Βασιλειῶν Δ'

Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀχαὰβ οἱ Μωαβῖται κατεπάτησαν τὴν συνθήκην ὑποτελείας των, ποὺ εἶχαν συνάψει μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Οἱ κάτοικοι τῆς Μωὰβ ἐπανεστάτησαν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν μετὰ τὸν θάνατον τοῦ βασιλιᾶ Ἀχαάβ.

Εἰς τὴν Σαμάρειαν ὁ βασιλεὺς Ὀχοζίας ἔπεσεν ἀπὸ τὸ δικτυωτὸν τοῦ ὑπερῴου του καὶ κατέκειτο ἀσθενής. Ἀπέστειλεν δὲ ἀγγελιαφόρους, εἰς τοὺς ὁποίους εἶπε· «πηγαίνετε καὶ ἀναζητήσατε εἰς τὴν πόλιν Ἀκκαρὼν τὸν εἰδωλικὸν θεὸν τῶν μυιῶν Βάαλ καὶ ἐρωτήσατέ τον, ἐὰν θὰ διαφύγω τὸν θάνατον ἀπὸ τὴν ἀρρώστειαν μου αὐτήν». Οἱ ἀπεσταλμένοι ἐπορεύθησαν νὰ ἐρωτήσουν τὸν θεὸν Βάαλ.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Ὀχοζίας ἔπεσεν ἀπὸ τὸ δικτυωτὸν κιγκλίδωμα τὸν ἀνωγείου δωματίου του, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν Σαμάρειαν, καὶ ἐπληγώθη σοβαρά. Δι’ αὐτὸ ἔστειλεν ἀπεσταλμένους, εἰς τοὺς ὁποίους εἶπε: «Πηγαίνετε εἰς τὴν πόλιν τῶν Φιλισταίων Ἀκκαρὼν καὶ ζητῆστε ἐκεῖ νὰ εὕρετε τὸ ἄγαλμα τοῦ Βάαλ, τοῦ θεοῦ τῶν μυγῶν, καὶ ρωτῆστε τὸν θεόν, ἐὰν θὰ θεραπευθῶ ἀπὸ τὴν ἀρρώστια μου αὐτήν». Οἱ ἀπεσταλμένοι ἐπῆγαν νὰ ἐρωτήσουν τὸ εἴδωλον τῆς Ἀκκαρὼν διὰ τὴν ὑγείαν τοῦ Ὀχοζία.

Ἄγγελος ὅμως Κυρίου ἐκάλεσε τὸν Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην καὶ τοῦ εἶπε· «σήκω καὶ πήγαινε εἰς συνάντησιν τῶν ἀγγελιαφόρων τοῦ Ὀχοζίου, τοῦ βασιλέως τῆς Σαμαρείας, καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς: Μήπως τάχα δὲν ὑπάρχει Θεὸς ἀληθινὸς εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ διὰ τοῦτο σεῖς πορεύεσθε νὰ συμβουλευθῆτε τὸν Βάαλ, θεὸν τῶν μυιῶν, εἰς τὴν Ἀκκαρών;

Τότε ὅμως ἄγγελος Κυρίου ἐκάλεσε τὸν Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην καὶ τοῦ εἶπε: Σήκω ἐπάνω καὶ πήγαινε νὰ συναντήσεις τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Ὀχοζία, βασιλιᾶ τῆς Σαμαρείας, καὶ νὰ τοὺς εἰπῇς: «Διατί πηγαίνετε εἰς τὴν Ἀκκαρών; Μήπως διότι νομίζετε ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεὸς μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ δι’ αὐτὸ πηγαίνετε νὰ ἐρωτήσετε τὸν Βάαλ, τὸν θεὸν τῶν μυγῶν, εἰς τὴν Ἀκκαρών; Δὲν πρέπει νὰ γίνῃ ἔτσι, διότι αὐτὸ δὲν εἶναι ὀρθόν».

Αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου ὀρθόν. Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος νὰ εἴπετε εἰς τὸν Ὀχοζίαν: Ἀπὸ τὴν κλίνην, ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν ἀσθενὴς ἔχεις σὺ ἀνεβῆ, δὲν θὰ κατέλθῃς ὑγιής, διότι θὰ ἀποθάνῃς ἐξάπαντος». Ὁ Ἠλίας μετέβη καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, ὅσα ὁ Θεὸς τὸν διέταξεν.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος πρὸς τὸν βασιλιᾶ Ὀχοζίαν: «Δὲν θὰ κατεβῇς θεραπευμένος ἀπὸ τὸ κρεββάτι, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνέβης, ἐπειδὴ ἐτραυματίσθης σοβαρά· ἀλλὰ θὰ ἀποθάνῃς ὁπωσδήποτε!». Καὶ ὁ Ἠλίας ἐπῆγε, συνήντησε τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Ὀχοζία καὶ τοὺς ἀνήγγειλε τὸ μήνυμα τοῦ Θεοῦ.

Οἱ ἀγγελιαφόροι ἐπέστρεψαν πρὸς τὸν Ὀχοζίαν καὶ ἐκεῖνος τοὺς ἠρώτησε· «διατί τόσον συντόμως ἐπανήλθατε;»

Οἱ βασιλικοὶ ἀπεσταλμένοι ἐπέστρεψαν εἰς τὸν Ὀχοζίαν, αὐτὸς δὲ τοὺς ἐρώτησε: «Διατί ἐπεστρέψατε τόσον γρήγορα;»

Οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ ἀπήντησαν· «κάποιος ἀνὴρ ἦλθε, μᾶς συνήντησε καὶ μᾶς εἶπε: Ἐμπρός, ἐπιστρέψατε πρὸς τὸν βασιλέα, ὁ ὁποῖος σᾶς ἔστειλε, καὶ εἴπατε εἰς αὐτόν· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Μήπως τάχα δὲν ὑπάρχει Θεὸς ἀληθινὸς εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν; Καὶ σὺ πηγαίνεις νὰ ἐπιζητήσῃς συμβουλὰς ἀπὸ τὸν Βαάλ, τὸν θεὸν τῶν μυιῶν, εἰς τὴν Ἀκκαρών; Αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου ὀρθόν. Διὰ τοῦτο δὲν θὰ κατεβῇς ὑγιὴς ἀπὸ τὴν κλίνην, ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν ἔχεις ἀνεβῆ ἀσθενής, διότι ἐξάπταντος θὰ ἀποθάνῃς».

Οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ ἀπάντησαν: «Κάποιος ἄνθρωπος ἦλθε, μᾶς συνήντησε καὶ μᾶς εἶπεν: «Ἐμπρός· γυρίστε πίσω εἰς τὸν βασιλιᾶ, ποὺ σᾶς ἔστειλε, καὶ πέστε του· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Διατί πηγαίνετε εἰς τὴν Ἀκκαρών; Μήπως διότι νομίζετε ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεὸς μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ διὰ αὐτὸ πηγαίνετε νὰ ἐρωτήσετε τὸν Βάαλ, τὸν θεὸν τῶν μυγῶν, εἰς τὴν Ἀκκαρών; Δὲν πρέπει νὰ γίνῃ ἔτσι, διότι αὐτὸ δὲν εἶναι ὀρθόν. Σὺ ὁ Ὀχοζίας δὲν θὰ κατεβῇς θεραπευμένος ἀπὸ τὸ κρεββάτι, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνέβης, ἐπειδὴ ἐτραυματίσθης σοβαρά· ἀλλὰ θὰ ἀποθάνῃς ὁπωσδήποτε!».

Ὁ Ὀχοζίας ἠρώτησεν αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπε· «ποία εἶναι ἡ ἐμφάνισις τοῦ ἀνδρὸς αὐτοῦ, ποὺ ἦλθεν εἰς συνάντησίν σας καὶ ὡμίλησε πρὸς σᾶς αὐτοὺς τοὺς λόγους;»

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Ὀχοζίας ἐμιλησε εἰς τοὺς ἀπεσταλμένους του καὶ τοὺς εἶπε: «Τί εἶδους ἄνθρωπος καὶ ποῖα εἶναι τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἦλθε καὶ σᾶς συνήντησε καὶ σᾶς εἶπε τὰ λόγια αὐτά;»

Ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν· «εἶναι ἀνὴρ δασύτριχος, ζωσμένος γύρω ἀπὸ τὴν μέσην δερματίνην ζώνην». Ὁ Ὀχοζίας τοὺς εἶπεν. «Αὐτὸς εἶναι Ἠλιοὺ ὁ Θεσβίτης».

Οἱ ἀπεσταλμένοι ἀπάντησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ: «Ἦταν ἄνθρωπος, ποὺ ἐφοροῦσε μαλλιαρὸν τρίχινον χιτῶνα (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ἦταν ἄνθρωπος μὲ πλούσια μαλλιὰ καὶ γενειάδα) καὶ εἶχε ζωσμένην τὴν μέσην του μὲ δερματίνην ζώνην». Τότε ὁ Ὀχοζίας ἀνεφώνησε μὲ τρόμον: «Ὁ Ἠλίας ὁ Θεσβίτης εἶναι αὐτός!»

Ὁ βασιλεὺς ἔστειλε πρὸς αὐτὸν ἕνα πεντηκόνταρχον μὲ τοὺς πενῆντα ἄνδρας του, ὁ ὁποῖος καὶ ἀνέβη πρὸς τὸν Ἠλιού, τὸν προφήτην. Ἰδοὺ δὲ ὁ Ἠλίας ἐκάθητο εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους. Ὁ πεντηκόνταρχος ὡμίλησε πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπεν· «ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ὁ βασιλεὺς σὲ καλεῖ. Ἔλα πρὸς αὐτόν».

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς Ὀχοζίας ἔπεμψε πρὸς τὸν Ἠλίαν ἀξιωματικὸν πενῆντα στρατιωτῶν μαζὶ μὲ τοὺς πενῆντα ἄνδρες του· καὶ ὁ ἀξιωματικὸς μὲ τοὺς στρατιῶτες του ἐπῆγε εἰς τὸν Ἠλίαν. Καὶ νά· ὁ Ἠλίας ἦταν καθισμένος εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὑψηλοῦ λόφου. Ὁ ἀξιωματικὸς τῶν πενῆντα στρατιωτῶν ἐμίλησε εἰς τὸν Ἠλίαν καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ὁ βασιλιᾶς σὲ καλεῖ· κατέβα ἀπὸ ἐδῶ καὶ πήγαινε νὰ τὸν συναντήσῃς».

Ὁ προφήτης Ἠλίας ἀπήντησε πρὸς τὸν πεντηκόνταρχον· «ἐὰν ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ εἶμαι, πῦρ θὰ κατεβῇ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, τὸ ὁποῖον θὰ κατακαύσῃ σὲ καὶ τοὺς πενῆντα ἄνδρας σου». Πράγματι δὲ κατέβη ἀμέσως ἀπὸ τὸν οὐρανὸν πῦρ καὶ κατέκαυσεν αὐτὸν καὶ τοὺς πεντήκοντα ἄνδρας του.

Ὁ Ἠλίας ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἀξιωματικὸν τῶν πενῆντα στρατιωτῶν: «Ἐὰν ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, τότε θὰ πέσῃ φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ θὰ καταφάγῃ σὲ καὶ τοὺς πενῆντα στρατιῶτες σου!» Καὶ εὐθὺς ἀμέσως ἔπεσε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔκαμε κάρβουνο καὶ στάχτη τὸν ἀξιωματικὸν καὶ τοὺς πενῆντα ἄνδρες του.

Ὁ βασιλεὺς ἔστειλε πάλιν πρὸς τὸν Ἠλίαν ἄλλον πεντηκόνταρχον μὲ τοὺς πενήντα ἄνδρας του. Ὁ ἀξιωματικὸς ἀνέβη πρὸς τὸν Ἠλίαν, τοῦ ὡμίλησε καὶ εἶπε· «ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, αὐτὰ λέγει ὁ βασιλεύς: Ἔλα γρήγορα πρὸς αὐτόν».

Καὶ πάλιν ὁ βασιλιᾶς Ὀχοζίας ἔπεμψε πρὸς τὸν Ἠλίαν ἄλλον ἀξιωματικὸν πενῆντα στρατιωτῶν μαζὶ μὲ τοὺς πενῆντα ἄνδρες του. Ὁ ἀξιωματικὸς τῶν πενῆντα στρατιωτῶν ἀνέβη εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ λόφου καὶ ἐμίλησε πρὸς τὸν Ἠλίαν καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, αὐτὰ λέγει ὁ βασιλιᾶς· κατέβα γρήγορα ἀπὸ ἐδῶ καὶ πήγαινε νὰ τὸν συναντήσῃς».

Ἀπήντησεν ὁ Ἠλιοὺ καὶ τοῦ εἶπεν· «ἐὰν ἐγὼ εἶμαι πράγματι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, θὰ κατεβῇ φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ποὺ θὰ καταφάγῃ σὲ καὶ τοὺς πενῆντα ἄνδρας σου». Πράγματι δὲ κατέβη τὴν ὥραν ἐκείνην πῦρ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ κατέφαγεν αὐτὸν καὶ τοὺς πεντήκοντα ἄνδρας του.

Ὁ Ἠλίας ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἀξιωματικόν: «Ἐὰν ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, θὰ πέσῃ φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ θὰ καταφάγῃ σὲ καὶ τοὺς πενῆντα στρατιῶτες σου!» Καὶ εὐθὺς ἀμέσως ἔπεσε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔκαμε κάρβουνο καὶ στάχτη τὸν ἀξιωματικὸν καὶ τοὺς πενῆντα ἄνδρες του.

Ὁ βασιλεὺς ἀπέστειλε καὶ πάλιν ἄλλον ἀξιωματικὸν καὶ τοὺς πενήντα ἄνδρας μαζῆ του. Ἦλθεν ὁ τρίτος αὐτὸς πεντηκόνταρχος, ἐγονάτισεν ἐνώπιον τοῦ Ἠλιού, τὸν παρεκάλεσεν εὐλαβῶς καὶ τοῦ εἶπεν· «ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ἂς θεωρηθῇ ἀξία ἐλέους ἐνώπιόν σου ἡ ζωή μου καὶ ἡ ζωὴ αὐτῶν τῶν πεντήκοντα δούλων σου.

Καὶ πάλιν ὁ βασιλιᾶς Ὀχοζίας ἔπεμψε πρὸς τὸν Ἠλίαν ἄλλον ἀξιωματικὸν μαζὶ μὲ τοὺς πενῆντα ἄνδρες του. Καὶ ὁ τρίτος ἀξιωματικὸς τῶν πενῆντα ἀνδρῶν ἦλθε καὶ ἔπεσε μὲ τὰ γόνατα ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἠλίαν καὶ τὸν παρεκάλεσε, τοῦ ἐμίλησε δὲ μὲ ταπείνωσιν καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, σὲ παρακαλῶ, λυπήσου μας καὶ ἂς θεωρηθῇ ἀπὸ σὲ πολύτιμος ἡ ζωή μου καὶ ἡ ζωὴ τῶν πενῆντα αὐτῶν δούλων σου στρατιωτῶν, ποὺ εἶναι μαζί μου!

Διότι ἐγὼ γνωρίζω, ὅτι κατῆλθε πῦρ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ κατέφαγε τοὺς δύο πρώτους πεντηκοντάρχους καὶ τοὺς πενῆντα στρατιώτας αὐτῶν. Τώρα λοιπὸν ἂς θεωρηθῇ ἀξία ἐλέους ἡ ζωή μου ἐνώπιόν σου».

Διότι, να· (ὅπως γνωρίζω) ἔπεσε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔκαμε κάρβουνο καὶ στάχτη τοὺς δύο πρώτους, πρὶν ἀπὸ ἐμέ, ἀξιωματικοὺς τῶν πενῆντα στρατιωτῶν καὶ τοὺς πενῆντα ἄνδρες των. Διὰ τοῦτο, σὲ παρακαλῶ, τώρα λυπήσου με καὶ ἂς θεωρηθῇ ἀπὸ σὲ πολύτιμος ἡ ζωή μου!»

Ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐλάλησε τότε πρὸς τὸν Ἠλιοὺ καὶ τοῦ εἶπε· «κατέβα καὶ πήγαινε μαζῆ μὲ αὐτόν· μὴ φοβηθῇς αὐτούς». Ἐσηκώθη ὁ Ἠλίας, κατέβηκε καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν μετέβη εἰς τὸν βασιλέα.

Τότε ἄγγελος Κυρίου ἐμίλησε πρὸς τὸν Ἠλίαν καὶ τοῦ εἶπε: «Κατέβα ἀπὸ ἐδῶ, ὅπου εἶσαι, μαζλί του· μὴ τοὺς φοβηθῇς». Καὶ ὁ Ἠλίας ἐσηκώθη καὶ κατέβη καὶ ἐπῆγε μαζί του εἰς τὸν βασιλιᾶ.

Ὁ Ἠλίας ὡμίλησε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ τοῦ εἶπε· «αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Διατί σὺ ἔστειλες ἀνθρώπους σου πρὸς τὸν Βάαλ, τὸν θεὸν τῶν μυιῶν, εἰς τὴν Ἀκκαρών; Δὲν εἶναι καθόλου ὀρθὸν αὐτό. Διὰ τοῦτο δὲν θὰ κατεβῇς πλέον ὑγιὴς ἀπὸ τὴν κλίνην, ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν ἀνέβηκες ἀσθενής, διότι ἐξάπαντος θὰ ἀποθάνῃς».

Ἐμίλησε δὲ ὁ Ἠλίας πρὸς τὸν Ὀχοζίαν καὶ τοῦ εἶπεν: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· «Διατί ἔστειλες ἀπεσταλμένους νὰ ἐρωτήσουν διὰ τὴν πορείαν τῆς ὑγείας σου τὸν Βάαλ, τὸν θεὸν τῶν μυγῶν, εἰς τὴν Ἀκκαρών; Δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἔτσι, διότι αὐτὸ δὲν εἶναι ὀρθόν. Δι’ αὐτὸ δὲν θὰ κατέβῃς θεραπευμένος ἀπὸ τὸ κρεββάτι, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνέβης, ἐπειδὴ ἐτραυματίσθης σοβαρά· ἀλλὰ θὰ ἀποθάνῃς ὁπωσδήποτε!».

Καὶ πράγματι ὁ βασιλεὺς Ὀχοζίας σύμφωνα μὲ τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος εἶπεν εἰς αὐτὸν διὰ τοῦ προφήτου Ἠλιού, ἀπέθανε.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Ὀχοζίας ἀπέθανε πράγματι, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον τοῦ εἶπε μὲ τὸ στόμα τοῦ Ἠλία.

Τὰ ὑπόλοιπα ἔργα, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν ὁ Ὀχοζίας, δὲν εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἔργων τῶν βασιλέων τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ;

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ βασιλιᾶ Ὀχοζία, τὰ ὁποῖα αὐτὸς ἔκαμε, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν «Χρονικῶν (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰσραήλ»;

Ὁ Ἰωράμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχαάβ, ἐβασίλευσεν ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ μὲ πρωτεύουσαν τὴν Σαμάρειαν δώδεκα ἔτη, κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας Ἰωσαφὰτ τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰούδα.

(Ἐπειδὴ δὲ ὁ Ὀχοζίας δὲν εἶχεν υἱούς, δι’ αὐτὸ) ἐβασίλευσεν ὁ Ἰωράμ, ὁ (ἄλλος) υἱὸς τοῦ Ἀχαάβ, εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ μὲ ἕδραν τὴν Σαμάρειαν ἐπὶ δώδεκα χρόνια. Ἀνεκηρύχθη δὲ βασιλιᾶς κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσαφάτ, βασιλιᾶ (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰούδα.

Καὶ αὐτὸς διέπραξε τὸ πονηρὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ὄχι ὅμως τόσον, ὅπως οἱ ἀδελφοί του καὶ ὅπως ἡ μητέρα του.

Ὁ δὲ Ἰωρὰμ παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν· ὄχι ὅμως τόσον πολύ, ὅσον οἱ ἀδελφοί του, οὔτε τόσον, ὅσον ἡ μητέρα του, ἡ Ἰεζάβελ.

Ἔβγαλε τὰς εἰδωλολατρικὰς στήλας τοῦ Βάαλ ἐκ μέσου τοῦ λαοῦ, τὰς ὁποίας εἶχεν οἰκοδομήσει ὁ πατήρ του, καὶ τὰς συνέτριψεν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἔζησε μέσα εἰς τὰς ἁμαρτίας τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἱεροβοάμ, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐξωθήσει τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀσέβειαν· προσεκολλήθη καὶ δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ αὐτάς.

Ὁ Ἰωρὰμ ἀφῄρεσε τὶς εἰδωλολατρικὲς στῆλες τοῦ βδελυκτοῦ εἰδώλου τοῦ Βάαλ, τὶς ὁποῖες κατεσκεύασεν ὁ πατέρας τοῦ Ἀχαάβ, καὶ τὶς συνέτριψεν. Ὅμως καὶ αὐτός (εἰς μικρότερον πάντως βαθμὸν ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς ἀδελφούς του) ἐμιμήθη τὴν ἁμαρτωλὴν πολιτείαν καὶ τὶς ἁμαρτίες τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἱεροβοάμ, μὲ τὶς ὁποιες ἐκεινος παρέσυρε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν εἰς ὅλα αὐτὰ προσεκολλήθη καὶ ὁ Ἰωρὰμ καὶ δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ αὐτά.

Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ὠργίσθη πολὺ ἐναντίον τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἀχαάβ.

Ἐξ ἀφορμῆς αὐτῶν ὠργίσθη πάρα πολὺ ὁ Κύριος ἐναντίον τῶν ἀπογόνων τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀχαάβ.

Ὅταν ὁ Κύριος ἀπεφάσισε νὰ ἀναλάβῃ τὸν Ἠλίαν μὲ συσσεισμὸν ἄνω πρὸς τὸν οὐρανόν, ὁ Ἠλίας καὶ ὁ Ἑλισαῖος ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὰ Γάλγαλα.

Συνέβη δέ, ὅταν ὁ Κύριος ἐπρόκειτο νὰ ἀνεβάσῃ τὸν Ἠλίαν εἰς τὸν οὐρανὸν μὲ ἀνεμοστρόβιλον, ὁ Ἠλίας ἀνεχώρησε μαζὶ μὲ τὸν Ἐλισαῖον ἀπὸ τὰ Γάλγαλα.

Εἶπεν ὁ Ἠλιοὺ πρὸς τὸν Ἑλισαῖον· «κάθησε ἐδῶ, σὲ παρακαλῶ, διότι ὁ Κύριος μὲ ἀπέστειλεν ἕως εἰς τὴν Βαιθήλ». Ὁ Ἑλισαῖος ἀπήντησεν· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Θεὸν καὶ εἰς τὴν ζωήν σου, ὅτι δὲν θὰ σὲ ἐγκαταλείψω». Καὶ ἦλθον μαζῆ εἰς τὴν Βαιθήλ.

Καὶ ὁ Ἠλίας εἶπε πρὸς τὸν Ἐλισαῖον: «Μεῖνε, σὲ παρακαλῶ, ἐδῶ, διότι ὁ Κύριος μὲ στέλλει νὰ πάω εἰς τὴν Βαιθήλ». Ὁ Ἐλισαῖος ὅμως τοῦ ἀπάντησε: «Ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς ζωντανὸς καὶ ἀκούει· ὁρκίζομαι εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τὴν ζωήν σου, ὅτι δὲν θὰ σὲ ἀφήσω νὰ πᾶς μόνος σου». Ἔτσι ἦλθαν καὶ οἱ δύο μαζὶ εἰς τὴν Βαιθήλ.

Οἱ προφῆται, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἐκεῖ εἰς τὴν Βαιθήλ, ἦλθον εἰς τὸν Ἑλισαῖον καὶ τοῦ εἶπον· «ἆραγε γνωρίζεις ὅτι σήμερον ὁ Κύριος θὰ πάρῃ ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι σου τὸν κύριόν σου;» Ἐκεῖνος τοὺς ἀπήντησε· «καὶ ἐγὼ τὸ γνωρίζω πολὺ καλὰ μὴ ὁμιλεῖτε».

Καὶ οἱ προφῆται, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Βαιθήλ, ἦλθαν εἰς τὸν Ἐλισαῖον καὶ τοῦ εἶπαν: «Γνωρίζεις μήπως ὅτι ὁ Κύριος θὰ παραλάβῃ σήμερα τὸν κύριόν σου μὲ ἀνάληψιν καὶ θὰ σὲ στερήσῃ τῆς ἀρχηγίας του;» Ὁ Ἐλισαῖος τοὺς ἀπάντησε: «Ναί· τὸ γνωρίζω καὶ ἐγώ· ἡσυχάζετε ὅμως καὶ μὴ κάμνετε λόγον διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό».

Ὁ Ἠλίας εἶπε πρὸς τὸν Ἑλισαῖον· «κάθησε, σὲ παρακαλῶ, ἐδῶ, διότι ὁ Κύριος μοῦ ἔχει δώσει ἐντολὴν νὰ μεταβῶ εἰς τὴν Ἱεριχώ» Ὁ Ἑλισαιὲ ὅμως τοῦ εἶπεν· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Θεὸν καὶ εἰς τὴν ἰδικήν σου ζωήν, ὅτι δὲν θὰ σὲ ἐγκαταλείψω». Καὶ ἔφθασαν μαζῆ εἰς τὴν Ἱεριχώ.

Καὶ ὁ Ἠλίας εἶπεν εἰς τὸν Ἐλισαῖον: «Μεῖνε, σὲ παρακαλῶ, ἐδῶ, διότι ὁ Κύριος μὲ στέλλει νὰ πάω εἰς τὴν Ἱεριχώ». Ὁ Ἐλισαῖος ὅμως τοῦ ἀπάντησε: «Ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς ζωντανὸς καὶ ἀκούει· ὁρκίζομαι εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τὴν ζωήν σου, ὅτι δὲν θὰ σὲ ἀφήσω νὰ πᾶς μόνος σου». Ἔτσι ἦλθαν καὶ οἱ δύο μαζὶ εἰς τὴν Ἱεριχώ.

Ὁ προφῆται, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν Ἱεριχώ, ἦλθαν πρὸς τὸν Ἑλισαιὲ καὶ τοῦ εἶπαν· «ἀλήθεια, γνωρίζεις ὅτι σήμερον θὰ ἀναλάβῃ εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι σου ὁ Κύριος τὸν κύριόν σου;» Ἐκεῖνος ἀπήντησε· «βεβαίως τὸ γνωρίζω. Μὴ ὁμιλεῖτε ὅμως».

Καὶ οἱ προφῆται, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν Ἱεριχώ, ἐπλησίασαν τὸν Ἐλισαῖον καὶ τοῦ εἶπαν: «Γνωρίζεις μήπως ὅτι ὁ Κύριος θὰ παραλάβῃ σήμερα τὸν κύριον σου μὲ ἀνάληψιν καὶ θὰ σὲ στερήσῃ τῆς ἀρχηγίας του;» Ὁ Ἐλισαῖος τοὺς ἀπάντησε: «Ἀσφαλῶς τὸ γνωρίζω καὶ ἐγώ· ἡσυχάζετε ὅμως καὶ μὴ κάμνετε λόγον διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό».

Εἶπε πρὸς τὸν Ἑλισαῖον ὁ Ἠλιού· «κάθησε σὺ ἐδῶ, διότι ὁ Κύριος μὲ ἔχει ἀποστείλει ἕως τὸν Ἰορδάνην». Ὁ Ἑλισαῖος ἀπήντησε· «Ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον καὶ εἰς τὴν ζωήν σου, ὅτι δὲν θὰ σὲ ἐγκαταλείψω». Καὶ ἐπῆγαν καὶ οἱ δύο πρὸς τὸν Ἰορδάνην.

Ὁ Ἠλίας εἶπεν εἰς τὸν Ἐλισαῖον: «Μεῖνε, σὲ παρακαλῶ, ἐδῶ, διότι ὁ Κύριος μὲ στέλλει νὰ πάω εἰς τὸν Ἰορδάνην». Ὁ Ἐλισαῖος ὅμως τοῦ ἀπάντησε: «Ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς ζωντανὸς καὶ ἀκούει· ὁρκίζομαι εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τὴν ζωήν σου, ὅτι δὲν θὰ σὲ ἀφήσω νὰ πᾶς μόνος σου». Ἔτσι ἐπῆγαν καὶ οἱ δύο μαζὶ εἰς τὸν Ἰορδάνην.

Συγχρόνως ὅμως πενῆντα ἄνδρες ἀπὸ τοὺς προφήτας μετέβησαν καὶ ἐστάθησαν ὄρθιοι μακρὰν ἀπέναντι ἀπὸ αὐτούς, ὁ δὲ Ἑλισαῖος καὶ ὁ Ἠλίας ἐστάθησαν εἰς τὴν ὄχθην τοῦ ποταμοῦ Ἰορδάνου.

Πενῆντα δὲ προφῆται ἐπῆγαν καὶ ἐστάθηκαν ἀπέναντι, μακριὰ ἀπὸ αὐτούς, διὰ νὰ παρακολουθήσουν ὅσα ἐπρόκειτο νὰ γίνουν. Οἱ δύο δέ, ὁ Ἠλίας καὶ ὁ Ἐλισαῖος, ἐστάθησαν εἰς τὴν ὄχθην τοῦ Ἰορδάνη.

Ὁ Ἠλίας ἐπῆρε τὴν μηλωτήν, ἐτύλιξεν αὐτήν, ἐκτύπησε τὸ ὕδωρ τοῦ ποταμοῦ, τὸ ὁποῖον καὶ διῃρέθη εἰς δύο μέρη, ἄνω καὶ κάτω. Καὶ διέβησαν καὶ οἱ δύο πρὸς τὴν ἀπέναντι ἔρημον περιοχήν.

Τότε ὁ Ἠλίας ἐπῆρε τὴν μηλωτήν του, τὴν ἐπεριτύλιξε καὶ ἐκτύπησε μὲ αὐτὴν τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ, αὐτὰ δὲ ἐχωρίσθησαν καὶ παρεμέρισαν ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ· ἔτσι ἐβάδισαν καὶ οἱ δύο μέσα ἀπὸ τὸ στεγνὸν πέρασμα, ποὺ ἐσχηματίσθη, καὶ ἐπέρασαν εἰς τὴν ἄλλην ὄχθην, εἰς τὴν ἀπέναντι ἔρημον.

Ὅταν ἐπέρασαν τὸν ποταμόν, εἶπεν ὁ Ἠλίας πρὸς τὸν Ἑλισαῖον· «ζήτησέ μου τί θέλεις νὰ σοῦ κάμω, πρὶν ἀναληφθῶ ἀπὸ σὲ εἰς τὸν οὐρανόν»; Ὁ Ἑλισαῖος ἀπήντησεν· «δόσε, σὲ παρακαλῶ, διπλῆν τὴν χάριν σου εἰς ἐμέ».

Τότε συνέβη τοῦτο: Ὅταν ἐπέρασαν εἰς τὴν ἀπέναντι ὄχθην, ὁ Ἠλίας εἶπε πρὸς τὸν Ἐλισαῖον: «Ζήτησε, τί θέλεις νὰ σοῦ κάμω πρὶν ἀναληφθῶ ἀπὸ κοντά σου εἰς τὸν οὐρανόν». Ὁ Ἐλισαῖος ἀπάντησε: «Ἂς γίνῃ, σὲ παρακαλῶ, εἰς ἐμὲ διπλῆ ἡ χάρις, ἡ δωρεὰ τοῦ πνεύματος, ποὺ ὑπάρχει εἰς σέ».

Ὁ Ἠλιοὺ ἀπήντησε· «πολὺ βαρὺ εἶναι τὸ αἴτημά σου. Ἐὰν ὅμως μὲ ἴδῃς νὰ ἀναλαμβάνωμαι ἀπὸ σὲ πρὸς τὸν οὐρανόν, θὰ πραγματοποιηθῇ τὸ αἴτημά σου. Ἐὰν ὅμως ὄχι, δὲν θὰ πραγματοποιηθῇ».

Καὶ ὁ Ἠλίας τοῦ εἶπε: «Μεγάλη εἶναι ἡ ἀπαίτησίς σου, δύσκολον πρᾶγμα ἐζήτησες· ὅμως, ἐὰν μὲ ἰδῇς νὰ ἀναλαμβάνωμαι ἀπ’ ἐμπρός σου εἰς τὸν οὐρανόν, τὸ αἴτημά σου θὰ πραγματοποιηθῇ ὅπως τὸ ἐζήτησες· ἐὰν ὅμως δὲν μὲ ἰδῇς νὰ ἀναλαμβάνωμαι, δὲν θὰ πραγματοποιηθῇ».

Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ ἐβάδιζαν καὶ πορευόμενοι συνωμίλουν, αἴφνης ἕνα πύρινον ἅρμα καὶ πύρινοι ἵπποι διεχώρισαν τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν ἄλλον, καὶ ὁ Ἠλιοὺ μέσα εἰς ἀνεμοστρόβιλον ἀνελήφθη καὶ ἐφέρετο ὡς εἰς τὸν οὐρανόν.

Τότε συνέβη τοῦτο: Ἐνῶ αὐτοὶ ἐβάδιζαν καὶ συνωμιλοῦσαν, ἔξαφνα νά! παρουσιάσθη ἅρμα πύρινον, ποὺ τὸ ἔσερναν ἄλογα πύρινα καὶ ἐπέρασαν μεταξὺ τοῦ Ἠλία καὶ τοῦ Ἐλισαίου καὶ τοὺς ἐχώρισαν· καὶ ὁ Ἠλίας ἀνελήφθη μέσα εἰς ἀνεμοστρόβιλον πρὸς τὰ ἄνω, ὡς εἰς τὸν οὐρανόν!

Ὁ Ἐλισαῖος ἔβλεπε καὶ ἐκραύγαζε· «πάτερ, πάτερ, σὺ ἦσο ἡ σωτήριος δύναμις, ἅρματα καὶ ἱππικόν, διὰ τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ». Ὁ Ἑλισαῖος δὲν τὸν εἶδε πλέον. Καὶ εἰς ἔνδειξιν λύπης διὰ τὸν χωρισμὸν ἔπιασε τὰ ἐνδύματά του καὶ τὰ ἔσχισεν εἰς δύο κομμάτια.

Καὶ ὁ Ἐλισαῖος, καθὼς ἔβλεπε τὸ θαυμαστὸν γεγονός, ἐφώναζε: «Πατέρα μου, πατέρα μου! Σὺ ἤσουν τὰ ἅρματα καὶ τὸ ἱππικὸν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὁ ἰσχυρὸς μυστικὸς ὁδηγὸς τοῦ λαοῦ· φεύγεις καὶ ποὺ μᾶς ἀφήνεις τώρα;» Καὶ ὁ Ἐλισαῖος δὲν ξαναεῖδε πλέον τὸν Ἠλίαν. Ὁ Ἐλισαῖος, εἰς ἔνδειξιν πένθους διὰ τὴν στέρησιν τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα καὶ τοῦ πνευματικοῦ ὁδηγοῦ τοῦ Ἰσραήλ, ἔπιασε τὰ ροῦχα του καὶ τὰ ἔσχισεν εἰς δύο κομμάτια.

Ὁ Ἑλισαῖος ἐσήκωσεν ἀπὸ κάτω τὴν μηλωτὴν τοῦ Ἠλιού, ἡ ὁποία ἔπεσεν ἀπὸ ἐπάνω ὑψηλά, καὶ ἐπέστρεφεν ἔχων τὴν μηλωτήν. Ἐστάθη εἰς τὴν ὄχθην τοῦ Ἰορδάνου.

Ὁ Ἐλισαῖος ἐσήκωσε κατόπιν ἀπὸ τὸ ἔδαφος τὴν μηλωτὴν τοῦ Ἠλία, ποὺ ἔπεσεν ἀπὸ ἐπάνω ψηλά, μόλις ἀνελήφθη ὁ Ἠλίας, ἐγύρισε δὲ πίσω καὶ ἐστάθη εἰς τὴν ὄχθην τοῦ Ἰορδάνη.

Ἐπῆρε τὴν μηλωτὴν τοῦ Ἠλιού, ἡ ὁποία ἔπεσεν ἐπάνω εἰς αὐτόν, ἐκτύπησε τὸ ὕδωρ, ἀλλ’ ἐκεῖνο δὲν διῃρέθη, ὅπως προηγουμένως. Ὁ Ἑλισαῖος εἶπε τότε· «ποῦ εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ Ἠλιού, ποῦ εἶναι;» Κατόπιν ὅμως ἐκτύπησε πάλιν τὰ ὕδατα καὶ ἐκεῖνα ἐχωρίσθησαν εἰς δύο, ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, καὶ ὁ Ἑλισαῖος διέβη τὸν Ἰορδάνην ποταμόν.

Καὶ ἐπῆρε τὴν μηλωτὴν τοῦ Ἠλία, ἡ ὁποία ἔπεσεν ἀπὸ ψηλὰ ἐπάνω του, καὶ ἐκτύπησε μὲ αὐτὴν τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ, ὅμως αὐτὰ δὲν ἐχωρίσθησαν καὶ δὲν παρεμέρισαν. Καὶ ὁ Ἐλισαῖος εἶπε: «Ποὺ εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ Ἠλία; Ποὺ εἶναι (τώρα αὐτός);» Καὶ γεμᾶτος πίστιν καὶ θάρρος ἐκτύπησε πάλιν τὰ νερά· καὶ τότε αὐτὰ ἐχωρίσθησαν καὶ παρεμέρισαν ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ. Ἔτσι ὁ Ἐλισαῖος ἐπέρασε τὸν ποταμὸν Ἰορδάνην.

Οἱ προφῆται, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς τὴν ἀπέναντι ὄχθην τοῦ Ἰορδάνου πρὸς τὴν Ἱεριχώ, εἶδον τὸ θαῦμα καὶ εἶπον· «πράγματι τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἀνεπαύθη εἰς τὸν Ἑλισαῖον». Ἦλθον αὐτοὶ εἰς συνάντησιν τοῦ Ἑλισαίου καὶ προσεκύνησαν αὐτὸν μέχρις ἐδάφους.

Ὅταν οἱ πενῆντα προφῆται, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν ἀπέναντι ὄχθην τοῦ Ἰορδάνη, πρὸς τὴν πλευρὰν τῆς Ἱεριχοῦς, καὶ παρακολουθοῦσαν τὰ γινόμενα, εἶδαν τὸν προφήτην Ἐλισαῖον, εἶπαν: «Πράγματι· τὸ πνεῦμα (ἡ δύναμις ἡ θαυματουργική) τοῦ Ἠλία ἔχει ἔλθει καὶ ἔχει ἀναπαυθῆ πλήρως εἰς τὸν Ἐλισαῖον!» Καὶ οἱ προφῆται αὐτοὶ ἦλθαν νὰ συναντήσουν τὸν Ἐλισαῖον καί, ἐπειδὴ τὸν ἀνεγνώρισαν πλέον ὡς ἀνώτερόν των, ἔπεσαν μπρούμυτα εἰς τὴν γῆν, τὸν ἐπροσκύνησαν εὐλαβικὰ καὶ ταπεινά,

Εἶπον δὲ πρὸς αὐτόν· «ἰδού, μαζῆ μὲ ἡμᾶς τοὺς προφήτας τοὺς δούλους σου ὑπάρχουν πεντήκοντα δυνατοὶ νέοι. Σὲ παρακαλοῦμεν, ἂς μεταβοῦν νὰ ἀναζητήσουν τὸν κύριόν σου τὸν Ἠλίαν, μήπως, τυχὸν καὶ ἄνεμος ἐπῆρεν αὐτὸν καὶ τὸν ἔρριψεν εἰς τὸν Ἰορδάνην ἢ εἰς κανένα ὄρος ἢ εἰς κανένα ἀπὸ τοὺς λόφους». Ὁ Ἑλισαῖος τοὺς εἶπεν· «ὄχι νὰ μὴ τοὺς ἀποστείλετε».

καὶ τοῦ εἶπαν: «Νά· μαζὶ μὲ ἡμᾶς τοὺς δούλους σου εἶναι καὶ πενῆντα γεροδεμένοι καὶ δυνατοὶ ἄνδρες· δῶσε τους τὴν ἄδειαν, σὲ παρακαλοῦμεν, νὰ ἐρευνήσουν διὰ νὰ εὔρουν τὸν κύριόν σου, τὸν Ἠλίαν, μήπως ἄνεμος Κυρίου (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου) τὸν ἅρπαξε καὶ τὸν ἔρριψεν εἰς τὸν Ἰορδάνην ἢ ἐπάνω εἰς κάποιο βουνὸ ἢ εἰς κάποιον λόφον». Ὁ Ἐλισαῖος τοὺς ἀπάντησε: «Ὄχι· νὰ μὴ τοὺς στείλετε».

Αὐτοὶ ὅμως ἐπέμεναν, ὥστε ὁ Ἑλισαῖος, ἀπὸ ἐντροπὴν πλέον, ὑπεχώρησε καὶ εἶπε· «στείλατέ τους». Οἱ Προφῆται ἔστειλαν τοὺς πεντήκοντα νέους καὶ ἀνεζήτουν τὸν Ἠλίαν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας, ἀλλὰ δὲν τὸν εὑρῆκαν.

Αὐτοὶ ὅμως ἐπέμεναν καὶ τὸν ἐπίεζαν νὰ δεχθῇ, μέχρις ὅτου ὁ Ἐλισαῖος ἐντρέπετο νὰ ἀρνῆται, τελικῶς δὲ ὑπεχώρησεν εἰς τὸ αἴτημά των καὶ εἶπε: «Στείλετέ τους». Καὶ οἱ προφῆται ἔστειλαν πενῆντα ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἐρεύνησαν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες, ἀλλὰ δὲν εὑρῆκαν τὸν Ἠλίαν.

Ἐπέστρεψαν ἄπρακτοι πρὸς τὸν Ἑλισαῖον, ὁ ὁποῖος ἐκάθητο εἰς τὴν Ἱεριχώ, καὶ τοὺς εἶπε· «δὲν σᾶς εἶπα νὰ μὴ πᾶτε εἰς ἀναζήτησιν τοῦ Ἠλιού;»

Καὶ ἐπέστρεψαν πάλιν πρὸς τὸν Ἐλισαῖον, αὐτὸς δὲ εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἱεριχώ. Καὶ ὁ Ἐλισαῖος τοὺς εἶπε: «Δὲν σᾶς εἶπα νὰ μὴ πάτε;»

Οἱ ἄνδρες τῆς Ἱεριχοῦς εἶπαν πρὸς τὸν Ἐλισαῖον· «ἰδού, ἡ τοποθεσία καὶ ἡ περιοχὴ τῆς πόλεως εἶναι ὡραία, ὅπως καὶ σύ, ὁ κύριος, βλέπεις, ἀλλὰ τὰ νερὰ εἶναι ἐπιβλαβῆ καὶ ἡ γῆ δὲν βλαστάνει καὶ δὲν καρποφορεῖ».

Καὶ οἱ ἄνδρες τῆς Ἱεριχοῦς εἶπαν εἰς τὸν Ἐλισαῖον: «Νά· ἡ τοποθεσία τῆς πόλεως καὶ ἡ γύρω ἀπὸ αὐτὴν περιοχὴ εἶναι θαυμασία, ὅπως ἄλλωστε καὶ σύ, ὁ κύριός μας, βλέπεις· ὅμως τὰ νερὰ εἶναι ἀνθυγιεινὰ καὶ δι’ αὐτὸ τὸ ἔδαφος εἶναι ἄγονον (μαζὶ δὲ μὲ τὴν γῆν ἄτεκνοι καὶ τὰ ζῶα καὶ οἱ ἄνθρωποι».

Ὁ Ἑλισαῖος εἶπε πρὸς αὐτούς· «φέρετέ μου μίαν καινούργιαν ὑδρίαν καὶ βάλετε μέσα εἰς αὐτὴν ἁλάτι». Ἐπῆραν καὶ τὴν ἔφεραν πρὸς αὐτόν, ὅπως τοὺς εἶπε.

Τότε ὁ Ἐλισαῖος τοὺς εἶπε: «Φέρετέ μου μιὰ καινούργία μικρὴ πήλινη στάμνα καὶ βάλετε μέσα ἀλάτι». Ἐπῆραν καὶ τοῦ τὴν ἔφεραν.

Ὁ Ἑλισαῖος ἐβγῆκε πρὸς τὴν πηγὴν τῶν ὑδάτων, ἔρριψεν ἐκεῖ τὸ ἁλάτι καὶ εἶπεν· «αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ἐγὼ ἐξυγιαίνω τὰ ὕδατα καὶ δὲν θὰ προέρχεται πλέον ἀπὸ αὐτὰ θάνατος καὶ ἀκαρπία εἰς τὴν γῆν».

Καὶ ὁ Ἐλισαῖος ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν πηγὴν τῶν νερῶν καὶ ἔρριψεν ἐκεῖ μέσα τὸ ἁλάτι καὶ εἶπε: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· «θεραπεύω τὰ νερὰ αὐτά, ἀπὸ ἀνθυγιεινὰ τὰ κάνω καθαρὰ καὶ ὑγιεινά· ἀπὸ αὐτὰ δὲν θὰ πηγάζῃ πιὰ θάνατος, οὔτε θὰ γίνωνται αὐτὰ αἰτία νὰ μένῃ ἡ γῆ ἄγονος καὶ τὰ ζῶα καὶ οἱ ἄνθρωποι ἄτεκνοι».

Πράγματι τὰ ὕδατα ἐξυγιάνθησαν ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης καὶ μένουν ζωογόνα καὶ χρήσιμα μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολήν, τὴν ὁποίαν ὁ Ἑλισαῖος εἶπεν.

Πράγματι· τὰ νερὰ ἐκαθαρίσθησαν, ἔγιναν ὑγιεινὰ μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές, κατὰ τὴν ἐντολὴν ποὺ ἔδωκεν ὁ Ἐλισαῖος, μὲ τὸν λόγον ποὺ εἶπεν.

Ὁ Ἑλισαῖος ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Ἱεριχὼ πρὸς τὴν Βαιθήλ. Ἐνῶ δὲ ἀνέβαινεν αὐτὸς τὸν δρόμον του, ἐβγῆκαν μικρὰ παιδιὰ ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ τὸν ἐνέπαιζαν λέγοντα· «ἀνάβαινε, φαλακρέ, ἀνάβαινε».

Ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἐλισαῖος ἀνέβη εἰς τὴν πόλιν Βαιθήλ. Καὶ καθὼς ἐβάδιζε καὶ ἀνέβαινεν, ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν πόλιν μικρὰ παιδιὰ καὶ τὸν εἰρωνεύοντο καὶ τοῦ ἔλεγαν: «Ἀνέβαινε, φαλακρέ, ἀνέβαινε».

Ἐγύρισεν ὀπίσω πρὸς αὐτὰ ὁ Ἑλισαῖος, τὰ εἶδε καὶ τὰ κατηράσθη ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου· καὶ ἰδοὺ ἐβγῆκαν δύο ἄρκτοι ἀπὸ τὸ δάσος καὶ κατεσπάραξαν τεσσαράκοντα δύο παιδιά ἀπὸ αὐτά.

Ὁ Ἐλισαῖος ἐγύρισε πίσω, τὰ ἐκύτταξε καὶ τὰ κατηράσθη μὲ τὸ νὰ ἐπικαλεσθῇ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Καὶ τότε, νά! ἔξαφνα ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ κοντινὸν δάσος δύο ἀρκοῦδες καὶ κατεσπάραξαν ἀπὸ αὐτὰ σαράντα δύο παιδιά.

Ὁ Ἑλισαῖος μετέβη ἀπὸ ἐκεῖ εἰς τὸ ὄρος Κάρμηλον καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐπανῆλθεν εἰς τὴν Σαμάρειαν.

Ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἐλισαῖος ἐπῆγε εἰς τὸ ὄρος Καρμήλιον, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐπέστρεψε κατόπιν εἰς τὴν Σαμάρειαν.

Ὁ Ἰωράμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχαάβ, ἔγινε βασιλεὺς εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσαφάτ, βασιλέως τοῦ Ἰούδα, καὶ ἐβασίλευσεν ἐπὶ δώδεκα ἔτη.

Ὁ Ἰωράμ, υἱὸς τοῦ Ἀχαάβ, ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ Ἰσραὴλ κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσαφάτ, βασιλιᾶ (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰούδα· ὁ Ἰωρὰμ ἐβασίλευσε μὲ ἔδραν τὴν Σαμάρειαν δώδεκα χρόνια.

Καὶ αὐτὸς διέπραξε τὸ πονηρὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὄχι ὅμως τόσον ὅσον ὁ πατήρ του καὶ ἡ μήτηρ του. Ἀφήρεσε τὰς στήλας τοῦ Βάαλ ἐκ μέσου τοῦ λαοῦ, τὰς ὁποίας εἶχε κατασκευάσει ὁ πατέρας του.

Ὁ Ἰωρὰμ παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν· ὄχι ὅμως τόσον πολύ, ὅσον ὁ πατέρας του καὶ ὅσον ἡ μητέρα του Ἰεζάβελ. Καὶ κατέστρεψε τὶς εἰδωλολατρικὲς στῆλες τοῦ βδελυκτοῦ Βάαλ, τὶς ὁποῖες κατεσκεύασεν ὁ πατέρας τοῦ Ἀχαάβ.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς προσεκολλήθη καὶ δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας, τὰς ὁποίας εἶχε διαπράξει ὁ Ἱεροβοάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ναβάτ, ὁ ὁποῖος ἔγινεν ἀφορμὴ καὶ αἰτία νὰ παρασυρθῇ εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός.

Ὅμως καὶ αὐτός (εἰς μικρότερον πάντως βαθμὸν ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς ἀδελφούς του) ἐμιμήθη τὴν ἁμαρτωλὴν πολιτείαν καὶ τὶς ἁμαρτίς τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, μὲ τὶς ὁποῖες ἐκεῖνος παρέσυρε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν· εἰς ὅλα αὐτὰ προσεκολλήθη καὶ ὁ Ἰωρὰμ καὶ δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ αὐτά.

Ὁ Μωσά, ὁ βασιλεὺς τῆς περιοχῆς Μωάβ, εἶχε πολλὰ ποίμνια. Ἐξ αἰτίας δὲ μιᾶς ἀποτυχούσης ἐπαναστάσεώς του ἐπλήρωνε κάθε ἔτος εἰς τὸν βασιλέα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὡς φόρον ἑκατὸν χιλιάδες ἀρνιὰ καὶ ἑκατὸν χιλιάδες κριάρια ἀκούρευτα.

