν εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Δάν, ὀνόματι Μανωέ. Ἡ σύζυγός του ἦτο στεῖρα καὶ δὲν ἐτεκνοποίει.

Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἐζοῦσε ἕνας εὐσεβὴς Ἰσραηλίτης, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Σαραά· ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀνῆκεν εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Δὰν (ἢ ὁποία ἐσυνώρευε μὲ τοὺς Φιλισταίους) καὶ τὸ ὄνομά του ἦταν Μανωέ. Ἡ δὲ γυναῖκα το ἦταν στεῖρα καὶ δὲν ἐγεννοῦσε παιδιά.

Ἄγγελος Κυρίου παρουσιάσθη εἰς τὴν γυναῖκα αὐτὴν καὶ τῆς εἶπεν· «ἰδοὺ σὺ εἷσαι στεῖρα καὶ ἕως τώρα δὲν ἐγέννησες υἱόν. Τώρα ὅμως θὰ συλλάβῃς υἱόν.

Καὶ παρουσιάσθη ὁ ἄγγελος Κυρίου εἰς τὴν γυναῖκα καὶ τῆς εἶπε: «Νά· εἶσαι στεῖρα καὶ ποτὲ δὲν ἔχεις γεννήσει παιδί· ἀλλὰ τώρα θὰ συλλάβῃς εἰς τὰ σπλάγχνα σου καὶ θὰ γεννήσῃς υἱόν.

Ἀπὸ τώρα λοιπὸν πρόσεξε νὰ μὴ πίῃς οἶνον ἢ ἄλλο μεθυστικὸν ποτόν· πρόσεξε ἐπὶ πλέον νὰ μὴ φάγῃς τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ χαρακτηρίζει ἀκάθαρτα.

Ἀπὸ τώρα λοιπὸν φυλάξου· δὲν θὰ πιῇς κρασὶ ἢ ἄλλο μεθυστικὸν ποτόν· οὔτε θὰ φάγῃς τίποτε ἀπὸ αὐτά, ποὺ Μωσαϊκὸς νόμος θεωρεῖ ἀκάθαρτα.

Διότι σὺ θὰ συλλάβῃς ἐν γαστρὶ καὶ θὰ γεννήσῃς υἱόν. Ψαλλίδι δὲν θὰ ἀνεβῇ εἰς τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ διὰ νὰ κόψῃ τὴν κόμην του, διότι τὸ παιδίον τοῦτο θὰ εἶναι ναζιραῖος (ἀφιερωμένος δηλαδὴ εἰς τὸν Θεόν) ἐκ κοιλίας μητρός του. Καὶ αὐτὸς θὰ κάμῃ ἀρχὴν τοῦ ἔργου τῆς σωτηρίας καὶ ἀπελευθερώσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν Φιλισταίων».

Διότι, νά· θὰ συλλάβῃς εἰς τὴν κοιλίαν σου καὶ θὰ μεῖνῃς ἀνελπίστως ἔγκυος καὶ θὰ γεννήσῃς υἱόν. Εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ παιδιοῦ δὲν θὰ χρησιμοποιηθῇ σιδερένιο ὅργανον (ψαλίδι ἢ ξυράφι), διὰ νὰ κοποῦν μὲ αὐτὸ τὰ μαλλιά του· διότι τὸ παιδὶ θὰ εἶναι ἀπὸ τώρα, ποὺ θὰ συλληφθῇ εἰς τὴν κοιλία σου, Ναζιραῖος, δηλαδὴ ἀφιερωμένος εἰς τὸν Θεόν. Καὶ τὸ παιδὶ αὐτό, ὁ υἱός σου, θὰ ἀρχίσῃ τὸ ἔργον τῆς ἀπελευθερώσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν τυραννίαν τῶν Φιλισταίων».

Ἡ γυναίκα αὐτὴ εἰσῆλθε κατόπιν εἰς τὸν οἶκον της καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἄνδρα της· «ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴν ἐμφάνισιν ἀγγέλου, συγκλονιστικὴν καὶ πολὺ φοβεράν, ἦλθε πρὸς ἐμέ. Δὲν τὸν ἠρώτησα πόθεν κατάγεται οὔτε καὶ ὁ ἴδιος μοῦ ἐγνωστοποίησε τὸ ὄνομά του.

