Νεεμίας

Λόγοι καὶ ἔργα τοῦ Νεεμίου, υἱοῦ τοῦ Ἀχαλία. Κατὰ τὸν μῆνα Χασελεῦ καὶ τὸ εἰκοστὸν ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου εὑρισκόμην ἐγὼ εἰς τὰ Σοῦσα, εἰς τὸ ὠχυρωμένον βασιλικὸν ἀνάκτορον.

Τὸ πάρον βιβλίον περιέχει τοὺς λόγους καὶ τὰ ἔργα τοῦ Νεεμία, υἱοῦ τοῦ Ἀχαλία. Κατὰ τὸν μῆνα Χασελεῦ τοῦ εἰκοστοῦ ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου συνέβη νὰ εὑρίσκωμαι ἐγώ, ὁ Νεεμίας, εἰς τὴν ἀκρόπολιν τῆς πρωτευούσης τῶν Περσῶν, εἰς τὰ Σούσα.

Ἦλθε τότε πρὸς ἐμὲ ὁ Ἀνανί, ἔνας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μου, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ μερικοὶ ἄλλοι ἄνδρες τῆς φυλῆς Ἰούδα, καὶ τοὺς ἠρώτησα διὰ τοὺς ἀπομείναντας ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας καὶ τοὺς ἐπαναπατρισθέντας Ἰουδαίους, καθὼς καὶ διὰ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἦλθε λοιπὸν καὶ μὲ συνήντησεν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μου, ὁ Ἀνανί, συνοδευόμενος ἀπὸ μερικοὺς ἄλλους Ἰουδαίους. Μόλις τοὺς εἶδα, ἐζήτησα πληροφορίας δι’ αὐτούς, ποὺ διεσώθησαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν Βαβυλωνίων καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Πατρίδα, καὶ διὰ τὴν πρωτεύουσάν μας, τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐκεῖνοι μοῦ ἀπήντησαν· «οἱ ἀπομείναντες καὶ οἱ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εὑρίσκονται τώρα εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας ὑπὸ τὸ κράτος μεγάλης θλίψεως καὶ ἐξευτελισμοῦ, διότι τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλὴμ εἶναι κρημνισμένα, αἱ δὲ πύλαι αὐτῆς ἔχουν κατακαῇ».

Καὶ μοῦ εἶπαν: «Αὐτοὶ ποὺ ἀπέμειναν ἀπὸ ὅσους ἐπέστρεψαν ἐκεῖ ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ διαμένουν εἰς τὴν χώραν μας, εὑρίσκονται εἰς πολὺ κακὴν κατάστασιν. Ζοῦν βυθισμένοι εἰς τὸ ὄνειδος καὶ τὴν ἐντροπήν. Τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλὴμ ἔχουν γκρεμισθῆ καὶ τὰς πύλας της τὰς κατέφαγεν ἡ φωτιά».

Ὅταν ἐγὼ ἤκουσα τὰ λόγια αὐτά, ἐκάθησα καὶ ἔκλαυσα, ἐπένθησα ἐπὶ ἀρκετὰς ἡμέρας, ἐνήστευσα καὶ προσηυχόμην ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ.

Ὅταν ἄκουσα τὰ λόγια αὐτά, ἐκάθησα κατὰ γῆς καὶ ἔκλαυσα καὶ ἐπένθησα ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας. Ἐνήστευα δὲ καὶ προσευχόμουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ.

Καὶ εἶπα· Κύριε, σὺ ὁ ὁποῖος εἶσαι ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου μὲ ὀργὴν ἀπὸ ἡμᾶς. Σὺ εἶσαι ὁ ἰσχυρός, ὁ μέγας, ὁ φοβερός, σὺ τηρεῖς τὴν ὑπόσχεσίν σου καὶ παρέχεις τὸ ἔλεός σου εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σὲ ἀγαποῦν καὶ ἐφαρμόζουν τὰς ἐντολάς σου. Ἀλλὰ ἐπίβλεψον μὲ εὐμένειαν πρὸς ἡμᾶς.

Καὶ εἶπα: «Μὴ μᾶς ἐγκαταλείψης, Κύριε, Σὺ ποὺ εἶσαι ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, ὁ ἰσχυρός, ὁ μέγας καὶ φοβερός. Σὺ ποὺ τηρεῖς τὴν συμφωνίαν Σου καὶ χαρίζεις τὸ ἔλεός Σου εἰς ὅσους ἀγαποῦν καὶ λατρεύουν τὸν Κύριον καὶ τηροῦν τὰς ἐντολάς Του.

Ἂς εἶναι τὰ αὐτιά σου προσεκτικὰ καὶ οἱ ὀφθαλμοί σου ἀνοικτοὶ εἰς τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν ἐγὼ πάντοτε ἐνώπιόν σου ἀπευθύνω ἡμέραν καὶ νύκτα, διὰ τοὺς δούλους σου τοὺς Ἰσραηλίτας. Θὰ ἐξομολογηθῶ τὰς ἁμαρτίας τῶν Ἰσραηλιτῶν, τὰς ὁποίας ὅλοι διεπράξαμεν. Καὶ ἐγὼ προσωπικῶς καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρός μου, ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιόν σου.

Ἂς εἶναι λοιπὸν τὸ αὐτί Σου προσεκτικὸ καὶ τὰ μάτια Σου ἀνοικτὰ διὰ να ἀκούσῃς καὶ νὰ προσέξῃς τὴν προσευχὴν τοῦ δούλου Σου, τὴν ὁποίαν ἀναπέμπω τώρα ἐγὼ ἐνώπιόν Σου καὶ Σὲ παρακαλῶ ἡμέραν καὶ νύκτα διὰ τοὺς δούλους Σου τοὺς Ἰσραηλίτας. Καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐπίσης θὰ ἀναφέρω καὶ θὰ ἐξαγορεύσω καὶ πάλιν ἐνώπιόν Σου τὰς ἁμαρτίας τῶν Ἰσραηλιτῶν, τὰς ἁμαρτίας ποὺ διεπράξαμεν ὅλοι μας ἀπέναντί Σου. Ὁμολογῶ καὶ ἀναγνωρίζω ὅτι καὶ ἐγὼ καὶ ἡ πατρική μου οἰκογένεια ἔχομεν ἁμαρτήσει.

Μὲ ἀπερίγραπτον ἀσέβειαν ἐφέρθημεν πρὸς σέ. Δὲν ἐτηρήσαμεν τὰς ἐντολάς σου καὶ τὰ προστάγματά σου καὶ τοὺς νόμους σου, ὅσα σὺ διὰ μέσου τοῦ Μωϋσέως, τοῦ δούλου σου, διέταξες.

Παρέβημεν καὶ ἀκυρώσαμεν τελείως τὴν συμφωνίαν, ποὺ ἐκάμαμεν μαζί Σου, καὶ ἐτηρήσαμεν τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ προστάγματα καὶ τοὺς νόμους, ποὺ διέταξες διὰ μέσου τοῦ δούλου Σου Μωϋσέως.

Ἐνθυμήσου, λοιπόν, Κύριε, τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον διὰ τοῦ δούλου σου τοῦ Μωϋσέως διέταξες λέγων· «ἐὰν σεῖς παραβῆτε τὰς ἐντολάς μου, ἐγὼ θὰ σᾶς διασκορπίσω ἀνάμεσα εἰς ξένους λαούς.

Θυμήσου λοιπόν, Κύριε, τὸν λόγον, ποὺ διέταξες μὲ τὸν δοῦλον Σου, τὸν Μωϋσῆν, ὅταν εἶπες: «Ἐὰν ἀποδειχθῆτε ἄπιστοι καὶ παραβῆτε τὴν συμφωνίαν ποὺ ἐκάμαμεν, θὰ σᾶς διασκορπίσω ἀνάμεσα εἰς τοὺς λαούς.

Ἐὰν ὅμως μετανοήσετε καὶ ἐπιστρέψετε πρὸς ἐμὲ καὶ τηρήσετε τὰς ἐντολάς μου καὶ ἐφαρμόσετε αὐτάς, ἔστω καὶ ἐὰν ἦσθε διασκορπισμένοι εἰς τὰ ἄκρα τοῦ οὐρανοῦ, ἐγὼ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ θὰ σᾶς συγκεντρώσω πάλιν καὶ θὰ σᾶς ἐπαναφέρω εἰς τὸν τόπον, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξα νὰ κατοικῇ καὶ νὰ δοξάζεται ἐκεῖ τὸ Ὄνομά μου.

Ἐὰν ὅμως ἐπιστρέφετε μετανοημένοι εἰς ἐμὲ καὶ τηρήσετε τὰς ἐντολάς μου καὶ τὰς ἐφαρμόσετε, σᾶς βεβαιώνω ὅτι, καὶ ἂν ἀκόμη εἶσθε διασκορπισμένοι εἰς τὰ ἄκρα τοῦ οὐρανοῦ, θὰ συνάξω ἐγὼ ὅλους τοὺς μετανοημένους. Καὶ θὰ τοὺς ὁδηγήσω μέσα εἰς τὸν τόπον, ποὺ ἐδιάλεξα διὰ νὰ ἐκδηλώνεται ἐκεῖ ἡ παρουσία μου, διὰ νὰ μένῃ καὶ νὰ λατρεύεται ἐκεῖ Τὸ ὄνομά μου».

Δοῦλοι σου καὶ λαός σου εἶναι αὐτοί, τοὺς ὁποίους σὺ ἀπηλευθέρωσες ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν μὲ τὴν παντοδυναμίαν σου καὶ μὲ τὴν ἀκατανίκητον δεξιάν σου.

Αὐτοὶ δέ, Κύριε, οἱ Ἰσραηλῖται ποὺ ἀπέμειναν τώρα, εἶναι δοῦλοι Σου καὶ λαός Σου, ποὺ τὸν ἐλύτρωσες Σὺ ἀπὸ τὴν σκλαβιὰν μὲ τὴν μεγάλην Σου δύναμιν καὶ μὲ τὸ παντοδύναμο χέρι Σου.

Μή, λοιπόν, Κύριε, μᾶς ἐγκατάλείψῃς τώρα. Ἀλλὰ ἂς εἶναι τὰ αὐτιά σου προσεκτικὰ εἰς τὴν προσευχὴν ἐμοῦ τοῦ δούλου σου καὶ εἰς τὴν προσευχὴν τῶν δούλων σου τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ εὐλαβοῦνται τὸ Ὄνομά σου. Εὐώδωσε, σὲ παρακαλῶ, σήμερον ἐμὲ τὸν δοῦλον σου καὶ δώρισε εἰς ἐμὲ τὴν χάριν σου, ὥστε νὰ εὕρω ἔλεος καὶ εὐμενῆ ὑποδοχὴν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως τούτου». Τότε ἤμην ἐγὼ ἀρχιοινοχόος τοῦ βασιλέως.

Μὴ μᾶς ἐγκαταλείψῃς λοιπόν, Κύριε! Ἀλλ’ ἂς προσέξῃ τὸ αὐτί Σου τὴν προσευχὴν ἐμοῦ, τοῦ δούλου Σου, καθὼς καὶ τὴν προσευχὴν τῶν δούλων Σου, τῶν Ἰουδαίων, ποὺ θέλουν νὰ εὐλαβοῦνται τὸ Ὄνομά Σου. Δεῖξε, Σὲ παρακαλῶ, Κύριε, σήμερα τὴν ἀγάπην Σου πρὸς ἐμέ, τὸν δοῦλον Σου, καὶ βοήθησε νὰ μὲ εὐσπλαγχνισθῇ ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ποὺ εἶναι βασιλεὺς τῶν Περσῶν». Τότε ποὺ συνέβαιναν αὐτά, ἐγὼ ἤμουν οἰνοχόος τοῦ βασιλέως.

Κατὰ τὸν μῆνα Νισὰν τοῦ εἰκοστοῦ ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου εὑρίσκετο ἐνώπιόν μου ὁ οἶνος, τὸν ὁποῖον ἐπρόκειτο νὰ δώσω εἰς τὸν βασιλέα. Ἐπῆρα, λοιπόν, τὸν οἶνον αὐτὸν καὶ τὸν προσέφερα εἰς τὸν βασιλέα. Κανένας ἄλλος δὲν εὑρίσκετο τὴν ὥραν ἐκείνην ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Κατὰ τὸν μῆνα Νισὰν τοῦ εἰκοστοῦ ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου, κάποιαν ἡμέραν ποὺ ἔπρεπε νὰ προσφέρω τὸ κρασί, ποὺ εἶχα ἐμπρός μου, καὶ ἐνῷ δὲν εὑρίσκετο κανεὶς ἄλλος παρὼν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, ἐπῆρα τὸ κρασὶ καὶ τοῦ τὸ ἐπρόσφερα.

Ὁ βασιλεύς μὲ ἠρώτησε· «διατί τὸ πρόσωπόν σου εἶναι σκυθρωπὸν καὶ δὲν εἶσαι εἰρηνικός; Τοῦτο δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ κάποια ταραχὴ εἰς τὴν καρδίαν σου». Ἀπὸ τὸν λόγον αὐτὸν τοῦ βασιλέως ἐφοβήθηκα πάρα πολύ.

Μοῦ εἶπε δὲ τότε ὁ βασιλεύς: «Διατί εἶναι σκυθρωπὸ τὸ προσωπό σου καὶ δὲν εἶσαι ἤρεμος; Αὐτὸ εἶναι σημάδι ὅτι κάτι βασανίζει τὴν καρδιά σου». Τὰ λόγια του αὐτὰ μὲ ἔκαμαν νὰ κυριευθῶ ἀπὸ πολὺ μεγάλον φόβον.

Ἀλλὰ ἀπήντησα εἰς τὸν βασιλέα· «ἂς ζήσῃ χρόνους πολλοὺς ὁ βασιλεύς. Πῶς νὰ μὴ εἶναι περίλυπον τὸ πρόσωπόν μου, ἀφοῦ ἡ πόλις, ὅπου ὑπάρχουν οἱ τάφοι τῶν προγόνων μου, εἶναι ἐρημωμένη καὶ αἱ πύλαι τῆς πόλεως αὐτῆς ἔχουν καταφαγωθῆ ἀπὸ τὸ πῦρ;»

Καὶ εἶπα εἰς τὸν βασιλέα: «Εὔχομαι νὰ ζῇ ὁ βασιλεύς μου αἰωνίως! Ὅμως πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ εἶναι σκυθρωπὸ τὸ προσωπό μου, ὅταν ἡ πόλις, ὅπου εὑρίσκονται οἱ τάφοι τῶν πατέρων μου, ἔχῃ ἐρημωθῆ καὶ ἔχῃ καταφάγει ἡ φωτιὰ τὰς πύλας της;»

Ὁ βασιλεύς μὲ ἠρώτησε· «τί εἶναι αὐτό, τὸ ὁποῖον σὺ ζητεῖς;» Ἐγὼ προσηυχήθην ἐσωτερικῶς πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ

Καὶ ὁ βασιλεὺς μοῦ εἶπε: «Τί εἶναι λοιπὸν αὐτό, ποὺ ζητεῖς ἀπὸ ἐμέ;» Προσευχήθηκα τότε ἀμέσως μυστικὰ πρὸς τὸν Θεὸν τὸν οὐρανοῦ καὶ ἐζήτησα τὸν φωτισμόν Του,

καὶ εἶπα εἰς τὸν βασιλέα· «ἐὰν ὁ βασιλεὺς τὸ εὑρίσκῃ καλὸν καὶ ἐὰν ἐγὼ ὁ δοῦλος σου ἀπολαμβάνω τὴν ἀγαθότητά σου καὶ τὴν εὐμένειάν σου, ζητῶ νὰ μὲ ἀποστείλῃς εἰς τὴν Ἰουδαίαν, εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ, ὅπου ὑπάρχουν οἱ τάφοι τῶν προγόνων μου, διὰ νὰ τὴν ἀνοικοδομήσω».

καὶ εἶπα εἰς τὸν βασιλέα: «Ἐὰν φαίνεται καλὸν εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἐὰν ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, εὑρῆκα χάριν ἐνώπιόν σου καὶ μὲ ἐκτιμᾷς, ἤθελα νὰ στείλῃς ἐμέ, τὸν δοῦλον σου, εἰς τὴν Ἰουδαίαν, εἰς τὴν πόλιν ὅπου ὑπάρχουν οἱ τάφοι τῶν πατέρων μου, καὶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃς νὰ τὴν ἀνοικοδομήσω».

Ὁ βασιλεύς, πλησίον τοῦ ὁποίου ἐκάθητο ἡ δευτέρας σειρᾶς σύζυγός του, μὲ ἠρώτησε· «πόσον θὰ διαρκέσῃ ἡ πορεία σου; Καὶ πότε θὰ ἐπιστρέψῃς;» Ὁ βασιλεὺς ἔδειξεν εὐμένειαν ἀπέναντί μου, ἐνέκρινε τὸ ταξίδιόν μου καὶ μοῦ ἔδωσε τὴν ἄδειαν νὰ ἀναχωρήσω. Ἐγὼ δὲ ὥρισα τὸν χρόνον τῆς ἐπανόδου μου.

Μὲ ἐρώτησε τότε ὁ βασιλεύς, ἐνῷ ἡ γυναῖκα του ἐκάθητο δίπλα του: «Μέχρι πότε θὰ διαρκέσῃ τὸ ταξίδι σου καὶ πότε θὰ ἐπιστρέψῃς;» Ἔτσι ἔγινε εὐμενῶς δεκτὸν ἀπὸ τὸν βασιλέα αὐτό, ποὺ τοῦ ἐζήτησα, καὶ μοῦ ἐπέτρεψε νὰ φύγω. Ὥρισα ὅμως τὸν χρόνον τῆς ἐπιστροφῆς μου.

Καὶ εἶπα εἰς τὸν βασιλέα· «ἐὰν φαίνεται καλὸν καὶ ἀγαθὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἂς μοῦ δώσῃ συστατικὰς ἐπιστολὰς πρὸς τοὺς πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου διοικητάς, ὥστε νὰ μὲ ἀφήσουν νὰ περάσω, ἕως ὅτου φθάσω εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Εἶπα δὲ ἐπὶ πλέον εἰς τὸν βασιλέα: «Ἐὰν τὸ θεωρῇ σωστὸν ὁ βασιλεύς, ἂς μοῦ δώσῃ ἐπιστολὰς πρὸς τοὺς διοικητάς, ποὺ εὑρίσκονται πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ, ὥστε νὰ μὲ ἀφήσουν νὰ περάσω ἐλεύθερα ἀπὸ τὰς ἐπαρχίας των καὶ νὰ φθάσω εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Καὶ μίαν ἄλλην ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Ἀσάφ, τὸν φύλακα τοῦ δάσους, ποὺ ἀνήκει εἰς σὲ τὸν βασιλέα, ὥστε νὰ μοῦ δώσῃ ξύλα νὰ στεγάσω τὰς πύλας τοῦ τείχους καὶ δι’ αὐτὸ τοῦτο τὸ τεῖχος τῆς πόλεως καὶ διὰ τὸν ἰδικόν μου οἶκον, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ ἐγκατασταθῶ». Ὁ βασιλεύς μοῦ ἔδωσε τὰς ἐπιστολὰς αὐτὰς καὶ τοῦτο, διότι τὸ ἀγαθὸν καὶ προστατευτικὸν χέρι τοῦ Θεοῦ ἦτο ἐπάνω μου.

Θέλω ἐπίσης καὶ μίαν ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Ἀσάφ, τὸν ὑπεύθυνον διὰ τὴν διαφύλαξιν τοῦ βασιλικοῦ δάσους, διὰ νὰ μοῦ δώσῃ ξύλα, τὰ ὁποῖα θὰ χρησιμοποιήσω διὰ τὰς πύλας καὶ τὸ τεῖχος τῆς πόλεως, καθὼς καὶ διὰ τὸ σπίτι, ὅπου θὰ ἔμβω νὰ κατοικήσω». Καὶ ἐπειδὴ τὸ προστατευτικὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ἦτο ἐπάνω μου, μοῦ ἔδωσεν ὁ βασιλεὺς μὲ εὐκολίαν τὰς ἐπιστολάς, ποὺ τοῦ ἐζήτησα.

Ἦλθα εἰς τοὺς διοικητὰς τοῦ βασιλέως, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου χώραν, καὶ παρέδωκα πρὸς αὐτοὺς τὰς ἐπιστολὰς τοῦ βασιλέως. Ὁ δὲ βασιλεὺς εἶχε στείλει μαζῆ μου στρατιωτικοὺς ἀρχηγοὺς καὶ ἱππεῖς.

Ἤλθα λοιπὸν εἰς τοὺς διοικητὰς τῶν πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ ἐπαρχιῶν καὶ τοὺς παρέδωσα τὰς ἐπιστολὰς τοῦ βασιλέως, τὰς σχετικὰς μὲ τὸ ταξίδι μου. Ἔστειλε δὲ ὁ βασιλεὺς μαζί μου καὶ ἀξιωματικοὺς καὶ ἱππεῖς.

Ὅταν ἐπληροφορήθη ὁ Σαναβαλλάτ, ὁ Ἀρωνίτης καὶ ὁ Τωβίας ὁ δοῦλος του ὁ Ἀμμωνίτης αὐτά, ὅτι δηλαδὴ ἦλθεν ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν Περσίαν νὰ βοηθήσῃ τοὺς Ἰσραηλίτας, τὰ ἐθεώρησαν πολὺ κακά.

Ὅταν ἔμαθαν τὸν σκοπὸν τὸν ταξιδιοῦ μου ὁ Σαναβαλλὰτ ὁ Ἀρωνίτης καὶ ὁ Τωβία ὁ Ἀμμωνίτης, ποὺ ἦτο προηγουμένως δοῦλος, οἱ ὁποῖοι καὶ οἱ δύο ἦσαν ἐχθροὶ τῶν Ἰουδαίων, ἐπικράθηκαν, διότι ἔφθασε κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἐπεδίωκε νὰ κάμῃ κάτι καλὸν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἐγὼ ἦλθα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀνεπαύθην ἐκεῖ τρεῖς ἡμέρας.

Ἀφοῦ λοιπὸν ἔφθασα εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔμεινα ἐκεῖ ἄπρακτος τὰς τρεῖς πρώτας ἡμέρας, διὰ νὰ ἀναπαυθῶ καὶ νὰ ἐνημερωθῶ ὡς πρὸς τὰ προβλήματά της.

Κατόπιν κατὰ τὴν νύκτα ἐσηκώθηκα ἐγὼ καὶ ὀλίγοι ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μαζῆ μου. Δὲν ἐγνωστοποίησα ὅμως εἰς κανένα ἄνθρωπον, ποίας ἀποφάσεις εἶχε θέσει ὁ Θεός εἰς τὴν καρδίαν μου, διὰ νὰ τὰς πραγματοποιήσω εἰς ὄφελος τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Κανένα ἄλλο μεταγωγικὸν ζῶον δὲν εἶχα, πλὴν ἐκείνου εἰς τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἐπέβαινα.

Ἐν συνεχείᾳ ἐσηκώθηκα κατὰ τὴν νύκτα καὶ ἐπῆρα μαζί μου καὶ ὀλίγους ἄνδρας. Δὲν εἶπα δὲ εἰς κανένα ἄνθρωπον τί ἔβαλε μέσα εἰς τὴν καρδιάν μου ὁ Θεὸς καὶ τί ἐσκόπευα νὰ κάμω χάριν τῶν Ἰσραηλιτῶν. Δὲν εἶχα δὲ μαζί μου κανένα ἄλλο ζῶον, παρὰ μόνον τὸ ὑποζύγιον, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἤμουν καθισμένος.

Ἐβγῆκα, λοιπόν, ἀπὸ τὴν πύλην τοῦ τείχους, ἡ ὁποία ὠνομάζετο Γωληλὰ καὶ διηυθύνθην εἰς τὸ στόμιον τῆς πηγῆς τῶν συκιῶν πρὸς τὴν πύλην τῆς κοπρίας. Ἐκεῖ παρέμεινα καὶ παρατηροῦσα τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλήμ, τὸ ὁποῖον ἐκεῖνοι εἶχαν κρημνίσει καὶ τὰς πύλας της, αἱ ὁποῖαι εἶχαν καταφαγωθῆ ἀπὸ τὸ πῦρ.

Καὶ ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν πύλην Γωληλὰ καὶ ἦλθα ἐκεῖ ποὺ ἀναβλύζει ἡ Πηγὴ τῶν συκοδένδρων, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐπῆγα εἰς τὴν πύλην τῆς Κοπρίας, ποὺ ὁδηγεῖ πρὸς τὴν κοιλάδα Ἐννώμ. Ἔβλεπα δὲ ἐκεῖ συντετριμμένος τὸ ἐρειπωμένο τεῖχος τῆς Ἱερουσαλήμ, ποὺ τὸ εἶχαν γκρεμίσει οἱ ἐχθροί, καὶ τὰς πύλας της, ποὺ εἶχαν καταφαγωθῆ ἀπὸ τὴν φωτιάν.

Ἦλθα εἰς τὴν πύλην Ἀῒν καὶ εἰς τὴν δεξαμενὴν τοῦ βασιλέως. Δὲν ὑπῆρχεν ὅμως δίοδος νὰ πέρασῃ τὸ ὑποζύγιον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐγὼ ἐπέβαινα.

Κατόπιν ἐπῆγα εἰς τὴν πύλην τοῦ Ἀΐν καὶ εἰς τὴν Δεξαμενὴν τοῦ Βασιλέως, ὅπου λόγῳ τοῦ σωροῦ τῶν ἐρειπίων δὲν ἠμποροῦσε νὰ περάσῃ τὸ ζῶον, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἐπέβαινα.

Ἀπὸ ἐκεῖ, ἐν καιρῷ νυκτός, ἀνέβηκα εἰς τὸ τεῖχος, τὸ ὁποῖον ἦτο πλησίον τοῦ χειμάρρου. Ἐκεῖ παρέμεινα καὶ παρετήρουν τὸ τεῖχος. Κατόπιν διὰ τῆς πύλης τῆς φάραγγος ἐπέστρεψα ἐκεῖ, ἀπὸ ὅπου ἐξεκίνησα.

Ἔπειτα, καὶ ἐνῷ ἀκόμη ἦτο νύκτα, ἀνέβαινα κατὰ μῆκος τοῦ τείχους, ποὺ ἦτο δίπλα εἰς τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων, καὶ ἐβλεπα μὲ συντριβὴν καὶ πόνον τὸ τεῖχος. Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασα τὴν πύλην τῆς Φάραγγος, ἐπέστρεψα εἰς τὴν ἀφετηρίαν μου.

Οἱ φρουροὶ δὲν κατώρθωσαν νὰ μάθουν, ποὺ μετέβην καὶ τί ἔκαμα. Μέχρι δὲ ἐκείνης τῆς ὥρας δὲν εἶχα ἀνακοινώσει τίποτε εἰς τοὺς Ἰουδαίους, εἰς τοὺς ἱερεῖς, εἰς τοὺς ἐπισήμους, εἰς τοὺς ἀρχηγούς, οὔτε καὶ εἰς τὸν ὑπόλοιπον λαόν, οἱ ὁποῖοι ἠσχολοῦντο μὲ τὰ ἔργα.

Τὴν ὥραν ἐκείνην οἱ σκοποὶ τῆς πόλεως δὲν ἤξεραν διατί ἐπῆγα καὶ τί ἐσχεδίαζα νὰ κάμω. Δὲν εἶχα ἀνακοινώσει δὲ ἕως τότε τίποτε εἰς τοὺς Ἰουδαίους, οὔτε εἰς τοὺς ἱερεῖς καὶ εἰς τοὺς ἐπισήμους καὶ τοὺς ἄρχοντας, οὔτε εἰς τοὺς ὑπολοίπους, ποὺ θὰ ἐκοπίαζαν διὰ νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τῶν τειχῶν.

Εἶπα μόνον εἰς αὐτούς: «Βλέπετε σεῖς τὴν θλιβερὰν αὐτὴν κατάστασιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρισκόμεθα. Πῶς δηλαδὴ ἡ Ἱερουσαλὴμ εἶναι ἐρημωμένη καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς ἔχουν παραδοθῆ εἰς τὴν φωτιάν. Ἐμπρός, λοιπόν, νὰ ἀνοικοδομήσωμεν τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλήμ, ὥστε νὰ μὴ εἴμεθα πλέον ἀντικείμενον ἐξευτελισμοῦ καὶ ἐμπαιγμοῦ».

Κάποιαν ὥραν ὅμως τοὺς εἶπα: «Βλέπετε καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι τὴν ἀθλίαν κατάστασιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχομεν καταντήσει, πῶς ἐρημώθηκε δηλαδὴ ἡ Ἱερουσαλὴμ καὶ πῶς ἔχουν κατακαῇ αἱ πύλαι της. Ἐλᾶτε λοιπὸν νὰ οἰκοδομήσωμεν ὅλοι μαζὶ τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ μὴ μᾶς ἐμπαίζουν οἱ ἐχθροί μας».

Τότε διηγήθην εἰς αὐτοὺς ὅτι τὸ προστατευτικὸν χέρι τοῦ Θεοῦ εὑρίσκεται ἐπάνω μου καὶ τοὺς ἀνέφερα τοὺς λόγους τοῦ βασιλέως, αὐτοὺς τοὺς ὁποίους ἐκεῖνος μοῦ εἶπε. Καὶ τοὺς εἶπα: «Ἂς σηκωθῶμεν καὶ ἂς ἀνοικοδομήσωμεν τὰ τείχη». Ἔπειτα ἀπὸ τὰ λόγια μου αὐτὰ ἐνεθαρρύνθησαν καὶ ἐνισχύθησαν αὐτοὶ εἰς τὸ καλὸν τοῦτο ἔργον.

Τοὺς ἀνέφερα δὲ τὸ πόσον μὲ ἐβοήθησε τὸ προστατευτικὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, καθὼς ἐπίσης καὶ ὅλα, ὅσα μοῦ εἶπε ὁ βασιλεύς, καὶ τοὺς εἶπα: «Ἐμπρὸς λοιπόν, ἂς σηκωθοῦμε καὶ ἂς κτίσωμε τὸ τεῖχος!» Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ἐπῆραν αὐτοὶ θάρρος καὶ δύναμιν καὶ ἀπεφάσισαν νὰ ἀναλάβουν τὸ καλὸν αὐτὸ ἔργον.

Ὅταν ὅμως ἐπληροφρήθησαν τοῦτο ὁ Σαναδολλὰτ ὁ Ἀρωνίτης καὶ Τωβίας ὁ Ἀμμωνίτης ὁ δοῦλος καὶ Γησὰμ ὁ καταγόμενος ἀπὸ τὴν Ἀραβίαν, μᾶς ἐνέπαιξαν, ἦλθον πρὸς ἡμᾶς καὶ μᾶς εἶπαν: Τί εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖον σεῖς κάμνετε; Ἐπαναστατεῖτε λοιπὸν ἐναντίον τοῦ βασιλέως;

Ὅταν τὸ ἐπληροφορήθησαν ὁ Σαναβαλλὰτ ὁ Ἀρωνίτης καὶ ὁ δοῦλος Τωβία ὁ Ἀμμωνίτης καὶ ὁ Γησάμ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἀραβίαν, ἐγέλασαν εἰς βάρος μας καὶ εἶπαν: «Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ κάμνετε; Ὥστε ἐπαναστατεῖτε ἐναντίον τοῦ βασιλέως;»

Ἀπήντησα πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπα. Ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, αὐτὸς θὰ κατευοδώσῃ τὸ ἔργον μας, διότι ἡμεῖς εἴμεθα οἱ ἀληθινοὶ καὶ καθαροὶ δοῦλοι του καὶ θὰ ἀνοικοδομήσωμεν τὴν πόλιν μας. Σεῖς δὲν ἔχετε κανένα μερίδιον εἰς αὐτὴν καὶ κανένα δικαίωμα· διὰ σᾶς, ἄλλωστε, κανεὶς ποτὲ λόγος δὲν ἔγινεν εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἀπήντησα τότε πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπα: «Ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ εἶναι Ἐκεῖνος, ποὺ θὰ κατευοδώσῃ τὰ ἔργα μας. Ἐμεῖς εἴμαστε γνήσιοι καὶ καθαροὶ δοῦλοι Του καὶ πιστεύομεν ὅτι τελικῶς θὰ κτίσωμεν καὶ πάλιν τὸ τεῖχος. Σεῖς ὅμως δὲν ἔχετε κανένα μερίδιον καὶ δικαίωμα εἰς τὴν πόλιν μας καὶ δὲν ἀνεφέρθη ἀλλ’ οὔτε καὶ θὰ ἀναφερθῇ ποτὲ τὸ ὄνομά σας εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ!»

Ἐσηκώθη πρῶτος ὁ ἀρχιερεὺς Ἐλιασοὺβ καὶ οἱ συγγενεῖς αὐτοῦ ἱερεῖς καὶ ἀνοικοδόμησαν τὴν πύλην τοῦ τείχου τὴν λεγομένην προβατικήν. Αὐτοὶ ἔθεσα τὰς θύρας της καὶ τὴν καθιέρωσαν ἀπὸ τοῦ πύργου τῶν ἑκατὸν ἕως τοῦ πύργου τοῦ Ἀναμεήλ.

Ἐσηκώθη τότε καὶ ἔκαμε τὴν ἀρχὴν ὁ ἀρχιερεὺς Ἐλιασοὺβ μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς ἱερεῖς, καὶ ἔκτισαν τὴν «προβατικὴν πύλην», ἀπὸ τὴν ὁποίην ὠδηγοῦσαν εἰς τὴν πόλιν τὰ πρόβατα διὰ τὰς θυσία καὶ διὰ τὴν διατροφήν. Οἱ ἴδιοι ἔκαμαν τὰ ἐγκαίνια τῆς πύλης καὶ ἐτοποθέτησαν τὰς θύρας της καὶ συνέχισαν τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τὸν τείχους μέχρι τοῦ πύργου, ποὺ ἐλέγετο «τῶν ἑκατόν», καὶ ἕως τὸν πύργον τοῦ Ἀναμεήλ.

Πλησίον αὐτῶν εἰργάσθησαν διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ τείχου ἄνδρες ἐκ τῆς πόλεως Ἱεριχώ, πλησίον δὲ τῶν ἀνδρῶν αὐτῶν εἰργάσθησαν καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Ζακχούρ, υἱοῦ τοῦ Ἀμαρί.

Δίπλα εἰς αὐτοὺς εἰργάζοντο ἄνδρες ἀπὸ τὴν Ἱεριχὼ καὶ κοντὰ εἰς ἐκείνους οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ζακχούρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀμαρί.

Τὴν πύλην τοῦ τείχους, ἡ ὁποία ἐλέγετο ἰχθυηρά, ἀνοικοδόμησαν οἱ υἱοὶ τοῦ Ἀσανά. Οἱ ἴδιοι τὴν ἐστέγασαν, ἐτοποθέτησαν τὰς θύρας της καὶ ἔθεσαν τὰ κλειδιὰ καὶ τοὺς μοχλούς της.

Τὴν πύλην ποὺ ἐλέγετο «ἰχθυηρά», διότι ἀπὸ ἐκεῖ μετέφεραν τὰ ψάρια εἰς τὴν πόλιν, τὴν ἔκτισαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσανά. Οἱ ἴδιοι ἐστέγασαν τὴν πύλην καὶ ἐτοποθέτησαν τὰς θύρας της, καθὼς ἐπίσης καὶ τὶς κλειδωνιές της καὶ τοὺς μοχλούς της (ἀμπάρες).

Πλησίον αὐτῶν εἰργάσθη ὁ Ραμώθ, υἱὸς τοῦ Οὐρία, υἱοῦ τοῦ Ἀκκώς. Πλησίον πάλιν αὐτῷ εἰργάσθησαν ὁ Μοσολλὰμ υἱὸς τοῦ Βαραχίου, υἱοῦ τοῦ Μαζεβήλ. Καὶ κοντὰ εἰ αὐτοὺς εἰργάσθη ὁ Σαδώκ, υἱὸς τοῦ Βαανά.

Δίπλα εἰς αὐτοὺς εἰργάσθη μὲ τοὺς ἰδικούς του ὁ Ραμώθ, ὁ υἱὸς τοῦ Οὐρία, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ἀκκώς. Καὶ κοντὰ εἰς ἐκείνους ὁ Μοσολλάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Βαραχίου, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τοῦ Μαζεβήλ. Ἐν συνεχείᾳ εἰργάσθη ὁ Σαδώκ, ὁ υἱὸς τοῦ Βαανά.

Πλησίον αὐτῶν εἰργάσθησαν ὁ κάτοικοι τῆς Θεκωέ. Οἱ ἀρχηγοὶ ὅμως αὐτῶν δὲν ἐπροθυμοποιήθησαν νὰ προσφέρουν τὴν συνδρομήν των εἰς τὴν ἐργασία αὐτήν.

Κοντὰ εἰς αὐτοὺς προσέφεραν ἐπίσης τὴν ἐθελοντικήν των ἐργασίαν καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Θεκωέ. Οἱ ἄρχοντες ὅμως τῆς πόλεως αὐτῆς δὲν ἠθέλησαν νὰ συνταχθοῦν μὲ τὸν Νεεμίαν καὶ τοὺς ἄρχοντας τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ συμβάλουν εἰς τὴν ἀνοικοδομὴ τοῦ τείχους,

Τὴν πύλην τοῦ τείχους, ἡ ὁποία ὠνομάζετο Ἰασαναΐ (δηλαδὴ παλαιά), ἐπεσκεύασαν ὁ Ἰωϊδὰ υἱὸς τοῦ Φασέκ, καὶ ὁ Μεσουλὰμ υἱὸς τοῦ Βασωδία. Αὐτοὶ τὴν ἐστέγασαν, ἐτοποθέτησαν τὰς θύρας της, τὰ κλειδιά της καὶ τοὺς μοχλούς της.

