Ἠσαΐας

Ἀποκαλυπτικὰ ὁράματα, τὰ ὁποῖα ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ εἶδε καὶ ἤκουσεν ὁ Ἡσαΐας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμώς, ἐναντίον τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰδικώτερον ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὸ διάστημα τῆς βασιλείας τοῦ Ὀζίου, τοῦ Ἰωάθαμ, τοῦ Ἄχαζ καὶ τοῦ Ἐζεκίου, οἱ ὁποῖοι ἐβασίλευσαν εἰς τὸ βασίλειον τῆς Ἰουδαίας.

Ὁράσεις καὶ ἀποκαλύψεις, τὰς ὁποίας εἶδε καὶ αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο εἰς τὸν Ἡσαΐαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμώς. Εἶδε καὶ ἔλαβεν αὐτὰς διὰ τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν πρωτεύουσαν τῆς Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς βασιλείας τοῦ Ὀζίου καὶ τοῦ Ἰωάθαμ καὶ τοῦ Ἀχὰζ καὶ τοῦ Ἐζεκίου, οἱ ὁποῖοι ἐβασίλευσαν ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας.

Ἄκου σύ, οὐρανέ, καὶ βάλε εἰς τὰ αὐτιά σου σύ, ἡ γῆ, διότι ὁ Κύριος ἐλάλησε καὶ εἶπεν· υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ἐδόξασα, ἐκεῖνοι ὅμως μὲ ἠρνήθησαν.

Ἄκουε σύ, ὦ οὐρανέ, καὶ δέχου εἰς τὰ αὐτιά σου σύ, ὦ γῆ, διότι ὁ Κύριος καὶ ὄχι ἄνθρωπός τις πρόκειται νὰ λαλήσῃ· λέγει λοιπὸν ὁ Κύριος: Υἱοὺς ἐγέννησα καὶ τοὺς ἀνέδειξα ἀνυψώσας τούτους· αὐτοὶ ὅμως μὲ ἠρνήθησαν.

Τὸ βόϊδι γνωρίζει τὸν ἱδιοκτήτην του καὶ ὁ ὄνος γνωρίζει τὴν φάτνην, ἰδιοκτησίαν τοῦ κυρίου του· ὁ ἰσραηλιτικὸς ὅμως λαὸς δὲν μὲ ἀναγνωρίζει ὡς κύριόν του, δὲν ἔχει οὔτε στοιχειώδη κατανόησιν δι’ ἐμέ.

Τὸ βόδι γνωρίζει τὸν ἰδιοκτήτην, ποὺ τὸ ὁρίζει, καὶ ὁ ὄνος ξεύρει τὴν φάτνην τοῦ κυρίου του, εἰς τὴν ὁποίαν τρώγει καὶ ἔχει τὴν κατοικίαν του. Ὁ Ἰσραὴλ ὅμως δὲν μὲ ἀναγνωρίζει καὶ ὁ λαός μου δὲν μὲ νοιώθει.

Ἀλλὰ ἀλλοίμονον εἰς σέ, ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαέ, ποὺ εἶσαι γεμᾶτος ἁμαρτίας, ἀπόγονοι πονηρῶν προγόνων, υἱοὶ παράνομοι. Ἐγκατελείψατε τὸν Κύριον καὶ ἔτσι παρωργίσατε τὸν ἅγιον Θεὸν ἐναντίον σας.

Ἀλλοίμονον εἰς σέ, ὦ ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὲ γεμᾶτε ἁμαρτίας, ἀπ’ αὐτῶν τῶν πρώτων στιγμῶν τῆς ζωῆς σας πονηροί, παιδιὰ διεφθαρμένα καὶ ξένα ἐντελῶς πρὸς τὸν Νόμον. Ἐγκατελείψατε τὸν Κύριον καὶ ἐξωργίσατε τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ τὸν ἅγιον.

Διατί ἐξακολουθεῖτε νὰ πληγώνεσθε - ἂν καὶ δὲν ἔμεινε πλέον ὑγιὲς μέλος ἐπάνω σας - προσθέτοντες ἁμαρτίας εἰς τὰς ἁμαρτίας; Ὁλόκληρος ἡ κεφαλή σας ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν σας ἔχει κατακυριευθῆ ἀπὸ τὸν πόνον καὶ πᾶσα καρδία ἔχει πλημμυρίσει ἀπὸ τὴν ὀδύνην καὶ τὴν λύπην.

Πρὸς τί νὰ κτυπηθῆτε καὶ νὰ πληγωθῆτε ἀκόμη, ἐφ’ ὅσον ἑξακολουθεῖτε νὰ προσθέτετε περιφρόνησιν παντελῆ τοῦ Νόμου καὶ ἀποστασίαν; Ὁλόκληρος ἡ κεφαλὴ ἐκ τῶν τιμωριῶν μου διατελεῖ ἐν πόνοι καὶ πᾶσα ἡ καρδία εὑρίσκεται ἐν λύπῃ.

Ἀπὸ τὰ πόδια ἕως τὸ κεφάλι σας δὲν ἀπέμεινεν ἄρτιον καὶ ὑγιὲς μέρος. Δὲν ὑπάρχει ἀπλῶς ἕνα τραῦμα ἐδῶ, ἕνας μώλωψ ἐκεῖ, μία μολυσμένη πληγὴ άλλοῦ· ὅλον τὸ σῶμα σας εἶναι μία πληγὴ καὶ ἔτσι δὲν εἶναι δυνατόν, νὰ τεθῆ ἕνα κατάπλασμα ἐπάνω εἰς τὰς πληγάς, οὔτε λάδι, οὔτε ἐπίδεσμοι.

Ἀπὸ τὰ πόδια μέχρι τῆς κεφαλῆς δὲν ὑπάρχει ἐν τῷ σώματι ἀκεραιότης καὶ ὑγεία, οὔτε ὑπάρχει ἐδῶ μόνον τραῦμα ἀνοικτόν, οὔτε ἐκεῖ μόνον κτύπημα πρησμένον, οὔτε εἰς ἄλλο τι μόνον σημεῖον πληγὴ γεμάτη πύον καὶ αἷμα ἀποσυντεθειμένον ἀλλ’ ὅλον τὸ σῶμα εἶναι μία ὁλόκληρος πληγή· καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τεθῇ ἐπ’ αὐτοῦ κατάπλασμα, οὔτε ἔλαιον, οὔτε ἐπίδεσμοι.

Ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν σας ἡ χῶρα σας ἔμεινεν ἔρημος ἀπὸ κατοίκους, αἱ πόλεις ἔχουν παραδοθῆ εἰς τὸ πῦρ, τοὺς καρποὺς τῆς χώρας σας κατατρώγουν οἱ ξένοι ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια σας, καὶ ἔτσι ἡ χώρα σας ἔχει ἐρημωθῆ ἀπὸ τοὺς κατοίκους καὶ τὰ ἀγαθά της· ἔχει καταστραφῆ ἀπὸ ξένους λαούς.

Ἡ γῆ σας ἔγινεν ἔρημος, αἱ πόλεις σας ἔχουν κατακαῇ ἀπὸ πυρκαϊές· τὴν καλλιεργημένην χώραν σας καὶ τοὺς καρποὺς μπροστὰ στὰ μάτια σας τὰ κατατρώγουν ξένοι καὶ ἔχει ἐρημωθῇ κατεστραμμένη ἀπὸ ξένους λαούς.

Ἡ δὲ πόλις Σιών, τὴν ὁποίαν ὡς κόρην μου ἀγαποῦσα, θὰ ἐγκαταλειφθῇ, ὅπως ἐγκαταλείπεται ἡ πρόχειρος θερινὴ καλύβη μετὰ τὸν τρυγητὸν τῆς ἀμπέλου, καὶ ὅπως ἐγκαταλείπεται τὸ πρόχειρον ὀπωροφυλάκιον εἰς ἀγρὸν ἀγγουριῶν· ὅπως ἐγκαταλείπεται ἀπὸ τοὺς κατοίκους της μία πολιορκημένη πόλις.

Θὰ ἐγκαταλειφθῇ ἡ προσφιλὴς ὡς θυγάτηρ Σιών, ἢ πόλις Ἱερουσαλήμ, ὡσὰν σκηνὴ εἰς ἄμπελον ποὺ δὲν ἔχει καρπούς, καὶ ὡσὰν πρόχειρος ἀποθήκη, διὰ νὰ φυλάττωνται τὰ φρούτα εἰς μποστάνι ξυλαγγουριῶν, ὡσὰν πόλις ποὺ πολιορκεῖται ἀπὸ ἐχθρούς.

Ἐὰν δὲ ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, ὁ παντοκράτωρ δὲν ἄφηνε μεταξύ μας μίαν κάποιαν ἐκλεκτήν μερίδα ἰδικῶν του ἀνθρώπων, θὰ ἐγινόμεθα ὡσὰν τὰ Σόδομα καὶ θὰ ὡμοιάζαμεν ὡσὰν τὰ Γόμορρα διὰ τὰς ἁμαρτίας καὶ τὴν διαφθοράν μας.

Καὶ ἐὰν ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, ὁ Παντοκράτωρ, δὲν μᾶς ἄφηνε μικράν, ἀλλ’ ἐκλεκτὴν μερίδα ἰδικῶν του ἀνθρώπων, θὰ ἐγινόμεθα σὰν τὰ Σόδομα καὶ θὰ ἐξωμοιούμεθα πρὸς τὰ Γόμορρα, ἐξαφανιζόμενοι ὡς ἐκεῖνα ὁλοτελῶς.

Ἀκούσατε, λοιπόν, τὰ λόγια τοῦ Κυρίου σεῖς, οἱ ἄρχοντες, οἱ ὁποῖοι διὰ τὰς ἰδικάς σας ἁμαρτίας καὶ τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ σας ἀξίζει νὰ ὀνομάζεσθε ἄρχοντες Σοδόμων. Δῶστε προσοχὴν εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ σεῖς, ὁ λαός, ποὺ ὁμοιάζετε μὲ τὸν λαὸν τῆς Γομόρρας.

Ἀκούσατε τὸν λόγον, ὅστις δὲν εἶναι ἰδικός μου, ἀλλ’ εἶναι λόγος τοῦ Κυρίου, σεῖς, ποὺ διὰ τὴν κακίαν σας ἀξίζει νὰ λέγεσθε ἄρχοντες τῶν Σοδόμων προσέχετε εἰς αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι Νόμος Θεοῦ, σεῖς, ποὺ εἶσθε λόγῳ τῆς πονηρίας σας μᾶλλον λαὸς τῆς Γομόρρας.

Ὁ Κύριος λέγει· «τί νὰ τὸ κάμω ἐγὼ τὸ πλῆθος τῶν θυσιῶν σας; Εἶμαι γεμᾶτος καὶ ἐχόρτασα ἀπὸ θυσίας ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, ποὺ μοῦ προσφέρετε. Δὲν θέλω πλέον οὔτε τὸ λῖπος τῶν ἀμνῶν οὔτε τὸ αἷμα τῶν ταύρων καὶ τῶν τράγων.

Τί μὲ ἐνδιαφέρει καὶ κατά τι μὲ εὐχαριστεῖ τὸ πλῆθος τῶν θυσιῶν σας; Λέγει ὁ Κύριος. Εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ θυσίας κριαριῶν, ποὺ κατακαίονται ὁλόκληρα, καὶ δὲν θέλω νὰ καίεται ἐπὶ τοῦ Θυσιαστηρίου μου πάχος ἀρνίων καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων.

Οὔτε θέλω νὰ ἔρχεσθε κατὰ τὰς τρεῖς μεγάλας ἑορτὰς καὶ νὰ παρουσιάζεσθε ἐνώπιόν μου εἰς τὸν ναὸν μὲ τὰς προσφορὰς καὶ τὰς θυσίας σας. Ποιὸς ἐζήτησεν αὐτὰ ἀπὸ τὰ χέρια σας; Δὲν θὰ σᾶς ἐπιτρέψω, λοιπόν, νὰ πατήσετε τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ μου.

Οὔτε ἂν ἔρχεσθε κατὰ τὰς τρεῖς μεγάλας ἑορτὰς εἰς τὸν Ναόν μου, διὰ νὰ παρουσιασθῆτε εἰς ἐμέ, τὸ θέλω· διότι ποῖος σᾶς ἐζήτησε νὰ ἔρχεσθε μὲ τὰς δεκάτας καὶ τὰς ἄλλας προσφοράς σας; Ποῖος ἐζήτησεν αὐτὰ ἀπὸ τὰ γεμᾶτα αἵματα χέρια σας; Δὲν θὰ ἐξακολουθήσετε νὰ πατάτε εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ μου.

Ἐὰν μοῦ προσφέρετε, διὰ τὸν τύπον μόνον, θυσίαν σημιγδαλιοῦ, εἶναι ματαία καὶ ἄχρηστος διὰ σᾶς αὐτὴ ἡ προσφορά. Καὶ αὐτὸ ἀκόμη τὸ εὐῶδες θυμίαμα εἶναι σιχαμερὸν εἰς ἐμέ, ὅταν δὲν συνοδεύεται ἀπὸ καθαρότητα καρδίας. Δὲν θὰ ἀνεχθῶ πλέον τὴν ἑορτὴν τῆς πρῶτης ἑκάστου μηνός, οὐδὲ κἂν καὶ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, οὔτε τὴν μεγάλην καὶ ἐπίσημον ἑορτὴν τοῦ Ἐξιλασμοῦ. Τὰς νηστείας σας καὶ τὰς ἀργίας τῶν ἑορτῶν σας

Ἐὰν φέρετε σιμιγδάλι ὡς θυσίαν, εἶναι τοῦτο μάταιον καὶ ἀνωφελές. Τὸ θυμίαμά σας μου εἶναι ἀηδὲς καὶ σιχαμένον· δὲν ἀνέχομαι τὶς ἑορτὲς τῶν πρωτομηνιῶν σας καὶ τὰ Σάββατα καὶ τὴν μεγάλην ἡμέραν τοῦ Ἐξιλασμοῦ, τὴν ἱερωτάτην αὐτὴν ἑορτήν· τὴν νηστείαν καὶ τὴν ἀργίαν

καὶ τὰς ἑορτὰς ἑκάστης πρώτης τοῦ μηνὸς καὶ τὰς ἄλλας ἑορτάς σας ἀποστρέφεται ἡ ψυχή μου. Σᾶς ἐχόρτασα, μοῦ ἐκαθίσατε εἰς τὸ στομάχι, δὲν θὰ ἀνεχθῶ πλέον τὰς ἁμαρτίας σας.

καὶ τὶς πρωτομηνιές σας καὶ τὶς ἑορτές σας μισεῖ ἡ ψυχή μου. Μοῦ ἐγίνατε πρόξενοι ἀηδίας. Δὲν θὰ συγχωρήσω πλέον τὶς ἁμαρτίες σας.

Ὅταν ὑψώνετε ἱκετευτικὰς τὰς χεῖρας σας πρὸς ἐμὲ καὶ ζητῆτε τὴν βοήθειάν μου, ἐγὼ θὰ γυρίζω ἀλλοῦ τὰ μάτια μου ἀπὸ σᾶς μὲ ἀποστροφήν. Καὶ ἐὰν πολλαπλασιάσετε καὶ παρατείνετε τὰς δεήσεις σας, δὲν θὰ σᾶς ἀκούσω, διότι τὰ χέρια σας εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ αἵματα ἀθώων.

Ὅταν ὑψώνετε τὰ χέρια εἰς προσευχήν, θὰ ἀπομακρύνω μὲ ἀποστροφὴν τὰ μάτια μου ἀπὸ σᾶς. Καὶ ἐὰν παρατείνετε τὴν παράκλησίν σας καὶ πληθύνετε αὐτήν, δὲν θὰ σᾶς εἰσακούσω, διότι τὰ χέρια σας εἶναι γεμᾶτα αἷμα ἀδελφικόν.

Λουσθῆτε, λοιπόν, εἰς τὸ λουτρὸν τῆς μετανοίας, γίνετε ἐσωτερικῶς καθαροί, αφαιρέσατε τὰς πονηρίας καὶ τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη ἀπὸ τὰς ψυχάς σας, ὥστε νὰ εἶσθε καθαροὶ ἐνώπιόν μου. Πάψετε πλέον τὰς πονηρίας σας.

Λουσθῆτε διὰ τοῦ πνευματικοῦ λουτροῦ τῆς μετανοίας, γίνατε καθαροί, ἀφαιρέσατε τὰς πονηρίας ἀπὸ τὰς ψυχάς σας, ὥστε νὰ μὴ φαίνωνται ἀκάθαρτοι αὗται μπροστὰ εἰς τὰ μάτια μου, παύσατε ἀπὸ τὰς πονηρίας σας.

Μάθετε καὶ συνηθίσατε νὰ κάμετε τὸ καλόν, ἐπιδιώξατε μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν τὸ δίκαιον, σώσατε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ άδίκου αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἀδικεῖται, ἀποδώσατε τὸ δίκαιον εἰς τὸ ὀρφανόν, δώσατε δικαιοσύνην εἰς τὴν ἀδικουμένην χήραν.

Μάθετε καὶ ἀποκτήσατε τὴν ἕξιν νὰ πράττετε τὸ καλὸν καὶ τὴν ἀρετήν, ζητήσατε μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν τὸ δίκαιον, γλυτώσατε αὐτὸν ποὺ ἀδικεῖται ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἀδικοῦντος αὐτόν, ἀποδώσατε τὸ δίκαιον εἰς τὸν ὀρφανὸν καὶ δικαιώσατε τὴν ἀδικουμένην χήραν.

Καὶ μὲ αὐτὴν τὴν μετάνοιαν καὶ τὰς καλὰς ἀποφάσεις σας, ἐλᾶτε νὰ συζητήσωμεν, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ ἐὰν αἱ ψυχαί σας ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν σας εἶναι ἐρυθραί, ἐγὼ θὰ τὰς καταστήσω λευκὰς ὡσὰν τὸ χιόνι. Ἐὰν δὲ εἶναι ἀκόμη περισσότερον κατακόκκιναι, ἐγὼ θὰ τὰς κάμω λευκὰς ὡσὰν τὸ μαλλὶ τῶν προβάτων.

Καὶ ἀφοῦ μετανοήσετε, ἐλᾶτε νὰ δικασθῶμεν (νὰ συζητήσωμεν) καὶ νὰ λογαριασθῶμεν, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ εἰς περίπτωσιν ἀκόμη, ποὺ αἱ ἁμαρτίαι σας θὰ εἶναι ὡσὰν τὸ ἐλαφρῶς κόκκινον χρῶμα, θὰ τὰς λευκάνω ὡσὰν τὸ χιόνι· καὶ ἐὰν δὲ ἀκόμη εἶναι ὡσὰν τὸ βαθὺ κόκκινον χρῶμα, θὰ τὰς λευκάνω ὡσὰν τὸ ἄσπρο τῶν προβάτων μαλλί.

Ἐὰν δὲ θελήσετε καὶ μὲ ἀκούσετε καὶ συμμορφωθῆτε πρὸς τὰς ἐντολάς μου, θὰ φάγετε πλούσια τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς.

Καὶ ἐὰν θέλετε ἀποφασιστικῶς καὶ μὲ ἀκούσετε μὲ τὴν καρδία σας, θὰ φάγετε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς.

Ἐὰν ὅμως δὲν θελήσετε καὶ δὲν μὲ ὑπακούσετε καὶ ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ ἐμέ, ἡ μάχαιρα τῶν ἐχθρῶν σας θὰ σᾶς καταφάγῃ». Τὸ στόμα τοῦ Κυρίου εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον διεκήρυξεν αὐτὰ καὶ θὰ γίνουν ὅπως τὰ εἶπε.

Ἐὰν ὅμως δὲν θέλετε, οὔτε μὲ εἰσακούσετε, μάχαιρα θὰ σᾶς καταφάγῃ. Θὰ συμβοῦν δὲ ταῦτα ἀσφαλῶς. Διότι τὸ στόμα τοῦ Κυρίου ἐλάλησεν αὐτά.

Πῶς κατήντησε πόρνη ἡ ἄλλοτε πιστὴ εἰς τὸν Θεὸν πόλις Σιών! Πῶς ἡ Σιών, ἡ ὁποία ἦτο πλήρης δικαίας κρίσεως, πόλις εἰς τὴν ὁποίαν ἀνεπαύετο καὶ ἐπικρατοῦσε ἡ δικαιοσύνη, τώρα δὲ ἔχουν ἐγκατασταθῆ εἰς αὐτὴν καὶ παραμένουν φονηάδες!

Πῶς διὰ τῆς ἀποστασίας της ἀπὸ τὸν οὐράνιον Νυμφίον ἔγινε πόρνη ἡ ἄλλοτε πιστὴ καὶ ἀφωσιωμένη εἰς Αὐτὸν πόλις Σιών, ἡ γεμάτη δικαιοσύνην, ἐν τῇ ὁποῖα μονίμως εἶχεν ἐγκαθιδρυθῆ καὶ ἀναπαυθῆ ἡ δικαιοσύνη, τώρα δὲ ἐγκατεστάθησαν φονεῖς!

Τὰ ἀργυρᾶ νομίσματά σας εἶναι κίβδηλα. Οἱ κάπηλοί σου ἀνακατεύουν καὶ νοθεύουν τὸν οἶνον μὲ τὸ νερό.

Τὰ ἀργυρᾶ σας νομίσματα εἶναι κίβδηλα, οἱ δὲ οἰνοπῶλαι σου ἀναμειγνύουν τὸν οἶνον μὲ νερό.

Οἱ ἄρχοντές σου εἶναι ἀπειθεῖς ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, εἶναι συμμέτοχοι εἰς τοὺς κλέπτας, ἀγαποῦν τὰ δῶρα τῆς ἁμαρτίας, ἐπιδιώκουν καὶ δέχονται δωροδοκίας, διὰ νὰ κρίνουν μεροληπτικῶς. Δὲν κρίνουν μὲ δικαιοσύνην καὶ δὲν ἀποδίδουν τὸ δίκαιον εἰς τὰ ὀρφανά. Οὔτε ἐνδιαφέρονται διὰ τὴν ἀπόδοσιν τοῦ δικαίου εἰς τὰς χήρας.

Οἱ ἄρχοντές σου ἀπειθοῦν εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸν Νόμον εἶναι συμμέτοχοι τῶν κλεπτῶν, ἀγαπῶντες τὰ δῶρα καὶ ἐπιδιώκοντες τὰς ἀμοιβάς, μὴ ἀποδιδόντες τὸ δίκαιον εἰς τοὺς ὀρφανοὺς καὶ μὴ διδόντες προσοχὴν εἰς τὸ δίκαιον τῶν χηρῶν.

Διὰ τοῦτο αὐτὸ λέγει Κύριος, ὁ παντοκράτωρ, ὁ Σαβαώθ, ὁ κυρίαρχος καὶ αὐθέντης τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ· «ἀλλοίμονον εἰς σᾶς τοὺς ἄρχοντας τῆς Ἱερουσαλήμ! Δὲν θὰ καταπαύσῃ ὁ θυμός μου ἐναντίον τῶν ἀντιπάλων μου! Θὰ κάμω κρίσιν καὶ θὰ ἐπιβάλω δικαίας κυρώσεις ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μου.

Δι’ αὐτό, διότι δηλαδή οἱ ἄρχοντές σου ἐμμένουν εἰς τὸ κακὸν καὶ εἰς τὴν πονηρίαν, αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ δεσπότης τῶν πνευμάτων, ὁ ἰσχυρὸς ἐξουσιαστὴς τοῦ Ἰσραήλ: Ἀλλοίμονον εἰς τοὺς ἄρχοντας τῆς Ἱερουσαλήμ· διότι δὲν θὰ παύσῃ, οὔτε θὰ καταπραϋνθῇ ὁ θυμός μου κατὰ τῶν ἀντιπάλων μου τούτων, καὶ θὰ κάμω κρίσιν ἐκδικούμενος καὶ τιμωρῶν τοὺς ἐχθρούς μου αὐτούς.

Θὰ ἁπλώσω ἐπάνω σου, ὦ Ἱερουσαλήμ, βαρεῖαν τὴν χεῖρα μου· θὰ σὲ περάσω ἀπὸ τὸ πῦρ τῶν θλίψεων καὶ τῶν ὀδυνῶν, διὰ νὰ καθαρισθῇς, ὅπως ὁ ἄργυρος καθαρίζεται διὰ τοῦ πυρός. Ἔτσι δὲ θὰ ἐξολοθρεύσω ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μὲ παρακούουν. Θὰ ἐξαφανίσω ἀπὸ ἀνάμεσά σου αὐτούς, ποὺ παραβαίνουν τὸν Νόμον μου, καὶ θὰ ταπεινὼσω τοὺς ἀλαζόνας καὶ ὑπερηφάνους.

Καὶ θὰ ἀπλώσω τὴν χεῖρά μου ἐπάνω σου καὶ θὰ σὲ ὑποβάλω εἰς τὸ πῦρ τῆς τιμωρίας καὶ τῶν δοκιμασιῶν μου πρὸς κάθαρσιν αὐτοὺς δέ, οἱ ὁποῖοι ἀπειθοῦν, θὰ τοὺς καταστρέψω καὶ θὰ ἀφανίσω ὅλους τοὺς παραβάτας τοῦ Νόμου ἀπὸ σέ, καὶ ὅλους τοὺς ὑπερηφάνους θὰ τοὺς ταπεινώσω.

Ἔπειτα θὰ ἐπαναφέρω καὶ θὰ ἀποκαταστήσω τοὺς δικαστάς σου, ὅπως ἦσαν προηγουμένως ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Δαυΐδ, καὶ τοὺς συμβούλους σου εὐθεῖς καὶ δικαίους,ὅπως ἦσαν ἐξ ἀρχῆς. Καὶ ἔτσι σὺ θὰ ὀνομασθῆς πόλις δικαιοσύνης, ἡ Σιὼν ἡ πρωτεύουσα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἡ πιστὴ εἰς τὸν Θεόν!»

Καὶ θὰ ἐπαναφέρω τοὺς δικαστὰς καὶ κριτάς σου, ὁποῖοι ἦσαν προτήτερα, ἐπὶ Δαβὶδ καὶ Σολομῶντος, καὶ τοὺς συμβούλους σου, ὅπως ἦσαν ἐξ ἀρχῆς· καὶ μετὰ ταῦτα θὰ κληθῇς πόλις δικαιοσύνης, ἡ Σιὼν ἡ πρωτεύουσα, ποὺ μένει πιστὴ εἰς τὸν Θεόν.

Διότι ἔπειτα ἀπὸ τὴν κάθαρσιν καὶ τὴν διόρθωσιν, ποὺ θὰ ἐπέλθῃ κατόπιν καὶ τὴς δικαίας τιμωρίας, θὰ σωθοῦν οἱ εὑρισκόμενοι εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ θὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν γῆν τῶν πατέρων των χάρις ςἰς τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου.

Διότι μετὰ τῆς πρὸς κάθαρσιν ἐπιβληθησομένης τιμωρίας οἱ ἐν τῇ αἰχμαλωσίᾳ διαφυλαχθησόμενοι θὰ σωθοῦν καὶ θὰ ἐπιστρέψουν χάρις εἰς τὸ ἔλεος, τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιδειχθῇ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ.