Κατόπιν ἡ γυναῖκα ἔτρεξε (ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι της) καὶ ἀνεκοίνωσεν εἰς τὸν ἄνδρα της τὴν ἀνέλπιστον εἴδησιν. Τοῦ εἶπε: «Ἄνθρωπος ὄχι κοινὸς καὶ συνηθισμένος, ἀλλὰ (ἄνθρωπος) τοῦ Θεοῦ ἦλθεν εἰς ἑμέ· ἡ μορφή τοῦ προσώπου του ἔμοιαζε μὲ τὴν μορφὴν τοῦ προσώπου ἀγγέλου τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἔκτακτη λάμψις καὶ ἀκτινοβολία, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ πρόσωπόν του, ἐπροκαλοῦσε μεγάλον τρόμον, σεβασμὸν καὶ εὐλάβειαν εἰς ἐκεῖνον, ποὺ τὸ ἔβλεπε! Καὶ δὲν ἔλαβα τὸ θάρρος να τὸν ἐρωτήσω ἀπὸ ποὺ ἔρχεται· ἄλλα καὶ αὐτὸς δὲν μοῦ ἀπεκάλυψε τὸ ὄνομά του!

Μοῦ εἶπεν ὅμως τὰ ἐξῆς· Ἰδοὺ σὺ θὰ μείνῃς ἔγκυος καὶ θὰ γεννήσῃς υἱόν. Ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἐξῆς μὴ πίῃς οἶνον ἢ ἄλλο μεθυστικὸν ποτὸν οὔτε καὶ νὰ φάγῃς τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ χαρακτηρίζει ἀκάθαρτα. Καὶ τοῦτο διότι τὸ παιδίον αὐτὸ θὰ εἶναι ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον ἐκ κοιλίας μητρὸς μέχρι τῆς ἡμέρας τοῦ θανάτου του».

Μοῦ εἶπεν ὅμως τοῦτο: «Νά· σὺ πρόκειται νὰ συλλάβῃς εἰς τὴν κοιλία σου καὶ θὰ μείνῃς ἀνελπίστως ἔγκυος καὶ θὰ γεννήσῃς υἱόν· ἀπὸ τώρα λοιπὸν φυλάξου νὰ μὴ πιῇς κρασὶ ἢ ἄλλο μεθυστικὸν ποτὸν οὔτε νὰ φάγῃς τίποτε ἀπὸ αὐτά, ποὺ ὁ Μωσαϊκὸς νόμος θεωρεῖ ἀκάθαρτα, διότι τὸ παιδὶ θὰ εἶναι ἀφιερωμένον εἰς τὸν Θεὸν ἀπὸ τώρα, ποὺ θὰ συλληφθῇ εἰς τὴν κοιλίαν σου, μέχρι τὴν ἡμέραν τοῦ θανάτου του».

Ὁ Μανωὲ προσηυχήθη πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε· «Κύριε Ἀδωναϊέ, σὲ παρακαλῶ, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖον σὺ ἀπέστειλες, ἂς ἔλθῃ πάλιν πρὸς ἡμᾶς καὶ ἂς μᾶς συμβουλεύσῃ τί πρέπει νὰ πράξωμεν διὰ τὸ παιδίον, τὸ ὁποῖον μέλλει νὰ γεννηθῇ.

Κατόπιν αὐτῶν ὁ Μανωὲ προσηυχήθη εἰς τὸν Κύριον καὶ εἶπε: «Σὲ παρακαλῶ, Κύριε, Κύριέ μου (= Ἀδωναϊέ), τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔστειλες καὶ ἐμφανίσθηκε εἰς τὴν γυναῖκα μου, στεῖλε τὸν νὰ παρουσιασθῇ καὶ πάλιν εἰς ἡμᾶς καὶ νὰ μᾶς πληροφορήσῃ καὶ ἐξηγήσῃ τὶ πρέπει νὰ κάμωμεν εἰς τὸ παιδί, ὅταν θὰ γεννηθῇ.

Ὁ Θεὸς ἤκουσε τὴν δέησιν τοῦ Μανωὲ καὶ ὁ ἄγγελός του ἦλθε πάλιν πρὸς τὴν γυναῖκα, ὅταν αὐτὴ ἐκάθητο εἰς τὸν ἀγρόν, ὁ δὲ σύζυγός της ὁ Μανωὲ δὲν εὑρίσκετο μαζῆ της.

Ὁ Θεὸς ἄκουσε καὶ ἐδέχθη τὴν προσευχὴν τοῦ Μανωέ. Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Θεου ἦλθε πάλιν καὶ παρουσιάσθη εἰς τὴν γυναῖκα (τοῦ Μανωέ)· αὐτὴ εὑρίσκετο (ἐκάθητο) ἔξω εἰς τὸ χωράφι καὶ ὁ Μανωέ, ὁ σύζυγός της, δὲν ἦταν μαζί της.