Τὴν πύλην Ἰασαναΐ, ποὺ σημαίνει «παλαιά», διότι ὠδηγοῦσεν εἰς τὴν παλαιὰν πόλιν, τὴν ἀνέλαβαν καὶ τὴν ἔκτισαν ὁ Ἰωϊδά, ὁ υἱὸς τοῦ Φασέκ, καὶ ὁ Μεσουλάμ, ὁ υἱὸς τὸν Βασωδία. Οἱ ἴδιοι ἐστέγασαν τὴν πύλην καὶ ἐτοποθέτησαν τὰς εἰσόδους της, καθὼς καὶ τὶς κλειδωνιές της καὶ τοὺς μοχλούς της.

Πλησίον αὐτῶν εἰργάσθησαν ὁ Μαλτίας, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Γάβαωών, ὁ Εὐάρων ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Μηρωνώθ. Οἱ ἄνδρες τῆς Γαβαὼν καὶ τῆς Μασφὰ εἰργάσθησαν μέχρι τοῦ διοικητηρίου, ὅπου εἶχε τὴν ἔδραν του ὁ πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου διοικητής.

Δίπλα εἰς αὐτοὺς ἐργάσθηκαν ὁ Μαλτίας, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Γαβαών, καὶ ὁ Εὐαρών, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Μηρωνώθ, καὶ ἄλλοι ἄνδρες ἀπὸ τὴν πόλιν Μασφά. Αὐτοὶ ἔκτισαν τὸ τεῖχος ἕως τὸ Διοικητήριον, ὅπου ἔμενεν ὁ διοικητὴς τῆς πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ περιφερείας.

Παραπλεύρως πρὸς αὐτὸν εἰργάσθη ὁ Ὀζιὴλ ὁ υἱὸς τοῦ Ἀραχίου, ἕνας ἀπὸ τοὺς χρυσοχόους. Πλησίον αὐτῶν εἰργάσθη ὁ Ἀνανίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ρωκεΐμ. Ἀφῆκαν ὅμως ἕνα μέρος τῆς ἀρχαίας πόλεως Ἱερουσαλὴμ μέχρι τοῦ πλατέος τείχους.

Μετὰ τὸ σημεῖον ἐκεῖνο ἀνέλαβε τὴν ἐργασίαν τῆς κατασκευῆς τοῦ τείχους ὁ Ὀζιήλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀραχίου, ποὺ ἦτο ἕνας ἀπὸ τοὺς χρυσοχόους. Ἐν συνεχείᾳ εἰργάσθη ὁ Ἀνανίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ρωκεΐμ. Αὐτοὶ ἐργάσθηκαν, ἕως ὅτου ἔφθασαν εἰς τὸ λεγόμενον «πλατὺ τεῖχος», ὁπότε διέκοψαν τὴν ἐργασίαν των καὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἦλθαν εἰς τὰς πόλεις των.

Πλησίον αὐτῶν εἰργάσθη ὁ Ραφαΐα υἱὸς τοῦ Σούρ, ἀρχηγὸς τῆς ἡμισείας περιοχῆς τῆς Ἱερουσαλήμ.

Κοντὰ εἰς αὐτοὺς εἰργάσθη ὁ Ραφαΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Σούρ, ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς εἰς τὸ ἥμισυ τῆς περιχώρου τῶν Ἱεροσολύμων.

Πλησίον αὐτῷ εἰργάσθη ὁ Ἰεδαΐα, υἱὸς τοῦ Ἐρωμάφ, ἀπέναντι τῆς οἰκίας του. Πλησίον αὐτοῦ εἰργάσθη ὁ Ἀττούθ, υἱὸς τοῦ Ἀσαβανία.

Ἐν συνεχείᾳ, καὶ συγκεκριμένως εἰς τὸ σημεῖον τοῦ τείχους ποὺ ἦτο ἀπέναντι ἀπὸ τὸ σπίτι του, εἰργάσθη ὁ Ἰεδαΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Ἐρωμάφ. Δίπλα του εἰργάσθη ὁ Ἀττούθ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀσαβανία.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ αὐτὸν δεύτερος εἰργάσθη ὁ Μελχίας υἱὸς τοῦ Ἠράμ, καὶ ὁ Ἀσούβ, ὁ υἱὸς τοῦ Φαὰτ Μωάβ. Αὐτοὶ ἐπεσκεύασαν ἄλλο μέρος τοῦ τείχους μέχρι, τοῦ πύργου τῶν κλιβάνων.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν ἐργάσθηκαν ὁ Μελχίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἠράμ, καὶ ὁ Ἀσούβ, ὁ υἱὸς τοῦ Φαὰτ Μωάβ, ἕως τὸν πύργον τῶν κλιβάνων (ἢ φούρνων).

Πλησίον δὲ αὐτοῦ εἰργάσθη ὁ Σαλλούμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀλλωῆς, ὁ ὁποῖος ἦτο διοικητὴς τῆς ἄλλης ἡμισείας περιοχῆς τῆς Ἱερουσαλήμ. Εἰργάσθη δὲ αὐτὸς μαζῆ μὲ τὰς θυγατέρας του.

Μετὰ ἀπὸ αὐτοὺς εἰργάσθη εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τῶν τειχῶν ὁ Σαλλούμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀλλωῆς, ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς εἰς τὸ ἄλλο ἥμισυ τῆς περιχώρου τῆς Ἱερουσαλήμ. Ὁ Σαλλοὺμ μάλιστα εἶχε μαζί του καὶ τὰς θυγατέρας του.

Τὴν πύλην τοῦ τείχους, ἡ ὁποία εὑρίσκετο πλησίον τῆς φάραγγος ἐπιδιόρθωσαν ὁ Ἀνοὺν καὶ οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως Ζανώ. Αὐτοὶ τὴν ἀνοικοδόμησαν, ἔστησαν τὰς θύρας της καὶ ἐτοποθέτησαν τὰ κλειδιά της καὶ τοὺς μοχλούς της. Αὐτοὶ ἐπιδιόρθωσαν ἔκτασιν τείχους χιλίων πήχεων μέχρι τῆς πύλης τοῦ τείχους, ἡ ὁποία ἀνομάζετο «πύλη κοπρίας».

Τὴν πύλην τῆς Φάραγγος τὴν ἀνέλαβαν ὁ Ἀνοὺν καὶ οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως Ζανώ. Αὐτοὶ τὴν ἔκτισαν καὶ αὐτοὶ ἐτοποθέτησαν καὶ τὰς θύρας της, τὶς κλειδωνιές της καὶ τοὺς μοχλούς της. Οἱ ἴδιοι ἐπίσης ἔκτισαν καὶ ἕνα τμῆμα τοῦ τείχους, μήκους χιλίων πηχγῶν (450 περίπου μέτρων), ἀπὸ τὴν πύλην τῆς Φάραγγος ἕως τὴν πύλην τῆς Κοπρίας, ἀπὸ τὴν ὁποῖον ἔβγαζαν τὰ ἀπορρίμματα τῆς πόλεως.

Αὐτὴν δὲ τὴν πύλην τῆς κοπρίας ἐπιδιόρθωσε, μαζῆ μὲ τοὺς υἱούς του, ὁ Μελχία ὁ υἱὸς τοῦ Ρηχὰβ διοικητὴς τῆς περιοχῆς Βηθακχαρίμ, τὴν ἐσκέπασεν, ἔστησε τὰς θύρας της, ἐτοποθέτησε τὰ κλειδιὰ καὶ τοὺς μοχλούς της.

Τὴν Πύλην τῆς Κοπρίας τὴν ἀνέλαβεν ὁ Μελχία, ὁ υἱὸς τοῦ Ρηχάβ, ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς τῆς περιοχης Βηθακχαρίμ. Εἰργάσθη ὁ ἴδιος μὲ βοηθοὺς τοὺς υἱούς του. Αὐτοὶ ἐστέγασαν τὴν πύλην καὶ ἐτοποθέτησαν τὰς θύρας της, καθὼς καὶ τὶς κλειδωνιές της καὶ τοὺς μοχλούς της.

Ὁ Σαλωμών, υἱὸς τοῦ Χολεζέ, διοικητὴς τῆς περιοχῆς Μασφὰ ἐπιδιώρθωσε τὴν πύλην τοῦ τείχους, ἡ ὁποία ὀνομάζετο «πηγή». Αὐτὸς τὴν ἀνοικοδόμησε, τὴν ἐστέγασεν, ἐτοποθέτησε τὰς θύρας καὶ τοὺς μοχλούς της. Αὐτὸς ἔκτισε τὸ τεῖχος τῆς δεξαμενῆς τοῦ τεῖχους τοῦ βασιλέως ἕως εἰς τὰ σκαλοπάτια, ποὺ κατέβαιναν ἀπὸ τὴν πόλιν Δαυΐδ.

Τὴν ἐργασίαν διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῆς πύλης τῆς Πηγῆς τὴν ἀνέλαβεν ὁ Σαλωμών, ὁ υἱὸς τοῦ Χολεζέ, ποὺ ἦτο διοικητὴς ἐνὸς τμήματος τῆς περιοχῆς Μασφά. Ὁ ἴδιος τὴν ἔκτισεν ἐξ ἀρχῆς καὶ τὴν ἐστέγασε καὶ ἐτοποθέτησε καὶ τὰς πύλας της καὶ τοὺς μοχλούς της. Ὁ ἴδιος ἐπίσης ἔκτισε καὶ τὸ τεῖχος δίπλα εἰς τὴν Δεξαμενήν, ὅπου ἔπλεναν τὰ πρὸς θυσίαν πρόβατα καὶ τὶς προβιὲς καὶ τὸ μαλλὶ τῶν προβάτων. Ἡ πύλη αὐτὴ εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὸν κῆπον τοῦ βασιλέως. Ἔκτισε δὲ καὶ τὸ τεῖχος, ποὺ ἔφθανε μέχρι τὰ σκαλοπάτια ποὺ κατέβαιναν ἀπὸ τὴν πόλιν Δαβίδ, ἡ ὁποία ἦτο κτισμένη εἰς τὸν λόφον Ὄφελ τῆς Σιών.

Πλησίον αὐτοῦ ὁ Νεεμίας, υἱὸς τοῦ Ἀζαβούχ, διοικητὴς τῆς ἡμισείας περιοχῆς Βηθσοὺρ ἐπιδιόρθωσε τὸ τεῖχος μέχρι τῆς θέσεως ἀπέναντι τοῦ κήπου τοῦ τάφου τοῦ Δαυῒδ καὶ μέχρι τῆς δεξαμενῆς ποὺ ἐκτίσθη ἤδη καὶ μέχρι τοῦ οἴκου τῶν θαρραλέων πολεμιστῶν.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὸν εἰργάσθη ὁ Νεεμίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀζαβούχ, ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς εἰς τὸ ἐν δεύτερον τῆς περιοχῆς Βηθσούρ. Αὐτὸς ἔκτισε τὸ τεῖχος ἕως τὸν κῆπον τοῦ τάφου τοῦ Δαβὶδ καὶ μέχρι τὴν Δεξαμενήν, ποὺ ἦτο ἐξαίρετον κατασκεύασμα, κτισμένον πιθανῶς ἀπὸ τὸν Ἐζεκίαν, καὶ ἕως τὸν στρατῶνα (Βηθαγγαρίμ) τῆς βασιλικῆς φρουρᾶς.

Πλησίον δὲ αὐτοῦ εἰργάσθησαν οἱ Λευῖται καὶ ὁ Ραοὺμ υἱὸς τοῦ Βανί. Πλησίον αὐτοῦ εἰργάσθη ὁ Ἀσαβία ὁ διοικητὴς τῆς ἡμισείας περιοχῆς Κεϊλὰ εἰς τὴν περιοχὴν αὐτήν.

Ἐν συνεχείᾳ ἐργασθηκαν οἱ Λευῖται, ὁ Ραοὺμ δηλαδή, ὁ υἱός του Βανί, καὶ κοντὰ τοῦ ὁ Ἀσαβία, ὁ ὁποῖος ἦτο διοικητὴς εἰς τὸ ἥμισυ τῆς περιοχὴν Κεϊλά, ποὺ ἦτο καὶ ἡ περιοχὴ ἀπὸ ὅπου κατήγετο.

Πλησίον αὐτοῦ εἰργάσθησαν οἱ ἀδελφοί του ὑπὸ τὴν ἐποπτείαν τοῦ Βενεΐ, υἱοῦ τοῦ Ἠναδάδ, διοικητοῦ τοῦ δευτέρου ἠμίσεως τῆς Κεϊλά.

Μαζί του ἐργάσθηκαν οἱ ἀδελφοὶ τῶν Λευῖται, ποὺ καθωδηγοῦντο ἀπὸ τὸν Βενεΐ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἠναδάδ, ὁ ὁποῖος ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς εἰς τὸ δεύτερον ἥμισυ τῆς περιοχῆς Κεϊλά.

Ἐν συνεχείᾳ πρὸς αὐτὸν εἰργάσθη ὁ Ἀζούρ, υἱός του Ἰησοῦ, ὁ διοικητὴς τῆς Μασφαί. Αὐτὸς ἐπιδιόρθωσε τὸ δεύτερον τμῆμα τοῦ τείχους τῆς «ἀναβάσεως» παρὰ τὸ γωνιακὸν ἀντιστήριγμα.

Δίπλα εἰς αὐτοὺς ἔβαλαν τὸ χέρι των διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ τείχους οἱ ἄνθρωποι τοῦ Ἀζούρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ ἦτο διοικητὴς τῆς πόλεως Μασφαί. Αὐτοὶ ἔκτισαν τὸ δεύτερον μέρος τοῦ τείχους, δηλαδὴ τὸ ἐσωτερικόν, εἰς τὸν λεγόμενον «πύργον τῆς ἀναβάσεως», ποὺ εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὸ ὀπλοστάσιον, πρὸς τὸν ἀνήφορον, καὶ ὅπου τὸ τεῖχος ἔκαμνε γωνίαν καὶ εἶχε κάποιο ἀντιστήριγμα.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν εἰργάσθη ὁ Βαροὺχ ὁ υἱὸς τοῦ Ζαβοῦ εἰς ἄλλο τμῆμα ἀπὸ τοῦ γωνιακοῦ ἀντερείσματος, μέχρι τῆς θύρας τοῦ οἴκου Βηθελιασοὺβ τοῦ ἀρχιερέως.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν εἰργάσθη εἰς τὸ δεύτερον μέρος τοῦ τείχους, ἀπὸ τὴν γωνίαν ἐκείνην τοῦ ὁπλοστασίου καὶ ἕως τὴν θύραν τῆς οἰκίας τοῦ ἀρχιερέως Ἐλιασουβ, ὁ Βαρούχ, ὁ υἱὸς τοῦ Ζαβοῦ.

Πλησίον αὐτοῦ εἰργάσθη ὁ Μεραμώθ, υἱὸς τοῦ Οὐρία, υἱοῦ τοῦ Ἀκκώς, εἰς τὸ ἄλλο τμῆμα ἀπὸ τοῦ οἴκου Βηθελιασοὺβ μέχρι τοῦ ἄκρου τῆς οἰκίας αὐτοῦ.

Δίπλα τοῦ εἰργάσθη ὁ Μεραμώθ, ὁ υἱὸς τοῦ Οὐρία, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ἀκκώς. Εἰργάσθη καὶ αὐτὸς εἰς τὸ δεύτερον καὶ ἐσωτερικὸν τεῖχος, ἀπὸ τὴν θύραν τῆς οἰκίας τοῦ Ἐλιασοὺβ καὶ μέχρι ἐκεῖ, ποὺ ἐτελείωνεν ἡ κατοικία τοῦ ἀρχιερέως Ἐλιασούβ.

Πλησίον του εἰργάσθησαν οἱ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι κατήγοντο ἀπὸ τὴν Ἐκχεχάρ.

Κοντά του ἀνέλαβαν τὴν ἐργασίαν οἱ ἱερεῖς, ποὺ κατήγοντο ἀπὸ τὴν Ἐκχεχάρ.

Πλησίον αὐτοῦ ἐπίσης εἰργάσθη ὁ Βενιαμὶν καὶ ὁ Ἀσοὺβ ἀπέναντι ἀπὸ τὰς οἰκίας των. Ἐν συνεχείᾳ εἰργάσθη ὁ Ἀζαρίας, ὁ υἱὸς τοῦ Μαασίου, υἱοῦ τοῦ Ἀνανία πλησίον τοῦ ἰδικοῦ του οἴκου.

Παραπλεύρως εἰς αὐτὸν εἰργάσθη ὁ Βενιαμὶν μὲ τὸν Ἀσούβ, ἀπέναντι ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ σπίτι τους. Καὶ κοντά του, εἰς τὸ τεῖχος ποὺ ἦτο δίπλα εἰς τὸ σπίτι του, εἰργάσθη ὁ Ἀζαρίας, ὁ υἱὸς τοῦ Μαασίου, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ἀνανία.

Πλησίον αὐτοῦ εἰργάσθη ὁ Βανί, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀδάδ, καὶ ἐπεδιώρθωσε ἄλλο τμῆμα τοῦ τείχους ἀπὸ τὴν οἰκίαν τοῦ Ἀζαρίου μέχρι τῆς γωνίας καὶ μέχρι τῆς στροφῆς.

Δίπλα του εἰργάσθη ὁ Βανί, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀδάδ, εἰς τὸ δεύτερον, τὸ ἐσωτερικὸν δηλαδὴ τμῆμα τοῦ τείχους, ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ Ἀζαρία ἕως τὴν γωνίαν καὶ ἕως τὴν βορειοανατολικὴν καμπὴν καὶ στροφὴν τοῦ τείχους.

Ὁ Φαλάχ, υἱὸς τοῦ Εὐζαΐ, ἐπιδιώρθωσε τὸ τεῖχος τὸ ἀπέναντι τῆς γωνίας τοῦ ὑψηλοῦ πύργου ποὺ ἐξέχει ἀπὸ τὸν βασιλικὸν οἶκον, τὸν εὑρισκόμενον πλησίον τῆς αὐλῆς τῶν λάκων. Ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ αὐτὸν εἰργάση ὁ Φαδαΐα, υἱὸς τοῦ Φόρος.

Ἀπέναντι ἀπὸ τὴν γωνίαν αὐτήν, ὅπου ὑπῆρχεν ὁ ὑψηλὸς πύργος τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου, ποὺ προεξεῖχεν ἀπὸ ὅλα τὰ κτίρια τῆς αὐλῆς τῆς βασιλικῆς φρουρᾶς, εἰργάσθη ὁ Φαλάχ, ὁ υἱὸς τοῦ Εὐζαΐ. Μαζί του ἦτο καὶ ὁ Φαδαΐα, ὁ υἱὸς του Φόρος.

Οἱ ὑπηρέται τοῦ ναοῦ κατοικοῦσαν εἰς τὸ Ὠφὰλ ἕως εἰς τὴν τοποθεσίαν ἄνω τοῦ ὕδατος πρὸς ἀνατολὰς καὶ τοῦ ἐξέχοντος πύργου.

Ἐκεῖ ποὺ ἦτο ὁ ὑψηλὸς ἐκεῖνος πύργος καὶ ἕως τὸν κῆπον τῆς «πύλης τοῦ ὕδατος», ποὺ ἦτο πρὸς ἀνατολὰς τοῦ λόφου Ὠφάλ (ἢ Ὄφελ), κατοικοῦσαν οἱ Ναθινίμ, δηλαδὴ οἱ κατώτεροι ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ.

Πλησίον αὐτοῦ εἰργάσθησαν οἱ κάτοικοι τῆς Θεκωὲ καὶ ἐπιδιόρθωσαν ἂλλο τμῆμα ἀπέναντι τοῦ μεγάλου πύργου, ὁποῖος καὶ ἐξεῖχε μέχρι τοῦ τείχους τοῦ Ὀφλά.

Κοντὰ εἰς τὸν Φαδαΐα ἀνέλαβαν τὴν ἐργασίαν οἱ κάτοικοι τῆς Θεκωέ, ποὺ ἔκτισαν τὸ δεύτερον, τὸ ἐσωτερικὸν τεῖχος, ἀπέναντι ἀπὸ τὸν μεγάλον καὶ ὑψηλὸν πύργον τῆς βασιλικῆς φρουρᾶς καὶ μέχρι τὸ τεῖχος τοῦ Ὀφλά.

Ὑπεράνω ἀπὸ τὴν πύλην, ἡ ὁποία ὠνομάζετο πύλη τῶν ἵππων, εἰργάσθησαν οἱ ἱερεῖς, ὁ καθένας ἀπέναντι ἀπὸ τὴν οἰκίαν του.

Πιὸ ἐπάνω ἀπὸ τὴν πύλην, ποὺ ἐλέγετο «πύλη τῶν ἵππων» καὶ ὠδηγοῦσεν εἰς τὴν κοιλάδα τῶν Κέδρων, ἀνέλαβαν τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ τείχους οἱ ἱερεῖς, καθένας τὸ τμῆμα ποὺ ἦτο ἀπέναντι ἀπὸ τὸ σπίτι του.

Πλησίον δὲ αὐτῶν εἰργάσθησαν ὁ Σαδδούκ, υἱὸς τοῦ Ἐμμὴρ ἔναντι τῆς οἰκίας του. Πλησίον αὐτοῦ εἰργάσθη ὁ Σαμαΐας, υἱὸς τοῦ Σεχενία, ὁ θυρωρὸς τῆς ἀνατολικῆς πύλης.

Εἰς τὴν συνέχειαν καὶ ἀπέναντι ἀπὸ τὸ σπίτι του εἰργάσθη ὁ Σαδδούκ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἐμμήρ. Δίπλα του εἰργάσθη ὁ Σεχενία, ποὺ ἦτο θυρωρὸς τῆς ἀνατολικῆς πύλης (τοῦ Ναοῦ ἢ τοῦ τείχους).

Πλησίον αὐτοῦ εἰργάσθη ὁ Ἀνανίας, υἱὸς τοῦ Σελεμία καὶ ὁ Ἀνὼμ ὁ ἕκτος υἱὸς τοῦ Σιλὲφ καὶ ἐπιδιόρθωσαν ἄλλο τμῆμα τοῦ τείχους. Πλησίον αὐτοῦ εἰργάσθη ὁ Μεσουλάμ, υἱὸς τοῦ Βαραχίου, ἀπέναντι τῆς μεγάλης του αἰθούσης.

Κοντά του καὶ εἰς τὸ δεύτερον καὶ ἐσωτερικὸν τεῖχος εἰργάσθη ὁ Ἀνανία, ὁ υἱὸς τοῦ Σελεμία, μαζὶ μὲ τὸν Ἀνώμ, ποὺ ἦτο ἕκτος υἱὸς τοῦ Σλέφ. Δίπλα του καὶ ἀπέναντι ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν κατοικίαν του (ποὺ εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὸν Ναόν) εἰργάσθη ὁ Μεσούλαμ, ὁ υἱὸς τοῦ Βαραχία.

Πλησίον αὐτοῦ εἰργάσθη ὁ Μελχία, υἱὸς τοῦ Σαρεφί, καὶ ἐπιδιόρθωσε τμῆμα τοῦ τείχους μέχρι τῆς οἰκίας τῶν ὑπηρετῶν καὶ τῶν μικροπωλητῶν, ἀπέναντι τῆς πύλης τοῦ Μαφεκὰδ καὶ μέχρι τῆς ἀνωφερείας τῆς καμπῆς.

Ἐν συνεχείᾳ εἰργάσθη ὁ Μελχία, ὁ υἱὸς τοῦ Σαρεφί, ἕως τὸν οῑκον τῶν Ναθινὶμ καὶ δίπλα του ἦσαν οἱ μικροπωληταί, ποὺ ἀνέλαβαν τὸ τμῆμα τοῦ τείχους ἀπέναντι ἀπὸ τὴν πύλην τοῦ Μαφεκάδ καὶ ἕως τὸν ἀνήφορον μὲ τὸ ὑψηλὸν κτίσμα (τὴν σκοπιάν) τῆς στροφῆς τοῦ τείχους.

Ἀνάμεσα δὲ ἀπὸ τὴν πύλην τοῦ τείχους, ἡ ὁποία ὠνομάζετο προβατική, εἰργάσθησαν οἱ χαλκεῖς καὶ οἱ μικρέμποροι.

Εἰς δὲ τὸν χῶρον ἀπὸ τὴν στροφὴν αὐτὴν καὶ ἕως τὴν «προβατικὴν πύλην» ἐργάσθηκαν οἱ χαλκουργοὶ καὶ οἱ μικροπωληταί.

Ὅταν ὁ Σαναβαλλὰτ ἐπληροφορήθη ὅτι ἡμεῖς ἀνοικοδομοῦμεν τὸ τεῖχος τοῦ ἐφάνη αὐτὸ πολὺ κακόν, ὠργίσθη πολύ καὶ ἐνέπαιζεν ἡμᾶς τοὺς Ἰουδαίους.

Μόλις ὅμως ἄκουσε ὁ Σαναβαλλὰτ ὅτι ἐμεῖς ἐκτίζαμεν τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐθεώρησεν ὅτι αὐτὸ ἦτο πολὺ μεγάλο κακὸν καὶ ὠργίσθη πολὺ καὶ ἄρχισε νὰ περιγελᾷ καὶ νὰ ὑβρίζῃ τοὺς Ἰουδαίους.

Ἔλεγε δὲ ἐνώπιον τῶν ἀδελφῶν του, δηλαδὴ τοῦ στρατοῦ τῆς Σαμαρείας, ὅτι, «οἱ Ἰουδαῖοι αὐτοὶ ἀνοικοδομοῦν τὴν πόλιν των; Ἆρα θέλουν νὰ προσφέρουν θυσίαν εἰς τὸν Θεόν των; Θὰ ἠμπορέσουν ὅμως νὰ πράξουν κάτι τέτοιο; Θὰ ἀναζωογονήσουν τοὺς λίθους, οἱ ὁποῖοι ἔπειτα ἀπὸ τὴν πυρκαϊὰν ἔγιναν χῶμα;»

Εἶπε μάλιστα μὲ σαρκασμὸν ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀδελφούς του, δηλαδὴ εἰς τοὺς συμπατριώτας του ἀξιωματούχους καὶ τὸν στρατὸν τῆς Σαμαρείας: «Ὥστε αὐτοὶ οἱ Ἰουδαῖοι ξανακτίζουν τὴν πόλιν των, θὰ προσφέρουν λοιπὸν αὔριον καὶ τὰς θυσίας των; Καὶ νομίζουν πῶς θὰ ἠμπορέσουν νὰ τὸ κατορθόσουν; Θὰ κάμουν καὶ πάλιν καταλλήλους πρὸς οἰκοδομὴν τοὺς λίθους, ποὺ ἔγιναν σὰν τὸ χῶμα τῆς γῆς μετὰ τὴν πυρκαϊὰν τῆς Ἱερουσαλήμ;»

Ὁ Τωβίας ὁ Ἀμμανίτης, ὁ ὁποῖος ἦτο πλησίον του, ἦλθε καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν καὶ τοὺς περὶ αὐτόν· «μήπως θὰ ἠμπορέσουν νὰ θυσιάσουν εἰς τὸ θυσιαστήριον ζῶα καὶ νὰ φάγουν αὐτὰ εἰς τὸν τόπον των; Εἶναι τόσον ἀσθενεῖς, ὥστε μία καὶ μόνη ἀλώπηξ εἶναι εἰς θέσιν νὰ κρημνίσῃ τὸ τεῖχος των». Ὁ Νεεμίας ὅταν ἐπληροφορήθη αὐτὰ κατέφυγεν εἰς προσευχὴν καὶ εἶπε πρὸς τὸν Θεόν·

Καὶ ὁ σύμμαχός του, ὁ Τωβίας ὁ Ἀμμανίτης, ποὺ ἦτο πλησίον του, ἦλθε καὶ εἶπε καὶ αὐτὸς εἰς τὴν συνάθροισίν των: «Εἶναι ποτὲ δυνατὸν αὐτοὶ νὰ προσφέρουν πάλιν θυσίας ἢ νὰ φάγουν ἀπὸ τὰ θυσιαζόμενα εἰς τὸν τόπον των; Δὲν εἶναι τόσον ἀδύνατοι καὶ ἀνίκανοί, ὥστε καὶ μία ἀκόμη ἀλεποῦ νὰ ἠμπορῇ νὰ ἀνέβη καὶ νὰ γκρεμίσῃ τὸ λίθινον τεῖχος των;»

«ἄκουσε σὺ ὁ Θεὸς ἡμῶν, τὴν ἀπειλὴν αὐτήν, διότι ἐγίναμεν περίγελως καὶ χλευασμὸς αὐτῶν.

Αὐτὰ εἶπαν οἱ ἐχθροί μας. Τότε ἱκέτευσα τὸν Θεὸν καὶ εἶπα: «Ἄκουσε, Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, τί λέγουν, ὅσοι μᾶς μισοῦν, καὶ πῶς ἐγίναμεν περίγελως τῶν ἐχθρῶν μας.

Στρέψε, Κύριε, τὸν περίγελών των εἰς τὴν κεφαλήν των καὶ παράδωσε αὐτοὺς εἰς ἐμπαιγμόν, αἰχμαλώτους εἰς τὴν ξένην γῆν, μὴ τοὺς συγχωρήσῃς αὐτὴν τὴν παρανομίαν».

Στρέψε, Σὲ παρακαλῶ, τὸν ὀνειδισμὸν καὶ τὸ ἐμπαιγμὸν αὐτὸν εἰς τὸ κεφάλι των καὶ παράδοσέ τους εἰς αἰχμαλωσίαν, ὥστε νὰ τοὺς ἐμπαίζουν καὶ αὐτοὺς εἰς ξένην γῆν. Μὴ συγκαλύψῃς καὶ συγχωρήσῃς τὴν παρανομίαν των αὐτήν, ποὺ στρέφεται κατ’ οὐσίαν ἐναντίον Σου».

Ὅταν ἐπληροφορήθησαν ὁ Σαναβαλλάτ, ὁ Τωβίας, οἱ Ἄραβες καὶ οἱ Ἀμμωνῖται, ὅτι ἡ ἐπιδιόρθωσις καὶ ἀνέγερσις τῶν τειχῶν τῆς Ἱερουσαλὴμ εἶχεν ἀρκετὰ προχωρήσει, καὶ ὅτι αἱ ρωγμαὶ τοῦ τείχους εἶχαν φραγῇ, κατελήφθησαν ὑπὸ μανίας, διότι τοὺς ἐφάνη τὸ γεγονὸς αὐτὸ πολὺ κακὸν καὶ ἀνυπόφορον.

Ὅταν λοιπὸν ἔμαθαν ὁ Σαναβαλλὰτ καὶ ὁ Τωβίας μαζὶ μὲ τοὺς συμμάχους των Ἄραβας καὶ Ἀμμανίτας ὅτι ἐπροχώρησεν ἀρκετὰ ἡ ἀνοικοδόμησις τῶν τειχῶν τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅτι εἶχαν ἐπισκευασθῇ καὶ διορθωθῇ ὅλα τὰ χαλάσματα, ἐκυριεύθηκαν ἀπὸ ὀργήν, διότι τοὺς ἐφάνη τοῦτο πολὺ κακόν.

Συνησπίσθησαν, λοιπόν, ὅλοι καὶ συνεκεντρώθησαν εἰς τὸ αὐτὸ μέρος, διὰ νὰ ἐπέλθουν καὶ ἀντιπαραταχθοῦν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὴν ἐξαφανίσουν ἐξ ὁλοκλήρου.

Καὶ ἐμαζεύθηκαν ὅλοι εἰς ἕνα τόπον μὲ σκοπὸν νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ διὰ νὰ τὴν καταστρέψουν καὶ τὴν ἑξαφανίσουν.

Τότε ἡμεῖς προσηυχήθημεν πρὸς τὸν Θεόν μας, συγχρόνως δὲ ἐγκατεστήσαμεν καὶ φρουρὰν ἐναντίον αὐτῶν ἡμέραν καὶ νύκτα, διὰ νὰ προφυλαχθῶμεν ἀπὸ τὴν ἐπιδρομήν των.

Κατεφύγαμεν τότε μὲ τὴν προσευχὴν εἰς τὸν Θεόν μας καὶ ἐγκατεστήσαμεν ἀμέσως ἀπέναντί των φρουρούς, ποὺ ἦσαν ἐστραμμένοι πρὸς αὐτοὺς ἡμέραν καὶ νύκτα.

Οἱ Ἰουδαῖοι εἶπαν τότε. «Ἡ δύναμις τῶν ἐχθρῶν μας μὲ τὸν συνασπισμόν των ἔγινε μεγάλη. Ἀφ’ ἑτέρου τὰ ἐρείπια τοῦ τείχους εἶναι πολλὰ καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσωμεν ἡμεῖς νὰ συνεχίσωμεν τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως εἰς τὸ τεῖχος».

Οἱ ἄνθρωποι τῆς φυλῆς Ἰούδα ὅμως ἐδειλίασαν καὶ εἶπαν ὅτι ἡ δύναμις τῶν ἐχθρῶν εἶναι συντριπτικὴ καὶ τὰ ἐρείπια τοῦ τείχους πολλὰ καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχίσωμεν τὴν ἀνέγερσιν τῶν τειχῶν.

Οἱ ἐχθροὶ ποὺ μᾶς καταστενοχωροῦσαν εἶπαν μεταξύ των: «Δὲν πρέπει νὰ μάθουν τίποτε οἱ Ἰουδαῖοι. Δὲν πρέπει νὰ ἴδουν κανένα ἀπὸ ἡμᾶς, μέχρις ὅτου νὰ φθάσωμεν αἰφνιδίως εἰς τὸ μέσον αὐτῶν καὶ τοὺς φονεύσωμεν καὶ ἔτσι σταματήσωμεν τὸ ἔργον των».

Οἱ δὲ ἐχθροί μας, ποὺ μᾶς ἐπίεζαν ἀπὸ παντοῦ, εἶπαν: «Οὔτε θὰ πάρουν εἴδησιν, οὔτε θὰ μᾶς ἰδοῦν, ἕως ὅτου ἔλθωμεν ἀνάμεσά τους καὶ τοὺς φονεύσωμεν καὶ σταματήσωμεν ἔτσι τὸ ἔργον, ποὺ ἐπιχειροῦν».

Τότε οἱ Ἰουδαῖοι τῆς ὑπαίθρου, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν πλησίον εἰς τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν, ἦλθαν καὶ μας εἶπαν αὐτά, ὅτι δηλαδὴ ἐκεῖνοι ἔρχονται ἐναντίον μας ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη, διὰ νὰ μᾶς αἰφνιδιάσουν.

Μόλις λοιπὸν ἦλθαν οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ κατοικοῦσαν δίπλα εἰς τοὺς συναγμένους ἐχθρούς, καὶ μᾶς εἶπαν ὅτι αὐτοὶ προχωροῦν καὶ ἀνεβαίνουν ἐναντίον μας ἀπὸ ὅλας τὰς διευθύνσεις, ἔκαμα τὸ ἑξῆς:

Ἀμέσως ἐγὼ ἐτοποθέτησα εἰς τὰ κατώτερα μέρη, πίσω ἀπὸ τὸ τεῖχος, εἰς μέρη σκεπασμένα καὶ ἀθέατα, ἀνθρώπους κατὰ δήμους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὡπλισμένοι μὲ μαχαίρας, λόγχας καὶ τόξα.

Ὡδήγησα καὶ ἐτοποθέτησα τὸν λαὸν κατὰ δήμους εἰς τὰ χαμηλότερα σημεῖα τοῦ τόπου, πίσω ἀπὸ τὸ τεῖχος, εἰς μέρη καλυμμένα καὶ ἀθέατα. Ὅλοι αὐτοὶ εἶχαν μαζί των τὰς ρομφαίας των, τὰς λόγχας των καὶ τὰ τόξα των.

Ἐπεθεώρησα ἔπειτα αὐτούς, ἐσηκώθην δὲ καὶ εἶπα εἰς τοὺς ἀξιωματούχους ἄνδρας καὶ εἰς τοὺς στρατηγοὺς καὶ εἰς τὸν ὑπόλοιπον λαόν: «Μὴ φοβηθῆτε ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας. Ἐνθυμηθῆτε τὸν Θεόν μας, ὁ ὁποῖος εἶναι, μεγάλος, τρομερός, καὶ ἀντιπαραταχθῆτε ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μας ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν σας, ὑπὲρ τῶν υἱῶν καὶ θυγατέρων σας, ὑπὲρ τῶν γυναικῶν σας καὶ τῶν οἰκιῶν σας».

Καὶ ἀφοῦ εἶδα ὅτι ἐτακτοποιήθηκαν ἐκεῖ ὅλοι, ἐσηκώθηκα καὶ εἶπα πρὸς τοὺς προεστούς, πρὸς τοὺς ἀξιωματικοὺς καὶ πρὸς ὅλον τὸν λαόν: «Μὴ φοβηθῆτε ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἐχθρούς μας! Θυμηθῆτε τὸν Θεόν μας, ποὺ εἶναι μέγας καὶ φοβερός, ἐμπιστευθῆτε εἰς Αὐτὸν καὶ ἑτοιμασθῆτε νὰ ἀγωνισθῆτε διὰ τοὺς ἀδελφούς σας, διὰ τοὺς υἱούς σας, διὰ τὰς θυγατέρας σας, διὰ τὰς γυναῖκας σας καὶ διὰ τὰ σπίτια σας».

Οἱ ἐχθροί μας ἐπληροφορήθησαν, ὅτι ἔγινεν εἰς ἡμᾶς γνωστὴ ἡ ἐπιβουλή των, ὅπως καὶ ὁ τρόπος τῆς ἐπιθέσεώς των, καὶ ὁ Θεὸς ἐνέπνευσεν εἰς αὐτοὺς ἀποκαρδίωσιν καὶ φόβον καὶ διέλυσε τὴν ἀπόφασίν των. Καὶ τότε ἡμεῖς ἐπεστρέψαμεν ὅλοι εἰς τὰ τείχη, ὁ καθένας εἰς τὸ ἔργον του.