Τότε θὰ συντριβοῦν οἱ παραβαίνοντες τὸν Νόμον καὶ ὅλοι μαζῆ οἱ ἁμαρτωλοί, καὶ θὰ ἐξολοθρευθοῦν ἐξ ὁλοκλήρου ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐγκαταλείπουν τὸν Κύριον.

Καὶ θὰ συντριβοῦν τότε οἱ ἀσεβεῖς περιφρονηταὶ καὶ καταπατηταὶ τοῦ Νόμου καὶ οἱ παραβάται αὐτοῦ ἁμαρτωλοὶ ὅλοι μαζί, καὶ ὅσοι ἐγκατέλιπον τὸν Κύριον θὰ ἐξολοθρευθοῦν τελείως.

Ἔτσι θὰ κατεντροπιασθοῦν καὶ θὰ ἐξευτελισθοῦν, διότι ἐπίστευσαν εἰς τὰ εἴδωλα, τὰ ὁποῖα αυτοὶ ἠθέλησαν ἀντὶ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Θὰ κατεντροπιασθοῦν διὰ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἄλση τῆς ἁμαρτίας, εἰς τὰ ὁποῖα ηὐχαριστεῖτο καὶ ἐπιθυμοῦσε ἡ ψυχή των.

Καὶ θὰ καταστραφοῦν, διότι θὰ ἐντροπιασθοῦν ἀπὸ τὰ εἴδωλά των, τὰ ὁποῖα αὐτοὶ ἤθελαν καὶ εἰς τὰ ὁποῖα ἤλπιζαν, καὶ θὰ καταισχυνθοῦν διὰ τὰ ἱερά των ἄλση, τὰ ὁποῖα ἐπεθύμησαν καὶ εἰς τὰ ὁποῖα ηὐχαριστεῖτο ἡ ψυχή των.

Θὰ γίνουν ὡσὰν τὸ δένδρον τερέβινθος, τοῦ ὁποῖου ἔπεσαν τὰ φύλλα καὶ ὡσὰν κῆπος, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει πλέον νερό.

Θὰ καταισχυνθοῦν δέ, διότι θὰ εἶναι σὰν τὸ δένδρον Τερέβινθος, ποὺ ἔχει ἀποβάλει ξηρὰ τὰ φύλλα, καὶ ὡσὰν κῆπος, ποὺ δὲν ἔχει νερό.

Ὅλη δὲ ἡ δύναμίς των θὰ εἶναι ἄχρηστος πλέον καὶ ἀσήμαντος, σὰν καλαμιὰ κοπανισμένου λιναριοῦ, τὰ δὲ ἁμαρτωλά των ἔργα σὰν σπίθες φωτιᾶς ἐπάνω εἰς αὐτήν. Καὶ ἔτσι θὰ κατακαοῦν οἱ ἄνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ὅλοι μαζῆ καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανεὶς νὰ σβήσῃ τὴν πυρκαϊὰν καὶ νὰ τοὺς σώσῃ.

Καὶ θὰ εἶναι ἡ δύναμίς των ὡσὰν τὴν καλαμιὰν τοῦ στουππιοῦ, ποὺ ἀνάβει εὔκολα, καὶ τὰ ἔργα των τὰ εἰδωλολατρικὰ ὡσὰν σπίθες φωτιᾶς· καὶ θὰ κατακαοῦν οἱ καταπατοῦντες τὸν Νόμον καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ συγχρόνως, καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανεὶς διὰ νὰ σβήσῃ τὴν φωτιὰν καὶ νὰ τοὺς σώσῃ.

Ὁ ἀποκαλυπτικὸς λόγος ἐκ μέρους Κυρίου τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Ἡσαΐαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμώς, διὰ τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ.

Ἡ ἀποκάλυψις, ἡ ὁποία ἔγινεν ἀπὸ τὸν Κύριον εἰς τὸν Ἡσαΐαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμώς, διὰ τὴν Ἰουδαίαν καὶ διὰ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε καὶ εἶπεν· ὅτι εἰς τὰς τελευταίας ἡμέρας τὸ ἅγιον ὄρος τῆς Σιών, τὸ ὁποῖον εἶναι ὄρος Κυρίου, θὰ γίνῃ ἐμφανὲς εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Καὶ ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ κτισμένος ἐπάνω εἰς τὴν Σιών, θὰ γίνῃ ὁρατὸς ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα καὶ ἀπὸ πολὺ μακράν, ὡς ἐὰν εἶναι κτισμένος ἐπάνω εἰς τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων. Θὰ ὑψωθῇ ἐπάνω ἀπὸ ὅλα τὰ βουνὰ καὶ θὰ προστρέξουν εἰς τὸ ὄρος τοῦτο τοῦ Κυρίου ὅλα τὰ ἔθνη.

Ἐφανέρωσε δὲ ὁ Κύριος ὅτι κατὰ τὰς ἐσχάτας ἡμέρας τῆς μωσαϊκῆς οἰκονομίας, ὅταν πρόκειται ἡ νέα περίοδος τοῦ Μεσσίου νὰ ἀντικαταστήσῃ ταύτην, θὰ γίνῃ περίοπτον καὶ ἐμφανὲς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου καὶ ὁ ἐπ’ αὐτοῦ Ναὸς τοῦ Θεοῦ θὰ ἐμφανισθῇ ὡσὰν νὰ εἶναι κτισμένος εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὑψηλοτέρου ὄρους· καὶ θὰ ὑψωθῇ ἐπάνω ἀπὸ ὅλα τὰ βουνὰ καὶ θὰ ἔλθουν εἰς αὐτὸ ὅλα τὰ ἔθνη.

Πολλὰ ἔθνη θὰ προστρέξουν ἐκεῖ καὶ θὰ λέγουν τὸ ἕνα εἰς τὸ ἄλλο. «ἐμπρός, ἂς ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ. Ἐκεῖ ὁ Θεὸς θὰ ἀναγγείλῃ καὶ θὰ καταστήσῃ γνωστὴν εἰς ἡμᾶς τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ πορευθῶμεν. Διότι ἀπὸ τὸ ὄρος Σιὼν θὰ ἐξέλθῃ ὁ νέος Νόμος καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ θὰ κηρυχθῇ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου.

Καὶ θὰ πορευθοῦν ἔθνη πολλὰ καὶ προτρέποντα τὸ ἕνα τὸ ἄλλο θὰ λέγουν: Ἐμπρός, ἂς ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ Ἰακώβ, καὶ θὰ μᾶς ἀναγγείλῃ τὸν δρόμον τοῦ θελήματός του, καὶ θὰ συμμορφωθῶμεν πρὸς αὐτὸ βαδίζοντες εἰς τὸν δρόμον αὐτόν· διότι ἀπὸ τὴν Σιὼν θὰ βγῇ νέος Νόμος καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ θὰ κηρυχθῇ λόγος τοῦ Κυρίου.

Θὰ κάμῃ κρίσιν ὁ Θεὸς μεταξὺ ὅλων τῶν ἐθνῶν καὶ ὡς ἀνώτατος νομοθέτης καὶ κριτὴς θὰ ἐλέξῃ πολὺν λαόν. Καὶ ἔτσι οἱ τότε ἐχθροὶ καὶ πολέμιοι μεταξύ των θὰ μετατρέψουν τὰ μαχαίρια των εἰς ἀλέτρια καὶ τὰ δόρατά των εἰς δρεπάνια καὶ δὲν θὰ σηκώσῃ πλέον ἔθνος ἐναντίον ἄλλου ἔθνους μαχαίρας, διὰ νὰ πολεμήσῃ κατ’ αὐτοῦ καὶ δὲν θὰ μανθάνουν πλέον οἱ ἄνθρωποι τὴν τέχνην νὰ πολεμοῦν ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου».

Καὶ θὰ κρίνῃ μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, ἀναγνωριζόμενος ὑπ’ αὐτῶν ἀνώτατος νομοθέτης καὶ κριτής, καὶ θὰ ἐλέγξῃ ὡς κυρίαρχος πολὺν λαόν. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ θὰ μετατρέψουν τὰς μαχαίρας των εἰς ἀλέτρια καὶ τὰ δόρατά των εἰς δρεπάνια, καὶ δὲν θὰ πάρῃ ἔθνος ἐναντίον ἔθνους μάχαιραν διὰ νὰ πολεμήσῃ κατ’ αὐτοῦ, οὔτε θὰ μάθουν πλέον τὴν τέχνην να πολεμοῦν ὁ εἰς κατὰ τοῦ ἄλλου.

Καὶ τώρα, λοιπόν, ἰσραηλιτικὲ λαέ, σεῖς οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰακώβ, ἂς βαδίσωμεν ἡμεῖς πρῶτοι εἰς τὸ φῶς τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ ἀνατείλῃ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ τώρα, ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἴπαμεν, ὦ ἀπόγονοι τοῦ Ἰακώβ, ἐμπρός, ἂς ὑπάγωμεν πρῶτοι ἡμεῖς εἰς τὸ φῶς τῆς θείας διδασκαλίας τοῦ Κυρίου, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἀκολουθήσουν οἱ ἐθνικοί.

Ὁ Θεὸς ἐγκατέλειψε, βέβαια, τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν του, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακώβ, διότι ἐγέμισεν ἡ χώρα ἀπὸ μαντείας, ὅπως ἦτο πρὶν καταληφθῇ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἔγινεν, ὅπως εἶναι ἡ χώρα τῶν Φιλισταίων. Οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὴν ἐπιμιξίαν των μὲ τοὺς Φιλισταίους ἀπέκτησαν πολλὰ τέκνα.

Σᾶς προτρέπω δὲ εἰς τοῦτο, διότι ὁ Θεὸς ἀσφαλῶς θὰ ἐγκαταλείψῃ τὸν λαόν του, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ· διότι ἡ χώρα των ἐγέμισεν ὅπως ἐξ ἀρχῆς, προτοῦ κατοικηθῇ ἀπὸ αὐτούς, ἀπὸ μαντείας, ὅπως καὶ ἡ χώρα τῶν Φιλισταίων, καὶ τέκνα πολλὰ ἐκ παρανόμων γάμων μὲ γυναῖκας Φιλισταίας ἐγεννήθησαν εἰς αὐτούς.

Ἐγέμισεν ἡ χώρα ἀπὸ παράνομα κέρδη ἀργυρίου καὶ χρυσίου· ἀναρίθμητοι ἦσαν οἱ παράνομοι θησαυροί των. Ἐγέμισεν ἡ χώρα ἀπὸ ἵππους· ἀναρίθμητα ἦσαν τὰ ἅρματά των.

Διότι ἐγέμισεν ἡ χώρα των ἀπὸ ἀργυρὰ καὶ χρυσὰ νομίσματα καὶ ἔγιναν ἀναρίθμητοι οἱ θησαυροὶ των· ἐγέμισεν ἐπίσης ἡ γῆ των ἀπὸ ἵππους καὶ δὲν ὑπῆρχεν ἀριθμὸς τῶν ἁρμάτων των.

Ἡ χώρα τοῦ Ἰσραὴλ ἐγέμισεν ἀπὸ βδελυρὰ εἴδωλα, ἔργα τῶν χειρῶν των, καὶ προσεκύνησαν αὐτὰ τὰ εἴδωλα, τὰ ὁποῖα εἶχαν κατασκευάσει τὰ δάκτυλά των.

Καὶ ἐγέμισεν ἡ χώρα των ἀπὸ εἴδωλα καμωμένα ἀπὸ τὰ χέρια των, καὶ ἐπροσκύνησαν εἰς ἐκεῖνα, ποὺ ἔφτιασαν τὰ δάκτυλά των.

Ἔσκυψεν ἄνθρωπος ἐμπρὸς εἰς τὰ εἴδωλα αὐτὰ καὶ ἐταπεινώθη ὁ ἄνδρας ἐνώπιον αὐτῶν. Δὲν θὰ συγχωρήσω τὴν ἁμαρτίαν των αὐτήν.

Καὶ ἔσκυψε ταπεινῶς ἐνώπιον τῶν ἀψύχων αὐτῶν εἰδώλων ὁ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ πλασθεὶς ἄνθρωπος καὶ ἐξευτελίσθη ὁ ἄνδρας προσκυνήσας ταῦτα. Δι’ αὐτὸ δὲ καὶ ἐγὼ δὲν θὰ συγχωρήσω αὐτούς.

Καὶ τώρα σεῖς, οἱ παράνομοι καὶ ἀνυπάκοοι πρὸς τὸν Θεόν, εἰσέλθετε εἰς τὰ σπήλαια, κυριευμένοι ἀπὸ φόβον ἐνώπιον τοῦ ὠργισμένου Κυρίου καὶ τῆς ἀκαταγωνίστου δυνάμεώς του, ὅταν θὰ ἐγερθῇ, διὰ νὰ συντρίψῃ ἐν τῇ παντοδυναμίᾳ του τὴν ἁμαρτωλήν χώραν.

Καὶ τώρα, ὅταν ἐκσπάσῃ ἡ θεία ὀργή, ἔμβητε μέσα εἰς σπήλαια καὶ κρυφθῆτε εἰς τὰ βάθη τῆς γῆς πρὸ τοῦ φόβου, τὸν ὁποῖον θὰ δοκιμάζετε ἀπὸ τὸν ὠργισμένον Κύριον καὶ ἀπὸ τὴν ἔνδοξον καὶ ἀκαταγώνιστον δύναμίν του, ἡ ὁποία θὰ ἐκδηλωθῇ, ὅταν σηκωθῇ να συντρίψῃ τὴν γῆν.

Διότι οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου εἶναι ὑψηλοὶ καὶ βλέπουν ἀπὸ ὑψηλὰ τὰ πάντα. Ὁ δὲ ἄνθρωπος εἶναι μηδαμινός· καὶ θὰ ταπεινωθῇ ἡ ἀλαζονεία καὶ ἡ ἔπαρσις τῶν ἀνθρώπων. Θὰ ὑψωθῇ δὲ μόνος ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς δικαίας κρίσεώς του.

Κρυφθῆτε, διότι τὰ μάτια τοῦ Κυρίου βλέπουν ἀπὸ ψηλὰ καὶ τὰ παρακολουθοῦν ὅλα· ὁ δὲ ἄνθρωπος εἶναι ταπεινὸς καὶ δὲν ἡμπορεῖ να διαφύγῃ τὸ ὑψηλὸν ὄμμα τοῦ Κυρίου. Καὶ θὰ ταπεινωθῇ τὸ ὕψος καὶ ἡ ὑπερηφάνεια τῶν ἀνθρώπων, καὶ θὰ ὑψωθῇ μόνος ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς κρίσεώς του.

Διότι ἡ μεγάλη αὐτὴ ἡμέρα Κυρίου τοῦ παντοκράτορος θὰ ἔλθῃ, διὰ νὰ τιμωρήσῃ κάθε ἀναιδῆ καὶ αὐθάδη, κάθε ὑπερήφανον, κάθε ὑψηλόφρονα, κάθε ἐπηρμένον. Καὶ ὅλοι θὰ ταπεινωθοῦν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην.

Θὰ ταπεινωθῇ ἡ ὑπερηφάνεια τῶν ἀνθρώπων, διότι ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου, τοῦ παντοκράτορος καὶ ἐξουσιαστοῦ τῶν πνευμάτων, θὰ ἔλθῃ κατὰ παντὸς μετ’ αὐθαδείας ἀσεβοῦς καὶ ὑπερηφάνου καὶ κατὰ παντὸς ἀλαζόνος καὶ πεφυσιωμένου, καὶ ὅλοι αὐτοὶ θὰ ταπεινωθοῦν καὶ θὰ ἐξευτελισθοῦν.

Ἡ δικαία αὐτὴ παρὰ Κυρίου τιμωρία θὰ ἐκπάσῃ καὶ θὰ πλήξῃ ὅλα τὰ κέδρα τοῦ Λιβάνου, τὰ ὑψηλὰ καὶ ὑπερήφανα, καὶ ὅλα τὰ δένδρα βελανιδιᾶς τῆς χώρας Βασάν.

Θὰ ἔλθῃ ἡ φοβερὰ ἡμέρα τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ πλήξῃ καὶ κάθε κέδρον τοῦ Λιβάνου ἀπὸ τὰς ὑψηλὰς καὶ μετεώρους καὶ κάθε δένδρον δρυὸς τῆς γῆς Βασάν·

Θὰ πλήξῃ κάθε ὑψηλὸν ὄρος καὶ κάθε ὑψηλὸν βουνόν,

θὰ πλήξῃ καὶ πᾶν ὄρος ὑψηλὸν καὶ κάθε βουνὸν ὑψηλόν.

κάθε ὑψηλὸν καὶ ὠχυρωμένον πύργον, κάθε ἰσχυρὸν τεῖχος.

Θὰ ἐπέλθῃ καὶ κατὰ παντὸς πύργου ὑψηλοῦ καὶ κατὰ παντὸς τείχους ὑψηλοῦ, τὰ ὁποῖα οὕτω θ’ ἀποδειχθοῦν ὅλως ἄχρηστα πρὸς ὑπεράσπισιν καὶ προστασίαν.

Θὰ ἐκπάσῃ ἐναντίον τῶν πλοίων, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἐναντίον ὅλων τῶν στολισμένων καὶ ὡραίων εἰς θέαν πλοίων.

Θὰ ἐπέλθῃ καὶ κατὰ παντὸς πλοίου θαλάσσης καὶ κατὰ παντὸς θεάματος ὡραίων καὶ στολισμένων πλοίων.

Καὶ τρομαγμένος τότε θὰ ταπεινωθῇ κάθε ἄνθρωπος. Θὰ πέσῃ ἡ ἀλαζονεία τῶν άνθρώπων καὶ θὰ ὑψωθῇ καὶ θὰ δοξασθῇ ὁ Κύριος μόνος κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν.

Καὶ θὰ ταπεινωθῆ ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ὑψηλοφροσύνη παντὸς ἀνθρώπου, καὶ θὰ πέσῃ ἡ ἀλαζονεία καὶ ἡ περιφρόνησις τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον, καὶ θὰ ὑψωθῆ μόνος ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην.

Κατατρομαγμένοι οἱ ἄνθρωποι θὰ κρύψουν ἐπιμελῶς ὅλα τὰ εἴδωλα, ποὺ εἶχαν κατασκευάσει μὲ τὰ χέρια των·

Καὶ τὰ ὑπὸ χειρῶν ἀνθρωπίνων κατεσκευασμένα εἴδωλα ὅλα θὰ τὰ κρύψουν ἐπιμελῶς,

θὰ τᾶ φέρουν μέσα εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τῶν βράχων καὶ εἰς τὰς τρώγλας τῆς γῆς, ὅπου καὶ οἱ ἴδιοι θὰ καταφύγουν ἐνώπιον τοῦ φόβου, ποὺ θὰ τοὺς ἐμπνέῃ ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου, καὶ ἐνώπιον τῆς δόξης καὶ τῆς παντοδυναμίας του, ὅταν θὰ σηκωθῇ, διὰ νά συντρίψῃ τὴν ἁμαρτωλὴν χώραν.

ἀφοῦ τὰ φέρουν μέσα εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τῶν βράχων καὶ εἰς τὰ ὑγρὰ ἄντρα τῆς γῆς. Ἐκεῖ θὰ καταφύγουν καὶ αὐτοὶ πρὸ τοῦ φόβου, τὸν ὁποῖον θὰ ἐμπνέῃ ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου, καὶ ἀπὸ τὴν ἔνδοξον δύναμίν του, ὅταν θὰ σηκωθῇ διὰ νὰ συντρίψῃ τὴν γῆν.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ κάθε ἄνθρωπος θὰ πετάξῃ τὰ σιχαμερὰ εἴδωλά του, τὰ ἀσημένια καὶ τὰ χρυσᾶ, τὰ ὁποῖα κατασκεύασε, διὰ νὰ τὰ προσκυνῇ, θὰ τὰ πετάξουν εἰς τὰ σκουπίδια καὶ εἰς τὰς ρωγμάς, ὅπου αἱ φωλεαὶ τῶν νυκτερίδων,

Ναί· μόνος ὁ Κύριος· διότι κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην θὰ πετάξῃ ἔξω ὁ ἄνθρωπος τὰ εἴδωλά του τὰ ἀσημένια καὶ τὰ χρυσᾶ, τὰ ὁποῖα ἔκαμαν διὰ νὰ προσκυνοῦν, τὰ τιποτένια καὶ τὰς νυκτερίδας,

διὰ νὰ ἠμπορέσουν ἔτσι ἐλεύθεροι, νὰ εἰσέλθουν εἰς τὰς τρώγλας κάποιου ἀσφαλοῦς βράχου, εἰς τὰς σχισμὰς τῶν ὀρέων, τρέμοντες τὴν φοβερὰν παρουσίαν τοῦ Κυρίου, τὴν ἄπειρον αὐτοῦ δόξαν καὶ ἀκατανίκητον δύναμιν, ὅταν θὰ ἐγερθῇ, διὰ νὰ συντρίψῃ τὴν ἁμαρτωλὴν χώραν μας.

διὰ νὰ ἔμβῃ ὁ ἴδιος μέσα εἰς τὰς τρώγλας τοῦ σκληροῦ βράχου καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τῶν πετρῶν, ἐξ αἰτίας τοῦ φόβου τοῦ Κυρίου καὶ τῆς ἐνδόξου δυνάμεώς του, ὅταν θὰ σηκωθῇ διὰ νὰ συντρίψῃ τὴν γῆν.

Ἰδού, λοιπόν, ὁ δεσπότης, ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων θα ἐπιτρέψῃ να λείψει ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ τὴν πόλιν τῆς Ἱερουσαλὴμ κάθε δύναμις ἀνδρὸς καὶ γυναικός, δύναμις καὶ στήριγμα ἄρτου καὶ ὕδατος καὶ ὅλων τῶν ἀπαραιτήτων βιοτικῶν ἀγαθῶν.

Ἰδοὺ λοιπὸν ὁ δεσπότης, ὁ παντοκράτωρ Κύριος, θὰ παραχωρήσῃ ὅπως ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ πᾶσα δύναμις καὶ ὑποστήριξις ἐξ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς καὶ πᾶσα ἐνίσχυσις ἄρτου καὶ ὕδατος καὶ πᾶν ὑπ’ αὐτῶν συμβολιζόμενον θεμελιῶδες στήριγμα τῆς πολιτείας.

Θὰ ἀφαίρεσῃ κάθε γίγαντα καὶ γενικῶς κάθε ἰσχυρὸν ἄνδρα, ἄνδρα ἐμπειροπόλεμον καὶ δικαστὴν καὶ προφήτην καὶ συνετὸν καὶ ἔμπειρον πρεσβύτην.

Θὰ ἀφαιρέσῃ γίγαντα καὶ ἰσχυρὸν καὶ ἄνθρωπον ἐμπειροπόλεμον καὶ δικαστὴν καὶ προφήτην καὶ συνετὸν καὶ προβλεπτικὸν ἄνδρα καὶ πρεσβύτερον μὲ πεῖραν καὶ φρόνησιν

Θὰ ἀφαίρεσῃ κάθε στρατιωτικὸν ἀρχηγὸν μέχρι καὶ πεντηκόνταρχον, κάθε ἀξιόλογον σύμβουλον καὶ σοφὸν ἀρχιτέκτονα καὶ ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος μετὰ συνέσεως θὰ ἀκούῃ τὴν ἀλήθειαν.

καὶ στρατιωτικὸν ἀρχηγὸν καὶ διακεκριμένον σύμβουλον καὶ σοφὸν ἀρχιτέκτονα καὶ συνετὸν ἀκροατήν.

Ἀντὶ δὲ αὐτῶν θὰ ἐπιτρέψῃ να καταλάβουν τὴν ἀρχὴν καὶ νὰ τεθοῦν ἐπικεφαλῆς σας νεαροὶ ἄνδρες χωρὶς πεῖραν· ἀπατεῶνες δὲ θὰ ἀναδειχθοῦν κύριοι καὶ δυνάσται τοῦ λαοῦ.

Καὶ θὰ ἐπιτρέψω νὰ ἔλθουν ἐπὶ κεφαλῆς των ἄρχοντες μὲ νεανικὰ μυαλὰ καὶ ἀπατεῶνες νὰ τοὺς τυραγνήσουν καὶ νὰ γίνουν κύριοί των.

Τότε θὰ λείψῃ ὁ ἀμοιβαῖος σεβασμός· ὁ λαὸς θὰ περιέλθῃ εἰς κατάστασιν συγχύσεως καὶ ἀναρχίας. Ὁ ἕνας ἄνθρωπος θα ἐπιπέσῃ ἐναντίον τοῦ ἄλλου καὶ κάθε ἄνθρωπος ἐναντίον τοῦ πλησίον του. Μὲ αὐθάδειαν θὰ συγκρουσθῇ τὸ παιδίον πρὸς τὸν γέροντα, καὶ ὁ ἀνέντιμος πρὸς τὸν ἔντιμον καὶ εὐϋπόληπτον.

Καὶ θὰ πέσῃ καθ’ ἑαυτοῦ ὁ λαός· θὰ ἐπιπέσῃ ὁ εἰς ἄνθρωπος κατὰ τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου καὶ κάθε ἄνθρωπος κατὰ τοῦ πλησίον του· καὶ θὰ συγκρουσθῇ αὐθαδῶς τὸ παιδίον πρὸς τὸν γέροντα καὶ ὁ στερούμενος τιμῆς πρὸς τὸν ἔντιμον καὶ εὐυπόληπτον ἄνθρωπον.

Ἐξ αἰτίας τῆς ἀναρχίας αὐτῆς καὶ διὰ τὴν ἔλλειψιν συνετῶν ἀρχηγῶν καὶ βιοτικῶν ἀγαθῶν, θὰ κρατῇ ἀπὸ τὸ ἔνδυμα κάθε ἄνθρωπος τὸν πρῶτον τυχόντα ὀμοεθνῆ του ἢ τὸν συγγενῆ τοῦ πατρός του, καὶ θὰ λέγῃ· «σὺ ἔχεις ἔνδυμα, δεν εἶσαι γυμνὸς ὅπως ἡμεῖς. Γίνε λοιπὸν ἀρχηγός μας καὶ ἡ διατροφή μας ἂς εἶναι εἰς τὰ χέρια σου».

Διότι τοιαύτη θὰ εἶναι ἡ ἔλλειψις τῶν πάντων ἐξ αἰτίας τῆς ἀναρχίας καὶ κακοδιοικήσεως, ὥστε θὰ κρατῇ κάθε ἄνθρωπος τὸν τυχόντα ὅμοιόν του ἢ τὸν συγγενῆ του πατρός του λέγων: Σὺ ἔχεις ἔνδυμα καὶ δὲν εἶσαι γυμνὸς ὡσὰν καὶ μᾶς· γίνε λοιπὸν ἀρχηγός μας καὶ ἡ διατροφή μας ἂς ἐξαρτᾶται ἀπὸ σέ.