Ἡ γυνὴ ἔσπευσε δρομέως καὶ συνήντησε τὸν ἄνδρα της εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήγγειλε· «ἰδοὺ παρουσιάσθη εἰς ἐμὲ καὶ πάλιν ὁ ἀνήρ, ὁ ὁποῖος καὶ προηγουμένως μοῦ εἶχεν ἐμφανισθῆ».

Τότε ἡ γυναῖκα ἔτρεξε γρήγορα - γρήγορα καὶ ἀνήγγειλεν εἰς τὸν ἄνδρα της (τὴν ἐμφάνισιν τοῦ ἀγγέλου) καὶ τοῦ εἶπε: «Νά· μοῦ παρουσιάσθη πάλιν ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἦλθε τὴν γνωστὴν ἐκείνην ἡμέραν καὶ μοῦ ἐμίλησε!»

Ὁ Μανωὲ ἠγέρθη, ἠκολούθησε τὴν σύζυγόν του, ἦλθε πρὸς τὸν ἄγνωστον αὐτὸν ἄνδρα καὶ τοῦ εἶπε· «σὺ εἶσαι πράγματι ὁ ἀνὴρ ὁ ὁποῖος συνωμίλησες με τὴν γυναῖκα μου;» Ὁ δὲ ἄγγελος ἀπήντησεν· «ἐγὼ εἶμαι».

Καὶ ὁ Μανωὲ ἐσηκώθη καὶ ἀκολούθησε τὴν γυναῖκα του καὶ ἦλθε πρὸς τὸν ἄνθρωπον καὶ (νομίζοντας ὅτι εἶναι ἄνθρωπος καὶ ὄχι ἄγγελος) τὸν ἐρώτησε μὲ σεβασμόν, ἀλλὰ καὶ μὲ κάποιο θάρρος: Σὺ εἶσαι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἐμίλησες τὶς ἡμέρες αὐτὲς εἰς τὴν γυναῖκα (μοῦ);» Ὁ ἄγγελος τοῦ ἀπάντησε: «Ναί, ἐγὼ εἶμαι».

Ὁ Μανωὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· «τώρα ὅταν ὁ λόγος σου γίνῃ πραγματικότης καὶ ἀποκτήσω υἱόν, ποῖος θὰ εἶναι ὁ νόμος, ποὺ θὰ ρυθμίζῃ τὴν ζωὴν τοῦ παιδίου, καὶ ποῖα τὰ ἔργα αὐτοῦ;»

Τότε ὁ Μανωὲ ἐξωτερίκευσε τὴν ἀγαθὴν διάθεσίν του καὶ εἶπε: «Εἴθε νὰ γίνῃ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον σου. Ὅταν (λοιπὸν) πραγματοποιηθῇ ὁ λόγος σου καὶ γεννηθῇ τὸ παιδί, πῶς πρέπει νὰ τακτοποιηθῇ (ἀνατραφῇ); Τί εἴδους ζωὴν καὶ ἔργα πρέπει νὰ κάμῃ; Ποία ἡ ἐξέλιξίς του; Τί ὑποχρεώσεις ἔχομεν (ἐγὼ καὶ ἡ γυναῖκα μου) ἀπέναντί του;»

Ἀπήντησεν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Μανωέ· «τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθῇ θὰ φυλαχθῇ ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα, ποὺ εἶπα πρὸς τὴν γυναῖκα σου·

Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου εἶπεν εἰς τὸν Μανωέ: «Ἡ γυναῖκα σου πρέπει νὰ προσέξῃ, ὥστε νὰ τηρήσῃ μὲ προσοχὴν ὅλα, ὅσα τῆς εἶπα· (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τὸ παιδὶ πρέπει νὰ προσέξῃ, ὥστε νὰ τηρήσῃ κλπ.).

κάθε προϊὸν τὸ ὁποῖον παράγεται ἀπὸ ἄμπελον, μὲ τὰς σταφυλὰς τῆς ὁποίας γίνεται ὁ οἶνος, δὲν θὰ φάγῃ· οἶνον καὶ μεθυστικὰ ποτὰ δὲν θὰ πίῃ. Κάθε τι ποὺ ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ χαρακτηρίζει ἀκάθαρτον, δὲν θὰ φάγῃ. Ὅλα ὅσα διέταξα αὐτὴν νὰ φυλάξῃ, θὰ τὰ φυλάξῃ καὶ τὸ παιδίον».