Ἐν τῷ μεταξὺ μόλις οἱ ἐχθροί μας ἔμαθαν ὅτι ἐμεῖς ἐγνωρίζαμεν τὰς κινήσεις καὶ τὰ σχέδιά των, ἐκυριεύθηκαν ἀπὸ ἀποθάρρυνσιν καὶ ἔτσι ὁ Θεὸς διέλυσε τὰ σχέδιά των. Κατόπιν τούτου ἐπεστρέψαμεν ὅλοι μας εἰς τὸ τεῖχος, καθένας εἰς τὸ ἔργον, ποὺ ἔκαμνε προηγουμένως.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν δὲ ἐκείνην ἐνῷ τὸ ἥμισυ τῶν ἀνδρῶν ἠσχολεῖτο μὲ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῶν τειχῶν, τὸ ἄλλο ἥμισυ ἐκρατοῦσαν τὰς λόγχας, τὰς ἀσπίδας καὶ τὰ τόξα καὶ τοὺς θώρακας ἕτοιμοι πρὸς ἄμυναν. Ὄπισθεν δὲ καὶ πλησίον αὐτῶν ἦσαν οἱ ἀρχηγοὶ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ ἐξῆς οἱ μισοὶ ἀπὸ τοὺς θαρραλέους ἄνδρας μας, ἐνῷ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ τιναχθοῦν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν, εἰργάζοντο διὰ τὴν ἐπιδιόρθωσιν τοῦ τείχους. Οἱ δὲ ἄλλοι μισοὶ τοὺς ὑπεστήριζαν σὰν φρουροὶ μὲ λόγχας καὶ ἀσπίδας καὶ τόξα καὶ θώρακας. Ἦσαν μάλιστα παρόντες ἐκεῖ, πίσω ἀπὸ κάθε ἰουδαϊκὴν οἰκογένειαν, καὶ οἱ ἄρχοντές των.

Ἀλλὰ καὶ μεταξὺ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀνοικοδομοῦσαν τὰ τείχη, ὑπῆρχον ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἔφεραν τὰ ὅπλα των κρεμασμένα εἰς τοὺς ὤμους των. Μὲ τὸ ἕνα χέρι ἀνοικοδομοῦσαν τὰ τείχη, μὲ τὸ ἄλλο δὲ χέρι ἐκρατοῦσαν τὸ βέλος.

Ἦσαν δὲ ὡπλισμένοι καὶ αὐτοὶ ποὺ ἔκτιζαν τὸ τεῖχος, καὶ αὐτοὶ ποὺ ἐσήκωναν καὶ μετέφεραν διάφορα βάρη. Μὲ τὸ ἕνα χέρι ἔκαμνε καθένας τὸ ἔργον του καὶ μὲ τὸ ἄλλο ἐκρατοῦσε τὸ βέλος, τὸ ὅπλον του.

Πολλοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς οἰκοδόμους ἔφεραν ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς ζωσμένην γύρω ἀπὸ τὴν μέσην του ρομφαίαν καὶ συγχρόνως οἰκοδομοῦσαν. Πλησίον δὲ τοῦ Νεεμίου εὑρίσκετο πάντοτε ἕτοιμος ὁ σαλπιγκτὴς μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα.

Ἀλλὰ καὶ κάθε τεχνίτης οἰκοδόμος ἦτο ζωσμένος εἰς τὴν μέσην του μὲ τὴν ρομφαίαν του καὶ ἔκτιζαν ὅλοι ὡπλισμένοι. Ὁ δὲ σαλπιγκτὴς ἔστεκε διαρκῶς ἐκεῖ κοντά, μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα εἰς τὸ χέρι, ἕτοιμος νὰ σαλπίσῃ κάθε πρόσταγμά μου.

Τότε εἶπα πρὸς τοὺς ἀξιωματούχους, τοὺς ἀρχηγοὺς καὶ τοὺς ὑπολοίπους ἄνδρας, τοῦ λαοῦ: «Τὸ ἔργον εἶναι μεγάλο. Ἐκτείνεται εἰς μεγάλην ἔκτασιν. Ἡμεῖς δὲ εἴμεθα διασκορπισμένοι ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος, μακρὰν ὁ ἐνας ἀπὸ τὸν ἄλλον.

Εἶπα τότε πρὸς τοὺς προεστούς, πρὸς τοὺς ἀξιωματούχους καὶ πρὸς τοὺς ὑπολοίπους Ἰουδαίους: «Τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ τείχους εἶναι μεγάλο καὶ πολὺ πλατὺ καὶ εἴμαστε κατ’ ἀνάγκην διασκορπισμένοι ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος. Καθένας μας εὑρίσκεται μακρυὰ ἀπὸ τὸν ἀδελφόν του.

Εἰς ὅποιο, λοιπόν, σημεῖον τῆς περιοχῆς ἀκούσετε τὸ σάλπισμα τῆς κερατίνης σάλπιγγος, ἐκεῖ ἀμέσως θὰ συγκεντρωθῆτε πλησίον μας, διὰ τὴν ἀπόκρουσιν τῶν ἐχθρῶν, καὶ ὁ Θεὸς θὰ πολεμήσῃ ὑπὲρ ἡμῶν».

Δι’ αὐτό, ἂν χρειασθῇ, πρέπει νὰ συγκεντρωθῆτε ἀμέσως κοντά μας εἰς τὸν τόπον, ὅπου θὰ ἀκούσετε τὸ σάλπισμα τῆς κερατίνης σάλπιγγος. Καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι ὁ Θεός μας θὰ πολεμήσῃ ὁπωσδήποτε διὰ λογαριασμόν μας».

Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἡμεῖς εἰργαζόμεθα διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ τείχους. Τὸ ἥμισυ ἀπὸ ἡμᾶς ἐκρατοῦσε λόγχας ἕτοιμον διὰ πόλεμον ἀπὸ πολὺ πρωῒ μέχρι τὸ βράδυ ποὺ θὰ ἔβγαιναν τὰ ἄστρα.

Ἔτσι λοιπὸν συνεχίζαμεν τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ τείχους, ἐνῷ οἱ μισοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ἐκρατοῦσαν εἰς τὰ χέρια των λόγχας, ἀπὸ τὰ βαθειὰ χαράματα καὶ ἕως ὅτου ἔκαμναν τὴν ἐμφάνισίν των τὰ ἄστρα.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην εἶπα εἰς τὸν λαόν: «Ὁ καθένας ἀπὸ ἡμᾶς ἄς διανυκτερεύῃ μὲ τὸν ὑπηρέτην του ἐντὸς τῆς Ἱερουσαλήμ, ὥστε κατὰ τὴν νύκτα νὰ εἶναι φρουρός σας κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν ἂς ἐπιδοθῇ εἰς τὸ ἔργον του».

Εἶπα δὲ τότε εἰς τὸν λαόν: «Καθένας σας νὰ διανυκτερεύῃ μὲ τὸν ὑπηρέτην του μέσα εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Καὶ τὴν μὲν νύκτα νὰ φυλάγετε μὲ τὴν σειράν σας σκοπιάν, τὴν δὲ ἡμέραν νὰ ἐργάζεσθε εἰς τὸ τεῖχος».

Ἐγὼ καὶ οἱ ἄνδρες τῆς φρουρᾶς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μαζῆ μου, ποτὲ δὲν ἐβγάλαμεν τὰ ἐνδύματά μας. Εὑρισκόμεθα πάντοτε εἰς ἐπιφυλακήν.

Ἤμουν δὲ παρὼν ἐκεῖ διαρκῶς καὶ ἐγώ, καὶ πίσω μου εἶχα τοὺς ἄνδρας τῆς φρουρᾶς. Κανείς μας δὲ δὲν ἔβγαζε ποτὲ τὰ ἐνδύματά του. Ἤμεθα πάντοτε ἕτοιμοι διὰ πόλεμον ἢ ἐργασίαν.

Μεγάλη ὅμως κατακραυγὴ τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν γυναικῶν ἠγέρθη ἐναντίον μερικῶν ἐκ τῶν ἀδελφῶν των τῶν Ἰουδαίων.

Τότε ὑψώθη μεγάλη φωνὴ πόνον καὶ διαμαρτυρίας τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν γυναικῶν των ἐναντίον ὁρισμένων συμπατριωτῶν των.

Μεταξὺ αὐτῶν ἦσαν καὶ μερικοὶ οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν: «Μὲ τοὺς υἱοὺς καὶ τὰς θυγατέρας μας ἡμεῖς εἴμεθα πολλοὶ εἰς ἑκάστην οἰκογένειαν. Ἔχομεν ἀνάγκην ἀπὸ ψωμί, διὰ νὰ φάγωμεν καὶ νὰ ζήσωμεν».

Ἦσαν δηλαδὴ μερικοὶ ποὺ ἔλεγαν: «Μὲ τὰ παιδιά μας καὶ μὲ τὰς θυγατέρας μας εἴμαστε πολλοὶ ἄνθρωποι εἰς τὰ σπίτια μας. Καὶ χρειαζόμαστε πολὺ σιτάρι, διὰ νὰ φάγωμεν ψωμὶ καὶ νὰ ζήσωμεν».

Ὑπῆρξαν δὲ καὶ μερικοὶ ἄλλοι οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν· «Εἴμεθα πρόθυμοι νὰ ὑποθηκεύσωμεν τοὺς ἀγρούς μας καὶ τοὺς ἀμπελῶνας μας καὶ τὰ σπίτια μας διὰ νὰ λάβωμεν σῖτον, νὰ φάγωμεν καὶ νὰ ζήσωμεν».

Ἄλλοι δὲ ἔλεγαν: «Δίνομεν ἐνέχυρον τὰ χωράφια μας, τὰ ἀμπέλια μας καὶ τὰ σπίτια μας, διὰ νὰ πάρωμεν τὸ ἀπαραίτητον διὰ τὴν διατροφήν μας σιτάρι».

Καὶ μερικοὶ ἔλεγαν· διὰ νὰ καταβάλωμεν τὸν βασιλικὸν φόρον ἐδανείσθημεν χρήματα μὲ ὑποθήκην τῶν ἀγρῶν μας, τῶν ἀμπελώνων μας, τῶν σπιτιῶν μας.

Καὶ ἄλλοι ἐλεγαν: «Διὰ νὰ πληρώσωμεν τοὺς φόρους τοῦ βασιλέως, ἐπήραμεν δανεικὰ χρήματα καὶ ἐβάλαμεν ἐνέχυρον τὰ χωράφια μας, τὰ ἀμπέλια μας καὶ τὰ σπίτια μας.

Καὶ τώρα ἔχομεν ὅλοι συγγένειαν αἵματος μεταξύ μας. Ἡ σὰρξ τῶν ἀδελφῶν μας, οἱ ὁποῖοι σήμερον μᾶς καταδυναστεύουν, εἶναι σὰρξ ἰδική μας· ὅπως ἐπίσης τὰ παιδιὰ αὐτῶν εἶναι καὶ ἰδικά μας παιδιά. Ἰδοὺ ὅμως ὅτι ἡμεῖς ἕνεκα τῶν χρεῶν, ποὺ ἔχομεν συνάψει, παρεδώσαμεν εἰς αὐτοὺς τὰ παιδιά μας δούλους καὶ τὰς θυγατέρας μας ὡς δοῦλας. Δὲν ἔχομεν δὲ τὴν δύναμιν νὰ τοὺς ἀπελευθερώσωμεν, διότι οἱ ἀγροί μας καὶ τὰ ἀμπέλια μας ἀνήκουν εἰς τοὺς πλουσίους δανειστάς μας».

Καὶ ἐνῷ ἐμεῖς τώρα ζῶμεν εἰς τὴν πατρίδα μας καὶ εἴμαστε μία σάρκα μὲ τοὺς ὑπολοίπους ἀδελφούς μας Ἰουδαίους καὶ ἔχομεν τὸ ἴδιον αἷμα, καὶ τὰ παιδιά μας εἶναι Ἑβραιόπουλα, ὅπως καὶ τὰ ἰδικά των παιδιά, ἐν τούτοις εἴμαστε ἀναγκασμένοι νὰ δίνωμεν ὡς δούλους εἰς ὡρισμένους πλουσίους συμπατριώτας μας τοὺς υἱούς μας καὶ τὰς θυγατέρας μας καὶ ζοῦν πλέον σὰν σκλάβοι. Διὰ νὰ ζήσωμεν, δίνομεν ὡς δούλας τὰς θυγατέρας μας καὶ δὲν ἔχομεν τὴν οἰκονομικὴν εὐχέρειαν νὰ τὰς ἀπελευθερώσωμεν, διότι τὰ χωράφια μας καὶ τὰ ἀμπέλια μας τὰ ἐδώσαμεν ἐνέχυρον εἰς τοὺς πλουσίους δανειστὰς συμπατριώτης μας».

Ὅταν ἤκουσα τὴν κραυγήν των καὶ τοὺς παραπονετικοὺς αὐτοὺς λόγους των, ἐλυπήθην πάρα πολύ.

Ὅταν ἄκουσα τὸ πικρὸν αὐτὸ παραπόνον των καὶ τὰς διαμαρτυρίας των αὐτάς, ἐδοκίμασα πολὺ μεγάλην λύπην.

Ἀφοῦ ἐνδομύχως ἠρεύνησα καὶ ἐμελέτησα τὸ ζήτημά των, ἐφιλονείκησα καὶ ἐπετίμησα τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς ὁ ἔχοντας Ἰουδαίους καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς· «σεῖς, λοιπόν, δανείζετε τοὺς ἀδελφούς σας καὶ ἀπαιτεῖτε μὲ σκληρότητα νὰ σᾶς πληρώνουν ὑπερόγκους τόκους;» Πρὸς τακτοποίησιν δὲ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ ἔκαμα μεγάλην συγκέντρωσιν ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους

Καὶ ἀφοῦ ἐσκέφθηκα καὶ ἐμελέτησα μόνος μου τὸ θέμα αὐτό, ἔδωσα μάχην μὲ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς εἶπα: «Ἔχετε ὑπερβολικὰς ἀπαιτήσεις καὶ φορτώνετε πολὺ καθένας σας τὸν ἀδελφόν του Ἰουδαῖον, μὲ αὐτὸ ποὺ κάμνετε». Ἐκάλεσα ἐπίσης νὰ συγκεντρωθοῦν κοντά μου ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότεροι Ἰουδαῖοι.

καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς: «Ἡμεῖς ἐξηγοράσαμεν καὶ ἀπελάβομεν ἐλευθέρους τοὺς ἀδελφούς μας ἀπὸ τὰ ἔθνη, εἰς τὰ ὁποῖα εἶχον πωληθῇ καὶ προσεφέραμεν ὁ καθένας τὸ κατὰ δύναμιν διὰ τὴν ἀπελευθέρωσίν των. Καὶ σεῖς τώρα πωλεῖτε τοὺς ἀδελφούς σας, καὶ αὐτοὶ διὰ τὰ χρέη των θὰ παραδίδωνται ὡς δοῦλοι εἰς σᾶς;» Οἱ Ἰουδαῖοι ὅταν ἤκουσαν αὐτὰ ἐσίγησον διότι δὲν εὐρῆκαν λόγους νὰ ἀπαντήσουν.

Καὶ τοὺς εἶπα: «Ὅπως εἶναι γνωστόν, μὲ τὰς ἑκουσίας προσφοράς, ποὺ ἔδωσε ὁ καθένας μας, ἐξαγοράσαμεν καὶ ἐλυτρώσαμεν τοὺς συμπατριώτας μας Ἰουδαίους, ποὺ εἶχαν πωληθῆ σὰν δοῦλοι διὰ διαφόρους λόγους εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας. Καὶ σεῖς τώρα πωλεῖτε σὰν δούλους τοὺς ἀδελφούς σας! Καὶ τὸ θεωρεῖτε σωστὸν νὰ παραδίδωνται Ἰουδαῖοι σκλάβοι εἰς ἐμᾶς τοὺς Ἰουδαίους;» Μόλις τὰ ἄκουσαν αὐτά, ἐσιώπησαν ὅλοι καὶ δὲν εὑρῆκαν νὰ εἰποῦν τίποτε.

Ἐγὼ προσέθεσα τότε· «Δὲν εἶναι καθόλου καλὴ ἡ πρᾶξις αὐτὴ, ποὺ σεῖς κάμνετε. Μάθετε ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος παρὰ μονάχα ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ μας, διὰ νὰ ἀποφύγετε τὸν χλευασμὸν ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ τοὺς ἐχθρούς μας.

Καὶ ἐγὼ συνέχισα: «Δὲν εἶναι καλὸν αὐτό, ποὺ κάμνετε. Ὄχι ἔτσι, ἀλλὰ μόνον μὲ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ θὰ ξεφύγετε τὸν χλευασμὸν καὶ αὐτῶν ἀκόμη τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν, τῶν ἐχθρῶν μας.

Ἐγώ, οἱ ἀδελφοί μου, καὶ οἱ γνωστοί μου ἐδώσαμεν δάνεια, χρήματα καὶ σῖτον εἰς τοὺς ἀδελφούς μας. Παραιτούμεθα ἀπὸ κάθε ἀπαίτησιν καταβολῆς τοῦ χρέους τούτου.

Σᾶς λέγω δὲ ὅτι καὶ οἱ ἀδελφοί μου καὶ οἱ φίλοι μου καὶ ἐγὼ προσωπικῶς ἐδώσαμεν δάνειον ἀπὸ τὰ χρήματά μας καὶ ἀπὸ τὸ σιτάρι μας. Ἔχομεν ὅμως παραιτηθῆ ἀπὸ τὴν ἀπαίτησιν αὐτὴν τοῦ τόκου ὡς πρὸς τὴν ἐξόφλησιν τοῦ χρέους.

Ἀποδώσατε, λοιπόν, καὶ σεῖς ἀμέσως τὰ χωράφια των, τὰ ἀμπέλια των, τὰ ληοστάσια των καὶ τὰς οἰκίας των. Καὶ ἀπὸ τὰ χρήματα, τιμὴν τοῦ σίτου, τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου, ἐπιστρέψατε εἰς αὐτοὺς ὅ,τι ἐπήρατε ὡς τόκον».

Νὰ ἐπιστρέψετε λοιπόν, καὶ σήμερα μάλιστα, εἰς τοὺς πτωχοὺς τὰ χωράφια των τὰ ἀμπέλια των, τοὺς ἐλαιῶνας των καὶ τὰ σπίτια των. Νὰ τοὺς ἀπαλλάξετε ἐπίσης καὶ ἀπὸ κάθε τόκον διὰ τὰ χρήματα, διὰ τὸ σιτάρι, τὸ κρασὶ καὶ τὸ λάδι, ποὺ τοὺς ἐδανείσατε».

Οἱ Ἰουδαῖοι ἀπήντησαν: «Θὰ ἀποδώσωμεν ὅσα ἐλάβομεν ἀπὸ αὐτοὺς καὶ δὲν θὰ ζητήσωμεν πλέον τίποτε ἀπὸ αὐτά. Θὰ πράξωμεν, ὅπως σὺ μᾶς λέγεις». Ἐκάλεσα τότε τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς ὥρκισα νὰ πράξουν σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσιν αὐτήν.

Καὶ εἶπαν ἐκεῖνοι: «Θὰ ἐπιστρέψωμεν ὅσα ἐπήραμεν καὶ δὲν θὰ ζητήσωμεν τόκον ἀπὸ τοὺς συμπατριώτας μας. Θὰ κάμωμεν ἔτσι, ὅπως μᾶς λέγεις». Ἐκάλεσα τότε τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς ὥρκισα ὅτι θὰ ἐνεργήσουν, ὅπως ἀκριβῶς τὸ εἴπαμεν.

Ἐτίναξα τότε τὸ ἐπανωφόρι μου καὶ εἶπα· «Ἔτσι κάθε ἄνδρα ὁ ὁποῖος τυχὸν θὰ παραβῆ τὴν ὑπόσχεσίν του, ἔτσι ἂς τὸν ἐκτινάξῃ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸ σπίτι του, ἀπὸ τὸν κόπον του καὶ θὰ εἶναι ἔξω πεταμένος καὶ ἄδειος». Εἶπε δὲ ὁλόκληρος ἡ συγκέντρωσις· Ἀμὴν· καὶ ἐδοξολόγησαν τὸν Κύριον καὶ ὁ λαὸς ἔπραξε σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσιν αὐτήν.

Καὶ ἐτίναξα τὸ ἐπανωφόρι μου ἐμπρός των, ὅπως συνηθίζεται εἰς τὴν Ἀνατολήν, καὶ εἶπα: «Ἔτσι νὰ τινάξη ὁ Θεὸς καθένα, ποὺ δὲν θὰ τηρήσῃ τὴν συμφωνίαν αὐτήν. Νὰ τὸν τινάξῃ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του καὶ ἀπὸ τὰ ἀγαθά του. Καὶ ἂς εἶναι ἔτσι ξετιναγμένος καὶ ἀδειανός». Κατόπιν τούτου ὅλοι, ὅσοι εἶχαν συγκεντρωθῆ, ἐφώναξαν «Ἀμήν» καὶ ἐδοξολόγησαν τὸν Κύριον. Καὶ ὁ λαὸς τῶν Ἰουδαίων, οἱ δανεισταὶ δηλαδή, ἔκαμαν ὅπως ἐσυμφωνήσαμεν.

Ἀπὸ τῆς ἐποχῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ βασιλεὺς μοῦ ἀνέθεσε νὰ εἶμαι ἄρχων τῶν Ἰουδαίων εἰς τὴν χώραν των, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ εἰκοστὸν ἔτος μέχρι τὸ τριακοστὸν δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου, ἐπὶ δώδεκα ἔτη, οὔτε ἐγὼ οὔτε οἱ ἀδελφοί μου ἐφάγαμεν τροφὴν προερχομένην ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν μας ἀπέναντι τῶν ἀδελφῶν μας.

Ἀπὸ τότε ποὺ μοῦ ἀνέθεσε τὴν ἐντολὴν ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν νὰ εἶμαι ἄρχων τῶν Ἰουδαίων εἰς τὴν χώραν μας, τὴν γῆν Ἰούδα, ἀπὸ τὸ εἰκοστὸν δηλαδὴ ἔτος καὶ ἕως τὸ τριακοστὸν δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου, ἐπὶ δώδεκα συνεχῆ ἔτη, καὶ ἐγὼ καὶ οἱ ἀδελφοί μου δὲν ἐφάγαμεν τίποτε μὲ καταπίεσιν τῶν συμπατριωτῶν μας.

Οἱ προηγούμενοι κυβερνῆται ἀσκοῦσαν βίαν. Ἐλάμβαναν ἀπὸ αὐτούς, ὡς ἀνταπόδοσιν, ἄρτους καὶ οἶνον, ἐκτὸς τῶν τεσσαράκοντα ἀργυρῶν διδράχμων. Καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ ὑπηρέται των κατεδυνάστευαν τὸν λαόν. Ἐγὼ ὅμως δὲν ἔπραξα κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, διότι ἐφοβούμην τὸν Θεόν.

Δὲν συνέχισα τὰς προηγουμένας πιέσεις, μὲ τὰς ὁποίας ἐφόρτωναν δυσβάστακτα βάρη εἰς τοὺς Ἰουδαίους ὡρισμένοι. Ἔπαιρναν ἀπὸ αὐτοὺς μαζὶ μὲ τὰ ψωμιὰ καὶ τὸ κρασὶ καὶ τὴν τελευταίαν δραχμὴν ποὺ εἶχαν, σαράντα ἀσημένια δίδραχμα ἀπὸ τὸν καθένα ἐτησίως (115 περίπου γαλλικὰ φράγκα). Ἀκόμη καὶ αὐτοὶ οἱ δοῦλοι των κατεδυνάστευαν τὸν λαόν μας. Ἐγὼ ὅμως δὲν τὸ ἔκαμα αὐτό, διότι εἶχα φόβον Θεοῦ καὶ ὑπελόγιζα τὸν Νόμον Του.

Καὶ εἰς τὸ ἔργον ἀκόμη τῆς ἀνοικοδομήσεως τῶν τειχῶν ἐγὼ δὲν ἀπέσχον, ἀλλὰ ἔλαβον μέρος. Ἀγροὺς δὲν ἀπέκτησα καὶ ὅλοι οἱ ἰδικοί μου ἄνθρωποι εἶχαν συγκεντρωθῆ ἐκεῖ εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως.

Ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ τείχους, εἰς τὸ ὁποῖον ἔλαβα ἐνεργὸν μέρος, δὲν ἐκμεταλλεύθηκα κανένα, ὥστε νὰ κρατήσω κάτι διὰ τὸν ἑαυτόν μου. Δὲν ἀπέκτησα ἐπίσης ἰδικόν μου χωράφι. Ὅλοι, ὅσοι ἔχουν συγκεντρωθῆ ἐκεῖ εἰς τὸ τεῖχος διὰ τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως, τὸ γνωρίζουν αὐτὸ καὶ ἠμποροῦν νὰ τὸ βεβαιώσουν. Καὶ ὅλοι οἱ ἰδικοί μου, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ, ἔκαμαν τὸ ἴδιον.

Ἐπὶ πλέον εἰς ἑκατὸν πεντήκοντα ἄνδρας Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἤρχοντο πρὸς ἐμὲ ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς λαοὺς που ἦσαν γύρω μας, ἐγὼ παρεῖχον πάντοτε φάγητον.

Εἰς δὲ τὸ τραπέζι μου ἔτρωγαν τακτικὰ ἑκατὸν πενῆντα Ἰουδαῖοι ἄνδρες. Μαζί μου ἐπίσης ἔτρωγαν καὶ οἱ ἐπισκέπται, ποὺ ἔφθαναν πρὸς ἐμᾶς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κατοικοῦσαν ἀνάμεσα εἰς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαούς, ποὺ ἦσαν γύρω μας.

Κάθε ἡμέραν δὲ παρέθετα πρὸς φιλοξενίαν εἰς αὐτοὺς ἕνα μόσχον, ἓξ ἐκλεκτὰ πρόβατα καὶ ἕνα τράγον. Ἀνὰ δέκα δὲ ἡμέρας προσεφέρετο εἰς τὸ πλῆθος οἶνο ἄφθονος. Παρ’ ὅλα δὲ αὐτὰ δὲν ἐζήτησα ὡς κυβερνήτης τῆς χώρας νὰ φάγω ἄρτον καταδυναστεύων μὲ τὴν ἐξουσίαν μου τὸν λαόν, διότι τὰ ἔργα ἦσαν πολὺ βαρειὰ διὰ τὸν λαὸν αὐτόν.

Κάθε ἡμέραν παρέθετα εἰς τὸ τραπέζι μου ἕνα μοσχάρι, ἕξι διαλεκτὰ πρόβατα καὶ ἕνα τράγον διὰ τοὺς φιλοξενουμένους μου μὲ ἰδικά μου ἔξοδα. Κάθε δέκα δὲ ἡμέρας προσεφέρετο καινούργιο ἄφθονο κρασὶ εἰς ὅλους. Καὶ μαζὶ μὲ αὐτὰ δὲν ἐπεδίωξα ποτὲ ὡς κυβερνήτης νὰ ἀπολαύσω ἀγαθὰ μὲ βίαν καὶ πίεσιν τοῦ λαοῦ μου, διότι εἶχε φορτωθῆ ὁ λαὸς αὐτὸς μὲ πολὺ βαρὺ ἔργον.

Μνήσθητί μου, Κύριε ὁ Θεός, καὶ ἀπόδωσέ μου εἰς ἀγαθὸν ὅλα ὅσα ἔκαμα διὰ τὸν λαὸν τοῦτον.

Μνήσθητί μου, Κύριε, καὶ ἀνταπόδωσε Σὺ εἰς ἀγαθόν μου ὅλα, ὅσα ἔκαμα διὰ τὸν λαὸν αὐτόν.

Ὅταν ἐπληροφορήθησαν ὁ Σαναβαλλάτ, ὁ Τωβίας, ὁ Γησὰμ ὁ Ἄραψ, καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἐχθροί μας, ὅτι ἐγὼ ἀνοικοδόμησα τὸ τεῖχος, περιέπεσαν εἰς κατάπληξιν καὶ στενοχωρίαν καὶ τοὺς ἐκόπη ἡ ἀναπνοή. Μέχρι τῆς ἐποχῆς ἐκείνη ἐγὼ δὲν εἶχα ἀκόμη τοποθετήσει τὰς θύρας εἰς τὰς πύλας τοῦ τείχους.

Ὅταν ἔμαθαν ὁ Σαναβαλλάτ, ὁ Τωβίας,ὁ Ἄραβας Γησὰμ καὶ οἱ ἄλλοι ἐχθροί μας ὅτι ἔκτισα τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν θὰ ἠμποροῦσαν πλέον νὰ εἰσέλθουν εἰς αὐτήν, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ τόσην ὀργὴν καὶ κατάπληξιν, ὥστε τοὺς ἐκόπη ἡ ἀναπνοή. Ἐν τῷ μεταξὺ δὲν εἶχα βάλει ἀκόμη τὰς θύρας τῶν πυλῶν τοῦ τείχους.

Ὁ Σοναβαλλὰτ καὶ ὁ Γησὰμ ἀπέστειλαν εἰς ἐμὲ ἀνθρώπους τῶν καὶ μοῦ εἶπαν: «Ἔλα νὰ συναντηθῶμεν εἰς μίαν ἀπὸ τὰ πόλεις τῆς πεδιάδος Ὠνώ». Ἐκεῖνοι ὅμως εἶχαν δόλιον σκοπὸν ἐναντίον μου.

Ἔστειλε λοιπὸν ἀνθρώπους του πρὸς ἐμὲ ὁ Σαναβαλλὰτ μαζὶ μὲ τὸν Γησὰμ καὶ μοῦ εἶπαν: «Ἔλα νὰ συναντηθῶμεν καὶ νὰ συζητήσωμεν εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις τῆς πεδιάδος Ὠνώ». Αὐτοὶ ὅμως εἶχαν πονηρὸν σκοπὸν ἐναντίον μου.

Ἔστειλα πρὸς αὐτοὺς ἰδικούς μου ἀγγελιοφόρους καὶ εἶπα: «Ἐγὼ ἐκτελῶ μέγα ἔργον καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατεβῶ εἰς τὴν πεδιάδα, διὰ νὰ μὴ διακοπῇ διὰ τῇ ἀπουσίας μου τὸ ἔργον. Ὅταν ὅμως φέρω αὐτὸ εἰς πέρας, θὰ ἔλθω πρὸς συνάντησίν σας».

Ἔστειλα τότε καὶ ἐγὼ ἰδικούς μου ἀνθρώπους πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπα: «Εἶμαι ἀπησχολημένος μὲ μεγάλο ἔργον καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσω νὰ κατεβῶ διὰ νὰ σᾶς συναντήσω, διότι φοβοῦμαι μήπως διακοπὴ τὸ ἔργον αὐτό, ὅταν ἀπουσιάσω. Σᾶς ὑπόσχομαι ὅμως ὅτι, μόλις ὁλοκληρώσω τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ τείχους, θὰ κατεβῶ πρὸς συνάντησίν σας».

Ἐκεῖνοι ἐπανέλαβον τὴν ἰδίαν πρότασιν καὶ ἐγὼ ἀπήντησα πρὸς αὐτοὺς κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον.

Αὐτοὶ ὅμως ἔστειλαν καὶ πάλιν ἀνθρώπους τῶν καὶ ἐπανέλαβαν τὰ ἴδια, ὅπως προηγουμένως, ἀλλὰ καὶ ἐγὼ τοὺς ἀπήντησα μὲ τὸν ἴδιον τρόπον.

Ὁ Σαναβαλλὰτ μοῦ ἔστειλε μίαν ἐπιστολὴν ἀνοικτὴν μὲ ἕνα δοῦλον του, τὴν ὁποίαν ἐκρατοῦσε εἰς τὸ χέρι του.

Ὁ δὲ Σαναβαλλὰτ μοῦ ἔστειλε κατόπιν καὶ τὸν δοῦλον του μὲ μίαν ἀνοικτὴν ἐπιστολὴν εἰς τὸ χέρι του.

Εἰς τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν ἦσαν γραμμένα τὰ ἐξῆς· «Μεταξὺ τῶν λαῶν ἔχει διαδοθῆ ὅτι σὺ καὶ οἱ ἄλλοι Ἰουδαῖοι σκέπτεσθε νὰ ἀποστατήσετε ἀπὸ τὸν βασιλέα καὶ διὰ τοῦτο σὺ ἀνοικοδομεῖς τὸ τεῖχος, διὰ νὰ γίνῃς εἰς αὐτοὺς βασιλεύς.

Εἰς τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν εἶχε γραφῆ τὸ ἑξῆς: «Ἔχει κυκλοφορήσει μεταξὺ τῶν ἐθνῶν ἡ φήμη ὅτι σὺ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι σχεδιάζετε νὰ ἐπαναστατήσετε ἐναντίον τοῦ βασιλέως καὶ δι’ αὐτὸ κτίζεις τὸ τεῖχος. Ἔχεις μάλιστα σκοπὸν νὰ γίνῃς σὺ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

Ἐπὶ πλέον διεδόθη, ὅτι σὺ διώρισες πρὸς ἐξυπηρέτησίν σου προφήτας, διὰ νὰ προπαρασκευάσουν αὐτοὶ τὸν λαὸν καὶ ἐνθρονισθῇς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Τώρα θὰ ἀναφερθοῦν εἰς τὸν βασιλέα ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἔλα λοιπὸν ἐδῶ διὰ νὰ συσκεφθῶμεν».

Διαδίδεται ἐπὶ πλέον ὅτι σὺ ὥρισες ἰδικούς σου ἀνθρώπους ὡς προφήτας διὰ νὰ κηρύττουν καὶ νὰ προετοιμάζουν τὸν λαόν, ὥστε νὰ ἐγκατασταθῇς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. Ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου ὅτι ὅλα αὐτά, ποὺ διαδίδονται, θὰ ἀνακοινωθοῦν τώρα εἰς τὸν βασιλέα. Ἔλα λοιπὸν ἀμέσως διὰ νὰ συζητήσωμεν καὶ νὰ ἐξετάσωμεν μαζὶ τὴν ὑπόθεσιν».

Ἐγὼ ἔστειλα τότε πρὸς αὐτὸν ἄλλον ἀγγελιαφόρον καὶ τοῦ εἶπα· «Τίποτε ἀπὸ ὅσα εἶπες δὲν συνέβη. Ἀλλὰ σὺ ψεύδεσαι καὶ πλάθεις ἐκ τὴν πονηράν σου καρδίαν τὰς ψευδολογίας αὐτάς.

Ἔστειλα λοιπὸν καὶ ἐγὼ ἀγγελιαφόρον μου πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπα: «Δὲν συνέβη τίποτε παρόμοιον μὲ αὐτὰ ποὺ ὑποστηρίζεις. Ὅλα εἶναι ψέματα καὶ πηγάζουν ἀπὸ τὴν καρδιάν σου, ποὺ ἔχει κακίαν ἐναντίον μου».

Ὅλοι μᾶς φοβερίζουν καὶ θέλουν νὰ μᾶς τρομάξουν λέγοντες: Θὰ παραλύσουν τὰ χέρια των ἀπὸ τὸ ἔργον των καὶ δὲν θὰ κατορθώσουν νὰ τὸ φέρουν εἰς πέρας. Ἐγὼ ὅμως ἔδωκα θάρρος εἰς ὅλους διὰ τὸ ἔργον αὐτό, ποὺ ἐπιτελείται, μὲ τὰ χέρια μου».

Ἤξευρα ὅτι καὶ αὐτὸς καὶ ὅλοι οἱ φίλοι του ἐπιχειροῦσαν νὰ μᾶς φοβερίσουν καὶ ἔλεγαν: «Θὰ κουρασθοῦν, θὰ παραλύσουν τὰ χέρια των ἀπὸ τὸ μεγάλο αὐτὸ ἔργον καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ τὸ ὁλοκληρώσουν». Καὶ ὅμως ἐγὼ εἶχα θάρρος καὶ ἔνοιωσα πολλὴν δύναμιν ἀπὸ Θεοῦ εἰς τὰ χέρια μου.

Ἐγὼ μετέβην εἰς τὸν οἶκον τοῦ Σεμεΐ, υἱοῦ τοῦ Δαλαΐα, υἱοῦ τοῦ Μεταβεήλ - αὐτὸς ἦτο περιωρισμένος εἰς τὸν οἶκον του - καὶ μοῦ εἶπε· «Ἂς μεταβῶμεν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, ἂς εἰσέλθωμεν εἰς τὸ μέσον τοῦ ναοῦ τούτου καὶ ἂς κλείσωμεν τὰς θύρας του, διότι κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς μερικοὶ ἄνθρωποι θέλουν νὰ σὲ φονεύσουν».

Κατόπιν ἐπῆγα εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σεμεΐ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Δαλαΐα, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τοῦ Μεταβεήλ. Ὁ δὲ Σεμεΐ, ποὺ ἦτο κλεισμένος μὲ πολλὴν μυστικότητα εἰς τὸ σπίτι του, μοῦ εἶπεν: «Ἔλα νὰ καταφύγωμεν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ μάλιστα εἰς τὸ κέντρον του, καὶ ἂς κλείσωμεν καλὰ τὰς θύρας του, διότι θὰ ἔλθουν κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν ἐχθροὶ διὰ νὰ σὲ θανατώσουν».