Ὁ Μωσά, βασιλιᾶς τῆς Μωάβ, εἶχε κοπάδια προβάτων, καὶ κάθε χρόνον ἐπλήρωνεν εἰς τὸν βασιλιᾶ του Ἰσραὴλ ὡς φόρον, ἕνεκα μιᾶς ἐπαναστάσεώς του κατὰ τοῦ Ἰσραήλ, ἡ ὁποία ἀπέτυχεν, ἑκατὸν χιλιάδες ἀρνιὰ καὶ ἑκατὸν χιλιάδες κριάρια, μὲ τὸ μαλλί των.

Ὅταν ὅμως ἀπέθανεν ὁ Ἀχαάβ, ὁ βασιλεὺς τῆς Μωὰβ ἠρνήθη νὰ πληρώσῃ τὸν φόρον εἰς τὸν βασιλέα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Συνέβη ὅμως τοῦτο: Μόλις ἀπέθανεν ὁ Ἀχαάβ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Μωὰβ ἀρνήθηκε νὰ πληρώνῃ πλέον φόρον καὶ ἐπανεστάτησεν ἐναντίον τὸν βασιλιᾶ του Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Τότε ὁ βασιλεὺς Ἰωρὰμ ἐβγῆκε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἀπὸ τὴν Σαμάρειαν καὶ ἐπεσκέφθη τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Τότε ὁ βασιλιᾶς Ἰωρὰμ ἐβγῆκε ἀμέσως ἀπὸ τὴν Σαμάρειαν καὶ ἐπεθεώρησεν, ἀπέγραψε καὶ ἀρίθμησε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Μετέβη κατόπιν καὶ ἔστειλεν ἀνθρώπους του πρὸς τὸν Ἰωσαφὰτ βασιλέα τῶν Ἰουδαίων καὶ τοῦ εἶπε· «ὁ βασιλεὺς τῶν Μωαβιτῶν κατεπάτησε τὴν συμφωνίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει συνάψει μὲ ἐμέ. Θέλεις νὰ ἐκστρατεύσῃς μαζῆ μου ἐναντίον τῆς χώρας Μωάβ;» Ὁ Ἰωσαφὰτ ἀπήντησε· «θὰ ἐκστρατεύσω μαζῆ σου, διότι ὅπως εἶμαι ἐγώ, εἶσαι καὶ σύ. Ὁπως εἶναι ὁ λαός μου, εἶναι καὶ ὁ λαός σου ὅπως εἶναι τὸ ἱππικόν μου εἶναι καὶ τὸ ἰδικόν σου ἱππικόν».

Ἔπειτα ἐπῆγε καὶ ἔστειλε μήνυμα πρὸς τὸν βασιλιᾶ Ἰωσαφάτ, τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, τὸ ὁποῖον ἔλεγεν: «Ὁ βασιλιᾶς τῆς Μωὰβ ἀρνεῖται νὰ μοῦ πληρώνῃ πλέον φόρον καὶ ἐπανεστάτησεν ἐναντίον μου· θέλεις νὰ συμμαχήσῃς μαζί μου εἰς τὸν πόλεμον ἐναντίον τῆς Μωάβ;» Ὁ Ἰωσαφὰτ ἀπάντησε: «Ναί· θὰ ἀνέβω μαζί σου· εἶμαι εἰς τὴν διάθεσίν σου. Διότι ὅπως εἶμαι ἐγώ, ἔτσι εἶσαι καὶ σύ· ὅπως εἶναι ὁ λαός μου, ἔτσι εἶναι καὶ ὁ λαός σου· ὅπως εἶναι τὸ ἱππικόν μου, ἔτσι εἶναι καὶ τὸ ἱππικόν σου».

Ἠρώτησεν ὁ Ἰωσαφὰτ τὸν Ἰωράμ· «ποῖον δρόμον θὰ ἀκολουθήσω;» Καὶ ἐκεῖνος τοῦ εἶπε· «θὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν ἔρημον ὁδὸν διὰ μέσου τῆς Ἰδουμαίας».

Καὶ ὁ Ἰωσαφὰτ ἐρώτησε: «Ἀπὸ ποῖον δρόμον πρέπει νὰ ἀνέβω;» Καὶ ὁ Ἰωρὰμ τοῦ ἀπάντησε: «Θὰ ἀκολουθήσωμεν) τὸν δρόμον, ποὺ περνᾷ ἀπὸ τὴν ἔρημον τῆς Ἰδουμαίας».

Ὁ βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ βασιλείου καὶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων καὶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰδουμαίων ἐβάδισαν μαζῆ κύκλῳ δρόμον ἑπτὰ ἡμερῶν. Ἀλλὰ ἐκεῖ ὅπου ἔφθασαν, δὲν ὑπῆρχεν ὕδωρ διὰ τὸν στρατὸν καὶ διὰ τὰ κτήνη, τὰ ὁποῖα τοὺς ἀκολουθοῦσαν.

Ἔτσι ἐσυμμάχησαν ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰούδα καὶ ὁ βασιλιᾶς τῆς Ἰδουμαίας. Ἐπροχώρησαν καὶ ἐβάδισαν ὄχι ἀπ’ εὐθείας, ἀλλὰ γύρω-γύρω τὸν δρόμον τῆς ἐρήμου· τὰ στρατεύματα, ἀφοῦ ἐβάδισαν ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρες, ἀντιμετώπισαν (λόγῳ τῆς ἐρήμου) τὴν ἔλλειψιν νεροῦ διὰ τοὺς στρατιῶτες καὶ τὰ μεταφορικὰ ζῶα, ποὺ τοὺς ἀκολουθοῦσαν.

Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ εἶπεν· «ἀλλοίμονον! ὁ Κύριος λοιπὸν προσεκάλεσεν ἡμᾶς τοὺς τρεῖς βασιλεῖς, ποὺ βαδίζομεν ἐναντίον τῶν Μωαβιτῶν, διὰ νὰ μᾶς παραδώσῃ εἰς τὰ χέρια ἐκείνων».

Τότε ὁ Ἰωράμ, βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ, εἶπεν: «Ἀλλοίμονον, ἐχαθήκαμε! Διότι ὁ Κύριος ἐπροσκάλεσε ἐμᾶς τοὺς τρεῖς βασιλεῖς, ποὺ ἐσυμμαχήσαμε κατὰ τῆς Μωάβ, διὰ νὰ μᾶς παραδώσῃ εἰς τὰ χέρια τοῦ βασιλιᾶ τῆς Μωάβ!»

Ὁ Ἰωσαφὰτ ἠρώτησε· «δὲν ὑπάρχει ἐδῶ κανεὶς προφήτης τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ παρακαλέσωμεν μέσῳ αὐτοῦ τὸν Κύριον;» Ἕνας ἀπὸ τοὺς στρατιώτας τοῦ βασιλέως τῶν Ἰσραηλιτῶν εἶπεν· «ὑπάρχει ἐδῶ ὁ Ἑλισαιέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαφάτ, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε τὸν Ἠλιοὺ καὶ τοῦ ἔρριπτε νερὸ εἰς τὰ χέρια του».

Ὁ βασιλιᾶς ὅμως Ἰωσαφὰτ εἶπε: «Δὲν ὑπάρχει ἐδῶ προφήτης τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ συμβουλευθῶμεν τὸν Κύριον μέσῳ τοῦ προφήτου αὐτοῦ;» Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες (ἢ ὑπηρέτες) τοῦ βασιλιᾶ του Ἰσραὴλ ἀπάντησε: «Ἐδῶ εἶναι ὁ προφήτης Ἐλισαῖος, ὁ υἱὸς τοῦ Σαφάτ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε πιστὸς ὑπηρέτης τοῦ προφήτου Ἠλία καὶ ἔχυνε νερὸν εἰς τὰ χέρια του».

Ὁ Ἰωσαφὰτ εἶπε· «πράγματι εἰς αὐτὸν καὶ δι’ αὐτοῦ ὑπάρχει λόγος Κυρίου». Οἱ τρεῖς βασιλεῖς, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων Ἰωσαφὰτ καὶ ὁ βασιλεὺς τῆς Ἐδὼμ ἦλθαν εἰς συνάντησιν τοῦ Ἑλισαίου.

Τότε ὁ βασιλιᾶς Ἰωσαφὰτ εἶπε: «Γνωρίζω ὅτι αὐτὸς εἶναι γνήσιος καὶ ἀληθινὸς Προφήτης καὶ εἰς αὐτὸν ὁμιλεῖ πράγματι ὁ Θεός». Ἔτσι ὁ Ἰωράμ, βασιλιᾶς τὸν Ἰσραήλ, καὶ ὁ Ἰωσαφάτ, βασιλιᾶς τοῦ Ἰούδα, καὶ ὁ βασιλιᾶς τῆς Ἰδουμαίας ἐπῆγαν νὰ συναντήσουν τὸν προφήτην Ἐλισαῖον.

Ὁ Ἑλισαῖος ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν βασιλέα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἶπε· «ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ; Πήγαινε νὰ ζητήσῃς συμβουλὴν καὶ χάριν ἀπὸ τοὺς προφήτας τοῦ πατρός σου καὶ τοὺς προφήτας τῆς μητρός σου». Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ τοῦ ἀπήντησε· «μήπως τάχα ὁ Κύριος ἐκάλεσεν ἡμᾶς τοὺς τρεῖς βασιλεῖς, διὰ νὰ μᾶς παραδώσῃ εἰς τὰ χέρια τῶν Μωαβιτῶν;»

Καὶ ὁ Ἐλισαῖος εἶπε πρὸς τὸν βασιλιᾶ του Ἰσραήλ: «Ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ καὶ τί ζητεῖς ἀπὸ ἐμέ; Πήγαινε νὰ συμβουλευθῇς τοὺς (ψευδο)προφῆτες τοῦ πατέρα σου Ἀχαὰβ καὶ τῆς μητέρας σου Ἰεζάβελ». Ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ ἀπάντησε εἰς τὸν Ἐλισαῖον: «Μήπως ὁ Κύριος ἐπροσκάλεσε ἐμᾶς τοὺς τρεῖς βασιλεῖς ἐδῶ, διὰ νὰ μᾶς παραδώσῃ εἰς τὰ χέρια τοῦ βασιλιᾶ τῆς Μωάβ;»

Ὁ Ἑλισαῖος ἀπήντησεν· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον τῶν δυνάμεων, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου παρέστην καὶ παρίσταμαι, ὅτι ἐὰν δὲν ἐλάμβανα ὑπ’ ὄψει τὸν Ἰωσαφάτ, τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων, ποτὲ δὲν θὰ ἔστρεφα τὸ βλέμμα μου πρὸς σὲ καὶ ποτὲ δὲν θὰ σὲ ἐπρόσεχα.

Ὁ Ἐλισαῖος ἀπάντησε: «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ ζωντανοῦ Κυρίου τῶν οὐρανίων καὶ ἐπιγείων δυνάμεων, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ὑπηρετῶ, σὲ βεβαιώνω ὅτι, ἐὰν δὲν ἐλάμβανα ὑπ’ ὄψιν καὶ δὲν ἐκτιμοῦσα τὸν σύμμαχόν σου Ἰωσαφάτ, βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα, καθόλου δὲν θὰ σὲ ἐπρόσεχα καὶ οὔτε βλέμμα δὲν θὰ σοῦ ἔρριχνα.

Τώρα ὅμως φέρε μου ἐδῶ ἕνα μουσικόν, ποὺ παίζει ὄργανον». Ὅταν δὲ ὁ μουσικὸς ἦλθε καὶ ἔπαιξε μουσικήν, ἡ δύναμις καὶ ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἐφώτισαν τὸν Ἑλισαῖον, ὁ ὁποῖος

Τώρα ὅμως φέρε μου ἐδῶ ἄνθρωπον, ποὺ ξέρει νὰ παίζῃ μουσικὸν ὄργανον». Καὶ τότε συνέβη τοῦτο: Ἐνῷ ὁ μουσικός (ψαλμωδός) ἔπαιζε τὴν λύραν του, ἡ προστατευτικὴ δύναμις καὶ παντοδύναμος χάρις τοῦ Κυρίου ἐγέμισε τὴν ψυχὴν τοῦ Ἐλισαίου καὶ τὸν ἐνέπνευσε.

καὶ εἶπεν· «αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἀνοίξατε εἰς τοὺς διαφόρους τόπους αὐτοῦ τοῦ ξηροποτάμου λάκκους.

Καὶ ὁ Ἐλισαῖος εἶπεν: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· «Σκάψετε μικροὺς λάκκους (λακκοῦβες) εἰς ὅλην τὴν κοίτην τοῦ ξηροποτάμου αὐτοῦ».

Αὐτὰ λέγει ἀκόμη ὁ Κύριος: Δὲν θὰ ἀκούσετε ἄνεμον νὰ φυσᾷ καὶ δὲν θὰ ἴδετε βροχὴν νὰ πίπτῃ καὶ ὅμως ὁ ξηροπόταμος αὐτὸς θὰ γεμίσῃ ἀπὸ νερά. Καὶ θὰ πιῆτε καὶ σεῖς καὶ τὰ ποίμνιά σας καὶ τὰ μεταγωγικά σας.

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Παρ’ ὅλον ὅτι δὲν θὰ ἀκούσετε ἄνεμον νὰ φυσᾷ, οὔτε θὰ ἰδῆτε βροχὴν νὰ πέφτη, ὁ ξηροπόταμος αὐτὸς θὰ γεμίσῃ νερόν· καὶ ἀπὸ αὐτὸ θὰ πιῆτε σεῖς καὶ τὰ ζῶα, ποὺ ἔχετε μαζί σας ὡς τροφήν, καὶ τὰ μεταφορικά σας ζῶα».

Εἶναι δὲ αὐτὸ τὸ ἔργον εὐκολώτατον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ παραδώσῃ τὴν χώραν τῶν Μωαβιτῶν εἰς τὴν ἐξουσίαν σας.

Ἀλλ’ αὐτὸ εἶναι πολὺ εὔκολον πρᾶγμα εἰς τὰ χέρια τοῦ Κυρίου· ὁ Κύριος θὰ κάμῃ καὶ κάτι ἄλλο μεγαλύτερον· θὰ παραδώσῃ τοὺς Μωαβῖτες εἰς τὰ χέρια σας.

Καὶ θὰ καταστρέψετε σεῖς κάθε ὀχυρὰν πόλιν τῶν Μωαβιτῶν καὶ θὰ κατακόψετε κάθε καρποφόρον δένδρον, θὰ φράξετε δὲ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων, κάθε δὲ εὔφορον περιοχὴν θὰ τὴν κάμετε ἄχρηστον γεμίζοντες αὐτὴν μὲ λίθους».

Θὰ κτυπήσετε καὶ θὰ καταστρέψετε ὅλες τὶς ὀχυρὲς πόλεις τῶν Μωαβιτῶν καὶ θὰ κόψετε ὅλα τὰ καρποφόρα δένδρα των καὶ θὰ φράξετε ὅλες τὶς πηγὲς τῶν νερῶν καὶ θὰ ἀχρηστεύσετε ὅλα τὰ γόνιμα χωράφια τῆς χώρας, σκεπάζοντάς τα μὲ πέτρες».

Πράγματι δὲ κατὰ τὴν ἑπομένην πρωΐαν, ὅταν προσεφέρετο πρὸς τὸν Θεὸν ἡ πρωϊνὴ θυσία, ἰδοὺ ὕδατα πολλὰ κατέβαιναν ἀπὸ τὴν περιοχὴν τῆς Ἐδὼμ καὶ ἐγέμισεν ἡ χώρα ἀπὸ νερό.

Αὐτὸ συνέβη πράγματι. Τὸ ἑπόμενον πρωΐ, τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπροσφέρετο πρὸς τὸν Θεὸν ἡ θυσία, ἔξαφνα νά· πολλὰ νερὰ κατέβαιναν ἀπὸ τὸν δρόμον (τὴν κατεύθυνσιν, τὰ ἀνατολικὰ βουνά) τῆς Ἰδουμαίας καὶ ὅλη ἡ χώρα ἐγέμισεν ἀπὸ νερόν.

Ἐν τῷ μεταξὺ ὅλοι οἱ Μωαβῖται, ὅταν ἐπληροφορήθησαν ὅτι ἐξεστράτευσαν οἱ τρεῖς βασιλεῖς, διὰ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον των, ἐκραύγασαν καὶ ὅλοι ὅσοι ἠμποροῦσαν νὰ φέρουν ὅπλα ἠγέρθησαν καὶ εἶπαν· «ἀλλοίμονον!» Ἡτοιμάσθησαν ὅμως καὶ παρετάχθησαν εἰς τὰ σύνορα τῆς χώρας των.

Ὅταν ὅλοι οἱ Μωαβῖται ἔμαθαν ὅτι οἱ τρεῖς βασιλεῖς ἦλθαν διὰ νὰ τοὺς ἐπιτεθοῦν, ἐφώναξαν καὶ ἐκάλεσαν εἰς τὰ ὅπλα. Καὶ ὅλοι, ὅσοι ἠμποροῦσαν νὰ φέρουν ὅπλα, συνεκεντρώθησαν καὶ εἶπαν: «Ἀλλοίμονον!» Καὶ ἀφοῦ ἑτοιμάσθηκαν, ἦλθαν καὶ ἔλαβαν θέσεις μάχης εἰς τὰ σύνορα τῆς χώρας των.

Οἱ στρατευμένοι Μωαβῖται ἐσηκώθησαν τὸ πρωί, ἐνῶ ὁ ἥλιος εἶχεν ἀνατείλει καὶ ἔρριπτε τὰς ἀκτῖνας του εἰς τὰ ὕδατα. Εἶδαν δὲ τὰ ἀπέναντι ὕδατα κόκκινα ὡσὰν αἷμα.

Ἐσηκώθησαν δὲ τὴν ἑπομένην τὸ πρωΐ, ἐνῷ ὁ ἥλιος ἔρριχνε τὶς ἀκτῖνες του πάνω εἰς τὰ νερά· καὶ οἱ Μωαβῖται εἶδαν τὰ ἀπέναντί των νερὰ νὰ εἶναι ἐξ αἰτίας τοῦ ἡλίου κόκκινα, ὅπως τὸ αἷμα!

Εἶπαν δὲ ἀναμεταξύ των· «τὸ αἷμα αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ ρομφαίαν. Φαίνεται ὅτι οἱ τρεῖς βασιλεῖς συνῆψαν μάχην μεταξύ των καὶ καθένας ἀπὸ τοὺς στρατιώτας των θὰ ἐπετέθη ἐναντίον τοῦ ἄλλου. Καὶ τώρα λοιπόν, Μωαβῖται, ἐμπρὸς διὰ νὰ τοὺς λαφυραγωγήσωμεν».

Ἐμπρὸς εἰς τὸ θέαμα αὐτὸ ἐφώναξαν: «Αὐτὸ τὸ αἷμα προέρχεται ἀπὸ ρομφαίαν. Οἱ (τρεῖς ἐχθροί μας) βασιλεῖς θὰ ἐσφάγησαν μεταξύ των καὶ ὁ ἕνας στρατιώτης θὰ ἐπετέθη καὶ θὰ ἐσκότωσε τὸν ἄλλον στρατιώτην, ποὺ ἦταν δίπλα του! Λοιπόν, Μωαβῖται, ἐμπρός· τρέξετε νὰ λαφυραγωγήσωμεν τὸ στρατόπεδόν των!»

Οἱ Μωαβῖται εἰσώρμησαν εἰς τὸ στρατόπεδον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οἱ Ἰσραηλῖται ἠγέρθησαν, ἐπετέθησαν καὶ ἐνίκησαν τοὺς Μωαβίτας, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτούς. Οἱ Ἰσραηλῖται καταδιώκοντες καὶ κτυπῶντες αὐτοὺς εἰσῆλθον εἰς τὴν χώραν τῶν Μωαβιτῶν.

Ὅταν ὅμως ἐμπῆκαν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ Ἰσραηλῖται ἐσηκώθηκαν, ἐπετέθησαν κατὰ τῶν Μωαβιτῶν καὶ τοὺς ἐνίκησαν· καὶ οἱ Μωαβῖται ἔφυγαν ἀπὸ προσώπου τῶν Ἰσραηλιτῶν πανικόβλητοι. Τότε οἱ Ἰσραηλῖται συνέχισαν τὴν καταδίωξιν τῶν ἐχθρῶν των καὶ ἐμπῆκαν εἰς τὴν Μωάβ, κτυπῶντες τοὺς Μωαβῖτες.

Ἐκεῖ κατεκρήμνισαν τὰς πόλεις· εἰς κάθε δὲ εὔφορον ἀγρόν, διὰ νὰ τὸν καταστήσουν ἄχρηστον, ἔρριψεν ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς στρατιώτας λίθους καὶ τὸν ἐγέμισαν. Κάθε πηγὴν τὴν ἔφραξαν καὶ κάθε καρποφόρον καὶ ὡραῖον δένδρον τὸ ἔκοψαν ἀπὸ τὴν ρίζαν. Ἐπέφεραν τέτοιαν καταστροφήν, ὥστε εἰς κάποιαν πόλιν δὲν ἔμειναν παρὰ λίθοι εἰς τοὺς ἐτοιμόρροπους τοίχους. Οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι ἐχειρίζοντο τὴν σφενδόνην, περιεκύκλωσαν αὐτὴν τὴν πόλιν καὶ τὴν κατέλαβαν.

Οἱ Ἰσραηλῖται κατέστρεψαν τὶς πόλεις καί, διὰ νὰ ἀχρηστεύσουν ὅλα τὰ εὔφορα χωράφια, ἔρριψαν οἱ στρατιῶται πέτρες καὶ ἐσκέπασαν καὶ ἐγέμισαν τὰ χωράφια μὲ αὐτές· καὶ ἔφραξαν ὅλες τὶς πηγὲς καὶ ἔκοψαν ὅλα τὰ καρποφόρα δένδρα. Ἦταν τόση ἡ ὁρμὴ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὥστε εἰς κάποιαν πόλιν ἀφῆκαν μόνον τὶς ἐτοιμόρροπες πέτρες τοῦ τείχους. Οἱ στρατιῶται τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ ἦσαν ὡπλισμένοι μὲ σφενδόνες, ἐπολιόρκησαν τὴν πόλιν καὶ τὴν ἐκτύπησαν (ἢ τὴν κατέβαλαν).

Τότε ὁ βασιλεὺς τῶν Μωαβιτῶν, ὅταν εἶδεν ὅτι ὁ πόλεμος ἐστράφη καταστρεπτικὸς ἐναντίον του, ἐπῆρε μαζῆ του ἑπτακοσίους ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι ἠμποροῦσαν νὰ χειρίζωνται τὴν σπάθην, καὶ μετέβη, διὰ νὰ ἀνοίξῃ δρόμον πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Ἰδουμαίων, ἀλλὰ δὲν τὸ κατώρθωσαν.

Ὅταν ὁ βασιλιᾶς τῶν Μωαβιτῶν διεπίστωσεν ὅτι ἡ μάχη ἔκλινεν ἐναντίον του καὶ ἔχανε πλέον τὸν πόλεμον, ἐπῆρε μαζί του ἑπτακοσίους ἄνδρες, ἱκανοὺς νὰ χειρίζωνται τὴν ρομφαίαν, καὶ ἐδοκίμασε νὰ ἀνοίξῃ δρόμον καὶ νὰ ἐπιτύχῃ ἔξοδον πρὸς τὸν βασιλιᾶ τῶν Ἰδουμαίων, ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσαν.

Ἐπάνω δὲ εἰς τὴν ἀγωνίαν καὶ τὸν πόνον του ἐπῆρε τὸν πρωτότοκον υἱόν του, ὁ ὁποῖος θὰ τὸν διεδέχετο εἰς τὸν θρόνον, καὶ τὸν προσέφερε θυσίαν ὁλοκαυτώματος ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος τῆς πόλεως. Οἱ Ἰσραηλῖται, ὅταν εἶδαν αὐτὴν τὴν τραγικὴν θυσίαν, συνεκλονίσθησαν καὶ σὰν μεταμελόμενοι ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὰ μέρη ἐκεῖνα καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν χώραν των.

Δι’ αὐτὸ ἐπῆρε τὸν πρωτότοκον υἱόν του, ὁ ὁποῖος θὰ τὸν διεδέχετο εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον, καὶ τὸν προσέφερεν ὡς θυσίαν ὁλοκαυτώματος εἰς τὸν θεὸν τῆς Μωάβ, ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος τῆς πόλεως. Οἱ Ἰσραηλῖται, ὅταν εἶδαν τὴν φρικτὴν αὐτὴν θυσίαν, ἐταράχθησαν καὶ ἐτρομοκρατήθησαν πολύ. Καὶ δι’ αὐτὸ μετεμελήθησαν, ὀπισθοχώρησαν καὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν χώραν των.

Ἡ σύζυγος ἑνὸς ἀπὸ τοὺς προφήτας ἐκραύγασε πρὸς τὸν Ἑλισαῖον λέγουσα· «ὁ σύζυγός μου, ὁ δοῦλός σου, ἀπέθανε. Σὺ δὲ γνωρίζεις, ὅτι αὐτὸς ἐσέβετο τὸν Θεόν. Μετὰ τὸν θάνατόν του, ἦλθεν ὁ δανειστὴς μας, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ἐξωφλήσαμεν τὸ χρέος μας, νὰ πάρῃ ὡς δούλους του τὰ δύο παιδιά μου».

Μία γυναῖκα, σύζυγος ἑνὸς προφήτου, ἐφώναξε πρὸς τὸν Ἐλισαῖον καὶ τοῦ εἶπεν: «Ὁ δοῦλος σου, ὁ σύζυγός μου, ἀπέθανε· σὺ δὲ γνωρίζεις ὅτι ὁ δοῦλος σου ἐσέβετο καὶ εὐλαβεῖτο βαθύτατα τὸν Θεόν. Καὶ τώρα ὁ δανειστής, εἰς τὸν ὁποῖον ἐχρωστοῦσε χρήματα, ἦλθε να πάρῃ ὡς δούλους του τὰ δύο ἀγόρια μου».

Ὁ Ἑλισαῖος εἶπε πρὸς αὐτήν· τί ἠμπορῶ νὰ κάμω διὰ σέ; Πές μου, τί ὑπάρχει μέσα εἰς τὸ σπίτι σου;» Ἐκείνη ἀπήντησεν· «εἰς τὸ σπίτι ἐμοῦ τῆς δούλης σου δὲν ὑπάρχει τίποτε, εἰμὴ μόνον ἐλάχιστον λάδι, ὅσον ἀρκεῖ διὰ νὰ ἀλείψωμεν τὸ ψωμί μας».

Ὁ Ἐλισαῖος τὴν ἐρώτησε: «Τί (ἠμπορῶ) νὰ σοῦ κάμω; Πές μου, τί ὑπάρχει εἰς τὸ σπίτι σου;» Ἡ χήρα τοῦ ἀπάντησε: «Δὲν ὑπάρχει τίποτε εἰς τὸ σπίτι τῆς δούλης σου, ἐκτὸς ἀπὸ ἐλάχιστον λάδι, τόσον, ὅσον ἀρκεῖ νὰ ἀλείψωμεν τὸ ψωμί μας».

Ὁ Ἑλισαῖος εἶπε πρὸς αὐτήν· «πήγαινε εἰς τὴν γειτονιὰ καὶ ζήτησε ἀπὸ ὅλους τοὺς γείτονάς σου δοχεῖα ἀδειανά. Μὴ διστάσῃς νὰ ζητήσῃς πολλά.

Τότε ὁ Ἐλισαῖος τῆς εἶπε: «Πήγαινε, ζήτησε διὰ τὸν ἑαυτόν σου δοχεῖα ἀπ’ ἔξω, ἀπὸ ὅλους τοὺς γείτονές σου, δοχεῖα ἄδεια· μὴ δανεισθῇς λίγα, ἀλλ’ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερα.

Κατόπιν θὰ εἰσέλθῃς εἰς τὸ σπίτι σου, θὰ κλείσῃς τὴν θύραν μέσα δὲ εἰς τὸ σπίτι σου θὰ εἶσαι σὺ καὶ τὰ παιδιά σου. Ἀπὸ τὸ λάδι, ποὺ ἔχεις, θὰ χύσῃς λίγο εἰς τὰ δοχεῖα αὐτά. Τὰ δοχεῖα θὰ γεμίσουν λάδι, τὸ ὁποῖον θὰ θέσῃς κατὰ μέρος».

Κατόπιν θὰ μπῇς εἰς τὸ σπίτι σου καὶ θὰ κλείσῃς τὴν πόρταν καὶ εἰς τὸ σπίτι θὰ μείνῃς σὺ καὶ οἱ υἱοί σου καὶ θὰ χύσῃς ἀπὸ τὸ ἰδικόν σου δοχεῖον λάδι εἰς τὰ ἄδεια αὐτὰ δοχεῖα. Καὶ κάθε δοχεῖον, ποὺ θὰ γεμίζῃ, θὰ τὸ βάζῃς εἰς τὴν ἄκρην».

Ἔφυγεν ἡ γυναίκα, εἰσῆλθεν εἰς τὸ σπίτι της, ἔκλεισε τὴν θύραν καὶ μέσα εἰς αὐτὸ ἔμεινεν αὐτὴ καὶ τὰ παιδιά της. Τὰ παιδιά της ἔφεραν πρὸς αὐτὴν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο τὰ κενὰ δοχεῖα καὶ αὐτὴ ἔχυνε λάδι, ἕως ὅτου ἐγέμισαν.

Ἡ χήρα ἔφυγεν ἀπὸ τὸν Ἐλισαῖον, ἐμπῆκε εἰς τὸ σπίτι της καὶ ἔκλεισε τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ της καὶ ἔμεινεν εἰς αὐτὸ ἐκείνη καὶ οἱ υἱοί της. Οἱ υἱοί της τῆς ἔφερναν τὰ ἄδεια δοχεῖα καὶ ἐκείνη ἔχυνεν εἰς αὐτὰ λάδι, μέχρις ὅτου ἐγέμισαν ὅλα τὰ δοχεῖα.

Εἶπε δὲ πρὸς τὰ παιδιά της· «φέρετε πρὸς ἐμὲ ἕνα ἀκόμη κενὸν δοχεῖον». Ἐκεῖνα τῆς ἀπήντησαν· «δὲν ὑπάρχει ἄλλο δοχεῖον κενόν». Καὶ τότε ἐσταμάτησεν ἡ ροὴ τοῦ ἐλαίου.

Ἡ γυναῖκα εἶπεν εἰς τοὺς υἱούς της: «Φέρετέ μου καὶ ἄλλο ἄδειο δοχεῖον». Αὐτοὶ τῆς ἀπάντησαν: «Δὲν ὑπάρχει πλέον ἄλλο ἄδειο δοχεῖον». Καὶ τότε ἐτελείωσε τὸ λάδι, ἐσταμάτησε ἀπὸ τοῦ νὰ αὐξάνῃ!

Ἡ γυνὴ ἦλθε καὶ ἀνήγγειλεν εἰς τὸν Ἑλισαῖον, τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἑλισαῖος τῆς εἶπε· «πήγαινε, πώλησε τὸ λάδι καὶ μὲ τὰ χρήματα, ποὺ θὰ εἰσπράξῃς, νὰ πληρώσῃς τὸ χρέος σου. Μὲ τὸ ὑπόλοιπον δὲ λάδι, ποὺ θὰ μείνῃ, θὰ τραφῆτε ἐσὺ καὶ τὰ παιδιά σου.

Καὶ ἡ χήρα ἐπῆγε καὶ ἀνήγγειλεν εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ αὐτὸ ποὺ συνέβη· καὶ ὁ Ἐλισαῖος τῆς εἶπε: «Πήγαινε καὶ πούλησε τὸ λάδι καὶ μὲ τὰ χρήματα, ποὺ θὰ εἰσπράξῃς, νὰ πληρώσῃς τὸ χρέος σου· σὺ δὲ καὶ οἱ υἱοί σου θὰ τραφῆτε μὲ τὸ ὑπόλοιπον λάδι, ποὺ θὰ μείνῃ».

Κάποιαν ἄλλην ἡμέραν ὁ Ἑλισαῖος διέβαινεν ἀπὸ τὴν πόλιν Σωμάν. Ἐκεῖ ὑπῆρχε μία πλούσια γυναῖκα, ἡ ὁποία τὸν παρεκάλεσε μὲ ἐπιμονὴν νὰ καθήσῃ νὰ φάγῃ ἄρτον. Ἔκτοτε κάθε φοράν, ποὺ ὁ Ἑλισαῖος εἰσήρχετο εἰς τὴν πόλιν, μετέβαινε εἰς τὸν οἶκον της διὰ νὰ φάγῃ.

Κάποιαν (ἄλλην) ἡμέραν ὁ Ἐλισαῖος ἐπῆγε εἰς τὴν πόλιν Σωμάν· εἰς αὐτὴν ἐζοῦσε μία πλούσια γυναῖκα, ἡ ὁποία τὸν ἐπροσκάλεσε ἐπιμόνως νὰ μείνῃ νὰ τὸν φιλοξενήσῃ διὰ φαγητόν. Ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ ἐπὶ ἀρκετὸν καιρόν, κάθε φορὰν ποὺ ὁ Ἐλισαῖος ἐπερνοῦσε ἀπὸ τὴν Σωμάν, ἐπήγαινε εἰς τὸ σπίτι της διὰ φαγητόν.

Ἡ γυνὴ αὐτὴ εἶπεν εἰς τὸν σύζυγόν της· «ἰδού, γνωρίζω καλά, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος καὶ πάντοτε διέρχεται ἀπὸ τὸ σπίτι μας.

Καὶ ἡ πλουσία γυναῖκα εἶπεν εἰς τὸν ἄνδρα της: «Εἶμαι ἀπολύτως βεβαία, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ περνᾷ καὶ φιλοξενεῖται τόσον συχνὰ εἰς τὸ σπίτι μας, εἶναι ἄνθρωπος ἅγιος.

Ἂς κτίσωμεν λοιπὸν δι’ αὐτὸν ἕνα μικρὸν δωμάτιον εἰς τὸ ὑπερῷον. Ἂς θέσωμεν ἐκεῖ μίαν κλίνην, μίαν τράπεζαν καὶ ἕνα κάθισμα καὶ μίαν λυχνίαν. Ἔτσι δὲ κάθε φοράν, ποὺ αὐτὸς θὰ ἔρχεται πρὸς ἡμᾶς, θὰ μένῃ εἰς τὸ δωμάτιον ἐκεῖνο».

Ἂς κάμωμεν λοιπὸν δι’ αὐτὸν εἰς τὸ ὑπερῶον ἕνα μικρὸν δωμάτιον καὶ ἂς τοῦ βάλωμεν ἐκεῖ μέσα ἕνα κρεββάτι καὶ ἕνα τραπέζι καὶ ἕνα κάθισμα καὶ ἕνα λυχνοστάτην (λάμπα). Ἔτσι, ὅταν θὰ ἔρχεται διὰ φιλοξενίαν εἰς τὸ σπίτι μας, θὰ μένῃ ἐκεῖ».

Κάποιαν κατόπιν ἡμέραν ὁ Ἑλισαῖος εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν καὶ ἐπῆγεν εἰς τὰ ὑπερῷον ἐκεῖνο, ὅπου καὶ ἐκοιμήθη.

Μίαν (ἄλλην) ἡμέραν ὁ Ἐλισαῖος ἦλθε πάλιν εἰς τὴν Σωμὰν καὶ ἐπῆγε εἰς τὸ ὑπερῶον δωμάτιον, ποὺ τοῦ εἶχαν ἑτοιμάσει, καὶ ἐκοιμήθη ἐκεῖ.

Εἶπε δὲ πρὸς τὸν Γιεζί, τὸν ὑπηρέτην του· «κάλεσε αὐτὴν τὴν Σωμανῖτιν γυναῖκα νὰ ἔλθῃ πρὸς ἐμέ». Ὁ ὑπηρέτης τοῦ Ἑλισαῖου τὴν ἐκάλεσε καὶ ἐκείνη παρουσιάσθη ἐνώπιον αὐτοῦ.

Καὶ ὁ Ἐλισαῖος εἶπεν εἰς τὸν δοῦλον (ὑπηρέτην) του Γιεζί: «Φώναξέ μου αὐτὴν τὴν Σωμανίτιδα γυναῖκα». Ὁ Γιεζὶ τὴν ἐκάλεσε, καὶ ὅταν ἐκείνη ἦλθε καὶ παρουσιάσθη ἐμπρός του,

Ὁ Ἑλισαῖος εἰπὲ πρὸς τὸν Γιεζί· «πὲς πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτήν, ὅτι μᾶς κατέπληξε καὶ μᾶς καθυπεχρέωσε μὲ τὴν φιλοξενίαν της. Τί πρέπει, λοιπόν, νὰ κάμωμεν εἰς σέ; Μήπως ὑπάρχει κάποιο ζήτημά σου ἐκκρεμές, διὰ νὰ ὁμιλήσωμεν πρὸς τὸν βασιλέα ἢ πρὸς τὸν ἀρχηγὸν τοῦ στρατοῦ;» Ἐκείνη ἀπήντησεν· «ἐγὼ κατοικῶ ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρώπων μου καὶ δὲν ἔχω καμμίαν τέτοιαν ἀνάγκην».

ὁ Ἐλισαῖος εἶπεν εἰς τὸν Γιεζί: «Πές της· «Νά! μᾶς ἐντυπωσίασες μὲ ὅλες τὶς περιποιήσεις καὶ τὴν πλουσίαν καὶ αὐθόρμητον φιλοξενίαν σου· τί πρέπει νὰ σοῦ κάμωμεν εἰς ἀνταπόδοσιν ὅλων αὐτῶν, ποὺ ἔκαμες δι’ ἠμᾶς; Μήπως ἔχεις κανένα ζήτημα, διὰ τὸ ὁποῖον θέλεις νὰ μιλήσωμεν σχετικῶς εἰς τὸν βασιλιᾶ ἢ εἰς τὸν ἀρχιστράτηγον;» Ἡ γυναῖκα ἀπάντησε: «Κατοικῶ εἰρηνικὰ μεταξὺ τῶν συγγενῶν καὶ τῶν φίλων μου, τῶν δικῶν μου ἀνθρώπων, καὶ ἑπομένως ἔχω ὅλα, ὅσα μοῦ χρειάζονται».

Ὁ Ἑλισαῖος εἶπε πρὸς τὸν Γιεζί· «τί λοιπὸν πρέπει νὰ κάνωμεν δι’ αὐτήν;» Ὁ Γιεζὶ ὁ ὑπηρέτης τοῦ Ἑλισαῖου εἶπε· «γεγονὸς εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ γυνὴ δὲν ἔχει παιδὶ καὶ ὁ σύζυγός της εἶναι γέρων».

Τότε ὁ Ἐλισαῖος εἶπε πρὸς τὸν Γιεζί: «Τί πρέπει λοιπὸν νὰ κάμωμεν δι’ αὐτήν;» Καὶ ὁ Γιεζί, ὁ δοῦλος τοῦ Ἐλισαῖου, τοῦ εἶπεν: «Εἶναι ἀπολύτως βέβαιον, ὅτι ἡ γυναῖκα αὐτὴ δὲν ἔχει παιδί, ὁ δὲ σύζυγός της εἶναι γέρων».

Ὁ Ἑλισαῖος τὴν ἐκάλεσε καὶ ἐκείνη ἐστάθη ὀρθία κοντὰ εἰς τὴν θύραν.

Ὁ Προφήτης ἐκάλεσε τὴν γυναῖκα, καὶ ὅταν ἐκείνη ἦλθε καὶ ἐστάθη κοντὰ εἰς τὴν πόρταν,

Εἶπε τότε πρὸς αὐτὴν ὁ Ἑλισαῖος· «κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος, τὴν ἐποχὴν αὐτήν, σὺ θὰ ζῇς βέβαια, ἀλλὰ καὶ θὰ κρατῇς παιδὶ εἰς τὴν ἀγκαλιά σου». Ἐκείνη ὅμως ἀπήντησε· «σὲ παρακαλῶ, κύριε, μὴ διαψεύσῃς αὐτὴν τὴν ὑπόσχεσιν, ποὺ ἔδωσες πρὸς ἐμέ, τὴν δούλην σου».

ὁ Ἐλισαῖος τῆς εἶπε: «Κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος καὶ τὴν ἰδίαν ἐποχὴν σὰν τώρα σὺ θὰ ζῇς καὶ θὰ κρατῇς εἰς τὴν ἀγκαλιά σου υἱόν». Εἰς τὸ ἄκουσμα τοῦ ἀναπάντεχου καὶ χαρμοσύνου αὐτοῦ λόγου ἡ γυναῖκα ἐφώναξεν: «Ὤ, κύριε, μή, σὲ παρακαλῶ· μὴ διαψεύσῃς τὴν ὑπόσχεσίν σου αὐτὴν πρὸς τὴν δούλην σου!»

Πράγματι ἡ γυναίκα αὐτὴ συνέλαβε καὶ ἐγέννησε παιδὶ κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, εὑρίσκετο αὐτή, φυσικά, ἐν τῇ ζωῇ, ὅπως εἶχε προαναγγείλει εἰς αὐτὴν ὁ Ἑλισαῖος.

Πράγματι· ἡ γυναῖκα συνέλαβε καὶ ἐγέννησεν υἱὸν κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν ἐποχήν (μὲ ἐκείνην ποὺ τῆς ἐδόθη ἡ ὑπόσχεσις) ἐζοῦσε, ὅπως ἀκριβῶς τῆς εἶχε εἰπεῖ ὁ Ἐλισαῖος.

Τὸ παιδὶ ἐμεγάλωσε καὶ κάποτε ἐβγῆκεν εἰς τὸν ἀγρόν, ὅπου εὑρίσκετο ὁ πατέρας του καὶ οἱ θερισταί.

Τὸ παιδὶ ἐμεγάλωσε καὶ ὠρίμασεν. Ὅταν δὲ κάποιαν ἡμέραν ἐπῆγε εἰς τὸν πατέρα του, ὁ ὁποῖος ἦταν μαζὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐθέριζαν,

Αἴφνης εἶπε πρὸς τὸν πατέρα του· «τὸ κεφάλι μου, τὸ κεφάλι μου»! Ὁ δὲ πατέρας εἶπεν εἰς τὸν ὑπηρέτην· «πάρε τὸ παιδὶ καὶ φέρε το πρὸς τὴν μητέρα του».

εἶπεν ἔξαφνα πρὸς τὸν πατέρα του: «Ὤ! τὸ κεφάλι μου· πονάει τὸ κεφάλι μου!» Ὁ πατέρας του τότε εἶπεν εἰς ἕνα δοῦλον: «Πάρε τον καὶ πήγαινε τὸν εἰς τὴν μητέρα του».

Ὁ ὑπηρέτης ἐπῆρε τὸ παιδὶ καὶ τὸ ἔφερεν εἰς τὴν μητέρα του. Αὐτὸ ἐκοιμήθη εἰς τὰ γόνατα τῆς μητρός του ἕως τὸ μεσημέρι, ὁπότε ἀπέθανε.

Ὁ δοῦλος τὸν μετέφερε πίσω εἰς τὴν μητέρα του. Καὶ τὸ παιδὶ ἐκοιμήθη ἐπάνω εἰς τὰ γόνατα τῆς μέχρι τὸ μεσημέρι, ὁπότε ἀπέθανε.

Ἡ μητέρα του τὸ ἀνέβασεν εἰς τὸ ὑπερῷον καὶ τὸ ἐκοίμισεν εἰς τὸ κρεββάτι τοῦ προφήτου Ἑλισαίου. Ἔκλεισε δὲ πίσω ἀπὸ αὐτὸ τὴν πόρτα καὶ ἐξῆλθεν.

Τότε ἡ μητέρα του ἀνέβασε τὸ παιδὶ καὶ τὸ ἐξάπλωσε ἐπάνω εἰς τὸ κρεββάτι τοῦ Ἐλισαίου, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, ἔκλεισε πίσω του τὴν πόρταν καὶ ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ δωμάτιον.

Ἡ γυναίκα ἔστειλε καὶ παρεκάλεσε τὸν ἄνδρα της λέγουσα· «στεῖλε μου σὲ παρακαλῶ ἕνα ἀπὸ τοὺς δούλους σου καὶ μίαν ἀπὸ τὰς ὄνους, διότι ἐγὼ θὰ σπεύσω ἕως ἐκεῖ, ποὺ εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἑλισαῖος καὶ θὰ ἐπιστρέψω».

Κατόπιν ἔστειλε μήνυμα εἰς τὸν σύζυγόν της, ποὺ ἔλεγε: «Στεῖλε μου, σὲ παρακαλῶ, ἕνα ἀπὸ τοὺς δούλους καὶ ἕνα ἀπὸ τοὺς ὄνους· τοὺς χρειάζομαι διὰ νὰ πάω σύντομα εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐπιστρέψω».

Ἐκεῖνος τὴν ἠρώτησε· «διατί σὺ σήμερον πηγαίνεις πρὸς αὐτόν; Δὲν εἶναι οὔτε πρώτη τοῦ μηνὸς οὔτε ἑορτὴ τοῦ Σαββάτου». Ἐκείνη τοῦ εἶπε· «μὴ ἀνησυχῇς, εἰρήνευε».

Ὁ σύζυγός της τὴν ἐρώτησε: «Διατί πρέπει νὰ πᾶς πρὸς αὐτὸν σήμερα; Οὔτε πρώτη τοῦ μηνὸς εἶναι οὔτε Σάββατον, δηλαδὴ ἡμέρες ἅγιες καὶ κατάλληλες διὰ νὰ συμβουλευθῇς ἕνα προφήτην». Αὐτὴ ἀπάντησε: «Δὲν πειράζει· μὴν ἀνησυχῇς· εἰρήνευε».

Ἐσαμάρωσεν ἡ ἴδια τὴν ὄνον καὶ εἶπε πρὸς τὸν δοῦλον της· «ἐμπρός, πήγαινε, καὶ μὴ σταματήσῃς τὴν πορείαν, ἕως ὅτου ἐγὼ σοῦ πῶ. Ἐμπρὸς προχώρει. Θὰ μεταβῶμεν πρὸς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, τὸν Ἑλισαῖον, εἰς τὸ Καρμήλιον ὄρος».

Κατόπιν ἡ γυναῖκα ἐσαμάρωσε τὸ ὑποζύγιον καὶ εἶπεν εἰς τὸν δοῦλον της: «Ἐμπρός, προχώρει· βίασε τὸ ζῶον νὰ περπατᾷ, ὅσον πιὸ γρήγορα ἠμπορεῖ, καὶ μὴ σταματήσῃς νὰ προχωρῇς μέχρις ὅτου σοῦ εἰπῶ. Ἐμπρός, γρήγορα, διὰ νὰ πάμε καὶ νὰ φθάσωμεν εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι εἰς τὸ Καρμήλιον ὄρος.

Ἐπορεύθη ἡ γυναίκα αὐτὴ μὲ τὸν ὑπηρέτην της ἕως τὸ Καρμήλιον ὄρος, ὅπου εὑρίσκετο ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὁ Ἑλισαῖος τὴν εἶδε νὰ ἔρχεται εἶπε πρὸς τὸν ὑπηρέτην του τὸν Γεζί· «ἰδού, λοιπόν, ἡ Σωμανῖτις ἐκείνη γυνή.

Ἡ γυναῖκα μὲ τὸν δοῦλον ἐπροχώρησε καὶ ἔφθασαι μέχρι τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ εἰς τὸ Καρμήλιον ὄρος. Καὶ συνέβη τοῦτο: Μόλις ὁ Ἐλισαῖος εἶδε τὴν γυναῖκα νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτόν, εἶπε πρὸς τὸν Γιεζί, τὸν δοῦλον του: «Κύτταξε, ἔρχεται πρὸς τὰ ἐδῶ ἡ γυναῖκα ἐκείνη ἀπὸ τὴν Σωμάν!

Τρέξε τώρα εἰς προαπάντησίν της καὶ θὰ τῆς πῇς· Εἶσαι σὺ καλά; Εἶναι ὑγιὴς ὁ ἄνδρας σου; Εἶναι καλὰ τὸ παιδί σου;» Ἐκείνη ἀπήντησεν· «ὅλοι εἴμεθα καλά».

Τρέξε γρήγορα νὰ τὴν προϋπαντήσεις καὶ ἐρώτησέ την: «Εἶσαι καλά; Εἶναι καλά, ὑγιὴς ὁ σύζυγός σου; Εἶναι καλά, ὑγιὲς τὸ παιδί σου;». Ἡ γυναῖκα ἀπάντησε εἰς τὸν Γιεζί: «Ὅλοι καλὰ εἴμεθα».

Ἦλθε πρὸς τὸν Ἑλισαῖον εἰς τὸ ὄρος, ἔπεσεν εἰς τὸ ἔδαφος καὶ ἔπιασε τὰ πόδια τοῦ προφήτου. Ὁ Γιεζὶ ἐπλησίασε, διὰ νὰ τὴν ἀπωθήσῃ. Ὁ Ἑλισαῖος ὅμως εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἄφησέ την, διότι ἡ καρδιά της εἶναι καταπικραμμένη καὶ θλιμμένη, ὁ δὲ Κύριος ἀπέκρυψεν ἀπὸ ἐμὲ καὶ δὲν μοῦ εἶπε τὴν αἰτίαν τοῦ πόνου της».

Ὅταν ὅμως ἔφθασεν εἰς τὸν Ἑλισαῖον, (ἐπάνω) εἰς τὸ ὄρος, ἔπεσε χάμω ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἐλισαῖον καὶ ἔπιασε τὰ πόδια του. Ὁ Γιεζὶ ἐπλησίασε, διὰ νὰ τὴν τραβήξῃ πίσω, ὁ Ἐλισαῖος ὅμως τοῦ εἶπεν: «Ἄφησέ την, διότι ἡ ψυχή της δοκιμάζει πολὺ μεγάλον πόνον, ὁ δὲ Κύριος μοῦ ἀπέκρυψε τὸ ψυχικόν της δρᾶμα καὶ δὲν μοῦ τὸ ἐφανέρωσεν».