Δὲν πρέπει νὰ φάγῃ τίποτε ἀπὸ τὰ προϊόντα τοῦ ἀμπελιοῦ, ἀπὸ τὰ σταφύλια τοῦ ὁποίου παράγεται κρασί· οὔτε πρέπει νὰ πιῇ κρασὶ ἢ ἄλλο μεθυστικὸν ποτόν· οὔτε πρέπει νὰ φάγῃ τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ ὁ Μωσαϊκὸς νόμος θεωρεῖ ἀκάθαρτα. Ὅλα, ὅσα τὴν διέταξα, πρέπει νὰ τὰ τηρήσῃ).

Εἶπε τότε ὁ Μανωὲ πρὸς τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου· «θὰ μᾶς ἐπιτρέψῃς νὰ σὲ κρατήσωμεν ἐδῶ, διὰ νὰ σοῦ προσφέρωμεν νὰ φάγῃς ἀπὸ τὰς αἶγας μας ἐρίφιον;»

Καὶ ὁ ἀγαθὸς καὶ ἁπλὸς Ἰσραηλίτης Μανωέ (ποὺ ἐξακολουθοῦσε νὰ θεωρῶ τὸν συνομιλητήν του μόνον ὡς ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ) εἶπεν εἰς τὸν ἄγγελον τοῦ Θεοῦ: «Σὲ παρακαλῶ, δῶσε μας τὴν ἄδειαν νὰ σὲ κρατήσωμεν ἐδῶ, διὰ νὰ φτιάξωμεν καὶ σοῦ προσφέρωμεν ἕνα τρυφερὸ κατσίκι διὰ νὰ φάγῃς».

Ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου εἶπε πρὸς τὸν Μανωέ· «ἐὰν μὲ κρατήσῃς θὰ μείνω, ἀλλὰ δὲν θὰ φάγω ἀπὸ τὴν τράπεζάν σου. Ἐὰν θελήσῃς νὰ κάμῃς θυσίαν ὁλοκαυτώματος, εἰς τὸν Κύριον θὰ προσφέρῃς αὐτήν». Παρεκάλεσεν ὁ Μανωὲ τὸν ξένον νὰ μείνῃ, διότι δὲν εἶχεν ἀντιληφθῇ, ὅτι αὐτὸς ἦτο ἄγγελος Κυρίου.

Ἀλλὰ ὁ ἄγγελος Κυρίου ἀπάντησε εἰς τὸν Μανωέ: «Καὶ ἂν μὲ κρατήσῃς, ἐγὼ δὲν θὰ φάγω ἀπὸ τὸ ψωμὶ καὶ τὸ φαγητόν σου. Ἐὰν θέλῃς νὰ τὸ ἑτοιμάσῃς, ἐκεῖνο ποὺ θὰ φτιάσῃς, πρόσφερέ το ὡς θυσίαν εἰς τὸν Κύριον καὶ κάψε το ὁλόκληρον εἰς λατρείαν του». Αὐτὰ ὅλα τὰ εἶπεν ὁ Μανωέ, διότι δὲν εἶχεν (ἀκόμη) ἀντιληφθῇ ὅτι αὐτὸς ἦταν ἄγγελος Κυρίου.

Ὁ Μανωὲ εἶπε πρὸς τὸν ἄγγελον τοῦ Κυρίου· «εἰπέ μου, ποῖον εἶναι τὸ ὄνομά σου, ὥστε ὅταν ἐκπληρωθοῦν τὰ λόγια σου νὰ σοῦ προσφέρωμεν εἰς ἔνδειξιν ἐκτιμήσεως καὶ εὐγνωμοσύνης ἕνα δῶρον».

Ὁ Μανωὲ εἰς τὴν ἄρνησιν αὐτὴν τοῦ ἀγνώστου (ἀκόμη) προσώπου ἐπῆρε θάρρος καὶ ἐρώτησε τὸν ἄγγελον Κυρίου: «Ἀφοῦ δὲν θέλεις τίποτε τώρα, πές μας· ποῖον εἶναι τὸ ὄνομά σου, ὥστε, ὅταν γεννηθῇ τὸ παιδὶ καὶ ἐκπληρωθῇ ὁ λόγος σου, νὰ σὲ εὐχαριστήσωμεν ὅπως πρέπει καὶ νὰ σὲ τιμήσωμεν».

Ὁ ἄγγελος τοῦ ἀπήντησε· «διατί ἐρωτᾷς νὰ μάθῃς τὸ ὄνομά μου; Τὸ ὄνομά μου εἶναι σεβαστὸν καὶ ἀνέκφραστον».