Ἐγὼ ὅμως εἶπα πρὸς αὐτόν· Ποιὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ εἰσελθῃ εἰς τὸν ναὸν καὶ θὰ ζήσῃ;

Ἐγὼ ὅμως τοῦ εἶπα: «Ποιὸς ἄνθρωπος, ποὺ δὲν εἶναι ἱερεύς, θὰ ἔμβῃ μέσα εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τὸν Ναοῦ, πρᾶγμα ποὺ ἀπαγορεύεται, καὶ θὰ τιμωρηθῇ μὲ θάνατον;»

Ἐκατάλαβα δὲ ὅτι δὲν ἀπέστειλεν ὁ Θεός αὐτὸν πρὸς ἐμὲ καὶ ὅτι ἡ προφητεία του αὐτὴ εἶχε χαλκευθῆ ἐναντίον μου. Ὁ Τωβίας καὶ ὁ Σαναδαλλὰτ εἶχον δωροδοκήσει ἀνθρώπους

Ἐκατάλαβα δηλαδὴ ὅτι ὁ Σεμεῒ δὲν εἶχε σταλῇ πρὸς βοήθειάν μου ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι αὐτὰ ποὺ ἔλεγεν, ἦσαν προφητεία εἰς βάρος μου. Ἦτο ὄργανον τοῦ Τωβία καὶ τοῦ Σαναβαλλάτ, οἱ ὁποῖοι τὸν εἶχαν ἐξαγοράσει μὲ χρήματα διὰ νὰ εἴπῃ τὰ ὅσα εἶπε.

ἀπὸ τὸν ὄχλον ἐναντίον μου, διὰ νὰ φοβηθῶ καὶ ἐνεργήσω ἔτσι, ὥστε νὰ ἁμαρτήσω εἰσερχόμενος εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, καὶ νὰ γίνῃ αὐτὸ ἀφορμὴ ἐναντίον μου νὰ δυσφημισθῇ τὸ ὄνομά μου καὶ νὰ μὲ ὀνειδίσουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί.

Εἶχαν ἐξαγοράσει ἄλλως τε αὐτοὶ ἐναντίον μου καὶ ἄλλους ἀπὸ τὸν λαόν. Τὸ σχέδιόν των ἦτο νὰ φοβηθῶ καὶ νὰ κάμω αὐτό, ποὺ μοῦ ἔλεγεν ὁ Σεμεΐ, ὥστε νὰ παραβῶ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἁμαρτήσω ἐνώπιόν Του, μὲ τὸ ὅτι θὰ εἰσερχόμουν εἰς τὸν Ναόν. Ἔτσι αὐτοὶ θὰ εὕρισκαν τὴν ἀφορμὴν διὰ να δυσφημήσουν τὸ ὄνομά μου καὶ νὰ μὲ ἐξευτελίσουν

«Ἐνθυμήσου, Κύριε, καὶ στεῖλε τὴν πρέπουσαν τιμωρίαν εἰς τὸν Τωβίαν καὶ εἰς τὸν Σαναβαλλάτ, σύμφωνα μὲ τὰ πονηρά των ἔργα, καὶ ἐναντίον τοῦ προφήτου Νωαδία καὶ τῶν ἄλλων προφητῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ ἐφοβέρισαν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον».

Ἐνθυμήσου, Κύριε ὁ Θεός, μὲ τὴν δικαιοσύνην Σου τὸν Τωβίαν καὶ τὸν Σαναβαλλὰτ καὶ ἀπόδωσε εἰς αὐτοὺς ἀναλόγως πρὸς τὰ πονηρὰ αὐτὰ ἔργα των Ἐνθυμήσου ἐπίσης, Κύριε, μὲ τὴν δικαιοσύνην Σου καὶ τὸν προφήτην Νωαδίαν καὶ τοὺς ὑπολοίπους προφήτας, ποὺ μὲ ἐφοβέριζαν διὰ νὰ μὲ φέρουν εἰς δύσκολον θέσιν καὶ νὰ μὲ κάμουν παραβάτην τοῦ Νόμον Σου.

Τὸ τεῖχος ὠλοκληρώθη τὴν 25ην τοῦ μηνὸς Ἐλοὺλ εἰς διάστημα πεντήκοντα δύο ἡμερῶν.

Τελικῶς, παρὰ τὰς διαφόρους ἀντιδράσεις, ὠλοκληρώθη ἡ ἀνέγερσις τὸν τείχους τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ μάλιστα εἰς διάστημα πενῆντα δύο μόνον ἡμερῶν. Ἡ ἀποπεράτωσις ἔγινε τὴν εἰκοστὴν πέμπτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς Ἐλούλ.

Ὅταν δὲ ὅλοι οἱ γύρω ἐχθροί μας ἤκουσαν τοῦτο, ἐφοβήθησαν. Φόβος ἐπέπεσεν εἰς ὅλους τοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν γύρω μας, διότι εἶδον καὶ ἐκατάλαβαν ὅτι μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ ἀπεπερατώθη τὸ ἔργον τοῦτο.

Ὅταν λοιπὸν τὸ ἔμαθαν αὐτὸ ὅλοι οἱ ἐχθροί μας, ἐφοβήθηκαν ὅλα τὰ ἔθνη, ποὺ ἦσαν γύρω μας. Τοὺς ἐκυρίευσε πολὺ μεγάλος φόβος ἀπὸ αὐτό, ποὺ εἶδαν τὰ μάτια των. Καὶ ἐκατάλαβαν ὅτι εἴχαμεν μαζί μας τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ μας καὶ δι’ αὐτὸ ἔφθασεν εἰς πέρας τόσον συντόμως τὸ μεγάλο αὐτὸ ἔργον.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, ἐκ μέρους πολλῶν ἐπισήμων Ἰουδαίων, ἐστέλλοντο ἐπιστολαὶ πρὸς τὸν Τωβίαν καὶ ἐπιστολαὶ τοῦ Τωβία ἤρχοντο πρὸς αὐτούς.

Καὶ πάλιν ὅμως κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας πολλοὶ πρόκριτοι τῶν Ἰουδαίων (ποὺ δὲν συμπαθοῦσαν τὸν Νεεμίαν) ἔστελλαν ἐπιστολὰς πρὸς τὸν Τωβίαν, τὰ δὲ γράμματα τοῦ Τωβία, τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο, ἔφθαναν εἰς αὐτούς.

Ἐγίνετο δὲ αὐτό, ἐπειδὴ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐπισήμους Ἰουδαίους εἶχον συνδεθῆ μὲ ὅρκον πρὸς τὸν Τωβίαν, διότι ὁ Τωβίας ἦτο γαμβρὸς τοῦ Σεχενία, υἱοῦ τοῦ Ἡραέ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνὰν εἶχε λάβει ὡς σύζυγον τὴν θυγατέρα τοῦ Μεσουλάμ, υἱοῦ Βαραχία.

Ἡ ἀλληλογραφία αὐτὴ καὶ ἡ μυστικὴ ἐπικοινωνία μεταξύ των ἐγίνετο, διότι πολλοὶ Ἰουδαῖοι εἶχαν ὁρκισθῇ νὰ βοηθήσουν τὸν Τωβίαν, ἐπειδὴ ἦτο γαμβρὸς τοῦ Σεχενία, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἡραέ. Ἐπὶ πλέον ὁ υἱὸς τοῦ Τωβία, ὁ Ἰωνάν, ἐπῆρεν ὡς σύζυγόν του τὴν κόρην τοῦ Μεσουλάμ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Βαραχία.

Τὰς προτάσεις, λοιπόν, καὶ τοὺς λόγους αὐτοὺς τοὺς ἀνέφεραν εἰς ἐμὲ καὶ τοὺς ἰδικούς μου λόγους ἐγνωστοποίησαν εἰς αὐτόν. Ὁ Τωβίας ἀπέστειλεν ἐπιστολὴν εἰς ἐμὲ διὰ νὰ μὲ φοβερίσῃ.

Αὐτοὶ δὲ οἱ ἐπίσημοι Ἰουδαῖοι μοῦ ἔλεγαν τὰ ὅσα τοὺς ἔγραφε καὶ ἐπρότεινεν ὁ Τωβίας, καὶ μετέφεραν εἰς ἐκεῖνον αὐτά, ποὺ ἔλεγα ἐγώ. Ὁ σκοπός, διὰ τὸν ὁποῖον ἔγραφε καὶ ἔστελλε τὰς ἐπιστολάς του αὐτὰς ὁ Τωβίας, ἦτο νὰ μὲ φοβερίσῃ.

Ὅταν ὠλοκληρώθη ἡ ἀνοικοδόμησις τοῦ τείχους καὶ ἔστησα τὰς θύρας τῶν πυλῶν, καὶ εἶχον διορισθῆ οἱ θυρωροὶ καὶ οἱ ψάλται καὶ οἱ Λευῖται,

Ὅταν λοιπὸν ἐτελείωσεν ἡ ἀνοικοδόμησις τοῦ τείχους τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐτοποθέτησα τὰς θύρας εἰς τὰς πύλας τοῦ τείχους καὶ ὡρίσθησαν καὶ ἀνέλαβαν τὰς ἐργασίας των ὑπευθύνως οἱ θυρωροί, οἱ ψάλται καὶ οἱ Λευῖται.

ἔδωσα ἐντολὴν εἰς τὸν ἀδελφόν μου τὸν Ἀνανίαν καὶ εἰς τὸν Ἀνανίαν τὸν ἀρχηγὸν τῆς ἀκροπόλεως τῆς Ἱερουσαλήμ, διότι αὐτὸς ἦτο ἀξιόπιστος ἀνὴρ καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸν περισσότερον ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους,

Ἐν συνεχείᾳ ἔδωσα ἐντολὴν εἰς τὸν Ἀνανίαν, τὸν ἀδελφόν μου, καὶ εἰς τὸν ἄλλον Ἀνανίαν, τὸν ἄρχοντα καὶ διοικητὴν τοῦ φρουρίου τῆς ἀκροπόλεως τῶν Ἱεροσολύμων, ὁ ὁποῖος ἦτο ἄνθρωπος εἰλικρινής. Ἐφοβεῖτο δὲ τὸν Θεὸν καὶ ὑπελόγιζε τὸν Νόμον Του πολὺ περισσότερον ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους Ἰουδαίους.

καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς· «Δὲν θὰ ἀνοίγωνται αἱ πύλαι τοῦ τείχους τῆς Ἱερουσαλὴμ μέχρι τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου. Κατὰ δὲ τὴν ἑσπέραν, ὅταν ἀκόμη οἱ φύλακες θὰ φρουροῦν αὐτάς, αἱ θύραι θὰ κλείωνται καὶ θὰ ἀσφαλίζωνται μὲ σφῆνας. Κατὰ τὴν νύκτα θὰ τοποθετῆτε φρουρούς, τοὺς ὁποίους θὰ λαμβάνετε ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ. Ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἔχῃ ὡρισμένην θέσιν καὶ μάλιστα ἀπέναντι τῆς οἰκίας του».

Τοὺς εἶπα δηλαδὴ τὸ ἑξῆς: «Δὲν θὰ ἀνοίγουν αἱ πύλαι τῆς Ἱερουσαλήμ, παρὰ μόνον ἀφοῦ θὰ ἔχῃ ἀνατείλει ὁ ἥλιος. Ἀκόμη καὶ ὅταν θὰ ἀγρυπνοῦν οἱ φρουροὶ εἰς τὰς θέσεις των, αἱ θύραι πρέπει νὰ εἶναι κλεισμέναι καὶ σφηνωμέναι. Νὰ τοποθετήσῃς δὲ σύ, ὁ διοικητὴς τῆς ἀκροπόλεως, καὶ περιπόλους ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλὴμ διὰ τὴν καλυτέραν φρούρησιν καὶ μεγαλυτέραν ἀσφάλειαν τῆς πόλεως. Κάθε ἄνδρας θὰ μετέχῃ εἰς κάποιαν περίπολον, καὶ καθένας θὰ φρουρῇ ἀπέναντι ἀπὸ τὸ σπίτι του».

Ἡ πόλις Ἱερουσαλὴμ ἦτο εὐρεῖα καὶ μεγάλη, ἀλλὰ ὀλίγος λαὸς ὑπῆρχεν εἰς αὐτήν. Δὲν εἶχον δὲ ἀνοικοδομηθῆ καὶ ὅλαι αἱ οἰκίαι.

Ἢ πόλις τῶν Ἱεροσολύμων ἦτο ἐκτεταμένη καὶ μεγάλη, ἐνῷ ὁ πληθυσμός της ἦτο ὀλίγος καὶ δὲν εἶχαν κτισθῇ ὅλα τὰ σπίτια, ποὺ ὑπῆρχαν πρὶν καταστραφῇ.

Τότε ὁ Θεὸς μὲ ἐφώτισε καὶ συνεκέντρωσα τοὺς ἐπισήμους Ἰουδαίους, τοὺς ἀρχηγοὺς καὶ τὸν ὑπόλοιπον λαόν, διὰ νὰ τοὺς ἀπογράψω κατὰ τὰς γενεαλογίας των. Εὑρῆκα δὲ καὶ βιβλίον, εἰς τὸ ὁποῖον εἶχαν καταγραφῆ ὅλοι ὅσοι πρῶτοι ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τῆς Βαβυλῶνος. Εἰς τὸν κατάλογον αὐτὸν εὑρῆκα γραμμένα·

Μοῦ ἔβαλε τότε ὁ Κύριος τὴν σκέψιν καὶ μοῦ ἔδωσε τὴν διάθεσιν νὰ συγκεντρώσω τοὺς προεστοὺς καὶ τοὺς ἄρχοντας καὶ ὅλον τὸν λαὸν κατὰ γενεαλογίας διὰ μίαν ἀπογραφήν. Εὑρῆκα μάλιστα καὶ ἕνα βιβλίον ἀπογραφῆς ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀνέβη εἰς τὸν λόφον Σιὼν πρῶτοι μετὰ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν. Εἰς τὸ βιβλίον αὐτὸ εἶχε γραφῆ καὶ ἐσώζετο τὸ ἑξῆς κείμενον:

Αὐτοὶ εἶναι οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Παλαιστίνης, οἱ ὁποῖοι ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τῆς Βαβυλῶνας, ὅπου ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος Ναβουχοδονόσορ τοὺς εἶχε μετοικήσει, καὶ οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν ὁ καθένας εἰς τὴν πόλιν του.

«Αὐτοὶ εἶναι οἱ Ἰουδαῖοι τῆς ἐπαρχίας τοῦ περσικοῦ κράτους, ποὺ ὀνομάζεται Παλαιστίνη, οἱ ὁποῖοι ἀνέβηκαν καὶ πάλιν εἰς τὴν χώραν των ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τῆς Βαβυλῶνος, ὅπου τοὺς εἶχε σύρει ἐξορίστους καὶ αἰχμαλώτους ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος Ναβουχοδονόσορ, καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὴν λοιπὴν Ἰουδαίαν, καθένας εἰς τὸν τόπον καταγωγῆς του.

Ἐπανῆλθον μαζῆ μὲ τὸν Ζοροβάβελ, τὸν Ἰησοῦν, τὸν Νεεμίαν, τὸν Ἀζαρίαν, τὸν Ρεελμά, Ναεμανί, τὸν Μαρδοχαῖον, τὸν Βαλσάν, τὸν Μασφαράθ, τὸν Ἔσδραν, τὸν Βογουΐαν, τὸν Ἰανούμ, τὸν Βαανὰ καὶ τὸν Μασφάρ. Οἱ ἄνδρες τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ἦσαν·

Μὲ τὸν Ζοροβάβελ, τὸν Ἰησοῦν, τὸν Νεεμίαν, τὸν Ἀζαρίαν, τὸν Ρεελμά, τὸν Ναεμανί, τὸν Μαρδοχαῖον τὸν Βαλσάν, τὸν Μασφαράθ, τὸν Ἔσδραν, τὸν Βογουΐαν, τὸν Ἰναούμ, τὸν Βαανὰ καὶ τὸν Μασφάρ, ποὺ ἦσαν οἱ ἐπὶ κεφαλῆς, ἦλθαν καὶ οἱ ἐξῆς ἄνδρες ἀπὸ τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ:

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φόρος δύο χιλιάδες ἑκατὸν ἑβδομήκοντα δύο.

Ἀπόγονοι τοῦ Φόρος δύο χιλιάδες ἑκατὸν ἑβδομῆντα δύο (2.172).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαφατία τριακόσιοι ἑβδομήκοντα δύο.

Ἀπόγονοι τοῦ Σαφατία τριακόσιοι ἑβδομῆντα δύο (372).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἠρὰ ἑξακόσιοι πεντήκοντα δύο.

Ἀπόγονοι τοῦ Ἠρὰ ἑξακόσιοι πενῆντα δύο (652),

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαὰθ Μωὰβ καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ Ἰωὰβ δύο χιλιάδες ἑξακόσιοι δέκα ὀκτώ.

Ἀπόγονοι τοῦ Φαὰθ Μωάβ, μαζὶ μὲ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ Ἰωάβ, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὴν ἰδίαν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν, δύο χιλιάδες ἑξακόσιοι δεκαοκτώ (2.618).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Αἰλὰμ χίλιοι διακόσιοι πεντήκοντα τέσσαρες.

Ἀπόγονοι τοῦ Αἰλὰμ χίλιοι διακόσιοι πενῆντα τέσσερις (1.254).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ζαθουΐα ὀκτακόσιοι τεσσαράκοντα πέντε.

Ἀπόγονοι τοῦ Ζαθουΐα ὀκτακόσιοι σαράντα πέντε (845).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ζακχοῦ ἑπτακόσιοι ἑξήκοντα.

Ἀπόγονοι τοῦ Ζακχοῦ ἑπτακόσιοι ἑξῆντα (760)

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βανουῒ ἑξακόσιοι τεσσαράκοντα ὀκτώ.

Ἀπόγονοι τοῦ Βανουῒ ἑξακόσιοι σαράντα ὀκτώ (648).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βηβὶ ἑξακόσιοι εἴκοσι ὀκτώ.

Ἀπόγονοι τοῦ Βηβὶ ἑξακόσιοι εἴκοσι ὀκτώ (628).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσγὰδ δύο χιλιάδες τριακόσιοι εἴκοσι δύο.

Ἀπόγονοι τοῦ Ἀσγὰδ δύο χιλιάδες τριακόσιοι εἴκοσι δύο (2.322).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀδωνικὰμ ἑξακόσιοι ἑξήκοντα ἑπτά.

Ἀπόγονοι τοῦ Ἀδωνικὰμ ἑξακόσιοι ἑξῆντα ἑπτά (667).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαγοῒ δύο χιλιάδες ἑξήκοντα ἑπτά.

Ἀπόγονοι τοῦ Βαγοῒ δύο χιλιάδες ἑξῆντα ἑπτά (2.067).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἠδὶν ἑξακόσιοι πεντήκοντα πέντε.

Ἀπόγονοι τοῦ Ἠδὶν ἑξακόσιοι πενῆντα πέντε (655).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτήρ, υἱοῦ τοῦ Ἐζεκίου, ἐνενήκοντα ὀκτώ.

Ἀπόγονοι τοῦ Ἀτήρ, υἱοῦ τοῦ Ἐζεκία, ἐνενήντα ὀκτώ (98).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἠσὰμ τριακόσιοι εἴκοσι Ὀκτώ.

Ἀπόγονοι τοῦ Ἠσὰμ τριακόσιοι εἴκοσι ὀκτώ (328).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βεσεῒ τριακόσιοι εἴκοσι τέσσαρες.

Ἀπόγονοι τοῦ Βεσεῒ τριακόσιοι εἴκοσι τέσσερις (324).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀρὶφ ἑκατὸν δώδεκα. Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσὲν διακόσιοι εἴκοσι τρεῖς.

Ἀπόγονοι τοῦ Ἀρὶφ ἑκατὸν δώδεκα (112). Ἀπόγονοι τοῦ Ἀσὲν διακόσιοι εἴκοσι τρεῖς (223).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γαβαὼν ἐνενήκοντα πέντε.

Κάτοικοι τῆς Γαβαὼν ἐνενήντα πέντε (95).

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαιθαλὲμ ἑκατὸν εἴκοσι τρεῖς. Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτωφὰ πεντήκοντα ἕξ.

Κάτοικοι τῆς Βαιθαλὲμ ἑκατὸν εἴκοσι τρεῖς (123). Κάτοικοι τῆς Ἀτωφὰ πενῆντα ἕξι (56).

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀναθὼθ ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ.

Κάτοικοι τῆς Ἀναθὼθ ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ (128).

Οἱ κάτοικοι τῆς Βηθασμὼθ τεσσαράκοντα δύο.

Κάτοικοι τῆς Βηθασμὼθ σαράντα δύο (42).

Οἱ κάτοικοι τῆς Καριαθαρίμ, τῆς Καφιρὰ καὶ τῆς Βηρὼθ ἑπτακόσιοι τεσσαράκοντα τρεῖς.

Κάτοικοι τῆς Καριαθαρίμ, τῆς Καφιρὰ καὶ τῆς Βηρὼθ ἑπτακόσιοι σαράντα τρεῖς (743).

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀραμὰ καὶ τῆς Γαδαὰ ἑξακόσιοι εἴκοσι.

Κάτοικοι τῆς Ἀραμὰ καὶ τῆς Γαβαὰ ἑξακόσιοι εἴκοσι (620).

Οἱ κάτοικοι τῆς Μαχεμὰς ἑκατὸν εἴκοσι δύο.

Κάτοικοι τῆς Μαχεμὰς ἑκατὸν εἴκοσι δύο (122).

Οἱ κάτοικοι τῆς Βαιθὴλ καὶ τῆς Ἀῒ ἑκατὸν εἴκοσι τρεῖς.

Κάτοικοι τῆς Βαιθὴλ καὶ τῆς Ἀῒ ἑκατὸν εἴκοσι τρεῖς (123).

Οἱ κάτοικοι τῆς Ναβία ἑκατὸν πεντήκοντα δύο.

Κάτοικοι τῆς Ναβία ἑκατὸν πενῆντα δύο (152).

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἠλαμαὰρ χίλιοι διακόσιοι πεντήκοντα δύο.

Κάτοικοι τῆς Ἠλαμαὰρ χίλιοι διακόσιοι πενῆντα δύο (1.252).

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἠρὰμ τριακόσιοι εἴκοσι.

Κάτοικοι τῆς Ἠραμ τριακόσιοι εἴκοσι (320).

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἱεριχὼ τριακόσιοι τεσσαράκοντα πέντε.

Κάτοικοι τῆς Ἱεριχὼ τριακόσιοι σαράντα πέντε (345).

Οἱ κάτοικοι τῆς Λοδαδὶδ καὶ Ὠνὼ ἑπτακόσιοι εἴκοσι ἔνας.

Κάτοικοι τῆς Λοδαδὶδ καὶ τῆς Ὠνὼ ἑπτακόσιοι εἴκοσι ἕνας (721).

Οἱ κάτοικοι τῆς Σανανὰ τρεῖς χιλιάδες ἐννεακόσιοι τριάκοντα.

Κάτοικοι τῆς Σανανὰ τρεῖς χιλιάδες ἐννιακόσιοι τριάντα (3.930).

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἱερεῖς ἦσαν, ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰωδαέ, τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἰησοῦ, ἦσαν ἐννεακόσιοι ἑβδομήκοντα τρεῖς.

Ἱερεῖς ἀπόγονοι τοῦ Ἰωδαέ, τῆς ἱερατικῆς οἰκογενείας τοῦ Ἰησοῦ, ἐννιακόσιοι ἑβδομῆντα τρεῖς (973).

Ἀπόγονοι τοῦ Ἐμμὴρ χίλιοι πεντήκοντα δύο.

Ἀπόγονοι τοῦ Ἐμμὴρ χίλιοι πενῆντα δύο (1.052).

Ἀπόγονοι τοῦ Φασεοὺρ χίλιοι διακόσιοι τεσσαράκοντα ἑπτά.

Ἀπόγονοι τοῦ Φασεοὺρ χίλιοι διακόσιοι σαράντα ἑπτά (1.247).

Ἀπόγονοι τοῦ Ἠρὰμ χίλιοι δέκα ἑπτά.

Ἀπόγονοι τοῦ Ἠρὰμ χίλιοι δεκαεπτά (1.017).

Λευῖται δὲ ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ Καδμιήλ, ὅπως καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Οὐδουΐα ἑβδομήκοντα τέσσαρες.

Λευῖται, ἀπόγονοι τοῦ Ἰησοῦ, υἱοῦ τοῦ Καδμιήλ, ποὺ ἦσαν ἀπόγονοι τοῦ Οὐδουΐα, ἑβδομῆντα τέσσερις (74).

Ἀπὸ τοὺς ψάλτας ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσὰφ ἑκατὸν τεσσαράκοντα ὀκτώ.

Ἱεροψάλται, ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, ἑκατὸν σαράντα ὀκτώ (148).

Ἀπὸ δὲ τοὺς θυρωροὺς ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαλούμ, τοῦ Ἀτήρ, τοῦ Τελμών, τοῦ Ἀκούβ, τοῦ Ἀτιτά, τοῦ Σαβί, ἑκατὸν τριάκοντα ὀκτώ.

Θυρωροί, ἀπόγονοι τοῦ Σαλούμ, τοῦ Ἀτήρ, τοῦ Τελμών, τοῦ Ἀκούβ, τοῦ Ἀτιτὰ καὶ τοῦ Σαβὶ ἑκατὸν τριάντα ὀκτώ (138).

Ἀπὸ τοὺς κατωτέρους ὑπηρέτας τοῦ ναοῦ ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σηά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσφά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ταβαώθ,

Ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ, ἀπόγονοι τοῦ Σηά, τοῦ Ἀσφα, τοῦ Ταβαώθ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κιράς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσουΐα, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαδών,

καθὼς ἐπίσης καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κιράς, τοῦ Ἀσουΐα, τοῦ Φαδών,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λαβανά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀγαβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σελμεΐ.

τοῦ Λαβανά, τοῦ Ἀγαβά, τοῦ Σελμεΐ,

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀνάν, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γαδήλ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γαάρ,

τοῦ Ἀνάν, τοῦ Γαδήλ, τοῦ Γαάρ,

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ρααΐα, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ρασσών, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νεκωδά,

τοῦ Ρααΐα, τοῦ Ρασσών, τοῦ Νεκωδά,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γηζάμ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ὀζί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φεσή.

τοῦ Γηζάμ, τοῦ Ὀζί, τοῦ Φεσή,

Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βησί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μεϊνών, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νεφωσασί,

τοῦ Βησί, τοῦ Μεϊνών, τοῦ Νεφωσασί,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βακβούκ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀχιφά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀρούρ,

τοῦ Βακβούκ, τοῦ Ἀχιφά, τοῦ Ἀρούρ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βασαλώθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μιδά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀδασάν,

τοῦ Βασαλώθ, τοῦ Μιδά, τοῦ Ἀδασάν,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαρκουέ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σισαράθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Θημά,

τοῦ Βαρκουέ, τοῦ Σισαράθ, τοῦ Θημά,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νισιά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτιφά.

τοῦ Νισιά, τοῦ Ἀτιφά,

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τῶν δούλων τοῦ Σολομῶντος ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σουτεΐ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαφαράτ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φεριδά,

καθὼς καὶ οἱ ἀπόγονοι τῶν δούλων τοῦ βασιλέως Σολομῶντος, δηλαδὴ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σουτεΐ, τοῦ Σαφαράτ, τοῦ Φεριδά,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰελήλ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Δορκών, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γαδαήλ,

τοῦ Ἰελήλ, τοῦ Δορκών, τοῦ Γαδαήλ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαφατία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἐττήλ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φακαράθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαβαΐμ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἠμίμ.

τοῦ Σαφατία, τοῦ Ἐττήλ, τοῦ Φακαράθ, τοῦ Σαβαΐμ καὶ τοῦ Ἠμίμ.

Ὅλοι οἱ κατώτεροι ὑπηρέται τοῦ ναοῦ καὶ οἱ ἀπόγονοι τῶν δούλων τοῦ Σολομῶντος ἦσαν τριακόσιοι ἐνενήκοντα δύο.

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως Σολομῶντος, ποὺ ἀνεφέρθησαν προηγουμένως, ἦσαν τριακόσιοι ἐνενήντα δύο (392).

Οἱ κατωτέρω ἀναφερόμενοι ἦσαν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπανῆλθον εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὴν Θελμελέθ, τὴν Θελαρησά, τὴν Χαρούβ, τὴν Ἠρών, τὴν Ἰεμὴρ καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἠμπόρεσαν νὰ καταστήσουν γνωστὰς εἰς ἡμᾶς τὰς οἰκογενείας, εἰς τὰς ὁποίας ἀνῆκον, καὶ ἔτσι νὰ ἀποδείξουν, ἐὰν κατάγωνται πράγματι ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ὑπῆρχαν καὶ ὡρισμένοι, ποὺ ἀνέβηκαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἀπὸ τὴν Θελμελέθ, τὴν Θελαρησά, τὴν Χαρούβ, τὴν Ἠρὼν καὶ τὴνἸεμήρ, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠμπόρεσαν νὰ βεβαιώσουν εἰς ποίας πατριαρχικὰς οἰκογενείας ἀνῆκαν καὶ ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ἦσαν ἀπόγονοι Ἰσραηλιτῶν.

Ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Δαλαία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Τωβία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νεκωδά, ἐν ὅλῳ ἑξακόσιοι τεσσαράκοντα δύο.

Αὐτοὶ ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Δαλαία, τοῦ Τωβία καὶ τοῦ Νεκωδά, ἐν συνόλῳ ἑξακόσιοι σαράντα δύο (642).

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἱερεῖς ἦσαν, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἐβία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκώς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βερζελλί, αὐτοὶ ὠνομάζοντο ἔτσι, διότι ἐπῆραν ἀπὸ τὰς θυγατέρας τοῦ Γαλααδίτου Βερζελλὶ συζύγους, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ ἔλαβον τὰ ὀνόματα ἐκείνων.

Μεταξὺ τῶν ἱερέων παρόμοιοι ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἐβία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκὼς καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βερζελλί. Οἱ τελευταῖοι εἶχαν πάρει συζύγους ἀπὸ τὰς θυγατέρας τοῦ Γαλααδίτου Βερζελλὶ καὶ ὠνομάζοντο μὲ τὸ ὄνομα τοῦ πενθεροῦ των.

Αὐτοὶ ἀνεζήτησαν τοὺς τίτλους των, διὰ νὰ ἀποδείξουν τὴν γενεαλογίαν των, ἀλλὰ δὲν τοὺς εὗρον. Διὰ τοῦτο καὶ ἀπεκλείσθησαν ἀπὸ τὴν ἱερωσύνην.

Αὐτοὶ ἔψαξαν νὰ βροῦν τὰ πιστοποιητικά, ποὺ θὰ ἀπεδείκνυαν τὴν ἱερατικὴν καταγωγήν των, ἀλλὰ δὲν εὑρῆκαν τίποτε. Δι’ αὐτὸ ἀπεκλείσθησαν ἀπὸ τὰ ἱερατικὰ διακονήματα.

Ὁ δὲ βασιλεὺς Ἀρταξέρξης διέταξε νὰ μὴ τρώγουν αὐτοὶ ἀπὸ τὰς ἁγίας τροφὰς τοῦ ναοῦ, μέχρις ὅτου παρουσιασθῇ ἀρχιερεύς, ὁ ὁποῖος φωτιζόμενος ἀπὸ τὸν Θεὸν θὰ τακτοποιήση τὴν ὑπόθεσίν των.

Ὁ δὲ Κυβερνήτης τῆς χώρας ἀπηγόρευσε νὰ τρώγουν αὐτοὶ ἀπὸ τὰς ἁγίας τροφὰς τῶν θυσιῶν τοῦ Ναοῦ, ἕως ὅτου παρουσιασθῇ κάποιος ἀρχιερεύς, ποὺ θὰ ἠμποροῦσε νὰ διαφωτίσῃ τὴν ὑπόθεσιν καὶ νὰ δώσῃ ἔγκυρον γνώμην ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς ἀμφισβητήσεως τῆς ἱερωσύνης των.

Ὁλόκληρον δὲ αὐτὸ τὸ πλῆθος τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀνῆλθεν εἰς τεσσαράκοντα δύο χιλιάδας τριακοσίους ἑξήκοντα,

Τὸ σύνολον τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εἶχαν καταγραφῆ, ἦσαν σαράντα δύο χιλιάδες τριακόσια ἑξῆντα (42.360) πρόσωπα.

ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς δούλους καὶ ἀπὸ τὰς δούλας των, οἱ ὁποῖοι ἀνῆλθον εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἑπτὰ χιλιάδων τριακοσίων τριάκοντα ἑπτά. Οἱ ψάλται δὲ καὶ αἱ ψάλτριαι ἦσαν διακόσιοι τεσσαράκοντα πέντε.

Ἐκτὸς αὐτῶν ὑπῆρχαν καὶ οἱ δοῦλοι καὶ αἱ δοῦλαι των, ποὺ ἦσαν ἑπτὰ χιλιάδες τριακόσιοι τριάντα ἑπτὰ (7.337). Ὑπῆρχαν ἐπίσης καὶ διακόσιοι σαράντα πέντε (245) τραγουδισταὶ καὶ τραγουδίστριαι.

Οἱ ὄνοι των ἦσαν δύο χιλιάδες ἑπτακόσιοι.

Οἱ δὲ ὄνοι των ἦσαν δύο χιλιάδες ἑπτακόσιοι (2.700)».

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριῶν ἔδωκαν διὰ τὸ ἔργον τοῦ Νεεμίου δῶρα διὰ τὸ θησαυροφυλάκιον, χιλίους χρυσοῦς (δαρεικούς), πεντήκοντα φιάλας καὶ τριάκοντα ἱερατικας στολάς.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν ἔδωσαν εἰς τὸν Νεεμίαν διὰ τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ τείχους καὶ εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ Ναοῦ χίλια χρυσᾶ νομίσματα, ποὺ ἐλέγοντο «δαρεικοί», πενῆντα φιάλας καὶ τριάντα ἱερατικὰς στολάς.

Μερικοὶ δὲ ἄλλοι ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν οἰκογενειῶν ἔδωκαν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ ναοῦ, διὰ τὸ ἔργον, εἴκοσι χιλιάδας χρυσᾶ νομίσματα (δαρεικούς) καὶ δύο χιλιάδας τριακοσίας ἀργυρᾶς μνᾶς. Οἱ ὑπόλοιποι ἀπὸ τὸν λαὸν ἔδωκαν, εἴκοσι χιλιάδας χρυσοῦς δαρεικούς, δύο χιλιάδας διακοσίας ἀργυρᾶς μνᾶς καὶ ἑξήκοντα ἑπτὰ ἱερατικὰς στολάς.

Ἄλλοι δὲ ἀρχηγοὶ πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν ἔδωσαν εἰς τὰ ταμεῖα καὶ τὰ θησαυροφυλάκια, ποὺ εἶχαν ὁρισθῆ εἰδικῶς διὰ τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ τείχους, εἴκοσι χιλιάδες χρυσᾶ δαρεικὰ νομίσματα καὶ δύο χιλιάδες τριακόσια ἀσημένια νομίσματα, ποὺ ἐλέγοντο «μνᾶς». Ὁ ὑπόλοιπος Ἰουδαϊκὸς λαὸς ἐπρόσφερε εἴκοσι χιλιάδες χρυσᾶ δαρεικὰ νομίσματα, δύο χιλιάδες διακόσιες ἀσημένιες «μνᾶς» καὶ ἑξῆντα ἑπτὰ ἱερατικὰς στολάς.

Οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται, οἱ θυρωροί, οἱ ψάλται, οἱ ἄνδρες τοῦ λαοῦ, οἱ κατώτεροι ὑπηρέται του ναοῦ καὶ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἐγκατεστάθησαν εἰς τὰς πόλεις των.

Μετὰ δὲ τὸ πέρας τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ τείχους οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται, οἱ θυρωροί, οἱ ψάλται καὶ οἱ ἄλλοι λαϊκοὶ ποὺ ἐβοηθοῦσαν εἰς τὸν Ναόν, καθὼς καὶ οἱ κατώτεροι ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ καὶ ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι Ἰσραηλῖται ἐγκατεστάθησαν εἰς τὰς πόλεις των.

Ὅταν ἔφθασεν ὁ ἕβδομος μήν - οἱ δὲ Ἰσραηλῖται εἶχαν ἐν τῷ μεταξὺ ἐγκατασταθῆ εἰς τὰς πόλεις των - , συνεκεντρώθησαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ὡς ἕνας ἄνθρωπος, εἰς τὸν εὐρὺν χῶρον ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν πύλην, ἡ ὁποία ἐλέγετο πύλη τοῦ ὕδατος. Ἐκεῖ εἶπαν εἰς τὸν Ἔσδραν οἱ Ἰσραηλῖται νὰ φέρῃ τὸ βιβλίον τοῦ νόμου τοῦ Μωϋσέως, τὸν ὁποῖον νόμον εἶχε διατάξει ὁ Κύριος εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Οἱ Ἰσραηλῖται λοιπὸν εἶχαν ἐγκατασταθῆ πλέον εἰς τὰς πόλεις των. Καὶ ὅταν ἔφθασεν ὁ ἕβδομος μῆνας, ἐμαζεύθηκαν ὅλος ὁ λαὸς σὰν ἕνας ἄνθρωπος εἰς τὴν πλατεῖαν, ποὺ ὑπῆρχεν ἐμπρὸς εἰς τήν «πύλην τοῦ ὕδατος». Εἶπαν δὲ εἰς τὸν γραμματέα Ἔσδραν νὰ φέρῃ ἐκεῖ τὸ βιβλίον, ποὺ περιεῖχε τὸν Νόμον τὸν Μωϋσέως, τὸν ὁποῖον διέταξεν ὁ Κύριος εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ὁ ἱερεὺς Ἔσδρας, κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν του ἑβδόμου μηνός, ἔφερε τὸν Νόμον ἐνώπιον τῆς συγκεντρώσεως, ἐνώπιον ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν καὶ ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἦσαν εἰς θέσιν νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ ἐννοήσουν τὸν Νόμον.