Ἐκείνη τοῦ εἶπε· «μήπως ἐγὼ ἐζήτησα ἀπὸ τὸν κύριόν μου παιδί; Δὲν εἶπα πρὸς σὲ ὅτι δὲν πρέπει νὰ διαψεύσῃς τὴν ἐλπίδα, ποὺ μοῦ ἔδωσες;»

Ἡ γυναῖκα εἶπε πρὸς τὸν Ἐλισαῖον: «Μήπως ἐζήτησα ἐγὼ υἱὸν ἀπὸ τὸν Κύριόν μου; Μήπως δὲν σοῦ εἶπα· «μὴ διαψεύσῃς, σὲ παρακαλῶ, τὴν ὑπόσχεσίν σου»;

Εἶπε τότε ὁ Ἑλισαῖος πρὸς τὸν Γιεζί· «ζῶσε τὴν μέσην σου μὲ τὴν ζώνην, πάρε τὴν βακτηρίαν του εἰς τὸ χέρι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι τῆς γυναικὸς αὐτῆς. Ἐὰν δέ, τυχόν, καὶ συναντήσῃς ἄνθρωπον εἰς τὸν δρόμον, δὲν θὰ τὸν χαιρετήσῃς καὶ ἂν ἐκεῖνος σὲ χαιρετήσῃ, δὲν θὰ τοῦ ἀποκριθῇς. Ταχέως θὰ φθάσῃς εἰς τὸ σπίτι καὶ θὰ θέσῃς τὴν βακτηρίαν μου εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ παιδιοῦ».

Ὁ Ἐλισαῖος τότε ἐστράφη πρὸς τὸν Γιεζὶ καὶ τοῦ εἶπε: «Ζῶσε ἕτοιμος διὰ πορείαν τὴν μέσην σου, πάρε τὸ ραβδί μου εἰς τὸ χέρι σου καὶ τρέξε γρήγορα εἰς τὸ σπίτι τῆς γυναίκας. Καὶ διὰ νὰ μὴ καθυστερήσῃς, ἐὰν συναντήσῃς εἰς τὸν δρόμον σου ἄνθρωπον, μὴ σταματήσῃς νὰ τὸν χαιρετήσῃς· ἐὰν δὲ κανεὶς ἄνθρωπος σὲ χαιρετήσῃ, μὴ τοῦ ἀνταποδώσῃς τὸν χαιρετισμόν. Καὶ μόλις φθάσῃς εἰς τὸ σπίτι τῆς γυναίκας, θὰ βάλῃς τὸ ραβδί μου ἐπάνω εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ παιδιοῦ».

Ἡ μητέρα τοῦ παιδιοῦ εἶπε πρὸς τὸν Ἑλισαῖον· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Θεὸν καὶ εἰς τὴν ἰδικήν σου ζωήν, ὅτι δὲν θὰ σὲ ἐγκαταλείψω». Ἐσηκώθη ὁ Ἑλισαῖος καὶ ἠκολούθησεν αὐτὴν ἕως εἰς τὸ σπίτι.

Ἡ μητέρα ὅμως τοῦ παιδιοῦ εἶπεν εἰς τὸν Ἐλισαῖον: «Ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς ζωντανὸς καὶ ἀκούει· ὁρκίζομαι εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τὴν ζωήν σου, ὅτι δὲν θὰ σὲ ἀφήσω ἔδω». Τότε ὁ Ἐλισαῖος ἐσηκώθη, τὴν ἀκολούθησε καὶ ἐπῆγαν καὶ οἱ δύο πίσω εἰς τὸ σπίτι της.

Ὁ Γιεζὶ ὅμως ἐβάδισεν ἐνωρίτερον ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἔθεσε τὴν βακτηρίαν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ παιδιοῦ. Ἀλλὰ καμμία φωνὴ καὶ καμμία ἀκρόασις δὲν ὑπῆρξεν ἐκ μέρους τοῦ παιδιοῦ. Ἐπέστρεψεν ὁ Γιεζὶ εἰς ἀπάντησιν τοῦ Ἑλισαίου καὶ ἀνήγγειλεν εἰς αὐτόν, ὅτι τὸ παιδὶ δὲν ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν κλίνην.

Ὁ Γιεζὶ ἐπροπορεύθη τῆς γυναίκας καὶ ὅταν ἔφθασεν εἰς τὸ σπίτι, ἔβαλε τὸ ραβδὶ τοῦ Προφήτου ἐπάνω εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ παιδιοῦ. Ἀλλὰ τὸ νεκρὸν παιδὶ οὔτε εἶπε τίποτε οὔτε ἔδειξε κανένα ἄλλο σημάδι ζωῆς. Ἔτσι ὁ Γιεζὶ ἐπέστρεψε διὰ νὰ συναντήσῃ τὸν Ἐλισαῖον καὶ ὅταν τὸν συνήντησε, τοῦ εἶπε: «Δὲν ἐσηκώθη (ἐξύπνησε) τὸ παιδί».

Ὁ Ἑλισαῖος εἰσῆλθεν εἰς τὸ σπίτι καὶ ἰδοὺ βλέπει τὸ παιδὶ νεκρὸν ἐξηπλωμένον ἐπάνω εἰς τὸ κρεββάτι του.

Ὅταν ἔφθασεν ὁ Ἐλισαῖος, ἐμπῆκε εἰς τὸ σπίτι καὶ νά· τὸ παιδὶ ἦταν νεκρόν, ξαπλωμένον ἐπάνω εἰς τὸ κρεββάτι του.

Εἰσῆλθεν εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ ὑπερῴου, ἔκλεισε τὴν θύραν τοῦ δωματίου, ἔμεινεν αὐτὸς μὲ τὸ νεκρὸ παιδὶ καὶ προσηυχήθη πρὸς τὸν Κύριον.

Ὁ Ἐλισαῖος ἐμπῆκε εἰς τὸ σπίτι καὶ ἔκλεισε τὴν πόρταν τοῦ δωματίου, εἰς τὸ ὁποῖον ἔμεινε μόνον αὐτὸς καὶ ὁ νεκρός, καὶ προσηυχήθη εἰς τὸν Κύριον.

Ἀνέβηκε κατόπιν εἰς τὴν κλίνην, ἐξηπλώθη ἐπάνω εἰς τὸ παιδίον, ἔθεσε τὸ στόμα του εἰς τὸ στόμα τοῦ παιδιοῦ καὶ τὰ μάτια του εἰς τὰ μάτια ἐκείνου καὶ τὰ χέρια του εἰς τὰ χέρια ἐκείνου, ἐξηπλώθη ἐπάνω εἰς αὐτὸ καὶ ἔτσι τὸ σῶμα τοῦ παιδιοῦ ἐθερμάνθη.

Κατόπιν ἀνέβη εἰς τὸ κρεββάτι καὶ ἐξάπλωσε ἐπάνω ἀπὸ τὸ νεκρὸν παιδὶ καὶ ἔβαλε τὸ στόμα του ἐπάνω εἰς τὸ στόμα τοῦ παιδιοῦ καὶ τὰ μάτιά του ἐπάνω εἰς τὰ μάτια τοῦ παιδιοῦ καὶ τὰ χέρια του ἐπάνω εἰς τὰ χέρια τοῦ νεκροῦ· καὶ ἐξάπλωσε ἐπάνω του. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐζεστάθη τὸ σῶμα τοῦ παιδιοῦ.

Ὁ Ἑλισαῖος ἀπεσύρθη, ἐπῆγεν ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ μέσα εἰς τὸ σπίτι, ἀνέβηκε πάλιν εἰς τὴν κλίνην καὶ ἐξηπλώθη ἐπάνω εἰς τὸ παιδί, ὅπως καὶ προηγουμένως. Αὐτὸ ἐπανεληφθη ἑπτὰ φορές. Τὸ δὲ παιδὶ ἤνοιξε τότε τὰ μάτια του.

Ὁ Ἐλισαῖος ἐσηκώθη, ἀπεσύρθη καὶ ἐβάδισεν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ μέσα εἰς τὸ σπίτι καὶ ἀνέβη πάλιν εἰς τὸ κρεββάτι καὶ ἐξάπλωσε ἐπάνω εἰς τὸ παιδὶ ὅπως καὶ προηγουμένως· τοῦτο τὸ ἔκαμεν ἑπτὰ φορές. Καὶ τὸ παιδὶ ἄνοιξε τὰ μάτια του!

Ὁ Ἑλισαῖος ἐφώναξε τὸν Γιεζὶ καὶ εἶπε· «κάλεσε τὴν Σωμανῖτιν αὐτήν». Τὴν ἐκάλεσε καὶ ἐκείνη εἰσῆλθεν εἰς τὸ ὑπερῷον, ὅπου ἦτο αὐτός. Ὁ Ἑλισαῖος τῆς εἶπε· «πάρε τὸ παιδί σου».

Ὁ Ἐλισαῖος ἐφώναξε τότε τὸν Γιεζὶ καὶ τοῦ εἶπε: «Φώναξε αὐτὴν τὴν Σωμανίτιδα γυναῖκα». Ὁ Γιεζὶ τὴν ἐφώναξε, καὶ ὅταν αὐτὴ παρουσιάσθη ἐμπρός του, ὁ Ἐλισαῖος τῆς εἶπε: «Πάρε τὸν υἱόν σου»!

Ἡ γυναίκα ἐπλησίασεν, ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας τοῦ Ἑλισαίου καὶ προσεκύνησε μέχρις ἐδάφους καὶ κατόπιν ἐπῆρε ζωντανὸ τὸ παιδί της καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ δωμάτιον.

Ἡ γυναῖκα ἐπλησίασε τὸν Προφήτην καὶ ἔπεσεν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του κάτω μέχρι τοῦ ἐδάφους καὶ τὸν ἐπροσκύνησε ταπεινὰ καὶ μὲ σεβασμόν. Καὶ ἐπῆρε τὸν υἱόν της καὶ ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ δωμάτιον.

Ἔπειτα ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁ Ἑλισαῖος ἐπέστρεψεν εἰς τὰ Γάλγαλα. Τότε εἶχε πέσει μεγάλος λιμὸς εἰς ἐκείνην τὴν χώραν, οἱ δὲ προφῆται ἐκάθηντο νηστικοὶ πλησίον τοῦ Ἑλισαίου. Ὁ Ἑλισαῖος εἶπε τότε εἰς τὸν ὑπηρέτην του τὸν Γιεζί· «βάλε τὸν μεγάλον λέβητα καὶ βράσε φαγητὸν διὰ τοὺς προφήτας».

Ὁ Ἐλισαῖος ἐπέστρεψε πάλιν εἰς τὰ Γάλγαλα. Τότε ὑπῆρχε πεῖνα εἰς τὴν περιοχὴν ἐκείνην, οἱ δὲ προφῆται ἐκάθηντο κοντὰ εἰς τὸν Προφήτην καὶ ἄκουαν τὰ ὅσα τοὺς ἔλεγε. Καὶ ὁ Ἐλισαῖος εἶπεν εἰς τὸν ὑπηρέτην του: «Βάλε εἰς τὴν φωτιὰ τὴν μεγάλην χύτραν καὶ βράσε (μαγείρεψε) φαγητὸν διὰ τοὺς προφῆτες».

Ἕνας δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἐβγῆκεν εἰς τὰ χωράφια, διὰ νὰ μαζέψῃ χόρτα. Εἰς μίαν δὲ περιοχὴν εὑρῆκεν ἄμπελον, ἀπὸ τὸ ἔδαφος τῆς ὁποίας ἐμάζεψεν ἄγρια κολοκύθια καὶ ἐγέμισε τὸ ἱμάτιόν του. Ἔβαλε δὲ αὐτὰ μέσα εἰς τὸν λέβητα, διὰ νὰ βράσουν. Δὲν ἐγνώριζεν ὅμως ὅτι αὐτὰ εἶναι δηλητηριώδη.

Καὶ ἐπῆγε εἰς τὰ χωράφια διὰ νὰ μαζεύσῃ ἀγριόχορτα. Εὑρῆκε ἕνα ἄγριο ἀμπέλι καὶ ἀπὸ τὸ χωράφι αὐτὸ ἐμάζευσε ἀγριοκολοκύθια, μέχρις ὅτου ἐγέμισε τὴν ποδιά του. Ἐγύρισε πίσω καὶ ἔβαλεν ὅσα ἐμάζευσεν εἰς τὴν μεγάλην χύτραν διὰ νὰ βράσουν· δὲν ἐγνώριζαν ὅμως ὅτι αὐτὰ δὲν ἦσαν κατάλληλα διὰ φαγητόν.

Ἔπειτα ἔδωσεν εἰς τοὺς ἄνδρας νὰ φάγουν. Ἐνῶ δὲ ἐκεῖνοι ἔτρωγαν ἀπὸ τὸ βραστὸν αὐτὸ φαγητόν, αἴφνης ἐφώναξαν καὶ εἶπαν· «ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, θάνατος ὑπάρχει εἰς τὸν λέβητα». Καὶ δὲν ἠμποροῦσαν οὔτε καὶ ἤθελαν πλέον νὰ φάγουν.

Ὅταν ἔβρασαν, ἐκένωσε τὴν χύτραν καὶ ἐσέρβιρεν ἀπὸ αὐτὰ εἰς τοὺς προφῆτες διὰ νὰ φάγουν. Συνέβη ὅμως τοῦτο: Ἐνῷ ἐκεῖνοι ἔτρωγαν ἀκόμη ἀπὸ τὸ βρασμένον φαγητόν, νά· ἐφώναξαν πρὸς τὸν Ἑλισαῖον καὶ εἶπαν: «Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ὑπάρχει θάνατος εἰς τὴν μεγάλην χύτραν!» Καὶ δὲν ἠμποροῦσαν (οὔτε ἤθελαν) νὰ φάγουν.

Εἶπε τότε ὁ Ἑλισαῖος· «πάρτε ἀλεῦρι καὶ ρίξτε εἰς τὸν λέβητα». Εἰς δὲ τὸν δοῦλον του τὸν Γιεζὶ εἶπε· «κένωσε τώρα εἰς τὸν λαὸν ἀπὸ αὐτὸ καὶ ἂς φάγουν». Ἐκεῖνοι ἔφαγον. Δὲν ὑπῆρξε δὲ τίποτε τὸ ἐπιβλαβὲς εἰς τὸ φαγητὸν αὐτὸ τοῦ λέβητος.

Ὁ Ἐλισαῖος διέταξε: «Πάρετε ἀλεύρι καὶ βάλετέ το εἰς τὴν μεγάλην χύτραν». Κατόπιν εἶπεν εἰς τὸν Γιεζί, τὸν δοῦλον του: «Κένωσε ἀπὸ αὐτὸ καὶ δῶσε εἰς τὸν λαὸν καὶ ἂς φάγουν». Ἔφαγαν καὶ δὲν εὑρέθη πλέον εἰς τὴν χύτραν τίποτε τὸ βλαβερὸν καὶ θανατηφόρον.

Κάποιος ἄνθρωπος ἦλθεν ἀπὸ τὴν Βαιθσαρισὰ καὶ ἔφερεν εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ εἴκοσι κρίθινα ψωμιὰ ἀπὸ τὰ πρωτογεννήματα τῶν ἀγρῶν του, ὅπως ἐπίσης καὶ μερικὲς ἀρμάθες σῦκα καὶ εἶπε· «δῶστε αὐτὰ εἰς τὸν λαὸν νὰ φάγουν».

Κάποιαν ἄλλην ἡμέραν ἕνας ἄνθρωπος ἦλθεν ἀπὸ τὴν Βαιθσαρισὰ καὶ ἔφερεν εἰς τὸν Ἑλισαῖον, τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, εἴκοσι κριθαρένια ψωμιά, ζυμωμένα ἀπὸ τοὺς πρώτους - πρώτους καρπούς, καὶ μερικὲς ἀρμαθιές (τσαπέλες) σῦκα. Ὁ Ἐλισαῖος εἶπε: «Δῶστε εἰς τὸν λαὸν νὰ φάγουν».

Ὁ ὑπηρέτης τοῦ ἀπήντησε· «τί νὰ πρωτοδώσω ἀπὸ αὐτὰ εἰς ἑκατὸν ἀνθρώπους;» Ὁ Ἑλισαῖος εἶπε· «δῶσε εἰς τὸν λαὸν καὶ ἂς φάγουν ἀπὸ αὐτά, διότι αὐτὸ λέγει ὁ Κύριος· Θὰ φάγουν, θὰ χορτάσουν καὶ θὰ περισσεύσουν».

Ὁ ὑπηρέτης του ὅμως τοῦ εἶπε: «Τί νὰ δώσω ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐλάχιστα ψωμιὰ καὶ σῦκα εἰς ἑκατὸν ἄνδρες;» Ὁ Ἐλισαῖος ὅμως τοῦ ἀπάντησε: «Δῶσε τα εἰς τὸν λαὸν νὰ φάγουν, διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· «θὰ φάγουν, θὰ χορτάσουν καὶ θὰ περισσεύσουν»!

Πράγματι ἔφαγαν, ἐχόρτασαν καὶ ἐπερίσσευσαν, ὅπως εἶχεν εἴπει ὁ Κύριος.

Καὶ πράγματι· ἔφαγαν ὅλοι, ἐχόρτασαν, ἔμεινε δὲ καὶ περίσσευμα, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον, ποὺ εἶπεν ὁ Κύριος.

Ὁ Ναιμάν, ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατοῦ τῆς Συρίας, ἦτο ἄνθρωπος μέγας καὶ ἐπίσημος ἐνώπιον τοῦ βασιλέως του, ἀξιοθαύμαστος ἀπέναντι αὐτοῦ, διότι διὰ μέσου αὐτοῦ ὁ Κύριος ἔσωσε τὴν Συρίαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της. Ἦτο γενναῖος ἄνθρωπος, ἀλλὰ κατείχετο ἀπὸ λέπραν.

Ὁ Ναιμάν, ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατοῦ τοῦ βασιλιᾶ τῆς Συρίας, ἦταν ἄνθρωπος σεβαστός, ἔνδοξος, μὲ ὑπόληψιν εἰς τὰ μάτια τοῦ βασιλιᾶ του καὶ πρόσωπον ποὺ ἀπελάμβανε πολλῶν τιμῶν, διότι δι’ αὐτοῦ ὁ Κύριος ἔσωσε τὴν Συρίαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της Ἀσσυρίους. Ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἦταν γενναῖος πολεμιστής, ἦταν ὅμως λεπρός.

Τότε ὁμάδες Σύρων εἰσῆλθαν ἀπὸ τὴν Συρίαν εἰς τὴν χώραν τῆς Παλαιστίνης πρὸς λεηλασίαν καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐπῆραν ὡς αἰχμάλωτον καὶ μίαν μικρὰν νεάνιδα, ἡ ὁποία ἔγινε δούλη τῆς συζύγου τοῦ Ναιμάν.

Σύροι ἀντάρται, εἰς μίαν ἀπὸ τὶς ληστρικὲς ἐπιδρομές των ἐναντίον τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, συνέλαβαν καὶ μετέφεραν εἰς τὴν Συρίαν ὡς αἰχμάλωτον ἕνα μικρὸ κορίτσι - Ἰσραηλίτισσαν, ἡ ὁποία ἔγινε δούλη τῆς συζύγου τοῦ ἀρχιστρατήγου Ναιμάν.

Ἡ νεᾶνις εἶπε πρὸς τὴν κυρίαν της· «μάκαρι ὁ κύριός μου νὰ παρουσιάζετο ἐνώπιον τοῦ προφήτου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἑλισαίου, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὴν Σαμάρειαν. Ἐκεῖνος θὰ ἐθεράπευεν αὐτὸν ἀπὸ τὴν λέπραν του».

Ἡ νεαρὴ Ἰσραηλίτισσα μίαν ἡμέραν εἶπεν εἰς τὴν κυρίαν της: «Μακάρι ὁ κύριός μου νὰ ἐπήγαινε διὰ νὰ συναντήσῃ τὸν προφήτην τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ζῇ εἰς τὴν Σαμάρειαν! Ὁ Προφήτης αὐτὸς θὰ τὸν θεραπεύσῃ ἀπὸ τὴν λέπραν του».

Ἡ σύζυγος τοῦ Ναιμὰν εἰσῆλθε καὶ ἀνήγγειλεν εἰς τὸν κύριόν της καὶ τοῦ εἶπεν· «αὐτὰ καὶ αὐτὰ μοῦ εἶπεν ἡ νεᾶνις, ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν».

Ἡ σύζυγος τοῦ Ναιμὰν ἐπῆγε καὶ ἀνήγγειλε τὴν πληροφορίαν εἰς τὸν σύζυγόν της καὶ τοῦ εἶπεν: «Αὐτὰ καὶ αὐτὰ μοῦ εἶπε τὸ νεαρὸ κορίτσι, ἡ δούλη μου, ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ».

Ὁ Ναιμὰν ἀνέφερε τοῦτο εἰς τὸν βασιλέα τῆς Συρίας καὶ ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας εἶπε πρὸς τὸν Ναιμάν· «ἐμπρός, πήγαινε· καὶ ἐγὼ θὰ στείλω μὲ σένα ἐπιστολὴν σχετικήν, πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ὁ Ναιμὰν ἐπῆρε μαζῆ του δέκα τάλαντα ἀργυρίου καὶ ἓξ χιλιάδες χρυσοῦς σίκλους καὶ δέκα καινουργεῖς στολάς,

Ὅταν ὁ Ναιμὰν ἀνέφερε τὴν εἴδησιν αὐτὴν εἰς τὸν βασιλιᾶ τῆς Συρίας, ὁ βασιλιᾶς εἶπεν εἰς τὸν Ναιμάν: «Ἐμπρός, πήγαινε καὶ ἐγὼ θὰ στείλω μὲ σὲ γράμμα πρὸς τὸν βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ». Ὁ Ναιμὰν ἀνεχώρησεν, ἀφοῦ ἐπῆρε μαζί του δέκα ἀργυρὰ τάλαντα καὶ ἓξι χιλιάδες χρυσοῦς σίκλους καὶ δέκα καινούργιες, πολύτιμες, ἑορταστικὲς στολές (ἐνδυμασίες).

ἐπορεύθη πρὸς τὸν βασιλέα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ἔδωσε πρὸς αὐτὸν τὴν ἐπιστολὴν τοῦ βασιλέως του, διὰ τῆς ὁποίας ἐκεῖνος ἔλεγε· «μαζῆ μὲ τὴν ἐπιστολὴν αὐτήν, ποὺ ἦλθεν εἰς τὰ χέρια σου, ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω καὶ τὸν δοῦλον μου τὸν Ναιμὰν καὶ νὰ φροντίσῃς, ὥστε νὰ θεραπεύσῃς αὐτὸν ἀπὸ τὴν λέπραν του».

Ὁ Σύρος ἀρχιστράτηγος παρέδωκεν εἰς τὸν βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραὴλ τὸ γράμμα,τὸ ὁποῖον ἔλεγε: «Καὶ τώρα, ὅταν τὸ γράμμα αὐτὸ φθάσῃ εἰς τὰ χέρια σου, νά· (μάθε ὅτι) στέλλω καὶ συνιστῶ εἰς σὲ τὸν δοῦλον (ἀρχιστράτηγόν) μου Ναιμάν, καὶ θέλω νὰ φροντίσῃς, ὥστε νὰ τὸν θεραπεύσῃς ἀπὸ τὴν λέπραν του».

Ἀμέσως μόλις ἐδιάβασεν αὐτὸ τὸ γράμμα ὁ βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἔσχισε τὰ ἐνδύματά του καὶ εἶπε· «εἶμαι ἐγὼ θεός, ὥστε νὰ ἔχω τὴν δύναμιν νὰ θανατώσω καὶ νὰ ζωοποιήσω; Διατί ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας μοῦ στέλνει τὸν ἄνθρωπόν του, διὰ νὰ τὸν θεραπεύσω ἀπὸ τὴν λέπραν του; Μάθετε, σᾶς παρακαλῶ, καὶ ἰδέτε, ὅτι αὐτὸς ζητεῖ πρόφασιν πολέμου».

Συνέβη ὅμως τοῦτο: Μόλις ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ ἐδιάβασε τὸ γράμμα, ἔσχισε τὰ ροῦχα του ἀπὸ τρόμον καὶ ἀπογοήτευσιν καὶ ἐφώναξε: «Μήπως νομίζει ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν δύναμιν νὰ σκοτώνῃ καὶ νὰ δίδῃ ζωὴν εἰς τοὺς ἀνθρώπους; Διατί ὁ βασιλιᾶς αὐτὸς ἀποστέλλει εἰς ἐμὲ νὰ θεραπεύσω ἕνα ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν λέπραν του; Δι’ αὐτὸ προσέξετε, παρακαλῶ, καὶ θὰ διαπιστώσετε τοῦτο: Εἶναι φανερὸν ὅτι ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας προσπαθεῖ νὰ εὕρῃ πρόφασιν, διὰ νὰ κηρύξῃ ἐναντίον μου πόλεμον!»

Ὁταν ὁ Ἑλισαῖος ἐπληροφορήθη, ὅτι ὁ βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἔσχισεν ἀπὸ τὴν λύπην του τὰ ἐνδύματά του, ἔστειλε πρὸς αὐτὸν ἄνθρωπόν του καὶ τοῦ εἶπε· «διατί ἔσχισες τὰ ἐνδύματά σου; Ἄς ἔλθῃ, λοιπόν, πρὸς ἐμὲ ὁ Ναιμὰν καὶ κάθε ἄνθρωπος ἂς μάθῃ, ὅτι ὑπάρχει προφήτης μεταξὺ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ».

Ὅταν ὅμως ὁ προφήτης Ἐλισαῖος ἐπληροφορήθη ὅτι ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ ἔσχισε τὰ ροῦχα του ἀπὸ τρόμον καὶ ἀπογοήτευσιν ἐξ ἀφορμῆς τοῦ γράμματος τοῦ βασιλιᾶ τῆς Συρίας, ἔστειλε μήνυμα πρὸς τὸν βασιλιᾶ του Ἰσραήλ, μὲ τὸ ὁποῖον τοῦ ἔλεγε: «Διατί ἐταράχθης καὶ ἀπεγοητεύθης τόσον πολὺ καὶ ἔσχισες τὰ ροῦχα σου; Ἂς ἔλθῃ, παρακαλῶ, ὁ Ναιμὰν εἰς ἐμὲ καὶ ἂς μάθη (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Καὶ ἐγὼ θὰ τοῦ δείξω) ὅτι ὑπάρχει προφήτης εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ἱκανὸς νὰ τὸν θεραπεύσῃ!»

Ὁ Ναιμὰν ἦλθε μὲ ἱππικὸν καὶ πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἐσταμάτησεν ἐμπρὸς εἰς τὴν θύραν τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Ἑλισαίου.

Ἔτσι ὁ ἀρχιστράτηγος Ναιμὰν ἦλθε μὲ ἱππικὸν καὶ πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἐστάθη εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ σπιτιοῦ τοῦ προφήτου Ἐλισαίου.

Ὁ Ἑλισαῖος ἔστειλεν ἀγγελιαφόρον πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «πήγαινε νὰ λουσθῇς ἑπτὰ φορὲς εἰς τὸν Ἰορδάνην καὶ θὰ θεραπευθῇς ἀπὸ τὴν λέπραν σου καὶ θὰ ἐπανέλθῃ ἐντελῶς ὑγιὴς ἡ σάρξ σου».

Καὶ ὁ Ἐλισαῖος ἔστειλε πρὸς αὐτὸν ἕνα ἀπεσταλμένον, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπεν ἐκ μέρους τοῦ Προφήτου: «Πήγαινε καὶ λοῦσε τὸν ἑαυτόν σου ἑπτὰ φορὲς εἰς τὸν Ἰορδάνην καὶ ἡ λεπρὴ σάρκα σου θὰ ἀποκατασταθῇ, θὰ ἐξυγιανθῇ καὶ θὰ καθαρισθῇ καὶ ἔτσι θὰ γίνῃς ἐντελῶς καλά».

Ὁ Ναιμὰν ὠργίσθη, ἔφυγε καὶ εἶπε· «ἰδοὺ ἐγὼ ἐνόμισα καὶ εἶπα ὅτι αὐτὸς θὰ ἐξέλθῃ ὀπωσδήποτε εἰς συνάντησίν μου, θὰ σταθῇ καὶ θὰ ἐπικαλεσθῇ ἐνώπιόν μου τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ του, θὰ θέσῃ τὸ χέρι αὐτοῦ εἰς τὸ ἀσθενές μου σῶμα, θὰ περιμαζεύσῃ ἔτσι καὶ θὰ θεραπεύσῃ τὴν λέπραν μου.

Ἀλλ’ εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς ὑποδείξεως αὐτῆς ὁ Ναιμὰν ἐθίγη, ἐθύμωσε καὶ ἔφυγε καὶ εἶπε: «Νά· ἐγὼ ἐνόμισα, ὅτι θὰ βγῇ ὁπωσδήποτε ἀπὸ τὸ σπίτι διὰ νὰ μὲ ὑποδεχθῇ καὶ θὰ σταθῇ ἐμπρός μου καὶ θὰ παρακαλέσῃ Κύριον τὸν Θεόν του καὶ θὰ βάλῃ τὸ χέρι του εἰς τὰ ἀρρωστημένα σημεῖα τοῦ σώματός μου καὶ θὰ θεραπεύσῃ τὴν λέπραν! Αὐτὸς ὅμως μὲ διέταξεν ἁπλῶς νὰ λουσθῶ εἰς τὸν Ἰορδάνην ἑπτὰ φορές.

Δὲν εἶναι καλύτεροι οἱ ποταμοὶ τῆς Δαμασκοῦ, ὁ Ἀβανὰ καὶ ὁ Φαρφάρ, περισσότερον ἀπὸ ὅλα τὰ νερὰ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ βασιλείου; Διατί, λοιπόν, νὰ μὴ ὑπάγω καὶ νὰ λουσθῶ εἰς τὰ ὕδατα τῶν ποταμῶν αὐτῶν;» Καὶ γεμᾶτος θυμὸν ἤλλαξε δρόμον καὶ ἀνεχώρησε.

Μήπως δὲν εἶναι ὁ Ἀβανὰ καὶ ὁ Φαρφάρ, οἱ ποταμοὶ τῆς Δαμασκοῦ, καλύτεροι ἀπὸ ὅλα τὰ νερά, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ; Δὲν ἠμπορῶ νὰ πάω καὶ νὰ λουσθῶ εἰς τοὺς ποταμοὺς αὐτοὺς καὶ νὰ καθαρισθῶ ἀπὸ τὴν λέπραν;» Καὶ ὁ Ναιμὰν ἐγύρισε πίσω καὶ ἔφυγεν ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ Ἐλισαίου γεμᾶτος θυμὸν καὶ ὀργήν.

Τὸν ἐπλησίασαν ὅμως οἱ δοῦλοι του καὶ τοῦ εἶπαν· «μήπως σοῦ εἶπε κανένα δύσκολον ἔργον ὁ προφήτης, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇς νὰ τὸ κάμῃς; Σοῦ εἶπεν ἁπλῶς νὰ λουσθῇς καὶ θὰ καθαρισθῇς».

Τότε τὸν ἐπλησίασαν οἱ ὑπηρέταί του, τοῦ ἐμίλησαν καὶ τοῦ εἶπαν: «Ὁ Προφήτης σου εἶπε μήπως νὰ κάμῃς κάτι δύσκολον καὶ δὲν τὸ κάνεις; Τώρα ὅμως σοῦ εἶπε κάτι εὔκολον. Σοῦ εἶπεν ἁπλῶς· «νὰ λουσθῇς καὶ θὰ καθαρισθῇς».

Ὁ Ναιμὰν ὑπεχώρησε, κατέβηκεν εἰς τὸν Ἰορδάνην ποταμόν, ἐλούσθη εἰς τὰ ὕδατα αὐτοῦ ἑπτὰ φορές, ὅπως τοῦ εἶχεν εἴπει ὁ Ἑλισαῖος, καὶ τότε ἐκαθαρίσθη ἡ σὰρξ του ἀποκατεστάθη ὑγιὴς καὶ ἔγινεν, ὅπως ἡ σὰρξ τοῦ μικροῦ παιδιοῦ.

Ὁ Ναιμὰν ἠρέμησεν ἀπὸ τὸν θυμὸν καὶ ἐπείσθη νὰ κάμῃ ὅ,τι τοῦ εἶπεν ὁ Προφήτης. Ἔτσι ὁ Ναιμὰν κατέβη τελικῶς καὶ ἐβαπτίσθη εἰς τὸν Ἰορδάνην ἑπτὰ φορές, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ Ἐλισαίου· καὶ τότε ἡ ἀρρωστημένη σάρκα του ἀποκατεστάθη, ἰατρεύθη καὶ ἐκαθαρίσθη καὶ ἔγινε ἁπαλὴ καὶ γυαλιστερή, ὅπως ἡ σάρκα τοῦ μικροῦ παιδιοῦ.

Ἐγύρισε τότε πρὸς τὸν Ἐλισαῖον αὐτὸς καὶ ὅλη ἡ συνοδεία του. Ἦλθεν, ἐστάθη ὄρθιος ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ τοῦ εἶπε· «ἰδού, ἐγνώρισα καὶ ἐπείσθην ὅτι εἰς ὅλην τὴν γῆν δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεός, εἰ μὴ μόνον αὐτός, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Καὶ τώρα λάβε τὰ δῶρα αὐτὰ ἀπὸ ἐμὲ τὸν δοῦλον σου».

Ὁ Ναιμὰν ἐπέστρεψεν εἰς τὸν Ἐλισαῖον μὲ ὅλην τὴν στρατιωτικὴν ἀκολουθίαν του καὶ ἦλθε καὶ ἐστάθη ἐμπρὸς εἰς τὸν Προφήτην καὶ τοῦ εἶπε: «Τώρα νά· ἔμαθα πολὺ καλὰ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος θεὸς εἰς ὅλην τὴν γῆν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἕνα, μοναδικὸν καὶ ἀληθινὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ· τώρα λοιπόν, σὲ παρακαλῶ, δέξου τὸ δῶρον αὐτὸ ἀπὸ ἐμέ, τὸν δοῦλον σου».

Ὁ Ἑλισαῖος ἀπήντησεν· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου παρέστην καὶ παρίσταμαι, ὅτι δὲν θὰ λάβω κανένα δῶρον». Ὁ Ναιμὰν ἐπέμενε νὰ λάβῃ δῶρα, ἐκεῖνος ὅμως ἔμεινεν ἀμετάπειστος.

Ὁ Ἐλισαῖος τοῦ ἀπάντησε: «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖον ὑπηρετῶ ὡς λειτουργός, ἀρνοῦμαι νὰ λάβω τὸ δῶρον, ποὺ μοῦ προσφέρεις». Ὁ Ναιμὰν τὸν παρεκάλεσεν ἐπιμόνως καὶ τὸν ἐπίεσε νὰ τὸ λάβῃ, ὁ Ἐλισαῖος ὅμως ἠρνήθη σταθερά.

Εἶπε τότε ὁ Ναιμάν· «ἀφοῦ σὺ δὲν θέλεις τὸ δῶρον μου, ἂς δοθοῦν παρακαλῶ εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου φορτώματα χώματος δύο ἡμιόνων, διότι καὶ ἐγὼ ὁ δοῦλος σου δὲν θὰ προσφέρω πλέον ὁλοκαυτώματα ἢ θυσίας εἰς ἄλλους θεούς, εἰ μὴ μόνον εἰς τὸν Κύριον, τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν.

Τότε ὁ Ναιμὰν τοῦ εἶπεν: «Ἀφοῦ ἀρνεῖσαι νὰ δεχθῇς τὸ δῶρΟν μου, τότε, σὲ παρακαλῶ, ἂς δοθοῦν εἰς ἐμέ, τὸν δοῦλον σου, δύο φορτία ἡμιόνων χῶμα ἀπὸ τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ· διότι ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἑξῆς ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, δὲν θὰ προσφέρω ὁλοκαυτώματα ἢ θυσίαν εἰς ἄλλους θεούς, παρὰ μόνον εἰς τὸν Κύριον, τὸν ἀληθινὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ θὰ συγχωρήσῃ ὁ Κύριος ἐμέ, τὸν δοῦλον σου, διότι, ὅταν ὁ κύριός μου καὶ βασιλεύς μου θὰ εἰσέρχεται εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ Ρεμμὰν νὰ προσκυνήσῃ ἐκεῖ, θὰ στηρίζεται εἰς τὸ χέρι μου. Καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν θὰ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ προσκυνήσω καὶ ἐγὼ εἰς τὸν ναὸν Ρεμμάν, ὅταν ἐκεῖνος θὰ προσκυνῇ αὐτὸν τὸν θεὸν ἐκεῖ. Θὰ συγχωρήσῃ λοιπόν, παρακαλῶ ὁ Κύριος εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου τὴν πρᾶξιν μου αὐτήν».

Ἔτσι ἐλπίζω ὅτι ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, θὰ μὲ συγχωρήσῃ εἰς τοῦτο: Ὅταν θὰ μεταβαίνῃ ὁ βασιλιᾶς μου εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ Ρεμμάν, διὰ νὰ προσκυνήσῃ ἐκεῖ, καὶ αὐτὸς θὰ στηρίζεται εἰς τὸ χέρι μου, ἐγὼ δὲ ἕνεκα τῆς θέσεώς μου εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ προσκυνήσω εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ Ρεμμάν, τὴν ὥραν ποὺ προσκυνεῖ καὶ ὁ βασιλιᾶς εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ Ρεμμάν· ἐλπίζω ὅτι εἰς τὶς περιπτώσεις αὐτὲς ὁ Κύριος θὰ συγχωρήσῃ ὁπωσδήποτε ἐμέ, τὸν δοῦλον σου, εἰς τὸ ζήτημα τοῦτο!»

Ὁ Ἑλισαῖος εἶπεν εἰς τὸν Ναιμάν· «πήγαινε εἰς εἰρήνην». Ὁ Ναιμὰν ἀνεχώρησεν ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἐπροχώρησεν εἰς κάποιαν ἀπόστασιν ἀπὸ ἐκεῖ.

Ὁ Ἐλισαῖος ἀπάντησε εἰς τὸν Ναιμάν: «Πήγαινε στὸ καλό, εἰρηνικὸς καὶ ἥσυχος». Ὁ Ναιμὰν ἔφυγεν ἀπὸ τὸν Ἐλισαῖον καὶ ἔφθασεν εἰς μικρὰν ἀπόστασιν ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦταν.

Ὁ δοῦλος τοῦ Ἑλισαίου, ὁ Γιεζί, διελογίσθη τότε καὶ εἶπεν ἀπὸ μέσα του· «ἰδού· ὁ κύριός μου ἐλυπήθη αὐτὸν τὸν Ναιμάν, τὸν Σύρον, καὶ δὲν ἐπῆρε τίποτε ἀπὸ τὰ χέρια του, ἀπὸ ὅσα ἐκεῖνος ἔφερεν. Ὁρκίζομαι εἰς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα ὅτι θὰ τρέξω ὀπίσω του καὶ κάτι θὰ πάρω ἀπὸ αὐτόν».

Ἐνῷ ὅμως ὁ Ναιμὰν εἶχεν ἀπομακρυνθῆ εἰς μικρὰν ἀπόστασιν ἀπὸ τὸν Ἐλισαῖον, ὁ Γιεζί, ὁ δοῦλος τοῦ Ἐλισαίου, εἶπε καθ’ ἑαυτόν: «Νά· ὁ κύριός μου ἐλυπήθη τὸν Ναιμάν, αὐτὸν τὸν Σύρον, καὶ δὲν ἐδέχθη ἀπὸ τὰ χέρια του τὰ δῶρα, ποὺ ἔφερε καὶ τοῦ προσέφερεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ, θὰ τρέξω πίσω του καὶ θὰ λάβω κάτι ἀπὸ αὐτόν».

Πράγματι ὁ Γιεζὶ ἔτρεξε πίσω ἀπὸ τὸν Ναιμάν. Ὁ Ναιμὰν τὸν εἶδε νὰ τρέχῃ ὀπίσω ἀπὸ αὐτόν, κατέβηκεν ἀπὸ τὸ ἅρμα του, διὰ νὰ τὸν συναντήσῃ καὶ τοῦ εἶπε· «πῶς ἕως ἐδῶ μὲ τὸ καλό;»

Ἔτσι ὁ Γιεζὶ ἔτρεξε πίσω ἀπὸ τὸν Ναιμὰν καὶ τὸν ἐπρόφθασε. Ὅταν ὁ Ναιμὰν τὸν εἶδε νὰ τρέχῃ πίσω του, κατέβη ἀπὸ τὸ πολεμικὸν ἅρμα του διὰ νὰ τὸν ὑποδεχθῇ καὶ τὸν ἐρώτησε: «Συμβαίνει τίποτε;»

Ὁ Γιεζὶ ἀπήντησεν· «ὁ κύριός μου μὲ ἔστειλε, διὰ νὰ σοῦ εἴπω: Ἰδοὺ ἦλθον πρὸς ἐμὲ δύο νέοι, παιδιὰ τῶν προφητῶν, ἀπὸ τὸ ὄρος Ἐφραίμ. Δός μου, σὲ παρακαλῶ, διὰ νὰ δώσω εἰς αὐτοὺς ἕνα τάλαντον ἀργυρίου καὶ δύο καινουργεῖς στολάς».

Ὁ Γιεζὶ τοῦ ἀπάντησε: «Ὁ Κύριός μου μὲ ἔστειλε καὶ μοῦ παρήγγειλε νὰ σοῦ εἰπῶ: «Νά· τώρα μόλις ἦλθαν ἀπὸ τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τοῦ Ἐφραὶμ δύο νεαροὶ προφῆται· δῶσε τους, σὲ παρακαλῶ, ἕνα ἐργυρὸν τάλαντον (κατ’ ἄλλην γραφήν: «Διτάλαντον», δηλαδὴ δύο ἀργυρᾶ τάλαντα) καὶ δύο καινούργιες, πολύτιμες, ἑορταστικὲς στολές (ἐνδυμασίες)».

Ὁ Ναιμὰν εἶπε· «πάρε δύο τάλαντα ἀργυρίου». Ἐπῆρεν ὁ Γιεζὶ τὰ δύο τάλαντα ἀργυρίου καὶ ἔθεσεν αὐτὰ εἰς δύο σάκκους καὶ τὰς δύο καινουργεῖς στολάς. Αὐτὰ ἔδωσεν ὁ Γιεζὶ εἰς τοὺς δύο δούλους του, οἱ ὁποῖοι καὶ τὰ μετέφεραν προπορευόμενοι ἀπὸ αὐτόν.

Ὁ Ναιμὰν τοῦ εἶπε: «Πάρε δύο ἀργυρᾶ τάλαντα». Ὁ Γιεζὶ ἔλαβε τὰ δύο ἀργυρᾶ τάλαντα καὶ τὰ ἔβαλεν εἰς δύο σακκίδια καὶ τὶς δύο καινούργιες, πολύτιμες, ἑορταστικὲς στολές (ἐνδυμασίες) καὶ τὰ ἔδωκεν εἰς δύο ὑπηρέτες του, οἱ ὁποῖοι τὰ μετέφεραν, προπορευόμενοι τοῦ Γιεζί.

Ἀλλ’ ὅταν ἦλθον εἰς κάποιον ἀπόκρυφον καὶ σκοτεινὸν μέρος, τὰ ἐπῆρεν ἀπὸ τὰ χέρια των ὁ Γιεζί, τὰ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸ ἀπόκρυφον μέρος τοῦ οἴκου καὶ ἀφῆκε τοὺς δούλους του νὰ φύγουν.

Καὶ ὅταν ὁ Γιεζὶ ἔφθασεν εἰς τὸ ἀπόκρυφον δωμάτιον τοῦ σπιτιοῦ, εἰς τὸ ὁποῖον ἔμενε μὲ τὸν Ἐλισαῖον, ἐπῆρε τὰ δῶρα ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ὑπηρετῶν καὶ τὰ ἔκρυψεν εἰς τὸ ἀπόκρυφον δωμάτιον τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἔδιωξε τοὺς δύο ὑπηρέτες.

Κατόπιν ὁ Γιεζὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον, ὅπου ἦτο ὁ Ἑλισαῖος, καὶ ἐστάθη ἐμπρὸς εἰς τὸν κύριόν του. Ὁ Ἑλισαῖος τὸν ἠρώτησε· «Γιεζί, ἀπὸ ποῦ ἔρχεσαι;» Ὁ Γιεζὶ ἀπήντησεν· «ὁ δοῦλος σου ἐδῶ εἶναι. Δὲν ἐπῆγε ἐδῶ καὶ ἐκεῖ».

Αὐτὸς δέ (ὁ Γιεζί) ἦλθε καὶ παρουσιάσθη εἰς τὸν κύριόν του. Τότε ὁ Ἐλισαῖος τὸν ἐρώτησε: «Ἀπὸ ποὺ ἔρχεσαι, Γιεζί;» Ὁ Γιεζὶ ἀπέκρυψε τὴν ἀλήθειαν διὰ τὶς κινήσεις του καὶ τοῦ ἀπάντησε: «Ἀπὸ πουθενά! Ὁ δοῦλος σου δὲν ἐπῆγε οὔτε ἐδῶ οὔτε ἐκεῖ!»

Εἶπε τότε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἐλισαῖος· «νομίζεις ὅτι τὸ μάτι τῆς ψυχῆς μου δὲν σὲ παρηκολούθησεν, ὅταν ὁ Ναιμὰν ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὸ ἅρμα του, διὰ νὰ σὲ συναντήσῃ; Ἐπῆρες, λοιπόν, τὰς δύο στολάς, ἐπῆρες καὶ τὸ ἀργύριον, ὥστε μὲ τὰ χρήματα αὐτὰ νὰ ἀγοράσῃς ἐλαιῶνας, ἀμπελῶνας, πρόβατα, βόϊδια, δούλους καὶ δούλας.

Ὁ Ἐλισαῖος ὅμως τοῦ εἶπε: «Διατί λέγεις ψέματα; Νομίζεις ὅτι δὲν ἤμουν παρών πνευματικῶς κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς πορείας σου καὶ δὲν σὲ παρακολουθοῦσα, ὅταν ὁ Ναιμὰν κατέβη ἀπὸ τὸ πολεμικόν του ἅρμα διὰ νὰ σὲ προϋπαντήσῃ; Τώρα λοιπὸν ἔλαβες ἀπὸ τὸν Ναιμὰν τὰ ἀργυρᾶ τάλαντα, καὶ τώρα ἔλαβες τὶς στολές (διὰ νὰ ἀγοράσῃς) καὶ ἐλαιῶνες καὶ ἀμπέλια καὶ πρόβατα καὶ βόδια καὶ δούλους καὶ δοῦλες.

Ἀλλὰ διὰ τὸ ψεῦδος, ποὺ εἶπες, ἰδοὺ ἡ λέπρα τοῦ Ναιμὰν θὰ προσκολληθῇ ἐπάνω σου καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους σου, εἰς τὰς γενεὰς τῶν γενεῶν» ὁ Γιεζὶ ἔφυγεν ἀπὸ τὸν Ἑλισαῖον γεμᾶτος λέπραν, λευκὸς ὅπως τὸ χιόνι.

Δι’ αὐτὸ ἡ λέπρα τοῦ Ναιμὰν θὰ προσβάλῃ σὲ καὶ θὰ κολλήσῃ ἐπάνω σου καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἀπογόνους σου διὰ παντός!» Καὶ ὁ Γιεζὶ ἔφυγεν ἀπὸ τὸν Ἐλισαῖον γεμᾶτος λέπραν· τὸ δέρμα του ἦταν ὁλόλευκον, εὐδιάλυτον καὶ μαλακόν, ὅπως τὸ χιόνι.

Οἱ προφῆται εἶπαν κάποιαν ἡμέραν πρὸς τὸν Ἑλισαῖον· «ἰδού, ὁ τόπος εἰς τὸν ὁποῖον μένομεν ὑπὸ τὴν ἰδικήν σου πνευματικὴν δικαιοδοσίαν, εἶναι, στενὸς δι’ ἡμᾶς.

Μίαν ἡμέραν οἱ προφῆται εἶπαν εἰς τὸν Ἑλισαῖον: «Νά· ὁ τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον κατοικοῦμεν μαζί σου, εἶναι πολὺ περιωρισμένος καὶ στενόχωρος δι’ ἡμᾶς.

Δός μας τὴν ἄδειαν νὰ μεταβῶμεν εἰς τὸν Ἰορδάνην. Ἐκεῖ ὁ καθένας ἀπὸ ἡμᾶς ἂς πάρῃ κανένα δοκάρι καὶ ἂς κατασκευάσωμεν διὰ τὸν ἑαυτόν μας ἐκεῖ κατοικίας». Ὁ Ἑλισαῖος τοὺς εἶπε· «πηγαίνετε».

Δῶσε μας, σὲ παρακαλοῦμεν, τὴν ἄδειαν νὰ πᾶμε εἰς τὸν Ἰορδάνην, νὰ κόψωμεν μερικὰ δένδρα καὶ νὰ πάρῃ καθένας μας ἕνα δοκάρι (κορμόν), ὥστε να κατασκευάσωμεν ἐκεῖ διὰ τὸν ἑαυτόν μας νέαν κατοικίαν, διὰ νὰ κατοικῶμεν». Ὁ Ἐλισαῖος τοὺς ἀπάντησε: «Πολὺ καλά· πηγαίνετε».

Ἕνας ἀπὸ τοὺς προφήτας εἶπε παρακαλῶν τὸν Ἑλισαῖον· «ἔλα καὶ σὺ μαζῆ μὲ ἡμᾶς τοὺς δούλους σου». Ὁ Ἑλισαῖος ἀπήντησε· «θὰ ἔλθω μαζῆ σας».

Ἕνας δὲ ἀπὸ τοὺς προφῆτες παρεκάλεσε τὸν Ἑλισαῖον μὲ εὐγένειαν καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἔλα καὶ σὺ μαζὶ μὲ τοὺς δούλους σου». Ὁ Ἐλισαῖος ἀπάντησε: «Θὰ ἔλθω καὶ ἐγώ».

Ἐπῆγε μαζῆ των, ἦλθον εἰς τὸν Ἰορδάνην καὶ ἔκοπτον τὰ ξύλα.

Ἔτσι ἐπῆγε μαζί των. Καὶ ὅταν ἔφθασαν εἰς τὸν Ἰορδάνην, ἄρχισαν νὰ κόβουν δένδρα.