Ἐκεῖνος κατὰ τὴν φοβερὰν αὐτὴν ἡμέραν θὰ ἀπαντήσῃ καὶ θὰ εἴπῃ· «δὲν θὰ γίνω ἀρχηγός σας, διότι οὔτε εἰς τὴν ἰδικήν μου οἰκίαν δὲν ὑπάρχει ἄρτος οὔτε ἄλλο ἱμάτιον. Δὲν θέλω καὶ δὲν ἠμπορῶ νὰ γίνω ἀρχηγὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ».

Καὶ ἀφοῦ ἀποκριθῇ ὁ εἰς τὴ ἀρχηγίαν προσκαλούμενος, θὰ εἴπῃ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην: Δὲν θὰ εἶμαι ἀρχηγός σου· διότι δὲν ὑπάρχει εἰς τὸ σπίτι μου ψωμὶ οὔτε ἔνδυμα· δὲν θὰ εἶμαι ἀρχηγὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ.

Αὐτὰ ἀσφαλῶς θὰ γίνουν, διότι ἡ Ἱερουσαλὴμ θὰ ἔχῃ ἐγκαταλειφθῇ ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ θὰ ἔχῃ περιπέσει εἰς καταστροφήν, διότι αἱ γλῶσσαι τῶν κατοίκων τῆς χώρας αὐτῆς ἐλάλουν παράνομα καὶ οἱ ἄνθρωποι ἐδεικνύοντο ἀπειθεῖς πρὸς τὸν Θεόν. Καὶ τώρα ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ ταπεινωθῇ τὸ ψευδὲς μεγαλεῖον αὐτῶν.

Διότι ἀσφαλῶς θὰ ἐγκαταλειφθῇ ἡ Ἱερουσαλὴμ καὶ ἡ Ἰουδαία θὰ πέσῃ μαζὶ μὲ αὐτήν, διότι αἱ γλῶσσαι των λαλοῦν λόγους ἀνομίας, ἐνῷ συγχρόνως αὐτοὶ διὰ τῶν ἔργων των παρουσιάζονται ἀπειθοῦντες πρὸς τὸν Κύριον. Ἐγκατελείφθη δὲ ἡ Ἱερουσαλὴμ καὶ κατεστράφη ἡ Ἰουδαία, διότι τώρα ἐταπεινώθη ἡ δόξα των.

Ἡ ἀναισχυντία τοῦ προσώπου των ἐγείρεται μάρτυς κατηγορίας ἐναντίον αὐτῶν. Διεκήρυξαν καὶ παρουσίασαν ἀναισχύντως τὴν ἁμαρτίαν αὐτῶν, ὅπως ἄλλοτε οἱ κάτοικοι τῶν Σοδόμων. Ἀλλοίμονον εἰς αὐτούς, διότι ἔχουν σκεφθῆ καὶ λάβει ἀποφάσεις πονηρὰς καὶ κακάς, αἱ ὁποῖαι εἰς τελευταίαν ἀνάλυσιν θὰ ἐκσπάσουν ἐναντίον των.

Καὶ ἡ ἐντροπή, ποὺ ἐκδηλοῦται εἰς τὰ πρόσωπά των διὰ τὰς ἐπαίσχυντους πράξεις των, μαρτυρεῖ κατ’ αὐτῶν καὶ ἀπεσείσθη ἀπὸ αὐτούς· τὴν ἁμαρτίαν τῶν δὲ διεκήρυξαν καὶ ἐφανέρωσαν ἀπροκαλύπτως. Ἀλλοίμονον εἰς αὐτούς, διότι ἔχουν λάβει ἀποφάσεις πονηρὰς καὶ κακάς, αἱ ὁποῖαι εἰς τὸ τέλος θὰ ἐκσπάσουν κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ των.

Αὐτοὶ εἶπαν· «ἂς δέσωμεν καὶ ἂς ἀπομονώσωμεν ἔκλειστον τὸν ἐνάρετον, διότι μᾶς εἶναι δυσμεταχείριστος καὶ ἐμπόδιον εἰς τὸν δρόμον μας». Δι’ αὐτὰς τὰς παρανομίας των θὰ γευθοῦν τὰ ἐπίχειρα τῶν κακῶν ἔργων των.

Πράγματι δὲ καθ’ ἑαυτῶν ἔλαβον κακὴν καὶ ὀλεθρίαν ἀπόφασιν, ὅταν εἶπαν: Ἂς δέσωμεν τὸν δίκαιον, διότι εἶναι δυσκολομεταχείριστος εἰς ἠμᾶς καὶ ἀντιστρατεύεται εἰς τὰ ἰδιοτελῆ καὶ πονηρὰ σχέδιά μας. Λοιπὸν θὰ φάγουν ἐκεῖνα ποὺ ἐγέννησαν, τὰ ὡσὰν ἄλλην πονηρὰν σπορὰν σπαρέντα ἔργα των.

Ἀλλοίμονον εἰς τὸν ἄνθρωπον τῆς παρανομίας! Ὀλέθρια πράγματα θὰ τοῦ συμβοῦν, ἀνάλογα πρὸς τὰ πονηρὰ ἔργα τῶν χειρῶν του.

Ἀλλοίμονον εἰς τὸν περιφρονοῦντα ἀσεβῶς τὸν νόμον θὰ συμβοῦν εἰς αὐτὸν κακὰ σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν του.

Λαέ μου, οἱ ἄρχοντές σου ὡς σκληροὶ καὶ πιεστικοὶ εἰσπράκτορες σᾶς καταληστεύουν, καὶ αὐτοὶ ἀπαιτοῦν ἀπὸ σᾶς εἰσφορὰς καὶ δῶρα. Ἔχουν καταντήσει κυρίαρχοι καὶ δυνάσται σας. Λαέ μου, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κολακευτικῶς καὶ δι’ ἰδιοτελεῖς λόγους σᾶς μακαρίζουν καὶ σᾶς καλοτυχίζουν, σᾶς παραπλανοῦν. Ἀναταράσσουν δὲ καὶ δημιουργοῦν σύγχυσιν εἰς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς σας.

Λαέ μου, οἱ ἄρχοντες, οἱ ὁποῖοι ὡς ἄλλοι σκληροὶ καὶ πιεστικοὶ εἰσπράκτορές σας σᾶς καταληστεύουν, καὶ αὐτοὶ ποὺ ἀπαιτοῦν τὰς εἰσφορὰς καὶ τὰ δῶρα σας, σᾶς κατατυραννοῦν. Λαέ μου, αὐτοί, ποὺ σᾶς μακαρίζουν καὶ σᾶς κολακεύουν, σᾶς πλανοῦν καὶ τὸν δρόμον τῆς συμπεριφορᾶς σας τὸν συγχύζουν καὶ τὸν ἐκτρέπουν ἀπὸ τὸ πρέπον.

Ἀλλ’ ἰδού, ὅτι τώρα ὁ Κύριος θὰ καθήσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου, διὰ νὰ κρίνῃ. Θὰ στήσῃ εἰς κρίσιν καὶ δίκην τὸν λαόν του.

Ἀλλὰ τώρα θὰ σηκωθῇ ὄρθιος διὰ νὰ δικάσῃ ὁ Κύριος καὶ θὰ στήσῃ πρὸς κρίσιν καὶ δίκην τὸν λαόν του.

Αὐτὸς ὁ Κύριος θὰ ἔλθῃ, διὰ νὰ δικάσῃ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ του. Καὶ ἐν τῇ δικαίᾳ ὀργῇ του θὰ εἴπῃ πρὸς αὐτούς· «διατί σεῖς παρεδώσατε τὸν ἀμπελῶνα μου, τὸν λαόν μου, εἰς τὸ πῦρ τῆς καταστροφῆς καὶ ἀρπαγῆς; Διατί ἡ ἀρπαγεῖσα περιουσία τῶν πτωχῶν εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν κατοχήν σας εἰς τὰ σπίτια σας;

Αὐτὸς ὁ Κύριος θὰ δικάσῃ τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ λαοῦ καὶ τοὺς ἄρχοντάς του. Σεῖς δέ, λέγει ἐν ὀργῇ πρὸς αὐτοὺς ὁ Κύριος, διατί διηρπάσατε καὶ ἠρημώσατε τὴν πνευματικήν μου ἄμπελον, τὸν Ἰσραήλ, καὶ τὰ ὅσα ἡρπάσατε ἀπὸ τὸν πτωχὸν διατί εὑρίσκονται εἰς τὰ σπίτια σας;

Διατί σεῖς ἀδικεῖτε τὸν λαόν μου; Μὲ τὰς συκοφαντίας δὲ καὶ διαβολάς σας κατεξευτελίζετε καὶ ἐντροπιάζετε τὸ πρόσωπον τῶν πτωχῶν;

Διατί σεῖς ἀδικεῖτε τὸν λαόν μου καὶ διὰ συκοφαντιῶν καὶ ποικίλων τῆς ἀληθείας καὶ τοῦ δικαίου διαστροφῶν κατεντροπιάζετε τὸ πρόσωπον τῶν πτωχῶν;

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ἐπειδὴ ὑπερηφανεύθησαν καὶ ἀλαζονεύθησαν αἱ γυναῖκες τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐβάδισαν μὲ τὸν τράχηλον των ὑψηλά, ἔρριπταν δὲ ἀναίσχυντα προκλητικὰ νεύματα τῶν ὀφθαλμῶν των γύρω των, ἔσερναν τὰ φορέματά των κατὰ τὸ βάδισμά των καὶ ἔπαιζαν συγχρόνως χορευτικῶς μὲ τὰ πόδια των,

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἐπειδὴ ὑψώθησαν ὑπερηφανευθεῖσαι αἱ γυναῖκες τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐβάδισαν μὲ τὸν τράχηλόν τους ὑψηλὰ καὶ μὲ προκλητικὰ νεύματα ματιῶν, καὶ ἐπειδὴ κατὰ τὸ βάδισμα τῶν ποδιῶν ἔσερναν τὰ φορέματά των καὶ ἔπαιζαν συγχρόνως χορευτικῶς μὲ τὰ πόδια των,

διὰ τοῦτο θὰ ταπεινώσῃ καὶ θὰ ἐξευτελίσῃ ὁ Κύριος τὰς ἀριστοκράτιδας αὐτὰς γυναῖκας τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ θα ἀποκαλύψῃ γυμνὴν τὴν ἀπόκρυφον ἀσχημίαν αὐτῶν.

διὰ τοῦτο θὰ ταπεινώσῃ ὁ Θεὸς τὰς ἀριστοκράτιδας γυναῖκας τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ θὰ ξεσκεπάσῃ τὴν ἀπόκρυφον γύμνωσίν των.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς κρίσεως, θὰ ἀφαιρέσῃ ὁ Κύριος τὴν μεγαλοπρέπειαν τοῦ πλουσίου ἱματισμοῦ των, τὴν περίτεχνον διὰ τὴν πλοκήν της μὲ κοσμήματα κόμην των, τοὺς κροσσοὺς τῶν ἐνδυμάτων των καὶ τὰ κοσμήματα τῆς κεφαλῆς των,

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς κρίσεως θὰ ἁφαιρέσῃ ὁ Κύριος τὴν λαμπρότητα καὶ μεγαλοπρέπειαν τῶν ἐνδυμάτων των, τὰ κοσμήματα τῶν πλεξίδων των καὶ τοὺς κροσσοὺς τῶν ρούχων των καὶ τὰ κοσμητικὰ καλύμματα τῆς κεφαλῆς των

τὰ περιδέραια, τὰ ὁποῖα ἀπὸ τοῦ τραχήλου των κατέρχονται εἰς τὸ στῆθος των, καὶ ὅλας τὰς ἀρωματικὰς καὶ καλλυντικὰς βαφὰς τοῦ προσώπου των.

καὶ τὸ κόσμημα τοῦ στήθους των καὶ τὸν διὰ βαφῶν καλλωπισμὸν τοῦ προσώπου των

Καὶ τὴν συλλογὴν τῶν πολυτελῶν ἐνδυμάτων καὶ τὰ κοσμήματα τῶν τραχήλων καὶ τὰ βραχιόλια καὶ κάθε ἄλλο κόσμημα καὶ τὰ κοσμήματα, τὰ ὁποῖα ἐμπλέκονται εἰς τὴν κόμην, τὰ κοσμήματα τοῦ δεξιοῦ βραχίονος, τὰ δακτυλίδια καὶ τὰ σκουλαρίκια,

καὶ τὴν συλλογὴν τῶν λαμπρῶν ἱματίων καὶ τὰ κοσμήματα τῶν τραχήλων καὶ τὰ βραχιόλια καὶ τὸ ἐμπλεκόμενον εἰς τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς κόσμημα καὶ τοῦ δεξιοῦ βραχίονος τὰ βραχιόλια καὶ τὰ δακτυλίδια καὶ τὰ σκουλαρίκια·

ἐνδύματα, τὰ ὁποῖα θα ἔχουν πορφυρᾶν γιρλάνταν, καὶ τὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔχουν συνυφανθῆ μὲ πορφύραν.

καὶ τὰ ἐνδύματα μὲ τὴν πορφυρᾶν γιρλάνταν καὶ τὰ συνυφασμένα μὲ πορφύραν

Θὰ ἀφαιρέσῃ ἀπὸ αὐτὰς ὁ Κύριος τὰ ἐνδύματα, ποὺ φοροῦν εἰς τὸ σπίτι των, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ ἐκ Λακωνίας διαφανῆ πολυτελῆ ὑφάσματα.

καὶ τοὺς ἐπενδυτάς, ποὺ φοροῦν εἰς τὸ σπίτι, καὶ τὰ λεπτὰ διαφανῆ ἐκ Λακωνίας ὑφάσματα

Καὶ τὰ ἄλλα πολυτελῆ ἐνδύματα τὰ ἐκ βύσσου καὶ ὑακίνθου, τὰ κατακόκκινα, τὰς λεπτὰς ἀπὸ πολυτελῆ λινὸν ἐνδυμασίας, ποὺ ἔχουν συνυφανθῆ μὲ χρυσὸν καὶ μὲ πολυτίμους, λίθους ὑακίνθου, τὰ θερινὰ πολυτελῆ πέπλα, ποὺ περιβάλλουν τὴν κεφαλὴν καὶ τὴν προφυλάσσουν ἀπὸ τὰς ἠλιακὰς ἀκτῖνας.

καὶ τὰ ἐκ βύσσου καὶ βελούδου πολυτελῆ ἐνδύματα καὶ τὰ κατακόκκινα καὶ τὴν λεπτὴν ἐκ πολυτίμου λινοῦ ἐνδυμασίαν, τὰ ὁποῖα ἔχουν συνυφανθῇ μὲ χρυσὸν καὶ μὲ ὑάκινθον, τὸν πολύτιμον τοῦτον λίθον, καὶ τὰ θερινὰ πέπλα, ποὺ κατακλείουν τὴν κεφαλήν, προφυλάσσοντα αὐτὴν ἀπὸ τὰς ἡλιακὰς ἀκτῖνας.

Καὶ τότε ἀντὶ τῆς ἄλλοτε εὐχαρίστου εὐωδίας τῶν ἀρωμάτων, θὰ ἔχῃς κονιορτὸν ἐπάνω σου. Ἀντὶ τῆς πολυτελοῦς ζώνης θὰ ζωσθῇς μὲ σχοινί, ἀντὶ τῶν χρυσῶν στολισμάτων τῆς κεφαλῆς σου θὰ ἀποκτήσῃς φαλάκραν ἐξ αἰτίας τῶν πονηρῶν ἔργων σου. Ἀντὶ τοῦ πολυτελοῦς χιτῶνος τοῦ ὑφασμένου μὲ πορφύραν θὰ ζωσθῇς χονδρὸν τρίχινον σάκκον.

Καὶ τότε ἀντὶ τῆς εὐχαρίστου τῶν ἀρωμάτων εὐωδίας θὰ ἔχῃς σκόνην, ποὺ θὰ εἰσπνέῃς εἰς τὰς μακρινὰς καὶ ἀναγκαστικὰς πορείας σου· καὶ ἀντὶ τῆς πολυτίμου ζώνης θὰ ζωσθῇς μὲ σχοινίον, καὶ ἀντὶ τοῦ χρυσοῦ στολισμοῦ τῆς κεφαλῆς θὰ ἔχῃς φαλάκρωμα καὶ πλήρη πτῶσιν τῶν τριχῶν τῆς κεφαλῆς σου διὰ τὰ πονηρὰ ἔργα σου· καὶ ἀντὶ τοῦ ὑποκαμίσου, τοῦ ὑφασμένου μὲ πορφύραν, θὰ περιζωθῇς χονδρὸν καὶ τρίχινον σάκκον.

Τὰ δὲ καλύτερά σου παιδιά, ὦ Σιών, τὰ ὁποῖα ἰδιαιτέρως ἀγαπᾷς, θὰ πέσουν ἐν στόματι μαχαίρας. Ὅλοι οἱ δυνατοὶ ἄνδρες σου θὰ σφαγοῦν διὰ μαχαίρας. Οἱ πάντες καὶ τὰ πάντα θὰ ταπεινωθοῦν.

Καὶ τὰ κάλλιστα παιδιά σου, ὦ Σιών, τὰ ὁποῖα ἀγαπᾷς, θὰ πέσουν σφαζόμενα διὰ μαχαίρας· καὶ οἱ μάχιμοι καὶ δυνατοὶ σου ἄνδρες θὰ πέσουν νεκροὶ διὰ μαχαίρας καὶ θὰ ταπεινωθοῦν.

Ἀδειαναὶ πλέον αἱ θῆκαι τῶν ποικίλων κοσμημάτων θὰ παρέχουν θέαμα θλιβερὸν καὶ πένθιμον. Θὰ ἐγκαταλειφθῇς μόνη, ἔρημος καὶ κατερειπωμένη, με κρημνισμένα τὰ σπίτια σου εἰς τὴν γῆν.

Καὶ ἀδειαναὶ πλέον αἱ θῆκαι τοῦ ποικίλου στολισμοῦ σας θὰ παρέχουν θέαμα θλιβερὸν καὶ θὰ ἐγκαταλειφθῇς μόνη καὶ ἔρημος καὶ κατερειπωμένη καὶ εἰς τὴν γῆν κατεδαφισμένη.

Τόση, ἐξ αἰτίας τῶν σφαγῶν, θὰ εἶναι ἡ ἔλλειψις ἀνδρῶν, ὥστε πολλαὶ μαζῆ γυναῖκες θὰ πιάσουν ἕνα ἄνδρα καὶ θὰ λέγουν πρὸς αὐτόν· «δὲν θὰ σὲ ἐπιβαρύνωμεν μὲ τὴν διατροφήν μας, θὰ τρώγωμεν τὸ ἰδικόν μας ψωμί, θὰ ἐνδυώμεθα μὲ τὰ ἰδικά μας ἐνδύματα, ἀλλὰ μόνον δῶσε μας τὸ ὄνομά σου, ὡς συζύγου μας, καὶ ἀφαίρεσε ἀπὸ ἡμᾶς τὴν ἐντροπὴν τῆς ἀτεκνίας μας».

Καὶ θὰ εἶναι τόση ἡ ἔλλειψις ἀνδρῶν, ὥστε θὰ πιάσουν ἑπτὰ γυναῖκες ἕνα ἄνδρα λέγουσαι εἰς αὐτόν: Δὲν θέλομεν νὰ ἐξοδεύῃς τίποτε δι’ ἡμᾶς· θὰ τρώγωμεν τὸ ἰδικόν μας ψωμὶ καὶ θὰ περιβαλλώμεθα τὰ ἰδικά μας ἐνδύματα, πλὴν μόνον τὸ ὄνομά σου ὡς συζύγου μας ἂς καλῆται ἐφ’ ἡμῶν· ἀφαίρεσε τὴν ἐκ τῆς ἀτεκνίας ἐντροπήν μας.

Μετὰ τὰς συμφορὰς ὅμως αὐτὰς καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τοῦ Μεσσίου θὰ λάμψῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν ὁ Θεὸς μὲ σοφίαν καὶ δόξαν, διὰ νὰ ὑψώσῃ καὶ δοξάσῃ τοὺς ἀπομείναντας πιστοὺς εἰς αὐτὸν Ἰσραηλίτας.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ὅμως ἐκείνην (τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου) θὰ λάμψη οὐρανόθεν ὁ Θεὸς ἐν σοφίᾳ μὲ δόξαν ἐπὶ τῆς γῆς διὰ νὰ ὑψώσῃ καὶ δοξάσῃ τοὺς ἐναπομείναντας εἰς αὐτὸν πιστοὺς Ἰσραηλίτας.

Καὶ τότε οἱ ἀπομείναντες εἰς τὸ ὄρος Σιὼν καὶ οἱ ἀπολειφθέντες εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ Ἰουδαῖοι θὰ ὀνομασθοῦν ἅγιοι, ὅλοι ὅσοι ἔχουν γραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς ἐν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ θὰ γίνῃ, ὥστε οἱ ὑπολειφθέντες εἰς τὸ ὄρος Σιὼν καὶ οἱ καταλειφθέντες εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ νὰ ὀνομασθοῦν ἅγιοι, ὅλοι ὅσοι ἐγράφησαν εἰς τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς ἐν Ἱερουσαλήμ.

Διότι τότε θὰ ξεπλύνῃ ἐντελῶς ὁ Κύριος τὸν ἠθικὸν ρύπον ἀπὸ τοὺς υἱοὺς καὶ τὰς θυγατέρας τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ θὰ καθαρίσῃ τὸ ἀθῷον αἷμα, ποὺ ἐχύθη μεταξὺ αὐτῶν μὲ καταδικαστικὴν κρίσιν, μὲ φλόγα πυρκαϊᾶς.

Διότι ὁ Κύριος θὰ πλύνῃ τελείως τὸν ἠθικὸν ρύπον τῶν υἱῶν καὶ θυγατέρων τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸ ἀθῷον αἷμα θὰ τὸ καθαρίσῃ πλήρως, τὸ αἷμα ποὺ ἐχύθη ὑπὸ τὰ ὄμματά των ἐν μέσῳ αὐτῶν, διὰ τῆς πνοῆς τῆς τιμωρίας καὶ διὰ τοῦ φυσήματος ποὺ θὰ δυναμώνῃ τὴν φωτιὰν τῆς θείας ὀργῆς.

Θὰ ἔλθῃ ὁ Κύριος, καὶ τότε ὁλόκληρος ὁ τόπος τοῦ ὄρους τῆς Σιὼν καὶ ὅλα τὰ γύρω ἀπὸ τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ, θὰ σκιάζωνται ἀπὸ δροσερὰν νεφέλην κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας, κατὰ δὲ τὴν νύκτα θὰ φωτίζωνται ὡσὰν ἀπὸ φῶς πυρκαϊᾶς, ποὺ θὰ ἀντιφεγγίζεται ἀπὸ τὸν ἀναβαίνοντα καπνόν. Ὅλος αὐτὸς ὁ τόπος θὰ σκεπασθῇ ἀπὸ τὴν μεγαλειώδη δόξαν τοῦ Κυρίου.

Καὶ θὰ ἔλθῃ ὁ Κύριος. Καὶ τότε θὰ συμβῇ τοῦτο· ὁλόκληρον τὸν τόπον τοῦ ὄρους Σιὼν καὶ ὅλα τὰ τριγύρω τῆς πόλεως Ἱερουσαλὴμ θὰ τὰ σκιάζῃ μὲ τὴν δρόσον της νεφέλη κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἡμέρας, καὶ σὰν σκιὰ καπνοῦ ἀποκρύπτουσα ἀπὸ τὰ μάτια τῶν πολεμίων καὶ σὰν στῦλος φωτιᾶς καιομένης κατὰ τὴν νύκτα· καὶ θὰ σκεπασθῇ ἡ Σιὼν μὲ πᾶσαν δόξαν.

Ὅλοι καὶ ὅλα, ὅσα ὑπάρχουν ὑπὸ τὴν δροσερὰν σκιὰν τῆς νεφέλης, θὰ προστατεύονται ἀπὸ τὸ καῦμα τοῦ ἡλίου, θὰ σκεπάζωνται ἀπὸ τὰς ραγδαίας καταστρεπτικὰς βροχάς, θὰ εὑρίσκωνται εἰς ἀσφάλειαν καὶ θὰ ζοῦν μὲ ἄνεσιν.

Καὶ ἡ νεφέλη, καθὼς καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς ἐκπεμπομένη δόξα, θὰ δημιουργῇ σκιὰν ἀπὸ τὸ ἡλιακὸν καῦμα καὶ θὰ κρατῇ ὑπὸ σκέπην καὶ ἀπόκρυψιν ἀπὸ τὰς ραγδαίας καὶ καταστρεπτικὰς βροχάς, περιφρουροῦσα τοὺς ὑπ’ αὐτὴν ἐν ἀνέσει καὶ εἰρήνῃ καὶ ἀσφαλείᾳ.

Θὰ ψάλω, λοιπόν, ἐγὼ εἰς τὸν ἀγαπημένον μου ἀμπελῶνα, τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ᾆσμα τοῦ ἀγαπητοῦ μου Κυρίου. ὁ ἠγαπημένος Κύριος ἀπέκτησεν ἄμπελον εἰς κάποιον λόφον, εἰς τόπον παχὺν καὶ εὔφορον.

Θὰ ψάλω εἰς τὸν ἀγαπημένον ἀμπελῶνα μου, τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν δηλαδή, ᾆσμα τοῦ ἀγαπητοῦ μου Κυρίου. Ἄμπελος ἔγινε κτῆμα εἰς τὸν ἠγαπημένον Κύριον εἰς ὑψηλὸν λόφον, ἀνοικτόν, εὐάερον καὶ εὐήλιον, εἰς τόπον παχὺν καὶ εὔφορον.

Ἔθεσα ὀλόγυρα φράκτην, ἔσκαψα τάφρον, ἐφύτευσα ἐκλεκτὰ κλήματα τοῦ εἴδους Σωρήχ, ἔκτισα πύργον εἰς τὸ μέσον τῆς ἀμπέλου αὐτῆς, ἔσκαψα φρεάτιον διὰ να πίπτῃ εἰς αὐτὸ ὁ μοῦστος καὶ περίμενα να παραγάγῃ σταφύλια, αὐτὴ ὅμως παρήγαγεν ἀκάνθας.

Καὶ ἔθεσα τριγύρω φράκτην καὶ ἤνοιξα χαράκωμα καὶ τάφρον καὶ ἐφύτευσα ἐκλεκτὴν ἄμπελον τοῦ εἴδους Σωρὴχ καὶ ἔκτισα πύργον εἰς τὸ μέσον αὐτῆς καὶ ἔσκαψα φρεάτιον, διὰ νὰ πίπτῃ μέσα ὁ μοῦστος. Καὶ ἐπερίμενα νὰ παραγάγῃ σταφύλια, ἐποίησεν ὅμως ἀγκαθιές.

Καὶ τώρα σεῖς, οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ, οἱ ἄνθρωποι τῆς φυλῆς Ἰούδα, κρίνατε καὶ δικάσατε μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ ἀμπελῶνος μου.

Καὶ τώρα σεῖς, οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ Ἰούδα, κρίνατε μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ ἀμπελῶνος μου.