Καὶ πράγματι τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ ἑβδόμου μηνὸς ὁ Ἔσδρας, ποὺ ἦτο καὶ ἱερεύς, ἔφερε τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου ἐμπρὸς εἰς τὸ σνγκεντρωμένον πλῆθος, ποὺ τὸ ἀποτελοῦσαν ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὅλοι ὅσοι ἦσαν εἰς θέσιν νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ καταλάβουν τὸν θεῖον Νόμον.

Ἀνεγίνωσκε δὲ ὁ Ἔσδρας ἀπὸ τὸν Νόμον, ἀπὸ τὴν πρωΐαν ὅταν ἀνέτελλεν ὁ ἥλιος μέχρι τῆς μεσημβρίας, ὥστε νὰ ἀκούουν ἄνδρες καὶ γυναῖκες καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἠδύναντο νὰ τὸν ἐννοήσουν. Ὅλος δὲ ὁ λαὸς εἶχε ἀνοιγμένα τὰ αὐτιὰ του, διὰ νὰ ἀκούῃ μὲ προσοχὴν ὅλα ὅσα ἦσαν γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου.

Ἀπὸ δὲ τὴν ὥραν ποὺ ἐφώτισεν ὁ ἥλιος τὴν γῆν καὶ ἕως τὸ μεσημέρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὁ Ἔσδρας ἐδιάβαζε τὸν Νόμον ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἄνδρας καὶ τὰς γυναῖκας. Ὅλοι αὐτοί, ποὺ ἠμποροῦσαν νὰ ἐννοήσουν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, ὅλος ὁ λαός, ἄκουαν μὲ μεγάλην προσοχὴν τὴν ἀνάγνωσιν ἀπὸ τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου.

Ὁ Ἔσδρας, ὁ γραμματεύς, ἐστεκετο ὄρθιος ἐπάνω εἰς ἕνα ξύλινον βάθρον, πλησίον δὲ αὐτοῦ καὶ ἐκ δεξιῶν του ἵσταντο ἐπίσης ὄρθιοι ὁ Ματταθίας, ὁ Σαμαΐας, ὁ Ἀνανίας, ὁ Οὐρίας, ὁ Χελκίας καὶ ὁ Μαασίας· ἐξ ἀριστερῶν του δὲ ἵσταντο ὁ Φαδαΐας, ὁ Μισαήλ, ὁ Μελχίας, ὁ Ἀσώμ, ὁ Ἀσαδαδμά, ὁ Ζαχαρίας καὶ ὁ Μεσολλάμ.

Ὁ δὲ γραμματεὺς Ἔσδρας, ποὺ ἐδιάβαζε τὸν Νόμον, ἐστέκετο ὄρθιος ἐπάνω εἰς ἕνα ξύλινον βάθρον. Ὄρθιοι δίπλα του καὶ εἰς τὰ δεξιά του ἦσαν ὁ Ματταθίας, ὁ Σαμαΐας, ὁ Ἀνανίας, ὁ Οὐρίας, ὁ Χελκία καὶ ὁ Μαασία. Εἰς δὲ τὰ ἀριστερά του ἦσαν ὁ Φαδαΐας, ὁ Μισαήλ, ὁ Μελχίας, ὁ Ἀσώμ, ὁ Ἀσαβαδμά, ὁ Ζαχαρίας καὶ ὁ Μεσολλάμ.

Ὁ Ἔσδρας ἤνοιξε τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ καί, καθὼς αὐτὸς ἵστατο ὑψηλοτερον, ὁ λαὸς ἔβλεπε - ὅταν δὲ ἤνοιξε τὸ βιβλίον ἐσηκώθη μὲ εὐλάβειαν ὅλος ὁ λαὸς καὶ ἐστάθη ὄρθιος. -

Ἄνοιξε δὲ ὁ Ἔσδρας τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου ἐνώπιον ὅλου τοῦ λαοῦ καί, ἐπειδὴ αὐτὸς ἐστέκετο ὑψηλότερα, ἐφαίνετο ἀπὸ ὅλους. Καὶ μόλις ἄνοιξε τὸ βιβλίον, ἐσηκώθη καὶ ἐστάθη ὄρθιος μὲ εὐλάβειαν ὅλος ὁ λαός.

Ὁ Ἔσδρας ἐδοξολόγησε Κύριον τὸν Θεὸν τὸν μέγαν καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἀπεκρίθησαν καὶ εἴπαν ἀμήν! Ὕψωσαν τὰς χεῖρας των πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ κατόπιν ἔσκυψαν καὶ προσεκύνησαν τὸν Κύριον μὲ τὸ πρόσωπον αὐτῶν πρὸς τὴν γῆν.

Ἐδοξολόγησε τότε ὁ Ἔσδρας τὸν μέγαν Κύριον καὶ Θεόν, ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ὕψωσαν τὰ χέρια των πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐφώναξαν καὶ εἶπαν «Ἀμήν!» Καὶ ἐν σννεχείᾳ ἔσκυψαν καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν Κύριον μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς.

Ὁ Ἰησοῦς, ὁ Βαναΐας καὶ ὁ Σαραβίας καθωδηγούσαν τὸν λαὸν εἰς τὴν κατανόησιν τοῦ Νόμου. Ὁ λαὸς δὲ ἔμενεν ὄρθιος εἰς τὴν εὐλαβῆ στάσιν του.

Κατὰ δὲ τὴν ἀνάγνωσιν τὸν Νόμου οἱ Λευῖται Ἰησοῦς, Βαναΐας καὶ Σαραβίας ἐξηγοῦσαν εἰς τὸν λαὸν τὰ προστάγματα τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἐστέκοντο ὄρθιοι.

Ἐκεῖνοι ἀνεγίνωσκον τὸ βιβλίον τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, ὁ δὲ Ἔσδρας ἐδίδασκε καὶ ἀνέλυε τὰ ἀναγινωσκόμενα, σύμφωνα μὲ τὴν σοφίαν, ποὺ τοῦ εἶχε δώσει ὁ Κύριος, καὶ ὁ λαὸς ἐννοοῦσε τὰ ἀναγινωσκόμενα.

Ἐδιάβαζε λοιπὸν τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ ὁ ὡρισμένος ἀναγνώστης καὶ ἐδίδασκεν ὁ Ἔσδρα καὶ ἀνέλυε τὸ κάθε τι, μὲ τὴν σοφίαν ποὺ τὸν εἶχε χαρίσει ὁο Θεός. Ἔτσι ὁ λαὸς καταλάβαινε αὐτὰ ποὺ ἄκουε.

Ὁ Νεεμίας καὶ ὁ Ἔσδρας, ὁ ἱερεὺς καὶ γραμματεύς, καὶ οἱ ἄλλοι Λευῖται, οἱ ὁποῖοι ἐδίδασκαν σχετικῳς τὸν λαόν, εἶπαν εἰς ὅλον τὸν λαόν. «Ἡ σημερινὴ ἡμέρᾳ εἶναι ἀφιερωμένη εἰς Κύριον τὸν Θεὸν μας. Μὴ πενθεῖτε καὶ μὴ κλαίετε». Εἶπαν δὲ αὐτό, διότι ὅλος ὁ λαὸς ἔκλαιε, καθὼς ἤκουε τοὺς λόγους τοῦ νόμου τοῦ Κυρίου.

Ὁ δὲ Νεεμίας ἐπρότεινεν ὡς πολιτικὸς ἄρχων καὶ ὁ Ἔσδρας, ποὺ ἦτο ἱερεὺς καὶ γραμματεύς, καθὼς καὶ οἱ Λευῖται καὶ ὅσοι ἐξηγοῦσαν τὸν Νόμον εἰς τὸν λαόν, εἶπαν τὰ ἑξῆς εἰς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας: «Ἡ ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ξεχωριστὴ καὶ ἁγία πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας. Μὴ πενθεῖτε καὶ μὴ κλαίετε». Τὰ εἶπαν αὐτά, διότι εἶδαν ὅτι ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἔκλαιαν, ὅταν ἄκουσαν τὰ λόγια τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Νεεμίας εἶπε πρὸς αὐτούς· «Πηγαίνετε τώρα, φάγετε πλούσια φαγητὰ καὶ πίετε γλυκὰ ποτά. Ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὰ ἀποστείλατε καὶ μερίδας εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν, διότι ἡ ἡμέρα αὐτὴ εἶναι χαρμόσυνος, ἀφιερωμένη εἰς τὸν Κύριόν μας. Μὴ ἀποκάμνετε, μὴ ἀπογοητεύεσθε, διότι ὁ Κύριος εἶναι ἡ δύναμίς μας».

Εἶπε δὲ ὁ Νεεμίας ὡς διοικητὴς ὅλων: «Πηγαίνετε νὰ φάγετε πλούσια καὶ λιπαρὰ φαγητὰ καὶ νὰ πιῆτε γλυκὰ ποτά. Νὰ στείλετε δὲ μερίδας φαγητοῦ καὶ ποτὸν καὶ εἰς αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν, διότι ἡ ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ξεχωριστὴ καὶ ἁγία πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου μας. Καὶ μὴ ἀποκάμνετε, οὔτε νὰ καταπέσῃ τὸ ἠθικόν σας, διότι ὁ Κύριος εἶναι ἡ δύναμίς μας».

Οἱ Λευῖται καθησύχασαν ὅλον τὸν λαὸν λέγοντες· «Ἡσυχάσατε, ἠρεμήσατε, διότι ἡ ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ἁγία καὶ χαρμόσυνος. Μὴ χάνετε τὸ θάρρος σας».

Καὶ οἱ Λευῖται ἐπίσης καθησύχαζαν ὅλον τὸν λαὸν καὶ ἔλεγαν: «Σωπᾶτε, ἠρεμῆστε, διότι ἡ ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ξεχωριστὴ καὶ ἁγία. Μὴ ἀποθαρρύνεσθε!»

Ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἀπῆλθε διὰ νὰ φάγῃ καὶ πίῃ καὶ διὰ νὰ στείλῃ μερίδας φαγητοῦ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν. Ἔτσι δὲ ἐδοκίμασαν καὶ ἀπήλαυσαν μεγάλην χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, διότι εἶχαν ἐννοήσει τὰ λόγια τοῦ Νόμου, τὰ ὁποῖα κατέστησεν εἰς αὐτοὺς γνωστὰ ὁ Νεεμίας.

Κατόπιν τοῦτον ἔφυγαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται διὰ νὰ φάγουν καὶ νὰ πιοῦν καὶ νὰ στεῖλουν μερίδας καὶ εἰς τοὺς πτωχούς, ὥστε νὰ γίνῃ μεγάλη χαρὰ καὶ εὐφροσύνη. Καὶ ἐχάρηκαν πολύ, διότι κατενόησαν τὰ λόγια τοῦ Νόμον τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα τοὺς ἐγνωστοποίησεν ὁ Νεεμίας μὲ τὸν Ἔσδραν.

Κατὰ τὴν δευτέραν ἡμέραν συνεκεντρώθησαν οἱ ἄρχοντες τῶν οἰκογενειῳν μαζῇ μὲ ὅλον τὸν λαόν, οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, καὶ προσῃλθαν πρὸς τὸν Ἔσδραν, τὸν γραμματέα, διὰ νὰ διδαχθοῦν καὶ γνωρίσουν καλύτερα ὅλας τὰς ἐντολάς τοῦ νόμου.

Κατὰ δὲ τὴν δευτέραν ἡμέραν ἐμαζεύθηκαν καὶ πάλιν οἱ ἀρχηγοὶ τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν μαζὶ μὲ ὅλον τὸν λαόν, καθὼς ἐπίσης καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λεῖίται· καὶ περικύκλωσαν τὸν γραμματέα Ἔσδραν, διὰ νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ μελετῆσουν καλύτερα ὅλας τὰς ἐντολὰς τοῦ Νόμου τοῦ Κυρίου.

Εὐρῆκαν δὲ γραμμένην εἰς τὸν Νόμον τοῦτον, ποὺ ὁ Κύριος ἔδωσεν εἰς τὸν Μωϋσῆν, καὶ μίαν ἐντολήν, σύμφωνα πρὸς τὴν ὁποίαν ἔπρεπεν οἱ Ἰσραηλῖται κατὰ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας, ποὺ ἐτελεῖτο κατὰ τὸν ἕβδομον μῆνα, νὰ κατοικοῦν εἰς σκηνάς.

Καὶ εὑρῆκαν γραμμένον εἰς τὸν Νόμον, τὸν ὁποῖον διέταξεν ὁ Κύριος διὰ τοῦ Μωϋσέως εἰς τὸν λαόν Του, ὅτι ἔπρεπε νὰ κατοικοῦν οἱ Ἰσραηλῖται μέσα εἰς σκηνὰς κατὰ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας, ἡ ὁποία ἐτελεῖτο τὸν ἕβδομον μῆνα τοῦ ἔτους.

Θὰ ἔπρεπε δὲ νὰ ἐξαγγέλλεται ἡ ἑορτὴ αὐτὴ διὰ σαλπίγγων εἰς ὅλας τὰς πόλεις των καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Εἶπε τότε ὁ Ἔσδρας· «Ἐβγᾶτε εἰς τὸ ὄρος καὶ φέρετε ἀπὸ ἐκεῖ κλάδους ἐλαίας, κλάδους κυπαρίσσων, κλάδους μυρσίνης, κλάδους φοινίκων καὶ γενικῶς κλάδους ἀπὸ πυκνόφυλλα δένδρα, διὰ νὰ κατασκευάσετε μὲ αὐτοὺς σκηνάς, ὅπως εἶναι γραμμένο εἰς τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως».

Ὥριζεν ἐπίσης ὁ Νόμος ὅτι ἔπρεπε νὰ σαλπίσονν μὲ σάλπιγγας καὶ νὰ σημάνουν τὴν ἔναρξιν τῆς ἑορτῆς αὐτῆς εἰς ὅλας τὰς πόλεις των καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ εἶπεν ὁ Ἔσδρας πρὸς ὅλους: «Βγῆτε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς τὸ βουνὸ καὶ φέρετε κλαδιὰ ἐλιᾶς καὶ κλαδιὰ ἀπὸ κυπαρίσσια, καθὼς ἐπίσης καὶ κλαδιὰ ἀπὸ μυρσίνην, ἀπὸ φοινικόδενδρα καὶ ἀπὸ ἄλλα πυκνόφυλλα δένδρα, διὰ νὰ κατασκευάσωμεν σκηνάς, συμφώνως πρὸς αὐτὰ ποὺ γράφει ὁ Νόμος τοῦ Κυρίου».

Ὁ λαὸς πράγματι ἐβγῆκε καὶ ἔφεραν κλάδους, μὲ τοὺς ὁποίους κατεσκεύασαν διὰ τὸν ἑαυτόν των σκηνάς. Ὁ καθένας ἐπάνω εἰς τὸ δῶμα τῆς οἰκίας του, εἰς τὰς αὐλὰς τῶν οἰκιῶν των, εἰς τὰς αὐλάς του ναοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως μέχρι τῆς πύλης Ἐφραίμ.

Καὶ ἐβγῆκαν πράγματι εἰς τὸ βουνὸ οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἔφεραν τὰ κλαδιὰ τῶν δένδρων, καὶ ἔφτιαξαν διὰ τοὺς ἑαυτούς των σκηνὰς (καλύβας) καθένας εἰς τὸ δῶμα (ταράτσαν) τοῦ σπιτιοῦ του ἢ εἰς τὰς αὐλάς των, καθὼς καὶ εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως ἕως τὴν πύλην τοῦ Ἐφραίμ.

Ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ εἶχαν ἐπιστρέψει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, κατεσκεύασαν σκηνάς, εἰς τὰς ὁποίας καὶ ἐγκατεστάθησαν. ἀπὸ τὴν ἐποχὴν δὲ Ἰησοῦ, υἱοῦ τοῦ Ναυῆ, μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς οἱ Ἰσραηλῖται οὐδέποτε ἄλλοτε εἶχαν ἑορτάσει ἔτσι τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας. Ἐπεκράτησε μεγάλη χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις μεταξὺ ὅλων.

Ἔτσι ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, ποὺ εἶχεν ἐπιστρέψει ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν, ἔφτιαξε σκηνάς (καλύβας) καὶ ἐγκατεστάθησαν ὅλοι εἰς τὰς σκηνὰς αὐτάς. Ποτὲ ἄλλοτε δὲν εἶχαν ἑορτάσει μὲ τόσον ἐνθουσιασμὸν τὴν ἑορτὴν αὐτὴν οἱ Ἰσραηλῖται, ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ καὶ ἕως τὴν ἡμέραν ἐκείνην. Καὶ ἐγέμισαν ὅλοι μὲ μέγαλην χαρὰν καὶ εὐφροσύνην.

Ἀνεγίνωσκον δὲ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ κάθε ἡμέραν, ἀπὸ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἑορτῆς μέχρι καὶ τὴν τελευταίαν. Ἑώρτασαν τὴν Σκηνοπηγίαν ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας· κατὰ δὲ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ἔγινεν ἡ ἐπίσημος λῆξις καὶ ἀπόλυσις, σύμφωνα μὲ τὴν διάταξιν τοῦ νόμου τοῦ Κυρίου.

Κατὰ τὸ διάστημα δὲ τῆς ἑορτῆς αὐτῆς, ἀπὸ τὴν πρώτην ἡμέραν ἕως τὴν τελευταίαν ἡμέραν της, ἐδιάβαζαν μὲ τὴν σειρὰν κάθε ἡμέραν τὸ βιβλίον Νόμου τοῦ Θεοῦ. Ἑώρτασαν δὲ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας. Κατὰ δὲ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ἔγινεν ἡ ἐπίσημος ἑορτὴ λήξεως, συμφώνως πρός, τὴν σχετικὴν διάταξιν τοῦ Νόμου τοῦ Μωϋσέως.

Κατὰ τὴν εἰκοστὴν τετάρτην ἡμέραν τοῦ ἑβδόμου αὐτοῦ μηνός, οἱ Ἰσραηλῖται συνεκεντρώθησαν, διὰ νὰ νηστεύσουν· ἐφοροῦσαν σάκκους καὶ εἶχαν ρίξει ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν των στάκτην.

Κατὰ δὲ τὴν εἰκοστὴν τετάρτην ἡμέραν τοῦ ἰδίου μηνὸς ἐμαζεύθηκαν πάλιν οἱ Ἰσραηλῖται εἰς ἕνα τόπον καὶ ἐνήστευαν. Ἐφοροῦσαν μάλιστα τρίχινα πένθιμα ροῦχα καὶ εἶχαν ρίξει στάκτην εἰς τὸ κεφάλι των.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἀπεχωρίσθησαν ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ξένους λαοὺς καὶ ὄρθιοι ἐξωμολογοῦντο τὰς ἰδικάς των ἁμαρτίας, ὅπως καὶ τὰς παρανομίας τῶν προγόνων των.

Ἐξεχωρίσθηκαν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον, ποὺ δὲν ἦτο Ἰσραηλίτης, καὶ ἐστάθηκαν ὄρθιοι καὶ ἄρχισαν νὰ ἐξομολογοῦνται τὰς ἁμαρτίας των καὶ τὰς ἁμαρτίας τῶν πατέρων των.

Ὄρθιοι δὲ εἰς τὰς θέσεις των, ἐδιάβαζαν τὸ βιβλίον τοῦ νόμου Κυρίου τοῦ Θεοῦ των, ἐξωμολογοῦντο τὰς ἁμαρτίας των πρὸς τὸν Κύριον καὶ ἐπροσκυνοῦσαν Κύριον τὸν Θεόν των.

Ἐστάθηκαν μάλιστα ὄρθιοι ἐπὶ ὤρας εἰς τὰς θέσεις των καὶ ἐδιάβαζαν τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ των. Συγχρόνως δὲ ἐξωμολογοῦντο τὰς ἁμαρτίας των ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἐπροσκυνοῦσαν τὸν Κύριον καὶ Θεόν των.

Ὁ Ἰησοῦς, οἱ υἱοὶ τοῦ Καδμιήλ, ὁ Σεχενίας, υἱὸς τοῦ Σαραβία καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ Χωνενί, ἀνῆλθον εἰς τὴν ἐξέδραν τῶν Λευϊτῶν καὶ μὲ μεγάλην φωνὴν ἐβόησαν πρὸς Κύριον τὸν Θεόν των.

Ἐστάθη δὲ εἰς τὴν εἰδικὴν ἐξέδραν τῶν Λευιτῶν ὁ Ἰησοῦς μαζὶ μὲ τοὺς υἱοὺς τοῦ Καδμιὴλ καὶ μὲ τὸν Σεχενίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Σαραβία, καθὼς καὶ μὲ τοὺς υἱοὺς τοῦ Χωνενί, καὶ ἐβόησαν μὲ φωνὴν μεγάλην πρὸς τὸν Κύριον καὶ Θεόν των.

Οἱ δὲ Λευῖται, ὁ Ἰησοῦς καὶ ὁ Καδμιὴλ εἶπον: «Σηκωθῆτε καὶ δοξολογεῖτε Κύριον τὸν Θεόν μας, ὁ ὁποῖος ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Εὐλογητὸν εἶναι καὶ θὰ εἶναι τὸ ἔνδοξον ὄνομά σου, Κύριε, καὶ σὲ θὰ μεγαλύνουν πάντοτε μὲ κάθε ὕμνον καὶ δοξολογίαν».

Καὶ εἶπαν οἱ Λευῖται Ἰησοῦς καὶ Καδμιὴλ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἐν τῷ μεταξὺ εἶχαν γονατίσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ: «Σηκωθῆτε καὶ δοξολογεῖτε τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας, ποὺ ὑπάρχει καὶ δοξάζεται ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος». Καὶ συνέχισαν: «Θὰ εὐλογοῦν ὅλοι, Κύριε, τὸ ἔνδοξον ὄνομά Σου καὶ θὰ τὸ μεγαλύνουν μὲ κάθε δοξολογίαν καὶ ἀνύμνησιν».

Προσηυχήθη δὲ τότε μεγαλοφώνως ὁ Ἔσδρας καὶ εἶπε· «Σὺ εἶσαι, Κύριε, ὁ μόνος αἰώνιος καὶ ἀναλλοίωτος Θεός. Σὺ ἐδημιούργησες τὸν οὐρανὸν καὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὅλον τὸ πλῆθος τῶν ἀστέρων, τὴν γῆν καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτήν· τὰς θαλάσσας καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτάς. Σύ, ζωοποιεῖς τὰ πάντα καὶ σὲ προσκυνοῦν αἱ στρατιαὶ τῶν οὐρανῶν.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἔσδρας: «Σύ, Κύριε, εἶσαι ὁ μόνος Θεός. Σὺ ἐδημιούργησες τὸν οὐρανὸν καὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὅλον τὸν κόσμον τῶν ἄστρων, καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν γῆν καὶ ὅλα, ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτήν. Σὺ ἐδημιούργησες τὰς θαλάσσας καὶ ὅλα, ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτάς. Σὺ ζωογονεῖς τὰ πάντα καὶ Σὲ προσκυνοῦν αἱ στρατιαὶ τῶν οὐρανίων δυνάμεων.

Σὺ εἶσαι ὁ Κύριος καὶ ὁ Θεός. Σὺ ἐξέλεξες τὸν Ἅβραμ καὶ ὡδήγησες αὐτὸν ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων καὶ ἔδωσες εἰς αὐτὸν τὸ ὄνομα Ἁβραάμ.

Σὺ εἶσαι ὁ Κύριος, ὁ ἐξουσιαστὴς Θεός. Σὺ ἐδιάλεξες τὸν Ἅβραμ καὶ τὸν ἔβγαλες ἀπὸ τὴν πατρίδα του, τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων, καὶ τοῦ ἔδωσες τὸ ὄνομα Ἀβραάμ, ποὺ σημαίνει «πατὴρ πολλῶν ἐθνῶν».

Εὑρῆκες τὴν καρδίαν του πιστὴν καὶ ἀφωσιωμένην εἰς σέ. Συνῆψες μὲ αὐτὸν διαθήκην καὶ τοῦ ἔδωσες ὑπόσχεσιν νὰ δώσῃς εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους του τὴν χώραν τῶν Χαναναίων, τῶν Χετταίων, τῶν Ἀμορραίων, τῶν Φερεζαίων, τῶν Ἰεβουσαίων καὶ τῶν Γεργεσαίων. Καὶ τὴν ὑπόσχεσίν σου αὐτὴν τὴν ἐξεπλήρωσες, διότι εἶσαι πάντοτε πιστὸς καὶ δίκαιος εἰς τοὺς λόγους σου.

Καὶ εἶδες ὅτι ἡ καρδιά του ἦτο εἰλικρινὴς καὶ ἀφωσιωμένη εἰς Σὲ καὶ δι’ αὐτὸ ἔκαμες συμφωνίαν μαζί του. Τοῦ ὑπεσχέθης νὰ τοῦ δώσῃς τὴν χώραν τῶν Χαναναίων καὶ τῶν Χετταίων, τῶν Ἀμορραίων καὶ τῶν Φερεζαίων, τῶν Ἰεβουσαίων καὶ τῶν Γεργεσαίων. Ὑπεσχέθης ὅτι θὰ δώσῃς τὰ μέρη αὐτὰ εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνονς του. Καὶ ἐτήρησες πράγματι τὴν ὑπόσχεσίν Σου, διότι Σὺ εἶσαι δίκαιος καὶ ἀξιόπιστος.

Εἶδες τὸν ἐξευτελισμὸν καὶ τὸν πόνον τῶν πατέρων μας εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ ἤκουσες τὴν κραυγὴν τῆς ὀδύνης των, ὅταν εὑρίσκοντο πλησίον τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης.

Εἶδες κατόπιν τὴν κατάθλιψιν καὶ τὸν ἐξευτελισμὸν τῶν προγόνων μας εἰς τὴν Αἴγυπτον· ἐπήκουσες δὲ καὶ τὴν κραυγήν των, ὅταν ἔφθασαν ἐμπρὸς εἰς τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν καὶ τοὺς ἐκυνηγοῦσαν οἱ Αἰγύπτιοι.

Ἔδωσες σημεῖα καὶ τέρατα, ἔστειλες πρὸς χάριν τοῦ λαοῦ σου πληγὰς εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐναντίον τοῦ Φαραὼ καὶ ὅλων τῶν δούλων του καὶ ὅλου τοῦ λαοῦ τῆς χώρας του, διότι εἶδες ὅτι αὐτοὶ ἐφέρθησαν μὲ ἀλαζονείαν καὶ σκληρότητα ἐναντίον τῶν πατέρων μας. Καὶ ἔτσι ἔκαμες ἔνδοξον τὸ Ὄνομά σου, ὅπως καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα μαρτυρεῖ.

Καὶ ἔκαμες σημεῖα καὶ τέρατα εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐναντίον τοῦ Φαραὼ καὶ ὅλων τῶν δούλων του καὶ ὅλου τοῦ λαοῦ τῆς χώρας του. Τοὺς ἐτιμώρησες δέ, διότι εἶδες ὅτι ἐφέρθησαν μὲ ἀλαζονείαν καὶ περιφρόνησιν πρὸς τοὺς πατέρας μας. Μὲ ὅσα ἔκαμες, συνετέλεσες, ὥστε νὰ ἐξακουσθῇ καὶ νὰ δοξασθῇ τὸ ὄνομά Σου, πρᾶγμα ποὺ ἰσχύει καὶ σήμερα.

Διέρρηξες τὴν Ἐρυθρὰν Θάλασσαν ἐνώπιον τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἐπέρασαν αὐτοὶ ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης ὡς ἐπὶ ξηροῦ ἐδάφους. Ἐκείνους δέ, ποὺ τοὺς κατεδίωξαν, ἔρριψες εἰς τὸν βυθὸν τῆς θαλάσσης, ὅπως ρίπτεται ἕνας λίθος εἰς βαθὺ ὕδωρ.

Ἔσχισες ἐπίσης εἰς δύο μέρη ἐμπρός των τὴν θάλασσαν καὶ ἐπέρασαν μέσα ἀπὸ τὴν θάλασσαν σὰν νὰ ἦτο ξηρά. Ἀντιθέτως ἐκείνους ποὺ τοὺς κατεδίωκαν, τοὺς ἔρριξες εἰς τὸν βυθὸν τῆς θαλάσσης, ὅπως πέφτει μία πέτρα εἰς θάλασσαν ταραγμένην καὶ βαθεῖαν.

Ὡδήγησες τοὺς προγόνους μας τὴν μὲν ἡμέραν μὲ στῦλον νεφέλης, τὴν δὲ νύκτα μὲ πύρινον στῦλον, διὰ νὰ φωτίζῃ αὐτὸς τὸν δρόμον, εἰς τὸν ὁποῖον αὐτοὶ θὰ ἐβάδιζαν.

Τοὺς ὡδήγησες κατόπιν μέσα εἰς τὴν ἔρημον μὲ στήλην νεφέλης κατὰ τὴν ἡμέραν καὶ μὲ πύρινον στῦλον κατὰ τὴν νύκτα, διὰ νὰ φωτίζῃ καὶ νὰ τόν, δείχνῃ τὸν δρόμον, ποὺ ἔπρεπε νὰ βαδίζουν διὰ προχωροῦν.

Κατέβηκες εἰς τὸ ὄρος Σινά, ὠμίλησες πρὸς αὐτοὺς ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἔδωκες εἰς αὐτοὺς δικαίας διαταγάς, ἀληθεῖς νόμους, ὠφελίμους θεσμοὺς καὶ ἐντολάς.

Εἰς δὲ τὸ ὄρος Σινᾶ κατέβης Σὺ μὲ τὴν μεγαλοπρέπειάν Σου καὶ ὠμίλησες πρὸς αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς οὐρανούς· καὶ τοὺς παρέδωσες διατάγματα ὀρθὰ περὶ δικαίου καὶ νόμους ἀληθείας, προστάγματα καὶ ἐντολὰς σπουδαίας.

Κατέστησες εἰς αὐτοὺς γνωστὸν τὸ ἅγιόν σου Σάββατον, τὰς δὲ ἐντολὰς καὶ τὰ προστάγματα τοῦ Νόμου παρέδωσες εἰς αὐτοὺς διὰ μέσου τοῦ δούλου σου τοῦ Μωϋσέως.

Τοὺς ἔκαμες ἐπίσης γνωστὸν καὶ τὸ πῶς πρέπει νὰ τιμοῦν τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, τὴν ἀφιερωμένην εἰς Σέ, καὶ καθώρισες δι’ αὐτοὺς προστάγματα καὶ Νόμον διὰ μέσου τοῦ δούλου Σου Μωϋσέως.

Ἄρτον ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἔδωκες εἰς αὐτοὺς πρὸς τροφὴν καὶ ὕδωρ ἀπὸ τὸν βράχον ἀνέβλυσες πρὸς χάριν αὐτῶν, διὰ νὰ καταπαύσῃ τὴν δίψαν των. Εἶπες δὲ εἰς αὐτοὺς νὰ εἰσέλθουν, διὰ νὰ κατακτήσουν καὶ κληρονομήσουν τὴν γῆν, ἐπάνω ἀπὸ τὴν ὁποίαν εἶχες ἁπλώσει σὺ τὸ χέρι σου καὶ ὡρκίσθης νὰ τὴν δώσῃς εἰς αὐτούς.

Τοὺς ἐχάρισες δὲ καὶ ἄρτον ἀπὸ τὸν οὐρανὸν διὰ νὰ διατρέφωνται καὶ ἔβγαλες πρὸς χάριν των καὶ νερὸ ἀπὸ τὸν βράχον, ὅταν ἐδίψασαν. Καὶ τοὺς εἶπες να ἔμβουν καὶ νὰ κληρονομήσουν τὴν χώραν,τὴν ὁποίαν ἄπλωσες τὸ χέρι Σου καὶ ὡρκίσθης θὰ τοὺς τὴν χαρίσῃς.

Ἀλλὰ αὐτοὶ καὶ οἱ πατέρες ἡμῶν ἀλαζονεύθησαν, ἐσκληρύνθησαν, δὲν ἔσκυψαν τὴν κεφαλήν των ἐνώπιόν σου καὶ δὲν ἐπίστευσαν εἰς τὰς ἐντολάς σου.

Αὐτοὶ ὅμως, ὅπως καὶ οἱ πατέρες μας, παρὰ τὰς εὐεργεσίας Σου, ὑπερηφανεύθηκαν. Δὲν ἔκαμψαν ἐνώπιόν Σου τὸν αὐχένα των καὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ συμμορφωθοῦν πρὸς τὰς ἐντολάς Σου.

Ἠρνήθησαν νὰ σὲ ὑπακούσουν καὶ δὲν ἐνεθυμήθησαν τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα εἶχες κάμει πρὸς χάριν αὐτῶν. Ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλόν των καὶ ἀνεζήτησαν ἀρχηγόν, διὰ νὰ ἐπιστρέψουν πάλιν εἰς τὴν δουλείαν των εἰς τὴν Αἴγυπτον. Ἀλλὰ εἶσαι Θεός ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ διὰ τοῦτο δὲν τοὺς ἐγκατέλειψες.

Ἀρνήθηκαν δὲ νὰ ὑπακούσουν εἰς Σὲ καὶ ἐλησμόνησαν τὰ θαυμάσια ἔργα Σου, ποὺ ἔκαμες πρὸς χάριν των. Καὶ ἐσκλήρυναν τοὺς ἑαυτούς των καὶ ἀπεφάσισαν νὰ ἀναζητήσουν ἀρχηγὸν διὰ νὰ ἐπιστρέψουν πάλιν εἰς τὴν σκλαβιάν των, εἰς τὴν Αἴγυπτον. Παρὰ ταῦτα ὅμως, ἐπειδὴ Σὺ ὁ Θεὸς εἶσαι ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος, δὲν τοὺς ἐγκατέλειψες.

Ἀκόμη δὲ αὐτοὶ διέπραξαν καὶ αὐτὴν τὴν παρανομίαν· κατεσκεύασαν διὰ τὸν ἑαυτόν των μόσχον χυτὸν καὶ εἶπαν: Αὐτοὶ εἶναι οἱ θεοί, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἔβγαλαν ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς Αἰγύπτου. Μὲ τὴν εἰδωλολατρικήν των δὲ αὐτὴν πρᾶξιν ἐπέσυραν ἐναντίον των τὴν δικαίαν μεγάλην ὀργήν σου.

Αὐτοὶ μάλιστα ἔκαμαν διὰ τοὺς ἑαυτούς των εἰς τὸ χωνευτήριον καὶ ἕνα χρυσὸ μοσχάρι καί, ἀφοῦ τὸ ἔστησαν ἐνώπιόν των, εἶπαν: «Νά, οἱ θεοί, ποὺ μᾶς ἔβγαλαν ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον!» Μὲ τὴν εἰδωλολατρίαν των αὐτὴν Σὲ παρώξυναν καὶ ἔκαμαν ὥστε νὰ ὀργισθῇς πολὺ ἐνάντιόν των.

Καὶ ὅμως σύ, ὁ Θεός, μὲ τοὺς πολλοὺς οἰκτιρμοὺς δὲν τοὺς ἐγκατέλειψες εἰς τὴν ἔρημον, δὲν ἀπεμάκρυνες ἀπὸ αὐτοὺς τὸν στῦλον τῆς νεφέλης κατὰ τὴν ἡμέραν, διὰ νὰ τοὺς ὁδηγῇ εἰς τὸν δρόμον των, οὔτε τὸν πύρινον στῦλον κατὰ τὴν νύκτα, διὰ νὰ τοὺς φωτίζῃ εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ἔπρεπε νὰ βαδίζουν.

Καὶ πάλιν ὅμως Σὺ μὲ τοὺς πλουσίους οἰκτιρμούς Σου τοὺς ἐγκατέλειψες ἀβοηθήτους εἰς τὴν ἔρημον. Δὲν ἀπεμάκρυνες ἀπὸ αὐτοὺς τὴν στήλην τῆς νεφέλης, ποὺ τοὺς ἔδειχνε κατὰ τὴν ἡμέραν τὸν δρόμον, ποὺ ἔπρεπε νὰ βαδίζουν. Δὲν ἀπεμάκρυνες ἐπίσης καὶ τὸν πύρινον στῦλον, ποὺ τοὺς ἐφώτιζε κατὰ τὴν νύκτα καὶ τοὺς ἔδειχνε τὸν δρόμον ποὺ ἔπρεπε νὰ βαδίζουν διὰ νὰ προχωροῦν μέσα εἰς τὴν ἔρημον.

Ἔδωκες εἰς αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα σου τὸ ἀγαθόν, διὰ νὰ τοὺς φέρῃ εἰς τὰ λογικά των καὶ τοὺς συνετίσῃ. Τὸ μάννα σου δὲν τὸ ἀφῄρεσες ἀπὸ τὸ στόμα των καὶ ὕδωρ ἔδωκες εἰς αὐτοὺς εἰς τὸν καιρὸν τῆς δίψης των.

Τοὺς ἐχάρισες δὲ καὶ τὸ ἀγαθὸν Πνεῦμα Σου, διὰ νὰ τοὺς συνετίσῃ καὶ νὰ τοὺς ἱκανώσῃ νὰ διακρίνουν τὸ ὀρθόν. Καὶ δὲν ἐστέρησες ἀπὸ τὸ στόμα των τὸ μάννα Σου, μὲ τὸ ὁποῖον ἐτρέφοντο, καὶ τοὺς ἔδωσες καὶ νερὸ εἰς τὴν δίψαν των.

Ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη τοὺς ἔθρεψες εἰς τὴν ἔρημον καὶ δὲν τοὺς ὑστέρησες ἀπὸ τίποτε. Τὰ ἐνδύματά των δὲν ἔλυωσαν καὶ τὰ πόδια των δὲν ἔσκασαν καὶ δὲν ἐγέμισαν πληγές.

Ἐπὶ σαράντα χρόνια τοὺς διέτρεφες εἰς τὴν ἔρημον καὶ δὲν τοὺς ἐστέρησες τίποτε. Τὰ ροῦχα των δὲν ἐπάλιωσαν καὶ τὰ πόδια των δὲν ἐσχίσθηκαν, οὔτε ἐπληγώθηκαν.