Αἴφνης ἕνας ἀπὸ αὐτούς, ἐνῶ ἔκοπτε μίαν δοκόν, τὸ σίδηρον ἀπὸ τὸν πέλεκύν του ἔπεσεν εἰς τὸ νερὸ τοῦ Ἰορδάνου καὶ ἐφώναξε πρὸς τὸν Ἑλισαῖον· «ὦ κύριε! Τὸ σίδηρον αὐτὸ ἔπεσεν εἰς τὸν ποταμὸν καὶ δὲν φαίνεται πλέον».

Καὶ νά· καθὼς ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἔκοβε καὶ ἔρριχνε κάτω ἔναν κορμὸν δένδρου, ἔξαφνα τὸ σίδερο τοῦ τσεκουριοῦ του ἔπεσεν εἰς τὸ νερὸν τοῦ Ἰορδάνη. Ὁ ξυλοκόπος προφήτης ἐφώναξεν: «Ὤ, κύριε, τὶ θὰ κάμω! Καὶ αὐτὸ τὸ τσεκούρι ἦταν δανεικόν!»

Ὁ προφήτης Ἑλισαῖος τὸν ἠρώτησε· «ποῦ ἀκριβῶς ἔπεσε;» Ἐκεῖνος τοῦ ἔδειξε τὸν τόπον. Ὁ προφήτης ἐξεφλούδισεν ἕνα κομμάτι ξύλου καὶ τὸ ἔρριψεν ἐκεῖ, τὸ δὲ σίδηρον τοῦ πελέκεως ἀνῆλθεν εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ὕδατος

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἐλισαῖος, τοῦ εἶπε: «Ποὺ ἔπεσε;» Καὶ ὁ προφήτης τοῦ ἔδειξε τὸν τόπον. Ὁ Ἐλισαῖος ἔκοψεν ἕνα ξύλον, τὸ ἔκαμε στυλιάρι καὶ τὸ ἔρριξε ἐκεῖ, ὅπου ἔπεσε τὸ σίδερο· καὶ τότε τὸ σίδερο τὸν τσεκουριοῦ ἀνέβηκε εἰς τὴν ἐπιφάνειαν καὶ ἐπέπλεε!

Ὁ Ἑλισαῖος εἶπεν εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον· «πάρε το ἀπὸ τὸ ὕδωρ». Ἐκεῖνος ἄπλωσε τὸ χέρι του καὶ τὸ ἐπῆρε.

Καὶ ὁ Ἐλισαῖος εἶπεν εἰς τὸν ξυλοκόπον: «Πάρε το ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἐπιπλέει». Καὶ ἐκεῖνος ἄπλωσε τὸ χέρι του καὶ τὸ ἐπῆρε.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας εὑρίσκετο εἰς πόλεμον ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Συνεσκέφθη δὲ μὲ τοὺς ἀνθρώπους του καὶ εἶπε· «εἰς κάποιον κατάλληλον τόπον θὰ στήσω ἐνέδραν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν».

Ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας εὑρίσκετο εἰς πόλεμον μὲ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ συνεκάλεσε συμβούλιον τῶν ἀξιωματικῶν του, εἰς τὸ ὁποῖον τοὺς εἶπεν: «Εἰς αὐτὸν καὶ εἰς ἐκεῖνον τὸν τόπον θὰ στρατοπεδεύσω καὶ θὰ στήσω ἐνέδραν ἐναντίον τοῦ Ἰσραήλ».

Ὁ Ἑλισαῖος, φωτισθεὶς ἀπὸ τὸν Θεόν, ἔστειλε πρὸς τὸν βασιλέα τοῦ Ἰσραὴλ ἄνθρωπον καὶ τοῦ εἶπε· «πρόσεξε νὰ μὴ περάσῃς ἀπὸ τὸν τόπον ἐκεῖνον, διότι οἱ Σύροι ἔχουν στήσει ἐκεῖ ἐνέδραν».

Ἀλλ’ ὁ Ἐλισαῖος ἔστειλε μήνυμα πρὸς τὸν βασιλιᾶ του Ἰσραήλ, μὲ τὸ ὁποῖον τοῦ ἔλεγε: «Πρόσεξε μὴ περάσῃς ἀπὸ τὸν τόπον τοῦτον, διότι ἐκεῖ ἔχουν στήσει ἐνέδραν οἱ Σύροι».

Ὁ βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἔστειλεν ἀνθρώπους εἰς τὴν θέσιν ἐκείνην, ποὺ εἶχε καθορίσει ὁ προφήτης Ἑλισαῖος, καὶ ἀπέφυγαν οὔτε μίαν οὔτε δύο φοράς, ἀλλὰ ἐπανειλημμένως νὰ περάσουν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ νὰ πέσουν εἰς τὴν ἐνέδραν.

Μετὰ τὴν πληροφορίαν αὐτὴν ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἔστειλε μήνυμα πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον τοῦ ἐφανέρωσεν ὁ Ἐλισαῖος, καὶ τὸν ἐφρουροῦσαν· καὶ αὐτὸ δὲν συνέβη μίαν οὔτε δύο, ἀλλ’ ἀρκετὲς φορές.

Ἐξερεθίσθη ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας ἐξ αἰτίας τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, ἐκάλεσε τοὺς ἀνθρώπους του καὶ τοὺς εἶπε· «δὲν θὰ μοῦ φανερώσετε λοιπόν, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος μὲ προδίδει εἰς τὸν βασιλέα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ;»

Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, ἕνεκα τοῦ ὁποίου ἀπέτυχαν τὰ σχέδια, ἀνεστατώθη ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας· ἐπροσκάλεσε δὲ τοὺς ἀξιωματικούς του καὶ τοὺς ἐρώτησε: «Δὲν θὰ μοῦ πῆτε ποῖος ἀποκαλύπτει καὶ προδίδει τὰ σχέδιά μου εἰς τὸν βασιλιᾶ του Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ;»

Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους του εἶπε πρὸς αὐτόν· «κύριε μου καὶ βασιλεῦ, κανένας ἀπὸ ἡμᾶς δὲν σὲ προδίδει, ἀλλὰ ὁ προφήτης Ἑλισαῖος, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, καθιστᾷ γνωστοὺς εἰς τὸν βασιλέα τῶν Ἰσραηλιτῶν ὅλους τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους θὰ εἴπῃς σὺ καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικώτερον ἀκόμη δωμάτιον τοῦ ὕπνου σου».

Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀξιωματικούς του ἀπάντησε: «Κανεὶς ἀπὸ ἡμᾶς, κύριέ μου βασιλιᾶ· ὁ προφήτης Ἐλισαῖος, ποὺ εἶναι εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραήλ, αὐτὸς ἀποκαλύπτει εἰς τὸν βασιλιᾶ του Ἰσραὴλ ὅλα τὰ σχέδια καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα θὰ εἰπῇς εἰς τὸ ἰδιαίτερον δωμάτιον τῆς κρεββατοκάμαράς σου».

Ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας εἶπε· «πηγαίνετε, λοιπόν, ἐρευνήσατε, διὰ νὰ μάθετε, ποὺ εἶναι αὐτός. Ἐγὼ δὲ θὰ στείλω ἄνδρας, νὰ τὸν συλλάβουν». Ἀνήγγειλαν εἰς αὐτὸν λέγοντες· «ἰδοὺ εὑρίσκεται εἰς Δωθαΐμ».

Τότε ὁ Σύρος βασιλιᾶς διέταξεν: «Ἐμπρός, πηγαίνετε νὰ ἐξακριβώσετε ποὺ εὑρίσκεται αὐτός (ὁ Ἐλισαῖος), ὥστε νὰ ἀποστείλω ἀνθρώπους νὰ τὸν συλλάβουν». Ἀνήγγειλαν δὲ εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ τοῦ εἶπαν: «Νά· αὐτὸς εὑρίσκεται εἰς τὴν Δωθαΐμ».

Ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας ἀπέστειλεν ἐναντίον τοῦ Ἑλισαῖου ἱππικόν, πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἰσχυρὸν στρατὸν πεζικοῦ. Ἔφθασαν εἰς Δωθαῒμ κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς καὶ περιεκύκλωσαν τὴν πόλιν.

Τότε ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας ἔστειλεν ἐκεῖ ἱππικὸν καὶ πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἰσχυρὰν δύναμιν πεζικοῦ· ὅλοι αὐτοὶ ἔφθασαν εἰς τὴν Δωθαῒμ κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς νυκτὸς καὶ περιεκύκλωσαν τὴν πόλιν.

Ὁ ὑπηρέτης τοῦ Ἑλισαίου ἐσηκώθη πρωὶ καὶ ἐβγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι. Αἴφνης εἶδε γύρω ἀπὸ τὴν πόλιν στρατιωτικὴν δύναμιν πεζικοῦ, πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἱππικόν, νὰ τὴν ἔχουν περικυκλώσει καὶ εἶπεν ὁ ὑπηρέτης πρὸς τὸν Ἑλισαῖον· «ὦ κύριε! Τί θὰ κάμωμεν;»

Καὶ ὅταν τὴν ἑπομένην ἡμέραν ὁ ὑπηρέτης τοῦ Ἐλισαίου ἐσηκώθη ἐνωρὶς τὸ πρωῒ καὶ ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ σπίτι, εἶδεν ἔξαφνα στρατιωτικὴν δύναμιν να περικυκλώνῃ τὴν πόλιν καὶ ἱππικὸν καὶ πολεμικὰ ἅρματα. Καὶ ὁ ὑπηρέτης ἐγύρισε καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἑλισαῖον: «Ὤ, κύριε, ἀλλοίμονον εἴμαστε καταδικασμένοι! Τί θὰ κάμωμεν τώρα;»

Ὁ Ἑλισαῖος τοῦ ἀπήντησε· «μὴ φοβῆσαι, διότι περισσότεροι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ εὑρίσκονται μαζῆ μας, παρὰ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶναι μαζῆ μὲ αὐτούς».

Ὁ Ἐλισαῖος ἀπάντησε: «Μὴ φοβᾶσαι! Διότι ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι μὲ τὸ μέρος μας, εἶναι περισσότεροι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εἶναι μαζί των!»

Ὁ Ἑλισαῖος προσηυχήθη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· «Κύριε, ἄνοιξε, σὲ παρακαλῶ, τὰ μάτια αὐτοῦ τοῦ παιδαρίου, διὰ νὰ ἴδῃ». Ὁ Κύριος πράγματι ἤνοιξε τὰ μάτια ἐκείνου καὶ εἶδε· καὶ ἰδοὺ ὅτι τὸ ὄρος ἦτο γεμᾶτον ἀπὸ ἱππικὸν καὶ ἅρματα πύρινα γύρω ἀπὸ τὸν Ἑλισαῖον.

Τότε ὁ Ἐλισαῖος προσηυχήθη καὶ εἶπε: «Κύριε, ἄνοιξε, σὲ παρακαλῶ, τὰ πνευματικὰ μάτια τοῦ ὑπηρέτου, ὥστε νὰ ἰδῇ!» Καὶ ὁ Κύριος ἀπάντησε εἰς τὴν προσευχὴν τοῦ Ἐλισαίου καὶ ἄνοιξε τὰ μάτια τοῦ ὑπηρέτου καὶ εἶδε. Καὶ νά· τὸ ὄρος ἦταν γεμᾶτον ἀπὸ ἱππικὸν καὶ ἅρματα πύρινα γύρω-γύρω ἀπὸ τὸν Ἑλισαῖον.

Οἱ Σύροι κατέβησαν μὲ τὸν σκοπὸν νὰ συλλάβουν τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἑλισαῖος προσηυχήθη εἰς τὸν Κύριον καὶ εἶπε· «κτύπησε, σὲ παρακαλῶ, τὸν λαὸν αὐτὸν μὲ τύφλωσιν». Πράγματι ὁ Κύριος ἐκτύπησε τὸν στρατὸν τῶν Σύρων, ὅπως εἶπεν ὁ Ἑλισαῖος, μὲ τύφλωσιν.

Ὅταν οἱ Σύροι κατέβηκαν καὶ ἐπετέθησαν ἐναντίον τοῦ Ἐλισαίου, ὁ Προφήτης προσηυχήθη εἰς τὸν Κύριον καὶ εἶπεν: «Ὤ, Κύριε, κτύπησε τὸ ἔθνος αὐτὸ μὲ ἀορασίαν». Καὶ ὁ Κύριος ἐκτύπησε τοὺς ἄνδρες ἐκείνους μὲ ἀορασίαν, σύμφωνα μὲ τὸ αἴτημα τοῦ Ἐλισαίου.

Ὁ Ἑλισαῖος εἶπε πρὸς τοὺς προελαύνοντας στρατιώτας· «δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ πόλις καὶ οὔτε ἡ ὁδός. Ἐλᾶτε κοντά μου καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ὁδηγήσω πρὸς τὸν ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ζητεῖτε». Ὁ Ἑλισαῖος ὡδήγησεν αὐτοὺς μέσα εἰς τὴν Σαμάρειαν.

Τότε ὁ Ἐλισαῖος τοὺς ἐπλησίασε καὶ τοὺς εἶπε: «Κάμνετε λάθος· δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ πόλις, εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ πᾶτε· οὔτε εἶναι αὐτὸς ὁ δρόμος, ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσετε· ἀκολουθήστε με καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ὁδηγήσω καὶ θὰ σᾶς φέρω εἰς τὸν ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον ζητεῖτε». Ἔτσι ὁ Ἐλισαῖος τοὺς ὡδήγησεν εις τὴν Σαμάρειαν.

Ὅταν εἰσῆλθον εἰς τὴν Σαμάρειαν, παρεκάλεσεν ὁ Ἑλισαῖος τὸν Κύριον καὶ εἶπε· «ἄνοιξε σὲ παρακαλῶ, τὰ μάτια των καὶ ἂς ἴδουν, ποὺ εὑρίσκονται». Πράγματι ὁ Κύριος ἤνοιξε τὰ μάτια των καὶ αἴφνης εἶδον, ὅτι εὑρίσκοντο μέσα εἰς τὴν Σαμάρειαν.

Συνέβη δὲ τοῦτο: Μόλις εμπηκαν εἰς τὴν Σαμάρειαν, ὁ Ἐλισαῖος προσηυχήθη καὶ εἶπε: «Κύριε, ἄνοιξε, σὲ παρακαλῶ, τὰ μάτια τους, ὥστε νὰ ἰδοῦν ποὺ εὑρίσκονται». Ὁ Κύριος ἄκουσε τὴν προσευχὴν τοῦ Ἐλισαίου καὶ ἄνοιξε τὰ μάτια τους καὶ τότε εἶδαν καὶ νά· εὑρίσκοντο εἰς τὸ κέντρον τῆς Σαμαρείας!

Ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅταν εἶδε τὸν στρατὸν τῆς Συρίας ἐγκλωβισμένον μέσα εἰς τὴν Σαμάρειαν, εἶπε πρὸς τὸν Ἑλισαῖον· «νὰ κτυπήσω καὶ ἐξοντώσω αὐτούς, πάτερ;»

Ὁ βασιλιᾶς τῆς Σαμαρείας, μόλις τοὺς εἶδεν, εἶπεν εἰς τὸν Ἑλισαῖον: «Νὰ τοὺς σκοτώσω; Νὰ τοὺς σκοτώσω, πατέρα μου;»

Ὁ Ἑλισαῖος ἀπήντησε· «δὲν ἔχεις τὸ δικαίωμα νὰ κτυπήσῃς παρὰ μόνον ἐκείνους, τοὺς ὁποίους σὺ συνέλαβες αἰχμαλώτους μὲ τὴν ρομφαίαν καὶ τὸ τόξον σου. Ἀλλὰ τώρα νὰ παραθέσῃς εἰς αὐτοὺς ἄρτον καὶ ὕδωρ. Ἂς φάγουν, ἂς πίουν καὶ ἂς ἀπέλθουν ἐλεύθεροι πρὸς τὸν βασιλέα των».

Ὁ Ἐλισαῖος τοῦ ἀπάντησε: «Ὄχι, νὰ μὴ τοὺς σκοτώσῃς· μόνον ἐκείνους, τοὺς ὁποίους συνέλαβες αἰχμαλώτους σὺ μὲ τὴν ρομφαίαν καὶ τὸ τόξον σου, ἔχεις δικαίωμα νὰ κτυπήσῃς. Πρόσφερέ τους ψωμιὰ καὶ νερὸ καὶ ἂς φάγουν καὶ ἂς πιοῦν καὶ κατόπιν ἂς φύγουν, διὰ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὸν βασιλιᾶ των».

Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ παρέθεσε κατόπιν τῆς ἐντολῆς τοῦ Ἑλισαίου εἰς αὐτοὺς πλουσίαν τράπεζαν. Ἐκεῖνοι δὲ ἔφαγον καὶ ἔπιον. Ἔπειτα τοὺς ἀφῆκεν ἐλευθέρους νὰ ἀναχωρήσουν καὶ ἀπῆλθον πρὸς τὸν βασιλέα των. Ἄλλην δὲ φοράν, ληστρικὰ τμήματα τῆς Συρίας δὲν ἐπεχείρησαν νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ τοὺς παρέθεσε τραπέζι πλούσιον καὶ αὐτοὶ ἔφαγαν καὶ ἤπιαν. Κατόπιν τοὺς ἔστειλε πίσω ἐλευθέρους καὶ αὐτοὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὸν βασιλιᾶ των τῆς Συρίας. Ἀπὸ τότε οἱ ληστρικὲς ὁμάδες τῆς Συρίας ἐσταμάτησαν πλέον τὶς ἐπιθέσεις των ἐναντίον τῆς χώρας τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ὁ υἱὸς Ἄδερ, ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας, συνήθροισεν ὅλον τὸν στρατόν του καὶ ἐπῆλθεν ἐναντίον τῆς Σαμαρείας, τὴν ὁποίαν καὶ περιεκύκλωσε.

Μετὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ συνέβη τοῦτο: Ὁ υἱὸς Ἄδερ, βασιλιᾶς τῆς Συρίας, συνήθροισεν ὅλον τὸν στρατόν του καὶ ἐπροχώρησε καὶ ἐπολιόρκησε τὴν πόλιν τῆς Σαμαρείας.

Λόγῳ δὲ τῆς πολιορκίας ἔπεσε μεγάλη πεῖνα μέσα εἰς τὴν Σαμάρειαν. Οἱ Σύροι στρατιῶται περιεκύκλωσαν ἐπὶ τόσον χρονικὸν διάστημα τὴν πόλιν, ὥστε, ἐξ αἰτίας τῆς ἐλλείψεως τροφῆς, μία ἄνευ ἄλλωστε ἀξίας κεφαλὴ ὄνου ἐπωλεῖτο ἀντὶ πεντήκοντα ἀργυρῶν σίκλων καὶ ἕνα τέταρτον τοῦ κάβου τῆς κόπρου τῶν περιστερῶν ἐπωλεῖτο ἀντὶ πέντε ἀργυρῶν σίκλων.

Ἕνεκα τῆς πολιορκίας αὐτῆς ἔγινε μεγάλη πεῖνα μέσα εἰς τὴν Σαμάρειαν. Καὶ νά· οἱ Σύροι τὴν ἐπολιορκοῦσαν τόσον στενά, ἡ δὲ πεῖνα εἶχεν αὐξηθῇ τόσον πολύ, ὥστε ἡ κεφαλὴ ἐνὸς ὄνου ἐστοίχιζε πενῆντα ἀργυροῦς σίκλους καὶ 1/16 γαλλονιοῦ τῆς κόπρου τῶν περιστεριῶν ἐστοίχιζε πέντε ἀργυροῦς σίκλους.

Ὁ βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ περιπατοῦσε κάποιαν ἡμέραν ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος τῆς Σαμαρείας. Κάποια δὲ γυναῖκα ἐφωναξε μὲ μεγάλην φωνὴν πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «σῶσε με, κύριε βασιλεῦ. Πεθαίνω ἀπὸ τὴν πεῖναν».

Καθὼς ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ ἐβάδιζε μίαν ἡμέραν ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος, κάποια γυναῖκα τοῦ ἐφώναξε καὶ τοῦ εἶπε: «Σῶσε με, κύριε βασιλιᾶ».

Ὁ βασιλεὺς ἀπήντησεν πρὸς αὐτήν· «ἐὰν ὁ Κύριος δὲν σὲ σώσῃ, πῶς ἐγὼ θὰ ἠμπορέσω νὰ σὲ σώσω; Μήπως ἀπὸ ἀνύπαρκτα προϊόντα τοῦ ἁλωνιοῦ ἢ τοῦ ληνοῦ;»

Ὁ βασιλιᾶς τῆς ἀπάντησε: «Ἐὰν ὁ Κύριος δὲν σὲ σώσῃ, ἐγὼ ποίαν βοήθειαν ἠμπορῶ νὰ σοῦ προσφέρω; Μήπως ἀπὸ τὸ ἀνύπαρκτον σιτάρι τοῦ ἁλωνιοῦ ἢ ἀπὸ τὸ ἀνύπαρκτον κρασί τοῦ πατητηριοῦ σταφυλιῶν;»

Ὁ βασιλεὺς τὴν ἠρώτησε· «τί σοῦ συμβαίνει;» Ἐκείνη δὲ ἀπήντησε· «μιὰ γυναίκα μοῦ εἶπε: Φέρε τὸ παιδί σου νὰ τὸ φάγωμεν σήμερον, τὸ δὲ δικό μου τὸ παιδὶ θὰ τὸ φάγωμεν αὔριον.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς τὴν ἐρώτησε: «Τί σοῦ συμβαίνει;» Ἡ γυναῖκα τοῦ ἀπάντησε: «Αὐτὴ ἡ γυναῖκα μοῦ εἶπε· «δῶσε τὸν υἱόν σου νὰ τὸν φάγωμεν σήμερα, καὶ τὸν υἱόν μου θὰ τὸν φάγωμεν αὔριον»!

Πράγματι ἐψήσαμε τὸ παιδί μου καὶ τὸ ἐφάγαμε. Καὶ εἶπα πρὸς αὐτὴν κατὰ τὴν δευτέραν ἡμέραν· Φέρε τώρα τὸ δικό σου τὸ παιδί, διὰ νὰ τὸ φάγωμεν. Ἐκείνη ὅμως ἀπέκρυψε τὸ παιδί της».

Ἔτσι ἐψήσαμε τὸν υἱόν μου καὶ τὸν ἐφάγαμε. Τὴν ἑπομένην ἡμέραν εἶπα εἰς αὐτήν: «Δῶσε τώρα τὸν υἱόν σου, διὰ νὰ τὸν φάγωμεν». Αὐτὴ ὅμως ἔκρυψε τὸν υἱόν της!»

Ὅταν ὁ βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἤκουσε τὰ λόγια αὐτὰ τῆς γυναικός, κατελήφθη ἀπὸ ἀπέραντον ὀδύνην, ἔσχισε τὰ ἱμάτιά του καὶ ἐβάδιζεν ἔτσι ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος φέρων μόνον σάκκινον ἔνδυμα. Κατάπληκτος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς εἶδε τὸν βασιλέα νὰ φορῇ μόνον τὸ ἐσωτερικὸν σάκκινον ἔνδυμα.

Μόλις ἄκουσε ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ τὰ λόγια αὐτὰ τῆς γυναίκας, ἔσχισε τὰ ροῦχα του ἀπὸ φρίκην καὶ τρόμον, καὶ ἐβάδιζεν ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος φορώντας σάκκον (τρίχινο, χονδρό, μαῦρο καὶ μονοκόμματο ἔνδυμα, χωρὶς σχισμὲς καὶ πτυχές, ποὺ ἔδεναν μὲ σχοινιὰ εἰς τὴν μέσην), εἰς ἔνδειξιν πένθους διὰ τὴν συμφοράν. Καὶ ὁ λαὸς εἶδε τὸν σάκκον, τὸ ἐσωτερικὸν πένθιμον ἔνδυμα, ποὺ ἐφοροῦσε ὁ βασιλιᾶς του κατασάρκα,

Καταληφθεὶς ἀπὸ μεγάλην ἀγανάκτησιν ὁ βασιλεὺς εἶπεν· «ἂς μὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεὸς μὲ τὰς πλέον βαρείας τιμωρίας, ἐὰν μείνῃ σήμερον τὸ κεφάλι τοῦ Ἑλισαίου ἐπάνω εἰς τοὺς ὤμους του».

Καὶ ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ γεμᾶτος ἀγανάκτησιν εἶπεν: «Εἴθε νὰ μὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεὸς μὲ αὐτὴν τὴν συμφορὰν καὶ εἴθε νὰ μοῦ προσθέσῃ καὶ ἄλλες ἀκόμη χειρότερες συμφορές, ἐὰν σταθῇ ἡ κεφαλὴ τοῦ Ἐλισαίου ἐπάνω εἰς τὸ σῶμα του, πρὶν τελειώσῃ ἡ σημερινὴ ἡμέρα!»

Ὁ Ἑλισαῖος ἐν τῷ μεταξὺ ἐκάθητο εἰς τὸν οἶκον του καὶ μαζῆ του ἐκάθηντο οἱ πρεσβύτεροι τῆς πόλεως. Ὁ βασιλεὺς ἔστειλε κάποιον μὲ τὴν διαταγὴν νὰ ἐκτελέσῃ τὸν Ἑλισαῖον. Πρὶν ὅμως ὁ ἀπεσταλμένος φθάσῃ, ὁ Ἑλισαῖος εἶπε πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους· «γνωρίζετε ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ δολοφόνου βασιλέως ἔστειλεν ἄνθρωπον, διὰ νὰ μοῦ ἀφαιρέσῃ τὴν κεφαλήν; Προσέξατε, ὅταν ὁ ἀπεσταλμένος αὐτὸς ἔλθῃ, κλείσατε τὴν θύραν καὶ ἀφήσατέ τον στενοχωρούμενον ἔξω. Ὁ θόρυβος τῶν ποδῶν τοῦ κυρίου του, ποῦ ἔρχεται ἐδῶ δὲν ἀκούεται πίσω ἀπὸ τὸν ἀπεσταλμένον του;»

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ἐλισαῖος εὑρίσκετο εἰς τὸ σπίτι του, μαζί του δὲ ἦσαν καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ συνεσκέπτοντο. Καὶ ὁ βασιλιᾶς Ἰωρὰμ ἀπέστειλε κάποιον ἀπὸ τὸ προσωπικόν του πρὸς τὸν Ἑλισαῖον διὰ νὰ τὸν σκοτώσῃ. Ὅμως ὁ Προφήτης, πρὶν ἀκόμη φθάσῃ ὁ βασιλικὸς ἀπεσταλμένος, φωτιζόμενος ἀπὸ τὸν Θεὸν εἶπε πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους: «Γνωρίζετε μήπως, ὅτι ὁ Ἰωράμ, αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ φονιὰ Ἀχαάβ, ἔστειλεν ἀπεσταλμένον νὰ μὲ φονεύσῃ; Προσέξετε, λοιπόν· ὅταν φθάσῃ ὁ ἀπεσταλμένος αὐτός, κλείσετε καλὰ τὴν πόρταν καὶ ἐμποδίσετέ τον νὰ περάσῃ μέσα· μήπως δὲν ἀκούεται ὁ θόρυβος τῶν ποδιῶν τοῦ κυρίου τοῦ Ἰωρὰμ πίσω ἀπὸ αὐτόν;»

Ἐνῶ ἀκόμη ὁ Ἑλισαῖος συνωμιλοῦσε μὲ τοὺς πρεσβυτέρους, ἰδοὺ ὁ ἀπεσταλμένος διὰ νὰ τὸν θανατώσῃ, ἦλθε πρὸς αὐτόν. Συγχρόνως σχεδὸν ἔφθασε καὶ ὁ βασιλεύς, ὁ ὁποῖος εἶπε πρὸς τὸν Ἑλισαῖον· «σὲ ἠνέχθην ἕως τώρα καὶ σὲ ἀφῆκα νὰ ζήσῃς. Ἰδοὺ ὅμως ὅτι ἐπῆλθεν ἐναντίον μου αὐτὴ ἡ μεγάλη σύμφορα ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου. Τί ἄλλο βαρύτερον ἔχω νὰ περιμένω ἀκόμη ἀπὸ τὸν Κύριον;»

Ἐνῷ ἀκόμη ὁ Ἐλισαῖος συνωμιλοῦσε μαζὶ μὲ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς ἔλεγεν αὐτά, νά· ἔξαφνα κατέφθασεν ὁ βασιλικὸς ἀπεσταλμένος, (Δὲν ἠμπόρεσεν ὅμως νὰ μπῇ εἰς τὸ δωμάτιον, ὅπου ἦταν ὁ Ἐλισαῖος, ἐπειδὴ ἡ πόρτα τοῦ σπιτιοῦ ἦταν κλειστή. Τότε κατέφθασε καὶ ὁ βασιλιᾶς, ὁ ὁποῖος μετὰ ἀπὸ δεύτερες σκέψεις ἔτρεξε πίσω ἀπὸ τὸν ἀπεσταλμένον του). Παρουσιάσθη δὲ ὁ βασιλιᾶς ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἑλισαῖον καὶ τοῦ εἶπε: «Νά· αὐτὴ ἡ συμφορά, ποὺ ἐκτύπησε τὴν πόλιν, προέρχεται ἀπὸ τὸν Κύριον! Ἀρκετὰ ἐπερίμενα μέχρι τώρα· τί ἄλλο περισσότερον βαρὺ ἔχω νὰ περιμένω ἀπὸ τὸν Κύριον;»

Ἀπήντησε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἑλισαῖος· «ἄκουσε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Αὐτὰ προαναγγέλλει ὁ Κύριος· Ἡ κατάστασις θὰ ἀλλάξῃ. Αὔριον τὴν ὥραν αὐτὴν ἕνα μέτρον σημιγδάλι θὰ τιμᾶται ἀντὶ ἑνὸς μόνον σίκλου καὶ δύο μέτρα κριθάρι θὰ πωλοῦνται ἐπίσης ἕνα σίκλον εἰς τὰς πύλας τοῦ τείχους τῆς Σαμαρείας».

Κατόπιν ὁ Ἐλισαῖος ἀπάντησε εἰς τὸν Ἰωράμ: «Ἄκουσε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· «τέτοιαν περίπου ὥραν αὔριον ἕνα «μέτρον» (= 3 κιλά) σιμιγδάλι θὰ πωλῆται εἰς τὴν τιμὴν ἐνὸς σίκλου καὶ δύο «μέτρα» (= 6 κιλά) κριθάρι θὰ πωλοῦνται ἐπίσης εἰς τὴν τιμὴν ἐνὸς σίκλου, εἰς τὶς πύλες τοῦ τείχους τῆς Σαμαρείας».

Ὁ ἄρχων τοῦ βασιλέως, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὁ βασιλεὺς εἰς ἔνδειξιν τιμῆς ἐπανέπαυε καὶ ἐστήριζε τὸ χέρι του, εἶπε πρὸς τὸν Ἑλισαῖον προφανῶς μὲ εἰρωνείαν· «μήπως ἠμπορεῖ ὁ Θεὸς νὰ ἀνοίξῃ καταρράκτας ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ νὰ μᾶς στείλῃ τὰ τρόφιμα αὐτά; Αὐτὸ εἶναι πρᾶγμα ἀδύνατον». Ὁ Ἑλισαῖος εἶπεν· «ἰδοὺ σὺ ὁ ἴδιος θὰ ἴδῃς μὲ τὰ μάτια σου τὴν ἀφθονίαν τῶν ἀγαθῶν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὅμως διὰ τὴν ἀπιστίαν σου δὲν θὰ φάγῃς τίποτε».

Τότε ὁ πρωθυπουργός (ἢ ὑπασπιστὴς ἢ ἀρχιστράτηγος) του βασιλιᾶ, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ βασιλιᾶς, εἰς ἔνδειξιν τιμῆς, ἀκουμποῦσε τὸ χέρι του, ἀπεκρίθη εἰς τὸν Ἐλισαῖον καὶ τοῦ εἶπε μὲ εἰρωνικὸν τρόπον: «Νά! μήπως ὁ Κύριος θὰ ἀνοίξῃ τοὺς καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ καὶ θὰ βρέξῃ... τρόφιμα; Ἔ! λοιπόν, αὐτὸ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ;» Ὁ Ἐλισαῖος τοῦ ἀπάντησε: «Νά! σὺ θὰ ἰδῇς τὸ γεγονὸς αὐτὸ μὲ τὰ μάτια σου, ἀλλ’ ἀπὸ τὶς τροφὲς αὐτὲς δὲν θὰ φάγῃς τίποτε!»

Τέσσαρες λεπροὶ ἄνδρες εὑρίσκοντο πλησίον ἔξω ἀπὸ τὴν πύλην τοῦ τείχους τῆς πόλεως. Ὁ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶπεν εἰς τὸν ἄλλον· «διατί καθήμεθα ἐδῶ περιμένοντες τὸν θάνατον;

Τέσσερις ἄνδρες, ποὺ ἦσαν λεπροὶ εὑρίσκοντο ἔξω, κοντὰ εἰς τὴν πύλην τοῦ τείχους τῆς Σαμαρείας, καὶ ὁ ἕνας εἶπεν εἰς τὸν ἄλλον: «Διατί καθόμαστε ἐδῶ, ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, μέχρις ὅτου ἀποθάνωμεν;

Ἐὰν ἀποφασίσωμεν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν πόλιν, θὰ ἀποθάνωμεν ἐκεῖ λόγῳ τῆς πείνης. Ἐὰν καθίσωμεν ἐδῶ, ποὺ εὑρισκόμεθα, πάλιν θὰ ἀποθάνωμεν. Ἐμπρὸς λοιπὸν ἂς προχωρήσωμεν καὶ ἂς πέσωμεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Σύρων. Ἐὰν μᾶς λυπηθοῦν καὶ μᾶς δώσουν τροφήν, θὰ ζήσωμεν. Ἐὰν μᾶς φονεύσουν, θὰ ἀποθάνωμεν ἐκεῖ».

Ἐὰν ἀποφασίσωμεν καὶ εἰποῦμε· «θὰ μποῦμε εἰς τὴν πόλιν», ἐφ’ ὅσον ἡ πεῖνα ὑπάρχει εἰς τὴν πόλιν, πάλιν θὰ ἀποθάνωμεν ἐκεῖ ἀπὸ τὴν πεῖναν. Ἐὰν μείνωμεν ἐδῶ ποὺ εὑρισκόμεθα, καὶ πάλιν θὰ ἀποθάνωμεν. Ἑπομένως τώρα μία λύσις μᾶς ἀπομένει· ἐμπρός, ἂς προχωρήσωμεν καὶ ἂς πέσωμεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Σύρων· ἐὰν δὲν μᾶς σκοτώσουν καὶ μᾶς ἀφήσουν ζωντανούς, θὰ μᾶς δώσουν νὰ φάγωμεν, ὁπότε θὰ ζήσωμεν· ἐὰν πάλι μᾶς σκοτώσουν, ἔ! Τότε θὰ ἀποθάνωμεν!»

Ἐσηκώθηκαν πράγματι καί, καθὼς εἶχε πέσει τὸ σκοτάδι, εἰσῆλθον εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Σύρων, ἔφθασαν εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ στρατοπέδου. Καὶ ἰδοὺ κανένας στρατιώτης δὲν εὑρίσκετο ἐκεῖ.

Ἔτσι, ἀφοῦ ἐσκοτείνιασε, ἐσηκώθησαν καὶ ἐξεκίνησαν διὰ νὰ μποῦν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Σύρων καὶ ἔφθασαν εἰς τὸ ἄκρον (τὰ ὅρια) τοῦ Συριακοῦ στρατοπέδου. Ἀλλά, νά! Ἐκεῖ δὲν ὑπῆρχε κανένας ἄνδρας.

Τοῦτο συνέβη, διότι ὁ Κύριος ἔκαμεν, ὥστε τὰ στρατεύματα τῶν Σύρων νὰ ἀκούσουν κάποιον μεγάλον θόρυβον, σὰν νὰ προήρχετο ἀπὸ πολεμικὰ ἅρματα, ἀπὸ ποδοβολητὸν ἵππων καὶ θόρυβον μεγάλης στρατιωτικῆς δυνάμεως. Τότε ὁ κάθε στρατιώτης εἶπεν εἰς τὸν συνάδελφόν του· «ἰδού, ὁ βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐπῆρε μισθοφορικὰ στρατεύματα ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς τῶν Χετταίων καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς Αἰγύπτου, διὰ νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον μας».

Διότι ὁ Κύριος ἔκαμεν, ὥστε οἱ Σύροι στρατιῶται νὰ ἀκούσουν θόρυβον πολεμικῶν ἁρμάτων καὶ θόρυβον ἱππικοῦ καὶ θόρυβον ποὺ προήρχετο ἀπὸ μεγάλην δύναμιν πεζικοῦ. Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ θορύβου αὐτοῦ ὁ κάθε Σύρος στρατιώτης εἶπε πρὸς τὸν συνάδελφόν του: «Ἀλλοίμονον! Νά! Ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ ἐστρατολόγησεν ὡς μισθοφόρους τοὺς βασιλεῖς τῶν Χετταίων καὶ τοὺς βασιλεῖς τῶν Αἰγυπτίων, διὰ νὰ μᾶς ἐπιτεθοῦν».

Ἐσηκώθηκαν, λοιπόν, καὶ ἐτράπησαν πανικόβλητοι κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς εἰς φυγήν, ἐγκατέλειψαν τὰς σκηνὰς αὐτῶν καὶ τοὺς ἵππους των καὶ τοὺς ὄνους των εἰς τὸ στρατόπεδον, ὅπως ἦσαν, καὶ ἔφυγαν φροντίζοντες νὰ σώσουν μόνον τὴν ζωήν των.

Καὶ οἱ Σύροι ἀπὸ τὸν φόβον τῆς φανταστικῆς ἐπιθέσεως ἐσηκώθησαν ἀμέσως καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγὴν μέσα εἰς τὸ σκοτάδι τῆς νύκτας καὶ ἐγκατέλειψαν τὶς σκηνές των καὶ τὸ ἱππικόν των καὶ τοὺς ὄνους των εἰς τὸ στρατόπεδον, ἔτσι ὅπως ἦσαν. Καὶ ἔφυγαν ἆρον - ἆρον, διὰ νὰ σώσουν τὴν ζωήν των.

Οἱ λεπροὶ αὐτοὶ εἰσεχώρησαν εἰς ἕνα μέρος τοῦ στρατοπέδου, εἰσῆλθον μέσα εἰς μίαν σκηνήν, ἔφαγον, ἔπιον καὶ ἐπῆραν ἀπὸ ἐκεῖ ἀργύριον καὶ χρυσίον καὶ ἐνδύματα. Ἀπὸ ἐκεῖ δὲ ἐπορεύθησαν καὶ εἰσῆλθον εἰς ἄλλην σκηνήν. Ἐπῆραν καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὅ,τι ἠμποροῦσαν νὰ μεταφέρουν, ἀνεχώρησαν καὶ ἔκρυψαν τὰ ὅσα ἐλεηλάτησαν.

Ἔτσι οἱ τέσσερις λεπροί, ὅταν ἦλθαν εἰς τὸ ἄκρον (τὰ ὅρια) τοῦ στρατοπέδου, ἐμπῆκαν εἰς μίαν ἀπὸ τὶς ἐγκαταλελειμμένες σκηνὲς καὶ ἔφαγαν καὶ ἤπιαν καὶ ἅρπαξαν ἀπὸ ἐκεῖ ἀσῆμι καὶ χρυσάφι καὶ ρουχισμὸν καὶ ἀνεχώρησαν. Κατόπιν ἐπέστρεψαν ἀπὸ ἐκεῖ, ποὺ ἐπῆγαν, καὶ ἐμπῆκαν εἰς ἄλλην σκηνήν· ἐπῆραν καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὅ,τι ἠμποροῦσαν καὶ ἔφυγαν καὶ ἔκρυψαν ὅ,τι εἶχαν ἁρπάξει.

Ἕνας ὅμως ἀπὸ αὐτοὺς εἶπε πρὸς τὸν ἄλλον· «δὲν πρέπει νὰ φερθῶμεν ἔτσι. Ἡ ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ἡμέρα χαρμοσύνων γεγονότων. Καὶ ἡμεῖς σιωπῶμεν καὶ μένομεν ἐδῶ, ἕως ὅτου ξημερώσῃ! Θὰ καταλογισθῇ αὐτὸ ὡς ἁμαρτία ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ἐμπρός, λοιπόν, ἂς εἰσέλθωμεν εἰς τὴν πόλιν, διὰ νὰ ἀναγγείλωμεν εἰς τὸν βασιλικὸν οἶκον τὰ εὐχάριστα αὐτὰ γεγονότα».

Κατόπιν ὅμως εἶπεν ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον: «Δὲν πρέπει νὰ κάμνωμεν αὐτὸ ποὺ κάμνομεν· ἡ ἡμέρα αὐτὴ εἶναι ἡμέρα καλῶν καὶ χαρούμενων εἰδήσεων. Ἐμεῖς ὅμως σιωπῶμεν· ἐὰν μείνωμεν ἔτσι μέχρις ὅτου φέξῃ καὶ ξημερώσῃ, ὁπωσδήποτε θὰ τιμωρηθῶμεν ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἐμπρὸς λοιπόν, τώρα ἀμέσως, ἂς τρέξωμεν καὶ ἂς μποῦμε εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ ἂς ἀναγγείλωμεν τὴν εὐχάριστη καὶ χαρούμενη εἴδησιν εἰς τὸ βασιλικὸν παλάτι».

Πράγματι ἔφυγαν ἀπὸ τὸ στρατόπεδον, ἔφθασαν πλησίον εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως καὶ ἀνήγγειλαν εἰς αὐτοὺς τὸ χαρμόσυνον γεγονὸς λέγοντες· «εἰσήλθομεν εἰς στρατόπεδον τῶν Σύρων καὶ ἰδοὺ δὲν ὑπάρχει κανένας ἄνθρωπος ἐκεῖ. Δὲν ἀκούεται καμμία φωνή. Ὑπάρχουν μόνον ἵπποι δεμένοι καὶ ὄνοι καὶ αἱ σκηναὶ τῶν ἐχθρῶν, ὅπως τὰς ἀφῆκαν ἐκεῖνοι».

Οἱ τέσσερις λεπροὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν Σύρων, ἐπῆγαν εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ ἐφώναξαν κοντὰ εἰς τὴν πόλην τῆς πόλεως καὶ ἀνήγγειλαν εἰς τοὺς φρουροὺς τῆς πόλεως: «Ἐμπήκαμε εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Σύρων καὶ νά· ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, οὔτε φωνὴ ἀνθρώπου ἀκούεται, παρὰ μόνον ὑπάρχουν δεμένοι οἱ ἵπποι καὶ οἱ ὄνοι καὶ οἱ σκηνὲς τῶν στρατιωτῶν ἄθικτες, ὅπως τὶς ἐγκατέλειψαν».

Οἱ φρουροῦντες τὴν πύλην ἐφώναξαν εἰς τοὺς ἐντὸς τῆς πόλεως, διὰ νὰ ἀναγγείλουν τὸ εὐχάριστον τοῦτο γεγονὸς εἰς τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον.

Οἱ θυρωροὶ τῆς πόλεως ἐφώναξαν εἰς τοὺς φρουρούς, ποὺ ἦσαν μέσα εἰς τὴν πόλιν, καὶ αὐτοὶ ἀνήγγειλαν τὴν εἴδησιν εἰς τὸ βασιλικὸν παλάτι.

Ὁ βασιλεὺς ἐσηκώθη, ἐνὼ ἀκόμη ἦτο νύκτα, καὶ εἶπε πρὸς τοὺς ἀνθρώπους του· «θὰ σᾶς πῶ λοιπὸν τί ἐσκέφθησαν καὶ ἔκαμαν εἰς βάρος ἡμῶν οἱ Σύροι στρατιῶται. Αὐτοὶ ἔμαθαν ὅτι ἡμεῖς πεινῶμεν, ἔφυγαν ἀπὸ τὸ στρατόπεδόν των, ἐκρύφθησαν εἰς κάποιαν ἀγροτικὴν περιοχὴν καὶ εἶπαν ὅτι: Ὅταν αὐτοὶ βγοῦν ἀπὸ τὴν πόλιν, θὰ τοὺς συλλάβωμεν ζῶντας καὶ θὰ εἰσέλθωμεν ἀμαχητὶ εἰς τὴν πόλιν».

Ὁ βασιλιᾶς ἐσηκώθη κατὰ τὴν νύκτα καὶ εἶπε πρὸς τοὺς ὑπηρέτες (ἢ ἀξιωματικούς) του: «Τώρα θὰ σᾶς ἀναγγείλω, ὅσα ἐμηχανεύθησαν δι’ ἠμᾶς οἱ Σύροι! Ἔμαθαν ὅτι ἐμεῖς πεινοῦμε καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ στρατόπεδον καὶ ἐκρύφθησαν ἔξω εἰς τὰ χωράφια μὲ τὴν ἑξῆς σκέψιν· οἱ πολιορκημένοι Ἰσραηλῖται θὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν Σαμάρειαν διὰ νὰ εὔρουν τροφήν, ὁπότε ἐμεῖς θὰ τοὺς συλλάβωμεν ζωντανοὺς καὶ κατόπιν θὰ μποῦμε εἰς τὴν πόλιν».

Ἕνας ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας τοῦ βασιλέως εἶπε· «καλύτερα ἂς πάρουν πέντε ἄνδρες τοὺς πέντε ἵππους, οἱ ὁποῖοι μόνοι ἀπέμειναν εἰς ἡμᾶς ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἵππων, ποὺ εἴχαμεν, καὶ αὐτοὺς θὰ τοὺς στείλωμεν ἐκεῖ διὰ νὰ ἴδουν τί ἀκριβῶς συμβαίνει».

Ἕνας ὅμως ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες (ἢ ἀξιωματικούς) του ἀπάντησε εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἂς πάρουν, παρακαλοῦμεν, πέντε ἄνδρες πέντε ἵππους ἀπὸ ἐκεῖνους, ποὺ ἀπέμειναν ζωντανοὶ διότι νά· αὐτοὶ οἱ λίγοι μᾶς ἔμειναν ἐδῶ ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ποὺ εἴχαμε. Αὐτοὺς τοὺς πέντε ἂς ἀποστείλωμεν ἐκεῖ εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Σύρων, διὰ νὰ ἑξακριβώσωμεν τὶ ἔχει συμβῇ».

Ἐπῆραν πράγματι δύο ἱππεῖς καὶ τοὺς ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Σύρων καὶ τοὺς ἔδωσε διαταγήν· «πηγαίνετε, διὰ νὰ ἰδῆτε τί συμβαίνει».

Ἐπῆραν δύο ἱππεῖς καὶ ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ τοὺς ἔστειλεν εἰς τὸ στρατόπεδον τοῦ Σύρου βασιλιᾶ μὲ τὴν ὁδηγίαν: «Πηγαίνετε νὰ ἐξακριβώσετε τὶ συμβαίνει».

Πράγματι ἐκεῖνοι ἐβάδισαν μέχρι τοῦ Ἰορδάνου, ἀκολουθοῦντες τὴν κατεύθυνσιν τῆς φυγῆς τῶν Σύρων στρατιωτῶν. Καὶ ἰδοὺ ὅλος ὁ δρόμος ἦτο γεμᾶτος ἀπὸ ἱμάτια καὶ σκεύη, τὰ ὁποῖα ἔρριπτον οἱ Σύροι, ὅταν πανικόβλητοι ἔφευγον διὰ νὰ σωθοῦν. Οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ βασιλέως ἐπέστρεψαν καὶ κατέστησαν εἰς αὐτὸν γνωστὰ τὰ γεγονότα.

Οἱ ἀπεσταλμένοι τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπῆγαν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν, ποὺ ἀκολούθησαν οἱ Σύροι, καὶ ἔφθασαν μέχρι τοῦ ποταμοῦ Ἰορδάνη. Καὶ νά· ὅλος ὁ δρόμος ἦταν γεμᾶτος ἀπὸ ροῦχα (στολὲς) καὶ ὁπλισμόν, τὰ ὁποῖα οἱ Σύροι στρατιῶται ἔρριψαν μέσα εἰς τὸν πανικὸν καὶ τὴν γεμάτην τρόμον φυγήν των. Καὶ οἱ ἀγγελιαφόροι τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ ἀνήγγειλαν εἰς τὸν βασιλιᾶ ὅσα εἶδαν καὶ διεπίστωσαν.

Τότε ὅλος ὁ λαὸς τῆς Σαμαρείας ἐβγῆκεν ἀπὸ τὴν πόλιν, ἔφθασεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῆς Συρίας καὶ ἐπεδόθη εἰς διαρπαγήν. Ἦσαν δὲ τόσον πολλὰ τὰ λάφυρα καὶ μάλιστα τὰ τρόφιμα, ὥστε, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ἕνα μέτρον σημιγδάλι ἐπωλεῖτο ἀντὶ ἑνὸς σίκλου καὶ δύο μέτρα κριθάρι ἐπωλοῦντο πάλιν ἀντὶ ἑνὸς σίκλου.

Τότε ὁ λαὸς τῆς Σαμαρείας ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν πόλιν, ὥρμησε πρὸς τὸ στρατόπεδον τῶν Σύρων καὶ τὸ ἐλεηλάτησεν. Ἦσαν δὲ τόσον πολλὰ τὰ λάφυρα καὶ τὰ τρόφιμα, ὥστε συνέβη τοῦτο: Ἕνα «μέτρον» σιμιγδάλι ἐπωλεῖτο εἰς τὴν τιμὴν ἐνὸς σίκλου, ὅπως εἶπεν ὁ Κύριος διὰ τοῦ Ἐλισαίου, καὶ δύο «μέτρα» κριθάρι ἐπωλοῦντο ἐπίσης εἰς τὴν τιμὴν ἐνὸς σίκλου!

Ὁ βασιλεὺς ἔστειλεν εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως τὸν ἄρχοντά του, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐστήριζε τὴν χεῖρα εἰς ἔνδειξιν εὐμενείας, διὰ νὰ ἐποπτεύῃ. Ὁ λαὸς ὅμως καθὼς ὁρμητικὸς ἐξήρχετο ἀπὸ τὴν πύλην, τὸν κατεπάτησε καὶ τὸν ἐφόνευσεν, ὅπως εἶχε προαναγγείλει ὁ προφήτης Ἑλισαῖος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχεν ὁμιλήσει, ὅταν ἦλθε πρὸς αὐτὸν ὁ ἀπεσταλμένος αὐτὸς τοῦ βασιλέως.

Ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ ὥρισε τότε τὸν πρωθυπουργὸν (ἢ ὑπασπιστὴν ἢ ἀρχιστράτηγον), εἰς τὸν ὁποῖον ὁ βασιλιᾶς, εἰς ἔνδειξιν τιμῆς, ἀκουμποῦσε τὸ χέρι του, ὡς ὑπεύθυνον ἐπόπτην καὶ φύλακα τῆς πύλης τῶν τειχῶν τῆς Σαμαρείας. Ὅμως ὁ λαός, ἕνεκα τοῦ συνωστισμοῦ καὶ τῆς ὁρμῆς του, τὸν ἐποδοπάτησεν ἐκεῖ εἰς τὴν πύλην καὶ ἔτσι ἀπέθανεν, ὅπως εἶχεν εἰπεῖ ὁ Ἐλισαῖος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν βασιλιᾶ, ὅταν αὐτὸς ἐπῆγε πρὸς τὸν Ἐλισαῖον μὲ τὸν ἀγγελιαφόρον του.

Ἔγιναν τὰ γεγονότα, ὅπως ἀκριβῶς εἶχε προαναγγείλει ὁ Ἑλισαῖος πρὸς τὸν βασιλέα λέγων· «δύο μέτρα κριθάρι θὰ πωληθῇ ἀντὶ ἑνὸς σίκλου καὶ ἕνα μέτρον σημιγδάλι πάλιν ἀντὶ ἑνὸς σίκλου. Αὐτὰ θὰ γίνουν τὴν ὥραν αὐτὴν αὔριον εἰς τὴν πύλην τῆς Σαμαρείας».

Ἔτσι συνέβη ἀκριβῶς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον προεῖπεν ὁ Ἐλισαῖος πρὸς τὸν βασιλιᾶ: «Δύο «μέτρα» κριθάρι θὰ πωλοῦνται εἰς τὴν τιμὴν ἐνὸς σίκλου καὶ ἕνα «μέτρον» σιμιγδάλι θὰ πωλῆται ἐπίσης εἰς τὴν τιμὴν ἐνὸς σίκλου· καὶ αὐτὰ θὰ συμβοῦν τέτοιαν περίπου ὥραν αὔριον εἰς τὴν πύλην τῶν τειχῶν τῆς Σαμαρείας».

Εἶχε δὲ ἀπαντήσει τότε ὁ ἄρχων τοῦ βασιλέως πρὸς τὸν Ἑλισαῖον καὶ εἰρωνικῶς τοῦ εἶχεν εἴπει· «μήπως καὶ θὰ ἀνοίξῃ καταρράκτας ὁ Θεὸς εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ λόγια σου αὐτά;» Ὁ δὲ Ἑλισαῖος τοῦ εἶχεν ἀπαντήσει· «ἰδοὺ καὶ σὺ ὁ ἴδιος μὲ τὰ μάτια σου θὰ ἴδῃς αὐτὰ τὰ γεγονότα, ἀλλὰ δὲν θὰ φάγῃς τίποτε ἀπὸ ὅσα θὰ δώσῃ ὁ Θεός».

Τότε ὁ πρωθυπουργὸς (ἢ ὑπασπιστὴς ἢ ἀρχιστράτηγός) τοῦ βασιλιᾶ εἶχεν ἀπαντήσει εἰς τὸν Ἐλισαῖον καὶ τοῦ εἶπε μὲ εἰρωνικὸν τρόπον: «Νά· μήπως ὁ Κύριος θὰ ἀνοίξῃ τοὺς καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ καὶ θὰ βρέξῃ... τρόφιμα; Ἔ! Λοιπόν, αὐτὸ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ;» Ὁ Ἐλισαῖος ὅμως τοῦ ἀπεκρίθη: «Νά! Σὺ θὰ ἰδῇς τὸ γεγονὸς αὐτὸ μὲ τὰ μάτια σου, ἀλλ’ ἀπὸ τὶς τροφὲς αὐτές δὲν θὰ φάγῃς τίποτε!»

Καὶ πράγματι ἔτσι ἔγινεν. Ὁ λαός, καθὼς ὀρμητικὸς ἐξήρχετο ἀπὸ τὴν πόλιν, κατεπάτησε τὸν ἄρχοντα αὐτὸν εἰς τὴν πύλην καὶ ἐκεῖνος ἀπέθανεν ἐκεῖ.

Καὶ πράγματι ἔτσι ἐξελίχθησαν τὰ γεγονότα! Ὁ λαὸς ἐπάνω εἰς τὸν συνωστισμὸν καὶ τὴν ὁρμήν του ἐποδοπάτησε τὸν βασιλικὸν ἀξιωματοῦχον εἰς τὴν πύλην τοῦ τείχους τῆς Σαμαρείας καὶ ἔτσι ἀπέθανε!

Ὁ Ἑλισαῖος ὡμίλησε πρὸς τὴν γυναῖκα, τῆς ὁποίας εἶχεν ἀναστήσει τὸ παιδί, καὶ τῆς εἶπε· «σήκω καὶ πήγαινε σὺ καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ σου καὶ μένε προσωρινῶς, ὅπου θέλεις, διότι ὁ Κύριος διέταξε νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν τόπον μας πεῖνα, ἡ ὁποία θὰ διαρκέσῃ ἐπὶ ἑπτὰ ἔτη».

Ὁ Ἐλισαῖος εἶχεν ὁμιλήσει εἰς τὴν Σωμανίτιδα γυναῖκα, τῆς ὁποίας εἶχεν ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν τὸν υἱόν, καὶ τῆς εἶπε: «Σήκω καὶ πήγαινε σὺ καὶ ἡ οἰκογένειά σου (οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ σου) καὶ κατοίκησε προσωρινῶς κάπου ἀλλοῦ, ὅπου ἠμπορεῖς καὶ ἐπιθυμεῖς· διότι ὁ Κύριος ἔχει προκαλέσει πεῖναν εἰς τὴν χώραν μας». Πράγματι· ἡ πεῖνα ἦλθεν εἰς τὴν χώραν καὶ διήρκεσεν ἑπτὰ χρόνια.

Ἡ γυναίκα ἐκείνη ἐσηκώθη καὶ ἔκαμε, ὅπως ἀκριβῶς τῆς εἶχε πεῖ ὁ Ἑλισαῖος, αὐτὴ καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ της. Ἔφυγε καὶ κατῴκησε προσωρινῶς ἐπὶ ἑπτὰ ἔτη εἰς τὴν χώραν τῶν ἀλλοφύλων.

Ἡ Σωμανῖτις ἐσηκώθη καὶ ἔκαμεν ὅπως ἀκριβῶς τῆς εἶπεν ὁ Ἐλισαῖος· τόσον αὐτὴ ἡ ἰδία, ὅσον καὶ ἡ οἰκογένειά της (οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ της) ἐκατοίκησαν προσωρινῶς εἰς τὴν χώραν τῶν Φιλισταίων ἐπὶ ἑπτὰ χρόνια.

Ὅταν ἐπέρασαν τὰ ἑπτὰ ἔτη, ἡ γυναῖκα ἐκείνη ἐπανῆλθεν ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Φιλισταίων εἰς τὴν πόλιν της. Παρουσιάσθη πρὸς τὸν βασιλέα καὶ θερμῶς παρεκάλεσε νὰ ἀποδοθῇ εἰς αὐτὴν ὁ οἶκος της καὶ οἱ ἀγροί της, τοὺς ὁποίους εἶχαν καταπατήσει ἄλλοι.

Καὶ μετὰ τὸ τέλος τῶν ἑπτὰ ἐτῶν συνέβη τοῦτο: Ἡ γυναῖκα ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Φιλισταίων εἰς τὴν πόλιν, ὅπου ἑκατοικοῦσε προηγουμένως. Καὶ παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ τὸν παρακαλέσῃ διὰ τὴν οἰκογένειάν της (τὸ σπίτι της) καὶ διὰ τὴν ἀπόδοσιν τῶν χωραφιῶν της (τῆς κτηματικῆς περιουσίας της).

Ὁ βασιλεὺς τὴν ὥραν ἐκείνην ὁμιλοῦσε πρὸς τὸν Γιεζί, τὸν δοῦλον τοῦ Ἑλισαίου τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, καὶ τοῦ ἔλεγε· «διηγήσου μου, σὲ παρακαλῶ, ὅλα τὰ μεγάλα ἔργα, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν ὁ Ἑλισαῖος».

Τὴν ὥραν ποὺ ἐπῆγε νὰ συναντήσῃ τὸν βασιλιᾶ, αὐτὸς συνωμιλοῦσε μὲ τὸν Γιεζί, τὸν ὑπηρέτην τοῦ Ἐλισαίου, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ. Ὁ βασιλιᾶς ἔλεγε πρὸς τὸν Γιεζί: «Ἱστόρησέ μου, σὲ παρακαλῶ, ὅλα τὰ μεγάλα ἔργα (= Θαύματα), τὰ ὁποῖα ἔκαμεν ὁ Ἐλισαῖος».

Ἐνῶ δὲ ὁ Γιεζὶ διηγεῖτο πρὸς τὸν βασιλέα, πῶς ὁ Ἑλισαῖος ἀνέστησε τὸν νεκρὸν υἱὸν τῆς γυναικὸς ἐκείνης, ἰδοὺ ἡ γυναίκα, τῆς ὁποίας τὸν υἱὸν εἶχεν ἀναστήσει ὁ Ἑλισαῖος, ἦλθεν ἐκεῖ κράζουσα πρὸς τὸν βασιλέα διὰ τὴν ἀπόδοσιν τοῦ οἴκου της καὶ τῶν ἀγρῶν της. Εἶπε δὲ ὁ Γιεζί· «κύριε βασιλεῦ, αὐτὴ εἶναι ἡ γυναίκα, περὶ τῆς ὁποίας σου ὡμίλησα, καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ υἱός της, τὸν ὁποῖον ἀνέστησεν ὁ Ἑλισαῖος».

Ἐνῷ δὲ ὁ Γιεζὶ διηγεῖτο καὶ ἐξηγοῦσε εἰς τὸν βασιλιᾶ, πῶς ἀνέστησεν ὁ Ἐλισαῖος νεκρὸν υἱόν, νά· τὴν ὥραν ἐκείνην παρουσιάσθη ἡ γυναῖκα, τῆς ὁποίας τὸν νεκρὸν υἱὸν ἀνέστησεν ὁ Ἐλισαῖος, καὶ ἐζητοῦσε ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ βοήθειαν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς οἰκογενείας της καὶ διὰ τὴν ἀπόδοσιν τῶν χωραφιῶν της. Καὶ ὁ Γιεζὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλιᾶ: «Κύριέ μου βασιλιᾶ, αὐτὴ εἶναι ἡ γυναῖκα καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ υἱός της, τὸν ὁποῖον ὁ Ἐλισαῖος ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν!»

Ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε τότε τὴν γυναῖκα καὶ ἐκείνη διηγήθη εἰς αὐτὸν τὰ γεγονότα. Ὁ βασιλεὺς ἔδωκεν εἰς αὐτὴν ἕνα ἀξιωματικόν του καὶ τοῦ εἶπε· «φρόντισε νὰ ἀποδοθοῦν εἰς τὴν γυναῖκα αὐτὴν ὅλα ὅσα τῆς ἀνήκουν καὶ ὅλα τὰ προϊόντα τοῦ ἀγροῦ της ἀπὸ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγκατέλειψε τὴν χώραν μέχρι τώρα».

Τότε ὁ βασιλιᾶς ἐρώτησε τὴν γυναῖκα, ἡ ὁποία τοῦ διηγήθη καὶ τοῦ ἱστόρησε τὰ σχετικὰ μὲ τὴν νεκρανάστασιν τοῦ υἱοῦ της. Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς ἔδωκεν εἰς αὐτὴν ἕνα ἀξιωματοῦχον τῆς αὐλῆς του, τὸν ὁποῖον διέταξε: «Δῶσε πίσω ὅλα, ὅσα ἀνήκουν εἰς τὴν γυναῖκα αὐτήν, καὶ ὅλα τὰ προϊόντα τῶν χωραφιῶν της (τὴν ἀξίαν τῶν, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν τόκων) ἀπὸ τὴν ἡμέραν, ποὺ ἔφυγε καὶ ἐγκατέλειψε τὴν χώραν, μέχρι τώρα».

Ἔπειτα ὁ Ἑλισαῖος ἦλθεν εἰς τὴν Δαμασκόν. Ὁ υἱὸς Ἄδερ, ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας, ἦτο ἀσθενής. Εἶπον δὲ οἱ ἄνθρωποί του εἰς τὸν βασιλέα· «ἔχει ἐλθει ἕως ἐδῶ ὁ Ἑλισαῖος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ».

Ὁ Ἐλισαῖος ἦλθεν εἰς τὴν Δαμασκόν, ὁ δὲ υἱὸς Ἄδερ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας, ἦταν ἄρρωστος. Τότε οἱ ἄνθρωποι τοῦ βασιλικοῦ περιβάλλοντος εἶπαν εἰς τὸν υἱὸν Ἄδερ: «Ἔφθασεν ἐδῶ εἰς τὴν Δαμασκὸν ὁ Ἐλισαῖος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ».

Ὁ βασιλεὺς εἶπε πρὸς τὸν Ἀζαήλ· «πάρε εἰς τὰ χέρια σου δῶρα, πήγαινε νὰ συναντήσῃς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ζήτησε διὰ μέσου αὐτοῦ νὰ μάθῃς ἀπὸ τὸν Κύριον, ἐὰν θὰ θεραπευθῶ ἀπὸ τὴν ἀρρώστια μου αὐτὴν καὶ θὰ ζήσω».

Καὶ ὁ βασιλιᾶς εἶπεν εἰς τὸν Ἀζαήλ, ἕνα ἀπὸ τοὺς ἀξιωματούχους του: «Πάρε εἰς τὰ χέρια σου δῶρα καὶ πήγαινε νὰ συναντήσῃς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ καὶ ζήτησε νὰ μάθῃς μέσῳ αὐτοῦ ἀπὸ τὸν Κύριον· «θὰ θεραπευθῶ ἄραγε ἀπὸ τὴν ἀρρώστια μου αὐτήν;»

Ὁ Ἀζαὴλ ἐξεκίνησεν εἰς συνάντησιν τοῦ Ἑλισαίου. Ἐπῆρε δῶρα πολλὰ εἰς τὰ χέρια του ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθὰ τῆς Δαμασκοῦ, τεσσαράκοντα φορτώματα καμήλων. Ἦλθε καὶ ἐστάθη ἐνώπιον τοῦ Ἑλισαίου καὶ τοῦ εἶπε· «ὁ υἱός σου, ὁ υἱὸς Ἄδερ ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας, μὲ ἔστειλε πρὸς σέ, διὰ νὰ ἐρωτήσω ἐκ μέρους του λέγων· ἐὰν θὰ θεραπευθῶ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν μου αὐτήν;»

Ἔτσι ὁ Ἀζαὴλ ἐπῆγε εἰς συνάντησιν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ· ἐπῆρε δῶρα εἰς τὰ χέρια του καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ καλύτερα προϊόντα τῆς Δαμασκοῦ, φορτώματα σαράντα καμήλων, καὶ ἦλθε καὶ παρουσιάσθη ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἑλισαῖον καὶ τοῦ εἶπεν: «Ὁ υἱός σου, ὁ υἱὸς Ἄδερ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας, μὲ ἔστειλε πρὸς σὲ διὰ νὰ σὲ ἐρωτήσω τοῦτο· «θὰ θεραπευθῶ ἄραγε ἀπὸ τὴν ἀρρώστιά μου αὐτήν;»

Ὁ Ἑλισαῖος ἀπήντησε· «πήγαινε καὶ εἰπὲ εἰς αὐτόν: Θὰ θεραπευθῇς ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν σου καὶ θὰ ζήσῃς. Ὁ Κύριος ὅμως μοῦ ἔδειξε κάποιον ἄλλον τρόπον, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἀποθάνῃς».

Ὁ Ἐλισαῖος τοῦ ἀπάντησε: «Πήγαινε καὶ πές του· «θὰ θεραπευθῇς ὁπωσδήποτε!» Ἀλλ’ ὁ Κύριος μοῦ ἐφανέρωσεν ὅτι ὁ βασιλιᾶς, ἐνῷ θὰ ἀναρρώσῃ, θὰ ἀποθάνῃ ἐξάπαντος»!

Ὁ Ἑλισαῖος ἐστάθη ἐνώπιον τοῦ Ἀζαήλ, τὸν παρετήρησεν ἀτενῶς, μέχρις ὅτου ἐκεῖνος ἐντράπη. Ὁ Ἑλισαῖος ἠρχισε νὰ κλαίῃ.

Καὶ ὁ Ἐλισαῖος ἐκάρφωσε τὸ διεισδυτικόν του βλέμμα εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Ἀζαήλ, μέχρις ὅτου ὁ Ἀζαὴλ ἐκοκκίνισεν ἀπὸ ἐντροπὴν καὶ ἐστενοχωρήθη πολύ. Ἀλλ’ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἐλισαῖος, ἐξέσπασεν εἰς κλάμα.

Ὁ Ἀζαήλ τότε τὸν ἠρώτησε· «διατί κλαίει ὁ κύριός μου;» «Κλαίω διότι γνωρίζω πόσα κακὰ θὰ κάμῃς σὺ ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Τὰς ὠχυρωμένας πόλεις αὐτῶν θὰ παραδώσῃς εἰς τὸ πῦρ καὶ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἄνδρας των θὰ φονεύσῃς διὰ τῆς ρομφαίας. Θὰ συντρίψῃς τὰ κεφάλια τῶν νηπίων καὶ θὰ ἀνοίξῃς τὰς κοιλίας τῶν ἐγκύων γυναικῶν».

Ὁ Ἀζαὴλ τὸν ἐρώτησε: «Διατί κλαίει ὁ κύριός μου;» Καὶ ὁ Ἐλισαῖος ἀπάντησε: «Κλαίω, διότι γνωρίζω ὅσα φοβερὰ κακὰ θὰ κάμῃς εἰς βάρος τῶν Ἰσραηλιτῶν. Τὰ φρούρια καὶ τὶς ὠχυρωμένες πόλεις των θὰ καταστρέψῃς μὲ φωτιὰ καὶ τοὺς νέους καὶ ἐκλεκτοὺς ἄνδρες των θὰ σκοτώσῃς μὲ ρομφαίαν καὶ θὰ συντρίψῃς μὲ σκληρότητα, σπάζοντας βίαια τὰ κεφάλια τῶν νηπίων των καὶ θὰ σχίσῃς τὴν κοιλία τῶν ἐγκύων γυναικῶν των».

Ὁ Ἀζαήλ ἀπήντησε· «ποιὸς εἶμαι ἐγὼ ὁ δοῦλος σου, ἐγὼ τὸ ψόφιο σκυλὶ ποῦ θὰ τολμήσω νὰ κάμω τὰ ἔργα αὐτά;» Ὁ Ἑλισαῖος τοῦ ἀπήντησεν· «ὁ Κύριος μοῦ ἀπεκάλυψεν, ὅτι θὰ γίνῃς βασιλεὺς τῆς Συρίας».

Ὁ Ἀζαὴλ εἶπε: «Ποῖος εἶμαι ἐγὼ ὁ δοῦλος σου, ἐγὼ ὁ τιποτένιος, τὸ ψόφιο σκυλί, ποὺ θὰ γίνω τόσον ἰσχυρός, ὥστε νὰ πραγματοποιήσω ὅλα αὐτά, ποὺ εἶπες;» Ὁ Ἐλισαῖος τοῦ ἀπάντησε: «Ὁ Κύριος μοῦ ἐφανέρωσεν ὅτι σὺ θὰ γίνῃς βασιλιᾶς τῆς Συρίας».

Ὁ Ἀζαήλ ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὸν Ἑλισαῖον, εἰσῆλθεν πρὸς τὸν κύριόν του, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν ἠρώτησε· «τί σοῦ εἶπεν ὁ Ἑλισαῖος;» Ἐκεῖνος ἀπήντησε· «μοῦ εἶπεν ὅτι θὰ θεραπευθῇς ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν σου καὶ θὰ ζήσῃς».

Ὁ Ἀζαὴλ ἔφυγεν ἀπὸ τὸν Ἑλισαῖον καὶ ἐπῆγε πίσω εἰς τὸν κύριόν του, καὶ παρουσιάσθη εἰς τὸν υἱὸν Ἄδερ, ὁ ὁποῖος τὸν ἐρώτησε: «Τί σοῦ εἶπεν ὁ Ἐλισαῖος;» Ὁ Ἀζαὴλ ἀπάντησε: «Μοῦ εἶπεν, ὅτι θὰ θεραπευθῇς ὁπωσδήποτε καὶ θὰ ζήσῃς».

Τὴν ἑπομένην ἡμέραν ὁ Ἀζαὴλ ἐπῆρεν ἕνα σκέπασμα, τὸ ἐβύθισε μέσα εἰς τὸ νερὸ καὶ μὲ αὐτὸ περιετύλιξεν ἀσφυκτικῶς τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως του, τὸν ἔπνιξε καὶ ἐκεῖνος ἀπέθανεν. Ἀντὶ δὲ αὐτοῦ ἐβασίλευσεν ὁ Ἀζαήλ.

Ἀλλὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν συνέβη τοῦτο: Ὁ Ἀζαὴλ ἐπῆρε ἕνα σκέπασμα (κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Μιὰ κουβέρτα), τὸ ἐβούτηξε εἰς τὸ νερὸν καὶ μὲ αὐτὸ ἐκάλυψε καὶ ἐτύλιξε τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος ἔτσι ἐπνίγη ἀπὸ ἀσφυξίαν καὶ ἀπέθανε. Τότε ὁ Ἀζαὴλ ἀνεκηρύχθη βασιλιᾶς τῆς Συρίας ἀντὶ τοῦ υἱοῦ Ἄδερ.

Κατὰ τὸ πέμπτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωράμ, υἱοῦ τοῦ Ἀχαὰβ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, ὅταν ὁ Ἰωσαφὰτ ἦτο βασιλεὺς τοῦ Ἰούδα, ἀνῆλθεν εἰς τὸν θρόνον τοῦ βασιλείου Ἰούδα ὁ Ἰωράμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσαφάτ.

Κατὰ τὸ πέμπτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωράμ, υἱοῦ τοῦ Ἀχαάβ, βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ὅταν ὁ Ἰωσαφὰτ ἦταν βασιλιᾶς τοῦ Ἰούδα, ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον ὁ Ἰωράμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσαφάτ, καὶ ἔγινε βασιλιᾶς τοῦ Ἰούδα.

Ἦτο δὲ τότε τριάκοντα δύο ἐτῶν ὁ Ἰωράμ, ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον. Ἐβασίλευσε δὲ ἐπὶ ὀκτὼ ἔτη μὲ πρωτεύουσαν τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ἰωρὰμ ἦταν τριάντα δύο ἐτῶν, ὅταν ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον· ἐβασίλευσε δὲ μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ ὀκτὼ χρόνια.

Ἐβάδισεν ὅμως τὸν δρόμον τῆς ἀσεβείας τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ. Ἔκαμε καὶ αὐτὸς ὅ,τι εἶχε κάμει ἡ οἰκογένεια Ἀχαάβ, διότι ἔλαβεν ὡς σύζυγόν του θυγατέρα τοῦ Ἀχαάβ. Διέπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐκτραπεὶς εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν.

Ὁ Ἰωρὰμ ἀκολούθησε τὸ παράδειγμα καὶ τὴν ἁμαρτωλὴν πολιτείαν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ἔτσι ἐμιμήθη ὅ,τι ἔκαμεν ἡ βασιλικὴ οἰκογένεια τοῦ Ἀχαάβ, διότι ἡ κόρη τοῦ Ἀχαὰβ ἦταν σύζυγός του. Καὶ ὁ Ἰωρὰμ παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν.

Ὁ Κύριος ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ ἐξολοθρεύσῃ αὐτὸν καὶ νὰ σταματήσῃ ἔτσι τὴν διαδοχὴν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα. Τοῦτο δέ, πρὸς χάριν τοῦ Δαυῒδ τοῦ δούλου του. Διότι εἶχεν ὑποσχεθῆ εἰς αὐτόν, ὅτι θὰ δώσῃ λύχνον διαδοχῆς εἰς τοὺς ἀπογόνους αὐτοῦ ἀδιακόπως ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ ὁ Κύριος δὲν ἠθέλησε νὰ τὸν τιμωρήσῃ καὶ νὰ καταστρέψῃ ἔτσι τὴν βασιλείαν τοῦ Ἰούδα, χάριν τοῦ Δαβίδ, τοῦ δούλου του. Διότι ὁ Κύριος εἶχεν ὑποσχεθῆ νὰ δώσῃ εἰς τὸν βασιλιᾶ Δαβὶδ καὶ τοὺς διαδόχους του μόνιμον λύχνον - συνέχειαν εἰς τὸν βασιλικὸν Θρόνον του.

Κατὰ τὴν περίοδον τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωρὰμ οἱ Ἰδουμαῖοι ἐπανεστάτησαν ἐναντίον τῆς δουλείας τῶν Ἰουδαίων καὶ ἀνεκήρυξαν διὰ τὸν ἑαυτόν τους ἰδικόν των βασιλέα.

Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωρὰμ οἱ Ἰδουμαῖοι, ποὺ ἦσαν δοῦλοι τῶν Ἰουδαίων, ἐπανεστάτησαν, ἔγιναν ἀνεξάρτητοι καὶ ἀνεκήρυξαν ἰδικόν των βασιλιᾶ.

Ὁ Ἰωρὰμ ἐξεστράτευσε τότε ἐναντίον τῆς Σιὼρ τῆς ἰδουμαίας, μὲ ὅλα τὰ πολεμικά του ἅρματα. Ἀφοῦ ἡτοιμάσθη ἐκτύπησε τοὺς Ἰδουμαίους. Ἐκεῖνοι ὅμως περιεκύκλωσαν αὐτὸν καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἁρμάτων. Ὁ ἰουδαϊκὸς στρατὸς ἡττηθεὶς ἐτράπη εἰς φυγὴν καὶ οἱ στρατιῶται ἐπέστρεψαν εἰς τὰς κατοικίας των.

Δι’ αὐτὸ ὁ Ἰωρὰμ ἐπροχώρησε καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Σιώρ· μαζί του δὲ ἦσαν καὶ ὅλα τὰ πολεμικά του ἅρματα. Συνέβη δὲ τοῦτο: Ἐσηκώθη ἐνωρὶς τὸ πρωῒ καὶ ἐκτύπησε τοὺς Ἰδουμαίους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν περικυκλώσει καὶ αὐτὸν καὶ ὅλους τοὺς ἀξιωματικοὺς τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων του, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ στρατιῶται τοῦ Ἰωρὰμ νὰ ἡττηθοῦν καὶ νὰ καταφύγουν εἰς τὶς κατοικίες των.

Ἔτσι δὲ οἱ Ἰδουμαῖοι ἀπετίναξαν τὸν ζυγὸν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ ἔμεναν ἐλεύθεροι μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς. Κατὰ τὴν ἰδίαν περίοδον ἀπετίναξαν τὸν ζυγὸν τῆς δουλείας των καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Λοβενά.

Ἔτσι οἱ Ἰδουμαῖοι, ποὺ ἦσαν δοῦλοι τῶν Ἰουδαίων, ἐπανεστάτησαν κατὰ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἔγιναν ἀνεξάρτητοι μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές. Κατὰ τὴν ἰδίαν περίοδον ἐπανεστάτησεν ἐπίσης κατὰ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἡ πόλις Λοβενά.

Τὰ δὲ ἄλλα ἔργα τοῦ Ἰωράμ, ὅσα αὐτὸς ἔκαμε, δὲν εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον χρονικῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα;

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ βασιλιᾶ Ἰωρὰμ καὶ ὅλα, ὅσα αὐτὸς ἔκαμε, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν «Χρονικῶν (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰούδα»;

Ὁ Ἰωρὰμ ἐκοιμήθη μετὰ τῶν πατέρων του, ἀπέθανε καὶ ἐτάφη μὲ τοὺς προπάτοράς του εἰς τὴν πόλιν Δαυΐδ, τοῦ προγόνου του. Ἔγινε δὲ βασιλεὺς ἀντ’ αὐτοῦ ὁ Ὀχοζίας, ὁ υἱός του.

Καὶ ἀπέθανεν ὁ Ἰωρὰμ καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του καὶ ἐτάφη κοντὰ εἰς τοὺς προγόνους του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, τοῦ πατέρα του. Ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχός του ὁ Ὀχοζίας, ὁ υἱός του.

Κατὰ τὸ δωδέκατον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωράμ, υἱοῦ τοῦ Ἀχαάβ, βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, ἐβασίλευσεν ὁ Ὀχοζίας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωράμ.

Κατὰ τὸ δωδέκατον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωράμ, υἱοῦ τοῦ Ἀχαάβ, βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ, ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τὸν βασιλείου τοῦ Ἰούδα ὁ Ὀχοζίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωράμ.

Ὁ Ὀχοζίας, ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον, ἦτο εἴκοσι δύο ἐτῶν. Ἔμεινε δὲ βασιλεὺς ἐπὶ ἕνα ἔτος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἡ μητέρα του ὠνομάζετο Γοθολία, ἦτο δὲ θυγάτηρ τοῦ Ἀμβρί, βασιλέως τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ὁ Ὀχοζίας ἦταν εἴκοσι δύο ἐτῶν, ὅταν ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον· ἐβασίλευσε δὲ μὲ ἕδραν τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ ἕνα χρόνον. Τὸ ὄνομα τῆς μητέρας τοῦ Ὀχοζία ἦταν Γοθολία· αὐτὴ ἦταν κόρη τοῦ βασιλιᾶ Ἀχαὰβ καὶ ἐγγονὴ τοῦ Ἀμβρί, βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐπορεύθη ὅμως καὶ αὐτὸς τὸν δρόμον τῆς ἀσεβείας τοῦ Ἀχαὰβ καὶ διέπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅπως καὶ ὁ οἶκος τοῦ Ἀχαάβ.

Ὁ Ὀχοζίας ἀκολούθησε τὸ παράδειγμα καὶ τὴν ἁμαρτωλὴν πολιτείαν τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀχαὰβ καὶ παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν· καὶ ἀντὶ τοῦ ἑνὸς καὶ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐλάτρευσε τὰ ἀγάλματα τοῦ θεοῦ Βάαλ, ὅπως ἡ βασιλικὴ οἰκογένεια τοῦ Ἀχαάβ.

Αὐτὸς ἐξεστράτευσε μαζῆ μὲ τὸν Ἰωράμ, υἱὸν τοῦ Ἀχαάβ, ἐναντίον τοῦ Ἀζαήλ, βασιλέως τῶν Σύρων εἰς Ρεμμὼθ Γαλαάδ. Ἐκεῖ ὅμως ἐκτύπησαν οἱ Σύροι τὸν Ἰωράμ.

Ὁ Ὀχοζίας ἐσυμμάχησε μὲ τὸν Ἰωράμ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀχαάβ, εἰς πόλεμον κατὰ τοῦ Ἀζαήλ, βασιλιᾶ τῶν Σορῶν, εἰς τὴν Ρεμμὼθ τῆς περιοχῆς Γαλαάδ· εἰς τὸν πόλεμον αὐτὸν οἱ Σύροι ἐπλήγωσαν τὸν Ἰωράμ.

Ὁ βασιλεὺς Ἰωρὰμ πληγωμένος ἐπέστρεψεν εἰς τὴν πόλιν Ἰεζράελ, διὰ νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ τὰς πληγάς, τὰς ὁποίας ἔλαβεν εἰς Ρεμμὼθ πολεμῶν ἐναντίον τοῦ Ἀζαήλ, βασιλέως τῆς Συρίας. Ὁ Ὀχοζίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωράμ, κατέβη εἰς τὴν πόλιν Ἰεζράελ, διὰ νὰ ἴδῃ τὸν Ἰωράμ, υἱὸν τοῦ Ἀχαάβ, ὁ ὁποῖος ἦτο πληγωμένος καὶ ἀσθενής.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Ἰωρὰμ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν πόλιν Ἰεζράελ διὰ νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ τὶς πληγές, τὶς ὁποῖες τοῦ ἐπροξένησαν οἱ Σύροι εἰς τὴν Ρεμμώθ, ἐνῷ αὐτὸς ἐπολεμοῦσε ἐναντίον τοῦ Ἀζαήλ, βασιλιᾶ τῆς Συρίας. Καὶ ὁ βασιλιᾶς Ὀχοζίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωράμ, ἐπῆγε εἰς τὴν Ἰεζράελ, διὰ νὰ ἐπισκεφθῇ τὸν βασιλιᾶ Ἰωράμ, υἱὸν τοῦ Ἀχαάβ, διότι αὐτὸς ἦταν πληγωμένος καὶ ἄρρωστος.

Ὁ προφήτης Ἑλισαῖος ἐκάλεσεν ἕνα ἀπὸ τοὺς νεαροὺς προφήτας καὶ τοῦ εἶπε· «δέσε τὴν ζώνην σου γύρω ἀπὸ τὴν μέσην σου καὶ ἑτοιμάσου· πάρε εἰς τὸ χέρι σου αὐτὸ τὸ δοχεῖον τοῦ ἐλαίου καὶ πήγαινε εἰς τὴν Ρεμμὼθ Γαλαάδ.

Ὁ προφήτης Ἐλισαῖος ἐκάλεσεν ἕνα ἀπὸ τοὺς προφῆτες καὶ τοῦ εἶπε: «Ζῶσε ἕτοιμος διὰ πορείαν τὴν μέσην σου καὶ πάρε εἰς τὸ χέρι σου τὸ δοχεῖον αὐτὸ τοῦ λαδιοῦ καὶ πήγαινε εἰς τὴν πόλιν Ρεμμὼθ τῆς περιοχῆς Γαλαάδ.

Θὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν πόλιν καὶ ἐκεῖ θὰ ἴδῃς τὸν Ἰού, υἱόν τοῦ Ἰωσαφάτ, υἱοῦ τοῦ Ναμεσσί. Θὰ εἰσέλθῃς ἐκεῖ, ὅπου εὑρίσκεται, θὰ τὸν πάρῃς ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς συναδέλφους του τοὺς στρατιωτικοὺς καὶ θὰ τὸν ὁδηγήσῃς μέσα εἰς τὸ ἰδιαίτερον καὶ πλέον ἀπόκρυφον δωμάτιον.

Ὅταν μπῇς εἰς τὴν πόλιν αὐτήν, θὰ ἰδῇς ἐκεῖ τὸν Ἰοῦ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσαφὰτ καὶ ἔγγονον τοῦ Ναμεσσί. Θὰ μπῇς ἐκεῖ ποὺ εὑρίσκεται, θὰ τὸν σηκώσῃς ἀπὸ ἐκεῖ, ὅπου θὰ κάθεται μεταξὺ τῶν ἄλλων συναδέλφων του στρατηγῶν, καὶ θὰ τὸν ὁδηγήσῃς εἰς τὸ πιὸ ἐσωτερικὸν καὶ ἰδιαίτερον δωμάτιον.

Θὰ πάρῃς τὸ δοχεῖον αὐτὸ τοῦ ἐλαίου καὶ θὰ χύσῃς τὸ ἔλαιον ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του καὶ θὰ τοῦ εἴπῃς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Σὲ ἔχω χρίσει βασιλέα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ἀμέσως δὲ κατόπιν θὰ ἀνοίξῃς τὴν θύραν καὶ θὰ φύγῃς καὶ δὲν θὰ μείνῃς ἐκεῖ πλέον».

Κατόπιν θὰ πάρῃς τὸ δοχεῖον τοῦ λαδιοῦ καὶ θὰ χύσῃς λάδι εἰς τὴν κεφαλήν του καὶ θὰ εἰπῇς: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· σὲ ἔχω χρίσει βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ». Εὐθὺς ἀμέσως θὰ ἀνοίξῃς τὴν πόρταν τοῦ δωματίου καὶ θὰ φύγῃς ὅσον πιὸ γρήγορα ἠμπορεῖς, καὶ δὲν θὰ παραμείνῃς καθόλου ἐκεῖ».

Ὁ νεαρὸς προφήτης ἐπῆγεν εἰς τὴν Ρεμμὼθ Γαλαάδ,

Ἔτσι ὁ νεαρὸς προφήτης ἐπῆγε εἰς τὴν Ρεμμὼθ τῆς περιοχῆς Γαλαάδ,

εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τὸν οἶκον, ὅπου οἱ στρατιωτικοὶ ἀρχηγοὶ ἐκάθηντο, καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἰοὺ ὁ προφήτης· «θέλω νὰ σοῦ ἀνακοινώσω κάτι, στρατηγέ». Ὁ Ἰοὺ ἀπήντησε· «πρὸς ποῖον ἀπὸ ὅλους μας;» Ἐκεῖνος τοῦ εἶπε· «πρὸ σέ, στρατηγέ».

ἐμπῆκε δὲ εἰς τὸ σπίτι, ποὺ τοῦ εἶπεν ὁ Ἐλισαῖος, καὶ νά· οἱ στρατηγοὶ τοῦ στρατοῦ ἐκάθηντο ἐκεῖ. Ὁ νεαρὸς προφήτης, μόλις τοὺς εἶδεν, εἶπε: «Στρατηγέ, ἔχω κάποιο μήνυμα διὰ σέ». Ὁ Ἰοὺ τὸν ἐρώτησε: «Πρὸς ποῖον ἀπὸ ὅλους μᾶς ἀπευθύνεσαι;» Καὶ ὁ νεαρὸς προφήτης ἀπάντησε: «Εἰς σὲ στρατηγέ».

Ὁ Ἰοὺ ἐσηκώθη καὶ εἰσῆλθε μαζῆ μὲ τὸν προφήτην εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ οἴκου. Ἐκεῖ δὲ ὁ προφήτης ἔχυσε τὸ ἔλαιον ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν του καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν· «αὐτὰ λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ: Σὲ ἔχω χρίσει βασιλέα ἐπὶ τὸν λαὸν Κυρίου, ἐπὶ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Τότε ὁ Ἰοὺ ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγε μὲ τὸν προφήτην εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ σπιτιοῦ, ὅπου ὁ προφήτης ἔχυσε τὸ λάδι εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰοὺ καὶ τοῦ εἶπεν: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ: «Σὲ ἔχω χρίσει βασιλιᾶ εἰς τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Σοῦ δίδω ἐντολὴν νὰ ἐξολοθρεύσῃς τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀχαάβ, τοῦ κυρίου σου, ἀπὸ ἐνώπιόν μου καὶ νὰ τιμωρήσῃς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχυσαν τὸ αἷμα τῶν δούλων μου, τῶν προφητῶν καὶ τὰ αἵματα ὅλων τῶν δούλων τοῦ Κυρίου διὰ τῆς χειρὸς τῆς Ἰεζάβελ

Καὶ σὺ θὰ ἐξολοθρεύσῃς τὴν βασιλικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀχαάβ, τοῦ κυρίου σου, ἀπὸ ἐμπρός μου καὶ ἔτσι μὲ τὴν τιμωρίαν αὐτὴν θὰ ἐκδικηθῇς τὰ αἵματα τῶν δούλων μου τῶν προφητῶν καὶ τὰ αἵματα ὅλων τῶν δούλων τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα ἐχύθησαν μὲ τοὺς φόνους, ποὺ διέταξεν ἡ Ἰεζάβελ

καὶ διὰ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων τοῦ βασιλικοῦ οἴκου τοῦ Ἀχαάβ. Θὰ ἐξολοθρεύσῃς λοιπὸν ὅλους τοὺς ἄρρενας τῆς οἰκογενείας Ἀχαάβ, δοῦλον ἢ ἐλεύθερον, ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του, ποὺ ἔχουν ἀπομείνει μεταξὺ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

καὶ ὅλα τὰ μέλη τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας τὸν Ἀχαάβ. Θὰ ἐξολοθρεύσῃς ἀπὸ τὴν βασιλικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀχαὰβ ὅλους τοὺς ἀρσενικοὺς ἀπογόνους, ὅλους, ὅσοι εἶναι ἐλεύθεροι ἢ δοῦλοι, ὅλους τοὺς νέους καὶ γέροντες ἀπογόνους τοῦ Ἀχαάβ, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἐγὼ ὁ Θεὸς θὰ παραδώσω εἰς καταστροφὴν τὸν οἶκον τοῦ Ἀχαάβ, ὅπως κατέστρεψα τὸν οἶκον Ἱεροβοάμ, υἱοῦ Ναβάτ, καὶ ὅπως ἐπίσης ἔπραξα ἐναντίον τοῦ οἴκου Βαασά, τοῦ υἱοῦ Ἀχιά.

Θὰ μεταχειρισθῶ καὶ θὰ καταστρέψω τὴν βασιλικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀχαάβ, ὅπως εἶχα μεταχειρισθῇ καὶ καταστρέψει τὴν βασιλικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, καὶ τὴν βασιλικὴν οἰκογένειαν τοῦ Βαασά, υἱοῦ τοῦ Ἀχιά.

Τὴν δὲ Ἰεζάβελ θὰ καταφάγουν τὰ σκυλιὰ εἰς τὸν ἀγρὸν Ἰεζράελ. Καὶ δὲν θὰ εὑρεθῇ ἄνθρωπος νὰ τὴν θάψῃ». Κατόπιν ὁ προφήτης ἤνοιξε τὴν θύραν καὶ ἔφυγε.

Καὶ τὴν Ἰεζάβελ θὰ τὴν καταφάγουν τὰ σκυλιὰ εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἰεζράελ (ὅπου ἦταν προηγουμένως τὸ ἀμπέλι τοῦ Ναβουθαί), διότι δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανείς, ποὺ νὰ θάψῃ τὸ σῶμα της». Μόλις ὁ νεαρὸς προφήτης εἶπε τὰ λόγια αὐτά, ἄνοιξε τὴν πόρταν τοῦ δωματίου καὶ ἔφυγε.

Ὁ Ἰοὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ δωμάτιον καὶ ἐπῆγε πρὸς τοὺς ἀξιωματικοὺς συναδέλφους του, τοὺς ὑπηρετοῦντας τὸν βασιλέα. Ἐκεῖνοι τὸν ἠρώτησαν· «διὰ τὸ καλὸν ἦτο ἡ ἐπίσκεψις τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ; Τί συμβαίνει; Διατί ἦλθε πρὸς σὲ αὐτὸς ὁ ἐπιληπτικός;» Ὁ Ἰοὺ εἶπε πρὸς αὐτούς· «σεῖς γνωρίζετε ἀσφαλῶς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν καὶ τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον μοῦ εἶπε».

Κατόπιν ὁ Ἰοὺ ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ δωμάτιον καὶ ἐπῆγε πρὸς τοὺς συναδύλφους του ἀξιωματικούς, οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν τὸν κύριόν των, τὸν βασιλιᾶ· αὐτοὶ δὲ τὸν ἐρώτησαν: «Ὅλα καλὰ καὶ εἰρηνικά; Διατί ἦλθεν ὁ τρελλός (ὁ ἐπιληπτικός) αὐτὸς εἰς σέ; Τί θέλει ἀπὸ σέ;» Ὁ Ἰοὺ τοὺς ἀπάντησε:»Σεῖς γνωρίζετε τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν καὶ τὸ μήνυμα, ποὺ μοῦ διεβίβασεν».

Ἐκεῖνοι τοῦ ἀπήντησαν· «ἀκατανόητος ἡ ἀπάντησίς σου. Πές μας, λοιπόν, τί ἀκριβῶς συνέβη;» Ὁ Ἰοὺ εἶπε πρὸς αὐτούς· «αὐτὰ καὶ αὐτὰ μοῦ εἶπεν ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ λέγων· Τάδε λέγει Κύριος. Σὲ ἔχω χρίσει βασιλέα εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν».

Αὐτοὶ ὅμως τοῦ εἶπαν: «Ὄχι, μᾶς ἀδικεῖς μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπες. Δὲν γνωρίζομεν! Πέςμας λοιπὸν τώρα καθαρὰ τί σοῦ εἶπεν». Ὁ Ἰοὺ τοὺς ἀπάντησε: «Αὐτὰ καὶ αὐτὰ ἐμίλησε εἰς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπεν «αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· σὲ ἔχω χρίσει βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ».

Ἐκεῖνοι, ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ἐπῆρεν ὁ καθένας τὸ ἱμάτιόν του, τὸ ἔβαλεν εἰς σημεῖον ὑποταγῆς εἰς τὴν ἀνωτάτην βαθμίδα τῆς κλίμακος, ἐσάλπισαν μὲ κερατίνην σάλπιγγα καὶ διεκήρυξαν· «ὁ Ἰοὺ εἶναι βασιλεύς».

Μόλις οἱ ἄλλοι ἀξιωματοῦχοι ἄκουσαν τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Ἰού, ἔτρεξαν καὶ ἐπῆρε ὁ καθένας τὸν ἐξωτερικὸν μανδύαν του καὶ τὸν ἄπλωσε, εἰς ἔνδειξιν ὑποταγῆς, εἰς τὸ ὑψηλότερον σκαλοπάτι τῆς σκάλας, διὰ νὰ σταθῇ ἐπάνω εἰς αὐτὸ ὁ Ἰού, καὶ ἐσάλπισαν μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα καὶ ἐφώναξαν: «Ἐβασίλευσεν ὁ Ἰού!»

Ὁ Ἰού, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσαφὰτ υἱοῦ τοῦ Ναμεσσί, ὀργάνωσε μίαν συνωμοσίαν ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ἰωράμ. Ὁ δὲ Ἰωρὰμ εἶχε τότε ἐκστρατεύσει εἰς Ρεμμὼθ Γαλαάδ, αὐτὸς καὶ ὅλος ὁ στρατός του, καὶ ἦσαν ἕτοιμοι πρὸς πόλεμον ἐναντίον Ἀζαήλ, τοῦ βασιλέως τῆς Συρίας.

Καὶ ὁ Ἰού, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσαφὰτ καὶ ἔγγονος τοῦ Ναμεσσί, συνωμότησεν ἐναντίον τοῦ βασιλιᾶ Ἰωράμ. Ὁ βασιλιᾶς Ἰωρὰμ καὶ ὅλος ὁ στρατός του κατεῖχε τὴν Ρεμμὼθ τῆς περιοχῆς Γαλαάδ, διὰ νὰ τὴν προστατεύσῃ ἀπὸ νέαν ἐπίθεσιν τοῦ Ἀζαήλ, βασιλιᾶ τῆς Συρίας.

Ὁ Ἰωρὰμ μετὰ τὴν μάχην εἶχεν ἐπιστρέψει εἰς Ἰεζράελ, διὰ νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ τὰς πληγάς, τὰς ὁποίας τοῦ εἶχαν προξενήσει εἰς τὸ σῶμα του οἱ Σύροι, ὅταν αὐτὸς ἐπολεμοῦσεν ἐναντίον τοῦ Ἀζαήλ, βασιλέως τῶν Σύρων. Ὁ Ἰοὺ εἶπε πρὸς τοὺς ἀξιωματικοὺς συναδέλφους του· «ἐὰν ἡ καρδιά σας εἶναι μὲ τὸ μέρος μου, κανεὶς ἂς μὴ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὴν πόλιν, ἂς μὴ διαφύγῃ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πορευθῇ καὶ ἀναγγείλῃ εἰς τὸν βασιλέα, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς Ἰεζράελ, ὅσα γνωρίζομεν».

Ἀλλ’ ὁ βασιλιᾶς Ἰωράμ εἶχεν ἐπιστρέψει εἰς τὴν πόλιν Ἰεζράελ διὰ νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ τὰ τραύματα, ποὺ τὸν ἐπροξένησαν οἱ Σύροι, ἐνῶ αὐτὸς ἐπολεμοῦσε ἐναντίον τοῦ Ἀζαήλ, βασιλιᾶ τῆς Συρίας. Ὁ Ἰοὺ εἶπεν εἰς τοὺς συναδέλφους του ἀξιωματικούς: «Ἐὰν πράγματι εἶσθε ὁμόψυχοι μὲ ἐμὲ καὶ συμφωνῆτε μαζί μου, τότε προσέξετε, ὥστε κανεὶς νὰ μὴ βγῇ καὶ διαφύγῃ ἀπὸ τὴν Ρεμμὼθ τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ καὶ μεταβῇ νὰ ἀναγγείλῃ τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἰς τὴν πόλιν Ἰεζράελ, ὅπου εὑρίσκεται ὁ βασιλιᾶς Ἰωράμ».

Ὁ Ἰοὺ ἀνέβη εἰς ἕνα ἵππον καὶ κατέβηκε μὲ τὴν συνοδείαν του εἰς τὴν Ἰεζράελ. Εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Ἰωράμ, ἐθεραπεύετο ἀπὸ τὰς πληγάς, τὰς ὁποίας ἔλαβεν ἀπὸ τὰ τοξεύματα τῶν Ἀραμαίων εἰς Ραμμάθ, κατὰ τὸν πόλεμον ἐναντίον τοῦ Ἀζαήλ, βασιλέως τῆς Συρίας, διότι αὐτὸς ἦτο γενναῖος καὶ ἀρχηγὸς μεγάλης στρατιωτικὴς δυνάμεως. Ὁ Ὀχοζίας, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, κατέβη καὶ αὐτὸς νὰ ἐπισκεφθῇ καὶ ἵδῃ τὸν Ἰωράμ.

Κατόπιν ὁ Ἰοὺ ἀνέβη εἰς τὸν ἵππον (ἢ εἰς τὸ ἅρμα) του καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Ἰεζράελ, διότι ὁ Ἰωράμ, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ, εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἰεζράελ θεραπευόμενος ἀπὸ τὰ τραύματα, ποὺ τοῦ ἐπροξένησαν μὲ τὰ τόξα των οἱ Σύροι εἰς τὴν πόλιν Ραμμὰθ κατὰ τὸν πόλεμον μὲ τὸν Ἀζαήλ, τὸν βασιλιᾶ τῆς Συρίας, διότι αὐτὸς ἦταν γενναῖος καὶ ἰσχυρὸς καὶ εἶχε στρατὸν πολύν. Ὁ δὲ Ὀχοζίας, βασιλιᾶς τοῦ Ἰούδα, εἶχε κατεβῆ εἰς τὴν Ἰεζράελ, διὰ νὰ ἐπισκεφθῇ τὸν τραυματισμένον βασιλιᾶ Ἰωράμ.