Τί ὑπολείπεται να κάμω ἀκόμη διὰ τὴν ἄμπελόν μου αὐτὴν καὶ τί ἕως τώρα δεν ἔκαμα δ’ αὐτήν; Ἔκαμα τὰ πάντα, διὰ νὰ καρποφορήσῃ αὐτὴ σταφυλάς. Ἐκείνη δὲ ἔκαμεν ἀγκάθια!

Τί ὑπολείπεται ἀκόμη νὰ κάμω διὰ τὴν ἄμπελόν μου καὶ τί δὲν ἔκαμα δι’ αὐτήν; Ἐρωτῶ οὕτω, διότι, ἀφοῦ ἔκαμα ὅλα, ὅσα ἔπρεπεν, ἐπερίμενα νὰ κάμῃ σταφυλήν, ἔκαμεν ὅμως ἀγκαθιές.

Τώρα, λοιπόν, ἐγὼ θα καταστήσω γνωστὸν εἰς σᾶς, τί θα κάμω εἰς τὴν ἄμπελόν μου. Θὰ ἀφαιρέσω τὸν φράκτην αὐτῆς καὶ θὰ εἶναι ἐκτεθειμένη εἰς διαρπαγήν. Θὰ κρημνίσω τὸν τοῖχον της καὶ θὰ καταπατῆται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ζῶα.

Τώρα δὲ θὰ σᾶς ἀναγγείλω τί ἐγὼ θὰ κάμω εἰς τὴν ἄμπελόν μου. Θὰ ἀφαιρέσω τὸν φραγμόν της καὶ θὰ εἶναι ἐκτεθειμένη εἰς διαρπαγὴν καὶ θὰ καταρρίψω τὸν τοῖχον της καὶ θὰ καταπατῆται.

Θὰ ἐγκαταλείψω τὴν ἄμπελόν μου, δὲν θὰ κλαδευθῇ πλέον, οὔτε θὰ σκαφθῇ, καὶ ἔτσι τὰ ἀγκάθια θὰ ἀνεβοῦν γύρω καὶ ἐπάνω της ὡς εἰς χέρσον καὶ ἀκαλλιέργητον τόπον. Θὰ διατάξω τὰ σύννεφα νὰ μὴ βρέξουν πλέον εἰς αὐτὴν πστιστικὴν βροχήν.

Καὶ θὰ ἐγκαταλείψω τὴν ἄμπελόν μου καὶ δὲν θὰ κλαδευθῇ οὔτε θὰ σκαφθῇ, καὶ θὰ πεταχθοῦν εἰς ὕψος ἀγκαθιὲς εἰς αὐτὴν σὰν εἰς χερσότοπον. Καὶ θὰ διατάζω τὰ σύννεφα νὰ μὴ βρέξουν εἰς αὐτὴν ποτιστικὴν βροχήν.

Ὁ ἀμπελὼν αὐτὸς τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων εἶναι ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, νέα γενεὰ ἠγαπημένη. Ἐπερίμενα ἀπὸ αὐτὴν νὰ καρποφορήσῃ δικαιοσύνην καὶ ἀρετήν, αὐτὴ ὅμως ἔκαμε παρανομίαν καὶ ὄχι δικαιοσύνην, μὲ ἀποτέλεσμα να ἀκούεται ἐκεῖ κραυγὴ ἀδικουμένων.

Θὰ ἀποστερήσω αὐτὴν καὶ τοῦ ὑετοῦ, διότι ἄμπελος τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων εἶναι ὁ Ἰσραηλιτικὸς καὶ ὁ Ἰουδαϊκὸς ἐν γένει λαός, ἡ πολυαγαπημένη μου νέα φυτεία· ἐπερίμενα ἀπὸ αὐτὴν μὲ πολλὴν ὑπομονὴν νὰ καρποφορήσῃ δικαιοσύνην καὶ ἀρετήν, ἐποίησεν ὅμως παρανομίαν καὶ ὄχι δικαιοσύνην, ἀλλὰ κραυγὴν τῶν ἀδικουμένων καὶ καταπιεζομένων.

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι συνδέουν τὴν οἰκίαν των εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἄλλου καὶ τὸν ἀγρόν των μὲ τὸν ἀγρὸν τοῦ ἄλλου, διὰ νὰ ἀφαιρέσουν κάτι ἀπὸ τὴν ἰδιοκτησίαν τοῦ πλησίον! Μήπως πρόκειται νὰ κατοικήσετε μόνοι σεῖς καὶ διὰ παντὸς ἐπάνω εἰς τὴν γῆν;

Ἀλλοίμονον εἰς τοὺς συνδέοντας τὴν οἰκίαν των εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἄλλου καὶ τὸν ἀγρόν των εἰς τὸν ἀγρὸν τοῦ ἄλλου πλησιάζοντες, διὰ νὰ ἀφαιρέσουν κάτι ἐκ τῆς ἰδιοκτησίας τοῦ πλησίον. Μήπως πρόκειται νὰ κατοικήσετε μόνοι σεῖς ἐπὶ τῆς γῆς;

Αἱ πονηρίαι καὶ αἱ ἀδικίαι αὐταὶ ἔφθασαν εἰς τὰ ὦτα Κυρίου τοῦ παντοκράτορος, ὁ ὁποῖος καὶ εἶπε· «καὶ ἐὰν ἀκόμη οἰκοδομηθοῦν πολλαὶ καὶ περισσότεραι οἰκίαι, μεγάλαι καὶ ὡραῖαι, θὰ προορισθοῦν διὰ τὴν καταστροφὴν καὶ τὴν ἐρήμωσιν. Κανεὶς δὲν θὰ ὑπάρχῃ, ποὺ θὰ κατοικῇ εἰς αὐτάς!

Ταλανίζω τοὺς προσπαθοῦντας νὰ πολλαπλασιάσουν τὰς οἰκίας των καὶ τοὺς ἀγρούς των εἰς βάρος τῶν ἀδελφῶν των, διότι ἠκούσθησαν εἰς τὰ αὐτιὰ τοῦ Κυρίου τῶν Δυνάμεων τὰ ἐκ τῶν ἀδικιῶν των παράπονα ταῦτα καὶ θὰ ἐπέλθῃ βαρεῖα ἡ τιμωρία ἐπ’ αὐτούς. Διότι ἐὰν γίνουν οἰκίαι πολλαί, θὰ εἶναι προωρισμέναι εἰς ἐρήμωσιν, ὅσον μεγάλαι καὶ καλαὶ καὶ ἂν εἶναι, καὶ δὲν θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ποὺ νὰ κατοικοῦν εἰς αὐτάς.

Ἀγρός, τὸν ὁποῖον ὤργωσαν δέκα ζεύγη βοϊδιῶν, θα ἀποδώσῃ καρπόν, ὁ ὁποῖος μόλις καὶ θὰ γεμίζῃ μίαν μόνην στάμναν. Καὶ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἰς τοὺς ἀγρούς του ἔσπειρεν ἓξ ἀρτάβας, θὰ λάβῃ ὡς ἀπόδοσιν τὸ ἥμισυ αὐτῶν, τρία μέτρα.

Διότι ἔκτασις εἴκοσι στρεμμάτων ἀμπέλου, ὅπου θὰ χρειασθῇ νὰ ἐργασθοῦν δέκα ζεύγη βοδιῶν, θὰ παραγάγῃ οἶνον, ὅσον χωρεῖ μία στάμνα. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει ἕξι μετρητάς, θὰ λάβῃ καρπὸν τριῶν μέτρων!

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐξυπνοῦν πρωῒ-πρωῒ καὶ ἐπιζητοῦν τὰ οἰνοπνευματώδη ποτά, καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μένουν ἀργὰ τὸ βράδυ πίνοντες οἶνον· ὁ οἶνος θὰ τοὺς κατακαύσῃ.

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σηκώνονται ἀπὸ τὸν ὕπνον τὸ πρωῒ καὶ ἐπιζητοῦν τὰ μεθυστικὰ ποτά, οἱ ὁποῖοι μένουν ἕως ἀργὰ τὸ βράδυ μεθύοντες· ἀλλοίμονόν τους, διότι ὁ οἶνος θὰ τοὺς καύσῃ ὅλους μαζί.

Πίνουν τὸ κρασί των μὲ τὸν ἦχον τῆς κιθάρας καὶ τῆς ναύλας καὶ τῶν τυμπάνων καὶ τῶν αὐλῶν· τὰς ἐντολὰς ὅμως τοῦ Κυρίου τὰς παραβλέπουν καὶ δὲν προσέχουν νὰ ἐννοήσουν τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ.

Θὰ πάθουν ταῦτα οὗτοι, διότι μὲ κιθάραν καὶ ψαλτήριον καὶ τύμπανα καὶ αὐλοὺς πίνουν τὸν οἶνον δεv ἐμβαθύνουν ὅμως μὲ βλέμμα ἐρευνητικὸν εἰς τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου καὶ δὲν κατανοοῦν τὰ ἔργα τῶν χειρῶν του.

Διὰ τὴν ἀσωτίαν, λοιπόν, αὐτὴν καὶ ἀσέβειάν του ὁ λαὸς θὰ γίνῃ αἰχμάλωτος καὶ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς θὰ πεθάνουν, ἄλλοι μὲν ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν ψωμιοῦ καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν ὕδατος.

Λοιπὸν θὰ γίνῃ αἰχμάλωτος ὁ λαός μου, διότι δὲν γνωρίζουν αὐτοὶ τὸν Κύριον, καὶ πλῆθος νεκρῶν θὰ γίνῃ ἐξ αὐτῶν ἐξ αἰτίας τῆς πείνης καὶ τῆς ἐλλείψεως ὕδατος.

Ηὐφράνθη ἡ ψυχὴ τοῦ ᾅδου, ἤνοιξεν αὐτὸς τὸ στόμα του, ὥστε νὰ μὴ σταματήσῃ καταβροχθίζων. Ἐκεῖ θα κατεβοῦν οἱ ἔνδοξοι τῆς γῆς, οἱ μεγάλοι, οἱ πλούσιοι, οἱ πονηροὶ καὶ διεφθαρμένοι ἄνθρωποι αὐτῆς τῆς πόλεως.

Καὶ ἐτέντωσε πλατὺν ὁ Ἅδης τὸν στόμαχόν του καὶ ἤνοιξε τὸ στόμα του, ὥστε νὰ μὴ παύσῃ καταβροχθίζων καὶ θὰ καταβοῦν οἱ ἔνδοξοι καὶ οἱ μεγάλοι καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ διεφθαρμένοι τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ.

Θὰ ταπεινωθῇ ὁ κάθε ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος, θὰ ἐξευτελισθῇ ὁ ἐπίσημος ἀνήρ, θα ταπεινωθοῦν τὰ ὑπερήφανα μάτια, ποὺ μὲ ἀλαζονείαν ἐκύταζαν ὑψηλά.

Καὶ θὰ ταπεινωθῇ ὁ κοινὸς ἄνθρωπος καὶ θὰ ἐξευτελισθῇ ὁ ἐπίσημος ἀνήρ, καὶ τὰ μάτια, ποὺ ἀλαζονικῶς κυττοῦν ὑψηλά, θὰ ταπεινωθοῦν.

Θὰ ὑψωθῇ ὅμως καὶ θὰ δοξασθῇ ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων με τὴν δικαίαν αὐτὴν κρίσιν καὶ τιμωρίαν· καὶ ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος θα ὑψωθῇ ἐν τῇ δικαιοσύνῃ αὐτοῦ.

Καὶ θὰ ὑψωθῇ ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων διὰ τῆς δικαίας ταύτης τιμωρίας· καὶ ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος θὰ ὑψωθῇ διὰ τὴν δικαιοσύνην του.

Καὶ οἱ αἰχμάλωτοι Ἰουδαῖοι θὰ βόσκουν εἰς τὸν τόπον τῆς ἐξορίας των, ὅπως τὰ ζῶα, ὅπως οἱ ταύροι· εἰς δὲ τὰς ἐρήμους περιοχὰς τῆς πατρίδος των θὰ βόσκουν ἀρνιά.

Καὶ θὰ βοσκήσουν εἰς ξένας χώρας σὰν ταῦροι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι θὰ ἁρπαγοῦν ὑπὸ τῶν εἰσβολέων αἰχμάλωτοι, καὶ τὰς ἐρημωμένας χώρας τῶν ἀπαχθέντων διὰ τῶν ὅπλων θὰ φάγουν ἀρνία βόσκοντα εἰς τὸν παχὺν χόρτον, ποὺ θὰ φυτρώσῃ εἰς αὐτάς.

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σύρουν ἐπάνω των, ὡς εἰς ἀτελείωτον σχοινίον, πολυάριθμους ἁμαρτίας, εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πολλαπλασιάζουν καὶ ἐκτείνουν, ὡς μακρὸν λωρίον ζυγοῦ δαμάλεως, τὰς ἁμαρτίας των!

Ἀλλοίμονον εἰς σᾶς, οἱ ὁποῖοι τραβᾶτε ἐπάνω σας τὰς διὰ τὰς ἁμαρτίας κολάσεις ὡς διὰ σχοινίου μακροῦ καὶ τὴν ὀργὴν διὰ τὰς ἀνομίας σας ὡς διὰ λωρίου δυνατοῦ ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ δένουν εἰς τὸν ζυγὸν τὴν δάμαλιν,

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καταφρονητικῶς λέγουν· «ἃς ἔλθουν, λοιπόν, σύντομα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὁ Κύριος ἀπειλεῖ νὰ κάμῃ, διὰ νὰ τὰ ἴδωμεν. Ἂς πραγματοποιηθῇ ἡ ἀπειλητικὴ ἀπόφασις τοῦ ἁγίου τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ τὴν γνωρίσωμεν»!

σεῖς ποὺ λέτε· γρήγορα ἂς πλησιάσουν ὅσα πρόκειται νὰ κάμῃ ὁ Θεός, διὰ να ἴδωμεν καὶ ἂς ἔλθῃ λοιπὸν ὅ,τι ἔχει ἀποφασίσει ὁ ἅγιος τοῦ Ἰσραὴλ Θεός, διὰ νὰ μάθωμεν.

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ποῖοι λέγουν τὸ κακὸν ὡς καλὸν καὶ τὸ καλὸν ὡς κακόν, καὶ οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ζωὴν καὶ τὴν πρᾶξιν των παρουσιάζουν τὸ σκότος ὡς φῶς καὶ τὸ φῶς ὡς σκότος! Αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι προβάλλουν ἀπατηλῶς τὸ πικρὸν ὡς γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ ὡς πικρόν!

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι λέγουν καὶ παριστάνουν τὸ κακὸν ὡς καλὸν καὶ τὸ καλὸν ὡς κακὸν καὶ οἱ ὁποῖοι διὰ τῶν πράξεων των παρουσιάζουν τὸ σκότος ὡς φῶς καὶ τὸ φῶς ὡς σκότος, οἱ ὁποῖοι πείθουν μὲ τὸ παράδειγμά των καὶ τοὺς ἄλλους, ὅτι τὸ πικρὸν εἶναι γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ εἶναι πικρόν.

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι φρονοῦν ὅτι εἶναι σοφοὶ καὶ συνετοί, οἱ ὁποῖοι αὐτοπαρουσιάζονται εἰς τὰ μάτια των ὡς σοφοὶ καὶ ἐπιστήμονες γνωρίζοντες τάχα ἀκριβῶς τὰ πάντα!

Ἀλλοίμονον οἱ τρέφοντες μέσα των τὸ φρόνημα, ὅτι εἶναι συνετοὶ καὶ σοφοί, καὶ οἱ ὁποῖοι εἰς τὰ μάτια των παρουσιάζονται ὅτι τὰ ξεύρουν ὅλα καὶ δὲν ἔχουν ἀνάγκην συμβουλῆς.

Ἀλλοίμονον εἰς τοὺς ἄρχοντάς, σας, οἱ ὁποῖοι πίνουν τὸν οἶνον καθ’ ὑπερβολήν! Ἀλλοίμονον εἰς αὐτούς, ποὺ κυριαρχοῦν ἐπάνω σας, καὶ σᾶς καταδυναστεύουν καὶ οἱ ὁποῖοι κατασκευάζουν καὶ συνθέτουν οἰνοπνευματώδη μεθυστικὰ ποτὰ διὰ τὸν ἑαυτόν των!

Ἀλλοίμονον εἰς τοὺς ἄρχοντάς σας, οἱ ὁποῖοι πίνουν τὸν οἶνον, καὶ εἰς τοὺς ἐξουσιαστάς, οἱ ὁποῖοι ἀνακατεύουν καὶ κατασκευάζουν τὰ μεθυστικὰ ποτά,

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κηρύσσουν τὸν ἀσεβῆ καὶ ἔνοχον ὡς ἀθῷον, διότι ἔλαβον δῶρα, καὶ ἔτσι ἀφαιροῦν καὶ καταπατοῦν τὸ δίκαιον ἀπὸ τὸν ἀθῷον καὶ ἐνάρετον.

οἱ ὁποῖοι δίδουν τὸ δίκαιον εἰς τὸν ἀσεβῆ διὰ τὰ δῶρα, ποὺ τοὺς ἔδωκε, καὶ οἱ ὁποῖοι ἀφαιροῦν καὶ καταπατοῦν τὸ δίκαιον τοῦ δικαίου καὶ ἀθώου ἀνθρώπου.

Διὰ τοῦτο, ὅπως ἡ καλαμιὰ κατακαίεται ἀπὸ ἀναμμένον κάρβουνον, κατακαίεται καὶ γίνεται στάκτη ἀπὸ ἀναμμένην φλόγα, ἔτσι θὰ γίνῃ χνούδι καὶ θὰ διασκορπισθῇ ἡ ρίζα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, καὶ τὸ ἄνθος των θὰ ἀνεβῇ ὡς κονιορτὸς εἰς τὸν ἀέρα καὶ θὰ ἐξαφανισθῇ. Θὰ πάθουν αὐτά, διότι δὲν ἠγάπησαν καὶ δὲν ἠθέλησαν τὸν νόμον Κυρίου τοῦ παντοκράτορος, ἀλλὰ κατεφρόνησαν τὸν λόγον τοῦ ἁγίου Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ προεκάλεσαν ἔτσι τὴν ὀργήν του ἐναντίον των.

Διὰ τοῦτο μὲ ὅποιον τρόπον θὰ καῇ καλαμιὰ ἀπὸ ἀναμμένα κάρβουνα καὶ θὰ καῇ ὅλη ἀπὸ φουντωμένην φλόγα, ἔτσι καὶ ἡ ρίζα των θὰ γίνῃ σὰν χνούδι καὶ τὸ ἄνθος των καὶ ἡ ὡραιότης των σὰν «μπουχός» θὰ ἀνέλθῃ εἰς τὸν ἀέρα, διότι δὲν ἠθέλησαν τὸν Νόμον τοῦ παντοκράτορος Κυρίου, ἀλλὰ περιεφρόνησαν τὸν λόγον τοῦ ἁγίου Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ προεκάλεσαν οὕτω τὴν ὀργήν του.

Καὶ ἐθύμωσε μὲ μεγάλην ὀργὴν ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων ἐναντίον τοῦ λαοῦ του. Ἄπλωσε τὴν τιμωρὸν χεῖρα του· τοὺς ἐκτύπησε καὶ συνεκλονίσθησαν τὰ ὄρη ἀπὸ τὸν σεισμόν, τὰ δὲ πτώματα τῶν φονευθέντων κατὰ τὸν πόλεμον ἔγιναν ὡσὰν κοπριά, ἀποσυντεθειμένα εἰς τὸ μέσον τῶν ὁδῶν. Καὶ παρ’ ὅλας αὐτὰς τὰς τιμωρίας, διότι ἐκεῖνοι δὲν μετενόησαν, δὲν ἀπεμακρύνθη ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ εἶναι ἀκόμη ὑψωμένη ἡ παντοδύναμος χεὶρ του, διὰ νὰ ἐπιπέσῃ ἐναντίον τῶν παρανόμων.

Καὶ ἐθύμωσε πάρα πολὺ ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων κατὰ τοῦ λαοῦ του, καὶ ἔβαλε χέρι κατ’ αὐτῶν καὶ τοὺς ἐπάταξε· καὶ ἐσείσθησαν τὰ ὄρη ἀπὸ σεισμόν, καὶ ἐκ τοῦ πολέμου ἔγιναν τὰ πτώματά των σὰν κοπριὰ ἀποσυντεθειμένα εἰς τὸ μέσον τῶν ὁδῶν. Καὶ παρ’ ὅλας τὰς τιμωρίας αὐτὰς δὲν ἀπεμακρύνθη ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου, ἀλλ’ ἀκόμη ἡ χείρ του εἶναι ὑψωμένη, ἕτοιμος νὰ ἐπιπέσῃ καὶ πάλιν κατ’ αὐτῶν.

Καὶ λοιπὸν θὰ ὑψώσῃ καὶ θὰ δώσῃ ὁ Κύριος σημεῖον εἰς τὰ ἐχθρικὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, ποὺ εὑρίσκονται μακράν, θὰ σφυρίξῃ, διὰ νὰ ἀκουσθῇ ἀπὸ λαούς, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὰ ἄκρα τοῦ κόσμου, ὥστε ἐκεῖνοι νὰ προσέλθουν· καὶ ἰδού, ἔρχονται ταχύτατα, ὡς ἐὰν ἔχουν πτερά.

Πρὸς πραγματοποίησιν λοιπὸν τῶν τιμωριῶν τούτων θὰ ὑψώσῃ ὁ Θεὸς σημαίαν εἰς τὰ μακρὰν εὑρισκόμενα ἔθνη, καὶ θὰ σφυρίξῃ εἰς αὐτὰ καλῶν ταῦτα ἀπὸ τὸ ἄκρον τῆς γῆς· καὶ ἰδοὺ ἔρχονται γρήγορα ταῦτα, ἐλαφρὰ σὰν πετεινό.

Ἔρχονται μὲ τόσην ὁρμήν, μὲ τέτοιο μένος, ὥστε δὲν θὰ αἰσθανθοῦν πεῖναν, οὔτε θὰ καταβληθοῦν ἀπὸ τὸν κόπον, οὔτε θὰ ἀργοπορήσουν ἀπὸ νυσταγμόν, δὲν θὰ κοιμηθοῦν εἰς τὸν δρόμον των, οὔτε θὰ λύσουν ἀπὸ τὴν μέσην των τὰς ζώνας, οὔτε θὰ διαρραγοῦν τὰ λουριὰ τῶν ὑποδημάτων των.

Δὲν θὰ ἀναχαιτισθοῦν ἀπὸ τὴν πεῖναν, οὔτε θὰ καταβληθοῦν ἀπὸ κόπον, οὔτε θὰ ἀργοπορήσουν ἀπὸ νυσταγμόν, οὔτε θὰ διακόψουν τὴν πορείαν των ἀπὸ ὕπνον, οὔτε θὰ λύσουν ἀπὸ τὴν μέσην των τὰς ζώνας των, οὔτε θὰ σπάσουν τὰ λωρία τῶν ὑποδημάτων των.

Αὐτῶν τῶν φοβερῶν ἐχθρῶν τὰ βέλη εἶναι ὀξέα καὶ τὰ τόξα των τεντωμένα, ἕτοιμα νὰ ἐκσφενδονίσουν τὰ βέλη. Τὰ πόδια τῶν ἵππων των ἐθεωρήθησαν στερεὰ σὰν πέτρα, καὶ οἱ ρόδες τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων των τρέχουν ταχύτατα καὶ ἀνεμπόδιστα, ὡσὰν ἡ καταιγίς.

Τούτων τὰ βέλη εἶναι ὀξέα καὶ μυτερὰ καὶ τὰ τόξα των εἶναι τεντωμένα, ἕτοιμα νὰ ἐκσφενδονίσουν βέλη· οἱ πόδες τῶν ἵππων των ἐθεωρήθησαν σὰν πέτρα στερεά, καὶ οἱ ρόδες τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων των εἶναι ἀσυγκράτητες, ὅπως ἡ καταιγίς.

Ὁρμοῦν κατὰ τὴν μάχην ὡσὰν ληοντάρια, εὑρίσκονται ἐμπρὸς εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν σὰν νεαρὰ ληοντάρια καὶ ὁ φοβερὸς αὐτὸς ἐχθρὸς ὡς θηρίον συλλαμβάνει τὸ θήραμά του καὶ βρυχᾶται ἐπάνω ἀπὸ αὐτό, τὸ μεταφέρει εἰς τὸ κρησφύγετόν του. Κανεὶς δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τοὺς ἀποσπάσῃ καὶ τοὺς γλυτώσῃ ἀπὸ τὸ στόμα των.

Ὁρμοῦν κατὰ τοῦ ἀντιπάλου σὰν λέοντες καὶ εὑρίσκονται ἐμπρὸς σὰν νεαρὰ λεονταράκια· καὶ ὁ ἐχθρὸς αὐτὸς συλλαμβάνει τὴν λείαν του καὶ φωνάζει δυνατὰ σὰν θηρίον καὶ τὴν μεταφέρει μουγκρίζοντας, καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς τὴν σκληρὰν αὐτὴν ὥραν κανεὶς διὰ νὰ τοὺς γλυτώσῃ.

Ὡς θάλασσα, ποὺ ἀναταράσσεται ἀπὸ τὴν δύναμιν τῶν ἀνέμων καὶ βοοῦν τὰ κύματά της, ἔτσι καὶ ὁ ἐχθρὸς θὰ φωνάξῃ δυνατὰ ἐναντίον αὐτῶν. Καὶ ἐκεῖνοι θὰ στρέψουν ἰκετευτικὰ καὶ ἐρευνητικὰ τὰ βλέμματά των εἰς τὴν γῆν, ἀναζητοῦντες βοήθειαν, καὶ ἰδοὺ τρομερὸν σκότος θα εἶναι ἡ ἀπάντησις εἰς τὴν ἀπελπιστικήν συμφοράν των.

Καὶ θὰ φωνάξῃ δι’ αὐτοὺς δυνατὰ ὁ ἐχθρὸς κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, σὰν βοὴ θαλάσσης ταρασσομένης ὑπὸ κυμάτων. Καὶ θὰ στρέψουν ἱκετευτικὰ τὰ βλέμματά των εἰς τὴν γῆν, ἀναζητοῦντες βοήθειαν καὶ ἰδοὺ σκότος ἀδιαπέραστον καὶ τρομερὸν εἰς τὴν ἀνάγκην καὶ ἀπορίαν των ταύτην.

Κατὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο, κατὰ τὸ ὁποῖον ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς Ὀζίας, εἶδον ἕν ὁράματι τὸν Κύριον να κάθεται ἐπάνω εἰς ἕνα θρόνον ὑψηλὸν καὶ μετέωρον· καὶ εἶδα ἀκόμη νὰ εἶναι γεμᾶτος ἀπὸ ἀπερίγραπτον δόξαν ὁ ναὸς αὐτός.

Καὶ συνέβη κατὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο, κατὰ τὸ ὁποῖον ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς Ὀζίας, εἶδον διὰ τῶν ὀφθαλμῶν τῆς διανοίας, ἐν ἐκστάσει προφητικῇ, τὸν Κύριον νὰ κάθηται ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ σηκωμένου ἐπάνω· καὶ εἶδον ἀκόμη νὰ εἶναι γεμᾶτος ἀπὸ τὴν ἀπερίγραπτον θείαν δόξαν ὁ ἐν οὐρανοῖς Ναὸς αὐτοῦ.