Παρέδωκες εἰς αὐτοὺς βασίλεια καὶ λαοὺς διεμέρισες εἰς αὐτούς. Ἐκληρονόμησαν τὴν χώραν τοῦ Σηών, τοῦ βασιλέως τῆς Ἐσεβών, καὶ τὴν χώραν τοῦ Ὤγ, βασιλέως τοῦ Βασάν.

Παρέδωσες δὲ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν των διάφορα βασίλεια καὶ τοὺς ἔδωσες ὡς μερίδιον τῶν λαοὺς πολλούς. Καὶ ἐκληρονόμησαν ἔτσι τὴν χώραν τοῦ Σηών, βασιλέως τῆς Ἐσεβών, καὶ τὴν χώραν τοῦ Ὤγ, βασιλέως τῆς Βασάν.

Τοὺς ἀπογόνους τῶν ἐπλήθυνες ὡσὰν τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ, εἰσήγαγες αὐτοὺς εἰς τὴν χώραν ποὺ εἶχες ὑποσχεθῆ εἰς τοὺς προπάτοράς των, καὶ τὴν ἐκληρονόμησαν.

Ἐπολλαπλασίασες δὲ τοὺς ἀπογόνους των καὶ τοὺς ἐπλήθυνες σὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ· καὶ τοὺς ἔβαλες μέσα εἰς τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθης εἰς τοὺς πατέρας των, καὶ τὴν κατέλαβαν ὡς κληρονομίαν των.

Συνέτριψες ἐνώπιόν των τοὺς κατοίκους τῆς Χαναὰν καὶ τοὺς παρέδωκες ὑποχειρίους εἰς αὐτούς, οὕτως ἐπίσης τοὺς βασιλεῖς καὶ τοὺς λαοὺς τῆς χώρας αὐτῆς, διὰ νὰ τοὺς μεταχειρισθοῦν ὅπως ἤθελαν.

Καὶ συνέτριψες καὶ διέλυσες ἐμπρός των τοὺς κατοίκους τῆς χώρας τῶν Χαναναίων καὶ τοὺς παρέδωσες εἰς τὰ χέρια των μαζὶ μὲ τοὺς βασιλεῖς των καὶ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς χώρας αὐτῆς διὰ νὰ τοὺς κάμουν ὅ,τι ἤθελαν.

Ἐκυρίευσαν ὀχυρὰς πόλεις, ἐκληρονόμησαν οἰκίας γεμάτας ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθά. Δεξαμενὰς ὑδάτων ἑτοίμους, ἀμπελῶνας, ἐλαιῶνας καὶ πλῆθος ἄλλο ἀπὸ καρποφόρα δένδρα. Ἔφαγαν, ἐχορτάσθησαν, ἐπαχύνθησαν, ἐτρύφησαν χάρις εἰς τὴν ἰδικήν σου μεγάλην καλωσύνην.

Καὶ ἐκυρίευσαν πόλεις μὲ ὑψηλὰ τείχη καὶ ὀχυρὰ καὶ ἐκληρονόμησαν σπίτια γεμᾶτα μὲ ὅλα τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς. Ἐκληρονόμησαν ἐπίσης λάκκους λαξευτούς, ποὺ ἦσαν ἀποθῆκαι γεμᾶται μὲ διάφορα γεννήματα. Ἐκληρονόμησαν ἀκόμη ἀμπέλια καὶ ἐλαιῶνας καὶ ἀναρίθμητα ὀπωροφόρα δένδρα διαφόρων εἰδῶν. Καὶ ἔφαγαν ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀγαθὰ καὶ ἐχόρτασαν καὶ ἐπάχυναν καὶ ἀπήλαυσαν τὰ πάντα χάρις εἰς τὴν μεγάλην Σου ἀγαθωσύνην.

Καὶ ὅμως αὐτοὶ ἄλλαξαν στάσιν ἀπέναντί σου, ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ σέ, ἐπέταξαν πίσω των τὸν Νόμον σου καὶ ἐφόνευσαν τοὺς προφήτας σου, οἱ ὁποῖοι διεμαρτύροντο ἐναντίον των καὶ τοὺς πρέτρεπαν νὰ ἐπιστρέψουν ἐν μετανοίᾳ πρὸς σέ. Ἔτσι δὲ διέπραξαν μεγάλα ἁμαρτήματα, τὰ ὁποῖα ἐκίνησαν τὴν μεγάλην δικαίαν ὀργήν σου.

Καὶ ἐνῷ τόσα τοὺς ἐχάρισες Σύ, αὐτοὶ ἄλλαξαν πορείαν ζωῆς καὶ ἀπεστάτησαν ἀπὸ Σὲ καὶ ἔρριξαν περιφρονητικῶς τὸν Νόμον Σου ὀπίσω των. Ἔστριψαν τὰ νῶτα των εἰς Σέ. Ἐπὶ πλέον δὲ ἐφόνευαν τοὺς προφήτας Σου, ποὺ τοὺς ἀπέστειλες διὰ νὰ τος, ἐλέγχουν καὶ νὰ τοὺς καλοῦν νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς Σέ. Μὲ τὴν διαγωγήν των αὐτὴν Σὲ παρώργισαν πολύ.

Διὰ νὰ συνετισθοῦν, παρέδωκες σὺ αὐτοὺς ὑποχειρίους εἰς τοὺς ἐχθρούς των, οἱ ὁποῖοι καὶ τοὺς κατέθλιψαν. Ἐκεῖνοι δὲ κατὰ τὸν καιρὸν τῆς θλίψεώς των αὐτῆς ἀνεβόησαν πρὸς σὲ ζητοῦντες βοήθειαν. Καὶ σὺ ἤκουσες ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν φωνήν των ἕνεκα τῶν μεγάλων σου οἰκτιρμῶν, ἔστειλες εἰς αὐτοὺς σωτῆρας καὶ τοὺς ἀπήλλαξες ἀπὸ τὴν τυραννίαν τῶν ἐχθρῶν των.

Ἐξ αἰτίας ὅμως αὐτῆς τῆς συμπεριφορᾶς των τοὺς παρέδωσες εἰς τὰ χέρια ἀνθρώπων, ποὺ τοὺς ἐταλαιπώρησαν καὶ τοὺς ἐβασάνισαν. Μέσα δὲ εἰς τὴν θλῖψιν των Σὲ ἐθυμήθηκαν καὶ ἐβόησαν πρὸς Σὲ καὶ Σύ, ἕνεκα τῶν μεγάλων Σου οἰκτιρμῶν, ἄκουσες τὴν φωνήν των ἀπὸ τὸν οὐρανόν Σου καὶ παρουσίασες πρὸς χάριν τῶν ἀνθρώπους, ποὺ ἔγιναν σωτῆρες των. Καὶ ἔτσι τοὺς ἔσωσες ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν, ποὺ τοὺς ἐβασάνιζαν.

Ὅταν ὅμως ἀπηλλάγησαν καὶ ἀνεπαύθησαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς των, ἐστράφησαν πάλιν νὰ πράξουν ἐνώπιόν σου τὸ πονηρόν. Σὺ τότε, διὰ λόγους δικαιοσύνης καὶ παιδαγωγίας, τοὺς ἐγκατέλιπες εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των, οἱ ὁποῖοι τοὺς κατεδούλωσαν πάλιν ἀλλὰ ἐκεῖνοι καὶ πάλιν ἔκραξαν πρὸς σὲ καὶ σὺ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἤκουσες τὴν κραυγήν των καὶ τοὺς ἔσωσες χάρις εἰς τοὺς πολλοὺς οἰκτιρμούς σου.

Αὐτοὶ ὅμως, ὅταν ἐλευθερώθηκαν καὶ ἀνακουφίσθηκαν ἀπὸ τὰ βάσανά των, ἐστράφηκαν καὶ ἔκαμαν καὶ πάλιν παρανομίας ἐνώπιόν Σου. Καὶ δι’ αὐτὸ τοὺς ἐγκατέλειψες ἀβοηθήτους εἰς τὰ χέρια ἐχθρῶν των, οἱ ὁποῖοι τοὺς ὑπέταξαν καὶ τοὺς ἔκαμαν σκλάβους. Ἐβόησαν ὅμως ἐκ νέου πρὸς Σὲ καὶ Σὺ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, λόγῳ τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἄκουσες καὶ πάλιν τὴν κραυγήν των καὶ τοὺς ἔσωσες.

Σὺ διεμαρτυρήθης προς αὐτοὺς καὶ τοὺς προέτρεψες νὰ ἐπιστρέψουν πάλιν εἰς τὴν τήρησιν τοῦ Νόμου σου. Ἀλλὰ ἐκεῖνοι δὲν ὑπήκουσαν. Ἡμάρτησαν πάλιν καὶ παρέβησαν τὰς ἐντολάς σου καὶ τὰς διαταγάς σου, τὰς ὁποίας, ὅταν σέβεται καὶ τηρῇ ὁ ἄνθρωπος, ζῇ ἀσφαλὴς δι’ αὐτῶν. Ἐδείχθησαν ἀπειθεῖς, σκληροτράχηλοι κὰ δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὸν Νόμον σου.

Τοὺς ἐκάλεσες δὲ μὲ πολλοὺς μάρτυρας νὰ ἐπιστρέφουν εἰς τὴν ὑπακοὴν καὶ ἐφαρμογὴν τοῦ Νόμου Σου, ἀλλὰ δὲν ἠθέλησαν νὰ ἀκούσουν τοὺς ἀπεσταλμένους Σου. Ἀντὶ τούτου μάλιστα ἐπροτίμησαν νὰ παραβαίνουν τὰς ἐντολάς Σου καὶ τὰ προστάγματά Σου, πού, ὅταν τὰ ἐφαρμόζῃ ὁ ἄνθρωπος, ζῇ εὐτυχὴς μέσα εἰς τὰς εὐλογίας Σου. Ἔστρεψαν μὲ ἀπείθειαν τὰ νῶτα των εἰς Σέ. Ἔγιναν σκληρότεροι καὶ δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὸν Νόμον Σου.

Σὺ ὅμως ἐμακροθύμησες καὶ τοὺς ἐχάρισες ἔτη πολλά. Διεμαρτύρεσο ἐναντίον των ἐν τῷ Πνεύματί σου διὰ μέσου τῶν προφητῶν σου. Αὐτοὶ ὅμως δὲν ἤκουσαν Διὰ τοῦτο καὶ παρέδωκες αὐτοὺς ὑποχειρίους εἰς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς τῆς χώρας ἐκείνης.

Καὶ Σὺ ἔδειχνες πρὸς χάριν των ἐπὶ πολλὰ χρόνια μακροθυμίαν. Μὲ τὸ Πνεῦμα Σου ὅμως διὰ μέσου τῶν ἀπεσταλμένων Σου, τῶν προφητῶν, τοὺς ἤλεγχες μὲ ἔντονον τρόπον. Παρὰ ταῦτα αὐτοὶ δὲν ἄκουσαν τὴν φωνήν Σου καὶ δι’ αὐτὸ τοὺς παρέδωσες καὶ πάλιν εἰς τὰ χέρια ἄλλων λαῶν τῆς γῆς.

Ἀλλὰ διὰ τοὺς πολλούς σου οἰκτιρμοὺς δὲν παρέδωσας αὐτοὺς εἰς ὄλεθρον καὶ δὲν τοὺς ἐγκατέλειψες, διότι εἶσαι παντοδύναμος, ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων.

Καὶ ὅμως Σὺ μὲ τοὺς πλουσίους Σου οἰκτιρμοὺς τοὺς ἐλυπήθης καὶ αὐτὴν τὴν φορὰν καὶ δὲν τοὺς ἑξαφάνισες ἐντελῶς, οὔτε τοὺς ἐγκατέλειψες, διότι εἶσαι ἰσχυρός, ἐλεήμων καὶ εὐσπλαγχνικός.

Καὶ τώρα σύ, ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ παντοδύναμος, ὁ μέγας, ὁ κραταιὸς καὶ φοβερός, ὁ ὁποῖος τηρεῖς τὴν ὑπόσχεσίν σου καὶ παρέχεις τὸ ἔλεός σου, ἂς μὴ θεωρηθοῦν ἐνώπιόν σου μικραὶ καὶ ἀσήμαντοι αἱ ταλαιπωρίαι καὶ αἱ περιπέτειαι, αἱ ὁποῖαι εὑρῆκαν ἡμᾶς καὶ τοὺς βασιλεῖς μας καὶ τοὺς ἄρχοντάς μας καὶ τοὺς ἱερεῖς μας καὶ τοὺς προφήτας μας καὶ τοὺς πατέρας μας καὶ ὅλον τὸν λαόν, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῶν βασιλέων τῆς Ἀσσυρίας μέχρι καὶ τῆς ἡμέρας αὐτῆς.

Καὶ τώρα, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, Σὺ ποὺ εἶσαι ὁ ἰσχυρός, ὁ μέγας, ὁ κραταιὸς καὶ ὁ φοβερός, Σὺ ποὺ τηρεῖς τὴν συμφωνίαν Σου καὶ ἐκδηλώνεις πάντοτε τὴν εὐσπλαγχνίαν Σου, μὴ ἀδιαφορήσῃς ἀπέναντί μας. Μὴ θεωρήσῃς ὡς μικρὸν καὶ ἀσήμαντον ὅλον αὐτὸν τὸν πόνον καὶ τὴν ταλαιπωρίαν, ποὺ εὑρῆκεν ἐμᾶς καὶ τοὺς βασιλεῖς μας, τοὺς ἄρχοντάς μας, τοὺς προφήτας μας, τοὺς πατέρας μας καὶ ὅλον τὸν λαόν Σου ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῶν βασιλέων τῆς Ἀσσυρίας, ποὺ μᾶς ὑπέταξαν, καὶ μέχρι σήμερα.

Σύ, κατὰ λόγον δικαιοσύνης, ἐπέτρεψας νὰ πέσουν ἐπάνω μας ὅλαι αὐταὶ αἱ συμφοραί, ποὺ μᾶς εὑρῆκαν, καὶ ὀρθῶς ἐνήργησες, διότι ἡμεῖς ἡμαρτήσαμεν.

Σὺ βεβαίως εἶσαι δίκαιος ὡς πρὸς ὅλα, ὅσα ἐπέπεσαν ἐπάνω μας, διότι ἐνήργησες συμφώνως πρὸς τὸν νόμον τῆς ἀληθείας, ἐφ’ ὅσον ἔμεις διεπράξαμεν παρανομίας καὶ ἁμαρτήματα.

Οἱ βασιλεῖς μας καὶ οἱ ἄρχοντές μας καὶ οἱ ἱερεῖς μας καὶ οἱ πατέρες μας δὲν ἐτήρησαν τὸν νόμον σου καὶ δὲν ἔδωσαν προσοχὴν εἰς τὰς ἐντολάς σου, διὰ τὰς ὁποίας καὶ ζωηρῶς διεμαρτυρήθης ἐναντίον των.

Ὅλοι εἴμεθα ἔνοχοι. Καὶ οἱ βασιλεῖς μας καὶ οἱ ἄρχοντές μας καὶ οἱ ἱερεῖς μας καὶ οἱ πατέρες μας δὲν ἐτήρησαν τὸν Νόμον Σου, καὶ δὲν ἔδωσαν προσοχὴν εἰς τὰς ἐντολάς Σου καὶ τὰ προστάγματά Σου, τὰ ὁποῖα τοὺς διέταξες μὲ ἔντονον τρόπον νὰ τηροῦν.

Διότι αὐτοὶ δὲν σὲ ὑπηρέτησαν καὶ δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὰς πονηράς των πράξεις καὶ συνηθείας, μολονότι σὺ ἐχάρισες εἰς αὐτοὺς τὴν βασιλείαν, καὶ ἔδειξες τὴν ἄπειρόν σου καλωσύνην μὲ τὸ νὰ χαρίσῃς εἰς αὐτοὺς ἐκτεταμένην καὶ πλουσίαν χώραν.

Καὶ ἐνῷ αὐτοὶ ἐζοῦσαν μέσα εἰς τὴν κυριαρχικὴν δεσποτείαν Σου καὶ ἀπελάμβαναν τὰ ὅσα πλούσια τοὺς ἐχάρισες μὲ τὴν πολλὴν ἀγαθωσύνην Σου καὶ εὑρίσκοντο εἰς τὴν εὐρύχωρον καὶ εὔφορον χώραν, ποὺ τὴν ἔδωσες εἰς τὴν διάθεσίν των, ἐν τούτοις δὲν Σὲ ὑπηρέτησαν. Δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὰ πονηρὰ ἔργα των.

Ἰδοὺ ὅμως ὅτι σήμερα εἴμεθα δοῦλοι. Εἴμεθα δοῦλοι ἐπάνω ἀκριβῶς εἰς τὴν χώραν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἔδωσες εἰς τοὺς προγόνους μας νὰ τρώγουν τοὺς καρπούς της καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τὰ ἀγαθά της.

Καὶ νά, λοιπόν, σήμερα εἴμαστε δοῦλοι! Καὶ ἡ χώρα, τὴν ὁποίαν ἔδωσες εἰς τοὺς προγόνους μας διὰ νὰ τρώγουν τοὺς καρπούς της καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τὰ ἀγαθά της, ἀνήκει εἰς ἄλλους! Τώρα πλέον κατοικοῦμεν εἰς αὐτὴν σὰν σκλάβοι!

Καὶ ἰδοὺ σήμερον, ὅτι οἱ ἄφθονοι αὐτῆς καρποὶ εἶναι ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν βασιλέων, εἰς τοὺς ὁποίους μᾶς παρέδωσες ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ οἱ ὁποῖοι ἐξουσιάζουν τὰ σώματά μας καὶ τὰ ζῶα μας, ὅπως αὐτοὶ θέλουν. Εὑρισκόμεθα σήμερον εἰς μεγάλην θλῖψιν.

Οἱ δὲ πλούσιοι καρποὶ τῆς χώρας αὐτῆς ἀνήκουν τώρα εἰς τοὺς βασιλεῖς, τοὺς ὁποίους ἔβαλες ἐπάνω μας ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας. Καὶ ἐξουσιάζουν πλέον αὐτοὶ τὰ σώματά μας καὶ χρησιμοποιοῦν ἐπίσης καὶ τὰ ζῶα μας ὅπως τοὺς ἀρέσει. Ἔχομεν λοιπὸν βυθισθῆ εἰς μεγάλην θλῖψιν.

Ἀλλὰ ἰδού, ὅτι ἡμεῖς σήμερον ὁμολογοῦμεν καὶ γράφομεν τὴν ἱερὰν ἡμῶν πίστιν, τὴν ὁποίαν ἐπισφραγίζουν μὲ τὴν ὑπογραφήν των οἱ ἄρχοντές μας, οἱ Λευῖται μας, οἱ ἱερεῖς μας».

Ἔπειτα ὅμως ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὁμολογοῦμεν τώρα καὶ ὑποσχόμεθα ὅτι θὰ Σοῦ εἴμεθα εἰς τὸ ἑξῆς πιστοὶ καὶ ὑπογράφομεν μάλιστα αὐτὴν τὴν ὑπόσχεσίν μας. Οἱ δὲ ἄρχοντές μας, οἱ Λευῖται μας καὶ οἱ ἱερεῖς μας ἐπισφραγίζουν τὴν ὁμολογίαν μας».

Ἐκεῖνοι δέ, οἱ ὁποῖοι ἔθεσαν τὴν ὑπογραφήν των καὶ τὴν σφραγῖδα των, εἶναι οἱ ἐξῆς· Νεεμίας ὁ διοικητής, υἱὸς τοῦ Ἀχαλία· ὁ Σεδεκίας,

Αὐτοὶ ἦσαν οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ὑπέγραψαν καὶ ἐπεσφράγισαν τὴν νέαν Διαθήκην τοῦ Ἔθνους των με τὸν Θεόν των: Ὁ πολιτικὸς διοικητὴς Νεεμίας, υἱὸς τοῦ Ἀχαλία, καὶ ὁ Σεδεκίας, ποὺ ἦτο γραμματεύς·

υἱὸς τοῦ Ἀραία, ὁ Ἀζαρία, ὁ Ἱερμία,

ὁ υἱὸς τοῦ Ἀραία, ὁ Ἀζαρία, ὁ Ἱερμία,

ὁ Φασοὺρ ὁ Ἀμαρία, ὁ Μελχία,

ὁ Φασούρ, ὁ Ἁμαρία, ὁ Μελχία,

ὁ Ἀττούς, ὁ Σεβανί, ὁ Μαλούχ,

ὁ Ἀττούς, ὁ Σεβανί, ὁ Μαλούχ,

ὁ Ἰράμ, ὁ Μεραμώθ ὁ Ἀβδία,

ὁ Ἰράμ, ὁ Μεραμώθ, ὁ Ἀβδία,

ὁ Δανιήλ, ὁ Γανναθών, ὁ Βαρούχ,

ὁ Δανιήλ, ὁ Γανναθών, ὁ Βαρούχ,

ὁ Μεσουλάμ, ὁ Ἀβία, ὁ Μιαμίν,

ὁ Μεσουλάμ, ὁ Ἀβία, ὁ Μιαμίν,

ὁ Μααζία, ὁ Βελγαΐ, ὁ Σαμαΐα. Αὐτοὶ ἦσαν ἱερεῖς.

ὁ Μααζία, ὁ Βελγαῒ καὶ ὁ Σαμαΐα. Ὅλοι αὐτοί (οἱ ἀναφερόμενοι εἰς τοὺς στίχους 2 ἕως καὶ 8) ἦσαν ἱερεῖς.

Οἱ δὲ Λευῖται ποὺ ὑπέγραψαν ἦσαν, Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἀζανία, ὁ Βαναίου ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἠναδάδ, ὁ Καδμιὴλ

Ἀπὸ τοὺς Λευίτας ὑπέγραψαν οἱ ἑξῆς: Ὁ Ἰησοῦς, υἱὸς τοῦ Ἀζανία, ὁ Βαναίου, ποὺ ἦτο ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἠναδάδ, ὁ Καδμιὴλ

καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, ὁ Σαβανία, ὁ Ὠδουΐα, ὁ Καλιτάν, ὁ Φελία, ὁ Ἀνάν,

καὶ οἱ ἀδελφοί του: Σαβανία, Ὠδουΐα, Καλιτὰν Φελία, Ἀνάν,

ὁ Μιχά, ὁ Ροώβ, ὁ Ἀσεβίας,

Μιχά, Ροώβ, Ἀσεβίας,

Ζακχώρ, ὁ Σαραβία, ὁ Σεβανία,

Ζακχώρ, Σαραβία, Σεβανία,

ὁ Ὠδοὺμ οἱ υἱοὶ τοῦ Βανουναΐ.

Ὠδοὺμ καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βανουναΐ.

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ ὑπέγραψαν, ὁ Φόρος, ὁ Φαάθ, ὁ Μωάβ, ὁ Ἠλάμ, ὁ Ζαθουΐα, οἱ υἱοὶ τοῦ Βανί,

Ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ ὑπέγραψαν οἱ ἑξῆς: Ὁ Φόρος, ὁ Φαάθ, ὁ Μωάβ, ὁ Ἠλάμ, ὁ Ζαθουία, οἱ υἱοὶ τοῦ Βανί,

ὁ Ἀσγάδ, ὁ Βηβαΐ,

ὁ Ἀσγάδ, ὁ Βηβαΐ,

ὁ Ἀδανία, ὁ Βαγοΐ, ὁ Ἠδίν,

ὁ Ἀδανία, ὁ Βαγοΐ, ὁ Ἠδίν,

ὁ Ἀτήρ, ὁ Ἐζεκία, ὁ Ἀζούρ,

ὁ Ἀτήρ, ὁ Ἐζεκία, ὁ Ἀζούρ,

ὁ Ὠδουΐα, ὁ Ἠσάμ, ὁ Βησί,

ὁ Ὠδουΐα, ὁ Ἠσάμ, ὁ Βησί,

ὁ Ἀρίφ, ὁ Ἀναθώθ, ὁ Νωβαΐ,

ὁ Ἀρίφ, ὁ Ἀναθώθ, ὁ Νωβαΐ,

ὁ Μεγαφής, ὁ Μεσουλλάμ, ὁ Ἠζίρ,

ὁ Μεγαφής, ὁ Μεσουλλάμ, ὁ Ἠζίρ,

ὁ Μεσωζεβήλ, ὁ Σαδούκ, ὁ Ἰεδδούα,

ὁ Μεσωζεβήλ, ὁ Σαδούκ, ὁ Ἰεδδούα,

ὁ Φαλτία, ὁ Ἀνάν, ὁ Ἀναΐα,

ὁ Φαλτία, ὁ Ἀνάν, ὁ Ἀναΐα,

ὁ Ὠσηέ, ὁ Ἀνανία, ὁ Ἀσούβ,

ὁ Ὠσηέ, ὁ Ἀνανία, ὁ Ἀσούβ,

ὁ Ἀλωής, ὁ Φαλαΐ, ὁ Σωβήκ,

ὁ Ἀλωής, ὁ Φαλαΐ, ὁ Σωβήκ,

ὁ Ρεούμ, ὁ Ἐσσαβανα, ὁ Μαασία,

ὁ Ρεούμ, ὁ Ἐσσαβανά, ὁ Μαασία,

ὁ Ἀΐα, ὁ Αἰνάν, ὁ Ἠνάμ,

ὁ Ἀϊα, ὁ Αἰνάν, ὁ Ἠνάμ,

ὁ Μαλούχ, ὁ Ἠράμ καὶ ὁ Βασανά.

ὁ Μαλούχ, ὁ Ἰιρὰμ καὶ ὁ Βαανά.

Οἱ ὑπόλοιποι ἄνδρες ἐκ τοῦ λαοῦ, οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται, οἱ θυρωροί, οἱ ψάλται, οἱ κατώτεροι ὑπηρέται τοῦ ναοῦ καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς τῆς χώρας, διὰ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, μαζῆ μὲ τὰς γυναῖκας, τοὺς υἱοὺς καὶ τὰς θυγατέρας των καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς θέσιν νὰ γνωρίζουν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ κρίνουν τὰ πράγματα,

Ὅλος δὲ ὁ ὑπόλοιπος λαός, οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται, οἱ θυρωροί, οἱ ἱεροψάλται, οἱ ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ καὶ ὅλοι γενικῶς, ὅσοι ἀπεχωρίσθησαν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς τῆς χώρας καὶ ἠθέλησαν νὰ ζοῦν συμφώνως πρὸς τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ, μαζὶ μὲ τὰς γυναῖκας των, τοὺς υἱούς των καὶ τὰς θυγατέρας των, ὅλοι, ὅσοι ἦσαν εἰς θέσιν νὰ γνωρίζουν καὶ νὰ κατανοοῦν τὰ προστάγματα τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, ἔδωσαν βεβαίωσιν ὅτι ἦσαν ὁμόψυχοι μὲ τοὺς ἄρχοντάς των.

συνεφώνησαν μὲ τοὺς προαναφερθέντας ὁμογενεῖς των καὶ τοὺς ἐνίσχυσαν. Μὲ ὅρκον δὲ καὶ κατάραν ἔδωσαν τὴν ὑπόσχεσιν, ὅτι θὰ πορεύωνται τοῦ λοιποῦ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδόθη διὰ τοῦ Μωϋσέως δούλου τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι αὐτοὶ ὑπεσχέθησαν ὅτι θὰ φυλάσσουν καὶ θὰ τηροῦν ὅλας τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, τὰς ἀποφάσεις καὶ τὰς διατάξεις αὐτοῦ.

Συνεφώνησαν μὲ τοὺς ἀδελφούς των, ποὺ ὑπέγραψαν, καὶ ἐτάχθηκαν μαζί των. Ἐδέσμευσαν μάλιστα τοὺς ἑαυτούς των μὲ κατάρας καὶ ὑποσχέθηκαν μὲ ἀναθεματισμοὺς καὶ μὲ ὅρκους ὅτι θὰ ζοῦν πλέον συμφώνως πρὸς τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ, ποὺ τοὺς παρεδόθη διὰ μέσου τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ Μωϋσέως. Ὑποσχέθηκαν νὰ τηροῦν καὶ νὰ ἐφαρμόζουν ὅλας τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, τοὺς νόμους Του καὶ τὰ προστάγματά Του.

«Ἰδιαιτέρως δὲ ὑποσχόμεθα, εἶπαν, ὅτι δὲν θὰ δώσωμεν τὰς θυγατέρας μας ὡς συζύγους εἰς τοὺς ξένους λαοὺς τῆς χώρας αὐτῆς καὶ ὅτι δὲν θὰ πάρωμεν τὰς θυγατέρας ἐκείνων ὡς συζύγους διὰ τοὺς υἱούς μας.

Καὶ εἶπαν: «Δὲν θὰ δώσωμεν τὰς θυγατέρας μας ὡς συζύγους εἰς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς τῆς χώρας καὶ δὲν θὰ πάρωμεν διὰ τοὺς υἱούς μας τὰς θυγατέρας τῶν λαῶν αὐτῶν ὡς συζύγους.

Καὶ ὅτι ἐὰν οἱ εἰδωλολατρικοὶ λαοὶ τῆς χώρας ἐκείνης φέρουν κατὰ τὴν ἡμέραν το Σαβάτου πρὸς πώλησιν οἰονδήποτε εἶδος ἢ ἐμπόρευμα, ἡμεῖς δὲν θὰ ἀγοράσωμεν ἀπὸ αὐτοὺς κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τοῦ Σαββάτου, ὅπως καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς κάθε ἑορτῆς μας. Κατὰ δὲ τὸ ἕβδομον ἔτος θὰ ἀφήνομεν τὴν γῆν νὰ ἀναπαυθῇ καὶ δὲν θὰ ἀπαιτήσωμεν τὴν ἐξόφλησιν κανενὸς χρέους πρὸς ἡμᾶς.

Ὑποσχόμεθα ἐπίσης ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου ἢ καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν ὁποιασδήποτε ἄλλης ἡμέρας ἀφιερωμένης εἰς τὸν Θεὸν δὲν θὰ ἀγοράσωμεν τίποτε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς τῆς χώρας, οἱ ὁποῖοι φέρουν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πρὸς πώλησιν κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου διάφορα εἴδη καὶ προϊόντα. Θὰ ἀφήνωμεν ἐπίσης ἀκαλλιέργητα τὰ χωράφια μας κάθε ἕβδομον ἔτος, διὰ νὰ ἀναπαύωνται, καὶ θὰ σβήνωμεν κατὰ τὸ ἔτος αὐτὸ τὰ χρέη τῶν ἄλλων πρὸς ἐμᾶς.

Ἀναλαμβάνομεν ἐπίσης τὴν ὑποχρέωσιν νὰ πληρώνωμεν κάθε ἔτος τὸ ἕν τρίτον τοῦ διδράχμου διὰ τὰς ὑπηρεσίας τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ μας.

Θὰ ἀναλάβωμεν δὲ ὡς καθῆκον μας ἱερὸν καὶ ἀπαράβατον τὴν ὑποχρέωσιν να δίδωμεν κάθε χρόνον διὰ τὰ διάφορα ἔξοδα τῆς λειτουργίας τοῦ Ναοῦ τὸν Θεοῦ μας τὸ ἓν τρίτον τοῦ διδράχμου.

Ὑποσχόμεθα ὅτι θὰ καταβάλλωμεν ὅ,τι χρειάζεται διὰ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, διὰ τὴν καθημερινὴν ἀναίμακτον θυσίαν, διὰ τὴν καθημερινὴν αἱματηρὰν θυσίαν τῶν ὁλοκαυτωμάτων, διὰ τὰς θυσίας τῶν Σαββάτων, ὅπως ἐπίσης διὰ τὴν θυσίαν τῆς πρώτης ἑκάστου μηνός, δι’ ὅλα τὰ ἅγια πράγματα τὰ ἀφιερωμένα εἰς τὸν ναόν, διὰ τὰς θυσίας περὶ ἁμαρτίας πρὸς ἐξιλέωσιν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὅπως γενικώτερα καὶ δι’ ὅλα τὰ ἔργα τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ μας.

Θὰ καλύπτωμεν ἐπίσης καὶ τὰ ἔξοδα διὰ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, διὰ τὴν καθημερινὴν καὶ ἀδιάκοπον ἀναίμακτον θυσίαν, διὰ τὴν καθημερινήν, πρωϊνὴν καὶ ἀπογευματινήν, αἱματηρὰν θυσίαν ὁλοκαυτώσεως, διὰ τὰς θυσίας τῶν Σαββάτων, διὰ τὰς θυσίας τῶν ἑορτῶν κάθε πρωτομηνιᾶς, καθὼς καὶ διὰ τὰς θυσίας τῶν ἄλλων ἑορτῶν μας. Ἀναλαμβάνομεν ἐπὶ πλέον καὶ τὰ ἔξοδα, ποὺ ἀπαιτοῦνται διὰ νὰ συντηροῦνται ὅλα τὰ ἱερὰ καὶ ἅγια πράγματα, καθὼς καὶ διὰ τὰς θυσίας ἐξιλεώσεως τῶν ἁμαρτιῶν ὅλου τὸν Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ δι’ ὅλα γενικῶς τὰ ἔργα τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ μας.

Ἐπίσης ἐρρίψαμεν κλήρους, οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται καὶ ὁ λαός, διὰ τὴν προσφορὰν τῶν ξύλων, νὰ φέρωμεν δηλαδὴ ξύλα εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μας, διὰ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων. Καὶ νὰ ὁρισθῇ ἔτσι κάθε οἰκογένεια ἀπὸ ἡμᾶς, εἰς ὡρισμένους καιροὺς ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος, διὰ νὰ προμηθεύῃ ξύλα καύσιμα εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων τοῦ Θεοῦ μας, ὅπως γράφει καὶ ὁ Νόμος.

Ἐρρίξαμεν δὲ καὶ κλήρους διὰ τὸ θέμα τῆς προσφορᾶς τῶν ξύλων, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὰς θυσίας. Ἱερεῖς, Λευῖται καὶ ὑπόλοιπος λαὸς ἀνελάβαμεν, ἀναλόγως πρὸς τὴν κλήρωσιν, τὴν ὑποχρέωσιν κατὰ πατριαρχικὰς οἰκογενείας νὰ προσφέρωμεν εἰς τοὺς ὡρισμένους καιροὺς τοῦ ἔτους κάθε χρόνον τὰ ξύλα, διὰ νὰ καίῃ ἡ φωτιὰ τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ μας, συμφώνως πρὸς ὅσα ἔχουν γραφῆ εἰς τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου.

Ἀναλαμβάνομεν ἐπίσης τὴν ὑποχρέωσιν νὰ φέρωμεν τὰ πρωτόλεια, τοὺς πρώτους καρπούς, ἀπὸ τοὺς ἀγρούς μας καὶ τοὺς πρώτους καρποὺς ἀπὸ ὅλα τὰ καρποφόρα δένδρα μας κάθε ἔτος εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Ἀπεφασίσαμεν ἐπίσης νὰ προσφέρωμεν κάθε χρόνον ἀνελλιπῶς εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου τὰ πρωτογεννήματα, ποὺ θὰ παράγουν τὰ χωράφια μας, καὶ τοὺς πρώτους καρποὺς ἀπὸ ὅλα τὰ ὀπωροφόρα δένδρα μας.

Ἐπίσης νὰ προσφέρωμεν τὰ πρωτότοκα παιδιά μας καὶ τὰ πρωτοτόκα ἀπὸ τὰ κτήνη μας, ὅπως εἶναι γραμμένον εἰς τὸν Νόμον, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ πρωτότοκα ἀπὸ τὰ βόϊδια μας καὶ ἀπὸ τὰ ποίμνιά μας εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μας διὰ τοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μας.

Ὑποσχόμεθα ἀκόμη ὅτι θὰ προσφέρωμεν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ μας, δηλαδὴ εἰς τοὺς ἱερεῖς ποὺ λειτουργοῦν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ μας, συμφώνως πρὸς ὅσα ἔχουν γραφῆ εἰς τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου, τὰ πρωτότοκα ἀπὸ τὰ παιδιά μας καὶ ἀπὸ τὰ ὑποζύγιά μας, καθὼς καὶ τὰ πρωτότοκα ἀπὸ τὰ βόδια μας καὶ ἀπὸ τὰ ποίμνιά μας.

Ἐδώσαμεν ἐπίσης τὴν ὑπόσχεσιν καὶ ἀνελάβαμεν τὴν ὑποχρέωσιν νὰ φέρωμεν τὰς ἀπαρχὰς τῶν σίτων μας, καὶ τοὺς καρποὺς ἀπὸ κάθε δένδρον μας, οἶνον καὶ ἔλαιον διὰ τοὺς ἱερεῖς, εἰς τὰς ἀποθήκας τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ. Τὸ δέκατον ἀπὸ τὰ προϊόντα τῶν ἀγρῶν μας θὰ προσφέρωμεν διὰ τοὺς Λευίτας. Αὐτοπροσώπως οἱ Λευῖται θὰ λαμβάνουν ἀπὸ τὰς πόλεις μας τὸ ἐν δέκατον ἐκ τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων.

Θὰ προσφέρωμεν τέλος εἰς τοὺς ἱερεῖς διὰ τὸ ταμεῖον τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ τὰ πρῶτα ὥριμα σιτηρά μας, τοὺς πρώτους ὡρίμους καρποὺς κάθε δένδρου, καθὼς καὶ τὸ πρῶτον κρασὶ καὶ λάδι μας. Θὰ δίδωμεν ἐπίσης καὶ τὸ ἓν δέκατον τῶν ἀγαθῶν τῆς γῆς μας διὰ τοὺς Λευίτας. Οἱ ἴδιοι οἱ Λευῖται θὰ ἔρχωνται νὰ παίρνουν τὰ δέκατα αὐτὰ εἰς ὅλας τὰς πόλεις, καὶ τὰς περιοχάς, ὅπου θὰ ἐργαζώμεθα μέσα εἰς τὴν χώραν μας.