Ὁ φρουρῶν στρατιώτης ἀνέβη εἰς ἕνα πύργον τῆς πόλεως Ἰεζράελ καὶ εἶδε τὸν κονιορτόν, ποὺ ἐσήκωνεν ὁ Ἰοὺ καθὼς ἤρχετο μὲ καλπασμόν, καὶ εἶπε· «βλέπω ἐγὼ κονιορτόν». Ὁ Ἰωράμ τοῦ εἶπε· «πάρε ἕνα ἱππέα καὶ στεῖλε αὐτὸν ἐμπρὸς ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔρχονται, καὶ ἂς ἐρωτήσουν ἐὰν ἔρχωνται δι’ εἰρηνικοὺς σκοπούς».

Ὁ στρατιώτης - σκοπὸς ἀνέβη εἰς τὸν πύργον τῆς Ἰεζράελ καὶ εἶδε τὸ σύννεφον τῆς σκόνης (τὸν κορνιαχτόν), ποὺ ἐσήκωνεν ὁ Ἰού, καθὼς ἔτρεχε καὶ ἐπλησίαζε μὲ τὸν ἵππον (ἢ τὸ ἅρμα) του, καὶ ἐφώναξε: «Βλέπω σύννεφον σκόνης (κορνιαχτόν)!» Εἰς τὴν φωνὴν τοῦ σκοποῦ ὁ βασιλιᾶς Ἰωρὰμ διέταξε: «Πάρε ἕνα ἱππέα καὶ στεῖλε τον νὰ συναντήσῃ αὐτοὺς ποὺ ἔρχονται καὶ νὰ τοὺς ἐρωτήσῃ· «δι’ εἰρηνικὸν σκοπὸν ἔρχεσθε;».

Ὁ ἔφιππος ἀπεσταλμένος ἐκάλπασεν εἰς ἀπάντησιν αὐτῶν καὶ εἶπε· «αὐτὰ ἐρωτᾷ ὁ βασιλεύς: Ἐὰν ἔρχεσθε δι’ εἰρηνικοὺς σκοπούς». Ὁ Ἰοὺ ἀπήντησε· «τί ἐνδιαφέρεσαι σὺ διὰ τὴν εἰρήνην; Ἔλα καὶ σὺ κοντά μου». Ὁ φρουρὸς τῆς πόλεως Ἰεζράελ εἶπεν πρὸς τὸν Ἰωράμ· «ὁ ἀγγελιαφόρος ἔφθασε μέχρις αὐτῶν, ἀλλὰ δὲν ἐπέστρεψε».

Ὁ ἱππεὺς ἐπῆγε πρὸς τὸ μέρος των, τοὺς συνήντησε καὶ τοὺς εἶπεν: «Αὐτὰ λέγει ὁ βασιλιᾶς· «δι’ εἰρηνικὸν σκοπὸν ἔρχεσθε;». Ὁ Ἰοὺ τοῦ ἀπάντησε: «Αὐτὸ δὲν εἶναι δική σου δουλειά· τί ἐνδιαφέρεσαι σὺ διὰ τὴν εἰρήνην; Ἀκολούθησε πίσω μου». Καὶ ὁ στρατιώτης - σκοπός, ποὺ παρηκολούθει τὴν σκηνὴν ἀπὸ τὸν πύργον τοῦ τείχους, ἀνήγγειλε τὴν εἴδησιν: «Ὁ ἀγγελιαφόρος ἔφθασε μέχρις αὐτῶν, ποὺ ἔρχονται πρὸς τὴν Ἰεζράελ, ἀλλὰ δὲν ἐπέστρεψεν».

Ὁ βασιλεὺς ἔστειλεν ἄλλον δεύτερον ἔφιππον ἀγγελιαφόρον, ὁ ὁποῖος ἦλθε πρὸς τὸν Ἰοὺ καὶ τὸν ἠρώτησεν· «αὐτὰ λέγει ὁ βασιλεύς: Ἔρχεσαι μὲ εἰρηνικὸν σκοπόν;» Ὁ δὲ Ἰοὺ τοῦ ἀπήντησε· «τί σὺ ἐνδιαφέρεσαι διὰ τὴν εἰρήνην; Ἔλα καὶ σὺ κοντά μου».

Ὁ βασιλιᾶς ἔστειλε τότε δεύτερον ἱππέα, ὁ ὁποῖος ἦλθεν εἰς τὸν Ἰοὺ καὶ τοῦ εἶπεν: «Αὐτὰ λέγει ὁ βασιλιᾶς «δι’ εἰρηνικὸν σκοπὸν ἔρχεσθε;». Ὁ Ἰοὺ τοῦ ἀπάντησε: «Αὐτὸ δὲν εἶναι δική σου δουλειά· τί ἐνδιαφέρεσαι σὺ διὰ τὴν εἰρήνην; Ἀκολούθησε πίσω μου».

Ὁ φρουρὸς τῆς πόλεως ἀνήγγειλε διὰ δευτέραν φορὰν καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «ὁ δεύτερος ἔφιππος ἀγγελιαφόρος ἔφθασε μέχρις ἐκείνων, ἀλλὰ δὲν ἐπανῆλθε». Καὶ ὁ ἱππεὺς Ἰού, υἱὸς τοῦ Ναμεσσὶ ἔτρεχε μὲ ἀλλόφρονα καλπασμὸν πρὸς τὴν πόλιν.

Ὁ στρατιώτης - σκοπὸς ἀνήγγειλε πάλιν τὴν εἴδησιν ἀπὸ τὸν πύργον τῆς πόλεως καὶ ειπεν: «Ὁ ἀγγελιαφόρος ἔφθασε μέχρις αὐτῶν, ἀλλὰ δὲν ἐπέστρεψεν. Ὁ δὲ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖον τρέχει αὐτός, ποὺ ἔρχεται πρὸς τὴν Ἰεζράελ, ὁμοιάζει μὲ τὸν τρόπον ποὺ ὁρμᾷ ὁ Ἰού, ὁ υἱὸς τοῦ Ναμεσσί· ὁδηγεῖ τὸν ἵππον (ἢ τὸ ἅρμα) του ὡσὰν τρελλός, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἰού!»

Ἐκ τούτου ὁ βασιλεὺς Ἰωρὰμ ὑπωπτεύθη κάποιον κακὸν καὶ εἶπε· «ζεῦξε τὸ ἅρμα μου». Ὁ ὑπηρέτης του ἔζευξε τὸ πολεμικὸν ἅρμα. Ἐβγῆκεν ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ Ἰωράμ. Μαζῆ του δὲ ἐξῆλθε καὶ ὁ βασιλεὺς Ἰούδα, ὁ Ὀχοζίας, ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὸ ἰδικόν του ἅρμα καὶ ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν τοῦ Ἰού. Συνήντησαν δὲ αὐτὸν εἰς τὸν ἀγρὸν τοῦ Ναβουθαί, τοῦ Ἰεζραηλίτου.

Τότε ὁ Ἰωρὰμ διέταξε: «Ζεῦξε τὸ πολεμικόν μου ἅρμα». Ὁ ὑπηρέτης ἔζευξε καὶ ἑτοίμασε τὸ βασιλικὸν ἅρμα. Καὶ ὁ Ἰωράμ, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ὁ Ὀχοζίας, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰούδα, ὁ καθέρνας μὲ τὸ ἰδικόν του πολεμικὸν ἅρμα, ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν πόλιν Ἰεζράελ διὰ νὰ συναντήσουν τὸν Ἰού. Οἱ δύο βασιλεῖς συνήντησαν τὸν Ἰοὺ εἰς τὸ χωράφι, ποὺ ἀνῆκεν ἄλλοτε εἰς τὸν Ναβουθαί, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἰεζράελ.

Ὅταν ὁ Ἰωρὰμ εἶδε τὸν Ἰού, τὸν ἠρώτησεν· «εἰρηνικὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ἐπισκέψεώς σου;» Ὁ δὲ Ἰοὺ τοῦ ἀπήντησε· «τί εἰρήνη καὶ εἰρήνη; Ἀκόμη μένουν ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ ἀσέβεια Ἰεζάβελ τῆς μητρός σου καὶ αἱ μαγεῖαι αὐτῆς αἱ πάρα πολλαί. Ἔφθασεν ὁ καιρὸς τῆς τιμωρίας».

Συνέβη δὲ τοῦτο: Μόλις ὁ βασιλιᾶς Ἰωρὰμ εἶδε τὸν Ἰού, τὸν ἐρώτησε: «Δι’ εἰρηνικὸν σκοπὸν ἔρχεσαι, Ἰού;» Ὁ Ἰοὺ τοῦ ἀπάντησε: «Πῶς ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ εἰρήνη; Ἀκόμη συνεχίζονται οἱ ἀσέβειες, οἱ εἰδωλολατρίες καὶ οἱ ἀποστασίες ἀπὸ τὸν Θεὸν τῆς Ἰεζάβελ, τῆς μητέρας σου, καὶ οἱ πολλὲς μαγεῖες, τὶς ὁποῖες αὐτὴ ἐγκαινίασε! Ὑπ’ αὐτές τὶς συνθῆκες δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ εἰρήνη».

Ὁ Ἰωρὰμ ἀμέσως ἐγύρισε τὰ ἠνία τοῦ ἅρματος νὰ φύγῃ καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ὀχοζίαν· «Ὀχοζία, πρόκειται περὶ συνωμοσίας».

Καὶ καθὼς ὁ Ἰωρὰμ ἐγύρισε τὸ ἅρμα του διὰ νὰ φύγῃ, εἶπε πρὸς τὸν βασιλιᾶ Ὀχοζίαν: «Συνωμοσία, Ὀχοζία!»

Ὁ Ἰοὺ ἐπῆρεν εἰς τὸ χέρι του τὸ τόξον, ἐκτύπησε μὲ τὸ βέλος τὸν Ἰωρὰμ ἀνάμεσα εἰς τὶς δύο πλάτες καὶ τὸ βέλος ἐβγῆκεν διὰ τῆς καρδίας του. Ὁ Ἰωρὰμ ἐγονάτισεν ἐπάνω εἰς τὸ ἅρμα του καὶ ἀπέθανεν ἀμέσως.

Τότε ὁ Ἰοὺ ἐχούφτιασε τὸ τόξον του καὶ ἔρριξε μὲ δύναμιν τὸ βέλος κατὰ τοῦ Ἰωρὰμ καὶ τὸν ἐκτύπησεν ἀπὸ πίσω μεταξὺ τῶν δύο ὠμοπλατῶν του· τὸ βέλος ἐτρύπησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰωρὰμ καὶ ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν καρδιά του. Ὁ Ἰωρὰμ ἐγονάτισε καὶ ἔπεσε νεκρὸς μέσα εἰς τὸ ἅρμα του.

Ὁ Ἰοὺ εἶπεν εἰς τὸν ἀξιωματικὸν τῆς συνοδείας του, τὸν Βαδεκάρ· «ρῖξε τὸ πτῶμα τοῦ Ἰωρὰμ εἰς τὸν ἀγρὸν τοῦ Ναβουθαὶ τοῦ Ἰεζραηλίτου. Διότι ἐνθυμοῦμαι, ὅταν ἐγὼ καὶ σὺ ἔφιπποι ἠκολουθήσαμεν ὡς συνοδοὶ Ἀχαὰβ τὸν πατέρα αὐτοῦ, ὁ Κύριος εἶχε προαναγγείλει αὐτὴν τὴν τιμωρίαν ἐναντίον του λέγων·

Κατόπιν ὁ Ἰοὺ εἶπε πρὸς τὸν Βαδεκάρ, τὸν ὑπασπιστήν του: «Ρῖξε τὸν νεκρὸν Ἰωρὰμ εἰς τὸ χωράφι τοῦ Ναβουθαί, ὁ ὁποῖος κατάγεται ἀπὸ τὴν Ἰεζράελ· διότι ἐνθυμοῦμαι, ὅταν ἐγὼ καὶ σὺ ἀκολουθούσαμε ἔφιπποι πίσω ἀπὸ τὸν πατέρα του, τὸν Ἀχαάβ, ὁ Κύριος ἐμίλησε καὶ εἶπεν εἰς αὐτὸν τὰ φοβερὰ αὐτὰ λόγια:

Ὅπως εἶδον χθὲς τὰ αἵματα τοῦ Ναβουθαὶ καὶ τῶν υἱῶν του νὰ χύνωνται ἀπὸ τοῦτον, λέγει ὁ Κύριος, ἔτσι θὰ τοῦ ἀνταποδώσω τὴν ἀδικίαν, ποὺ διέπραξεν, εἰς τὸν ἴδιον ἀκριβῶς ἀγρόν. Καὶ τώρα πάρε τὸ νεκρὸν σῶμα καὶ ρῖξε το εἰς τὸν ἀγρὸν αὐτὸν σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου».

«Χωρὶς καμμίαν ἀμφιβολίαν εἶδα χθὲς νὰ χύνεται τὸ αἷμα τοῦ Ναβουθαὶ καὶ τὰ αἵματα τῶν υἱῶν του, λέγει ὁ Κύριος, καὶ ὑπόσχομαι ὅτι θὰ ἀνταποδώσω εἰς αὐτὸν τὴν ἀδικίαν αὐτὴν εἰς τὸ ἴδιον αὐτὸ χωράφι, λέγει καὶ πάλιν ὁ Κύριος». Δι’ αὐτό, ἀφοῦ τώρα σηκώσῃς τὸν νεκρὸν Ἰωράμ, ρίξε τὸν εἰς τὸ χωράφι αὐτό, σύμφωνα μὲ ὅσα προεῖπεν ὁ Κύριος».

Ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, ὁ Ὀχοζίας, ὅταν εἶδε τὸ τραγικὸν γεγονός, ἔφυγε πανικόβλητος ἀκολουθῶν τὴν ὁδὸν πρὸς Βαιθαγγάν, ἀλλὰ ὁ Ἰοὺ μὲ τοὺς στρατιώτας του τὸν κατεδίωξε καὶ εἶπεν εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς στρατιώτας του· «καὶ αὐτὸν ἐκτελέσατε». Καὶ πράγματι ἕνας στρατιώτης ἐκτύπησεν αὐτὸν εἰς τὸ ἅρμα του, ὅταν ἀνέβαινεν εἰς τὴν πόλιν Γαΐ, ἡ ὁποία εὑρίσκεται πλησίον τῆς Ἰεβλαάμ. Ἔφυγε δὲ μὲ τὸ ἅρμα του πληγωμένος εἰς Μαγεδδὼ ὁ Ὀχοζίας, ὅπου καὶ ἀπέθανε.

Ὅταν ὁ Ὀχοζίας, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰούδα, εἶδεν αὐτὸ ποὺ ἔγινε, ἔφυγε μὲ τὸ ἅρμα του πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς πόλεως Βαιθαγγάν. Ἀλλ’ ὁ Ἰοὺ κατεδίωξε καὶ αὐτὸν καὶ διέταξε τοὺς ἄνδρες του: «Σκοτῶστε καὶ αὐτόν!» Οἱ ἄνδρες του τὸν ἐκτύπησαν μέσα εἰς τὸ πολεμικὸν ἅρμα του, καθὼς ἀνέβαινε τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν Γαΐ, ἡ ὁποία εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὴν πόλιν Ἰεβλαάμ. Ἀλλ’ ὁ Ὀχοζίας κατώρθωσε νὰ συνεχίσῃ πληγωμένος τὸν δρόμον του καὶ ἔτσι ἔφθασεν εἰς τὴν πόλιν Μαγεδδῶ καὶ ἀπέθανεν ἐκεῖ.

Οἱ δοῦλοι του τὸν ἀπέθεσαν νεκρὸν εἰς τὸ ἅρμα του, τὸν ἔφεραν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὸν τάφον του εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαυΐδ.

Οἱ ὑπηρέται (ἢ οἱ ἀζιωματικοί) του ἐπεβίβασαν τὸν νεκρὸν Ὀχοζίαν εἰς τὸ ἅρμα του καὶ τὸν ἔφεραν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὸν βασιλικὸν τάφον του εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ.

Κατὰ τὸ ἑνδέκατον ἔτος τοῦ Ἰωράμ, βασιλέως τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἐβασίλευσεν ὁ Ὀχοζίας εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα.

Κατὰ τὸ ἑνδέκατον ἔτος τοῦ Ἰωράμ, βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Ὀχοζίας ἀνεκηρύχθη βασιλιᾶς τοῦ Ἰούδα.

Ὁ Ἰοὺ εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν Ἰεζράελ. Ἡ Ἰεζάβελ ἤκουσε τὰ γεγονότα αὐτά, ἔβαψε μαῦρα τὰ βλέφαρά της, ἐστόλισε τὴν κεφαλήν της καὶ ἔκυψεν ἀπὸ τὸ παράθυρον τοῦ ἀνακτόρου της.

Ὁ Ἰοὺ ἔφθασεν εἰς τὴν πόλιν Ἰεζράελ. Καὶ ἡ Ἰεζάβελ, ποὺ ἐπληροφορήθη ὅσα εἶχαν συμβῇ, ἔβαψε μαῦρα τὰ βλέφαρά της, ἐτακτοποίησε τὰ μαλλιά της καὶ ἐστόλισε τὴν κεφαλήν της καὶ ἔσκυψε κάτω πρὸς τὸν δρόμον ἀπὸ τὸ παράθυρον τοῦ παλατιοῦ της.

Ὁ Ἰοὺ τὴν ὥραν ἐκείνην εἰσήρχετο εἰς τὴν πόλιν. Ἡ Ἰεζάβελ εἶπε πρὸς αὐτόν εἰρωνικῶς· «εἶναι εἰρηνικὴ ἡ εἰσοδός σου, ὅμοιε μὲ τὸν Ζαμβρί, ποὺ ἐδολοφόνησε τὸν κύριόν του;»

Καθὼς ὁ Ἰοὺ ἔμπαινε τὴν ὥραν ἐκείνην εἰς τὴν πόλιν, ἡ Ἰεζάβελ μὲ εἰρωνικὸν τρόπον ἐφώναξεν: «Εἰρηνικὸν σκοπὸν ἔχει ἡ εἴσοδός σου, Ζαμβρί, δολοφόνε τοῦ βασιλιᾶ, τοῦ κυρίου σου;»

Ὁ Ἰοὺ ἐσήκωσε τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸ παράθυρον, εἶδεν αὐτὴν καὶ εἶπε· «ποιὰ εἶσαι σύ; Κατέβα κάτω πρὸς ἐμέ». Ἔσκυψαν πρὸς αὐτὸν ἀπὸ τὸ παράθυρον δύο εὐνοῦχοι.

Ὁ Ἰοὺ ἐγύρισε καὶ ἐσήκωσε τὸ πρόσωπόν του, ἐκύτταξε πρὸς τὸ παράθυρον, εἶδε τὴν Ἰεζάβελ καὶ εἶπε: «Ποία εἶσαι σύ; Κατέβα κάτω κοντά μου». Καὶ ἀπὸ τὸ παράθυρον ἔσκυψαν κάτω πρὸς τὸν Ἰοὺ δύο εὐνοῦχοι τοῦ παλατιοῦ.

Ὁ Ἰοὺ τοὺς εἶπε· «κυλίσατε αὐτὴν κάτω». Καὶ τὴν ἐκύλισαν πράγματι. Τὸ δὲ αἷμα της ἐρράντισε τὸν τοῖχον καὶ τοὺς ἵππους, οἱ ὁποῖοι καὶ τὴν ἐποδοπάτησαν.

Ὁ Ἰοὺ εἶπεν εἰς αὐτούς: «Κυλῖστε τὴν καὶ ρῖξτε την κάτω!» Αὐτοὶ δὲ τὴν ἐκύλισαν καὶ τὴν ἔρριξαν κάτω ἀπὸ τὸ παράθυρον· καὶ τὸ αἷμα τῆς ἐρράντισε καὶ ἐπιτσίλισε τὸν τοῖχον καὶ τοὺς ἵππους καὶ τὴν ἐποδοπάτησαν.

Ὁ Ἰοὺ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον, ἔφαγεν, ἔπιε καὶ εἶπε· «πηγαίνετε, λοιπόν, πρὸς τὴν κατηραμένην αὐτὴν γυναῖκα καὶ θάψατέ την, διότι ἐπὶ τέλους εἶναι θυγάτηρ βασιλέως».

Ὁ Ἰοὺ ἐμπῆκε τότε εἰς τὸ παλάτι καί, ἀφοῦ ἔφαγε καὶ ἤπιε, εἶπε: «Πηγαίνετε, σᾶς παρακαλῶ, τώρα εἰς τὴν καταραμένην αὐτὴν γυναῖκα καὶ θάψτε τήν, διότι παρ’ ὅλα αὐτὰ εἶναι κόρη βασιλιᾶ».

Ἐκεῖνοι μετέβησαν, διὰ νὰ τὴν θάψουν καὶ δὲν εὑρῆκαν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ σῶμα της παρὰ μόνον τὸ κρανίον, τὰ πόδια της καὶ τὰς παλάμας ἀπὸ τὰς χεῖρας της.

Καὶ οἱ ἀπεσταλμένοι του ἐπῆγαν νὰ τὴν θάψουν· δὲν εὑρῆκαν ὅμως τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ πτῶμα της, παρὰ μόνον τὸ κρανίον της, τὰ πόδια της καὶ τὶς παλάμες τῶν χεριῶν της.

Ἐπέστρεψαν καὶ ἀνήγγειλαν εἰς τὸν Ἰοὺ αὐτά. Ὁ Ἰοὺ εἶπεν· «ἐξεπληρώθη τοῦ Κυρίου ἡ προφητεία, τὴν ὁποίαν ἐλάλησε διὰ τοῦ Ἠλιοὺ τοῦ Θεσβίτου λέγων: Εἰς τὸν ἀγρόν, ποὺ εὑρίσκεται εἰς Ἰεζράελ, ἐκεῖ θὰ φάγουν οἱ κύνες τὰς σάρκας τῆς Ἰεζάβελ.

Οἱ ἀπεσταλμένοι ἐπέστρεψαν καὶ ἀνήγγειλαν τὸ γεγονὸς εἰς τὸν Ἰού, ὁ ὁποῖος εἶπεν: «Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, ποὺ εἶπεν ὁ Κύριος διὰ στόματος τοῦ προφήτου Ἠλία τοῦ Θεσβίτου, ὁ ὁποῖος εἶπεν: «Εἰς τὸ χωράφι, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἰεζράελ, θὰ φάγουν τὰ σκυλιὰ τὶς σάρκες τῆς Ἰεζάβελ.

Τὸ δὲ πτῶμα της θὰ εἶναι ὡσὰν κοπριὰ εἰς τὸν ἀγρὸν τῆς περιοχῆς Ἰεζράελ. Θὰ ὑποστῇ δὲ τέτοιαν παραμόρφωσιν, ὥστε δὲν θὰ ἠμπορῇ νὰ εἴπῃ κανεὶς ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ Ἰεζάβελ».

Καὶ τὸ πτῶμα τῆς Ἰεζάβελ θὰ εἶναι ὡς κοπριὰ καὶ λίπασμα εἰς τὸ χωράφι τῆς περιοχῆς τῆς Ἰεζράελ, καὶ θὰ παραμορφωθῇ τόσον πολύ, ὥστε κανεὶς νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ ἀναγνωρίσῃ τὰ ἴχνη τοῦ καὶ νὰ εἰπῇ, ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ Ἰεζάβελ».

Εἰς τὴν Σαμάρειαν ἐζοῦσαν ἑβδομήκοντα ἀπόγονοι τοῦ Ἀχαάβ. Ὁ Ἰοὺ ἔγραψεν ἐπιστολήν, τὴν ὁποῖον καὶ ἔστειλεν εἰς τὴν Σαμάρειαν, πρὸς τοὺς ἄρχοντας τῆς Σαμάρειας, πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους καὶ πρὸς τοὺς τροφοὺς τῶν υἱῶν τοῦ Ἀχαάβ, παραγγέλλων τὰ ἑξῆς·

Ὑπῆρχαν ἑβδομῆντα ἀπόγονοι τὸν Ἀχαάβ, οἱ ὁποῖοι ἐζοῦσαν εἰς τὴν Σαμάρειαν. Καὶ ὁ Ἰοὺ ἔγραψεν ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν ἔστειλεν εἰς τὴν Σαμάρειαν πρὸς τοὺς ἄρχοντες τῆς Σαμαρείας καὶ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ ἀνέτρεφαν καὶ εἶχαν τὴν ἐπιμέλειαν τῶν ἀπογόνων τὸν Ἀχαάβ. Ἡ ἐπιστολὴ ἔγραφε:

«ὅταν ἔλθῃ εἰς χεῖρας σας ἡ ἐπιστολὴ αὐτή, μαζῆ σας θὰ εὑρίσκονται τὰ παιδιὰ τοῦ βασιλέως σας, τοῦ Ἀχαάβ· μαζῆ σας ἐπίσης θὰ εἶναι τὰ πολεμικὰ ἅρματα, τὸ ἱππικόν, αἱ ὀχυραὶ πόλεις καὶ τὰ ὅπλα.

«Τώρα λοιπόν, ὅταν φθάσῃ ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ πρὸς σᾶς, μαζί σας θὰ εἶναι οἱ ἀπόγονοι τοῦ κυρίου σας Ἀχαάβ, εἰς τὴν διάθεσίν σας ἐπίσης θὰ εἶναι τὰ πολεμικὰ ἅρματα καὶ τὸ ἱππικὸν καὶ οἱ ὀχυρὲς πόλεις καὶ ὁ ὁπλισμός·

Ἰδέτε καὶ ἐκλέξετε σεῖς τὸν καλύτερον, τὸν περισσότερον εὐάρεστον εἰς σᾶς μεταξὺ τῶν υἱῶν τοῦ κυρίου σας, καὶ καταστήσατε αὐτὸν βασιλέα εἰς τὸν θρόνον τοῦ πατρός του. Ἐξέλθετε, λοιπόν, εἰς πόλεμον μαζῆ μὲ αὐτὸν ἐναντίον μου, διὰ νὰ ὑπερασπίσετε τὸν βασιλικὸν οἶκον τοῦ κυρίου σας».

διαλέξετε λοιπὸν τὸν καλύτερον, τὸν καταλληλότερον καὶ ἰκανώτερον ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀχαάβ, τοῦ κυρίου σας, ἀνακηρύξετε τὸν βασιλιᾶ καὶ διάδοχον τοῦ πατέρα του καὶ πολεμῆστε ἐναντίον μου, διὰ νὰ ὑπερασπίσετε τὸν βασιλικὸν οἶκον τοῦ κυρίου σας».

Ἐκεῖνοι ἐφοβήθησαν πάρα πολὺ καὶ εἶπαν· «ἰδού, οἱ δύο βασιλεῖς, ὁ Ἰωρὰμ καὶ ὁ Ὀχοζίας, δὲν ἠμπόρεσαν νὰ ἀντισταθοῦν ἐνώπιον τῆς δυνάμεως τοῦ Ἰού, καὶ πῶς ἡμεῖς θὰ ἀντισταθῶμεν ἐναντίον του;»

Ἀλλ’ οἱ ἄρχοντες τῆς Σαμαρείας ἐτρομοκρατήθησαν ἀπὸ τὸ περιεχόμενον τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς καὶ γεμᾶτοι φόβον εἶπαν: «Νὰ οἱ δύο βασιλεῖς, ὁ Ἰωρὰμ καὶ ὁ Ὀχοζίας, δὲν ἠμπόρεσαν νὰ ἀντισταθοῦν εἰς τὸν Ἰού· καὶ πῶς θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ τοῦ ἀντισταθῶμεν ἐμεῖς;»

Οἱ ἄρχοντες, λοιπόν, τοῦ βασιλικοῦ οἴκου καὶ τῆς πόλεως Σαμαρείας καὶ οἱ πρεσβύτεροι, καὶ οἱ ὑπεύθυνοι διὰ τὴν διατροφὴν καὶ ἀνατροφὴν τῶν υἱῶν τοῦ βασιλέως, ἀπήντησαν πρὸς τὸν Ἰοὺ καὶ τοῦ εἶπαν· «ἡμεῖς εἴμεθα δοῦλοι σου. Καὶ ὅσα ἐὰν μᾶς διατάξῃς, θὰ κάμωμεν. Δὲν θέλομεν νὰ ἀναδείξωμεν ἄλλον ἄνδρα ὡς βασιλέα μας. Ἀλλὰ θὰ πράξωμεν ὅ,τι εἶναι ἀρεστὸν ἐνώπιόν σου».

Ἔτσι οἱ ἄρχοντες, ποὺ ἦσαν ὑπεύθυνοι τοῦ βασιλικοῦ οἴκου, καὶ αὐτοὶ ποὺ ἦσαν ὑπεύθυνοι τῆς Σαμαρείας καὶ αὐτοὶ ποὺ ἀνέτρεφαν καὶ εἶχαν τὴν ἐπιμέλειαν τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἀχαάβ, ἔστειλαν μήνυμα εἰς τὸν Ἰού, τὸ ὁποῖον ἔλεγεν: «Ὑπηρέται σου εἴμεθα καὶ ἐμεῖς, καὶ ὅλα, ὅσα μᾶς διατάξῃς, θὰ τὰ κάμωμεν μὲ προθυμίαν. Δὲν πρόκειται νὰ ἀνακηρύξωμεν κανένα βασιλιᾶ· μόνον ἐκεῖνο, ποὺ εἶναι ἀρεστὸν εἰς σέ, θὰ κάμωμεν».

Ὁ Ἰοὺ ἔστειλε δευτέραν ἐπιστολὴν πρὸς αὐτοὺς λέγων· «ἐὰν πράγματι σεῖς εἾσθε ἰδικοί μου καὶ ὑπακούετε εἰς τὰς ἐντολάς μου, πάρετε τὰς κεφαλὰς τῶν ἀνδρῶν, τῶν υἱῶν τοῦ κυρίου σας, καὶ αὔριον κατὰ τὴν αὐτὴν ὥραν φέρετέ τας πρὸς ἐμὲ εἰς Ἰεζράελ». Οἱ δὲ υἱοὶ τοῦ βασιλέως Ἀχαὰβ ἦσαν ἑβδομήκοντα ἄνδρες, τοὺς ὁποίους οἱ ἐπίσημοι τῆς πόλεως διέτρεφον.

Κατόπιν τούτων ὁ Ἰοὺ ἔστειλε πρὸς αὐτοὺς δεύτερον γράμμα, εἰς τὸ ὁποῖον τοὺς ἔγραφεν: «Ἐὰν σεῖς εἶσθε μαζί μου καὶ ἐὰν εἶσθε πρόθυμοι νὰ ὑπακούσετε εἰς τὶς διαταγές μου, τότε πάρετε τὰ κεφάλια τῶν ἀνδρῶν, τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἀχαάβ, τοῦ κυρίου σας, καὶ φέρετέ τα εἰς ἐμὲ αὔριον τὴν ἰδίαν ὥραν εἰς τὴν Ἰεζραελ». Οἱ δὲ ἀπόγονοι τοῦ βασιλιᾶ Ἀχαὰβ ἦσαν ἑβδομῆντα ἄνδρες· αὐτοὺς ἀνέτρεφαν οἱ ἐπίσημοι ἄρχοντες τῆς Σαμαρείας.

Ὅταν ἡ ἐπιστολὴ ἔφθασε πρὸς αὐτούς, ἐπῆραν ἐκεῖνοι τοὺς ἀπογόνους τοῦ βασιλέως, τοὺς ἔσφαξαν ἐν ὅλῳ ἑβδομήκοντα ἄνδρας, ἔθεσαν τὰς κεφαλάς των εἰς κάνιστρα καὶ τὰς ἔστειλαν πρὸς τὸν Ἰού, εἰς τὴν Ἰεζράελ.

Καὶ συνέβη τοῦτο: Μόλις ἔφθασεν ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἰοὺ εἰς τοὺς ἐπισήμους τῆς Σαμαρείας, αὐτοὶ ἐπῆραν τοὺς ἀπογόνους τοῦ βασιλιᾶ Ἀχαὰβ καὶ τοὺς ἔσφαξαν· ἔσφαξαν δηλαδὴ ἑβδομῆντα ἄνδρες καὶ ἔβαλαν τὰ κομμένα κεφάλια των μέσα εἰς κοφίνια καὶ τὰ ἔστειλαν εἰς τὸν Ἰού, εἰς τὴν πόλιν Ἰεζράελ.

Ἦλθεν ἀγγελιαφόρος πρὸς τὸν Ἰοὺ καὶ τοῦ ἀνήγγειλεν· «ἔφεραν τὰς κεφαλὰς τῶν ἀπογόνων τοῦ βασιλέως Ἀχαάβ». Ἐκεῖνος δὲ ἀπήντησε· «θέσατέ τας εἰς δύο σωροὺς πλησίον εἰς τὴν θύραν τῆς πύλης τῆς πόλεως ἕως τὸ πρωΐ».

Καὶ ἕνας ἀπεσταλμένος ἦλθεν εἰς τὸν Ἰοὺ καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἔφεραν τὰ κομμένα κεφάλια τῶν ἀπογόνων τοῦ βασιλιᾶ Ἀχαάβ». Ὁ Ἰοὺ τότε διέταξε: «Βάλτε τα εἰς δύο σωροὺς κοντὰ εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως καὶ ἀφῆστε τα ἐκεῖ μέχρι τὸ πρωΐ».

Ὅταν ἔγινε πρωί, ἐβγῆκεν ὁ Ἰοὺ καὶ ἐστάθη εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως καὶ εἶπε πρὸς ὅλον τὸν συγκεντρωθέντα ἐκεῖ λαόν· «σεῖς εἶσθε δίκαιοι κριταί. Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπανεστάτησα ἐναντίον τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλέως Ἰωράμ, καὶ τὸν ἐφόνευσα. Αὐτοὺς ὅμως ἐδῶ ποιὸς τοὺς ἐφόνευσε;

Ὅταν ἐξημέρωσεν, ὁ Ἰοὺ ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν Ἰεζράελ, ἐστάθη εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως καὶ μὲ προσποιητὴν ἔκπληξιν εἶπε πρὸς ὅλον τὸν λαόν, ποὺ εὑρίσκετο ἐκεῖ: «Σεῖς εἶσθε δίκαιοι κριταί· νά, ἐγὼ συνωμότησα, ἐπανεστάτησα κατὰ τοῦ βασιλιᾶ μου Ἰωρὰμ καὶ τὸν ἐσκότωσα· ἀλλὰ ποῖος ἐσκότωσεν ὅλους αὐτούς;

Προσέξατε, λοιπόν, καὶ ἴδετε ὅτι καμμία ἀπὸ τὰς προφητείας, τὰς ὁποίας ὁ Κύριος ἐλάλησεν ἐναντίον τοῦ οἴκου τοῦ Ἀχαάβ, δὲν ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν ἀπραγματοποίητος. Ὁ Κύριος ἐπραγματοποίησεν ὅσα προανήγγειλε διὰ μέσου τοῦ δούλου του τοῦ Ἠλιοὺ ἐναντίον τοῦ Ἀχαάβ».

Μάθετε λοιπὸν τώρα ἐδῶ, ὅτι τίποτε ἀπὸ ὅσα προεῖπεν ὁ Κύριος, δὲν θὰ μείνῃ ἀνεκπλήρωτον ὅλα, ὅσα εἶπεν ὁ Κύριος περὶ τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας του Ἀχαάβ, θὰ ἐπαληθευθοῦν. Ὁ δὲ Κύριος ἐπραγματοποίησεν ὅλα, ὅσα ὑπεσχέθη μὲ τὸ στόμα τοῦ δούλου του, τοῦ προφήτου Ἠλία».

Ὁ Ἰοὺ ἐφόνευσεν ἐπίσης ὅλους τοὺς ἐναπομείναντος ἀπογόνους τοῦ οἴκου Ἀχαὰβ εἰς Ἰζράελ καὶ ὅλους τοὺς ἀξιωματούχους ἀνθρώπους του καὶ τοὺς γνωστούς του καὶ τοὺς ἱερεῖς αὐτοῦ, ὥστε νὰ μὴ ἀπομείνῃ κανένας ἀπόγονος ἀπὸ τὸν οἶκον Ἀχαάβ.

Κατόπιν ὁ Ἰοὺ ἐθανάτωσεν ὅλους τοὺς ἄλλους ἀπογόνους τοῦ Ἀχαάβ, ποὺ εἶχαν ἀπομείνει εἰς τὴν Ἰεζράελ, καὶ ὅλους τοὺς ἐπισήμους ἄρχοντες τοῦ Ἀχαάβ, ὅλους τοὺς μάντεις καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες ἱερεῖς του, ὥστε δὲν ἔμεινε ζωντανὸς κανένας ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀχαάβ.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ἐσηκώθη καὶ ἐπορεύθη εἰς τὴν Σαμάρειαν εἰς Βαιθακάδ, ἡ ὁποία ἦτο πόλις τῶν ποιμένων παρὰ τὴν ὁδόν.

Ὁ Ἰοὺ ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Σαμάρειαν καθ’ ὁδὸν δέ, ὅταν ἔφθασεν εἰς τὴν τοποθεσίαν Βαιθακάδ (= «Κατασκήνωσις τῶν βοσκῶν»),

Ἐκεῖ συνήντησε τοὺς ἀδελφοὺς τοῦ Ὀχοζίου, τοῦ βασιλέως τῶν Ἰουδαίων, καὶ τοὺς ἠρώτησε· «ποῖοι εἶσθε σεῖς;» Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ ἀπήντησαν· «ἡμεῖς εἴμεθα ἀδελφοὶ τοῦ Ὀχοζίου καὶ κατεβαίνομεν, διὰ νὰ χαιρετήσωμεν τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως καὶ τῆς βασιλίσσης».

εὑρῆκε ἐκεῖ τοὺς συγγενεῖς τοῦ Ὀχοζία, βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα, καὶ τοὺς ἐρώτησε: «Ποῖοι εἶσθε σεῖς;» Αὐτοὶ τοῦ ἀπάντήσαν: «Ἐμεῖς εἴμεθα συγγενεῖς τοῦ Ὀχοζία καὶ κατεβαίνομεν εἰς τὴν Ἰεζράελ διὰ νὰ χαιρετίσωμεν καὶ ὑποβάλωμεν τὰ σεβάσματά μας εἰς τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλιᾶ καὶ τοὺς υἱοὺς τῆς βασιλομήτορος Ἰεζάβελ».

Ὁ Ἰοὺ διέταξε· «συλλάβετε αὐτοὺς ζῶντας». Τοὺς συνέλαβαν καὶ τοὺς ἔσφαξαν εἰς Βαιθακάδ, τεσσαράκοντα δύο ἄνδρας ἐν ὅλῳ. Κανένας ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ὑπελείφθη ζωντανός.

Ὁ Ἰοὺ διέταξε τοὺς ἄνδρες του: «Συλλάβετέ τους ζωντανούς!» Τοὺς συνέλαβαν καὶ τοὺς ἔσφαξαν εἰς τὴν τοποθεσίαν Βαιθακάδ (= «Κατασκήνωσις τῶν βοσκῶν»)· ἔσφαξαν δηλαδὴ σαράντα δύο ἄνδρες καὶ δὲν ἀφῆκαν κανένα ζωντανὸν ἀπὸ αὐτούς.

Ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἰοὺ ἐπορεύθη καὶ συνήντησε τὸν Ἰωναδάβ, υἱὸν τοῦ Ρηχάβ, τὸν ἐχαιρέτησεν εἰρηνικῶς καὶ τὸν ἠρώτησεν· «ἡ καρδιά σου εἶναι εἰλικρινῶς μαζῆ μὲ τὴν ἰδικήν μου καρδιάν, ὅπως ἡ καρδιά μου εἶναι μὲ τὴν ἰδικήν σου καρδιάν;» Ὁ Ἰωναδὰβ ἀπήντησεν· «εἶναι». Ὁ Ἰοὺ εἶπε πάλιν πρὸς αὐτόν· «ἐὰν εἶναι, δός μου τὸ χέρι σου». Τοῦ ἔδωκε τὸ χέρι ὁ δὲ Ἰοὺ τὸν ἀνεβίβασεν εἰς τὸ ἅρμα του καὶ τὸν ἐκάθησε πλησίον του.

Ὁ Ἰοὺ ἐπροχώρησε ἀπὸ ἐκεῖ καὶ καθ’ ὁδὸν συνήντησε τὸν Ἰωναδάβ, τὸν υἱὸν τοῦ Ρηχάβ, ποὺ ἤρχετο νὰ τὸν συναντήσῃ. Ὁ Ἰοὺ ἐχαιρέτησε τὸν Ἰωναδὰβ καὶ τὸν ἐρώτησε: «Εἶναι ἡ καρδιά σου εἰλικρινὴς ἀπέναντί μου, ὅπως εἶναι ἡ καρδιά μου μὲ τὴν καρδιά σου;» Ὁ Ἰωναδὰβ ἀπάντησε: «Εἶναι». Ὁ Ἰοὺ τοῦ εἶπεν: «Ἐὰν εἶναι πράγματι, τότε δῶσε μου τὸ χέρι σου». Ὁ Ἰωναδὰβ ἔδωκε τὸ χέρι του εἰς τὸν Ἰού, καὶ ὁ Ἰοὺ εἰς ἔνδειξιν τιμῆς καὶ σεβασμοῦ τὸν ἀνέβασε εἰς τὸ πολεμικόν του ἅρμα, τὸν ἔβαλε νὰ καθήσῃ κοντά του

Εἶπε δὲ ὁ Ἰοὺ πρὸς τὸν Ἰωναδάβ· «ἔλα μαζῆ μου καὶ θὰ ἰδῇς τὸν ζῆλον, μὲ τὸν ὁποῖον ὑπηρετῶ τὸν Κύριον Σαββαώθ». Ὁ Ἰοὺ ἔβαλεν αὐτὸν νὰ καθήσῃ εἰς τὸ πολεμικόν του ἅρμα.

καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἐμπρός, ἔλα μαζί μου καὶ ἰδὲ τὸν ζῆλον καὶ τὴν ἀφοσίωσίν μου εἰς τὸν Κύριον, τὸν παντοκράτορα Θεὸν καὶ ἐξουσιαστὴν τῶν πνευμάτων». Καὶ ὁ Ἰοὺ ἔβαλε τὸν Ἰωναδὰβ νὰ καθήσῃ εἰς τὸ πολεμικόν του ἅρμα, ποὺ κατηυθύνετο πρὸς τὴν Σαμάρειαν.

Εἰσῆλθεν εἰς τὴν Σαμάρειαν, ὅπου καὶ ἐφόνευσεν ὅλους τοὺς ἀπομείναντας ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀχαὰβ εἰς τὴν Σαμάρειαν, μέχρις ὅτου τοὺς ἐξηφάνισεν ὅλους, σύμφωνα μὲ τὴν προφητείαν τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποίαν εἶπε πρὸς τὸν προφήτην Ἠλίαν.

Ὁ Ἰοὺ ἐμπῆκε εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ ἐσκότωσεν ὅλους τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀχαάβ, ποὺ εἶχαν ἀπομεινει εἰς τὴν Σαμάρειαν, μέχρις ὅτου ἐξαφάνισε ὅλους, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον, ποὺ εἶπεν ὁ Κύριος εἰς τὸν προφήτην Ἠλίαν.

Ὁ Ἰοὺ συνεκέντρωσεν ὅλον τὸν λαὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «ὁ Ἀχαὰβ ὀλίγον ἐλάτρευσε τὸν θεὸν Βάαλ καὶ τὸν ὑπηρέτησε. Ἐγὼ ὅμως ὁ Ἰοὺ θὰ λατρεύσω αὐτὸν περισσότερον».

Ὁ Ἰοὺ συνεκέντρωσεν ὅλον τὸν λαὸν τῆς Σαμαρείας καὶ τοὺς εἶπεν: «Ὁ Ἀχαάβ ἐλάτρευσε τὸν θεὸν Βάαλ ὀλίγον· ἐγὼ ὅμως ὁ Ἰοὺ θὰ τὸν λατρεύσω πολὺ περισσότερον!

Καὶ τώρα καλέσατε ἐδῶ πρὸς ἐμὲ ὅλους τοὺς προφήτας τοῦ Βάαλ, ὅλους τοὺς ἱερεῖς καὶ γενικῶς ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐλάτρευον αὐτόν. Κανεὶς νὰ μὴ ἀπουσιάσῃ, διότι ἐγὼ θὰ προσφέρω μεγάλην θυσίαν εἰς τὸν Βάαλ. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ ἀπουσιάσῃ, δὲν θὰ ζήσῃ θὰ ἐκτελεσθῇ». Ὁ Ἰοὺ ἔκαμε τοῦτο μὲ τὴν ὑστερόβουλον σκέψιν νὰ ἐξολοθρεύσῃ ὅλους ὅσοι ἐλάτρευον τὸν Βάαλ.

Δι’ αὐτὸ λοιπὸν καλέσατε τώρα κοντά μου ὅλους τοὺς προφῆτες τοῦ Βάαλ, ὅλους τοὺς ὑπηρέτες καὶ λάτρεις του καὶ ὅλους τοὺς ἱερεῖς του. Κανεὶς ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ ἀπουσιάσῃ, διότι πρόκειται νὰ προσφέρω μεγάλην θυσίαν εἰς τὸν Βάαλ. Ὅποιος ἀπουσιάσῃ, θὰ θανατωθῇ. Ὁ Ἰοὺ ἐχρησιμοποίησεν αὐτὸ τὸ πανοῦργον τέχνασμα, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ φονεύσῃ καὶ καταστρέψῃ ὅλους, ὅσοι ἐλάτρευαν τὸν Βάαλ.

Ὁ Ἰοὺ διέταξε· «προκηρύξατε ἐπίσημον συγκέντρωσιν πρὸς τιμὴν τοῦ Βάαλ». Ἐκεῖνοι δὲ προεκήρυξαν.

Κατόπιν ὁ Ἰοὺ διέταξε: «Κηρύξετε καὶ ὁρίσετε ἡμέραν λατρείας, ἑορτασμοῦ καὶ πανηγύρεως εἰς τιμὴν τοῦ Βάαλ!» Καὶ ἐκήρυξαν.

Ὁ Ἰοὺ ἔστειλε διαταγὴν πρὸς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας λέγων· «λοιπόν, ὅλοι οἱ λατρεύοντες τὸν Βάαλ, οἱ ἱερεῖς αὐτοῦ καὶ οἱ προφῆται αὐτοῦ, ἂς ἔλθουν εἰς τὴν συγκέντρωσιν. Κανεὶς ἂς μὴ λείψῃ, διότι ἐγὼ θὰ προσφέρω θυσίαν μεγάλην. Ἐὰν κανεὶς ἀπουσιάσῃ, θὰ ἐκτελεσθῇ». Καὶ συνεκεντρώθησαν πράγματι ὅλοι οἱ λάτρεις τοῦ Βάαλ καὶ ὅλοι οἱ ἱερεῖς αὐτοῦ καὶ ὅλοι οἱ προφῆται του. Δὲν ἀπέμεινεν οὔτε ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δὲν προσῆλθεν. Εἰσῆλθον δὲ ὅλοι εἰς τὸν ναὸν τοῦ Βάαλ καὶ ἐγέμισεν ὁ ναὸς τοῦ Βάαλ τόσον, ὥστε τὸ στόμα τοῦ ἑνὸς ἤγγιζεν εἰς τὸ στόμα τοῦ ἄλλου.

Καὶ ὁ Ἰοὺ ἔστειλε μήνυμα πρὸς ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, εἰς τὸ ὁποῖον ἔλεγε: «Τώρα λοιπὸν ὅλοι, ὅσοι λατρεύουν τὸν Βάαλ, καὶ ὅλοι οἱ ἱερεῖς του καὶ ὅλοι οἱ προφῆται του νὰ συγκεντρωθοῦν ἄς μὴ ἀπουσιάσῃ κανείς, διότι πρόκειται νὰ προσφέρω μεγάλην θυσίαν εἰς τὸν Βάαλ. Ὅποιος ἀπουσιάσῃ, θὰ θανατωθῇ». Κατόπιν τοῦ μηνύματος αὐτοῦ συνεκεντρώθησαν ὅλοι, ὅσοι ἐλάτρευαν τὸν Βάαλ, καὶ ὅλοι οἱ ἱερεῖς του καὶ ὅλοι οἱ προφῆται του. Δὲν ἔμεινε κανείς, ποὺ δὲν ἦλθεν εἰς τὴν συγκέντρωσιν ἐκείνην. Ὅλοι αὐτοὶ ἐμπῆκαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Βάαλ· καὶ ἐγέμισεν ὁ ναὸς τοῦ Βάαλ τόσον, ὥστε ὁ συνωστισμὸς ἦταν πολὺ μεγάλος, μέχρι σημείου ποὺ τὸ στόμα τοῦ ἑνὸς ἄγγιξε τὸ στόμα τοῦ ἄλλου!

Ὁ Ἰοὺ εἶπεν εἰς τὸν σκευοφύλακα τοῦ ναοῦ τοῦ Βάαλ· «βγάλε τὰ ἱερὰ ἄμφια καὶ δῶσε αὐτὰ εἰς τοὺς λατρεύοντας τὸν Βάαλ». Ὁ σκευοφύλαξ τὰ ἔβγαλε καὶ τὰ ἔδωσεν εἰς αὐτούς.

Κατόπιν ὁ Ἰοὺ διέταξεν αὐτόν, ποὺ ἦταν ὑπεύθυνος διὰ τὶς ἱερὲς στολές: «Βγάλε ἀπὸ τὸ σκευοφυλάκιον τοῦ ναοῦ ἱερὲς στολὲς δι’ ὅλους, ὅσοι λατρεύουν τὸν Βάαλ». Καὶ ὁ ὑπεύθυνος σκευοφύλαξ ἔβγαλε στολὲς καὶ τὶς ἔδωκεν εἰς αὐτούς.