Γύρω ἀπὸ τὸν ἔνδοξον αὐτὸν θρόνον ἵσταντο τὰ Σεραφὶμ ἓξ πτέρυγες εἶχε τὸ καθένα ἀπὸ αὐτά· μὲ τὰς δύο πτέρυγας ἐσκέπαζαν τελείως τὸ πρόσωπόν των, μὲ τὰς δύο ἄλλας ἐσκέπαζον τοὺς πόδας των καὶ μὲ τὰς δύο ἄλλας ἐπετοῦσαν.

Καὶ Σεραφίμ, δυνάμεις ἀγγελικαί, παρίσταντο τριγύρω ἀπὸ τὸν θρόνον· ἓξ πτέρυγες ὑπῆρχον εἰς τὸ ἓν καὶ ἓξ πτέρυγες ὑπῆρχον εἰς τὸ καθένα· καὶ μὲ τὰς δύο μὲν πτέρυγας ἐσκέπαζαν τελείως τὸ πρόσωπον, μὲ τὰς δύο δὲ ἐσκέπαζαν τοὺς πόδας καὶ μὲ τὰς ἄλλας δύο ἐπετοῦσαν.

Καὶ ἐφώναζε δυνατὰ ὁ ἔνας ἄγγελος πρὸς τὸν ἄλλον καὶ ἔλεγαν· «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος εἶναι ὁ Κύριος ὁ παντοκράτωρ, γεμάτη εἶναι ὅλη ἡ γῆ ἀπὸ τὴν ὑπέρλαμπρον δόξαν του»!

Καὶ ἐφωναζε δυνατὰ ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον καὶ ἔλεγαν: Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος εἶναι ὁ παντοκράτωρ Κύριος, γεμάτη εἶναι ὅλη ἡ γῆ ἀπὸ τὴν δόξαν του.

Ἀπὸ δὲ τὴν δύναμιν καὶ τὴν βοὴν τῶν φωνῶν, μὲ τὰς ὁποίας ἐκραύγαζαν, ἐσηκώθη ὑψηλότερα ὁ γεῖσος τοῦ ναοῦ καὶ ὅλος ὁ ναὸς ἐγέμισεν ἀπὸ καπνὸν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος.

Καὶ ἐπετάχθη ἐπάνω τὸ ὑπὲρ τὴν θύραν τοῦ Ναοῦ γεῖσον ἀπὸ τὴν φωνήν, ποὺ ἐφώναζαν, καὶ ὁ Ναὸς ἐγέμισεν ἀπὸ καπνόν.

Καὶ εἶπα ἐγὼ τότε· «ὦ ταλαίπωρος ἐγώ! Ἔχω συγκλονισθῆ ὁλόκληρος, διότι, ἐνῷ εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς καὶ ἔχω ἀκάθαρτα χείλη καὶ κατοικῶ ἀνάμεσα εἰς λαόν, ποὺ ἔχει ἐπίσης ἀκάθαρτα χείλη, ἰδοὺ ὅτι ἐγὼ ὁ ἀνάξιος εἶδον μὲ τὰ μάτια μου τὸν βασιλέα καὶ Κύριον τῶν δυνάμεων»!

Καὶ εἶπον: Ὦ ταλαίπωρος ἐγώ, διότι ἔχω βαθύτατα συγκινηθῇ καὶ συνταραχθῇ ἀπὸ τὴν συνείδησίν μου. Ἐνῷ εἶμαι ἄνθρωπος καὶ ἔχω ἀκάθαρτα χείλη καὶ κατοικῶ ἐν μέσῳ λαοῦ, ποὺ ἔχει χείλη ἀκάθαρτα, καὶ συνεπῶς οὔτε ἐγώ, οὔτε ὁ λαὸς αὐτὸς εἴμεθα ἄξιοι νὰ ὑμνοῦμεν τὸν Κύριον, ὅπως τὸν ὑμνοῦν τὰ Σεραφείμ, καὶ ὅμως εἶδον μὲ τὰ μάτια μου τὸν βασιλέα Κύριον τῶν δυνάμεων.

Τότε ἐστάλη πρὸς ἐμὲ ἀπὸ τὸν Κύριον ἕνα ἀπὸ τὰ Σεραφίμ· καὶ εἶχεν εἰς τὸ χέρι του ἀναμμένον ἄνθρακα, τὸν ὁποῖον μὲ τὴν λαβίδα εἶχε λάβει ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον.

Καὶ ἀπεστάλη πρὸς ἐμὲ ἀπὸ τὸν Κύριον ἓν ἀπὸ τὰ Σεραφεὶμ καὶ εἶχεν εἰς τὴν χεῖρα του ἀναμμένον ἄνθρακα, τὸν ὁποῖον διὰ τῆς λαβίδος ἔλαβεν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον,

Ἤγγισε τὸ στόμα μου καὶ εἶπεν· «ἰδού, αὐτὸ ἤγγισε τὰ χείλη σου καὶ θὰ ἀφαιρέσῃ τὰς ἀνομίας σου καὶ θὰ καθαρίσῃ τελείως καὶ θὰ ἀπαλείψῃ ἀπὸ σὲ τὰς ἁμαρτίας σου».

καὶ ἤγγισε τὸ στόμα μου καὶ εἶπεν: Ἰδοὺ αὐτὸ ἤγγισε τὰ χείλη σου καὶ θὰ ἀφαιρέσῃ τὰς ἀνομίας σου καὶ θὰ καθαρίσῃ τελείως τὰς ἁμαρτίας σου.

Καὶ τότε ἤκουσα τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου, ποῦ ἔλεγε· «ποῖον να ἀποστείλω; Ποιὸς θὰ πορευθῇ πρὸς τὸν λαὸν αὐτόν;» Καὶ ἐγὼ εἶπα· «ἰδού, ἐγὼ εἶμαι πρόθυμος νὰ πορευθῶ· στεῖλε με, Κύριε».

Καὶ ἤκουσα μὲ τὰ ἴδια μου τὰ αὐτιὰ τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου, ποὺ ἔλεγε: Ποῖον νὰ ἀποστείλω, καὶ ποῖος θὰ ὑπάγῃ πρὸς τὸν λαὸν αὐτόν; Καὶ εἶπα: Ἰδοὺ ἐγὼ εἶμαι πρόθυμος νὰ ὑπάγω. Ἀπόστειλέ με.

Ἡ φωνὴ τοῦ Κυρίου μοῦ εἶπε· «πήγαινε καὶ εἰπὲ εἰς τὸν λαὸν αὐτόν: Συνεχῶς καὶ καθαρὰ θὰ ἀκούετε καὶ δὲν θὰ ἐννοῆτε, θὰ βλέπετε μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματός σας θαυμαστὰ καὶ καταπληκτικὰ γεγονότα, ἀλλὰ δὲν θὰ τὰ προσέχετε.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος: Πήγαινε καὶ εἰπὲ εἰς τὸν λαὸν αὐτόν· συνεχῶς θὰ ἀκούετε καὶ δὲν θὰ ἐννοῆτε, καὶ θὰ ἰδῆτε μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος ἐπανειλημμένως καὶ δὲν θὰ ἴδητε.

Καὶ τοῦτο, διότι ἡ καρδία τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ἔγινε χονδρὴ καὶ σκληρά. Μὲ τὰ αὐτιὰ τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ἤκουσαν βαρειὰ τὰ θεῖα λόγια· ἔκλεισαν τὰ μάτια τῆς διανοίας των, διὰ νὰ μὴ ἰδοῦν μὲ τὰ μάτια των τὰ θαυμαστὰ πράγματα, νὰ μὴ ἀκούσουν τὰ λόγια μου μὲ τὰ αὐτιά των, ὥστε νὰ τὰ ἐννοήσουν, νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς ἐμέ, ἐγὼ δὲ νὰ τοὺς θεραπεύσω».

Διότι ἐχόνδρυνε καὶ ἐσκληρύνθη ἡ καρδία τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς των ἤκουσαν βαρεῖα καὶ ἔκλεισαν τὰ μάτια τῆς διανοίας των, μήπως ἴδουν μὲ τὰ μάτια αὐτὰ καὶ ἀκούσουν μὲ τὰ αὐτιὰ καὶ μὲ τὴν καρδίαν των ἐννοήσουν καὶ ἐπιστρέψουν μετανοοῦντες καὶ ἰατρεύσω αὐτούς.

Ἐγὼ τότε ἠρώτησαν· «ἕως πότε, Κύριε, θὰ παραταθῇ αὐτὴ ἡ κατάστασις καὶ ἡ δικαία ὀργή σου;» Καὶ ἐκεῖνος μοῦ εἶπε· «μέχρις ὅτου ἐρημωθοῦν αἱ πόλεις, διότι δὲν θὰ ὑπάρχουν οἱ κατοικοῦντες εἰς αὐτάς· ἐρημωθοῦν καὶ οἱ οἴκοι, διότι δὲν θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι· ἡ δὲ γῆ θὰ ἐγκαταλειφθῇ ἔρημος καὶ ἀκαλλιέργητος».

Καὶ εἶπα: Ἕως πότε, Κύριε, θὰ διαρκέσῃ ἡ πώρωσις αὐτή: Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Κύριος: Ἕως ὅτου ὑπὸ ἐπιδρομῆς τίνος ἐχθρικῆς ἐρημωθοῦν αἱ πόλεις, διότι δὲν θὰ κατοικοῦνται, καθὼς ἐπίσης καὶ τὰ σπίτια, διότι δὲν θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι, καὶ ἡ καλλιεργημένη γῆ θὰ ἐγκαταλειφθῇ ἔρημος καὶ ἀκαλλιέργητος.

Καὶ μετὰ ταῦτα θὰ ἀπομακρύνῃ καὶ θὰ στείλῃ εἰς ἐξορίαν ὁ Θεὸς τοὺς ἀμετανοήτους ἀνθρώπους, θὰ πληθυνθοῦν δὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ μείνουν ὀπίσω εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας.

Καὶ μετὰ ταῦτα θὰ ἀπομακρύνῃ ἐξαποστέλλων εἰς χώρας μακρινὰς ὁ Θεὸς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ θὰ πληθυνθοῦν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐγκαταλειφθοῦν ὀπίσω εἰς τὴν πάτριον γῆν.

Καὶ τώρα ἀκόμη ὑπάρχει εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ τὸ δέκατον τοῦ πληθυσμοῦ, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ πάλιν θὰ εἶναι εἰς λεηλασίαν καὶ εἰς ἐρήμωσιν, ὡσὰν τὴν τερέβινθον, ποὺ τῆς μαδοῦν τὰ φύλλα, καὶ ὡσὰν τὸ βελανίδι, ὅταν πέσῃ ἀπὸ τὴν θήκην του, τροφὴ εἰς τοὺς χοίρους.

Καὶ ἀκόμη ἐπὶ τῆς χώρας ὑπάρχει τὸ δέκατον τοῦ πληθυσμοῦ καὶ πάλιν αὐτὸ θὰ εἶναι εἰς καταβόσκησιν καὶ εἰς ἐρήμωσιν σὰν τὴν τερέβινθον, ποὺ μαδοῦν τὰ φύλλα της, καὶ σὰν τὴν βάλανον, ὅταν πέσῃ ἔξω ἀπὸ τὴν θήκην καὶ τὸ περίβλημά της.

Κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ βασιλέως Ἄχαζ, υἱοῦ τοῦ Ἰωάθαμ, ὅστις ἦτο υἱὸς τοῦ Ὀζίου βασιλέως τῶν Ἰουδαίων, ἐπῆλθεν ὁ Ρασείμ, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἀραμαϊκοῦ κράτους, καὶ ὁ Φακεέ, ὁ υἱὸς τοῦ Ρομελίου, βασιλέως τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ πολεμήσουν καὶ τὴν καταλάβουν ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσαν να τὴν κυριεύσουν.

Καὶ συνέβη κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ βασιλέως Ἀχαζ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰωάθαμ, ὅστις ἦτο υἱὸς τοῦ Ὀζίου, βασιλέως τοῦ Ἰούδα, ἀνέβη ὁ Ρασείμ, ὁ βασιλεὺς Ἀράμ, καὶ ὁ Φακεέ, ὁ υἱὸς τοῦ Ρομελίου, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, κατὰ τῆς Ἱερουσαλὴμ διὰ νὰ καταλάβουν αὐτὴν καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ τὴν κυριεύσουν.

Ἀνηγγέλθησαν δὲ εἰς τὸν βασιλικὸν οἶκον τοῦ Δαυΐδ, ὅτι τὸ Ἀραμαϊκὸν κράτος συνεμάχησε μὲ τὸ βασίλειον τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐναντίον αὐτῶν. Ἐταράχθη ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλος ὁ βασιλικὸς οἶκος καὶ ὅλος ὁ λαὸς τῶν Ἰουδαίων, ὅπως ταράσσονται καὶ τρέμουν οἱ κλάδοι καὶ τὰ φύλλα τῶν δένδρων ἑνὸς δάσους, ὅταν πνεύσῃ ἄνεμος.

Καὶ ἀνηγγέλθη εἰς τὸν βασιλικὸν οἶκον τοῦ Δαβὶδ τὸ ἑξῆς: Τὰ ἀραμαϊκὰ στρατεύματα ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἐφραίμ. Καὶ ἐτρόμαξεν ἡ ψυχὴ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ ἐταράχθη, ὅπως εἰς δάσος θὰ σαλευθῇ καὶ θὰ σεισθῇ δένδρον ὑπὸ πνοῆς ἰσχυροῦ ἀέρος.

Εἶπε τότε ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἡσαΐαν· ἔβγα εἰς συνάντησιν τοῦ Ἄχαζ σὺ καὶ ὁ ἀπομείνας κοντά σου υἱός σου Ἰασούβ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα σημαίνει «τὸ κατάλειμμα θὰ ἐπιστρέψῃ». Θὰ τὸν συναντήσῃς πλησίον τῆς δεξαμενῆς, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὸ ἄνω μέρος τῆς ὀδοῦ, ποὺ ὀδηγεῖ εἰς τὸν ἀγρὸν τοῦ λευκαντοῦ.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἡσαΐαν: Ἔβγα πρὸς συνάντησιν τοῦ Ἄχαζ σὺ καὶ ὁ υἱός σου Ἰασούβ, ποὺ ἔχει τὸ συμβολικὸν ὄνομα «τὸ κατάλειμμα θὰ ἐπιστρέψῃ» θὰ τὸν συναντήσῃς πλησίον τῆς δεξαμενῆς τοῦ ἐπάνω δρόμου τοῦ ἀγροῦ τοῦ λευκαντοῦ.

Θὰ εἴπῃς ἐκεῖ πρὸς τὸν Ἄχαζ: Φυλάξου καὶ ἡσύχασε, μὴ φοβεῖσαι· ἂς μὴ ἀποκαρδιωθῇς ἐξ αἰτίας τῶν δύο αὐτῶν ἐσβεσμένων δαυλῶν, ποὺ καπνίζουν, τοῦ βασιλέως Φακεὲ καὶ τοῦ Ρασείμ, διότι, ὅταν ἡ δικαία τιμωρία τῆς ὀργῆς τοῦ θυμοῦ μου πραγματοποιηθῇ πλέον ἐναντίον σας, ἐγὼ πάλιν θὰ σᾶς ἀνορθώσω καὶ θὰ σᾶς προστατεύσω.

Καὶ θὰ εἴπῃς εἰς αὐτόν: Φυλάξου καὶ ἡσύχασε καὶ μὴ φοβῆσαι, οὔτε ἡ ψυχή σου νὰ δειλιᾷ ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς βασιλεῖς, ποὺ ὁμοιάζουν πρὸς δύο ξύλα δαυλιὰ ποὺ καπνίζουν· διότι ὅταν ὁλοκληρωθῇ ἡ ὑπὸ τοῦ θυμοῦ μου ἐπιβληθεῖσα εἰς σᾶς τιμωρία διὰ τῆς ἤττης, ποὺ θὰ ὑποστῆτε, πάλιν θὰ σᾶς θεραπεύσω καὶ θὰ σὲ προστατεύσω κατ’ αὐτῶν.

Ὡς πρὸς δὲ τὸν Ρασείμ, βασιλέα τῶν Ἀραμαίων καὶ τὸν Φακεέ, υἱὸν τοῦ Ρομελίου, ἐπειδὴ αὐτοὶ ἐσκέφθησαν καὶ ἀπεφάσισαν ἐναντίον σου κακὰ καὶ ὀλέθρια, λέγοντες

Καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ἀρὰμ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ρομελίου, ἐπειδὴ ἀπεφάσισαν ἀπόφασιν κακὴν ἐναντίον σου λέγοντες·

θὰ ἐπέλθωμεν ἐναντίον τῆς Ἰουδαίας, θὰ συνομιλήσωμεν μὲ αὐτούς, θὰ τοὺς ἀπειλήσωμεν καὶ ἔτσι, χωρὶς κἂν νὰ πολεμήσωμεν, θὰ τοὺς γυρίσωμεν πρὸς τὸ μέρος μας καὶ θὰ καταστήσωμεν βασιλέα εἰς αὐτοὺς τὸν υἱὸν τοῦ Ταβεήλ,

θὰ ἀναβῶμεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀφοῦ θὰ τὰ εἴπωμεν μαζὶ μὲ αὐτούς, θὰ τοὺς γυρίσωμεν μὲ τὸ μέρος μας καὶ θὰ ἀναδείξωμεν βασιλέα τους τὸν υἱὸν τοῦ Ταβεήλ·

αὐτά, λοιπόν, λέγει ὁ Κύριος, ὁ παντοκράτωρ· Δὲν θὰ πραγματοποιηθῇ ἡ κακὴ ἀπόφασίς των οὔτε καὶ θὰ εὐοδωθῇ τὸ σχέδιόν των.

δι’ αὐτὸ αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτωρ: Δὲν θὰ σταθῇ τὸ σχέδιον καὶ ἡ ἀπόφασις αὐτή, οὔτε θὰ πραγματοποιηθῇ.

Διότι πρωτεύουσα τοῦ Ἀραμαϊκοῦ κράτους θὰ εἶναι ἡ Δαμασκός, ὁ δὲ Ρασεὶμ θὰ εἶναι βασιλεὺς μόνον τῆς Δαμασκοῦ. Ὡς πρὸς δὲ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ θὰ ὑπάρξῃ ἀκόμη ἐπὶ ἑξήκοντα πέντε ἔτη, ὁπότε πλέον θὰ λείψῃ ὁ λαὸς ἀπὸ τὸ βασίλειον αὐτό.

Ἀλλὰ τὰ πράγματα θὰ μείνουν, ὅπως ἔχουν σήμερον. Ἡ πρωτεύουσα δηλαδὴ τοῦ Ἀραμαϊκοῦ κράτους θὰ εἶναι ἡ Δαμασκὸς καὶ ὁ βασιλεὺς τῆς Δαμασκοῦ θὰ εἶναι ὁ Ρασείμ. Ἀλλ’ ἀκόμη ἑξήκοντα πέντε ἐτῶν χρονικὸν διάστημα θὰ παρέλθῃ καὶ θὰ ἐκλείψῃ ὁ λαὸς ἀπὸ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραήλ, εἰς τὸ ὁποῖον κυριαρχεῖ τώρα ἡ φυλὴ τοῦ Ἐφραίμ.

Ἐπί τοῦ παρόντος πρωτεύουσα τοῦ βασιλείου αὐτοῦ θὰ εἶναι ἡ Σαμάρεια καὶ βασιλεὺς τῆς Σαμαρείας θὰ εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ Ρομελίου. Ἐὰν ὅμως σεῖς δὲν πυστεύσετε εἰς τὸν Κύριον καὶ δὲν παραδεχθῆτε τοὺς λόγους του, ποτὲ δὲν θὰ ἐννοήσετε οὔτε τὴν θέσιν, ποὺ εὑρίσκεσθε, οὔτε τὸν τρόπον τῆς ἀσφαλείας σας».

Καὶ ἡ πρωτεύουσα τοῦ βασιλείου τοῦ Ἐφραὶμ θὰ εἶναι ἡ Σαμάρεια καὶ ὁ βασιλεὺς τῆς Σαμαρείας θὰ εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ Ρομελίου. Καὶ ἐὰν δὲν πιστεύσετε καὶ δὲν ἐμπιστευθῆτε ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὸν Κύριον, δὲν θὰ ἐννοήσετε, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀσφαλισθῆτε ἀπὸ τοὺς ἐπαπειλοῦντας τὸν βασιλικόν σας οἶκον κινδύνους.

Ὡμίλησεν ὁ Κύριος καὶ πάλιν πρὸς τὸν Ἄχαζ καὶ εἶπε·

Καὶ ὁ Κύριος ἐλάλησε πάλιν πρὸς τὸν Ἄχαζ καὶ εἶπε:

«εἰς πιστοποίησιν αὐτῶν, ποὺ σοῦ εἶπα, ζήτησε νὰ γίνῃ κάποιο θαῦμα ἀπὸ τὸν Κύριον τὸν Θεόν σου εἴτε εἰς τὰ βάθη τῆς γῆς εἴτε εἰς τὰ ὕψη τοῦ οὐρανοῦ».

Ζήτησε πρὸς πληροφορίαν σου παρὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου θαῦμά τι, εἴτε εἰς τὸ βάθος τῆς γῆς καὶ ἔτι κατωτέρω, εἴτε εἰς τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ.

Ὁ Ἄχαζ ὅμως ἀπήντησε· «δὲν πρόκειται ἐγὼ να ζητήσω τέτοιο θαῦμα καὶ να θέσω τρόπον τινὰ τὸν Κύριον εἰς πειρασμόν».

Καὶ εἶπεν ὁ Ἄχαζ: Δὲν θὰ ζητήσω σημεῖον, οὔτε θὰ ὑποβάλω εἰς πειρασμὸν τὸν Κύριον, θέτων ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὴν βεβαίωσίν του.

Εἶπε τότε ὁ προφήτης Ἡσαΐας ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ· «ἀκούσατε, λοιπόν, ὅλοι σεῖς οἱ ἄνθρωποι τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας τοῦ Δαυΐδ. Εἶναι μικρὸν ζήτημα να παρέχετε πράγματα καὶ ἀφορμὰς στενοχωρίας εἰς τοὺς ἀνθρώπους; Πῶς, λοιπόν, τολμᾶτε να στενοχωρῆτε τὸν Κύριόν με τὴν ἀπιστίαν καὶ ἀνυπακοήν σας;

Καὶ εἶπεν ὁ Προφήτης: Ἀκούσατε λοιπὸν σεῖς, οἱ ἀποτελοῦντες τὸν βασιλικὸν οἶκον τοῦ Δαβίδ: Μήπως εἶναι μικρὸν πρᾶγμα να παρέχητε στενοχωρίας καὶ κόπους εἰς ἀνθρώπους ἀπεσταλμένους ἀπὸ τὸν Θεόν, οἷοι οἱ Προφῆται; Καὶ πῶς λοιπὸν τολμᾶτε διὰ τῆς ἀπιστίας σας νὰ στενοχωρῆτε τὸν Θεόν;

Διὰ τοῦτο θὰ δώσῃ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἰς σᾶς σημεῖον, θαῦμα μέγα καὶ καταπληκτικόν. Ἰδού, ἡ παρθένος θὰ συλλάβῃ ὑπερφυσικῶς καὶ θὰ γεννήσῃ υἱὸν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ της αὐτοῦ θά εἶναι Ἐμμανουήλ, ποὺ σημαίνει ὁ Θεὸς μαζῆ μας.

Διὰ τοῦτο θὰ δώσῃ μόνος του αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἰς σᾶς θαῦμα ὑπερφυσικόν· ἰδοὺ ἡ παρθένος ὑπερφυῶς θὰ συλλάβῃ ἐν γαστρὶ καὶ θὰ γεννήσῃ υἱὸν καὶ θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομά του Ἐμμανουήλ, ἤτοι μαζί μας ὁ Θεός.

Ὁ Ἐμμανουὴλ θὰ τρώγῃ βούτυρον καὶ μέλι, ὅπως καὶ τὰ ἄλλα παιδιά, θὰ ἀνατραφῇ ὅπως καὶ ἐκεῖνα. Πρὶν ὅμως ἔλθῃ εἰς τὴν ἡλικίαν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ διακρίνῃ τὸ καλὸν ἀπὸ τὸ κακόν, θὰ ἐκλέγῃ πάντοτε τὸ ἀγαθόν, διότι δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸ ἡ κακὴ κληρονομικότης καὶ κλίσις.

Θὰ φάγῃ βούτυρον καὶ μέλι, ὡς καὶ τὰ συνήθη νήπια τῶν ἀνθρώπων, καὶ μὲ αὐτὰ θὰ τραφῇ. Προτοῦ ὅμως ἔλθῃ εἰς τὴν ἡλικίαν ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ δύναται νὰ γνωρίσῃ ἢ νὰ προτιμήσῃ τὰ πονηρά, θὰ ἐκλεγῇ τὸ ἀγαθόν, διότι δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἐν αὐτῷ πονηρὰ κλίσις, ὡς εἰς ἡμᾶς τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀναμάρτητος.

Διότι, ἐπαναλαμβάνω, πρὶν ἀκόμη τὸ παιδίον κατανοήσῃ καὶ εἶναι εἰς θέσιν να διακρίνῃ μεταξὺ ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ, θὰ ἀπειθῇ εἰς κάθε πονηρίαν, διὰ νὰ ἐκλέγῃ καὶ προτιμᾷ πάντοτε τὸ ἀγαθόν. Ἡ ὑπερφυσικὴ γέννησις καὶ ἀρετὴ τοῦ παιδίου θὰ εἶναι τὸ σημεῖον, ποὺ θὰ ἐγγυηθῇ, ὅτι θὰ μείνῃ ἀνέπαφος ἡ χώρα, διὰ τὴν ὁποίαν σὺ ὁ Ἄχαζ φοβεῖσαι ἐξ αἰτίας τῶν δύο βασιλέων, ποὺ ἐπέδραμαν ἐναντίον σου.

Ναί· βεβαίως τὸ παιδίον τοῦτο, προτοῦ νὰ ἔλθῃ εἰς ἡλικίαν, καθ’ ἣν θὰ διακρίνῃ τὸ ἀγαθὸν ἢ τὸ κακόν, λόγῳ τῆς ἐν αὐτῷ ἀγαθότητος θὰ ἀπειθῇ εἰς τὴν πονηρίαν, διὰ νὰ ἐκλέγῃ καὶ προτιμᾷ τὸ ἀγαθόν. Αὐτὸ εἶναι τὸ ὑπερφυσικὸν σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἐγγυᾶται ὅτι θὰ καταλειφθῇ ἀνέπαφος ἡ χώρα, διὰ τὴν ὁποίαν σὺ ὁ Ἄχαζ φοβεῖσαι, ἀπὸ τοὺς δύο βασιλεῖς, ποὺ ἐπέδραμον κατ’ αὐτῆς.