Ὁ ἱερεύς, ὁ ἀπόγονος τοῦ Ἀαρών, θὰ εἶναι μαζῆ μὲ τὸν Λευίτην, ὅταν οἱ Λευῖται θὰ λαμβάνουν τὰ δέκατα. Καὶ οἱ Λευῖται θὰ προσφέρουν τὸ δέκατον ἀπὸ αὐτὰ τὰ δέκατα διὰ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μας. Θὰ ἀποθέτουν δὲ αὐτὰ εἰς τὰς ἀποθήκας, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ.

Θὰ συνοδεύῃ δὲ τὸν Λευίτην κατὰ τὴν καταβολὴν τῆς δεκάτης καὶ ἕνας ἱερεύς, ἀπόγονος τὸν Ἀαρών, ὡς ἐλεγκτής. Οἱ δὲ Λευῖται θὰ προσφέρουν εἰς τὸν Ναὸν τὸ ἓν δέκατον ἀπὸ αὐτὰς τὰς δεκάτας, ποὺ θὰ παίρνουν ἀπὸ τὸν λαόν. Θὰ τὰ συγκεντρώνουν εἰς τὰ εἰδικὰ θησαυροφυλάκια (ἀποθήκας), ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ.

Γενικῶς οἱ Ἰσραηλῖται καὶ οἱ Λευῖται θὰ μεταφέρουν εἰς εἰδικοὺς πρὸς τοῦτο χώρους τοῦ ναοῦ τὰς ἀπαρχάς τοῦ σίτου, τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου. Ἐκεῖ δὲ ὑπάρχουν τὰ ἱερὰ σκεύη καὶ οἱ ἱερεῖς οἱ ὁποῖοι ἐκτελοῦν τὴν ὑπηρεσίαν του ναοῦ, οἱ θυρωροὶ καὶ οἱ ψάλται. Δίδομεν τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι δὲν θὰ παραμελήσωμεν καὶ δὲν θὰ ἐγκαταλείψωμεν τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μας».

Ἐκεῖ εἰς τὰ θησαυροφυλάκια αὐτὰ τοῦ Ναοῦ θὰ φέρουν καὶ θὰ ἀποθηκεύσουν οἱ Ἰσραηλῖται καὶ οἱ Λευῖται τὰ πρῶτα γεννήματα τῶν σιτηρῶν, τὸ πρῶτο κρασὶ καὶ τὸ πρῶτο λάδι. Θὰ τὰ φυλάσσουν δὲ ἐκεῖ, διότι ὁ Ναὸς ἔχει ἀνάγκας. Ὑπάρχουν ἐκεῖ σκεύη ἱερὰ καὶ ἅγια (ποὺ χρειάζονται συντήρησιν). Ὑπάρχουν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ὑπηρέται καὶ οἱ θυρωροὶ καὶ οἱ ἱεροψάλται. Ὑποσχόμεθα λοιπὸν ὅτι δὲν θὰ ἐγκαταλείψωμεν τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ μας. Θὰ προσφέρωμεν ὅλα, ὅσα χρειάζονται διὰ τὴν λειτουργίαν του».

Οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ λαοῦ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Οἱ ὑπόλοιποι ὅμως ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ ἔρριψαν κλήρους, διὰ νὰ φέρουν ἕνα ἐπὶ δέκα νὰ κατοικήσῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν ἱερὰν πόλιν, ἐνῷ τὰ ἐννέα δέκατα θὰ παρέμεναν εἰς τὰς ἄλλας πόλεις.

Ὅταν ἐτελείωσεν ἡ ἀνοικοδόμησις τῶν τειχῶν τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐγκατεστάθησαν ὁριστικῶς εἰς αὐτὴν οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ. Οἱ ὑπόλοιποι Ἰουδαῖοι ἔρριξαν κλήρους ἔτσι, ὥστε ἕνας εἰς τοὺς δέκα νὰ ἔλθουν νὰ κατοικήσῃ εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν Ἱερουσαλήμ, οἱ δὲ ἄλλοι ἐννέα νὰ ἐγκατασταθοῦν εἰς τὰς ἄλλας πόλεις τῆς Ἰουδαίας.

Ὁ λαὸς εὐλόγησεν ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι αὐτοπροαιρέτως ἀπεφάσισαν νὰ ἐγκατασταθοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐπῄνεσαν δὲ καὶ ἐμακάρισαν οἱ Ἰουδαῖοι ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἠθέλησαν νὰ ἐγκατασταθοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Αὐτοὶ δὲ εἶναι οἱ ἄρχοντες τῆς περιοχῆς Ἰουδαίας, οἱ ὁποῖοι ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς ἄλλας πόλεις τῆς Ἰουδαίας. Ἄλλοι ἐγκατεστάθησαν εἰς τὰς πόλεις τῆς Ἰουδαίας, ὁ καθένας ἐγκατεστάθη εἰς τὴν ἰδιοκτησίαν του, καὶ εἰς τὴν ἰδικήν των πόλιν. Τὸ ἴδιο ἔπραξαν καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, οἱ κατώτεροι ὑπηρέται τοῦ ναοῦ καὶ οἱ ἀπόγονοι τῶν δούλων τοῦ Σολομῶντος.

Οἱ δὲ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν κατοίκων τῆς χώρας, ποὺ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὰς ἄλλας πόλεις τῆς Ἰουδαίας, εἶναι οἱ κατωτέρω. Καθένας ἐγκατεστάθη εἰς τὸ κληρονομικὸν κτῆμα του, εἰς τὰς διαφόρους πόλεις των, τῆς χώρας τοῦ Ἰσραήλ. Τὸ ἴδιον συνέβη καὶ μὲ τοὺς ἱερεῖς, τοὺς Λευίτας, τοὺς ὑπηρέτας τοῦ Ναοῦ καὶ τοὺς ἄλλους ἐργάτας τοῦ Ναοῦ, ποὺ ἦσαν ἀπόγονοι τῶν δούλων τοῦ Σολομῶντος.

Εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐγκατεστάθησαν οἱ καταγόμενοι ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα καὶ τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμίν. Ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα ἦσαν· ὁ Ἀθαΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀζία, ὁ υἱὸς τοῦ Ζαχαρία, ὁ υἱὸς τοῦ Σαμαρία, ὁ υἱὸς τοῦ Σαφατία, ὁ υἱὸς τοῦ Μαλελεήλ, καὶ ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Φαρές,

Εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐγκατεστάθησαν ἀπόγονοι τῶν φυλῶν Ἰούδα καὶ Βενιαμίν. Οἱ ἀπόγονοι τῆς φυλῆς Ἰούδα ἦσαν οἱ ἐξῇς: Ὁ Ἀθαΐα, υἱὸς τοῦ Ἀζία, ὁ υἱὸς τοῦ Ζαχαρία, ὁ υἱὸς τοῦ Σαμαρία, ὁ υἱὸς τοῦ Σαφατία, ὁ υἱὸς τοῦ Μαλελεὴλ καὶ οἱ ἐξῆς ἀπόγονοι τοῦ Φαρές:

ὁ Μαασίας, ὁ υἱὸς τοῦ Βαρούχ, ὁ υἱὸς τοῦ Χαλαζά, ὁ υἱὸς τοῦ Ὀζία, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀδαΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωαρίβ, ὁ υἱὸς τοῦ Ζαχαρίου, ὁ υἱὸς τοῦ Σηλωνί.

Ὁ Μαασία, υἱὸς τοῦ Βαρούχ, ὁ υἱὸς τοῦ Χαλαζά, ὁ υἱὸς τοῦ Ὀζία, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀδαΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωαρίβ, ὁ υἱὸς τοῦ Ζαχαρίου καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Σηλωνί.

Ὅλοι οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαρές, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἐγκατασταθῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἦσαν τετρακόσιοι ἑξήκοντα ὀκτὼ ἄνδρες ἰσχυροί.

Ὅλοι οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαρές, ποὺ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἦσαν τετρακόσιοι ἑξῆντα ὀκτὼ (468) ἄνδρες, δυνατοὶ καὶ ἔμπειροι πολεμισταί.

Ἀπὸ δὲ τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμὶν οἱ ἐγκατασταθέντες εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἦσαν· ὁ Σηλώ, ὁ υἱὸς τοῦ Μεσουλάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάδ, ὁ υἱὸς τοῦ Φαδαΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Κωλεΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Μαασίου, ὁ υἱὸς τοῦ Ἐθιήλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεσία,

Οἱ δὲ ἀπόγονοι τῆς φυλῆς Βενιαμὶν ἦσαν οἱ ἐξῆς: Ὁ Σηλώ, υἱὸς τοῦ Μεσουλάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάδ, ὁ υἱὸς τοῦ Φαδαΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Κωλεΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Μαασίου, ὁ υἱὸς τοῦ Ἐθιὴλ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεσία.

καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ αὐτὸν ὁ Γηβέ, ὁ Ἰεσία, ὁ Σηλί, ἐν ὅλῳ ἄνδρες ἐννεακόσιοι εἴκοσι ὀκτώ.

Ἐν συνεχείᾳ ἐγκατεστάθη ὁ Γηβὲ καὶ ὁ Σηλί. Ὅλοι οἱ ἀπόγονοι τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ποὺ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἦσαν ἐννιακόσιοι εἴκοσι ὀκτὼ (928).

Ὁ Ἰωήλ, υἱὸς τοῦ Ζεχρὶ ἦτο ἀρχηγὸς εἰς αὐτούς, ὁ Ἰούδας ὁ υἱὸς τοῦ Ἀσανά, ὁ ὑπαρχηγὸς τῆς πόλεως.

Ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ἀπογόνων αὐτῶν τῶν φυλῶν Ἰούδα καὶ Βενιαμίν, ποὺ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἦτο ὁ Ἰωήλ, ὁ υἱὸς τοῦ Ζεχρί· ὁ δὲ Ἰούδα, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀσανά, ἦτο ὁ ὑποδιοικητὴς τῆς πόλεως.

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἱερεῖς ἦσαν· ὁ Ἰαδία υἱὸς τοῦ Ἰωρίβ, ὁ Ἰαχίν,

Ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἱερουασαλὴμ οἱ ἐξῆς: Ὁ Ἰαδία, υἱὸς τοῦ Ἰωρίβ, ὁ Ἰαχίν,

ὁ Σαραία υἱὸς τοῦ Ἐλχία, ὁ υἱὸς τοῦ Μεσουλάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαδδούκ, ὁ υἱὸς τοῦ Μαριώθ, ὁ υἱὸς τοῦ Αἰτώθ, αὐτὸς ὁ ὁποῖος κατοικοῦσε ἀπέναντι ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ.

ὁ Σαραία, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Ἐλχία, ὁ υἱὸς τοῦ Μεσουλάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαδδούκ, ὁ υἱὸς τοῦ Μαριὼθ καὶ ἀπέναντι ἀπὸ τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ ὁ υἱὸς τοῦ Αἰτώθ.

Οἱ ἀδελφοὶ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἠσχολοῦντο μὲ τὰ ἔργα ἐντὸς τοῦ ναοῦ, ἦσαν ὀκτακόσιοι εἴκοσι δύο. Ὁ Ἀδαΐα υἱὸς τοῦ Ἰεροάμ, υἱοῦ τοῦ Φαλαλία, υἱοῦ τοῦ Ἀμασί, ὁ υἱὸς τοῦ Ζαχαρία, ὁ υἱὸς τοῦ Φασσούρ, υἱὸς τοῦ Μελχία,

Ἐγκατεστάθησαν ἐπίσης καὶ ὀκτακόσιοι εἴκοσι δύο (822) ἀδελφοί των, ἱερεῖς ποὺ ἠσχολοῦντο μὲ τὰ ἱερὰ ἔργα τοῦ Ναοῦ. Μαζὶ μὲ αὐτοὺς ἦσαν καὶ Ἀδαΐα, υἱὸς τοῦ Ἱεροάμ, υἱοῦ τοῦ Φαλαλία, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ἀμασί, καθὼς ἐπίσης καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ζαχαρία, ὁ υἱὸς τοῦ Φασσοὺρ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Μελχία.

καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ οἱ ἀρχηγοὶ τῶν οἰκογενειῶν ἦσαν διακόσιοι τεσσαράκοντα δύο. Ὁ Ἀμασία ὁ υἱὸς τοῦ Ἐσδριήλ, υἱοῦ τοῦ Μεσαριμίθ, υἱοῦ τοῦ Ἐμμήρ,

Μαζὶ μὲ τὸν Μελχία ἦσαν καὶ οἱ διακόσιοι σαράντα δύο (242) ἀδελφοὶ τοῦ ἐπὶ κεφαλῆς πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν. Ἦσαν ἐπίσης καὶ ὁ Ἀμασία, υἱὸς τὸνἘσδριήλ, υἱοῦ τοῦ Μεσαριμίθ, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τὸν Ἐμμήρ.

καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, ἄνδρες ἱκανοὶ διὰ τὸν πόλεμον, ἦσαν ἐν ὅλῳ ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ. Ὁ Βαδιήλ, γόνος μεγάλων ἀνδρῶν, ἦτο ἀρχηγός των.

Μαζὶ μὲ τὸν Ἀμασία ἦσαν καὶ οἱ ἀδελφοί του, ἐν συνόλῳ ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ (128) δυνατοὶ καὶ ἐμπειροπόλεμοι ἄνδρες. Ἐπὶ κεφαλῆς των ἦτο ὁ Βαδιήλ, ποὺ ἦτο ἀπόγονος σπουδαίας καὶ ἐπισήμου οἰκογενείας.

Ἀπὸ δὲ τοὺς Λευίτας ἦσαν ὁ Σαμαΐα ὁ υἱὸς τοῦ Ἐσρικάμ,

Ἀπὸ τοὺς Λευίτας ἐγκατεστάθησαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ Σαμαΐα, υἱὸς τοῦ Ἐσρικάμ,

ὁ Ματθανίας ὁ υἱὸς τοῦ Μιχὰ καὶ ὁ Ἰωβὴδ υἱὸς τοῦ Σαμουΐ,

ὁ Ματθανίας, υἱὸς τοῦ Μιχά, καὶ ὁ Ἰωβήβ, υἱὸς τοῦ Σαμονΐ.

ἐν ὅλῳ διακόσιοι ὀγδοήκοντα τέσσαρες.

Ὅλοι οἱ Λευῖται, ποὺ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἦσαν διακόσιοι ὀγδόντα τέσσερις (284).

Ἀπὸ τοὺς θυρωροὺς ἦσαν ὁ Ἀκούβ, ὁ Τελαμὶν καὶ οἱ συγγενεῖς αὐτῶν ἐν ὅλῳ ἑκατὸν ἑβδομήκοντα δύο.

Ἀπὸ τοὺς θυρωροὺς τοῦ Ναοῦ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν πρωτεύονσαν ὁ Ἀκούβ, ὁ Τελαμὶν καὶ οἱ ἀδελφοί των, ἐν συνόλῳ ἑκατὸν ἑβδομῆντα δύο (172) πρόσωπα.

Ἀρχηγὸς τῶν Λευϊτῶν ἦτο ὁ υἱὸς τοῦ Βανί, υἱοῦ τοῦ Ὀζί υἱοῦ τοῦ Ἀσαβία, υἱοῦ τοῦ Μιχά. Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀσάφ, τοὺς ψάλτας, εἰς τὸ ἔργον τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἐπὶ κεφαλῆς τῶν Λευϊτῶν τῆς Ἱερουσαλὴμ ἦτο ὁ υἱὸς τοῦ Βανί, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Ὀζί, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ἀσαβία, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Μιχά. Ἐγκατεστάθησαν ἐπίσης καὶ ὡρισμένοι ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, ποὺ ἔψαλλαν ἐνώπιον Κύριου κατὰ τὴν τέλεσιν τῶν ἱερῶν ἔργων τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ.

Δι’ αὐτοὺς ὑπῆρχε μάλιστα εἰδικὴ ἐντολὴ τοῦ βασιλέως.

Τὸ ἔργον των αὐτὸ εἶχε καθορισθῆ εἰς αὐτοὺς κατόπιν εἰδικῆς ἐντολῆς τοῦ βασιλέως.

Ὁ δὲ Φαθαΐα υἱὸς τοῦ Βασηζὰ ἦτο ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ βασιλέως δι’ ὅλας τὰς ὑποθέσεις τοῦ λαοῦ.

Πληρεξούσιος δὲ καὶ ἐκπρόσωπος τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ διὰ κάθε ὑπόθεσιν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ ἦτο ὁ Φαθαΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Βασηζά.

Ὡς πρὸς δὲ τὰ χωριὰ μὲ τοὺς ἀγρούς των, μερικοὶ Ἰουδαῖοι ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Καριαθαρβόκ (Χεβρών),

Ἀρκετοὶ Ἰουδαῖοι ἐγκατεστάθησαν εἰς τὰς ἀγροτικὰς κατοικίας, ποὺ ὑπῆρχαν εἰς τὴν ὕπαιθρον. Συγκεκριμένως ὡρισμένοι ἀπόγονοι τῆς φυλῆς Ἰούδα ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Καριαθαρβόκ, ποὺ εἶναι ἡ ἰδία μὲ τὴν Χεβρών.

εἰς Ἰησοῦ,

Ἄλλοι ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἰησοῦ.

εἰς Βηρσαβεὲ καὶ τὰς περιοχὰς αὐτῶν.

Ἄλλοι ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Βηρσαβεὲ καὶ εἰς τὰς ἀγροτικὰς κατοικίας τῶν περιοχῶν της.

Εἰς Λαχὶς καὶ τὰ χωράφια της. Κατῴκησαν δὲ καὶ εἰς Βηρσαβεέ.

Ἄλλοι ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Λαχὶς καὶ εἰς τὴν γύρω ἀπὸ αὐτὴν ἀγροτικὴν περιοχὴν καὶ ἄλλοι εἰς τὴν Βηρσαβεέ.

Οἱ ἀπόγονοι τῆς φυλῆς Βενιαμὶν ἐγκατεστάθησαν ἀπὸ τὴν πόλιν Γαβαὰ μέχρι Μαχμάς.

Οἱ ἀπόγονοι τῆς φυλῆς Βενιαμὶν ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν περιοχὴν ἀπὸ τὴν Γαβαὰ ἕως τὴν Μαχμάς.

Μεταξὺ τῶν Λευϊτῶν ὑπῆρξαν καὶ τάξεις, ποὺ ἀνῆκον εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα καὶ τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμίν.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Λευίτας, ποὺ ἐζοῦσαν ἄλλοτε μεταξὺ τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰούδα, ἐγκατεστάθησαν τώρα μεταξὺ τῶν ἀπογόνων τοῦ Βενιαμίν.

Οἱ ἱερεῖς δὲ καὶ οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι ἐπανῆλθον ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τῆς Βαβυλῶνος μαζῆ μὲ τὸν Ζοροβάβελ, τὸν υἱὸν τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ τὸν Ἰησοῦν, ἦσαν ὁ Σαραΐα, ὁ Ἱερεμίας, ὁ Ἔσδρας,

Αὐτοὶ ἦσαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι μετὰ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν ἀνέβηκαν ἐλεύθεροι εἰς τὸν λόφον τῆς Σιὼν μαζὶ μὲ τὸν Ζοροβάβελ, υἱὸν τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ τὸν Ἰησοῦν: Ὁ Σαραΐα, ὁ Ἱερεμία, ὁ Ἔσδρα,

ὁ Ἀμαρίας, ὁ Μολούχ,

ὁ Ἀμαρία, ὁ Μαλοὺχ

ὁ Σεχενία.

καὶ ὁ Σεχενία.

Αὐτοὶ δὲ ἦσαν οἱ ἀρχηγοὶ τῶν ἱερέων καὶ τῶν συγγενῶν των κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Ἰησοῦ.

Αὐτοὶ ἦσαν οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ἱερέων καὶ ἀδελφοί των κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς δράσεως τοῦ Ἰησοῦ,

Οἱ Λευῖται ἦσαν, ὁ Ἰησοῦς, ὁ Βανουΐ, ὁ Καδμιήλ, ὁ Σαραδία, ὁ Ἰωδαὲ καὶ ὁ Ματθανίας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀρχηγοὶ αὐτοὶ καὶ οἱ ἀδελφοί των εἰς τὰς καθημερινὰς ὑπηρεσίας.

Λευῖται δὲ ἦσαν ὁ Ἰησοῦ, ὁ Βανουΐ, ὁ Καδμιήλ, Σαραβία, ὁ Ἰωδαὲ καὶ ὁ Ματθανία, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς των ἐρρίθμιζε τὰς ἐφημερίας καὶ τὰ διακονήματα τῶν Λευϊτῶν.

Ὁ Ἰησοῦς ἐγέννησε τὸν Ἰωακίμ, ὁ Ἰωακὶμ ἐγέννησε τὸν Ἐλιασίβ, ὁ Ἐλιασὶβ ἐγέννησε τὸν Ἰωδαέ,

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐγέννησε τὸν Ἰωακίμ. Ὁ Ἰωακὶμ ἐγέννησε τὸν Ἐλιασὶβ καὶ ὁ Ἐλιασὶβ τὸν Ἰωδαέ.

ὁ Ἰωδαὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωνάθαν, ὁ Ἰωνάθαν ἐγέννησε τὸν Ἰαδού.

Ὁ δὲ Ἰωδαὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωνάθαν καὶ ὁ Ἰωνάθαν ἐγέννησε τὸν Ἰαδού.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἰωακὶμ οἱ ἱερεῖς ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἦσαν ἀρχηγοὶ διὰ τὰς κάτωθι οἰκογενείας· διὰ τὸν Σαραΐα ὁ Ἀμαρίας, διὰ τὸν Ἱερεμίαν ὁ Ἀνανίας,

Κατὰ δὲ τοὺς χρόνους τῆς δράσεως τοῦ Ἰωακὶμ οἱ ἑξῆς ἱερεῖς ἀδελφοί του ἦσαν ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν: Τῆς οἰκογενείας τοῦ Σαραΐα ὁ Ἀμαρία, τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἱερεμία ὁ Ἀνανία,

διὰ τὸν Ἔσδραν ὁ Μεσουλάμ, διὰ τὸν Ἀμαρίαν ὁ Ἰωανάν,

τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἔσδρα ὁ Μεσουλάμ, τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀμαρία ὁ Ἰωανάν,

διὰ τὸν Ἀμαλοὺχ ὁ Ἰωνάθαν, διὰ τὸν Σεχενίαν ὁ Ἰωσήφ,

τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀμαλοὺχ ὁ Ἰωνάθαν, τῆς οἰκογενείας τοῦ Σεχενία ὁ Ἰωσήφ,

διὰ τὸν Ἀρὲ ὁ Μαννάς, διὰ τὸν Μαριὼθ ὁ Ἐλκαΐ,

τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀρὲ ὁ Μάννας, τῆς οἰκογενείας τοῦ Μαριὼθ ὁ Ἐλκαΐ.

διὰ τὸν Ἀδαδαῒ ὁ Ζαχαρίας, διὰ τὸν Γαναθὼθ ὁ Μοσολάμ,

τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀδαδαῒ ὁ Ζαχαρία, τῆς οἰκογενείας τοῦ Γαναθὼθ ὁ Μοσολάμ,

διὰ τὸν Ἀβιὰ ὁ Ζεχρί, διὰ τὸν Μιαμὶν ὁ Μααδαί, διὰ τὸν Φελετὶ

τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀβιὰ ὁ Ζεχρί, τῆς οἰκογενείας τοῦ Μιαμὶν ὁ Μααδαί, τῆς οἰκογενείας Φελετί...,

καὶ διὰ τὸν Βαλγὰς ὁ Σαμουέ, διὰ τὸν Σεμίαν ὁ Ἰωνάθαν,

τῆς οἰκογενείας τοῦ Βαλγὰς ὁ Σαμουέ, τῆς οἰκογενείας τοῦ Σεμία ὁ Ἰωνάθαν,

διὰ τὸν Ἰωαρὶβ ὁ Ματθαναΐ, διὰ τὸν Ἐδίον ὁ Ὀζί,

τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἰωαρὶβ ὁ Ματθαναΐ, τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἐδίου ὁ Ὀζί,

διὰ τὸν Σαλαῒ ὁ Καλλαΐ, διὰ τὸν Ἀμὲκ ὁ Ἀβέδ,

τῆς οἰκογενείας τοῦ Σαλαῒ ὁ Καλλαΐ, τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀμὲκ ὁ Ἀβέδ,

διὰ τὸν Ἐλκίαν ὁ Ἀσαβίας, διὰ τὸν Ἰεδεϊοὺ ὁ Ναθαναήλ.

τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἐλκία ὁ Ἀσαβίας καὶ τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἰεδεϊοὺ ὁ Ναθαναήλ.

Ὡς πρὸς δὲ τοὺς Λευίτας, κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Ἐλιασίβ, ἦσαν καταγεγραμμένοι ὡς ἀρχηγοὶ πατριῶν ὁ Ἰωαδά, ὁ Ἰωά, ὁ Ἰωανὰν καὶ ὁ Ἰδούα. Ἐπίσης δὲ καὶ οἱ ἱερεῖς ἦσαν καταγεγραμμένοι κατὰ τὴν βασιλείαν τοῦ Δαρείου τοῦ Πέρσου.

Κατὰ τοὺς χρόνους τῆς δράσεως τοῦ Ἐλιασὶβ οἱ Λευῖται Ἰωαδά, Ἰωά, Ἰωανὰν καὶ Ἰδουὰ ἦσαν καταγεγραμμένοι εἰς τὰ ἔγγραφα τοῦ κράτους ὡς ἀρχηγοὶ πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν. Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ἦσαν καταγεγραμμένοι ἐπίσης καὶ οἱ ἱερεῖς ἐπὶ βασιλείας τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Δαρείου.

Οἱ Λευῖται, οἱ ἀρχηγοὶ τῶν οἰκογενειῶν ἦσαν γραμμένοι εἰς τὸ βιβλίον τῶν χρονικῶν μέχρι τοῦ Ἰωανὰν υἱοῦ τοῦ Ἐλισουέ.

Οἱ δὲ Λευῖται, οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν, ἦσαν καταγεγραμμένοι εἰς τὰ βιβλία τῶν «Χρονικῶν τοῦ κράτους» ἕως τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἰωανάν, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἐλισουέ.

Οἱ ἀρχηγοὶ τῶν Λευιτῶν ἦσαν· Ὁ Ἀσαβίας, ὁ Σαραβίας, ὁ Ἰησοῦς, οἱ υἱοὶ τοῦ Καδμιὴλ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτῶν ἐνώπιόν των, οἱ ὁποῖοι εἶχον ὡς ἔργον να δοξολογοῦν τὸν Κύριον, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολήν τοῦ Δαυΐδ, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, καὶ κατὰ τὴν διαδοχὴν τῶν ἐφημεριῶν των ἕκαστοι.

Οἱ δὲ ἀρχηγοὶ τῶν Λευϊτῶν Ἀσαβία, Σαραβία, Ἰησοῦ καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ Καδμιήλ, μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς των, ποὺ ἔστεκαν ἀπέναντί των καὶ ἔψαλλαν ἀντιφωνικῶς, ἦσαν ἀφιερωμένοι εἰς τὴν δοξολογίαν τοῦ Θεοῦ, συμφώνως πρὸς τὴν ἐντολὴν τοῦ Δαβίδ, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἔργον τῆς δοξολογίας ἐγίνετο κατὰ σειράν, μὲ τὴν διαδοχὴν τῆς ἐφημερίας τοῦ καθενὸς ἀπὸ αὐτούς.

Καὶ οἱ θυρωροὶ ἐφύλασσαν τὰς θύρας τοῦ ναοῦ.

Ὑπῆρχαν καὶ οἱ θυρωροὶ τοῦ Ναοῦ, τῶν ὁποίων συνέταξα τὸν κατάλογον,

Κατὰ δὲ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἰωακίμ, υἱοῦ τοῦ Ἰησοῦ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσεδέκ, ὅπως καὶ κατὰ τὴν ἐποχήν τοῦ Νεεμίου, ὁ Ἔσδρας ἦτο ὁ ἱερεὺς καὶ ὁ γραμματεύς.

καὶ οἱ ὁποῖοι ἔδρασαν ἐπὶ τῶν ἡμέρῶν τοῦ Ἰωακίμ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Νεεμία καὶ τοῦ ἱερέως καὶ γραμματέως Ἔσδρα.

Κατὰ τὰ ἐγκαίνια τοῦ τείχους τῆς Ἱερουσαλὴμ προσεκλήθησαν οἱ Λευῖται ἀπὸ τὰς πόλεις των, ὅπου κατοικοῦσαν, νὰ προσέλθουν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ κάμουν τὰ ἐγκαίνια τοῦ τείχους μὲ χαράν, μὲ ᾄσματα καὶ αἴνους, μὲ τὴν συνοδείαν μουσικῶν ὀργάνων, μὲ τὰ κύμβαλα, μὲ τὰς κιθάρας καὶ μὲ τὰς κινύρας.

Κατὰ τὰ Ἐγκαίνια τοῦ τείχους τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀνεζήτησαν τοὺς Λευίτας εἰς τοὺς τόπους, ὅπου διέμιναν, διὰ νὰ τοὺς φέρουν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὥστε νὰ γίνουν τὰ Ἐγκαίνια καὶ νὰ χαροῦν ὅλοι μὲ χορούς ψαλτῶν καὶ μὲ ἄσματα, ποὺ θὰ τὰ συνώδευαν μὲ τὰ κύμβαλα, τὰ ψαλτήρια καὶ τὰς κινύρας.

Συνεκεντρώθησαν πράγματι οἱ Λευῖται αὐτοὶ ψάλται ἀπὸ τὰς γύρω τῆς Ἱερουσαλὴμ περιοχάς,

Καὶ ἐμαζεύθηκαν κατὰ τὴν ὡρισμένην ἡμέραν τὴν Ἱερουσαλὴμ οἱ ἱεροψάλται ἀπὸ τὴν γύρω περιοχὴν καὶ ἀπὸ τὰς ἀγροτικὰς κατοικίας

ἀπὸ τὰ χωριὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγρούς των, διότι εἶχαν ὀργανώσει κατασκηνώσεις αὐτοί, ποὺ ἔψαλλαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

καὶ ἀπὸ τὰ χωράφια των. Ἦλθαν ἀπὸ ἐκεῖ αὐτοί, ποὺ ἔψαλλαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι ἐκεῖ, εἰς τὴν ὕπαιθρον, εἶχαν κτίσει τὰς ἀγροτικὰς οἰκίας των καὶ διέμεναν ἐκεῖ.

Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται ἐκαθαρίσθησαν πρῶτοι καὶ ἔπειτα ἐκαθάρισαν, σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον, τὸν λαόν, τοὺς θυρωροὺς καὶ τὸ τεῖχος.

Καὶ ὅταν ἐμαζεύθηκαν ὅλοι, ἐκαθαρίσθηκαν καὶ ἑξαγνίσθηκαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται καὶ ἐκαθάρισαν καὶ ἐξήγνισαν κατόπιν καὶ τὸν λαόν, τοὺς θυρωροὺς καὶ τὸ τεῖχος, μὲ θυσίας καὶ ραντισμούς, ὅπως ὥριζεν ὁ Νόμος τοῦ Κυρίου.

Ὡδήγησα τότε ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος τοὺς ἄρχοντας τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ ἐσχημάτισα δύο μεγάλας ὁμάδας δοξολογίας πρὸς τὸν Θεόν. Ἡ πρώτη, ὁμὰς ἐβάδισε πρὸς τὸ δεξιὸν μέρος ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος, εἰς τὴν λεγομένην πύλην τῆς κοπρίας.

Ἔφερα κατόπιν τοὺς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος καὶ ἐσχημάτισα δύο μεγάλους χορούς, διὰ νὰ δοξολογήσουν τὸν Κύριον. Καὶ ἄρχισαν νὰ βαδίζουν οἱ πρῶτοι ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος πρὸς τὰ δεξιά, ἀπὸ τὸ σημεῖον ὅπου εὑρίσκετο ἡ Πύλη τῆς Κοπρίας.

Ὀπίσω δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἐβάδιζαν ὁ Ὠσαΐα καὶ τὸ ἥμισυ τῶν ἀρχηγῶν τῆς φυλῆς Ἰούδα.

Πίσω ἀπὸ αὐτοὺς ἐβάδιζαν ὁ Ὠσαΐα καὶ οἱ μισοὶ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων

Καὶ ὁ Ἀζαρίας, ὁ Ἔσδρας, ὁ Μεσολλάμ,

καὶ ὁ Ἀζαρίας, ὁ Ἔσδρας, ὁ Μεσολλάμ,

ὁ Ἰούδας, ὁ Βενιαμίν, ὁ Σαμαΐας καὶ ὁ Ἱερεμίας.

ὁ Ἰούδα, ὁ Βενιαμίν, ὁ Σαμαΐας καὶ ὁ Ἱερεμία.

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἱερεῖς μὲ τὰς σάλπιγγας ἐπορεύοντο ὁ Ζαχαρίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ Σαμαΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Ματθανία, ὁ υἱὸς τοῦ Μιχαία, ὁ υἱὸς τοῦ Ζακχούρ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀσάφ,

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἱερεῖς ἐβάδιζαν μαζὶ μὲ αὐτοὺς μὲ σάλπιγγας εἰς τὰ χέρια των ὁ Ζαχαρίας, υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ Σαμαΐα, ὁ υἱὸς τοῦ Ματθανία ὁ υἱὸς τοῦ Μιχαία, ὁ υἱὸς τοῦ Ζακχούρ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀσάφ,

καὶ οἱ συγγενεῖς του, ὁ Σαμαΐα, ὁ Ὀζιήλ, ὁ Γελώλ, ὁ Ἰαμά, ὁ Ἀΐα, ὁ Ναθαναήλ, ὁ Ἰούδα, ὁ Ἀνανί, μὲ τὰ μουσικὰ ὄργανα ὑμνοῦσαν τὸν Κύριον μὲ ψαλμοὺς τοῦ Δαυῒδ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ. Ἔμπροσθεν δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἐπορεύετο ὁ γραμματεὺς Ἔσδρας.

καὶ οἱ ἑξῆς ἀδελφοὶ τοῦ Ἀσάφ: Σαμαΐα, Ὀζιήλ, Γελώλ, Ἰαμά, Ἀΐα, Ναθαναήλ, Ἰούδα καὶ ὁ Ἀνανὶ διὰ νὰ δοξολογοῦν τὸν Κύριον μὲ ψαλμοὺς τοῦ Δαβίδ, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ. Ἐμπρὸς δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἐβάδιζεν ὁ γραμματεὺς Ἔσδρας.

Παρὰ δὲ τὴν πύλην τῆς πηγῆς ἀνέβησαν κατ’ εὐθεῖαν τὴν κλίμακα τῆς πόλεως τοῦ Δαυΐδ, διῆλθον τὴν ἀνωφέρειαν τοῦ τείχους, τοῦ ἄνω οἴκου τοῦ Δαυΐδ, καὶ ἔφθασαν μέχρι τῆς πύλης τοῦ ὕδατος πρὸς ἀνατολάς.

Ὅταν ἔφθασαν εἰς τὴν Πύλην τῆς Πηγῆς, ἀνέβηκαν τὰ σκαλοπάτια τῆς πόλεως τοῦ Δαβίδ, ποὺ ἦσαν ἀπέναντί των, εἰς τὸ τεῖχος τὸ κτισμένον εἰς τὸν ἀνήφορον, ἐπάνω ἀπὸ τὸ ἀνάκτορον τοῦ Δαβὶδ καὶ ἕως τὴν Πύλην τοῦ Ὕδατος πρὸς ἀνατολάς.

Ἡ ἄλλη ὁμάς, ὁ δεύτερος χορὸς τῆς δοξολογίας, ἐπροχωροῦσε ἀριστερά, κατ’ ἀντίθετον διεύθυνσιν, διὰ να συναντήσῃ αὐτούς. Τὸ δεύτερον αὐτὸ τμῆμα τῆς λιτανείας ἐπροχωροῦσε ἐπὶ τοῦ τείχους, ἄνω ἀπὸ τὸν πύργον τῶν κλιβάνων, καὶ ἔφθασε μέχρι τοῦ πλατέος τείχους.

Δευτέρα ὅμας ἀνδρῶν, ποὺ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Κύριον, ἐβάδιζεν ἀπὸ τὴν ἀντίθετον πλευρὰν μὲ κυκλικὴν κατεύθυνσιν πρὸς αὐτοὺς διὰ νὰ τοὺς συναντήσουν. Τὸ ὑπόλοιπον δηλαδὴ τμῆμα τοῦ λαοῦ ἐπροχωροῦσε ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος, εἰς τὸ διάστημα ποὺ εὑρίσκετο ἐπάνω ἀπὸ τὸν πύργον τῶν Κλιβάνων καὶ ἕως τὸ Πλατὺ τεῖχος.

Κατόπιν ἔφθασαν ἐπάνω ἀπὸ τὴν πύλην τοῦ Ἐφραίμ. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐπροχώρησαν πρὸς τὴν πύλην, ποὺ λέγεται ἰχθυρά, καὶ εἰς τὸν πύργον τοῦ Ἀναμεήλ. Ἀπὸ ἐκεῖ δὲ ἦλθον εἰς τὴν πύλην τὴν προβατικὴν καὶ τέλος ἐσταμάτησαν εἰς τὴν πύλην τῆς φυλακῆς.

Ἐπέρασαν δὲ ἐπάνω ἀπὸ τὴν Πύλην τοῦ Ἐφραὶμ καὶ ἐβάδισαν πρὸς τὴν Πύλην τῶν Ἰχθύων, καὶ ἐν συνεχείᾳ, πρὸς τὸν πύργον τοῦ Ἀναμεὴλ καὶ ἕως τὴν Προβατικὴν Πύλην, καὶ ἐσταμάτησαν εἰς τὴν Πύλην τῆς Φρουρᾶς.