Ὁ Ἰοὺ εἰσῆλθε τότε μαζῆ μὲ τὸν Ἰωναδάβ, υἱὸν τοῦ Ρηχάβ, εἰς τὸν ναὸν τοῦ Βάαλ καὶ εἶπεν εἰς τοὺς λατρεύοντας τὸν Βάαλ· «ἐρευνήσατε καὶ ἴδετε, μήπως ὑπάρχει μεταξύ σας κανεὶς ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος πιστεύει εἰς τὸν Κύριον τοῦ Ἰσραήλ, διότι ἐδῶ μέσα πρέπει νὰ εὑρίσκωνται μόνον καὶ μόνον οἱ πιστοὶ τοῦ Βάαλ».

Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ὁ Ἰοὺ καὶ ὁ Ἰωναδάβ, ὁ υἱὸς τοῦ Ρηχάβ, ἐμπῆκαν καὶ αὐτοὶ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Βάαλ· καὶ ὁ Ἰοὺ εἶπεν εἰς τοὺς πιστοὺς τοῦ Βάαλ: «Ἐρευνῆστε καὶ βεβαιωθῆτε μήπως ὑπάρχει μαζὶ μὲ σᾶς, τοὺς πιστοὺς τοῦ Βάαλ, κανένας δοῦλος τοῦ Κυρίου· βεβαιωθῆτε ὅτι ἐδῶ μέσα ὑπάρχουν μόνον οἱ πιστοὶ καὶ ἀφωσιωμένοι εἰς τὸν Βάαλ».

Εἰσῆλθε καὶ ὁ Ἰοὺ εἰς τὸν ναόν, τάχα διὰ νὰ προσφέρῃ θυσίας καὶ ὁλοκαυτώματα. Ἐν τῷ μεταξὺ διέταξε νὰ εὑρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὸν ναὸν ὀγδοήκοντα ἄνδρες καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «ἐὰν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄνδρας, τοὺς ὁποίους ἐγὼ θὰ παραδώσω εἰς τὰ χέρια σας, διασωθῇ, θὰ πληρώσετε μὲ τὴν ἰδικήν σας ζωὴν τὴν ζωὴν ἐκείνου».

Ὁ δὲ Ἰοὺ ἐμπῆκε εἰς τὸν ναὸν τοῦ Βάαλ διὰ να προσφέρῃ τὶς θυσίες καὶ τὰ ὁλοκαυτώματα εἰς τὸν Βάαλ. Ὁ Ἰοὺ ὅμως ὥρισεν ὀγδόντα ἄνδρες, διέταξε δὲ νὰ εὑρίσκωνται αὐτοὶ ἔξω ἀπὸ τὸν ναὸν καὶ τοὺς εἶπεν: «Ἐὰν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄνδρες, τοὺς ὁποίους ἐγὼ παραδίδω εἰς τὰ χέρια σας, διασωθῇ, τότε ἡ ζωὴ ἐκείνου ποὺ θὰ τὸν ἀφήσῃ να διασωθῇ, θὰ ἀφαιρεθῇ ἀντὶ τῆς ζωῆς ἐκείνου ποὺ διεσώθη».

Ὅταν ὁ Ἰοὺ ἐτελείωσε τὴν θυσίαν τοῦ ὁλοκαυτώματος, εἶπεν εἰς τὴν σωματοφυλακήν του καὶ τοὺς ἀξιωματικούς του· «εἰσέλθετε εἰς τὸν ναὸν τοῦ Βάαλ καὶ φονεύσατε ὅλους. Κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ ἐξέλθῃ ζωντανός». Ἐκεῖνοι ἐπέρασαν ὅλους ἐν στόματι ρομφαίας. Ἀφοῦ δὲ ἡ βασιλικὴ φρουρὰ τοῦ Ἰοὺ καὶ οἱ ἀξιωματικοί του ἔρριψαν αὐτοὺς κάτω νεκρούς, εἰσῆλθον εἰς τὸ ἐσωτερικὸν μέρος τοῦ ναοῦ τοῦ Βάαλ.

Καὶ συνέβη τοῦτο: Μόλις ὁ Ἰοὺ ἐτελείωσε τὴν θυσίαν τοῦ ὁλοκαυτώματος, ποὺ ἐπρόσφερε, διέταξε τοὺς φρουροὺς καὶ τοὺς ἀξιωματικούς του: «Ἀφοῦ μπῆτε μέσα εἰς τὸν ναόν, σκοτῶστε τους ὅλους· ἂς μὴ γλυτώσῃ κανεὶς ἄνδρας ἀπὸ αὐτούς». Οἱ φρουροὶ καὶ οἱ ἀξιωματικοὶ ὥρμησαν εἰς τὸν ναὸν καὶ ἐπέρασαν ὅλους, ὅσοι εὑρίσκοντο εἰς τὸν ναόν, ἀπὸ τὸ στόμα τῆς μαχαίρας· ἡ φρουρὰ καὶ οἱ ἀξιωματικοὶ τοῦ Ἰοὺ ἐξάπλωσαν ὅλους κάτω νεκρούς. Κατόπιν ἐπροχώρησαν καὶ ἐμπῆκαν εἰς τὸ ἐσωτερικώτερον θυσιαστήριον τοῦ ναοῦ·

Ἀπ’ ἐκεῖ ἔβγαλαν ἔξω τὸ ἄγαλμα τοῦ Βάαλ καὶ τὸ παρέδωσαν εἰς τὸ πῦρ.

καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἔβγαλαν ἔξω τὴν ἱερὰν στήλην (ἄγαλμα) τοῦ Βάαλ καὶ τὴν ἔκαυσαν.

Ἀκόμη δὲ καὶ τὰ ἄλλα μικρότερα ἀγάλματα τοῦ Βάαλ κατέρριψαν καὶ συνέτριψαν, ἐρήμωσαν τὸν ναὸν καὶ ὥρισαν αὐτὸν ὡς τόπον ἀπορριμμάτων, ὅπως καὶ εἶναι μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς.

Ἐπίσης ἔρριψαν κάτω καὶ κατέστρεψαν τὰ μικρὰ εἴδωλα καὶ ἀγάλματα τοῦ Βάαλ· καὶ κατέστρεψαν τὸν ναὸν τοῦ Βάαλ καὶ τὸν μετέβαλαν εἰς βόθρον ἀκαθαρσιῶν (κοπρῶνα) μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές.

Ἔτσι ὁ Ἰοὺ ἐξηφάνισε τὸν θεὸν Βάαλ ἐκ μέσου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν κατέστρεψε καὶ ἑξαφάνισε ὁ Ἰοὺ τὴν λατρείαν τοῦ Βάαλ ἀπὸ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ἀλλὰ δὲν ἀπεμακρύνθη ἐντελῶς ὁ Ἰοὺ ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐκτρέψει τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀσέβειαν. Διότι αἱ χρυσαῖ εἰδωλολατρικαὶ δαμάλεις παρέμεναν, ὅπως καὶ πρίν, εἰς τὴν Βαιθὴλ καὶ εἰς τὴν Δάν.

Ὅμως ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες καὶ τὴν εἰδωλολατρικὴν πολιτείαν τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὁ ὁποῖος παρέσυρε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν, δὲν ἀπεμακρύνθη ὁ Ἰού. Τὰ εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα τῶν χρυσῶν δαμαλίδων εἰς τὴν Βαιθὴλ καὶ τὴν Δὰν συνέχιζαν να ὑπάρχουν.

Ὁ Κύριος εἶπε τότε πρὸς τὸν Ἰού· «δι’ ὅλας τὰς ἀγαθὰς πράξεις, τὰς ὁποίας προθύμως ἔκαμες ἐνώπιόν μου, ὅσα δηλαδὴ ἔκαμες σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά μου ἐναντίον τοῦ οἴκου τοῦ Ἀχαάβ, ἐγὼ θὰ σὲ ἀμείψω. Ἰδοὺ τέσσαρες γενεαί σου θὰ καθήσουν ἐπάνω εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ».

Ὁ Κύριος εἶπε πρὸς τὸν Ἰου: «Δι ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα εὐηρεστήθης νὰ κάμῃς λεπτομερῶς σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα καὶ τὶς ἔντολές μου, δι’ ὅσα δηλαδὴ ἔκαμες σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά μου εἰς τοὺς ἀπογόνους τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας τοῦ Ἀχαάβ, σοῦ ὑπόσχομαι τοῦτο· οἱ ἀπόγονοί σου μέχρι τετάρτης γενεᾶς θὰ ἀναδειχθοῦν βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ».

Ἀλλὰ ὁ Ἰοὺ δὲν ἐπρόσεξεν, ὥστε νὰ βαδίσῃ καὶ νὰ ζήσῃ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, μὲ ὅλην του τὴν καρδίαν. Διὰ τοῦτο δὲ καὶ δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας τοῦ Ἱεροβοάμ, ὁ ὁποῖος παρέσυρε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀσέβειαν.

Ἀλλ’ ὁ Ἰοὺ δὲν ἐπρόσεξε, ὥστε νὰ βαδίσῃ καὶ νὰ συμπεριφερθῇ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, μὲ ὅλην τὴν καρδιά του, ὥστε αὐτὸν ἐξ ὁλοκλήρου νὰ ποθῇ. Δι’ αὐτὸ δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες καὶ τὴν εἰδωλολατρικὴν πολιτείαν τοῦ Ἱεροβοάμ, ὁ ὁποῖος παρέσυρε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν.

Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἤρχισε νὰ περικόπτῃ ἐδάφη ἀπὸ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Ὁ Ἀζαήλ προσέβαλε τοὺς Ἰσραηλίτας καθ’ ὅλον τὸ μῆκος τῶν συνόρων τοῦ βασιλείου των.

Ἕνεκα τῆς συνεχιζομένης ἀσεβείας εἰς τὸν Ἰσραήλ, κατὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ὁ Κύριος ἄρχισε νὰ περικόπτῃ καὶ νὰ μικραίνῃ τὴν ἐδαφικὴν ἀκεραιότητα τοῦ Ἰσραήλ. Διότι ὁ Ἀζαήλ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας, ἐπετέθη καὶ ἐκτύπησε τοὺς Ἰσραηλίτες εἰς ὅλον τὸ μῆκος τῶν συνόρων των

Ἤρχισε δὲ νὰ περικόπτῃ καὶ ἀφαιρῇ ἐδάφη ἀπὸ τὴν ἀνατολικὴν τοῦ Ἰορδάνου χώραν. Ἔτσι κατέλαβεν ὅλην τὴν χώραν Γαλαὰδ τῆς φυλῆς Γάδ, τὴν περιοχὴν τῶν φυλῶν Ρουβὴν καὶ τοῦ Μανασσῆ, ἀπὸ τῆς πόλεως Ἀροήρ, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὴν ὄχθην τοῦ χειμάρρου Ἀρνὼν πρὸς νότον, μέχρι καὶ τῆς χώρας Γαλαὰδ καὶ Βασὰν πρὸς βορρᾶν.

τοὺς ἐπετέθη καὶ ἀκρωτηρίαζε τὴν χώραν των ἀπὸ τὰ ἀνατολικὰ τοῦ Ἰορδάνη· κατέλαβεν ὅλην τὴν περιοχὴν Γαλαὰδ τῆς φυλῆς τοῦ Γὰδ καὶ τῆς φυλῆς τοῦ Ρουβὴν καὶ τοῦ ἡμίσεος τῆς φυλῆς Μανασσῆ· ἡ ἐπίθεσις τῶν Σύρων ἄρχιζε ἀπὸ τὴν πόλιν Ἀροήρ, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὴν ὄχθην τοῦ ξεροποτάμου Ἀρνὼν πρὸς νότον, καὶ ἔφθανε μέχρι τὴν περιοχὴν τῆς Γαλαὰδ καὶ τῆς Βασὰν πρὸς βορρᾶν.

Τὰ ὑπόλοιπα ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Ἰοὺ καὶ ὅλα τὰ κατορθώματά του καὶ αἱ μάχαι, τὰς ὁποίας ἔκαμε, ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἔργων τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ;

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ βασιλιᾶ Ἰοὺ καὶ ὅλα, ὅσα αὐτὸς ἔκαμε, καὶ ὅλα τὰ ἠρωϊκὰ κατορθώματά του καὶ οἱ πόλεμοι, τοὺς ὁποίους ἔκαμε, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν «Χρονικῶν (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰσραήλ»;

Ὁ Ἰοὺ ἐκοιμήθη μὲ τοὺς προγόνους αὐτοῦ καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὴν Σαμάρειαν. Ἀντ’ αὐτοῦ δὲ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του ὁ Ἰωάχαζ.

Ἀπέθανεν ὁ Ἰοὺ καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὴν Σαμάρειαν. Ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχός του ὁ Ἰωαχάζ, ὁ υἱός του.

Τὰ ἔτη δέ, κατὰ τὰ ὁποῖα ἐβασίλευσεν ὁ Ἰοὺ εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν μὲ πρωτεύουσαν τὴν Σαμάρειαν, ἀνῆλθον εἰς εἴκοσι ὀκτώ.

Τὰ δὲ ἔτη, ποὺ ὁ Ἰοὺ ὑπῆρξε βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ μὲ πρωτεύουσαν τὴν Σαμάρειαν, ἀνέρχονται εἰς εἴκοσι ὀκτώ.

Ἡ Γοθολία, ἡ μήτηρ τοῦ Ὀχοζίου, ὅταν εἶδεν ὅτι ἀπέθανεν ὁ υἱός της, ἐξωλόθρευσεν αὐτὴ ὅλους τοὺς ἀπογόνους τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας τοῦ βασιλείου Ἰούδα.

Μόλις ἡ Γοθολία, ἡ μητέρα τοῦ βασιλιᾶ Ὀχοζία, εἶπεν ὅτι ἀπέθανεν ὁ υἱός της, τὸν ὁποῖον ἐφόνευσεν ὁ Ἰού, ἐδολοφόνησε καὶ αὐτὴ ὅλους τοὺς ἀπογόνους τῆς βασιλικῆς οἰκογενειας τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα.

Ἡ Ἰωσαβεὲ ὅμως, θυγάτηρ τοῦ βασιλέως Ἰωρὰμ καὶ ἀδελφὴ τοῦ Ὀχοζίου, ἀπέσυρε κρυφίως τὸν Ἰωάς, υἱὸν τοῦ ἀδελφοῦ της, ἀπὸ τοὺς ἄλλους υἱοὺς τοῦ βασιλέως, ὅταν ἐκεῖνοι ἐφονεύοντο. Ἔθεσε δὲ αὐτὸν καὶ τὴν τροφόν του εἰς ἕνα δωμάτιον, ὅπου ὑπῆρχον κλῖναι. Ἐκεῖ ἀπέκρυψεν αὐτὸν ἀπὸ τὴν Γοθολίαν καὶ ἔτσι αὐτὸς δὲν ἐξετελέσθη.

Ἀλλ’ ἡ Ἰωσαβεέ, ἡ κόρη τοῦ βασιλιᾶ Ἰωρὰμ καὶ ἑτεροθαλὴς ἀδελφὴ τοῦ Ὀχοζία (ἀπὸ ἄλλην μητέρα), ἐπῆρε τὸν Ἰωάς, τὸν υἱὸν τοῦ ἀδελφοῦ της Ὀχοζία, καὶ τὸν ἀπήγαγε μέσα ἀπὸ τοὺς ἄλλους υἱοὺς τοῦ βασιλιᾶ, ποὺ ἐφονεύοντο ἀπὸ τὰ ὄργανα τῆς Γοθολίας. Ἡ Ἰωσαβεὲ ἐπῆρε κρυφὰ τὸν ἡλικίας ἐνὸς ἔτους Ἰωὰς καὶ τὴν τροφὸν του καὶ τοὺς ἔβαλεν εἰς τὸ δωμάτιον, ποὺ ἐχρησιμοποιεῖτο ὡς ἀποθήκη κρεβατιῶν. Ἐκεῖ ἔκρυψε τὸν Ἰωὰς ἀπὸ τὴν μανίαν τῆς Γοθολίας καὶ ἔτσι δὲν ἐθανατώθη.

Ἀπὸ ἐκεῖ μετέφερεν αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου, ὅπου ἔμεινε κρυμμένος μαζῆ μὲ τὴν τροφόν του ἐπὶ ἓξ ἔτη. Ἡ δὲ Γοθολία κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ ἐβασίλευεν ἐπὶ τοῦ λαοῦ τῆς χώρας.

Καὶ ὁ Ἰωὰς ἐζοῦσε κρυμμένος μὲ τὴν τροφόν του εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου, ὅπου εἶχεν ἐν τῷ μεταξὺ μεταφερθῆ, ἐπὶ ἓξι χρόνια. Κατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν ἡ Γοθολία κατεῖχε τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα.

Κατὰ τὸ ἕβδομον ἔτος ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαὲ ἀπέστειλε καὶ προσεκάλεσε τοὺς ἑκατοντάρχους, ἀξιωματικοὺς τῆς βασιλικῆς φρουρᾶς τῶν Χορρὶ καὶ τῶν Ρασίμ, καὶ ἔφερεν αὐτοὺς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν κρυμμένον Ἰωάς. Ἐκεῖ δὲ συνῆψε μὲ αὐτοὺς συμφωνίαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου διὰ τὴν ἀνάδειξιν τοῦ Ιωὰς ὡς βασιλέως. Τοὺς ὥρκισεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἔδειξεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰωδαὲ τὸν υἱὸν τοῦ βασιλέως.

Ἀλλὰ κατὰ τὸ ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τῆς Γοθολίας ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαὲ ἔστειλεν ἀπεσταλμένους καὶ ἐκάλεσε τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς βασιλικῆς φρουρᾶς, τοὺς ἑκατοντάρχους τῶν τμημάτων Χορρὶ καὶ Ρασίμ, καὶ τοὺς ὡδήγησε (ἔφερε) κοντά του εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ συνῆψε μαζί των συμφωνίαν καὶ συνθήκην φιλίας ἐνώπιον Κυρίου διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν σχεδίων του καὶ τοὺς ὥρκισεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τοὺς ἔδειξε δὲ καὶ τὸν κρυμμένον μικρὸν Ἰωάς, τὸν υἱὸν τοῦ βασιλιᾶ Ὀχοζία·

Ἔδωσε δὲ κατόπιν εἰς αὐτοὺς ἐντολὴν καὶ εἶπεν· «αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον ἔχετε καθῆκον νὰ κάμετε.

ταυτοχρόνως τοὺς ἔδωκε καὶ τὴν ἀκόλουθον ἐντολήν: «Αὐτὸ θὰ κάμετε διὰ τὴν ἀνακήρυξιν τοῦ Ἰωὰς ὡς νέου βασιλιᾶ:

Τὸ ἕνα τρίτον ἀπὸ σᾶς μὲ τοὺς στρατιώτας σας θὰ προσέλθουν κατὰ τὸ Σάββατον τοῦτο καὶ θὰ φρουροῦν τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον ἱστάμενοι εἰς τὴν πύλην τῶν ἀνακτόρων. Τὸ δεύτερον τμῆμα θὰ εὑρίσκεται εἰς τοποθεσίαν, ποὺ ὀνομάζεται πύλη ὁδῶν. Τὸ δὲ τρίτον τμῆμα θὰ φρουρῇ εἰς τὴν τοποθεσίαν τῆς πύλης, ἡ ὁποία λέγεται πύλη τῶν στρατιωτῶν. Ἀπὸ ἐκεῖ αὐτὰ θὰ ἐπιβλέπουν καὶ θὰ προσέχουν τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον.

Ὅταν θὰ γίνῃ ἡ κατὰ Σάββατον ἀλλαγὴ τῆς φρουρᾶς, ἡ φρουρά (ἱερεῖς καὶ λευῖται) θὰ διαιρεθῇ εἰς τρία τμήματα. Τὸ ἕνα τρίτον ἀπὸ τὴν φρουρὰν ποὺ ἀντικαθίσταται, θὰ ἔλθῃ τὸ Σάββατον αὐτό, θὰ σταθῇ εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ ἀνακτόρου καὶ θὰ ἀναλάβῃ τὴν φρούρησιν τοῦ παλατιοῦ· τὸ ἄλλο τρίτον θὰ λάβῃ θέσιν καὶ θὰ φρουρῇ τὴν πύλην, ποὺ ὀνομάζεται «πύλη τῶν ὁδῶν»· καὶ τὸ ἄλλο τμῆμα, τὸ τρίτον, θὰ φρουρῇ τὴν πύλην, ποὺ ὀνομάζεται «πύλη τῶν στρατιωτῶν». Ἀπὸ τὴν θέσιν αὐτὴν τὸ τρίτον τμῆμα θὰ φρουρῇ τὴν εἴσοδον τοῦ Ναοῦ, ὥστε νὰ ἀποκρούσῃ τυχὸν ἔφοδον ἀπὸ τὸ παλάτι.

Ἀπὸ τὰ δύο δὲ ἰδικά σας τάγματα τὸ ἕνα τμῆμα θὰ φρουρῇ τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου καὶ τὸν βασιλέα, ποὺ θὰ εὑρίσκεται εἰς αὐτόν.

Καὶ δύο τμήματα ἀπὸ τὴν φρουρὰν ποὺ ἀντικαθίσταται τὸ Σάββατον, θὰ φρουροῦν τὸ μὲν ἕνα τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ἀσφαλίζουν τὸν νεαρὸν βασιλιᾶ,

Τὸ δὲ ἄλλο θὰ περικυκλώσῃ τὸν ναόν, ὅπου εὑρίσκεται ὁ βασιλεύς, καὶ καθένας ἀπὸ τοὺς στρατιώτας θὰ κρατῇ εἰς τὰ χέρια του τὸ ὅπλον του. Ἐκεῖνος, ποὺ θὰ τολμήσῃ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὰς τάξεις των, θὰ ἐκτελῆται. Αὐτοὶ θὰ εἶναι εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ βασιλέως, ὀπουδήποτε θελήσῃ αὐτὸς νὰ μεταβῇ».

τὸ δὲ ἄλλο θὰ περικυκλώσῃ τὸν βασιλιᾶ· κάθε στρατιώτης τοῦ τμήματος αὐτοῦ θὰ στέκεται μὲ γυμνὸν τὸ σπαθί του εἰς τὸ χέρι του· ὅποιος τολμήσῃ να πλησιάσῃ καὶ νὰ εἰσχωρήσῃ εἰς τὴν γραμμὴν τῆς φρουρᾶς, θὰ θανατωθῇ. Οἱ στρατιῶται αὐτοὶ θὰ εἶναι μαζὶ μὲ τὸν βασιλιᾶ, φρουρὰ προσωπική του, κάθε φορὰν ποὺ θὰ βγαίνῃ ἔξω καὶ κάθε φορὰν ποὺ θὰ μπαίνῃ μέσα».

Οἱ ἑκατόνταρχοι καὶ οἱ ἄλλοι ἀξιωματικοὶ ἐξετέλεσαν ὅλα ὅσα ὑπέδειξεν εἰς αὐτοὺς ὁ συνετὸς Ἰωδαέ. Ἐπῆρε, δηλαδή, ὁ κάθε ἀξιωματικὸς τοὺς ἄνδρας του, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ Σάββατον θὰ ἀντικαθιστοῦσαν τὴν φρουράν, ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς ἄνδρας τῆς φρουρᾶς ποὺ θὰ ἀντικαθίστατο, καὶ μετέβησαν πρὸς τὸν ἀρχιερέα Ἰωδαέ.

Καὶ οἱ ἑκατόνταρχοι ἀξιωματικοὶ ἔκαμαν ὅλα, ὅσα τοὺς διέταξεν ὁ συνετὸς ἀρχιερεὺς Ἰωδαέ. Κάθε ἀξιωματικὸς ἐπῆρε τοὺς ἄνδρες του, οἱ ὁποῖοι θὰ ἤρχοντο νὰ ἀντικαταστήσουν τὴν φρουρὰν κατὰ τὸ Σάββατον, καὶ τοὺς ἄνδρες τῆς φρουρᾶς, ποὺ θὰ ἀπήρχετο, καὶ μαζὶ μὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἄνδρες ἦλθαν εἰς τὸν ἀρχιερέα Ἰωδαέ.

Ὁ ἀρχιερεὺς ἔδωκεν εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς τὰ ὅπλα, λόγχας καὶ ἀσπίδας τοῦ βασιλέως, Δαυΐδ, ποὺ ὑπῆρχον εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Καὶ ὁ ἀρχιερεὺς παρέδωσεν εἰς τοὺς ἑκατοντάρχους ἀξιωματικοὺς ὡς ὁπλισμὸν τοὺς σειρομάστας (= λόγχες) καὶ τοὺς τρισσούς (= ἀσπίδες) τοῦ βασιλιᾶ Δαβίδ, ποὺ ἐφυλάσσοντο εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ.

Οἱ στρατιῶται ἵσταντο εἰς τὴν θέσιν των κρατοῦντες εἰς τὰ χέρια ὁ καθένας τὸ ὅπλον του. Παρετάχθησαν δὲ ἀπὸ τῆς δεξιᾶς πλευρᾶς τοῦ ναοῦ μέχρι τῆς ἀριστερᾶς πλευρᾶς του, πλησίον εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, καὶ γύρω εἰς τὸν ναόν, ὅπου ἔμενεν ὁ νεαρὸς βασιλεύς.

Καὶ οἱ ἄνδρες τῆς φρουρᾶς ἔλαβαν τὴν ὡρισμένην θέσιν των ὁ καθένας μὲ τὸ ὅπλον εἰς τὰ χέρια. Παρετάχθησαν ὅλοι οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὴν δεξιὰν πλευράν (τὸν νότιον τοῖχον) τοῦ Ναοῦ μέχρι τῆς ἀριστερᾶς πλευράς (τοῦ βορείου τοίχου) τοῦ Ναοῦ, κοντὰ εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων ἐμπρὸς εἰς τὸν Ναόν, γύρω-γύρω ἀπὸ τὸν νεαρὸν βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο μέσα εἰς τὸν Ναόν.

Ὁ Ἰωδαὲ τότε ἔβγαλε τὸν νεαρὸν βασιλέα, ἔθεσεν εἰς αὐτὸν τὸ βασιλικὸν διάδημα, ἔδωσεν εἰς τὰ χέρια του τὸν Νόμον, τὸν ἔχρισε καὶ τὸν ἀνεκήρυξεν ὡς βασιλέα. Οἱ παριστάμενοι ἐχειροκρότησαν καὶ εἶπαν· «ζήτω ὁ βασιλεύς»!

Κατόπιν ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαὲ ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸν Ναὸν τὸν υἱὸν τοῦ βασιλιᾶ Ὀχοζία, τοῦ ἐφόρεσε τὸ βασιλικὸν στέμμα καὶ τοῦ ἔδωκεν εἰς τὰ χέρια ἀντίγραφον τοῦ Νόμου· καὶ τὸν ἔχρισε καὶ τὸν ἀνεκήρυξε βασιλιᾶ. Καὶ ὅσοι ἦσαν παρόντες εἰς τὴν τελετήν, ἐχειροκρότησαν καὶ ἐφώναξαν: «Ζήτω ὁ βασιλιᾶς!»

Ἡ Γοθολία ἤκουσε τὴν φωνὴν αὐτὴν καὶ τὰς ζητωκραυγὰς τῶν στρατιωτῶν καὶ τοῦ λαοῦ καὶ ἐβγῆκε πρὸς τὸν λαὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου.

Ἡ βασίλισσα Γοθολία ἄκουσε τὶς ζητωκραυγὲς τῶν ἀνδρῶν τῆς φρουρᾶς καὶ τοῦ λαοῦ καὶ ἔτρεξεν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, ὅπου ἦταν μαζεμένος ὁ λαός.

Αἴφνης εἶδε τὸν νεαρὸν βασιλέα νὰ ἵσταται ἐπάνω εἰς τὴν ἐξέδραν του, σύμφωνα μὲ τὰ παραδεδομένα, καὶ πλησίον του ἦσαν οἱ ψάλται καὶ οἱ σαλπιγκταί, καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ χαίροντες καὶ σαλπίζοντες. Ἡ Γοθολία ἔσχισε τὰ ἱμάτιά της καὶ ἐφώναξε· «συνωμοσία, συνωμοσία».

Καὶ ἔξαφνα, νά· εἶδεν ὅτι ὁ νέος βασιλιᾶς ἐστέκετο ἐπάνω εἰς τὴν ἐξέδραν, κοντὰ εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ Ναοῦ, ὅπως ὑπῆρχε συνήθεια. Κοντὰ εἰς τὸν βασιλιᾶ ἐστέκοντο οἱ ἀρχιψάλται καὶ οἱ σαλπιγκταὶ καὶ ὅλος ὁ λαὸς τῆς πόλεως· ὅλοι αὐτοὶ ἐπανηγύριζαν διὰ τὸ γεγονὸς καὶ ἐσάλπιζαν μὲ τὶς σάλπιγγες. Ἡ Γοθολία ἐμπρὸς εἰς τὸ ἀναπάντεχον αὐτὸ θέαμα ἔσχισε τὰ ροῦχα της καὶ ἐφώναξε: «Συνωμοσία! Συνωμοσία!»

Ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαὲ ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τοὺς ἑκατοντάρχους, εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς στρατιωτικὴς δυνάμεως, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «βγάλετε αὐτὴν ἔξω ἀπὸ τὴν παράταξιν. Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀκολουθήσῃ ὀπίσω ἀπὸ αὐτήν, θὰ ἀποθάνῃ διὰ ροαφαίας». Διέταξε δὲ ἀκόμη καὶ εἶπε νὰ μὴ φονευθῇ αὐτὴ ἐντὸς τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Τότε ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαὲ διέταξε τοὺς ἀξιωματικοὺς ἑκατοντάρχους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὴν εὐθύνην τῆς στρατιωτικῆς φρουρᾶς, καὶ τοὺς εἶπε: «Συλλάβετέ την καὶ ὁδηγῆστε την ἔξω ἀπὸ τὶς δύο σειρὲς τῆς στρατιωτικῆς παρατάξεως· ἐκεῖνος, ποὺ θὰ θελήσῃ νὰ τὴν ἀκολουθήσῃ, θὰ θανατωθῇ μὲ τὴν ρομφαίαν». Αὐτὸ διέταξεν ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαέ, διότι εἶπεν: «Ἡ Γοθολία δὲν πρέπει νὰ φονευθῇ εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ».

Ἄπλωσαν τὰ χέρια των καὶ τὴν συνέλαβον· αὐτὴ δὲ εἰσῆλθεν εἰς τὴν ὁδόν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ βασιλικοῦ σταύλου. Ἐκεῖ καὶ ἐθανατώθη.

Οἱ ἀξιωματικοὶ συνέλαβαν τὴν Γοθολίαν· τὴν ὡδήγησαν εἰς τὸ παλάτι, εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ βασιλικοῦ στάβλου, καὶ ἐκεῖ ἐφονεύθη ἡ Γοθολία.

Ὁ Ἰωδαὲ συνῆψε συμφωνίαν μεταξὺ τοῦ Κυρίου, τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ λαοῦ, διὰ νὰ εἶναι ὁ λαὸς αὐτὸς ἰδιαίτερος λαὸς τοῦ Κυρίου. Συμφωνίαν ἐπίσης συνῆψε μεταξὺ τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ λαοῦ.

Ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαὲ συνῆψε συμφωνίαν καὶ συνθήκην φιλίας μεταξὺ τοῦ Κυρίου καὶ μεταξὺ τοῦ βασιλιᾶ καὶ τοῦ λαοῦ, ὅτι θὰ εἶναι ὁ λαός, λαὸς ποὺ θὰ ἀνήκῃ ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὸν Κύριον συνῆψεν ἐπίσης συμφωνίαν καὶ συνθήκην φιλίας μεταξὺ τοῦ βασιλιᾶ καὶ τοῦ λαοῦ.

Ὅλοι δὲ οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ, ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, εἰσῆλθον εἰς τὸν ναὸν τοῦ Βάαλ καὶ τὸν κατεκρήμνισαν. Συνέτριψαν τὰ θυσιαστήρια καὶ τὰ ἀγάλματα αὐτοῦ ἐξ ὁλοκλήρου. Τὸν δὲ Μαθάν, τὸν ἱερέα τοῦ Βάαλ, ἐφόνευσαν ἐμπρὸς εἰς τὰ θυσιαστήρια. Ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαὲ ἔθεσε φρουροὺς εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Κατόπιν ολος ὁ λαὸς τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων ὥρμησε πρὸς τὸν εἰδωλολατρικὸν ναὸν τοῦ Βάαλ καὶ τὸν κατεδάφισεν. Ὁ λαὸς συνέτριψεν ἐπίσης ἐντελῶς καὶ μὲ δύναμιν τὰ θυσιαστήρια τοῦ Βάαλ καὶ τὰ ἀγάλματά του καὶ ἐφόνευσε τὸν Μαθάν, τὸν ἱερέα τοῦ Βάαλ, ἐμπρὸς εἰς τὰ θυσιαστήρια. Ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαὲ ὥρισε φύλακες - ἐπόπτες (ἱερεῖς) εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ.

Ἐπῆρε κατόπιν ὁ Ἰωδαὲ τοὺς ἑκατοντάρχους τῆς βασιλικῆς φρουρὰς Χορρὶ καὶ Ρασίμ, ὅπως καὶ ὅλον τὸν λαὸν τῆς Ἱερουσαλήμ. Ὅλοι ὁδήγησαν τὸν βασιλέα αὐτὸν ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ εἰσῆλθαν διὰ τῆς πύλης τῶν στρατιωτῶν εἰς τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον. Ἐκεῖ δὲ ἔθεσαν αὐτὸν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον.

Κατόπιν αὐτός, οἱ ἀξιωματικοὶ ἑκατόνταρχοι, ἡ βασιλικὴ φρουρά (τὰ τμήματα) Χορρὶ καὶ Ρασὶμ καὶ ὅλος ὁ λαὸς τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων, παρέλαβαν, ὡδήγησαν καὶ συνώδευσαν τὸν βασιλιᾶ ἀπὸ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, καὶ ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς πύλης τῆς βασιλικῆς φρουρᾶς ἐμπῆκαν εἰς τὰ ἀνάκτορα. Ἐκεῖ ἀνέβασαν τὸν νέον βασιλιᾶ εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον.

Ὅλος ὁ λαὸς τῆς περιοχῆς Ἱερουσαλὴμ ἐχάρη, ἡ δὲ πόλις ἡσύχασε. Τὴν Γοθολίαν ἐξετέλεσαν διὰ ρομφαίας μέσα εἰς τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον.

Καὶ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα ἐπανηγύρισε καὶ ἐχάρη ἡσύχασεν ὅμως καὶ ἡ πόλις τῶν Ἱεροσολύμων. Τὴν Γοθολίαν ἐφόνευσαν μὲ ρομφαίαν εἰς τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα.

Ἑπτὰ ἐτῶν ἦτο ὁ Ἰωάς, ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον.

Ὁ Ἰωὰς εἶχεν ἠλικίαν ἑπτὰ ἐτῶν, ὅταν ἔγινε βασιλιᾶς τοῦ κράτους τοῦ Ἰούδα.

Κατὰ τὸ ἕβδομον ἔτος τοῦ Ἰού, βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, ἀνῆλθεν εἰς τὸν θρόνον ὁ Ἰωάς. Ἐβασίλευσε δὲ τεσσαράκοντα ἔτη εἰς τὴν Ἰουδαίαν μὲ πρωτεύουσαν τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἡ μητέρα του ὠνομάζετο Ἀβιὰ καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Βηρσαβεέ.

Ὁ βασιλιᾶς Ἰωὰς ἀνέβη εἰς τὸν Θρόνον κατὰ τὸ ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰού, ἐβασίλευσε δὲ σαράντα χρόνια μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἡ μητέρα του ὠνομάζετο Ἀβιὰ καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηρσαβεέ.

Ὁ Ἰωὰς ἔπραξε τὸ εὐάρεστον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς βασιλείας του, κατὰ τὰς ὁποίας διεφωτίζετο ἀπὸ τὸν ἀρχιερέα Ἰωδαέ.

Ὁ βασιλιᾶς Ἰωὰς ἔζησε σύμφωνα μὲ τὸ Θέλημα καὶ τὶς ἐντολὲς του Κυρίου ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς βασιλείας του, κατὰ τὶς ὁποῖες τὸν διεφώτιζε καὶ τὸν καθωδηγοῦσε ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαέ.

Ἀλλὰ τοὺς ὑψηλοὺς τόπους, ὅπου ἐλατρεύοντο ἀκόμη τὰ εἴδωλα, δὲν ἐπέτυχε νὰ καταστρέψῃ καὶ ἔτσι ὁ λαὸς προσέφερεν καὶ εἰς τοὺς εἰδωλικοὺς θεοὺς θυσίας καὶ θυμιάματα.

Ὅμως οἱ εἰδωλολατρικοὶ τόποι τῆς λατρείας, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς ὑψηλὲς τοποθεσίες, δὲν κατεστράφησαν, καὶ ἔτσι ὁ λαὸς συνέχιζε νὰ προσφέρῃ εἰς τὰ εἴδωλα θυσίες καὶ θυμίαμα εἰς τοὺς τόπους ἐκείνους.

Ὁ Ἰωὰς εἶπε πρὸς τοὺς ἱερεῖς· «ὅλον τὸ ἀργύριον, τὸ ὁποῖον εἰσοδεύεται εἰς τὸν ναὸν ἀπὸ τὰς ἁγίας προσφοράς, δηλαδὴ τὸ ἀργύριον τὸ ὁποῖον προέρχεται ἀπὸ προσωπικὴν προσφοράν, τὸ ἀργύριον τὸ ὁποῖον εἰσπράττεται κατόπιν ἐκτιμήσεως, καὶ τὸ ἀργύριον τὸ ὁποῖον κατὰ τὴν διάθεσίν του ἕκαστος θὰ προσφέρῃ πρὸς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου,

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Ἰωὰς εἶπεν εἰς τοὺς ἱερεῖς: «Ὅλα τὰ χρήματα (κάθε πρόσοδος), ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἀντικείμενα, τὰ ὁποῖα ἀφιερώνονται εἰς τὸν Θεόν, καὶ εἰσάγονται ὡς ἔσοδα εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου· δηλαδή: α) τὸ χρηματικὸν ποσόν, ποὺ καταβάλλει κάθε πιστὸς ὡς προσωπικὴν εἰσφοράν, β) ἐκεῖνο ποὺ εἰσπράττεται κατόπιν ἐκτιμήσεως ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ τὸ ὁποῖον ὤριζαν οἱ ἱερεῖς διὰ τὴν ἀγορὰν ὡρισμένων ἀφιερωμάτων καὶ γ) ἐκεῖνο, ποὺ καταβάλλει ὁ πιστὸς μὲ τὴν θέλησίν του ὡς προσωπικὴν εἰσφορὰν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου,

ἂς τὸ πάρουν οἱ ἱερεῖς, ὁ καθένας ἀπὸ τὴν εἴσπραξιν τῆς δικαιοδοσίας του, καὶ ἂς διαθέσουν αὐτὸ διὰ τὴν ἐπισκευὴν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, ὅπου αὐτὸς εὑρεθῇ ὅτι ἔχει ἀνάγκην ἐπιδιορθώσεως».

ἂς τὰ κρατοῦν οἱ ἱερεῖς, ὁ καθένας ἀπὸ τὶς εἰσπράξεις (ποὺ προέρχονται ἀπὸ πρόσωπα) τῆς δικαιοδοσίας του. Τὰ χρήματα αὐτὰ νὰ τὰ κρατήσουν οἱ ἱερεῖς καὶ νὰ τὰ διαθέσουν διὰ τὴν ἐπισκευὴν τοῦ Ναοῦ, εἰς τὰ σημεῖα ποὺ ὁ Ναὸς ἔχει ἀνάγκην ἐπισκευῆς».

Ἀλλὰ κατὰ τὸ εἰκοστὸν τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωάς, οἱ ἱερεῖς δὲν ἐφρόντισαν διὰ τὴν ἐπιδιόρθωσιν τῶν φθορῶν τοῦ ναοῦ.

Ἐν τούτοις συνέβη τοῦτο: Κατὰ τὸ εἰκοστὸν τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωὰς οἱ ἱερεῖς δὲν εἶχαν φροντίσει διὰ τὶς ἀναγκαῖες ἐπιδιορθώσεις τοῦ Ναοῦ.

Ὁ βασιλεὺς Ἰωὰς προσεκάλεσε τὸν ἀρχιερέα Ἰωδαὲ καὶ τοὺς ἱερεῖς καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «διατί δὲν ἐφροντίσατε διὰ τὴν ἐπισκευὴν τοῦ ναοῦ; Διὰ τοῦτο ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἑξῆς δὲν θὰ ἀναλάβετε σεῖς τὴν εἴσπραξιν τοῦ φόρου τούτου τοῦ προοριζομένου διὰ τὴν ἐπισκευὴν τοῦ ναοῦ, διότι αὐτὸς θὰ διατίθεται κατ’ εὐθεῖαν διὰ τὴν ἐπιδιόρθωσιν τοῦ ναοῦ».

Δι’ αὐτὸ ὁ βασιλιᾶς Ἰωὰς ἐκάλεσε τὸν ἀρχιερέα Ἰωδαὲ καὶ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς εἶπε: «Διατί δὲν ἐφροντίσατε διὰ τὶς ἐπιδιορθώσεις τοῦ Ναοῦ; Διὰ τὴν παράλειψίν σας αὐτὴν ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἑξῆς δὲν θὰ κρατῆτε τὶς εἰσφορὲς ἀπὸ τὶς εἰσπράξεις (ποὺ προέρχονται ἀπὸ πρόσωπα) τῆς δικαιοδοσίας σας. Τίς εἰσφορὲς αὐτὲς θὰ τὶς παραδίδετε, ὥστε νὰ χρησιμοποιοῦνται κατ’ εὐθεῖαν διὰ τὶς ἐπιδιορθώσεις τοῦ Ναοῦ».

Οἱ ἱερεῖς ἐδέχθησαν νὰ μὴ εἰσπράττουν τὸ ἀργύριον αὐτὸ ἀπὸ τὸν λαὸν καὶ νὰ ἁπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν ὑποχρέωσίν των διὰ τὴν ἐπιδιόρθωσιν τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου.

Καὶ οἱ ἱερεῖς συνεφώνησαν νὰ μὴ εἰσπράττουν πλέον τὶς εἰσφορὲς ἀπὸ τὸν λαόν, οὔτε νὰ φροντίζουν πλέον διὰ τὴν ἐπιδιόρθωσιν τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαὲ ἐπῆρε τότε ἕνα κιβώτιον, ἤνοιξεν εἰς τὸ ἄνω μέρος μίαν ὀπὴν καὶ ἔδωσε νὰ τὸ τοποθετήσουν πλησίον τοῦ θυσιαστηρίου εἰς τὸν οἶκον κάποιου ἀνδρός, ἀνήκοντος εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου. Οἱ δὲ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐφύλασσον τὴν θέσιν αὐτήν, κατέθεσαν ὅλον τὸ εὑρεθὲν ἀργύριον εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Τότε ὁ ἀρχιερεὺς Ἰωδαὲ ἐπῆρε ἕνα κιβώτιον, ἄνοιξε μίαν τρύπαν εἰς τὸ ἐπάνω μέρος του καὶ ἔβαλε τὸ κουτὶ αὐτὸ κοντὰ εἰς τὸ θυσιαστήριον, εἰς τὴν δεξιὰν πλευρὰν τοῦ εἰσερχομένου εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου. Οἱ ἱερεῖς, ποὺ ὡς ἐφημέριοι εἶχαν τὴν εὐθύνην διὰ τὴν τάξιν τῶν εἰσερχομένων εἰς τὸν Ναόν, ἔθεταν εἰς τὸ κουτὶ αὐτὸ ὅλες τὶς εἰσφορές, ποὺ ἐδίδοντο ἀπὸ τοὺς πιστοὺς εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου.

Ὅταν ὅμως εἶδον ὅτι τὸ ἀργύριον τὸ ἐντὸς τοῦ κιβωτίου ἦτο πολύ, ἀνέβηκεν εἰς τὸν ναὸν ὁ γραμματεὺς τοῦ βασιλέως καὶ ὁ ἀρχιερεύς, ἠρίθμησαν τὸ εὑρεθὲν εἰς τὸν οἶκον Κυρίου ἀργύριον καὶ τὸ ἔδεσαν εἰς σάκκους.

Συνέβη δὲ τοῦτο: Ὅταν εἶδαν ὅτι τὰ χρήματα, ποὺ ἐρρίπτοντο εἰς τὸ κουτί, ἦσαν πολλά, (εἰδοποίησαν καί) ἀνέβη εἰς τὸν Ναὸν ὁ γραμματεὺς τοῦ βασιλιᾶ καὶ ὁ ἀρχιερεύς, οἱ ὁποῖοι ἐμέτρησαν τὰ χρήματα, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τὰ ἔβαλαν εἰς σάκκους, τοὺς ὁποίους ἔδεσαν

Αὐτὸ δὲ τὸ ἀργύριον τὸ παρέδωσαν εἰς τὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀναλάβει νὰ ἐπιβλέπουν εἰς τὰ ἔργα τῆς ἐπιδιορθώσεως τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου. Αὐτοὶ δὲ παρέδωσαν αὐτὸ εἰς τοὺς ξυλουργοὺς καὶ εἰς τοὺς οἰκοδόμους, οἱ ὁποῖοι εἰργάζοντο διὰ τὴν ἐπισκευήν του οἴκου Κυρίου,

καὶ τὰ μετρημένα αὐτὰ χρήματα παρέδωκαν εἰς τὰ χέρια ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὴν ἐποπτείαν καὶ τὴν εὐθύνην τῶν ἔργων, ποὺ ἀφωροῦσαν τὴν ἐπιδιόρθωσιν τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου· αὐτοὶ δὲ ἐπλήρωσαν τοὺς ξυλουργοὺς καὶ τοὺς οἰκοδόμους, οἱ ὁποῖοι ἔκαμναν τὶς ἐπιδιορθώσεις εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου.

εἰς τοὺς κτίστας καὶ εἰς τοὺς λατόμους, διὰ νὰ ἀγοράσουν ξύλα καὶ πελεκημένους λίθους πρὸς ἐπισκευὴν τῶν ἐφθαρμένων μερῶν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου. Ὅλον δὲ αὐτὸ τὸ ἀργύριον ἐξωδεύθη διὰ τὴν ἐπιδιόρθωσιν ἐφθαρμένων μερῶν τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου, ὥστε αὐτὸς νὰ στερεωθῇ ἀσφαλῶς.

Ἐπλήρωσαν ἐπίσης τοὺς κτίστες καὶ τοὺς λατόμους διὰ τὴν ἀγορὰν ξυλείας καὶ πελεκημένων λίθων, ὑλικὰ ποὺ ἦσαν ἀπαραίτητα δι’ ὅλες τὶς ἐπιδιορθώσεις τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου. Τὰ χρήματα αὐτὰ ἐξωδεύθησαν διὰ τὴν στήριξιν καὶ στερέωσιν τοῦ Ναοῦ.

Εἶχε δὲ δοθῆ διαταγή, ὅπως μὴ κατασκευασθοῦν διὰ τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου θύραι ἀργυραῖ, καρφιά, φιάλαι, σάλπιγγες καὶ κάθε χρυσοῦν καὶ ἀργυροῦν σκεῦος ἀπὸ τὸ ἀργύριον αὐτό, τὸ ὁποῖον εἰσεπράχθη εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου,

Ὅμως ἀπὸ τὰ χρήματα αὐτά, ποὺ εἰσήχθησαν εἰς τὸν Ναόν, δὲν διετέθησαν διὰ νὰ κατασκευασθοῦν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου θύρες ἀργυρές, καρφιά, φιάλες καὶ σάλπιγγες, γενικὰ κάθε ἀντικείμενον χρυσὸν καὶ ἀργυρὸν τοῦ Ναοῦ,

ἀλλὰ νὰ δοθῇ ὁλόκληρον δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβον τὸ ἔργον τῆς στερεώσεως καὶ ἐπιδιορθώσεως τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου.

διότι τὰ χρήματα αὐτὰ τὰ ἔδιδαν εἰς τοὺς τεχνίτες, ποὺ ἀνέλαβαν καὶ ἔκαμαν τὴν ἐπιδιόρθωσιν, στήριξιν καὶ στερέωσιν τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Δὲν ἐζητεῖτο δὲ λογαριασμὸς ἀπὸ τοὺς ἄνδρας, εἰς τὰ χέρια τῶν ὁποίων ἐδίδοντο τὰ χρήματα διὰ νὰ πληρώσουν τοὺς ἀναλαβόντας τὰ ἔργα τῆς ἐπιοιορθώσεως, διότι αὐτοὶ ἐφέροντο μὲ τιμιότητα.

Ἐπὶ πλέον δὲν ἐζητοῦσαν λογαριασμὸν τῶν ἐξόδων ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἰς τὰ χέρια τῶν ὁποίων παρέδιδαν τὰ χρήματα διὰ νὰ πληρώνουν τοὺς τεχνίτες, ποὺ εἰργάζοντο τὰ ἔργα τῶν ἐπιδιορθώσεων, ἐπειδὴ οἱ διαχειρισταὶ αὐτοὶ ἦσαν ἀπολύτως ἔμπιστοι καὶ τίμιοι.

Τὰ χρήματα ὅμως, τὰ ὁποῖα εἰσοδεύοντο εἰς τὸν ναὸν ἀπὸ τὰς θυσίας περὶ ἁμαρτίας, ἐδίδοντο ὄχι διὰ τὴν ἐπιδιόρθωσιν τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ διὰ τὴν συντήρησιν τῶν ἱερέων.

Τὰ χρήματα, ποὺ κατεβάλλοντο διὰ τὶς θυσίες περὶ ἁμαρτίας καὶ τὶς θυσίες περὶ πλημμελείας, δὲν κατετίθεντο εἰς τὸ κουτὶ τοῦ Ναοῦ, καὶ ἄρα δὲν ἐχρησιμοποιοῦντο διὰ τὰ ἔργα τῆς ἐπισκευῆς του· αὐτὰ ἀνῆκαν εἰς τοὺς ἱερεῖς.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ Ἀζαήλ, ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας, ἐξεκίνησεν ἀπὸ τὴν Συρίαν καὶ ἐπολέμησεν ἐναντίον τῆς Γέθ, τὴν ὁποίαν καὶ κατέλαβεν. Ὁ Ἀζαήλ εἶχε πάρει τὴν ἀπόφασιν νὰ ἐκστρατεύσῃ καὶ ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ.