Θὰ τιμωρήσῃ ὁ Θεὸς τοὺς δύο αὐτοὺς ἐπιδρομεῖς, ἀλλὰ θὰ ἐξαποστείλῃ καὶ θὰ ἐπιφέρῃ καὶ ἐναντίον σου καὶ ἐναντίον τοῦ λαοῦ σου καὶ ἐναντίον τοῦ βασιλικοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου ἡμέρας τοιούτων συμφορῶν, αἱ ὁποῖαι ποτὲ ἕως τώρα δὲν εἶχον ἐπέλθει εἰς σᾶς ἀπὸ τὴν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐχωρίσθη τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα. Θὰ ἐξαποστείλῃ εἰς ὄλεθρόν σας τὸν βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων ἐναντίον σας.

Ἀλλὰ θὰ ἐπαγάγῃ ὁ Θεὸς κατὰ σοῦ καὶ κατὰ τοῦ ἀκολουθοῦντος τὴν πονηρὰν γνώμην σου λαοῦ σου καὶ κατὰ τοῦ βασιλικοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου ἡμέρας συμφορᾶς καὶ ἐθνικῶν δοκιμασιῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουν ἔλθει ἀκόμη ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐχωρίσθη ὁ Ἐφραὶμ καὶ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα, δηλαδὴ θὰ ἐπαγάγῃ τὸν βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων, ὅστις θὰ ἐρημώσῃ τὴν χώραν καὶ θὰ αἰχμαλωτίσῃ τοὺς κατοίκους της.

Κατὰ τὴν ἐποχήν, λοιπόν, ἐκείνην ὁ Κύριος θὰ σφυρίξῃ καὶ θὰ προσκαλέσῃ ὡσὰν πολυαρίθμους μυίγας τοὺς Αἰγυπτίους, οἱ ὁποῖοι κυριαρχοῦν εἰς τὸ ἄνω μέρος τοῦ Νείλου, ποταμοῦ τῆς Αἰγύπτου, καὶ ὡσὰν σμήνη μελισσῶν τὰ πάνοπλα στρατεύματα τῶν Ἀσσυρίων,

Καὶ θὰ συμβῇ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὁ Κύριος θὰ σφυρίξῃ καλῶν ὡς ἄλλας μυίας, αἵτινες κυριαρχοῦν εἰς μέρος τοῦ ποταμοῦ τῆς Αἰγύπτου, εἰς τὰ στρατεύματα τῶν Αἰγυπτίων καὶ εἰς τὰ πρὸς μελίσσας ὁμοιάζοντα διὰ τὸν ὁπλισμὸν καὶ τὴν ἐπιθετικότητα αὐτῶν στρατεύματα τῶν Ἀσσυρίων,

καὶ θὰ ἐπέλθουν ἐναντίον σας, θὰ καταλάβουν τὴν χώραν σας καὶ θὰ ἀναπαυθοῦν εἰς αὐτήν, ὡς ἐὰν εἶναι ἰδική των, θὰ εἰσχωρήσουν παντοῦ· εἰς τὰς φάραγγας τῆς χώρας σας, εἰς τὰς τρώγλας τῶν βράχων, εἰς τὰ σπήλαια τῶν ὀρέων καὶ γενικῶς εἰς κάθε ρωγμὴν καὶ εἰς κάθε δένδρον.

καὶ θὰ ἔλθουν ὅλοι καὶ θὰ ἀναπαυθοῦν ὡς εἰς ἰδίας των χώρας, εἰσχωροῦντες πανταχοῦ εἰς τὰς φάραγγας τῆς χώρας καὶ εἰς τὰς ὑγρὰς ὀπὰς τῶν πετρῶν καὶ εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς κάθε ρωγμὴν καὶ εἰς κάθε δένδρον.

Κατὰ τὴν τρομερὰν ἐκείνην ἡμέραν τῆς θείας τιμωρίας, χρησιμοποιῶν ὁ Κύριος ὡς ὄργανά του τὰ στρατεύματα τῶν Ἀσσυρίων, τὰ πέραν τοῦ ποταμοῦ καὶ τὸν βασιλέα αὐτῶν, θὰ ξυρίσῃ ὡσὰν μὲ μεγάλο κοπτερὸ ξυράφι τοῦ τὴν κεφαλήν σας καὶ τὰς τρίχας τῶν ποδῶν σας· θὰ ἀφαιρέσῃ τὸν πώγωνά σας πρὸς μεγάλον ἐξευτελισμόν σας· θὰ παραδώσῃ εἰς ὄλεθρον τὴν χώραν σας.

Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν θὰ ξυρίση ὁ Κύριος μὲ τὸ ξυράφιον τὸ μεγάλον καὶ τὸ μεθ’ ὁρμῆς ἀτάκτου κινούμενον, ποὺ ὑπάρχει πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ καὶ ἀνήκει εἰς τὸν βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων, τὴν κεφαλὴν καὶ τὰς τρίχας τῶν ποδῶν σας· καὶ θὰ ἀφαιρέσῃ τὸν πώγωνά σας, οὐ μόνον καταστρέφων καὶ οἱονεὶ ξυρίζων ὁλόκληρον τὴν χώραν σας, ἀλλὰ καὶ ἀτιμάζων πάντας ὑμᾶς.

Θὰ εἶναι τόσον μεγάλη ἡ καταστροφὴ καὶ ἡ ἐρήμωσις κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην, ὥστε κάθε οἰκογενειάρχης, ποὺ θὰ ἀπομείνῃ, θὰ θεωρῇ ἀρκετὸν νὰ διατρέφῃ μίαν μόνον δάμαλιν καὶ δύο πρόβατα διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς οἰκογενείας του.

Καὶ θὰ συμβῇ τοιαύτη καταστροφὴ καὶ ἐρήμωσις κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὥστε θὰ θρέψῃ κάθε οἰκογενειάρχης μίαν μόνον δάμαλιν καὶ δύο πρόβατα.

Διότι τὰ ὀλίγα αὐτὰ ζῶα, λόγῳ τῆς ἀφθόνου βοσκῆς των εἰς τὴν ἐρημωμένην πλέον καὶ ἀκαλλιέργητον γῆν θὰ παράγουν πολὺ γάλα. Ἀπὸ τὸ βούτυρον αὐτῶν καὶ ἀπὸ τὸ ἄγριον μέλι θὰ τρώγῃ καὶ θὰ συντηρῆται κάθε ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θὰ ἔχῃ ἀπολειφθῇ εἰς τὴν ἐρημωμένην χώραν τῆς Ἰουδαίας.

Καὶ θὰ συμβῇ, ὥστε αὐτὰ τὰ ὀλίγα ζῶα, λόγῳ τῆς ἀφθόνου τροφῆς των εἰς τὴν ἐρημωμένην καὶ ἀκαλλιέργητον γῆν, θὰ παράγουν πάρα πολὺ γάλα, καὶ ἀπὸ τὸ βούτυρον καὶ τὸ ἄγριον μέλι θὰ τρώγῃ καὶ θὰ διατρέφεται κάθε ἄνθρωπος, ποὺ ἐναπελείφθη ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας χώρας.

Κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην τῆς καταστροφῆς καὶ τοῦ ὀλέθρου θὰ συμβῇ, ὥστε κάθε περιοχή, ποὺ εἶχε χιλίας ἀμπέλους, αἱ ὁποῖαι ἀπέδιδον εἰσόδημα χιλίων ἑβραϊκῶν σίκλων, θὰ γίνῃ χέρσος τόπος γεμᾶτος ἀγκάθια.

Καὶ θὰ συμβῇ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τοιαύτη καταστροφή, ὥστε κάθε τόπος, ὅπου τυχὸν θὰ ὑπάρχουν χίλια κλήματα ἀποδιδόντα εἰσόδημα ἀξίας χιλίων ἑβραϊκῶν σίκλων, ἤτοι 28.000 περίπου φράγκων, θὰ γίνῃ χέρσος καὶ γεμᾶτος ἀγκαθιές.

Θὰ ἀγριέψῃ ὁ τόπος, θὰ γίνῃ κατοικία ἀγρίων θηρίων, ὥστε οἱ ἄνθρωποι θὰ εἰσέρχωνται εἰς αὐτὴν κρατοῦντες βέλη καὶ τόξα, διότι ἀγρία καὶ χέρσος καὶ γεμάτη ἀγκάθια θὰ εἶναι ὅλη ἡ χώρα τῆς Ἰουδαίας.

Καὶ θὰ ἀγριέψη τόσον πολὺ ὁ τόπος αὐτὸς μεταβαλλόμενος εἰς κατοικίαν ἀγρίων ζώων, ὥστε δὲν θὰ ἔμβουν ἐκεῖ χωρὶς βέλος καὶ τόξον, διότι χέρσος καὶ γεμάτη ἀγκαθιὲς θὰ εἶναι ὅλη ἡ γῆ τῆς Ἰουδαίας.

Διὰ τὸν φόβον τῶν ἐχθρῶν οἱ Ἰουδαῖοι θὰ καλλιεργοῦν κάθε καλλιεργήσιμον τόπον ἐπάνω εἰς τὰ βουνά, διότι ἐκεῖ δὲν θὰ ὑπάρχῃ φόβος να ἐπέλθουν οἱ ἐχθροί. Χέρσοι καὶ ἀκαλλιέργητοι θὰ γίνουν οἱ τόποι, γεμᾶτοι ἀγκάθια. Θὰ βόσκουν εἰς αὐτοὺς τὰ πρόβατα καὶ θὰ καταπατοῦνται, ἀπὸ τὰ βόϊδια.

Καὶ κάθε βουνὸν ἐπιδεκτικὸν καλλιεργείας θὰ καλλιεργηθῇ, καὶ ἐπειδὴ αὐτὰ δυσκόλως θὰ συχνάζωνται ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν, δὲν θὰ ἐπέλθῃ φόβος ἐκεῖ· ἀλλὰ καὶ αὐτὰ κατὰ τὸ πλεῖστον θὰ γίνουν χέρσα καὶ γεμᾶτα ἀπὸ ἄκανθαν, διὰ νὰ εἶναι βοσκὴ προβάτου καὶ καταπάτημα βοδιῶν.

Ὁ Κύριος μοῦ εἶπε· «πάρε μαζῆ σου ἕνα πίνακα μεγάλον καὶ καινούργιον· μὲ γράμματα εὐανάγνωστα καὶ καταληπτὰ εἰς ὅλους γράψε δι’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ κάμῃ ταχεῖαν καὶ ὁλοκληρωτικὴν διανομὴν λαφύρων. Ὁ καιρὸς τῆς λαφυραγωγίας αὐτῆς πλησιάζει, εἶναι παρών.

Καὶ μοῦ εἶπεν ὁ Κύριος: Λάβε πρὸς χρῆσιν σου πίνακα καινουργῆ μέγαν καὶ γράψε εἰς αὐτὸν μὲ γράμματα εὔληπτα εἰς ὅλους τὰ ἑξῆς: Περὶ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος γρήγορα μέλλει να κάμῃ διανομὴν λαφύρων. Διότι αὐτὸς πλησιάζει καὶ εἶναι παρών.

Ὡς μάρτυρας δὲ διὰ τὴν προφητείαν αὐτὴν φέρε δύο ἀξιοπίστους ἀνθρώπους, τὸν Οὐρίαν καὶ τὸν Ζαχαρίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Βαραχίου».

Καὶ κάμε μου μάρτυρας τῆς προφητείας αὐτῆς δύο ἀξιοπίστους ἀνθρώπους, τὸν Οὐρίαν καὶ τὸν Ζαχαρίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Βαραχίου.

Καὶ ὁ Ἡσαΐας ἐξακολουθῶν λέγει· ἦλθον εἰς ἕνωσιν μὲ τὴν σύζυγόν μου καὶ αὐτὴ συνέλαβε καὶ ἐγέννησεν υἱόν, ὁ δὲ Κύριος μου εἶπε· ὀνόμασε τὸν υόν σου, ταχέως λαφυραγώγησον, πλήρως καὶ τελείως λεηλάτησον,

Καὶ ἦλθον εἰς συζυγικὴν σχέσιν μετὰ τῆς γυναικός μου καὶ συνέλαβε καὶ ἐγέννησεν υἱόν. Καὶ εἶπε πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος: Κάλεσε τὸ ὄνομά του· «Γρήγορα λαφυραγώγησε, μὲ πολλὴν ὁρμὴν καὶ βίαν λεηλάτησε».

διότι πρὶν ἀκόμη τὸ παιδὶ μάθῃ νὰ λέγῃ τὴν λέξιν «πατέρα» καὶ «μητέρα», θὰ κυριεύσῃ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων τὸν στρατὸν τῆς Δαμασκοῦ καὶ θὰ πάρῃ τὰ λάφυρα τῆς Σαμαρείας.

Θὰ τὸ ὀνομάσῃς δὲ οὕτω, διότι προτοῦ να μάθῃ τὸ παιδίον νὰ προφέρῃ τὴν λέξιν πατέρα ἢ μητέρα, θὰ καταλάβῃ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων τὴν στρατιωτικὴν δύναμιν τῆς Δαμασκοῦ καὶ τὰ λάφυρα τοῦ βασιλείου τῆς Σαμαρείας.

Ὁ Κύριος ὡμίλησεν ἀκόμη πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπεν·

Καὶ ὁ Κύριος ἐλάλησεν ἀκόμη πρὸς ἐμέ:

«ἐπειδὴ ὁ ἰσραηλιτικὸς αὐτὸς λαὸς δὲν θέλει πλέον νὰ ἀπολαμβάνῃ τὸ εὐλογημένον ὕδωρ τῆς πηγῆς τοῦ Σιλωάμ, τὸ ὁποῖον ρέει με ἡσυχίαν καὶ συμβολίζει ἔτσι τὴν εἰρηνικὴν ζωήν, ἀλλὰ ἐπιθυμοῦν νὰ ἔχουν ὡς βασιλέα των τὸν Ρασεὶμ καὶ τὸν υἱὸν τοῦ Ρομελίου,

Ἐπειδὴ δὲν θέλει ὁ λαὸς αὐτός, ὁ ὁποῖος ἔπαυσε πλέον νὰ εἶναι ἰδικός μου, τὸ ὕδωρ τῆς δεξαμενῆς τοῦ Σιλωάμ, ποὺ ρέει καὶ χύνεται ἥσυχα, συμβολίζον τὴν εἰρηνικὴν καὶ ἀθόρυβον διακυβέρνησίν μου, ἀλλὰ θέλει νὰ ἔχῃ τὸν Ρασεὶμ καὶ τὸν υἱὸν τοῦ Ρομελίου βασιλέα ἐπάνω σας,

διὰ τοῦτο ἰδού, θὰ ἐπιφέρῃ ἐναντίον σας ὁ Κύριος τὰ πολλὰ καὶ ὁρμητικὰ ὕδατα τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου, τὸν βασιλέα δηλαδὴ Ἀσσυρίων καὶ τὸ ὀνομαστὸν στράτευμά του. Αὐτοὶ ὡς ἀσυγκράτητον ὕδωρ θὰ καταπλημμυρίσουν τὰ πάντα εἰς τὴν χώραν σας, θὰ εἰσέλθουν εἰς κάθε φάραγγα, θὰ περιπατήσουν εἰς ὅλα τὰ ὀχυρά σας.

διὰ τοῦτο ἰδού, ἀνεβάζει ἀσυγκράτητον ὁ Κύριος ἐφ’ ὑμῶν τὸ ὕδωρ τὸ δυνατὸν καὶ ἄφθονον τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου, τὸν βασιλέα δηλαδὴ τῶν Ἀσσυρίων καὶ τὴν ἔνδοξον στρατιάν του. Καὶ ὡς ἄλλο ὕδωρ θὰ καταπλημμυρίσουν τὸ πᾶν εἰς τὴν χώραν σας. Θὰ εἰσέλθουν δηλαδὴ εἰς πᾶσαν φάραγγά σας καὶ θὰ περιπατήσουν εἰς κάθε τεῖχος σας.

Ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀσσυρίων θὰ ἀφαιρέσῃ ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας κάθε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος θὰ ἠμπορέσῃ να σηκώσῃ κεφαλὴν ἐναντίον του καὶ καθένα, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ φέρῃ εἰς πέρας κάποιο ἔργον. Ἀναρίθμητα θὰ εἶναι τὰ στρατεύματά των, ὥστε θὰ γεμίσουν τὴν χώραν σας εἰς ὅλην της τὴν ἔκτασιν. Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτὰ ὁ Κύριος θὰ εἶναι μαζῆ μας».

Καὶ θὰ ἀφαιρέσῃ ὁ βασιλεὺς οὗτος ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν οἱονδήποτε ἄνθρωπον, ποὺ θὰ μπορέσῃ νὰ σηκώσῃ κεφάλι ἀνθιστάμενος ἢ ποὺ θὰ ἔχῃ δύναμιν νὰ φέρῃ εἰς πέρας κάτι· καὶ τὸ στρατόπεδόν του θὰ εἶναι τόσον μεγάλον, ὥστε θὰ γεμίσῃ ὅλην τὴν ἔκτασιν τῆς χώρας σου, ὦ Ἐμμανουήλ.

Μάθετε λοιπὸν σεῖς, ὦ Ἀσσύριοι, ὅπως καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι μαζῆ μας. Ταπεινωθῆτε καὶ ὑποχωρήσατε. Ἀκούσατε αὐτὰ ἕως εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς· σεῖς, ποὺ χάρις εἰς τὴν δύναμιν σας ἔχετε ὑπερισχύσει, θὰ νικηθῆτε, ἐὰν δὲ καὶ πάλιν ὑπερισχύσετε καὶ πάλιν θὰ νικηθῆτε.

Μάθετε, ὦ Ἀσσύριοι, καθὼς καὶ ὅλα τὰ ἔθνη, ὅτι εἶναι μαζί μας ὁ Θεός, καὶ ταπεινώθητε, μὴ θεωροῦντες μόνιμον τὴν νίκην σας. Ἀκούσατε τοῦτο μέχρι τῶν ἐσχατιῶν καὶ τῶν ἄκρων τῆς γῆς. Ὅσον δὲ καὶ ἂν ἔχετε ὑπερισχύσει, θὰ νικηθῆτε· διότι ἐὰν καὶ πάλιν ὑπερισχύσητε, καὶ πάλιν θὰ νικηθῆτε.

Καὶ ὁποιανδήποτε σκέψιν καὶ ἀπόφασιν ἂν πάρετε ἐναντίον τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, θὰ τὴν ματαίωση καὶ θὰ τὴν διαλύσῃ ὁ Κύριος. Καὶ ὁποιονδήποτε ἀπειλητικὸν λόγον καὶ ἂν ἐκστομίσετε, δὲν θὰ μείνῃ καὶ δὲν θὰ πραγματοποιηθῇ, διότι ὁ Θεὸς εἶναι μαζῆ μας.

Καὶ ὁποιανδήποτε ἀπόφασιν καὶ ἂν λάβητε κατὰ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, θὰ τὴν ματαιώσῃ καὶ θὰ τὴν διασκορπίσῃ ὁ Κύριος, καὶ ὁποιονδήποτε ἀπειλητικὸν λόγον καὶ ἂν εἴπητε, δὲν θὰ σταθῇ καὶ δὲν θὰ πραγματοποιηθῇ, διότι ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ παντοδύναμος καὶ ἀκατανίκητος, εἰς ὅσους ἀπειθοῦν μὲ τὴν πορείαν τῆς ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς των· αὐτὰ λέγει πρὸς τὸν λαὸν αὐτόν.

Οὕτω λέγει ὁ Κύριος πρὸς ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἰδικήν του πανίσχυρον βοήθειαν ἀντιδρῶμεν μὲ τοὺς λόγους μας πρὸς τὴν πορείαν καὶ συμπεριφορὰν τοῦ λαοῦ τούτου, ὁ ὁποῖος ἀπεξενώθη ἀπὸ τὴν εὔνοιάν του:

Μὴ εἰπῆτε ποτέ, ὅτι ὅσα λέγει ὁ Θεὸς εἶναι σκληρὰ καὶ ἀπραγματοποίητα. Ἐξ ἀντιθέτου κάθε τι, τὸ ὁποῖον θὰ εἴπῃ ὁ ἀνυπάκοος οὗτος λαός, αὐτὸ εἶναι σκληρὸν καὶ ὀλέθριον· τὸν δὲ φόβον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον κοτέχεται αὐτὸς ὁ λαός, σεῖς οἱ πιστοὶ μὴ τὸν φοβηθῆτε, οὔτε καὶ νὰ ταραχθῆτε καθόλου, ὅπως ἐκεῖνοι.

Μὴ εἴπητέ ποτε, ὅτι ἡ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ συνιστωμένη στάσις της μετὰ πλήρους ἐμπιστοσύνης ἐλπίδος εἰς τὴν προστασίαν του εἶναι σκληρὸν καὶ ὀλέθριον διότι πᾶν ὅ,τι εἴπῃ ὁ λαὸς αὐτός, τοῦτο εἶναι τὸ σκληρὸν καὶ ὀλέθριον τὸν φόβον δέ, ποὺ δοκιμάζει ὁ λαὸς αὐτός, μὴ τὸν φοβηθῆτε σεῖς, οὔτε να ταραχθῆτε διόλου, ὅπως ταράσσονται αὐτοί.

Σεβασθῆτε καὶ ὑπακούσατε εἰς τὸν ἅγιον Κύριον, τιμήσατε αὐτόν· καὶ μόνον ὁ φόβος, ποὺ ἐμπνέεται ἀπὸ αὐτόν, ἃς εἶναι ὁ φόβος σας.

Μόνον συναισθάνθητε τὴν ἁγιότητα τοῦ Κυρίου καὶ ἀποδώσατε εἰς αὐτὴν τὴν ὀφειλομένην δόξαν, καὶ μόνον ὁ ἀπὸ αὐτὴν ἐμπνεόμενος φόβος ἂς εἶναι φόβος σας.

Καὶ ἐὰνἔχῃς στηριγμένην τὴν πεποίθησίν σου εἰς αὐτόν, θὰ εἶσαι ὡσὰν ἀφιερωμένος εἰς αὐτόν, ἀσφαλὴς ἀπὸ κάθε κίνδυνον, καὶ δὲν θὰ συναντήσετε εἰς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς σας τὸν Θεὸν σὰν λίθον προσκόμματος, σὰν πέτραν ἐπὶ τῆς ὁποίας θὰ προσκρούσετε καὶ θὰ πέσετε. Αἱ φυλαὶ τοῦ Ἰακώβ, τὸ ἰουδαϊκὸν καὶ ἰσραηλιτικὸν βασίλειον, θὰ συλληφθοῦν εἰς παγίδα, οἱ δὲ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ, οἱ ἄπιστοι καὶ ἀσεβεῖς, θὰ πέσουν εἰς λάκκους ὀλέθρου, ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ ἐξέλθουν.

Καὶ ἐὰν ἔχῃς ἐστηριγμένην τὴν πεποίθησίν σου ἐπ’ αὐτοῦ, θὰ εἶναι οὗτος διὰ σὲ σωτήριον καὶ προφυλακτικὸν ἁγίασμα, ὅπερ οὐδεὶς θὰ δύναται νὰ παραβιάσῃ· καὶ δὲν θὰ τὸν συναντήσετε εἰς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς σας σὰν λίθον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ σκοντάψετε, οὔτε σὰν πέτραν πτώσεως. Οἱ οἶκοι δὲ τοῦ Ἰακώβ, ἐπειδὴ θὰ ἀπιστήσουν, θὰ εἶναι εἰς παγίδα, καὶ εἰς βαθούλωμα ὀλέθρου αὐτοὶ ποὺ κατοικοῦν καὶ κάθηνται ἀμέριμνοι εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας καὶ ἁμαρτωλῆς ζωῆς των, οἱ περισσότεροι ἀπὸ τὸν λαὸν θὰ χάσουν τὴν δύναμίν των, θὰ γίνουν ἀδύνατοι καὶ θὰ πέσουν εἰς παγίδα καὶ θὰ συντριβοῦν. Οἱ ἐχθροὶ θὰ τοὺς πλησιάσουν καὶ θὰ τοὺς συλλάβουν αἰχμαλώτους σὰν ἀνθρώπους ἀμερίμνους, ποὺ ἐθεώρουν τὸν ἑαυτόν των ἐν ἀσφαλείᾳ.

Διὰ τοῦτο, ἐπειδὴ δηλαδὴ θὰ ἀπιστήσουν, θὰ χάσουν μεταξὺ αὐτῶν τὴν δύναμίν των καὶ θὰ σκοντάψουν πολλοὶ καὶ θὰ πέσουν εἰς τὴν παγίδα καὶ θὰ συντριβοῦν, προσκρούοντες εἰς τὸν βράχον τοῦ σκανδάλου» καὶ θὰ τοὺς πλησιάσουν οἱ ἐχθροὶ καὶ θὰ συλληφθοῦν αἰχμάλωτοι ἄνθρωποι, ποὺ ἐφαντάζοντο ὅτι ἦσαν ἐν ἀσφαλείᾳ.

Τότε θὰ γίνουν φανεροί, ὅσοι ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ὡσὰν μὲ νοητὴν σφραγῖδα ἔχουν σφραγισθῆ μὲ τὸν νὸμον τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ξεχωρίσουν ἀπὸ τοὺς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν να ἀκούσουν καὶ νὰ μάθουν τὸν Νόμον.

Τότε θὰ γίνουν φανεροὶ ἐκεῖνοι, διὰ τοὺς ὁποίους θὰ σφραγισθῇ τὸ προφητικὸν κήρυγμα καὶ ὁ Νόμος, ἐπιφυλασσόμενος ἵνα γνωσθῇ εἰς αὐτοὺς μόνους καὶ νὰ μὴ μάθουν τοῦτον οἱ λοιποί.

Κάθε εὐσεβὴς θὰ εἴπῃ· «ἐγὼ θὰ περιμένω μὲ πίστιν καὶ ἐλπίδα τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος τώρα ἔχει ἀποστρέψει μὲ δικαίαν ἀγανάκτησιν τὸ πρόσωπόν του ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας. Θὰ στηρίζω τὴν πεποίθησίν μου εἰς αὐτὸν καὶ μόνον».

Καὶ θὰ εἴπῃ μετ’ ἐμοῦ πᾶς πεποιθὼς ἐπὶ τὸν Κύριον: Θὰ ἀναμείνω μεθ’ ὑπομονῆς καὶ ἐλπίδος τὸν Θεόν, ὁ Ὁποῖος ἀπέστρεψεν ἐν ἀγανακτήσει τὸ προσωπόν του ἀπὸ τὸν οἶκον Ἰακώβ, καὶ θὰ ἐξακολουθήσω νὰ στηρίζω τὴν πεποίθησιν καὶ ἐλπίδα μου εἰς αὐτόν.