Οἱ δύο αὐτοὶ χοροὶ τῆς λιτανείας ἐσταμάτησαν ἀπέναντι ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, μαζῆ δὲ μὲ αὐτοὺς καὶ ἐγὼ καὶ οἱ μισοὶ ἄρχοντες ποὺ εὑρίσκοντο μαζῆ μου,

Οἱ δύο αὐτοὶ χοροὶ τῶν ἀνδρῶν, ποὺ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Κύριον, συναντήθηκαν καὶ ἐστάθηκαν τελικῶς ἐμπρὸς εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ. Μαζὶ μὲ αὐτοὺς ἤμουν ἐκεῖ καὶ ἐγώ, ὁ Νεεμίας, καὶ εἶχα κοντά μου καὶ τοὺς μισοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ λαοῦ.

ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ ἱερεῖς, ὁ Ἐλιακίμ, ὁ Μαασίας, ὁ Βενιαμίν, ὁ Μιχαίας, ὁ Ἐλιωηναί, ὁ Ζαχαρίας, ὁ Ἀνανίας, μὲ τὰς ἱερὰς σάλπιγγάς των, ὁ Μαασίας, ὁ Σεμεΐας, ὁ Ἐλεάζαρ, ὁ Ὀζί, ὁ Ἰωανάθ, ὁ Μελχίας, ὁ Αἰλὰμ καὶ ὁ Ἐζούρ.

Παρόντες μαζί μου ἦσαν ἐπίσης καὶ οἱ ἱερεῖς Ἐλιακίμ, Μαασίας, Βενιαμίν, Μιχαίας, Ἐλιωηναί, Ζαχαρίας, Ἀνανίας, ποὺ εἶχαν εἰς τὰ χέρια των καὶ σάλπιγγας. Ἦσαν ἀκόμη ἐκεῖ καὶ ὁ Μαασίας, ὁ Σεμεΐας, ὁ Ἐλεαζαρ, ὁ Ὀζί, ὁ Ἰωανάθ, ὁ Μελχίας, ὁ Αἰλὰμ καὶ ὁ Ἐζούρ.

Οἱ ψάλται ἠκούσθησαν τότε να ψάλλουν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἀρχηγόν των.

Τότε ἀκούσθηκαν οἱ ὕμνοι τῶν ἱεροψαλτῶν, ποὺ ἔψαλλαν ὑπὸ τὸν ἔλεγχον τοῦ ἐπὶ κεφαλῆς των.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην προσέφεραν μεγάλας θυσίας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ηὐφράνθησαν ὅλοι, διότι ὁ Θεὸς ἔδωσεν εἰς αὐτοὺς μεγάλην ἀγαλλίασιν καὶ χαράν. Αἱ γυναῖκες αὐτῶν καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν ἐπίσης ηὐφράνθησαν, αἱ δὲ κραυγαὶ τῆς χαρᾶς των εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἡκούοντο ἀπὸ πολὺ μακράν.

Ἐπρόσφεραν δὲ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μεγάλας θυσίας καὶ ἐγέμισαν μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην, διότι ὁ Θεὸς τοὺς ἔδωσεν ἀφορμὰς μεγάλης χαρᾶς. Μαζί των ἐχάρησαν πολὺ καὶ οἱ γυναῖκες των καὶ τὰ παιδιά των. Τόση δὲ ἦτο ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐφροσύνη των, ὥστε ὁ ἀντίλαλός της ἔφθασε πολὺ μακρυὰ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Κατὰ τὴν ἐπίσημον ἐκείνην ἡμέραν διώρισαν καὶ ἐγκατέστησαν ἄνδρας εἰς τὰς ἀποθήκας τοῦ ναοῦ, αἱ ὁποῖαι ἐχρησιμοποιοῦντο, διὰ να ἀποθηκεύουν τὰς προσφοράς των, τὰς ἀπαρχὰς καὶ τὰ δέκατα τῶν εἰσοδημάτων των. Νὰ τὰ συναθροίζουν εἰς αὐτὰς διὰ τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως, διὰ τοὺς ἱερεῖς καὶ διὰ τοὺς Λευίτας. Διότι οἱ Ἰουδαῖοι ηὐχαριστοῦντο πολὺ νὰ βλέπουν τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας ὀρθίους εἰς τὰς θέσεις των·

Ὥρισαν δὲ καὶ ἐγκατέστησαν κατὰ τὴν εὐφρόσυνον ἐκείνην ἡμέραν ἄνδρας ὑπευθύνους διὰ τὰ ταμεῖα καὶ τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ Ναοῦ, ὅπου ἐφυλάσσοντο οἱ θησαυροί, αἱ ἀπαρχαὶ καὶ αἱ δέκαται καὶ ὅσα ἐμαζεύοντο εἰς αὐτὰ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας τῶν πόλεων καὶ προωρίζοντο νὰ δοθοῦν ὡς μερίδια εἰς τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας. Ἦσαν δὲ αὐτὰ πολλά, διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἐχαίροντο καὶ ἦσαν εὐχαριστημένοι μὲ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας των, ποὺ ἔστεκαν εἰς τὸν Ναὸν διὰ τὴν λατρείαν τοῦ Κυρίου, καὶ ἐπρόσφεραν δι’ αὐτὸ πολλὰς δωρεάς.

αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐφύλασσαν τὰς ὑπὸ τοῦ Κυρίου καθορισθείσας φρουρὰς καὶ προσέφεραν τοὺς ὑπὸ τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ ὡρισμένους καθαρισμούς. Ἐπίσης ἔβλεπαν μὲ εὐχαρίστησιν τοὺς ψάλτας καὶ τοὺς θυρωροὺς εἰς τὰς θέσεις των, σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολὰς τοῦ Δαυῒδ καὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ Σολομῶντος.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ ἀφιερωμένοι εἰς τὴν λατρείαν τοῦ Θεοῦ των, ἦσαν ἄγρυπνοι εἰς τὰς θέσεις των. Ἐτήρησαν μὲ προσοχὴν ὅλα, ὅσα εἶχε καθορίσει ὁ Θεὸς ὅτι ἔπρεπε νὰ προσέχουν, καθὼς καὶ τοὺς κανόνας διὰ τὸν καθαρισμὸν τῶν ἔναντι τοῦ Νόμου τοῦ Κυρίου. Παρομοίως ἐφέρθησαν ἐπίσης οἱ Ἰουδαῖοι καὶ πρὸς τοὺς ἱεροψάλτας καὶ τοὺς θυρωροὺς τοῦ Ναοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐτηροῦσαν μὲ ἀκρίβειαν ὅλα τὰ σχετικὰ μὲ αὐτοὺς διατάγματα τοῦ Δαβὶδ καὶ τοῦ υἱοῦ του Σολομῶντος.

Ἐπειδὴ δὲ ἀπ’ ἀρχῆς κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Δαυῒδ ὁ Ἀσὰφ ἦτο ἀρχηγὸς τῶν ψαλτῶν καὶ ἀνεπέμποντο αἶνοι καὶ δοξολογίαι εἰς τὸν Θεόν,

Διότι ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τοῦ Δαβὶδ εἶχαν καθορισθῆ τὰ καθήκοντα καὶ δικαιώματα ἐκείνων, ποὺ θὰ ἔψαλλαν ὕμνους καὶ δοξολογίας εἰς τὸν Θεόν, πρῶτος δὲ μεταξὺ αὐτῶν εἰς τὴν ἀρχὴν ἦτο ὁ Ἀσάφ.

ἔτσι καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Ζοροβάβελ καὶ εἰς τὰς ἡμέρας τοῦ Νεεμίου, οἱ Ἰουδαῖοι ἔδιδον κάθε ἡμέραν τὰς ὡρισμένας μερίδας τροφῶν εἰς τοὺς ψάλτας καὶ εἰς τοὺς θυρωρούς. Ἔδιδαν εἰς τοὺς Λευίτας τὰς ἁγίας αὐτὰς μερίδας, ἀλλὰ καὶ οἱ Λευῖται ἔδιδον ἕνα μέρος ἀπὸ αὐτὰ εἰς τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών.

Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ζοροβάβελ καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Νεεμίου ἐπρόσφεραν τὰ ὡρισμένα δικαιώματα καὶ τὰς μερίδας τῶν ἱεροψαλτῶν καὶ τῶν θυρωρῶν τοῦ Ναοῦ καθημερινῶς καὶ ὅπως εἶχεν ὁρισθῇ διὰ κάθε ἡμέραν. Ἐξεχώριζαν ἐπίσης καὶ ἐπρόσφεραν τὰς ὡρισμένας μερίδας καὶ τοὺς Λευίτας· οἱ δὲ Λευῖται ἐξεχώριζαν ἕνα μέρος ἀπὸ αὐτὰ καὶ τὰ ἐπρόσφεραν εἰς τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ποὺ ἀνεγινώσκετο τὸ βιβλίον τοῦ Μωϋσέως εἰς τὰ αὐτιὰ ὅλου τοῦ λαοῦ, εὑρέθη ἐκεῖ γραμμένον, ὅτι οἱ Ἀμμωνῖται καὶ οἱ Μωαβῖται δὲν ἔπρεπε ποτὲ νὰ ἔλθουν εἰς καμμίαν ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, μὲ τοὺς Ἰουδαίους.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἀνέγνωσαν εἰς ἐπήκοον ὅλων τῶν Ἰουδαίων τὸ βιβλίον τὸν Μωσαϊκοῦ Νόμου καὶ εὑρῆκαν γραμμένον εἰς αὐτὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνουν δεκτοὶ ποτὲ οἱ Ἀμμανῖται καὶ οἱ Μωαβῖται εἰς τὴν σύναξιν καὶ κοινωνίαν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

Τοῦτο δέ, διότι ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται εἶχαν ἐξέλθει ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς Αἰγύπτου, αὐτοὶ δὲν ἦλθον εἰς βοήθειαν καὶ ἀντίληψίν των μὲ ἄρτον καὶ μὲ ὕδωρ καὶ διότι ἀκόμη εἶχαν πληρώσει τὸν Βαλαάμ, διὰ νὰ καταρασθῇ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Ἀλλὰ ὁ Θεός μας εἶχε μετατρέψει τὴν κατάραν εἰς εὐλογίαν.

Ἡ ἀπαγόρευσις αὐτὴ ὠφείλετο εἰς τὸ ὅτι οἱ λαοὶ αὐτοὶ δὲν ἐβοήθησαν τοὺς Ἰσραηλίτας, ὅταν αὐτοὶ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν σκλαβιὰν τῆς Αἰγύπτου, καὶ δὲν τοὺς ἐπρόσφεραν ψωμὶ καὶ νερό. Ἀντιθέτως ἐπλήρωσαν τὸν προφήτην Βαλαὰμ διὰ νὰ καταρασθῇ τοὺς Ἰσραηλίτας. Ὁ Θεός μας ὅμως μετέστρεψε τὴν κατάραν εἰς εὐλογίαν.

Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται ἤκουσαν αὐτὴν τὴν ἐντολὴν τοῦ Νόμου, ἐξεχώρισαν καὶ ἀπεμάκρυναν ἐκ μέσου αὐτῶν κάθε ξένον καὶ καθένα ποὺ προήρχετο ἀπὸ ἐπιμιξίαν Ἰσραηλιτῶν μὲ ἀλλογενεῖς.

Μόλις λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι ἄκουσαν τὴν ἐντολὴν αὐτὴν τοῦ Θεοῦ, ἔλαβαν τὰ μέτρα ποὺ ἔπρεπεν, ὥστε νὰ ἀπομακρυνθῇ κάθε ξένος ἀπὸ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Πρὶν δὲ τεθῇ εἰς ἐφαρμογὴν τὸ μέτρον αὐτό, ὁ Ἐλιασίβ, ὁ ἱερεὺς ὁ ὁποῖος ἐπέβλεπεν εἰς τὰς ἀποθήκας τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ μας καὶ ὁ ὁποῖος εἶχε συνδεθῆ μὲ συγγένειαν πρὸς τὸν Τωβίαν,

Πρὶν ὅμως ἀπὸ τὴν τακτοποίησιν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ ὁ ἀρχιερεὺς Ἐλιασίβ, ποὺ ἔμενεν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ μας καὶ ἦτο ἕνας ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς τοῦ Τωβία, εἶχε κάμει τὸ ἑξῆς:

εἶχε διαθέσει δι’ αὐτόν ἕνα μεγάλο δωμάτιον ἐκεῖ, ὅπου προηγουμένως οἱ ἱερεῖς ἔθετον τὰς προσφοράς, τὸν λίβανον, τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰς δεκάτας τοῦ σίτου, τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου, τὰ προοριζόμενα διὰ τοὺς Λευίτας, τοὺς ψάλτας καὶ τοὺς θυρωρούς, ὅπως καὶ τὰ πρωτόλεια τὰ προοριζόμενα διὰ τοὺς ἱερεῖς

Διεσκεύασε διὰ τὸν ἑαυτόν του ἕνα μεγάλο θησαυροφυλάκιον (δωμάτιον) τοῦ Ναοῦ, προκειμένου νὰ φιλοξενῇ τὸν Τωβίαν. Εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον αὐτὸ ἔβαζαν προηγουμένως τὰς προσφορὰς καὶ τὸ θυμίαμα, καθὼς ἐπίσης καὶ τὰ ἄλλα σκεύη τοῦ Ναοῦ. Ἔβαζαν ἐπίσης ἐκεῖ καὶ τὰς δεκάτας ἀπὸ τὸ σιτάρι, τὸ κρασὶ καὶ τὸ λάδι, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τοὺς Λευίτας, τοὺς ἱεροψάλτας καὶ τοὺς θυρωρούς, καθὼς καὶ τὰς ἀπαρχὰς τῶν γεννημάτων τῆς γῆς, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τοὺς ἱερεῖς.

Ὅταν ἔγινεν ἡ βέβηλος αὐτὴ πρᾶξις ἐγὼ δὲν εὑρισκόμην εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ διότι κατὰ τὸ τριακοστὸν δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας Ἀρταξέρξου, τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος, εἶχα ἐγὼ ἐπιστρέψει πρὸς, τὸν βασιλέα. Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασεν ὀλίγος χρόνος, ἐζήτησα καὶ ἔλαβα ἄδειαν ἀπὸ τὸν βασιλέα

Κατὰ τὸ διάστημα ποὺ ἐγίνοντο ὅλα αὐτά, ἐγὼ ὁ Νεεμίας δὲν ἤμουν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διότι κατὰ τὸ τριακοστὸν δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος Ἀρταξέρξου εἶχα μεταβῆ εἰς τὴν Περσίαν πρὸς τὸν βασιλέα. Ὅταν ὅμως ὡλοκληρώθη ὁ χρόνος τῆς παραμονῆς μου εἰς τὴν Περσίαν, ἐπῆρα τὴν ἄδειαν ἀπὸ τὸν βασιλέα

καὶ ἐπανῆλθα εἰς τὴν ἱερουσαλήμ. Ἔμαθα τότε τὴν κακὴν αὐτὴν πρᾶξιν, ποὺ εἶχε κάμνει ὁ Ἐλιασὶβ πρὸς χάριν τοῦ Τωβία, μὲ τὸ νὰ παραχωρήσῃ εἰς αὐτὸν δωμάτιον μέσα εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ.

καὶ ἦλθα καὶ πάλιν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Καὶ διεπίστωσα ἐπὶ τόπου τὴν πονηρίαν, μὲ τὴν ὁποίαν ἐνήργησεν ὁ Ἐλιασὶβ χάριν τοῦ συγγενοῦς του Τωβία, μὲ τὸ νὰ κατασκευάσῃ δι’ αὐτὸν τόπον διαμονῆς μέσα εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὸ μοῦ ἐφάνη πάρα πολὺ κακὸν καὶ ἐπέταξα ὅλα τὰ πράγματα καὶ τὰ ἔπιπλα τοῦ οἴκου τοῦ Τωβία ἔξω ἀπὸ τὸ δωμάτιον αὐτό.

Τὸ πρᾶγμα μοῦ ἐφάνη πολὺ κακόν, δι’ αὐτὸ ἐπέταξα ὅλα τὰ σκεύη τοῦ δωματίου τοῦ Τωβία ἔξω ἀπὸ τὸν χῶρον αὐτὸν τοῦ Ναοῦ.

Ἔδωσα κατόπιν ἐντολὴν καὶ ἐκαθάρισαν αὐτὸ τὸ δωμάτιον καὶ ἐπανέφερα ἐκεῖ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ, τὰς διαφόρους προσφορὰς καὶ τὸ λιβάνι.

Ἔδωσα μάλιστα ἐντολὴν καὶ ἐξήγνισαν μὲ εἰδικὴν τελετὴν ὅλα τὰ θησαυροφυλάκια (δωμάτια τοῦ Ναοῦ) καὶ ἔφερα πίσω καὶ ἔβαλα πάλιν εἰς αὐτὰ τὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ, τὰς διαφόρους προσφορὰς τοῦ λαοῦ καὶ τὸ θυμίαμα.

Ἐπληροφορήθην ἐπίσης, ὅτι αἱ μερίδες, ποὺ προωρίζοντο διὰ τοὺς Λευίτας, δὲν ἐδόθησαν εἰς αὐτούς. Ἔτσι δὲ κάθε Λευίτης ἠναγκάσθη νὰ φύγῃ εἰς τὸν ἀγρόν του, διὰ νὰ τὸν καλλιεργῆ. Ἀλλὰ οἱ Λευῖται καὶ οἱ ψάλται ἦσαν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι προσέφεραν τὰς ὑπηρεσίας των εἰς τὸν ναόν.

Διεπίστωσα ἐπίσης ὅτι δὲν ἐδόθησαν τὰ μερίδια καὶ δικαιώματα, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τοὺς Λευίτας, καὶ δι’ αὐτὸ ἔφυγαν αὐτοὶ καθένας εἰς τὸ χωράφι του. Οἱ Λευῖται καὶ ὁἱ ἱεροψάλται, ποὺ εἶχαν ἔργα ἱερὰ εἰς τὸν Ναόν, ἀναγκάσθηκαν νὰ φύγουν καὶ νὰ ἐργασθοῦν εἰς ἄλλο ἔργον διὰ νὰ ζήσουν.

Ἐγὼ ἐφιλονείκησα καὶ ἤλεγξα τοὺς ἀρχηγοὺς καὶ εἶπα· Διατί ἔχει ἐγκαταλειφθῇ ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ; Συνεκέντρωσα τότε τοὺς Λευίτας αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐπανετοποθέτησα εἰς τὰς ὑπηρεσίας των.

Ἔκαμα τότε αὐστηρὰς παρατηρήσεις εἰς τοὺς στρατηγοὺς καὶ ἀξιωματούχους τοῦ λαοῦ, ποὺ ἦσαν ὑπεύθυνοι καὶ διὰ τὸν Ναόν, καὶ τοὺς εἶπα: «Διατί ἐγκατελείφθη ἔτσι ὁ Ναὸς τοῦ Θεοῦ;» Ἐμάζευσα κατόπιν τοὺς Λευίτας καὶ τοὺς ἐγκατέστησα καὶ πάλιν εἰς τὰς θέσεις των.

Τότε ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι προσέφεραν τὰ δέκατα ἀπὸ τὸν σῖτον, τὸν οἶνον καὶ τὸ ἔλαιον εἰς τὰς ἀποθήκας,

Ὅταν εἶδαν αὐτὴν τὴν ἐνέργειάν μου ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, ἐπρόσφεραν τὸ ἓν δέκατον ἀπὸ τὸ σιτάρι, τὸ κρασὶ καὶ τὸ λάδι των εἰς τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ Ναοῦ.

αἱ ὁποῖαι ἦσαν ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψιν τοῦ Σελεμίου τοῦ ἱερέως, Σαδδοὺκ τοῦ γραμματέως καὶ τοῦ Φαδαΐα ἑνὸς ἀπὸ τοὺς Λευίτας. Βοηθοὺς δὲ εἰς αὐτοὺς ἔδωσα τὸν Ἀνὰν υἱὸν τοῦ Ζακχοὺρ καὶ τὸν υἱὸν τοῦ Ματθανίου, διότι αὐτοὶ ἐθεωροῦντο ἀξιόπιστοι. Τοὺς ἀνέθεσα δὲ ὡς ἔργον νὰ διανέμουν εἰς τοὺς ἀδελφούς των τὰς ἀναλόγους μερίδας.

Τὰ παρέδωσαν δὲ εἰς τὰ χέρια τοῦ ἱερέως Σελεμία καὶ τοῦ γραμματέως Σαδδοὺκ καὶ τοῦ Λευίτου Φαδαΐα. Βοηθός των ὡρίσθη ὁ Ἀνάν, ὁ υἱὸς τοῦ Ζακχούρ, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ματθανίου. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐθεωρήθησαν ἀξιόπιστοι καὶ κατάλληλοι διὰ νὰ διανέμουν εἰς τοὺς ἀδελφούς των τὰ μερίδιά των.

Μνήσθητί μου, Κύριε, διὰ τὴν ἐνέργειάν μου αὐτὴν καὶ μὴ ἐξαλείψῃς ἀπὸ τὴν μνήμην σου τὰς δικαίας αὐτὰς πράξεις, τὰς ὁποίας ἐπραγματοποίησα εἰς τὸν ναόν σου, τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας.

Μνήσθητί μου, Κύριε ὁ Θεός μου, δι’ αὐτήν μου τὴν ἐνέργειαν καὶ ἂς μὴ ἐξαλειφθῇ ποτὲ καὶ λησμονηθῇ τὸ καλὸ αὐτό, ποὺ ἔκαμα διὰ τὸν Ναὸν τὸν Κυρίου καὶ Θεοῦ μας.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας εἶδα εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας, ὅτι μερικοὶ ἄνδρες ἐπατοῦσαν σταφύλια εἰς τὰ πατητήριά των κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, ἔφεραν δεμάτια σίτου εἰς τὰ χέρια των, ἐφόρτωναν εἰς τοὺς ὄνους των οἶνον, σταφύλια, σῦκα καὶ κάθε ἄλλο εἶδος φορτίου καὶ ἔφεραν αὐτὰ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου. Διεμαρτυρήθην ἐντόνως ἐναντίον των, διότι κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου ἔφεραν αὐτὰ τὰ εἴδη πρὸς πώλησιν.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἐπίσης εἶδα εἰς τὴν Ἰουδαίαν ὡρισμένους, ποὺ ἐπατοῦσαν τὰ σταφύλια των εἰς τὰ πατητήρια κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀργία τοῦ Σαββάτου καὶ μετέφεραν δεμάτια μὲ σιτηρά. Εἶδα ἀκόμη καὶ ἄλλους, ποὺ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου ἐφόρτωναν τοὺς ὄνους των μὲ κρασὶ καὶ σταφύλια καὶ σῦκα καὶ κάθε εἴδους φορτίον καὶ τὰ μετέφεραν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ πρὸς πώλησιν. Δὲν ἔμεινα ὅμως ἀπαθής, ἀλλὰ διεμαρτυρήθην τὴν ἰδίαν ἡμέραν ἐντόνως, διότι ἐδιάλεξαν αὐτὴν τὴν ἡμέραν διὰ νὰ πωλοῦν τὰ ἀγαθά των.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐπίσης αὐτὴν ἔμποροι ἀπὸ ἄλλας περιοχὰς ἔφερον καὶ ἐπωλοῦσαν πρὸς τοὺς Ἰουδαίους εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς ἄλλα μέρη τῆς Ἰουδαίας ψάρια καὶ ἄλλα ἐμπορεύματα.

Ἄλλοι πάλιν, ποὺ προήρχοντο ἀπὸ τὰ παράλια τῆς Φοινίκης, ἔφεραν ψάρια καὶ κάθε εἴδους ἐμπορεύματα καὶ ἐκάθηντο εἰς τὴν ἀγορὰν τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὰ ἐπωλοῦσαν εἰς τοὺς Ἰουδαίους κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου.

Ἐπέπληξα μὲ δριμύτητα τοὺς προκρίτους τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς εἶπα· «Τί εἶναι αὐτὸ τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ σεῖς κάνετε, καὶ βεβηλώνετε τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου;

Ἔκαμα λοιπὸν αὐστηρὰς παρατηρήσεις εἰς τοὺς ἐπισήμους τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἦσαν πλέον ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, καὶ τοὺς εἶπα: «Τί εἶναι αὐτὸ τὸ παράνομον πρᾶγμα, ποὺ κάμνετε καὶ βεβηλώνετε ἔτσι τὴν ἁγίαν ἡμέραν τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου,

Τὸ ἴδιο δὲν ἔκαμαν καὶ οἱ πρόγονοί σας καὶ ἐπέφερεν ὁ Θεός μας ἐναντίον ἐκείνων καὶ ἡμῶν καὶ τῆς πόλεως αὐτῆς τὰς μεγάλας τιμωρίας; Καὶ σεῖς, λοιπόν, ἐπαυξάνετε βεβήλωσιν αὐτὴν τοῦ Σαββάτου;»

Αὐτὰ δὲν ἔκαμναν καὶ οἱ πρόγονοί μας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπιφέρῃ ὁ Θεός μας εἰς αὐτοὺς καὶ εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν μας ὅλας αὐτὰς τὰς συμφοράς; Καὶ τολμᾶτε λοιπὸν τώρα νὰ αὐξάνετε τὴν ὀργὴν τοῦ Κυρίου ἐναντίαν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, μὲ τὸ νὰ βεβηλώνετε τὴν ἱερὰν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου;

Εἰς ἐξάλειψιν τοῦ κακοῦ αὐτοῦ, ὅταν πρὸ ἑκάστου Σαββάτου ἐκλείοντο αἱ πύλαι τῆς Ἱερουσαλήμ, διέταξα νὰ μὴ ἀνοίγωνται, εἰ μὴ μετὰ τὴν πάροδον Σαββάτου. Ἐτοποθέτησα δὲ μερικοὺς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μου εἰς τὰς πύλας, διὰ νὰ ἀπαγορεύουν τὴν μεταφορὰν φορτίων εἰς τὴν πόλιν κατὰ τὴν ἡμέραν του Σαββάτου.

Διὰ νὰ διορθωθῇ αὐτὸ τὸ κακόν, ἔκαμα τὸ ἑξῆς: Ὅταν ἔκλειναν αἱ πύλαι τοῦ τείχους τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸ βράδυ τῆς Παρασκευῆς πρὸ τοῦ Σαββάτου, διέταξα νὰ κλείνουν καλὰ αἱ πύλαι καὶ εἶπα νὰ μὴ τὰς ἀνοίγουν, ἕως ὅτου περάσῃ τὸ Σάββατον. Ἐτοποθέτησα δὲ εἰς τὰς πύλας μερικοὺς ἐμπίστους ἀνθρώπου, ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας μου, διὰ νὰ μὴ ἐπιτρέπουν να περνοῦν ὅσοι μετέφεραν διάφορα φορτία κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου.

Τότε ὅλοι οἱ ἔμποροι διενυκτέρευσαν μίαν καὶ δύο φορὰς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Λόγῳ αὐτοῦ τοῦ μέτρου, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἔμποροι διενυκτέρευσαν μίαν καὶ δύο φορὰς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐπώλησαν ἐκεῖ ἔξω τὰ προϊόντα των.

Διεμαρτυρήθην ἐναντίον των καὶ τοὺς εἶπα μὲ αὐστηρότητα· «Διατί διανυκτερεύετε ἔξω ἀπὸ τὸ τεῖχος; Ἐὰν δευτέραν φορὰν ἐπαναλάβετε αὐτὴν τὴν πρᾶξιν, θὰ ἀπλώσω τὰ χέρια μου ἐναντίον σας, διὰ νὰ σᾶς τιμωρήσω ἐγὼ ὁ ἴδιος». Ἀπὸ τὸν καιρὸν δὲ ἐκεῖνον καὶ ἐντεῦθεν δὲν ἦλθαν φορτία ἐμπορευμάτων κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.

Διεμαρτυρήθην ὅμως καὶ πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπα: «Διατί διανυκτερεύετε ἀπέναντι ἀπὸ τὸ τεῖχος μας; Ἐὰν τὸ ξανακάμετε, θὰ ἀπλώσω τὸ χέρι μου ἐναντίον σας καὶ θὰ ἔχετε κακὸν τέλος». Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι δὲν ἔφεραν ἄλλην φορὰν τὰ ἀγαθά των πρὸς πώλησιν κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.

Ἔδωσα ἐντολὴν ἐπίσης εἰς τοὺς Λευίτας, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον ἦσαν καθαροί, νὰ ἔρχωνται καὶ νὰ φρουροῦν τὰς πύλας τῆς πόλεως, διὰ νὰ τηρῆται ἔτσι ἡ ἀργία κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου. Δι’ ὅλα αὐτὰ μνήσθητί μου, Κύριε ὁ Θεός, σπλαγχνίσου με, σύμφωνα μὲ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου.

Εἶπα ἐπίσης καὶ εἰς τοὺς Λευίτας, ποὺ ἐξηγνίζοντο συμφώνως πρὸς τὸν Μωσαϊκὸν Νόμον καὶ ἤρχοντο νὰ φρουροῦν τὰς πύλας, νὰ προσέχουν πολύ, ὥστε νὰ τηρῆται ἡ ἀργία τῆς ἡμέρας τοῦ Σαββάτου. Καὶ δι’ αὐτὴν τὴν ἐνέργειάν μου ἐπίσης μνήσθητί μου, Κύριε ὁ Θεός μου, καὶ σπλαγχνίσου με κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἀκόμη ἐκείνην εἶδα ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι εἶχον λάβει ὡς συζύγους, Ἀζωτίας, Ἀμμωνίτιδας καὶ Μωαβίτιδας.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας εἶδα ἐπίσης καὶ ὡρισμένους Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πάρει ὡς συζύγους των γυναῖκας ἀπὸ τοὺς Ἀζωτίους, τοὺς Ἀμμανίτας καὶ τοὺς Μωαβίτας.

Τὰ μισὰ δὲ ἀπὸ τὰ παιδιά των ὠμιλοῦσαν Ἀζωτιστὶ καὶ δεν ἦσαν καθόλου εἰς θέσιν νὰ ὁμιλοῦν τὴν γλῶσσαν τῶν Ἰουδαίων.

Τὰ παιδιὰ αὐτῶν τῶν οἰκογενειῶν κατὰ τὸ ἥμισυ ὠμιλοῦσαν τὴν γλῶσσαν τῶν Ἀζωτίων καὶ δὲν ἤξευραν νὰ ὁμιλοῦν καλῶς τὴν Ἰουδαϊκὴν γλῶσσαν.

Τοὺς ἤλεγξα μὲ πολλὴν δριμύτητα καὶ τοὺς κατηράσθην, μάλιστα δὲ ἐκτύπησα καὶ μερικοὺς ἀπὸ αὐτούς, ἀπέσπασα καὶ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς ἀπὸ ἄλλους, τοὺς ἐξώρκισα ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς εἶπα: «Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ δίδετε τὰς θυγατέρας σας εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν εἰδωλολατρῶν καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ λαμβάνετε ὡς συζύγους διὰ τοὺς υἱούς σας ἀπὸ τὰς θυγατέρας αὐτῶν.

Ἀγανάκτησα λοιπὸν ἐναντίον των καὶ τοὺς ἐπέπληξα μὲ αὐστηρότητα καὶ τοὺς κατηράσθην. Ἐκτύπησα μάλιστα καὶ μερικοὺς ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἄνδρας καὶ ἐξερρίζωσα καὶ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς των. Τοὺς ἐξώρκισα δὲ ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς εἶπα: «Δὲν πρέπει νὰ δώσετε τὰς θυγατέρας σας ὡς συζύγους εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ξένων, οὔτε νὰ πάρετε ἀπὸ τὰς θυγατέρας τῶν ξένων συζύγους διὰ τὰ παιδιά σας, διότι αὐτὸ ὁρίζει ὁ Νόμος τοῦ Κυρίου.

Ἔτσι δὲν εἶχεν ἁμαρτήσει καὶ ὁ Σολομών, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν; Καὶ ὅμως ὅμοιος βασιλεὺς πρὸς τὸν Σολομώντα δὲν ὑπῆρχε μεταξὺ πολλῶν ἐθνῶν. Αὐτὸς ἠγαπᾶτο ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ ὁ Θεὸς τὸν εἶχεν ἐγκαταστήσει βασιλέα ἐπὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Αἱ ξέναι ὅμως γυναῖκες παρεξέκλιναν καὶ παρέσυραν αὐτὸν πρὸς τὴν ἁμαρτίαν.

Αὐτὴ δὲν ἦτο ἡ ἁμαρτία καὶ παρανομία καὶ τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰσραὴλ Σολομῶντος; Καὶ ὅπως ξεύρετε, σὰν τὸν Σολομῶντα δὲν ὑπῆρχεν ἄλλος βασιλεὺς μέσα εἰς πολλὰ ἔθνη. Τὸν ἀγαποῦσε πολὺ ὁ Θεὸς καὶ Ἐκεῖνος ἦτο, ποὺ τὸν ἀνέδειξε βασιλέα ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν. Παρὰ ταῦτα ὅμως δὲν ἐπρόσεξε καὶ αὐτὸς καὶ τὸν παρέσυραν μακριὰ ἀπὸ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν αἱ ἀλλογενεῖς καὶ ἀλλόθρησκοι γυναῖκες ποὺ ἐπῆρε.

Μήπως, λοιπόν, θὰ ἀκούσωμεν τώρα ὅτι καὶ σεῖς διεπράξατε αὐτὴν τὴν μεγάλην καὶ φοβερὰν ἁμαρτίαν, ὅτι κατεπατήσατε τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ μας καὶ ἐπήρατε ὡς συζύγους σας γυναῖκας ἀλλοεθνεῖς;»

Δὲν θὰ ἀκούσωμεν λοιπὸν μὲ ἀγανάκτησιν καὶ λύπην τὸ ὅτι καὶ σεῖς διεπράξατε ὅλην αὐτὴν τὴν παρανομίαν, μὲ τὸ νὰ παραβῆτε καὶ νὰ περιφρονήσετε τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ μας καὶ νὰ πάρετε ξένας συζύγους;»

Ἔνας ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἰωαδά, υἱοῦ τοῦ Ἐλισοὺβ τοῦ ἀρχιερέως, ἦτο γαμβρὸς τοῦ Σαναβαλλὰτ τοῦ Οὐρανίτου. Αὐτὸν λοιπὸν ἐγὼ τὸν ἐξεδίωξα μακράν.

Ἕνας μάλιστα ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἰωαδά, υἱοῦ τοῦ μεγάλου ἀρχιερέως Ἐλισούβ, ἦτο γαμβρὸς τοῦ Σαναβαλλὰτ τοῦ Οὐρανίτου! Ὅταν τὸ ἔμαθα, τὸν ἐξεδίωξα μὲ ὀργὴν ἀπὸ ἐμπρός μου.

Ἐνθυμήσου, Κύριε, αὐτοὺς καὶ τιμώρησέ τους, διότι ἐβεβήλωσαν τὴν ἱερωσύνην καὶ τὰς ἱερὰς ὑποχρεώσεις των, ποὺ εἶχαν ὡς ἱερεῖς καὶ ὡς Λευῖται.

Ἐνθυμήσου, Κύριε ὁ Θεός, καὶ τιμώρησε δικαίως τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, ποὺ μὲ τὰς συγγενείας των ἐβεβήλωσαν τὴν ἱερωσύνην των καὶ συνῆψαν σχέσεις καὶ συνθήκας ἀναρμόστους εἰς ἱερεῖς καὶ Λευίτας.

Ἐκαθάρισα αὐτοὺς ἀπὸ κάθε ξένον καὶ ὥρισα τὰς τάξεις τῆς ἐφημερίας τῶν ἱερέων καὶ τῶν Λευιτῶν, ὥστε ὁ καθένας νὰ εἶναι εἰς τὸ ἔργον του.

Ἔλαβα λοιπὸν μέτρα καὶ δι’ αὐτοὺς καὶ τὸν ἐξήγνισα ἀπὸ κάθε σχέσιν μὲ ἀλλογενῆ καὶ ἀλλόθρησκον καὶ ἀπὸ κάθε τι, ποὺ τοὺς ἀποξένωνε ἀπὸ τὸ ἱερὸν ἔργον των. Ὥρισα δὲ καὶ κανονισμόν, βάσει τοῦ ὁποίου ἐρρυθμίζετο ἡ ἐφημερία καὶ διακονία τῶν ἱερέων καὶ τῶν Λευϊτῶν. Ἔτσι καθένας ἤξευρε τὸ ἔργον του καὶ τί ἔπρεπε νὰ κάμνῃ, διὰ νὰ εἶναι συνεπὴς εἰς τὰς ὑποχρεώσεις του.

Ἐκανόνισα τὴν προσφορὰν τῶν ξύλων διὰ τὸ θυσιαστήριον, νὰ τὰ φέρουν εἰς καθωρισμένας προθεσμίας, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ περὶ τῶν πρωτοτόκων. Μνήσθητί μου, Κύριε, πρὸς τὸ ἀγαθόν μου, δι’ ὅλα αὐτά.

Ἐρρύθμισα ἐπίσης καὶ τὸ θέμα τῆς προσφορᾶς τῶν ξύλων τῶν ἀπαραιτήτων διὰ τὰς θυσίας, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ προσφέρωνται εἰς τοὺς καθωρισμένους ἀπὸ χρόνων καιρούς. Ἐτακτοποίησα ἐπίσης καὶ τὰ θέματα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν προσφορὰν τῶν πρωτοτόκων. Μνήσθητί μου, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, πρὸς ἀγαθόν μου δι’ ὅσα προσέφερα εἰς τὸν λαόν Σου, τὴν πόλιν Σου καὶ τὸν Ναόν Σου.