Τότε ὁ Ἀζαήλ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας, ἀνέβη καὶ ἐπετέθη ἐναντίον τῆς πόλεως Γὲθ καὶ τὴν ἐκυρίευσε. Κατόπιν ὁ Ἀζαὴλ ἔλαβε σταθερὰν ἀπόφασιν νὰ ἐπιτεθῇ κατὰ τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ἰωάς, ὁ βασιλεύς, διότι προφανῶς δὲν ἠδύνατο νὰ ἀντιπαραταχθῇ κατὰ τοῦ Ἀζαήλ, ἐπῆρεν ὅλα τὰ ἀφιερώματα, ὅσα εἶχαν ἀφιερώσει εἰς τὸν ναὸν ὁ Ἰωσαφάτ, ὁ Ἰωράμ, ὁ Ὀχοζίας, οἱ προπάτορές του καὶ βασιλεῖς τοῦ βασιλείου Ἰούδα, ὅσα καὶ ὁ ἴδιος εἶχε προσφέρει, ὅλον τὸ χρυσίον τὸ ὁποῖον εὑρέθη εἰς τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ βασιλέως, καὶ ἔστειλεν αὐτὰ πρὸς τὸν Ἀζαὴλ βασιλέα τῆς Συρίας, διὰ νὰ τὸν ἐξευμενίσῃ. Ἐκεῖνος δὲ ἀφοῦ ἔλαβεν αὐτὰ ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Τότε ὁ Ἰωάς, ὁ βασιλιᾶς τοῦ κράτους τοῦ Ἰούδα, ἐπῆρε ὅλα τὰ ἱερὰ ἀντικείμενα, τὰ ὁποῖα εἶχαν ἀφιερώσει εἰς τὸν Θεὸν ὁ Ἰωσαφὰτ καὶ ὁ Ἰωρὰμ καὶ ὁ Ὀχοζίας, οἱ προκάτοχοί του καὶ βασιλεῖς τοῦ κράτους τοῦ Ἰούδα, ἐπρόσθεσε δὲ εἰς αὐτὰ καὶ ὅλα, ὅσα εἶχεν ἀφιερώσει ὁ ἴδιος, ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλον τὸ χρυσάφι, ποὺ εὑρέθη εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ βασιλικοῦ παλατιοῦ καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔστειλεν ὡς δῶρον εἰς τὸν βασιλιᾶ τῆς Συρίας Ἀζαήλ, ὁ ὁποῖος κατόπιν τούτου ὡδήγησε τὸν στρατόν του μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Τὰ ὑπόλοιπα ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Ἰωὰς καὶ ὅλα ὅσα ἄλλα ἔκαμε δὲν εἶναι αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἔργων τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα;

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ βασιλιᾶ Ἰωὰς καὶ ὅλα, ὅσα ἔκαμε, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν «Χρονικῶν (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰούδα»;

Οἱ δοῦλοι τοῦ Ἰωὰς ἐπανεστάτησαν ἐναντίον του, ἔκαμαν συνωμοσίαν καὶ τὸν ἐφόνευσαν εἰς τὸν οἶκον Μαλλώ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν περιοχὴν Γααλά.

Καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ Ἰωὰς συνωμότησαν καὶ ἐπανεστάτησαν ἐναντίον του καὶ ἐσκότωσαν τὸν Ἰωὰς εἰς τὸν οἶκον Μαλλώ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν τοποθεσίαν Γααλά.

Οἱ δοῦλοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐπανεστάτησαν καὶ ἐφόνευσαν τὸν βασιλέα, ἦσαν ὁ Ἰεζιχάρ, υἱὸς τοῦ Ἰεμουάθ, καὶ ὁ Ἰεζεβοὺθ ὁ υἱὸς τοῦ Σωμήρ. Ἔθαψαν τὸν νεκρὸν βασιλέα μαζῆ μὲ τοὺς προπάτοράς του εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαυΐδ. Ἀντὶ δὲ αὐτοῦ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του, ὁ Ἀμεσσίας.

Οἱ δύο δοῦλοι, ποὺ τὸν ἐσκότωσαν καὶ ἀπέθανεν, ἦταν ὁ Ἰεζιχάρ, υἱὸς τοῦ Ἰεμουάθ, καὶ ὁ Ἰεζεβούθ, ὁ υἱὸς τοῦ Σωμήρ. Καὶ ἔθαψαν τὸν Ἰωὰς μαζὶ μὲ τοὺς πατέρας του εἰς τὴν πόλιν Ἀαβίδ. Ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχός του ὁ Ἀμεσσίας, ὁ υἱός του.

Κατὰ τὸ εἰκοστὸν τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωάς, υἱοῦ τοῦ Ὀχοζίου, βασιλέως τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ἔγινε βασιλεὺς εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν μὲ πρωτεύουσαν τὴν Σαμάρειαν ὁ Ἰωάχαζ, υἱὸς τοῦ Ἰού, ἐβασίλευσεν ἐπὶ δέκα ἑπτὰ ἔτη.

Κατὰ τὸ εἰκοστὸν τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωάς, υἱοῦ τοῦ Ὀχοζία, βασιλιᾶ (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰούδα, ἔγινε βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ ὁ Ἰωαχάζ, υἱὸς τοῦ Ἰού. Αὐτὸς ἐβασίλευσεν ἐπὶ δεκαεπτὰ ἔτη μὲ ἔδραν τὴν Σαμάρειαν.

Αὐτὸς ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἐβάδισε τὸν δρόμον τῆς εἰδωλολατρείας καὶ τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὁ ὁποῖος παρώθησε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν ἀσέβειαν. Ὁ Ἰωάχαζ δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας ἐκείνων.

Ὁ Ἰωαχάζ, παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ ἀκολούθησε τὸ ἀσεβὲς παράδειγμα τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, καὶ ἐμιμήθη τὴν ἁμαρτωλὴν πολιτείαν καὶ τὶς ἁμαρτίες του, μὲ τὶς ὁποῖες παρέσυρε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ εἰδωλολατρίαν. Ὁ βασιλιᾶς Ἰωαχὰζ δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν ἀσέβειαν καὶ εἰδωλολατρίαν τὸν Ἱεροβοάμ.

Διὰ τοῦτο ὠργίσθη πολὺ ὁ Κύριος κατὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς τὴν ἐξουσίαν τῶν βασιλέων τῆς Συρίας Ἀζαήλ καὶ τοῦ υἱοῦ του Ἄδερ καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς τοῦ Ἰωάχαζ.

Δι’ αὐτὸ ὁ Κύριος ὠργίσθη πάρα πολύ, ἄναψε ὁ θυμός του κατὰ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὸν ἐγκατέλειψε καὶ τὸν παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια τοῦ βασιλιᾶ τῆς Συρίας Ἀζαὴλ καὶ εἰς τὰ χέρια τοῦ υἱοῦ Ἄδερ, υἱοῦ τοῦ Ἀζαήλ, οἱ ὁποῖοι καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωαχὰζ ἐνικοῦσαν καὶ ἐταπείνωναν τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραήλ.

Τότε ὁ Ἰωάχαζ θερμῶς παρεκάλεσε τὸν Κύριον νὰ τὸν βοηθήσῃ, καὶ ὁ Κύριος εἰσήκουσε τὴν παράκλησίν του, διότι εἶδε τὴν θλῖψιν, μὲ τὴν ὁποίαν κατεβάρυνεν αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας.

Ὁ Ἰωαχὰζ προσηυχήθη εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἐζήτησε τὴν βοήθειάν του, καὶ ὁ Κύριος ἄκουσε τὴν δέησίν του, διότι εἶδε τὴν καταπίεσιν, ποὺ ὑφίστατο ὁ Ἰσραήλ, διότι τοὺς κατεπίεζε καὶ τοὺς ἐστενοχωροῦσε πολὺ ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας.

Ὁ Κύριος ἔσωσε τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται ἠλευθερώθησαν ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν Σύρων καὶ ἐκάθισαν εἰρηνικοὶ καὶ ἐλεύθεροι εἰς τὰς κατοικίας των. Ἔζησαν ἡσύχως ὅπως καὶ προηγουμένως.

Καὶ ὁ Κύριος τοὺς ἐλυπήθη καὶ ἔδωκε σωτηρίαν εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, καὶ ἔτσι ἀπέκτησαν τὴν ἐλευθερίαν των ἀπὸ τὴν δουλείαν τῶν Σύρων. Κατόπιν αὐτοῦ οἱ ἐλεύθεροι Ἰσραηλῖται ἐζοῦσαν καὶ πάλιν εἰς τὰ σπίτια των μὲ εἰρήνην, ὅπως καὶ προηγουμένως.

Ἀλλά, παρ’ ὅλα αὐτά, δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας τῆς οἰκογενείας Ἱεροβοάμ, ὁ ὁποῖος ἐξώθησε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς ἀσέβειαν. Καὶ αὐτὸ ἀκόμη τὸ εἰδωλολατρικὸν ἄγαλμα τῆς Ἀστάρτης ἔμενεν εἰς τὴν θέσιν του, εἰς τὸ ἄλσος ἐν τῇ Σαμαρείᾳ.

Ὅμως, παρ’ ὅλα αὐτά, δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν ἀσέβειαν τοῦ οἴκου Ἰεροβοάμ, ὁ ὁποῖος παρέσυρε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν. Συνέχιζαν νὰ ἀκολουθοῦν τὸ ἁμαρτωλὸν παράδειγμά του· καὶ αὐτὸ ἀκόμη τὸ εἴδωλον τῆς θεὰς Ἀστάρτης ἔμενε στημένον (εἰς τὸ ἄλσος) εἰς τὴν πρωτεύουσάν των, τὴν Σαμάρειαν.

Διὰ τοῦτο τοὺς ἀφήρεσεν ὁ Θεὸς τὴν δόξαν καὶ τὴν δύναμίν των, ὥστε δὲν ἀπέμεινεν εἰς τὸν Ἰωάχαζ στρατὸς εἰμὴ μόνον πεντήκοντα ἱππεῖς, δέκα πολεμικὰ ἅρματα καὶ δέκα χιλιάδες πεζῶν. Ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας τοὺς ἐξολόθρευσε καὶ τοὺς ἔκαμε κονιορτόν, διὰ νὰ τοὺς καταπατοῦν.

Ὁ θυμὸς τοῦ Θεοῦ ἐναντίον των ἦταν τόσος πολύς, ὥστε εἰς τὸν Ἰωαχὰζ δὲν εἶχεν ἀπομείνει στρατός· τοῦ εἶχαν ἀπομείνει μόνον πενῆντα ἱππεῖς, δέκα πολεμικὰ ἅρματα καὶ δέκα χιλιάδες πεζοί, διότι ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας κατέστρεψε τοὺς Ἰσραηλίτες καὶ τοὺς ἔκαμε λεπτὴν σκόνην, διὰ νὰ τοὺς ποδοπατοῦν.

Τὰ ὑπόλοιπα ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Ἰωάχαζ καὶ ὅλα ὅσα αὐτὸς ἔκαμε, καὶ τὰ κατορθώματά του τὰ ἰδιαίτερα, ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἔργων τῶν ἡμερῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ;

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ βασιλιᾶ Ἰωαχὰζ καὶ ὅλα, ὅσα ἔκαμε, καὶ ὅλα τὰ πολεμικά του κατορθώματα, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν «Χρονικῶν (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰσραήλ»;

Ὁ Ἰωάχαζ ἐκοιμήθη μετὰ τῶν προγόνων του καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὴν Σαμάρειαν, ἀντὶ δὲ αὐτοῦ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του ὁ Ἰωάς.

Καὶ ἀπέθανεν ὁ Ἰωαχὰζ καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του, καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὴν Σαμάρειαν. Ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχός του ὁ υἱός του Ἰωάς.

Κατὰ τὸ τριακοστὸν ἕβδομον ἔτος τοῦ Ἰωάς, βασιλέως τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἰς τὴν Σαμάρειαν ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάχαζ, ὁ Ἰωάς, ὁ ὁποῖος ἐβασίλευσεν ἐπὶ δέκα ἓξ ἔτη.

Κατὰ τὸ τριακοστὸν ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωάς, βασιλιᾶ τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραὴλ ὁ Ἰωάς, υἱὸς τοῦ Ἰωαχαζ. Ἐβασίλευσε μὲ ἔδραν τὴν Σαμάρειαν ἐπὶ δεκαέξι ἔτη.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἔπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Κυρίου καὶ ἐξέκλινε πρὸς τὴν εἰδωλολατρείαν. Δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας τοῦ Ἱεροβοάμ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὁ ὁποῖος ὡδήγησε τοὺς Ἰσραηλίτας εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν. Εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν καὶ ἁμαρτίαν ἐπορεύθη καὶ αὐτός.

Ὁ Ἰωὰς παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν ἁμαρτωλὴν πολιτείαν καὶ τὶς ἁμαρτίες τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, μὲ τὶς ὁποῖες παρέσυρε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ εἰδωλολατρίαν. Ἀκολούθησε τὸ ἴδιον παράδειγμα ἐκείνου.

Τὰ ὑπόλοιπα ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Ἰωάς, τὰ ὁποῖα αὐτὸς ἔπραξε, καὶ τὰ κατορθώματά του τὰ ὁποῖα ἐπέτυχεν ἐναντίον τοῦ Ἀμεσσίου τοῦ βασιλέως Ἰούδα, δὲν εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἔργων καὶ ἡμερῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ;

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ Ἰωὰς καὶ ὅλα, ὅσα ἔκαμε, καὶ ὅλα τὰ πολεμικά του κατορθώματα, τὰ ὁποῖα ἐπέτυχεν εἰς τὸν πόλεμον ἐναντίον τοῦ Ἀμεσσία, βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν «Χρονικῶν (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰσραήλ»;

Ὁ Ἰωὰς ἐκοιμήθη μὲ τοὺς προγόνους του· ἐκάθισε δὲ εἰς τὸν θρόνον αὐτοῦ ὡς διάδοχός του ὁ Ἱεροβοάμ. Ὁ Ἰωὰς δὲ ἐνεταφιάσθη μαζῆ μὲ τοὺς βασιλεῖς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἰς Σαμάρειαν.

Καὶ ἀπέθανεν ὁ Ἰωὰς καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του, τὸν διεδέχθη δὲ εἰς τὸν θρόνον ὁ υἱός του, Ἱεροβοὰμ ὁ Β'. Ὁ Ἰωὰς ἐτάφη εἰς τὴν Σαμάρειαν μαζὶ μὲ τοὺς βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ Ἑλισαῖος ἀρρώστησεν ἀπὸ κάποιαν βαρεῖαν νόσον, ἀπὸ τὴν ὁποίαν καὶ θὰ ἀπέθνησκεν. Ἦλθεν εἰς ἐπίσκεψίν του ὁ Ἰωάς, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, καὶ πεσὼν ἐπὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἔκλαυσε καὶ εἶπε· «πάτερ, πάτερ, σὺ εἶσαι τὸ πολεμικὸν ἅρμα καὶ τὸ ἱππικὸν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ἐὰν ἀποθάνῃς, τί θὰ γίνωμεν;»

Ὁ προφήτης Ἐλισαῖος ἀρρώστησε ἀπὸ σοβαρὰν ἀρρώστιαν, ἡ ὁποία τελικῶς ἀπεδείχθη θανατηφόρος. Ἐνῷ ὁ Προφήτης ἦταν ἐτοιμοθάνατος, ἦλθε νὰ τὸν ἐπισκεφθῇ ὁ Ἰωάς, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Ἰωὰς ἔσκυψε καὶ ἔπεσεν ἐπάνω εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ ἐτοιμοθανάτου Προφήτου καὶ ἔκλαυσε καὶ τοῦ εἶπε: «Πατέρα μου, πατέρα μου! σὺ ἤσουν τὰ ἅρματα καὶ τὸ ἱππικὸν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὁ ἰσχυρὸς μυστικὸς ὁδηγὸς τοῦ λαοῦ· φεύγεις καὶ ποῦ μᾶς ἀφήνεις τώρα;»

Ὁ Ἑλισαῖος εἶπε πρὸς αὐτόν· «πάρε τόξον καὶ βέλη». Ἐκεῖνος ἐπῆρε πλησίον του τόξον καὶ βέλη.

Ὁ Ἐλισαῖος τοῦ ἀπάντησε: «Πάρε τόξον καὶ βέλη». Ὁ Ἰωὰς ἐπῆρε τόξον καὶ βέλη.

Εἶπεν ὁ Ἑλισαῖος εἰς τὸν βασιλέα· «πάρε καὶ κράτησε εἰς τὸ χέρι σου τὸ τοξον». Ὁ Ἰωὰς ἄπλωσε καὶ ἐπῆρεν εἰς τὸ χέρι του τὸ τόξον. Ὁ δὲ Ἑλισαῖος ἔθεσε τὰ χέρια του εἰς τὰ χέρια τοῦ βασιλέως

Καὶ ὁ Προφήτης εἶπεν εἰς τὸν βασιλιᾶ: «Κράτησε γερὰ τὸ τόξον καὶ ἑτοιμάσου». Ὁ Ἰωὰς ἐκράτησε γερὰ τὸ τόξον καὶ ὁ Ἐλισαῖος ἔβαλε τὰ χέρια του ἐπάνω εἰς τὰ χέρια τοῦ βασιλιᾶ,

καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἄνοιξε τὸ παράθυρον, τὸ ὁποῖον βλέπει πρὸς ἀνατολάς». Καὶ τὸ ἤνοιξε. Ὁ Ἑλισαῖος προσέθεσε· «ρίξε τὸ βέλος». Καὶ ἐκεῖνος ἔρριψε τὸ βέλος. Ὁ Ἑλισαῖος εἶπε τότε· «αὐτὸ εἶναι βέλος σωτηρίας τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Βέλος, ποὺ σημαίνει τὴν ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὴν τυραννίαν τῶν Σύρων. Θὰ πολεμήσῃς τοὺς Σύρους εἰς τὴν πόλιν Ἀφὲκ μέχρις ὁλοτελοῦς συντριβῆς των».

καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἀνοιξε τὸ παράθυρον, ποὺ βλέπει πρὸς τὰ ἀνατολικά» (πρὸς τὸ μέρος τῆς Γαλαάδ, ποὺ κατεῖχαν οἱ Σύροι). Ὅταν ὁ βασιλιᾶς ἄνοιξε τὸ παράθυρον, ὁ Ἐλισαῖος τοῦ εἶπε: «Ρίξε τὸ βέλος!» Καὶ ὁ βασιλιᾶς ἐτέντωσε τὸ τόξον καὶ ἔρριξε τὸ βέλος. Ὁ Ἐλισαῖος εἶπεν εἰς τὸν Ἰωάς: «Αὐτὸ εἶναι τὸ βέλος τοῦ Κυρίου, τὸ βέλος τῆς σωτηρίας τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὴν τυραννίαν τῶν Σύρων· θὰ ἐπιτεθῇς καὶ θὰ κτυπήσῃς τοὺς Σύρους εἰς τὴν Ἀφέκ, μέχρις ὅτου τοὺς συντρίψῃς ἐντελῶς».

Εἶπε πάλιν ὁ Ἑλισαῖος εἰς τὸν βασιλέα· «πάρε βέλη». Καὶ ἐκεῖνος τὰ ἐπῆρε. Εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «τόξευσε κάτω πρὸς τὴν γῆν». Ὁ βασιλεὺς ἔρριξε τὰ βέλη τρεῖς φορὲς καὶ ἔπειτα ἐσταμάτησεν.

Κατόπιν ὁ Ἐλισαῖος εἶπε πάλιν εἰς τὸν βασιλιᾶ: «Πάρε τόξα!» Ὁ Ἰωὰς ἐπῆρε τόξα. Καὶ ὁ Ἐλισαῖος εἶπεν εἰς τὸν βασιλιᾶ του Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ: «Ρίξε βέλη κάτω εἰς τὴν γῆν». Ὁ βασιλιᾶς ἔρριξε βέλη καὶ ἐκτύπησε τὴν γῆν τρεῖς φορὲς καὶ κατόπιν ἐσταμάτησε.

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἑλισαῖος, ἐλυπήθη δι’ αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπεν· «ἐὰν ἔρριπτες τὸ βέλος πέντε ἢ ἓξ φοράς, θὰ ἐπολεμοῦσες καὶ θὰ ἐξωλόθρευες πλήρως τοὺς Σύρους. Τώρα ὅμως τρεῖς μόνον φορὰς θὰ κτυπήσῃς τὴν Συρίαν».

Τοῦτο ὅμὼς ἐλύπησε τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶπεν εἰς τὸν Ἰωάς: «Ἐὰν ἐκτυποῦσες τὴν γῆν μὲ τὰ βέλη πέντε ἢ ἕξι φορές, θὰ ἐκτυποῦσες τοὺς Σύρους, μέχρις ὅτου θὰ τοὺς συνέτριβες ἐντελῶς· τώρα ὅμως θὰ τοὺς κτυπήσῃς καὶ θὰ τοὺς νικήσῃς τρεῖς μόνον φορές».

Ὁ Ἑλισαῖος ἀπέθανε καὶ τὸν ἔθαψαν. Κατὰ δὲ τὸ ἑπόμενον ἔτος εἰσέβαλαν εἰς τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπιδρομεῖς Μωαβῖται.

Ὁ Ἐλισαῖος ἀπέθανε καὶ τὸν ἔθαψαν. Τὸ ἑπόμενον ἔτος ἀνταρτικὲς ὁμάδες Μωαβιτν εἰσέβαλαν εἸς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ·

Ἐνῶ δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἔθαπτον ἕνα νεκρόν, ἐφάνησαν ἀπὸ μακρὰν ἐρχόμενοι οἱ ἐπιδρομεῖς Μωαβῖται. Κατελήφθησαν ἀπὸ τρόμον οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἔρριψαν τὸν νεκρὸν ἄνδρα εἰς τὸν ἀνοικτὸν τάφον τοῦ Ἑλισαίου καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγήν. Ὁ νεκρὸς μόλις ἤγγισε τὰ ὀστᾶ τοῦ Ἑλισαίου, ἀνέζησε καὶ ἀνωρθώθη εἰς τοὺς πόδας του.

τότε δὲ συνέβη τοῦτο: Ἐνῷ οἱ Ἰσραηλῖται ἐκήδευαν καὶ ἑτοιμάζοντο νὰ ἐνταφιάσουν κάποιον νεκρόν, νά· εἶδαν ἔξαφνα τοὺς ἀντάρτες τῆς Μωὰβ νὰ ἔρχωνται. Οἱ τρομαγμένοι Ἰσραηλῖται ἔρριψαν ἀμέσως τὸν νεκρὸν εἰς τὸν τάφον τοῦ Ἐλισαίου καὶ ἔφυγαν. Μόλις ὅμως ὁ νεκρὸς ἄγγισε τὰ ὀστᾶ τοῦ προφήτου Ἐλισαίου, ἀνέζησεν, ἐσηκώθη καὶ ἐστάθη ὄρθιος εἰς τὰ πόδια του!

Ὁ Ἀζαὴλ συνεχίζων τὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τοῦ Ἰωάχαζ, τοὺς κατέθλιβε πολύ.

Ὁ βασιλιᾶς Ἀζαὴλ τῆς Συρίας κατεπίεζε μὲ τὶς ἐπιθέσεις του τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν καθ’ ὅλην τὴν περίοδον τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωαχάζ.

Ὁ Κύριος ὅμως τοὺς ἠλέησε, τοὺς ἐλυπήθη καὶ ἔρριψε βλέμμα εὐμενὲς πρὸς αὐτούς, χάριν τῆς διαθήκης, τὴν ὁποίαν εἶχε κάμει μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ. Διὰ τοῦτο καὶ δὲν ἠθέλησεν ὁ Κύριος νὰ ἐξολοθρεύσῃ αὐτούς. Δὲν τοὺς ἀπέρριψεν ἀπὸ τὸ πρόσωπόν του.

Ὁ Θεὸς ὅμως εὐσπλαγχνίσθη τοὺς Ἰσραηλίτες καὶ τοὺς ἐλυπήθη καὶ ἔρριψεν εὐμενὲς τὸ βλέμμα του ἐπάνω των, ἔνεκα τῆς ὑποσχέσεώς του καὶ τῆς συμφωνίας, τὴν ὁποίαν εἶχε συνάψει μὲ τοὺς πατριάρχας Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ. Δι αὐτὸ ὁ Κύριος δὲν ἠθέλησε νὰ τοὺς καταστρέψῃ, οὔτε τοὺς ἀπέρριψεν οὔτε τοὺς ἀπεδίωξεν ἀπὸ τὸ πρόσωπόν του, ὥστε νὰ στερηθοῦν τῆς ἐπιβλέψεως καὶ τῆς συμπαθείας του.

Ὁ Ἀζαήλ, ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας, ἀπέθανε καὶ ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς ἀντ’ αὐτοῦ Ἄδερ, ὁ υἱός του.

Καὶ ἀπέθανεν ὁ Ἀζαήλ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας, τὸν διεδέχθη δὲ εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον ὁ υἱὸς Ἄδερ, ὁ υἱός του.

Ἀνεθάρρησε τότε ὁ Ἰωάς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάχαζ, ἐπανῆλθε καὶ ἀνακατέλαβεν ἀπὸ τὴν κυριαρχίαν τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀζαήλ, τοῦ ὀνομαζομένου «υἱοῦ Ἄδερ», τὰς πόλεις, τὰς ὁποίας κατὰ τὸν πόλεμον εἶχεν ἐκεῖνος ἀφαιρέσει ἀπὸ τὸν Ἰωάχαζ, τὸν πατέρα τοῦ Ἰωάς. Τρεῖς φορὰς ἐπολέμησεν αὐτὸν νικηφόρως ὁ Ἰωὰς καὶ ἀνέκτησε τὰς κυριευθείσας ἀπὸ ἐκεῖνον πόλεις τοῦ Ἰσραήλ.

Τότε ὁ βασιλιᾶς Ἰωάς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωαχαζ, κατέλαβε καὶ πάλιν ἀπὸ τὴν ἐξουσίάν του υἵοϋ Ἄδερ, ὑΐοΰ του Ἄζαηλ, τὶς πόλεις, τὶς ὅποιες εἶχαν καταλάβει οἱ Σύροι εἰς κάποιον πόλεμον ἀπὸ τὸν Ἰωαχαζ, τὸν πατέρα τοῦ. Ὁ βασιλιᾶς Ἰωὰς ἐπετέθη καὶ ἐκτυπησε τὸν υἱὸν Ἄδερ τρεῖς φορὲς (ὅπως εἶχε προφητεϋσει ὁ Ἐλισαῖος) καὶ κατέλαβε πάλιν τις πόλεις τοῦ Ἰσραήλ.

Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωάς, υἱοῦ τοῦ Ἰωάχαζ βασιλέως τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τῶν Ἰουδαίων ὁ Ἀμεσσίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς.

Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωάς, υἱοῦ τοῦ Ἰωαχάζ, βασιλιᾶ (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰσραήλ, ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα ὁ βασιλιᾶς Ἀμεσσίας, υἱὸς τοῦ Ἰωάς.

Ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον ἦτο εἴκοσι πέντε ἐτῶν. Ἐβασίλευσε δὲ ἐπὶ εἴκοσιν ἐννέα ἔτη μὲ πρωτεύουσαν τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἡ μητέρα αὐτοῦ ὠνομάζετο Ἰωαδὶμ καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν ὁ Ἀμεσσίας ἀνέβη εἰς τὸν θρόνον, ἦταν εἴκοσι πέντε ἐτῶν, ἐβασίλευσε δὲ εἴκοσι ἐννέα χρόνιά μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλήμ. Τὸ ὄνομα τῆς μητέρας του ἦταν Ἰωαδίμ, κατήγετο δὲ αὐτὴ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ἀμεσσίας ἔπραξε τὸ εὐάρεστον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὄχι ὅμως ὅπως ὁ προπάτωρ αὐτοῦ ὁ Δαυΐδ. Ἔζησε καὶ ἔπραξε καθ’ ὅλα ὅπως ὁ πατήρ του ὁ Ἰωάς.

Ὁ Ἀμεσσίας ἔζησε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, ὄχι ὅμως ὅπως ὁ βασιλιᾶς Δαβίδ, ὁ προπάτοράς του. Ἀντ’ αὐτοῦ ἀκολούθησε εἰς ὅλα τὸ παράδειγμα τοῦ Ἰωάς, του πατέρα του.

Ἀλλὰ τοὺς ὑψηλοὺς εἰδωλολατρικοὺς τόπους δὲν κατέστρεψε καὶ ἔτσι ὁ λαὸς ἐξακολουθοῦσεν ἀκόμη νὰ θυσιάζῃ καὶ νὰ προσφέρῃ θυμιάματα εἰς τοὺς ὑψηλοὺς εἰδωλολατρικοὺς τόπους.

Δὲν κατέστρεψεν ὅμως τοὺς εἰδωλολατρικοὺς τόπους τῆς λατρείας, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς ὑψηλὲς τοποθεσίες, καὶ ἔτσι ὁ λαὸς συνέχιζε νὰ προσφέρῃ εἰς τὰ εἴδωλα θυσίες καὶ θυμίαμα εἰς τοὺς τόπους ἐκείνους.

Ὅταν δὲ ἐστερεώθη καλὰ εἰς τὰ χέρια του ἡ βασιλεία, ἐθανάτωσε τοὺς δούλους του ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συνωμοτικῶς κτυπήσει καὶ φονεύσει τὸν πατέρα του.

Συνέβη δὲ τοῦτο: Μόλις ἡ βασιλικὴ ἐξουσία του ἐστερεώθη καλὰ εἰς τὰ χέρια του, ἐσκότωσε τοὺς δούλους, οἱ ὁποῖοι ἐδολοφόνησαν τὸν πατέρα του Ἰωάς.

Τὰ παιδιὰ ὅμως τῶν δολοφόνων αὐτῶν τοῦ πατρός του δὲν τὰ ἐφόνευσε τηρήσας τὴν σχετικὴν ἐντολὴν τοῦ βιβλίου τῶν νόμων τοῦ Μωϋσέως, εἰς τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος διέτασσε· «δὲν πρέπει νὰ θανατώνωνται πατέρες ἐξ αἰτίας τῶν υἱῶν, οὔτε υἱοὶ ἐξ αἰτίας τῶν πατέρων των. Ἀλλὰ καθένας θὰ θανατώνεται διὰ τὰς ἰδικάς του ἁμαρτίας».

Δὲν ἐσκότωσεν ὅμως καὶ τὰ παιδιὰ τῶν δολοφόνων αὐτῶν, σύμφωνα μὲ τὴν διάταξιν τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος λέγει: «Οἱ πατέρες δὲν πρέπει νὰ θανατώνωνται δι’ ἐγκλήματα, ποὺ ἔκαμαν τὰ παιδιά τους, οὔτε τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ θανατώνωνται διὰ ἐγκλήματα, ποὺ ἔκαμαν οἱ πατέρες των ἀλλὰ κάθε ἄνθρωπος πρέπει νὰ θανατώνεται διὰ τὰ ἐγκλήματα (τίς ἁμαρτίες), ποὺ διέπραξεν αὐτὸς ὁ ἴδιος».

Αὐτός, λοιπόν, ὁ Ἀμεσσίας ἐπολέμησε τοὺς Ἰδουμαίους εἰς Γαιμελὲ μὲ δέκα χιλιάδας στρατιώτας καὶ κατὰ τὸν πόλεμον αὐτὸν κατέλαβε τὴν Πέτραν, τὴν ὁποίαν μετωνόμασε Καθοήλ. Ἔτσι δὲ ὀνομάζεται ἡ πόλις αὐτὴ ἕως τὴν ἡμέραν αὐτήν.

Ὁ βασιλιᾶς Ἀμεσσίας ἐπετέθη κατὰ τῶν Ἰδουμαίων εἰς τὴν Γαιμελὲ καὶ ἐσκότωσε δέκα χιλιάδες Ἰδουμαίους στρατιῶτες, κατὰ τὸν πόλεμον δὲ αὐτὸν ἐκυυρίευσε τὴν Πέτραν, τὴν ὁποίαν ὠνόμασε Καθοήλ· τὸ ὄνομα τοῦτο διατηρεῖται μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ γράφονταὶ οἱ γραμμὲς αὐτές.

Ὑπερήφανος διὰ τὴν νίκην του αὐτὴν ὁ Ἀμεσσίας ἔστειλεν ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν Ἰωάς, υἱὸν τοῦ Ἰωάχαζ υἱοῦ τοῦ Ἰού, βασιλέως τῶν Ἰσραηλιτῶν, καὶ εἶπε· «ἔλα νὰ ἀντιπαραταχθῶμεν εἰς πόλεμον».

Κατόπιν ὁ Ἀμεσσίας ἔστειλεν ἀπεσταλμένους εἰς τὸν Ἰωάς, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωαχάζ, υἱοῦ τοῦ Ἰού, βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ, καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἐμπρός, ἔλα νὰ ἀναμετρηθῶμεν εἰς πόλεμον».

Ὁ Ἰωὰς ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν ἔστειλεν ἰδικούς του ἀνθρώπους πρὸς τὸν Ἀμεσσίαν τὸν βασιλέα τοῦ Ἰούδα καὶ εἶπεν «ἡ ἄκανθα, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὸ ὄρος Λίβανον, ἔστειλε πρὸς τὴν κέδρον τὴν ἐν τῷ Λιβάνῳ καὶ εἶπε· Δός μου τὴν θυγατέρα σου ὡς σύζυγον εἰς τὸ παιδί μου. Τὰ θηρία τῆς περιοχῆς τοῦ Λιβάνου ἠγανάκτησαν διὰ τὴν ἀναίδειάν της, κατεπάτησαν καὶ ἐξωλόθρευσαν τὴν ἄκανθαν.

Ἀλλ’ ὁ Ἰωάς, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ, ἔστειλε πρὸς τὸν Ἀμεσσίαν τὴν ἑξῆς ἀπάντησιν: «Κάποτε τὸ καταφρονημένον ἀγκάθι, ποὺ φύεται εἰς τὸ ὄρος Λίβανος, ἔστειλε μήνυμα εἰς τὴν μεγαλοπρεπῆ κέδρον, ποὺ ὑψώνεται εἰς τὸ ὄρος Λίβανος, μὲ τὸ ὁποῖον τῆς ἔλεγε· «δῶσε τὴν κόρην σου ὡς σύζυγον εἰς τὸν υἱόν μου». Τὰ ἄγρια θηρία ὅμως, ποὺ ἄκουσαν τὴν προσβλητικὴν αὐτὴν πρότασιν τοῦ ἀγκαθιοῦ πρὸς τὴν μεγαλοπρεπῆ κέδρον, ἐθύμωσαν, ἐπέρασαν ἐπάνω ἀπὸ τὸν θάμνον τοῦ ἀγκαθιοῦ καὶ τὸν ἐποδοπάτησαν!

Σὺ πολεμῶν ἐνίκησες τὴν Ἰδουμαίαν. Ἐξ αἰτίας τοῦ κατορθώματός σου ἀλαζονεύθηκε ἡ καρδία σου. Μεῖνε, λοιπόν, ἥσυχος καὶ ἀναπαυμένος μὲ τὸ κατόρθωμά σου αὐτό. Διατί φιλονεικεῖς ἐξ αἰτίας τῆς κακότητός σου; Πρόσεξε, διότι ἐὰν πολεμήσῃς ἐναντίον μου, θὰ πέσῃς καὶ θὰ καταστραφῇς σὺ καὶ ὁ ἰουδαϊκὸς λαὸς μαζῆ σου».

Τώρα σύ, βασιλιᾶ Ἀμεσσία, ἐπετέθης καὶ ἐνίκησες πράγματι τοὺς Ἰδουμαίους καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐγέμισεν ὑπερηφάνειαν ἡ καρδιά σου. Μεῖνε λοιπὸν ἰκανοποιημένος μὲ τὴν φήμην καὶ τὶς δάφνες τοῦ νικητοῦ καὶ κάθησε εἰς τὸ σπίτι σου· διατί φιλονικεῖς καὶ προκαλεῖς ζητήματα ἕνεκα τοῦ ἐγωϊσμοῦ σου; Ἡ πρόκλησίς σου αὐτὴ θὰ γίνῃ αἰτία νὰ καταστραφῇς καὶ σὺ καὶ ὅλος ὁ Ἰουδαϊκὸς λαὸς μαζί σου».

Ὁ Ἀμεσσίας ὅμως δὲν ἤκουσε τὴν συνετὴν αὐτὴν συμβουλήν. Δὰ τοῦτο ὁ Ἰωὰς ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ ἐξεστράτευσεν ἐναντίον του. Συνηντήθησαν ἀντιμέτωποι εἰς τὴν Βαιθσαμὺς τῆς Ἰουδαίας αὐτὸς ὁ Ἰωάς, καὶ ὁ Ἀμεσσίας, ὁ βασιλεὺς τῆς Ἰουδαίας.

Ἀλλ’ ὁ Ἀμεσσίας ἀρνηθηκε νὰ ἀκούσῃ τὴν ἀπάντησιν καὶ νὰ δεχθῇ τὴν συμβουλὴν τοῦ Ἰωάς. Δι’ αὐτὸ ὁ Ἰωὰς ἐβάδισε μὲ τὸν στρατόν του ἐναντίον τοῦ Ἀμεσαία· καὶ ἔτσι ἦλθαν ἀντιμέτωποι αὐτὸς καὶ ὁ Ἀμεσσίας, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰούδα, εἰς τὴν πόλιν Βαιθσαμύς, ποὺ ἀνῆκεν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα.

Κατὰ τὴν μάχην οἱ Ἰουδαῖοι ἐνικήθησαν ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἔφυγεν εἰς τὴν κατοικίαν του.

Κατὰ τὴν μάχην ἐνικήθησαν οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτες, καὶ οἱ Ἰουδαῖοι στρατιῶται κατέφυγαν ὁ καθένας εἰς τὸ σπίτι του.

Τὸν δὲ Ἀμεσσίαν, υἱὸν Ἰωὰς υἱοῦ τοῦ Ὀχοζίου, συνέλαβεν αἰχμάλωτον ὁ Ἰωάς, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν, εἰς Βαιθσαμύς. Ὁ Ἰωὰς ἦλθεν ἔπειτα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐκρήμνισε τὰ τείχη τῆς πόλεως ἀπὸ τῆς πύλης Ἐφραὶμ μέχρι τῆς πύλης τῆς γωνίας εἰς ἔκτασιν διακοσίων καὶ πλέον μέτρων.

Καὶ ὁ Ἰωάς, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ, συνέλαβεν εἰς τὴν Βαιθσαμὺς αἰχμάλωτον τὸν βασιλιᾶ Ἀμεσσίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωὰς καὶ ἔγονον τοῦ Ὀχοζία. Κατόπιν ὁ Ἰωὰς ἐπροχώρησε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔρριξε κάτω τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὴν πύλην τοῦ Ἐφραίμ (εἰς τὰ βόρεια τῆς Ἱερουσαλήμ) μέχρι τὴν πύλην τῆς Γωνίας (εἰς τὰ βορειοδυτικὰ τῆς Ἱερουσαλήμ)· δηλαδὴ ἐκρήμνισε μίαν ἔκτασιν μήκους 190-210 μέτρων.

Ἐπῆρεν ἐπίσης τὸν χρυσόν, τὸν ἄργυρον καὶ ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη, ποὺ ὑπῆρχαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ βασιλικοῦ οἴκου. Ἐπῆρεν ἐπίσης καὶ ἐπιφανεῖς ὁμήρους μαζῆ του καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Σαμάρειαν,

Ὁ Ἰωὰς ἔλαβεν ἐπίσης ὅλον τὸ χρυσάφι καὶ ὅλον τὸ ἀσῆμι καὶ ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη, ποὺ εὑρέθησαν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου, καθὼς καὶ τοὺς (ἐπισήμους;) ὁμήρους καὶ ἐπέστρεψε μὲ ὅλα αὐτὰ εἰς τὴν Σαμάρειαν.

Τὰ ὑπόλοιπα ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Ἰωάς, ὅσα κατορθώματα αὐτὸς ἔκαμε, ὁ πόλεμός του ἐναντίον τοῦ Ἀμεσσίου βασιλέως τοῦ Ἰούδα, δὲν εἶναι αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἔργων τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ;

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ βασιλιᾶ Ἰωὰς καὶ ὅλα τὰ πολεμικά του κατορθώματα, τὰ ὁποῖα ἐπέτυχεν εἰς τὸν πόλεμον ἐναντίον τοῦ Ἀμεσσία, βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν «Χρονικῶν (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τὸν βασιλείου) τοῦ Ἰσραήλ»;

Ὁ Ἰωὰς ἐκοιμήθη μὲ τοὺς προγόνους αὐτοῦ καὶ ἐτάφη εἰς τὴν Σαμάρειαν μὲ τοὺς βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ. Ἀντὶ δὲ αὐτοῦ ἔγινε βασιλεὺς ὁ Ἱεροβοάμ, ὁ υἱός του.

Ἀπέθανεν ὁ Ἰωὰς καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του καὶ ἐτάφη εἰς τὴν Σαμάρειαν μὲ τοὺς βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ. Ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχός του ὁ Ἱεροβοὰμ Β', ὁ υἱός του.

Ὁ Ἀμεσσίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων ἔζησε μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἰωάς, υἱοῦ τοῦ Ἰωάχαζ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, δέκα πέντε ἔτη.

Ὁ βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα Ἀμεσσίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, ἔζησε μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἰωάς, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰωαχάζ, βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ, δεκαπέντε χρόνια.

Τὰ ὑπόλοιπα ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Ἀμεσσίου καὶ ὅλα ὅσα ἔκαμεν, εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἔργων καὶ ἡμερῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα.

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ βασιλιᾶ Ἀμεσσία καὶ ὅλα, ὅσα ἔκαμε, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν «Χρονικῶν (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰούδα»;

Ἔγινε κατόπιν συνωμοσία ἐναντίον του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Αὐτὸς δὲ κατέφυγε, διὰ νὰ σωθῇ, εἰς τὴν Λαχίς. Ἀλλὰ ἐστάλησαν ὄπισθεν ἀπὸ αὐτὸν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν ἐθανάτωσαν ἐκεῖ.

Ὠργάνωσαν συνωμοσίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ δολοφονήσουν τὸν Ἀμεσσίαν, καὶ αὐτὸς διὰ νὰ γλυτώσῃ κατέφυγεν εἰς τὴν πόλιν Λαχίς· οἱ ἐχθροί του ὅμως ἔστειλαν πίσω του τὰ ὄργανά των εἰς τὴν Λαχὶς καὶ τὸν ἐσκότωσαν ἐκεῖ.

Ἐφόρτωσαν τὸ πτῶμα του εἰς ἵππον, μὲ συνοδείαν δὲ καὶ ἄλλων ἱππέων ἔφεραν αὐτὸν εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὴν πόλιν Δαυΐδ μὲ τοὺς προπάτοράς του.

Τὸ νεκρὸν σῶμα του τὸ ἐφόρτωσαν εἰς ἵππους καὶ τὸ μετέφεραν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβὶδ εἰς τοὺς βασιλικοὺς τάφους μαζὶ μὲ τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του.

Ὅλος δὲ τότε ὁ λαὸς τῶν Ἰουδαίων ἐπῆρε τὸν Ἀζαρίαν - ὅταν αὐτὸς ἦτο ἀκόμη δέκα ἓξ ἐτῶν - καὶ τὸν ἀνεβίβασαν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον ἀντὶ τοῦ πατρός του, τοῦ Ἀμεσσίου.

Κατόπιν αὐτοῦ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα ἐπῆρε τὸν Ἀζαρίαν - αὐτὸς δὲ ἦταν τότε δεκαέξι ἔτων - καὶ τὸν ἀνεκήρυξαν βασιλιᾶ εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ πατέρα του Ἀμεσσία.

Αὐτὸς ὁ Ἀζαρίας οἰκοδόμησε τὴν Αἰλὼθ καὶ προσήρτησεν αὐτὴν εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἀφοῦ ὁ βασιλεὺς πατήρ του, ὁ Ἀμεσσίας, εἶχε κοιμηθῆ καὶ ταφῆ μαζῆ μὲ τοὺς προγόνους του.

Ὁ Ἀζαρίας ἐκυρίευσε καὶ ἑξανάκτισε τὴν πόλιν Αἰλὼθ καὶ τὴν ἐπανέφερεν εἰς τὴν κυριαρχίαν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα μετὰ τὸν θάνατον τοῦ βασιλιᾶ, τοῦ πατέρα τοῦ Ἀμεσσία, ὁ ὁποῖος εἶχε προστεθῇ εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του.

Κατὰ τὸ δέκατον πέμπτον ἔτος τοῦ Ἀμεσσίου, υἱοῦ τοῦ Ἰωὰς βασιλέως τῶν Ἰουδαίων, ἔγινε βασιλεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰς τὴν Σαμάρειαν ὁ Ἱεροβοὰμ υἱὸς τοῦ Ἰωάς, ὁ ὁποῖος καὶ ἐβασίλευσεν ἐπὶ τεσσαράκοντα καὶ ἓν ἔτος.

Κατὰ τὸ δέκατον πέμπτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀμεσσία, υἱοῦ τοῦ Ἰωάς, βασιλιᾶ (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰούδα, ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ Ἰσραὴλ ὁ Ἱεροβοὰμ Β' υἱὸς τοῦ Ἰωάς. Ἐβασίλευσε δὲ μὲ ἔδραν τὴν Σαμάρειαν ἐπὶ σαράντα ἕνα ἔτη.

Αὐτὸς διέπραξε πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Δὲν ἀπεμακρύνθη καθόλου ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὁ ὁποῖος ἐξώθησε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀσέβειαν.

Ὁ Ἱεροβοὰμ Β' παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ· κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν. Δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὸ ἁμαρτωλὸν παράδειγμα τοῦ Ἱεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἁμαρτωλὴν πολιτείαν καὶ τὶς ἁμαρτίες του παρέσυρε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν.

Αὐτὸς ἀποκατέστησε τὰ ὅρια τοῦ ἰσραηλιτικοῦ βασιλείου ἀπὸ τὴν εἴσοδον Αἰμὰθ πρὸς βορρᾶν μέχρι τῆς Γεννησαρέτ, ὅπως εἶχε προείπει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ διὰ τοῦ δούλου αὐτοῦ Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου, υἱοῦ τοῦ Ἀμαθί, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν Γεθχοφέρ.

Ὁ Ἱεροβοὰμ Β' κατέκτησε τὴν περιοχήν, ποὺ ἀνῆκεν ἄλλοτε εἰς τὸν Ἰσραήλ, καὶ ἔτσι ἐπανέφερε τὰ σύνορα τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὴν εἴσοδον Αἰμὰθ εἰς τὰ βόρεια (Κοίλη Συρία) μέχρι τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης εἰς τὰ νότια, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον, ποὺ εἶπεν ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, μὲ τὸ στόμα τοῦ προφήτου Ἰωνά, υἱοῦ τοῦ Ἀμαθί, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν Γεθχοφέρ.

Διότι ὁ Κύριος εἶδε τὸν ἐξευτελισμὸν καὶ τὴν μεγάλην πικρίαν τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀπομείνει ὀλιγοστοὶ καὶ σπάνιοι, ἐγκαταλελειμμένοι ἀπὸ ὅλους καὶ δὲν ὑπῆρχε κανεὶς νὰ βοηθήσῃ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Αὐτὸ ἔγινε, διότι ὁ Κύριος εἶδε τὶς πολὺ πικρὲς θλίψεις καὶ τοὺς θλιβεροὺς καὶ μεγάλους ἐξευτελισμοὺς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ· εἶδε τοὺς Ἰσραηλῖτες νὰ ὀλιγοστεύουν καὶ νὰ πιέζωνται· νὰ ἐλαττώνωνται, νὰ γίνωνται σπάνιοι καὶ νὰ ἐγκαταλείπωνται, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ κανεὶς νὰ βοηθήσῃ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Δὲν ἠθέλησεν ὁ Κύριος νὰ ἐξολοθρεύσῃ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὴν ὑπὸ τὸν οὐρανόν, ἀλλὰ ἔσωσεν αὐτοὺς διὰ μέσου τοῦ Ἱεροβοάμ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰωάς.

Δὲν ἦταν ὅμως σκοπὸς καὶ πρόθεσις τοῦ Κυρίου νὰ ἑξαφανίσῃ τοὺς ἀπογόνους του Ἰσραηλιτικο λαοῦ ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς· δι’ αὐτὸ τοὺς ἔσωσε διὰ το βασιλιᾶ Ἱεροβοὰμ Β', υἱοῦ τοῦ Ἰωάς.

Τὰ ὑπόλοιπα ἐκ τῶν ἔργων τοῦ Ἱεροβοὰμ καὶ ὅσα ἄλλα ἔκαμε, τὰ κατορθώματά του, πῶς ἐπολέμησε καὶ πῶς ἀνέκτησε διὰ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ τὴν Δαμασκὸν καὶ τὴν Αἰμάθ, ποὺ ἀνῆκεν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα, εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἔργων τῶν ἡμερῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ.

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ βασιλιᾶ Ἱεροβοαὰμ Β' καὶ ὅλα, ὅσα ἔκαμε, καὶ ὅλα τὰ πολεμικά τουῦ κατορθώματα, τὰ ὁποῖα ἐπέτυχεν εἰς τὸν πόλεμον διὰ τὴν κατάκτησιν καὶ ἐπιστροφὴν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ τῆς Δαμασκοῦ καὶ τῆς Αἰμάθ, ποὺ κατεῖχε τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν «Χρονικῶν (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰσραήλ»;

Ὁ Ἱεροβοὰμ ἐκοιμήθη μὲ τοὺς προγόνους του, μὲ τοὺς βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ. Ἀνεκηρύχθη δὲ βασιλεὺς ἀντ’ αὐτοῦ ὁ υἱός του ὁ Ζαχαρίας.

Ἀπέθανεν ὁ Ἱεροβοὰμ καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του, τοὺς βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ. Ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχός του ὁ Ζαχαρίας, ὁ υἱός του.