Ὁ ἄγγελος Κυρίου τοῦ ἀπάντησε: «Διατί ἐρωτᾷς νὰ μάθῃς τὸ ὄνομά μου; Τὸ ὄνομά μου εἶναι θαυμαστόν, μυστηριῶδες, τρομερὸν καὶ ἀνέκφραστον»!

Ὁ Μανωὲ ἐπῆρε τὸ ἐρίφιον ἀπὸ τὰ γίδια του καὶ τὴν ἄλλην ἀναίμακτον θυσίαν καὶ προσέφερεν αὐτὰ θυσίαν πρὸς τὸν Κύριον ἐπάνω εἰς λίθον, ὁ ὁποῖος ἐπεῖχε θέσιν θυσιαστηρίου. Ὁ ἄγγελος ἀπεμακρύνθη ὀλίγον ἀπὸ αὐτοὺς διὰ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν, ὁ δὲ Μανωὲ καὶ ἡ γυνή του παρετήρουν.

Τότε ὁ Μανωὲ ἐπῆρε τὸ τρυφερὸ κατσίκι καὶ τὴν ἀνάλογον θυσίαν καὶ τὰ ἔβαλε ἐπάνω εἰς μίαν πέτραν, ποὺ ἐχρησίμευεν ὡς θυσιαστήριον, καὶ τὰ ἐπρόσφερε ὡς θυσίαν εἰς τὸν Κύριον. Καὶ ὁ ἄγγελος ἐχωρίσθη ἀπὸ αὐτοὺς διὰ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν, ὁ δὲ Μανωὲ καὶ ἡ γυναῖκα του παρακολουθοῦσαν μὲ θαυμασμὸν ἀπὸ κάποιαν ἀπόστασιν τί θὰ ἐπακολουθοῦσε.

Ὅταν ἤναψεν ἡ φλόγα ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ ἀνέβαινε πρὸς τὸν οὐρανόν, ἀνέβη καὶ ὁ ἄγγελος Κυρίου διὰ τῆς φλογὸς αὐτῆς τοῦ θυσιαστηρίου. Ὁ Μανωὲ καὶ ἡ γυνή του ἔβλεπον αὐτὸν ἔκπληκτοι καὶ ἔπεσαν πρηνεῖς κάτω εἰς τὸ ἔδαφος.

Συνέβη δὲ τοῦτο: Εἰς κάποιαν στιγμὴν ἀνέβη ἀπὸ τὴν πέτραν ἐκείνην, ποὺ μετεβλήθη εἰς θυσιαστήριον, τόσον μεγάλη φλόγα, ποὺ ὑψώθη ἕως τὸν οὐρανόν. Συγχρόνως μαζὶ μὲ τὴν φλόγα (ποὺ ἀνέβαινε ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον) ὑψώθη καὶ ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ ἐχάθη. Ὁ Μανωὲ καὶ ἡ γυναῖκα του παρακολουθοῦσαν τὸ θαυμαστὸν καὶ καταπληκτικὸν αὐτὸ γεγονός. Τόσον πολὺ δὲ ἐτρόμαξαν, ὥστε ἔπεσαν καὶ οἱ δύο μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν.

Ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου δὲν ἐνεφανίσθη πλέον οὔτε πρὸς τὸν Μανωέ, οὔτε πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ. Τότε ἐνόησεν ὁ Μανωὲ ὅτι ὁ ἄγνωστος ἐκεῖνος ἀνὴρ ἦτο ἄγγελος Κυρίου.

Ὁ ἄγγελος Κυρίου οὐδέποτε πλέον παρουσιάσθη, οὔτε ες τὸν Μανωὲ οὔτε εἰς τὴν γυναῖκα του. Τότε ἐκατάλαβε ὁ Μανωέ, ὅτι δὲν εἶχε νὰ κάμῃ μὲ ἄνθρωπον, ἀλλὰ αὐτὸς ἦταν ἄγγελος Κυρίου. Διότι μόνον ὁ ἀσώματος ἄγγελος, ποὺ δὲν ἀνήκει εἰς τὸν φθαρτὸν κόσμον, ἠμποροῦσε νὰ ἀνέβη εἰς τὸν οὐρανὸν μαζὶ μὲ τὴν φλόγα τοῦ βωμοῦ χωρὶς νὰ καίγεται.

Γεμᾶτος φόβον ὁ Μανωὲ εἶπε πρὸς τὴν σύζυγόν του· «θὰ ἀποθάνωμεν, διότι εἴδομεν τὸν Θεόν».