Ἰδοὺ ἐγώ, λέγει, ὁ προφήτης Ἡσαΐας, καὶ τὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα μοῦ ἔδωκεν ὁ Θεὸς καὶ τὰ ὀποῖα μὲ τὰ συμβολικὰ ὀνόματά των προαναγγέλλουν μεγάλα καὶ καταπληκτικὰ γεγονότα εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἰσραὴλ ἐκ μέρους Κυρίου τοῦ παντοκράτορος, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τὸν ναόν, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Σιὼν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἰδοὺ ἐγὼ ὁ Ἡσαΐας μὲ τὸ σημαῖνον τὴν σωτηρίαν ὄνομά μου, καθὼς καὶ τὰ δύο παιδιά, τὰ ὁποῖα μοῦ ἔδωκεν ὁ Θεὸς καὶ τὰ ὁποῖα μὲ τὰ συμβολικά των ὀνόματα προαναγγέλλουν μεγάλα γεγονότα. Καὶ θὰ γίνουν τὰ σημαδιακὰ αὐτὰ καὶ καταπληκτικὰ γεγονότα εἰς τὸν οἶκον Ἰσραήλ, ἐπαληθεύοντα τὰς προφητικὰς προρρήσεις τῆς σήμερον, θὰ συντελεσθοῦν δὲ ἀπὸ τὸν Κύριον τῶν Δυνάμεων, ὁ Ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τὸν Ναόν, ποὺ ἔχει κτισθῇ εἰς τὸ ὄρος Σιών.

Ἐὰν δὲ ἀσεβεῖς καὶ ἄπιστοι ἄνθρωποι σᾶς εἴπουν· ἀναζητήσατε τοὺς ἐγγαστρίμυθους, διὰ νὰ παρέτε ἀπὸ αὐτοὺς πληροφορίας καὶ ὁδηγίας πρὸς σωτηρίαν σας, ἀναζητήσατε ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι φωνάζουν τοὺς νεκροὺς ἀπὸ τὴν γῆν, τοὺς ματαιολόγους ἀγύρτας, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν μὲ τὴν κοιλίαν των, μὴ τοὺς ἀκούσετε. Διότι ὀρθὸν καὶ προτιμότερον δὲν εἶναι νὰ ἀπευθυνθῇ τὸ ἔθνος πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἀπὸ αὐτὸν νὰ ζητήσῃ καθοδήγησιν καὶ παρηγορίαν; Τί ζητοῦν νὰ μάθουν καὶ τί θὰ εὕρουν οἱ ζῶντες, ποὺ καταφεύγουν εἰς τοὺς νεκρομάντεις;

Καὶ ἐὰν σᾶς εἴπουν· ζητήσατε ὁδηγίας ἀπὸ τοὺς γαστρομάντεις καὶ ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καλοῦν ἀπὸ τὴν γῆν τοὺς νεκρούς, οἱ ὁποῖοι λέγουν μάταια καὶ χωρὶς ἀληθὲς περιεχόμενον λόγια καὶ ὁμιλοῦν ἀπὸ τὸ εἰς τὰς γαστέρας αὐτῶν πυθωνικὸν πνεῦμα, θὰ ἀπαντήσετε εἰς αὐτούς: Δὲν εἶναι ὀρθὸν τὸ ἔθνος νὰ ἀπευθυνθῇ πρὸς τὸν Θεόν του καὶ ἐξ Αὐτοῦ οἱ ἀποτελοῦντες αὐτὸ νὰ ζητήσουν καθοδήγησιν καὶ παρηγορίαν; Τί ἔχουν νὰ περιμένουν καὶ τὶ ζητοῦν νὰ μάθουν ἀπὸ τοὺς νεκροὺς διὰ τοὺς ζωντανούς;

Εἰς τὸν Θεὸν πρέπει νὰ καταφεύγουν, διότι ὁ Κύριος ἔδωκε τὸν Νόμον του πρὸς βοήθειάν μας. Ἐὰν δὲ αὐτον δεχθοῦν καὶ τηρήσουν, πληροφορημένοι πλέον ἀπὸ τὴν προσωπικήν των πεῖραν θὰ εἴπουν· ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλο πολυτιμότερον πρᾶγμα εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου. Δὲν ὑπάρχουν δῶρα, μὲ τὰ ὀποῖα θὰ ἠμπορέσῃ κανεὶς νὰ ἀνταλλάξῃ αὐτόν.

Μακρὰν λοιπὸν ἀπὸ τῶν μαντειῶν, διότι ὁ Θεὸς πρὸς καθοδήγησιν μᾶς ἔδωκε τὸν Νόμον καὶ τὸν προφητικὸν λόγον, ἵνα οἱ προσέχοντες εἰς αὐτὸν καὶ καθοδηγούμενοι ὑπ’ αὐτοῦ εἴπουν: Δὲν ὑπάρχει ἄλλο πολύτιμον σὰν τὸν λόγον αὐτόν, διὰ τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχουν δῶρα νὰ δοθοῦν πρὸς ἀγοράν του, ἀλλὰ παρέχεται δωρεάν.

Ἀλλὰ διὰ τὴν ἀπιστίαν σας θὰ ἔλθῃ ἐναντίον σας μεγάλη πεῖνα· ὑπὸ τὸ κράτος δὲ τῆς μεγάλης αὐτῆς πείνας θὰ θλιβῆτε καὶ θὰ ταλαιπωρηθῆτε τόσον πολύ, ὥστε θὰ κακολογήσετε τὸν βασιλέα σας καὶ τοὺς παραδεδομένους πατρίους θεσμούς. Ἐπάνω δὲ εἰς τὴν ἀπελπισίαν των θὰ σηκώνουν αὐτοὶ τὰ μάτια των εἰς τὸν οὐρανὸν ἄνω·

Καὶ θὰ ἔλθῃ εἰς σᾶς μεγάλη καὶ ἀνυπόφορος πεῖνα καὶ θὰ συμβῇ, ὅταν θὰ πεινάσητε, θὰ λυπηθῆτε καὶ θὰ κακολογήσητε τὸν βασιλέα διὰ τὴν ἀποτυχίαν τῆς διοικήσεως καὶ πολιτικῆς του, καθὼς καὶ τοὺς πατρίους θεσμοὺς καὶ παραδόσεις· καὶ μὲ ἀπελπισίαν θὰ σηκώσουν τὰ μάτια των εἰς τὸν οὐρανὸν

θὰ ρίπτουν τὰ βλέμματά τῶν κάτω εἰς τὴν γῆν εἰς ἀναζήτησιν βοηθείας καὶ σωτηρίας, καὶ ἰδού, σκοτάδι καὶ ἀποπνικτικὴ ἀπορία θὰ ὑπάρχῃ ὁλόγυρά των. Θλῖψις καὶ στενοχωρία καὶ σκοτάδι, ὥστε ἀπὸ τὴν στενοχωρίαν καὶ τὴν ζάλην των νὰ μὴ βλέπουν. Αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι θὰ περιέλθουν εἰς τοιαύτην στενόχωρον ἀπορίαν, δὲν θὰ μείνουν πάντοτε ἔτσι, ἀλλὰ μέχρις ὡρισμένου καιροῦ.

καὶ θὰ κυττάξουν κάτω εἰς τὴν γῆν, ἀναζητοῦντες ματαίως βοήθειαν καὶ σωτηρίαν· καὶ ἰδοὺ ἀδιέξοδος καὶ σκοτάδι, θλῖψις καὶ στενοχώρια καὶ σκοτάδι, ὥστε ἀπὸ τὴν ζάλην καὶ τὴν ἀπελπισίαν νὰ μὴ βλέπουν ὁ ἐν στενοχωρίᾳ ἐν τούτοις διατελῶν δὲν θὰ ἑξακολουθήσῃ νὰ εὑρίσκεται ἐν ἀπορίᾳ παρὰ μόνον μέχρις ὡρισμένου καιροῦ.

Πίε πρῶτον τὸ πικρὸν τοῦτο ποτήριον, σύντομα κάμε αὐτό. Πίε τὸ ποτήριον σὺ, ἡ χώρα τῆς Ζαβουλὼν καὶ τῆς Νεφθαλίμ. Σεῖς, ποὺ κατοικεῖτε τὴν ὁδόν, ἡ ὁποία οδηγεῖ πρὸς τὴν Μεσόγειον Θάλασσαν, καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ κατοικεῖτε εἰς τὴν παραλίαν τῆς λίμνης Γεννησαρέτ· οἱ κάτοικοι ἀνατολικὰ τοῦ Ἰορδάνου, ἡ Γαλιλαία αὐτὴ τῶν ἐθνῶν καὶ ὁλόκληρος ἡ Ἰουδαία.

Τοῦτο τὸ πικρὸν ποτήριον τῆς δοκιμασίας πίε πρῶτον συντόμως κάμε αὐτό, ὦ χώρα τῆς φυλῆς Ζαβουλὼν καὶ ὦ γῆ τῆς φυλῆς Νεφθαλίμ· σεῖς ποὺ κατοικεῖτε εἰς τὸν παραθαλάσσιον δρόμον καὶ οἱ λοιποὶ ποὺ μένετε εἰς τὴν παραλίαν καὶ πέραν τοῦ Ἰορδάνου εἰς τὴν ἀνατολικὴν περιοχὴν αὐτοῦ, ἡ Γαλιλαία, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάρχουν καὶ πολλοὶ εἰδωλολάτραι, τὰ μέρη τῆς Ἰουδαίας.

Ὁ λαὸς τῶν χωρῶν αὐτῶν, ποὺ εὑρίσκεται καὶ ζῇ εἰς τὸ πνευματικὸν σκότος, θὰ ἴδουν πρῶτοι τὸ μέγα φῶς τοῦ Μεσσίου. Εἰς σᾶς, ποὺ κατοικεῖτε εἰς τὴν χώραν, ὅπου ἐπικρατεῖ ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου, θὰ λάμψῃ τὸ σωτήριον καὶ χαρμόσυνον φῶς.

Ὁ λαὸς τῶν χωρῶν αὐτῶν, ὁ ὁποῖος ζῇ καὶ κινεῖται εἰς τὸ σκότος τῆς δυστυχίας καὶ τῆς πλάνης, εἴδατε φῶς μέγα καὶ σωτήριον· τὸ φῶς τοῦ Μεσσίου. Καὶ εἰς σᾶς, ποὺ κατοικεῖτε εἰς τὴν χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν ρίπτει τὴν ὀλεθρίαν σκιάν του ὁ θάνατος, θὰ λάμψῃ φῶς σωτήριον καὶ χαρμόσυνον.

Τὸ πλεῖστον μέρος τοῦ λαοῦ, ποὺ ἐπίστευσε, καὶ τὸ ὁποῖον, Κύριε, ἀποκατέστησες εἰς τὴν εὐφροσύνην σου μὲ τὸ φῶς καὶ τὴν σωτηρίαν, ποὺ θὰ δώσῃ ὁ Μεσσίας, αὐτοὶ θὰ εὐφρανθοῦν ἐνώπιόν σου, ὅπως εὐφραίνονται οἱ γεωργοὶ κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θερισμοῦ καὶ οἱ νικηταὶ κατὰ τὴν ὥραν, ποὺ μοιράζονται μεταξύ των τὰ λάφυρα.

Τὸ πλεῖστον μέρος τοῦ λαοῦ, τὸ ὁποῖον ἐπίστευσε καὶ τὸ ὁποῖον, ὦ Θεέ, ἀποκατέστησας εἰς τὴν εὐφροσύνην σου διὰ τοῦ μεγάλου τούτου φωτός, οὗτοι καὶ θὰ εὐφρανθοῦν ἐνώπιόν σου εὐφροσύνην ἁγίαν, ὅπως εὐφραίνονται κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θερισμοῦ οἱ ἄνθρωποι καὶ ὅπως χαίρουν οἱ διαμοιράζοντες ὕστερα ἀπὸ νίκην λάφυρα.

Διότι θὰ ἔχῃ πλέον ἀφαιρεθῇ ἀπὸ αὐτοὺς ὁ ζυγὸς τῆς δουλείας, ποὺ τοὺς ἐβάρυνεν, ὅπως ἐπίσης ἀπὸ τὸν τράχηλόν των ἡ ὀδυνηρὰ ράβδος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τοὺς κατεδυνάστευαν. Διότι τὴν ράβδον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐξηνάγκαζαν εἰς ἔργα δουλείας, τὴν συνέτριψε καὶ τὴν διεσκόρπισεν ὁ Κύριος, ὅπως κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπραγματοποιήθη ἡ συντριβῇ τῶν Μαδιανιτῶν.

Διότι ὁ ζυγὸς τῆς δουλείας, ὁ ὁποῖος ἔκειτο βαρὺς ἐπ’ αὐτῶν, καὶ ἡ ράβδος τῆς ἀγγαρείας ἡ ἐπὶ τοῦ τραχήλου των ἔχει ἤδη ἀφαιρεθῇ ὑπὸ τοῦ μεγάλου φωτός. Διότι τὴν ράβδον τὴν καταναγκαστικὴν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπῄτουν ἔργα βαρέα δουλείας ἀπὸ αὐτούς, τὴν διεσκόρπισε καὶ τὴν συνέτριψεν ὁ Κύριος, ὅπως κατὰ τὴν ἡμέραν, καθ’ ἣν συνετελέσθη ἡ συντριβὴ τῶν Μαδιανιτῶν.

Διότι αἱ στολαὶ καὶ τὰ ἱμάτια, τὰ ὁποῖα οἱ καταδυναστεύοντες ἐμάζευσαν μὲ δόλον καὶ ἀπάτην καὶ καταπίεσιν, θὰ τὰ ἀποδώσουν μὲ τὸ παραπάνω. Οἱ δὲ λυτρωμένοι ἄνθρωποι θὰ θελήσουν, ὅπως ὅλα αὐτὰ παραδοθοῦν εἰς τὴν φωτιάν.

Πράγματι δὲ πλήρης θὰ εἶναι ἡ συντριβὴ τῆς ράβδου καὶ τοῦ ζυγοῦ τῶν καταδυναστευτῶν, διότι κάθε στολισμὸν καὶ ἱμάτιον, ποὺ ἐμάζευσαν οὗτοι μὲ δόλον καὶ ἀπάτην καὶ καταπίεσιν, θὰ τὰ ἀποδώσουν μετὰ τόκου· καὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ ἐλευθερωθοῦν, θὰ θελήσουν τὰ στρατιωτικὰ λάφυρα τῶν κατασυντριβησομένων κατακτητῶν νὰ παραδοθοῦν εἰς τὸ πῦρ.

Αὐτὰ δὲ θὰ πραγματοποιηθοῦν, διότι θὰ γεννηθῇ δι’ ἡμᾶς παιδίον, θὰ δοθῃ εἰς ἡμᾶς ὁ υἱὸς αὐτός, τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχὴ καὶ ἐξουσία ὑπάρχει ἀπ’ ἀρχῆς ἐπάνω εἰς τοὺς ὤμους του καὶ θὰ καλῆται τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἀγγελιαφόρος τῆς μεγάλης βουλῆς τοῦ Θεοῦ, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἀρχηγὸς τῆς εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. «Ἐγώ, λέγει ὁ Θεός, θὰ φέρω τὴν εἰρήνην εἰς τοὺς ἄρχοντας, εἰρήνην καὶ ὑγείαν θὰ χορηγήσω εἰς τὸ παιδίον αὐτό.

Ταῦτα πάντα θὰ συντελεσθοῦν ἀσφαλῶς, διότι παιδίον θὰ γεννηθῇ δι’ ἡμᾶς, υἱὸς θὰ δοθῇ εἰς ἡμᾶς, τοῦ ὁποίου ἡ ἐξουσία καὶ ἡ ἰσχὺς θὰ ὑπάρχουν ἐπὶ τοῦ ὤμου του· καὶ θὰ ὀνομάζεται ἀγγελιαφόρος τῆς μεγάλης καὶ σωτηρίου θείας βουλῆς, σύμβουλος θαυμαστός, Θεὸς δυνατός, ἐξουσιάζων τῶν πάντων μετὰ δυνάμεως, δημιουργὸς καὶ ἀρχηγὸς εἰρήνης, πατὴρ τῆς μελλούσης ἐποχῆς τῆς Χάριτος· διότι, λέγει ὁ Θεός, ἐγὼ θὰ φέρω εἰρήνην εἰς τοὺς ἄρχοντας, εἰρήνην καὶ ὑγείαν εἰς τὸ παιδίον τοῦτο.

Ἡ βασιλική του ἐξουσία θὰ ἔχῃ ἀπεριόριστον ἔκτασιν, θὰ ἐκτείνεται εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην. Τῆς δὲ εἰρηνικῆς του βασιλείας δὲν θὰ ὑπάρχῃ τέλος. Αὐτὸς θὰ ἀνορθώσῃ τὸν θρόνον καὶ τὴν ἔνδοξον βασιλείαν τοῦ προφητάνακτος Δαυΐδ, θὰ ἀναλάβῃ καὶ θὰ φέρῃ εἰς πέρας τὸ ἔργον αὐτῆς τῆς ἀνορθώσεως μὲ δικαίαν κρίσιν ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Ἡ ἄπειρος ἀγάπη τοῦ Κυρίου παντοκράτορος πρὸς τὸν λαόν του θὰ πραγματοποιήσῃ αὐτά.

Ἡ βασιλική του ἐξουσία θὰ ἐκτείνεται ἀπεριορίστως καὶ ἐφ’ ὅλης τῆς οἰκουμένης, καὶ τοῦ εἰρηνικοῦ κράτους τοῦ δὲν θὰ ὑπάρχῃ τέλος, ἀλλ’ ἡ ὑπ’ αὐτοῦ ἐξασφαλισθησομένη εἰρήνη θὰ εἶναι διαρκής. Θὰ καθήσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου τοῦ Δαβὶδ καὶ ἐπὶ τῆς βασιλείας του, διὰ νὰ ἀνορθώσῃ ταύτην καὶ καταλάβῃ αὐτὴν βασιλεύων ἐν δικαίᾳ κρίσει ἀπὸ τώρα, ὅτε θὰ γεννηθῇ, καὶ εἰς τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας. Ἡ ζηλότυπος ἀγάπη τοῦ παντοκράτορος Κυρίου πρὸς τὸν λαόν του θὰ κάμῃ ταῦτα.

Θάνατον καὶ τέλος ἀπέστειλεν ὁ Κύριος ἐναντίον τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα.

Θανατικὸν ἀπέστειλεν ὁ Κύριος κατὰ τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰακὼβ καὶ ἦλθε τοῦτο ἐφ’ ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Θὰ μάθουν καὶ θὰ αἰσθανθοῦν ἀπὸ προσωπικήν των πλέον πεῖραν τὴν τιμωρίαν αὐτὴν ὅλοι οἱ πολῖται τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, αὐτοὶ ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν Σαμάρειαν, οἱ ὁποῖοι μὲ αὐθάδειαν καὶ ὑψηλόφρονα τὴν καρδίαν λέγουν·

Καὶ θὰ μάθουν διὰ τῆς πείρας καὶ τῶν τιμωριῶν ὅλος ὁ λαός, ὁ βασιλευόμενος ὑπὸ τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ, καὶ αὐτοὶ ποὺ κάθηνται ἐπὶ ἀλαζονικῆς ὕβρεως καὶ ὑπερηφανείας καὶ λέγουν:

Ἐὰν κρημνισθοῦν αἱ πλινθόκτιστοι οἰκίαι μας ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας, ἡμεῖς θὰ εἴπωμεν ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον· ἐλᾶτε νὰ πελεκήσωμεν λίθους καὶ νὰ κόψωμεν συκαμίνους καὶ κέδρους καὶ νὰ οἰκοδομήσωμεν διὰ τὸν ἑαυτόν μας ὄχι ἁπλᾶς οἰκίας, ἀλλὰ πύργους.

Μὲ αὐτό, ποὺ μᾶς συνέβη, σπίτια πτωχικά, κατεσκευασμένα μὲ πλίθρες, ἔχουν πέσει· ἀλλ’ ἐμπρὸς ἂς λαξεύσωμεν λίθους καὶ ἂς κόψωμεν συκομορέας καὶ κέδρα καὶ ἂς οἰκοδομήσωμεν διὰ τοὺς ἑαυτούς μας πύργον, ποὺ νὰ μὴ πίπτῃ καὶ νὰ μὴ σείεται.

Ὁ Κύριος θὰ κατασυντρίψῃ τοὺς ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι ἐπέρχονται ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, αὐτοὺς τοὺς ἐχθροὺς θὰ τοὺς διασκορπίσῃ.

Καὶ θὰ κατασυντρίψῃ κτυπῶν κατὰ γῆς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπαναστατοῦν κατὰ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ ἐν αὐτῇ Ναοῦ, καὶ τοὺς ἐχθροὺς τῶν ἐν τῇ Σιὼν θὰ διασκορπίσῃ,

Θὰ συντρίψῃ καὶ θὰ διασκορπίσῃ τὴν Συρίαν ἀπὸ ἀνατολὰς καὶ τοὺς Ἔλληνας, δηλαδὴ τοὺς Φιλισταίους, ἀπὸ δυσμάς, αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι κατατρώγουν μὲ ὅλον των τὸ στόμα τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Παρ’ ὅλην δὲ τὴν σκληρὰν αὐτὴν τιμωρίαν ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου δὲν θὰ ἀποστραφῇ καὶ δὲν θὰ καταπαύσῃ. Καὶ διὰ τοῦτο ἡ χεὶρ του εἶναι ἀκόμη ὑψωμένη, ἑτοίμη νὰ ἀποστείλῃ καὶ νέας τιμωρίας.

τὴν Συρίαν δηλαδὴ ἐξ ἀνατολῶν καὶ τοὺς Φιλισταίους ἀπὸ δυσμῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ ὅλον τους τὸ στόμα κατατρώγουν τοὺς Ἰσραηλίτας. Καὶ παρ’ ὅλην τὴν κατασυντριβὴν καὶ τὸν διασκορπισμὸν τοῦτον ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου δὲν ἀνεχαιτίσθη, ἀλλ’ ἡ χείρ του εἶναι ἀκόμη ὑψωμένη, ἕτοιμος νὰ ἐπιπέσῃ πάλιν κατ’ αὐτῶν.

Παρ’ ὅλον ὅμως τοῦτο ὁ λαὸς δὲν μετενόησε, καίτοι ἐτιμωρήθη, δὲν ἀνεζήτησεν ἐν μετανοίᾳ τὸν Κύριον.

Καὶ ὁ λαὸς δὲν μετενόησε, μέχρις ὅτου ἐκτυπήθη ὑπὸ τῆς παντοδυνάμου χειρός, ἀλλὰ καὶ πάλιν δὲν ἐζήτησαν μὲ τὴν καρδιά τους τὸν Κύριον, ἀλλ’ ἠδιαφόρησαν πρὸς αὐτόν.

Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἀφήρεσεν ἀπὸ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν κεφαλὴν καὶ οὐράν, μεγάλους καὶ μικρούς, εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἡμέραν, ἀσυνέτους πρεσβύτας καὶ προσωπολήπτας, ποὺ θαυμάζουν τὰ μεγάλα, ἀλλὰ ἄδικα, πρόσωπα, (αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὴν κεφαλήν), καὶ ψευδοπροφήτας, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν παρανομίας «αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὴν οὐράν».

Καὶ θὰ ἀφαιρεση ὁ Κύριος ἀπὸ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ κεφαλὴν καὶ οὐράν, δηλαδὴ ἐπιφανῆ καὶ ἄσημον, μέγαν καὶ μικρόν, αἰφνιδίως καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον τὸν ἀσύνετον πρεσβύτην καὶ τοὺς μεροληπτικῶς κρίνοντας καὶ θαυμάζοντας τὰ διαθέτοντα ἐπιρροὴν πρόσωπα· (ὁ ἄφρων πρεσβύτης καὶ ὁ μεροληπτικὸς κριτὴς αὐτοὶ εἶναι ἡ ἀρχῃὴ καὶ ἡ κεφαλή)· θὰ ἐξαφανίσῃ καὶ τὸν ψευδοπροφήτην, ποὺ διδάσκει ἀντίθετα πρὸς τὸν Νόμον (αὐτὸς εἶναι ἡ οὐρά).

Αὐτοὶ δέ, οἱ ὁποῖοι κολακεύουν τὸν λαὸν καὶ τὸν ἀποκοιμίζουν μὲ ψευδεῖς ἐλπίδας, τὸν πλανοῦν συνεχῶς, διὰ νὰ τὸν ἐκμεταλλεύονται, μέχρις ὅτου τὸν καταβροχθίσουν.

Καὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ κολακεύουν καὶ διὰ ψευδῶν ἐλπίδων θὰ βαυκαλίζουν τὸν λαὸν αὐτόν, θὰ τὸν ἀποπλανοῦν, διὰ νὰ τὸν καταπιοῦν ἐκμεταλλευόμενοι αὐτόν.

Ἐξ αἰτίας τῆς διαφθορᾶς τοῦ λαοῦ δὲν θὰ εὐαρεστηθῇ ὁ Κύριος οὔτε εἰς τὰ νεαρὰ αὐτῶν τέκνα, καὶ δὲν θὰ ἐλεήσῃ τοὺς ὀρφανοὺς αὐτῶν καὶ τὰς χήρας αὐτῶν, διότι ὅλοι εἶναι ἄνομοι καὶ πονηροί. Κάθε στόμα λαλεῖ ἀδικίας. Παρ’ ὅλην δὲ τὴν τυμωρίαν, ποὺ θὰ ἀποστείλῃ ὁ Κύριος ἐναντίον των, αὐτοὶ δὲν θὰ μετανοήσουν καὶ διὰ τοῦτο ἡ τιμωρὸς χείρ του θὰ εἶναι ἀκόμη ἐτοίμη νὰ καταπέσῃ ἐναντίον των.

Διότι δὲ εὐχαριστεῖται εἰς τοὺς πλάνους τούτους ὁ λαός, διὰ τοῦτο ὁ Κύριος δὲν θὰ εὐφρανθῇ καὶ δὲν θὰ εὐαρεστηθῇ εἰς τοὺς φύσει ἑλκύοντας τὴν συμπάθειαν νεαροὺς βλαστοὺς τοῦ ἔθνους, καὶ δὲν θὰ λυπηθῇ τοὺς ὀρφανοὺς τοῦ λαοῦ καὶ τὰς χήρας των, παρὰ τὸ ἀξιοσυμπάθητον αὐτῶν, διότι ὅλοι εἶναι παράνομοι καὶ πονηροὶ καὶ κάθε στόμα λαλεῖ ἄδικα. Παρ’ ὅλην δὲ τὴν τιμωρίαν, ποὺ θὰ ἐπαγάγῃ κατ’ αὐτῶν ὁ Κύριος, δὲν θὰ καταπαύσῃ ὁ θυμός του, ἀλλ’ ἡ τιμωρὸς χείρ του θὰ εἶναι ἀκόμη ὑψηλά, ἕτοιμος νὰ καταπέσῃ καὶ πάλιν κατ’ αὐτῶν.

Ἡ παρανομία των θὰ ἀνάψῃ καὶ θὰ γίνῃ δι’ αὐτοὺς πυρκαϊά. Θὰ γίνουν ὡσὰν τὴν ξηρὰν ἀγριάδα, ἡ ὁποία κατατρώγεται ἀπὸ τὸ πῦρ. Θὰ καῇ ἡ παρανομία, ὅπως ἡ πυρκαϊὰ κατακαίει καὶ κατατρώγει τὰ δένδρα τοῦ δάσους καὶ τελευταία ὅλα τὰ γύρω ἀπὸ τὰ βουνά.

Καὶ θὰ καῇ σὰν φωτιὰ ἡ ἀνομία καὶ σὰν ξηρὰ ἀγριάδα θὰ καταφαγωθῆ ἀπὸ τὴν φωτιά· καὶ θὰ καῇ ὅπως εἰς τὰ δάση τὰ πυκνὰ καὶ ἐκτεταμένα καὶ θὰ καταφάγῃ μαζὶ μὲ τὰ ξηρὰ καὶ εὔφλεκτα καὶ ὅλα, ὅσα φύονται τριγύρω ἀπὸ τὰ βουνά.

Ἐξ αἰτίας τῆς μεγάλης ὀργῆς τοῦ Κυρίου ἔχει ἀνάψει ἡ Παλαιστίνη καὶ καίονται ὅλοι αὐτῆς οἱ κάτοικοι. Μέσα εἰς τὴν μεγάλην συμφορὰν ὁ ἄνθρωπος δὲν θὰ εὐσπλαγχνίζεται τὸν συνάνθρωπόν του.

Λόγῳ τῆς μεγάλης ὀργῆς τοῦ Κυρίου ἔχει ἀνάψει ἀπὸ τὴν ἐξέγερσιν τῶν κατοίκων της ὅλη ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας· καὶ θὰ εἶναι ὁ λαός της σὰν κατακαυμένος ἀπὸ φωτιά, μὴ δυνάμενος νὰ σταθῇ καὶ νὰ ἡσυχάσῃ πουθενά· δὲν θὰ λυπηθῇ ὁ ἄνθρωπος τὸν ἀδελφόν του,

Ἡ θλῖψις καὶ ἡ πεῖνα θὰ εἶναι τόσον μεγάλη, ποὺ θὰ στρέφεται ὁ καθένας εἰς τὰ δεξιά, χωρὶς νὰ εὑρίσκῃ ἐκεῖ τροφήν, καὶ διότι θὰ πεινᾷ, θὰ στρέφεται καὶ θὰ τρώγῃ εἰς τὰ ἀριστερὰ καὶ δὲν θὰ χορταίνῃ. Οἱ ἄνθρωποι θὰ κατατρώγουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, καὶ πάλιν θὰ πεινοῦν.

ἀλλὰ λόγῳ τῆς μεγάλης πείνης θὰ στρέφεται καθένας εἰς τὰ δεξιά, καὶ μὴ εὑρίσκων ἐκεῖ ἀρκετὴν τροφήν, διότι θὰ πεινᾷ, θὰ στρέφεται καὶ θὰ τρώγῃ εἰς τὰ ἀριστερά. Καὶ δὲν θὰ χορταίνῃ ὁ ἄνθρωπος τρώγων καὶ τὰς σάρκας τοῦ βραχίονός του.

Διότι ἡ φυλὴ τοῦ Μανασσῆ θὰ καταφάγῃ εἰς ἐμφύλιον πόλεμον τὴν φυλὴν τοῦ Ἐφραίμ, καὶ ἡ φυλὴ τοῦ Ἐφραὶμ θὰ καταφάγῃ τὰς σάρκας τῆς φυλῆς Μανασσῆ. Καὶ αἱ δύο συγχρόνως φυλαὶ ἀλλόφρονες θὰ πολιορκήσουν τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα. Παρ’ ὅλας ὅμως αὐτὰς τὰς συμφοράς, ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου δὲν ἀνεστάλη, ἡ τιμωρὸς χεὶρ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀκόμη ὑψωμένη, διὰ νὰ ἀποστείλῃ καὶ νέας τιμωρίας ἐναντίον των.

Διότι θὰ φάγῃ ἡ φυλὴ τοῦ Μανασσῆ τὰς σάρκας τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ, καὶ ἡ φυλὴ τοῦ Ἐφραὶμ τὰς σάρκας τῆς φυλῆς τοῦ Μανασσῆ· καὶ ὅμως, παρὰ τὴν πρὸς ἀλλήλους ἔριν, συγχρόνως καὶ αἱ δύο θὰ πολιορκήσουν τὸν Ἰούδαν. Καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ δὲν ἀνεχαιτίσθη ὁ θυμὸς τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ἑξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἡ τιμωρὸς τοῦ χεὶρ ὑψηλά, ἕτοιμος καὶ πάλιν νὰ καταπέσῃ κατ’ αὐτῶν.

Ἀλλοίμονον εἰς τοὺς ναμοθέτας, οἱ ὁποῖοι γράφουν καὶ θεσπίζουν πονηροὺς νόμους. Αὐτοὶ ἐπιμόνως γράφουν καὶ ξαναγράφουν ἀδίκους νόμους.

Ἀλλοίμονον εἰς τοὺς γράφοντας καὶ συντάσσοντας νόμους ἀδίκους καὶ πονηρούς. Διότι οὗτοι συστηματικῶς καὶ ἠθελημένως συγγράφουν καὶ νομοθετοῦν παρανομίαν,

Διαστρέφουν τὴν δικαιοσύνην εἰς βάρος τῶν πτωχῶν, ἁρπάζουν τὸ δίκαιον τῶν πενήτων τοῦ λαοῦ μου, ὥστε ἡ χήρα νὰ εἶναι τὸ θῦμα τῆς διαρπαγῆς των, καὶ τὰ ὀρφανὰ νὰ εἶναι ἀντικείμενον τῆς λεηλασίας των.

μὲ τὸν σκοπὸν νὰ παραβιάσουν καὶ καταπατήσουν τὸ δίκαιον τῶν πτωχῶν, νὰ ἀρπάσουν τὸ δίκαιον τῶν πενήτων τοῦ λαοῦ, διὰ τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρομαι καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ἰδικός μου, ὥστε νὰ εἶναι ἐκτεθειμένη εἰς αὐτοὺς ἡ χήρα πρὸς διαρπαγὴν καὶ ὁ ὀρφανὸς πρὸς ἐκμετάλλευσιν καὶ ἀπογύμνωσιν.

«Τί θὰ κάμουν ὅμως αὐτοί, λέγει ὁ Θεός, ὅταν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα, ποὺ θὰ ἐπισκεφθῶ αὐτοὺς καὶ τὸν λαόν μου; Ἡ τιμωρία σας καὶ ἡ θλῖψις θὰ ἔλθῃ ἀπὸ μακράν· καὶ τότε πρὸς ποῖον σεῖς θὰ καταφύγετε, διὰ νὰ ἐπιτύχετε βοήθειαν; Ποῦ θὰ ἀφήσετε τὴν δόξαν καὶ τὴν δύναμίν σας,

Καὶ τί θὰ κάμουν οὗτοι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἐπισκέψεώς μου καὶ ὀργῆς μου; Ἐρωτῶ τί θὰ κάμουν, διότι ἡ θλῖψις καὶ ἡ τιμωρία διὰ σᾶς θὰ ἔλθῃ ἀπὸ μακράν, ἀπὸ τὸν μακρινὸν ἐκεῖνον σύμμαχον, εἰς τὸν ὁποῖον ἐστηρίξατε τὰς ἐλπίδας σας. Καὶ πρὸς ποῖον θὰ καταφύγετε τότε διὰ νὰ λάβετε βοήθειαν; Καὶ ποὺ θὰ ἀφήσετε τὴν δόξαν σας νὰ σᾶς τὴν διαφυλάξουν,

ὥστε νὰ μὴ περιπέσετε εἰς αἰχμαλωσίαν καὶ ἐξορίαν;» Παρ’ ὅλας δὲ αὐτὰς τὰς συμφορὰς καὶ τιμωρίας δὲν ἐπραΰνθη ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ ἡ τιμωρὸς δεξιά του εἶναι ἑτοίμη, νὰ ἐπιπέσῃ ἐναντίον τῶν πονηρῶν.

διὰ νὰ μὴ πέσητε εἰς αἰχμαλωσίαν; Καὶ θὰ πέσουν κάτω ἀπὸ τοὺς φονευμένους συναποθνήσκοντες μετὰ τούτων καὶ αὐτοί. Παρ’ ὅλας δὲ αὐτὰς τὰς συμφορὰς δὲν ἀνεχαιτίσθη ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου, ἀλλ’ ἀκόμη εἶναι ἡ τιμωρὸς χεὶρ ὑψηλά, διὰ νὰ ἐπιπέσῃ κατ’ αὐτῶν.

Ἀλλοίμονον καὶ εἰς τοὺς Ἀσσυρίους! Ἡ ράβδος, βέβαια, τῆς ὀργῆς καὶ τοῦ θυμοῦ μου, ἐναντίον τοῦ λαοῦ μου εἰς παιδαγωγίαν του, εἶναι εἰς τὰ χέρια των.

Ἀλλοίμονον εἰς τοὺς Ἀσσυρίους· ἡ ράβδος τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ὀργῆς μου κατὰ τοῦ λαοῦ μου, τὸν ὁποῖον διὰ τὰς ἀνομίας του θέλω νὰ παιδαγωγήσω, εἶναι εἰς τὰς χεῖρας των.

Θὰ ἀποστείλω τὴν ὀργήν μου καὶ τὴν τιμωρίαν μου διὰ μέσου τῶν Ἀσσυρίων εἰς ἔθνος ἄνομον, εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, καὶ θὰ δώσω διαταγὴν νὰ λεηλατήσουν τὸν λαόν μου, νὰ τοὺς λαφυραγωγήσουν, νὰ καταπατήσουν τὰς πόλεις των καὶ νὰ μεταβάλουν αὐτὰς εἰς κονιορτόν.

Τὸ ὄργανον τῆς ὀργῆς μου, τοὺς Ἀσσυρίους δηλαδή, ἀποστέλλω εἰς ἔθνος παράνομον, ἤτοι εἰς τοὺς Ἰουδαίους· καὶ θὰ δώσω διαταγήν, ἵνα οὗτοι σκυλεύσουν τὸν λαόν μου καὶ λαφυραγωγήσουν καὶ καταπατήσουν τὰς πόλεις του καὶ μεταβάλουν αὐτὰς εἰς σκόνην.

Αὐτὸς ὅμως ὁ Ἀσσύριος μονάρχης δὲν ἐσκέφθη ἔτσι. Δὲν διελογίσθη εἰς τὸ ἐσωτερικόν του, ὅπως ἐγὼ ἐσκέφθην, ὅτι δηλαδὴ ἐγὼ τὸν ἐχρησιμοποίησα ὡς ὄργανον δικαίας τιμωρίας κατὰ τοῦ λαοῦ μου. Ἐσκέφθη διαφορετικὰ μὲ τὸν νοῦν του, νὰ ἐξολοθρεύσῃ, δηλαδή, αὐτὸς ἔθνη πολλά.

Αὐτὸς ὅμως, ἤτοι ὁ μονάρχης τῶν Ἀσσυρίων, δὲν ἐσκέφθη οὕτω καὶ δὲν ἐσυλλογίσθη εἰς τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του οὕτως, ὅτι δηλαδὴ εἶναι ὄργανον τιμωρητικὸν ἰδικόν μου καὶ διὰ τῆς δυνάμεώς μου ἐπέτυχεν, ὅσα κατώρθωσεν ἀλλ’ ὁ νοῦς του εἶναι πῶς νὰ ἐξαφανίσῃ καὶ νὰ ἐξολοθρεύσῃ ἔθνη ὄχι ὀλίγα.

Ἐὰν δὲ εἴπουν εἰς τὸν Ἀσσύριον βασιλέα οἱ κόλακες, «σὺ εἶσαι ὁ μόνος ἄρχων»,

Καὶ ἐὰν εἴπουν εἰς τὸν Ἀσσύριον βασιλέα κολακεύοντες αὐτὸν οἱ ὑποτελεῖς του· Σὺ εἶσαι ὁ μόνος ἄρχων·

αὐτὸς μὲ ἀλαζονείαν θὰ ἀπαντήσῃ· «δὲν κατέλαβα ἐγὼ τὴν χώραν τὴν πέραν τῆς Βαβυλῶνος καὶ τὴν χώραν τῆς Χαλάνης, ὅπου ἐκτίσθη ὁ πύργος ἐκεῖνος τῆς Βαβέλ; Ἐγὼ κατέλαβαν τὴν Ἀραβίαν, τὴν Δαμασκὸν καὶ τὴν Σαμάρειαν.

αὐτὸς θὰ ἀποκριθῇ ἀλαζονικῶς: Δὲν κατέλαβον τὴν χώραν τὴν ὑπεράνω τῆς Βαβυλῶνος καὶ τῆς Χαλάνης, ὅπου ἐκτίσθη ὁ πύργος ἐκεῖνος τῆς Βαβέλ; Κατέλαβον ἐπίσης τὴν Ἀραβίαν καὶ τὴν Δαμασκὸν καὶ τὴν Σαμάρειαν

Ὅπως ἐκυρίευσα αὐτὰς μὲ τὴν δύναμίν μου, ἔτσι θὰ καταλάβω καὶ τὰ ἄλλα ἔθνη καὶ θὰ καταλύσω τὰς ἀρχάς των. Θρηνήσατε μὲ ὀλολυγμοὺς τὰ εἰδωλολατρικὰ γλυπτά, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὴν Σαμάρειαν.

ὅπως ταύτας κατέλαβον μὲ τὴν χεῖρα μου, θὰ καταλάβω καὶ ὅλα τὰ ἔθνη. Κλαύσατε μὲ λυγμοὺς καὶ φωνὰς τὰ γλυπτά, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὴν Σαμάρειαν

Διότι ὅπως ἔκαμα εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ εἰς τὰ ὑπὸ χειρῶν ἀνθρώπων κατασκευασμένα εἴδωλά της, ἔτσι θὰ κάμω εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὰ εἴδωλα αὐτῆς».

διότι, καθὼς ἔκαμα εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ εἰς τὰ ὑπὸ χειρῶν ἀνθρωπίνων κατεσκευασμένα εἴδωλά της, ἔτσι θὰ κάμω καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὰ εἴδωλά της.

Ὅταν ὅμως ὁ Κύριος ὁλοκληρώσῃ τὴν παιδαγωγικὴν τιμωρίαν εἰς τὸ ὄρος Σιὼν καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, θὰ ἐπιφέρῃ τιμωρίαν εἰς τὸν μεγάλον αὐτὸν καὶ ἀλαζονικὸν νοῦν, εἰς τὸν ἄρχοντα τῶν Ἀσσυρίων, καὶ εἰς ὅλην τὴν μεγάλην αὐτοῦ δόξαν, τὴν ὁποίαν ἀλαζονικῶς παρατηροῦν τὰ πλανεμένα μάτια του.

Καὶ θὰ συμβῇ, ὅταν εἰς τὸ ὄρος Σιὼν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ Κύριος τελειώσῃ ὅλα τὰ ἔργα του τὰ παιδαγωγικά, θὰ ἐπιφέρῃ τιμωρίαν εἰς τὸν μεγάλον καὶ φαντασμένον νοῦν, τὸν ἄρχοντα δηλαδὴ τῶν Ἀσσυρίων, καὶ εἰς τὸ ὕψος των ὑπὸ τῆς δόξης ἐπηρμένων καὶ πλανεμένων ματιῶν του.

Διότι ὁ ἀλαζὼν αὐτὸς μονάρχης εἶπε· «μὲ τὴν δύναμίν μου κατώρθωσα καὶ θὰ κατορθώσω ἔργα μεγάλα. Μὲ τὴν σοφίαν τῆς στρατιωτικῆς μου ἱκανότητος θὰ καταλύσω καὶ θὰ κυριεύσω τὰ σύνορα τῶν ἐθνῶν καὶ τὴν δύναμιν αὐτῶν θὰ λεηλατήσω.

Θὰ τὸν κτυπήσω διὰ τῆς χειρός μου, διότι εἶπε: Μὲ τὴν δύναμίν μου θὰ κατορθώσω καὶ μὲ τὴν πολιτικὴν καὶ στρατιωτικήν μου σοφίαν καὶ σύνεσίν μου θὰ καταλύσω σύνορα ἐθνῶν καὶ τὴν δύναμίν των θὰ λεηλατήσω·

Θὰ συγκλονίσω τὰς κατοικουμένας πόλεις, θὰ καταλάβω ὁλόκληρον τὴν οἰκουμένην μὲ τὸ χέρι μου, μὲ ὅσην εὐκολίαν παίρνει κανεὶς φωλεὰν πτηνῶν καὶ τὰ ἐγκαταλελειμμένα εἰς αὐτὴν αὐγά. Κανεὶς δὲν θὰ ὑπάρξῃ, ποὺ νὰ μοῦ διαφύγῃ ἢ νὰ φέρῃ ἀντίρρησιν εἰς αὐτά, ποὺ ἐγὼ σκέπτομαι καὶ λέγω».

καὶ θὰ σείσω πόλεις κατοικουμένας καὶ θὰ καταλάβω διὰ τῆς χειρός μου τὴν οἰκουμένην ὅλην σὰν φωλιὰ πτηνῶν καὶ σὰν αὐγὰ ἐγκαταλελειμμένα θὰ τὴν πάρω, καὶ δὲν ὑπάρχει κανείς, ὁ ὁποῖος θὰ μοῦ διαφύγη ἢ θὰ μοῦ ἀντείπῃ.

Ὁ Κύριος ὅμως ἀπήντησεν εἰς τὰ ἀλαζονικὰ αὐτὰ λόγια· «μήπως ἠμπορεῖ ποτὲ ὁ πέλεκυς νὰ κατορθώσῃ τίποτε χωρὶς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ δι’ αὐτοῦ κόπτει; Ἢ μήπως εἶναι δυνατόν, τὸ πριόνι νὰ ὑψωθῇ χωρὶς τὸν ἐργάτην, ὁ ὁποῖος τὸ σύρει καὶ τὸ κινεῖ; Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ράβδον ἢ τὸ ξύλον, ποὺ ὁ ἄνθρωπος τὰ σηκώνει»!

Ὁ Κύριος ὅμως ἀπαντᾷ: Μήπως ὁ πέλεκυς θὰ δοξασθῇ, ὡς κατορθώνων κάτι χωρὶς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος κόπτει δι’ αὐτοῦ; Ἢ μήπως δύναται νὰ ὑψωθῇ τὸ πριόνιον χωρὶς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος τὸ σύρει; Ὁμοίως, ἐὰν κανένας σηκώσῃ ράβδον ἢ ξύλον διὰ νὰ κτυπήσῃ μὲ αὐτά.

Τίποτε βεβαίως ἀπὸ αὐτὰ δὲν γίνεται μόνο του, χωρὶς τὸν ἄνθρωπον. Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, ὁ παντοκράτωρ, θὰ ἀποστείλῃ εἰς τὴν σημερινήν σου ὑπόληψιν καὶ τιμὴν ἐξευτελισμὸν καὶ ταπείνωσιν, καὶ εἰς τὴν λαμπρότητα τῆς δόξης σου πῦρ φοβερόν, τὸ ὁποῖον θὰ τὴν κατακαύσῃ.

Δὲν ἔχουν βεβαίως τὰ πράγματα οὕτως, οὔτε θὰ παραταθῇ ἡ ψευδὴς αὐτὴ καὶ ἀλαζονικὴ ἀντίληψις, ἀλλὰ θὰ ἀποστείλῃ ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων εἰς τὴν σημερινήν σου τιμὴν ἀτιμίαν καὶ εἰς τὴν δόξαν σου θὰ ἀνάψῃ πῦρ κατακαῖον.

Αὐτό, ποὺ εἶναι φῶς διὰ τοὺς Ἰσραηλίτας, θὰ γίνῃ φωτιὰ διὰ τοὺς Ἀσσυρίους. Διὰ τοῦ πυρὸς τῶν τιμωριῶν καὶ τῶν θλίψεων θὰ ἐξαγνίσῃ ὁ Κύριος τοὺς Ἰσραηλίτας, ἐνῷ τὸν Ἀσσύριον θὰ τὸν καταφάγῃ τὸ πῦρ αὐτό, ὅπως κατατρώγει τὰ ξηρὰ χόρτα καὶ τὰ δένδρα τοῦ δάσους.

Καὶ θὰ συμβῇ ὥστε ὁ Κύριος, ὅστις εἶναι τὸ φῶς τοῦ Ἰσραήλ, θὰ γίνῃ φωτιὰ καὶ θὰ καθαρίσῃ καὶ ἐξαγιάσῃ αὐτὸν διὰ τῆς καθαρτικῆς ἐνεργείας τοῦ καιομένου πυρὸς καὶ θὰ καταφάγῃ σὰν χόρτον ξηρὸν τὸν πρὸς δάσος πυκνὸν ὁμοιάζοντα στρατὸν τῶν Ἀσσυρίων.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς τιμωρίας οἱ Ἀσσύριοι, ποὺ ὁμοιάζουν μὲ ὄρη καὶ μὲ βουνὰ καὶ μὲ πυκνὰ δάση, θὰ σβησθοῦν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς, θὰ λείψουν καὶ ἡ φωτιὰ θὰ καταφάγῃ αὐτοὺς ἐξ ὁλοκλήρου, οἱ δὲ πανικόβλητοι φυγάδες θὰ εἶναι σὰν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος φεύγει γρήγορα ἀπὸ φοβερὰν πυρκαϊάν.

Καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς τιμωρίας οἱ πρὸς ὄρη καὶ βουνὰ καὶ πυκνὰ δάση ὁμοιάζοντες Ἀσσύριοι καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτῶν θὰ σβησθοῦν καὶ ἡ φωτιὰ θὰ καταφάγῃ αὐτοὺς καθ’ ὁλοκληρίαν καὶ οἱ φυγάδες θὰ εἶναι σὰν ἐκεῖνον, ποὺ φεύγει γρήγορα ἀπὸ φλόγα καιομένην.

Αὐτοί, ποὺ θὰ ἀπομείνουν ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους, θὰ εἶναι ἐλάχιστοι εἰς ἀριθμόν, ὥστε καὶ ἕνα μικρὸ παιδὶ νὰ ἠμπορῇ νὰ τοὺς καταγράψῃ.

Καὶ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπομείνουν ἀπὸ τὴν πολυπληθῆ αὐτὴν στρατιάν, θὰ εἶναι μικρὸς ἀριθμός, ὥστε ἀκόμη καὶ παιδίον ἄπειρον νὰ δύναται νὰ γράψῃ αὐτούς.

Καὶ θὰ συμβῇ τοῦτο· κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς παιδαγωγικῆς τιμωρίας τῶν Ἰσραηλιτῶν, τοῦ ὀλέθρου δὲ τῶν Ἀσσυρίων τὸ περισωθὲν κατάλοιπον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ δὲν θὰ ἔχῃ πλέον τὴν πρόθεσιν νὰ στηρίζῃ τὴν πεποίθησίν του εἰς ἀνθρώπους. Καὶ ὅσοι ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακὼβ ἐσώθησαν, δὲν θὰ ἔχουν πεποίθησιν εἰς τοὺς ἀδικήσαντας αὐτοὺς Ἀσσυρίους. Ἀλλὰ θὰ στηρίζουν εἰλικρινῶς τὴν πεποίθησίν των εἰς τὸν Θεὸν τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ θὰ συμβῇ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τὸ ἑξῆς: Τὸ περισωθὲν κατάλοιπον τοῦ Ἰσραὴλ δὲν θὰ ἑξακολουθήσῃ πλέον νὰ ἔχῃ πεποίθησιν εἰς ἀνθρώπους, καὶ ὅσοι ἐσώθησαν ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακὼβ δὲν θὰ ἔχουν πλέον πεποίθησιν εἰς τοὺς Ἀσσυρίους, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἠδίκησαν, ἀλλὰ θὰ ἔχουν τὴν πεποίθησιν των πράγματι καὶ ἀληθείᾳ εἰς τὸν Θεόν, τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραήλ.

Τότε δὲ θὰ ἐπιστρέψῃ διὰ μετανοίας ὁ ἀπομείνας ἰσραηλιτικὸς λαὸς πρὸς τὸν παντοδύναμον Θεόν.

Καὶ τὸ σῳθησόμενον κατάλοιπον τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰακὼβ θὰ ἐπιστρέψῃ διὰ μετανοίας εἰς τὸν ἰσχυρὸν Θεόν.

Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς αὐξηθῇ καὶ γίνῃ πολυάριθμος, ὅπως ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης, θὰ καταστραφῇ, καὶ μόνον ἕνα ὑπόλοιπον ἀπὸ αὐτὸν θὰ διασωθῇ. Ὁ Κύριος θὰ πραγματοποιήσῃ τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ἀπεφάσισε, τιμωρῶν ἐν δικαιοσύνῃ τὸ κακόν.

Καὶ ἐὰν ἀκόμη πληθυνθῇ ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ σὰν τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης, μόνον τὸ ὑπόλοιπον ἐξ αὐτοῦ θὰ σωθῇ. Ὁ Κύριος θὰ κάμῃ ἀπόφασιν συντελείας καὶ ἐξοντώσεως ληφθεῖσαν ἐν δικαιοσύνῃ·

Διότι τὴν ἀπόφασίν του περὶ τιμωρίας τοῦ κακοῦ εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν θὰ τὴν πραγματοποιήσῃ, ὅπως καὶ εἰς ὁλόκληρον τὴν οἰκουμένην.

θὰ ἀφορᾷ δὲ ἡ ἀπόφασις αὐτὴ καὶ τὸν Ἰουδαϊκὸν λαόν, διότι ἀπόφασιν σταθερῶς ληφθεῖσαν θὰ κάμῃ ὁ Κύριος δι’ ὅλην τὴν οἰκουμένην.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ παντοκράτωρ· «σὺ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός μου, ὅσοι κατοικεῖτε εἰς τὴν Σιών, μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους, ὅταν ἐκεῖνοι θὰ σᾶς κτυπήσουν μὲ ράβδον, διότι ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐπιφέρω ἐναντίον σας τὴν παιδαγωγικὴν αὐτὴν τιμωρίαν, ὅπως ἄλλοτε κατὰ τοὺς χρόνους τῆς ταλαιπωρίας σου εἰς τὴν Αἴγυπτον.

Διότι δὲ τοιαύτην ἀπόφασιν θὰ κάμῃ ὁ Κύριος, δι’ αὐτὸ αὐτὰ λέγει ἐπισήμως ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων: Μὴ φοβῆσαι σύ, ὁ ἀφωσιωμένος εἰς ἐμὲ λαός μου, οἱ ὁποῖοι κατοικεῖτε εἰς τὴν Σιών· μὴ φοβεῖσθε ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους, ἐπειδὴ θὰ σᾶς πατάξουν μὲ ράβδον διότι ἐπιφέρω εἰς σὲ τιμωρίαν παιδαγωγικὴν καὶ προσωρινὴν κατὰ τὸν τρόπον τῆς ἐν Αἰγύπτῳ ταλαιπωρίας σου ὑπὸ τοῦ Φαραώ.

Ὀλίγον χρόνον ἀκόμη καὶ θὰ παύσῃ ἡ ὀργή μου ἐναντίον σας, ὁ δὲ θυμός μου θὰ στραφῇ ἐναντίον τῆς κακῆς ἀποφάσεως τῶν Ἀσσυρίων».

Διότι ἀκόμη ὀλίγον χρόνον καὶ θὰ παύσῃ ἡ πρὸς παιδαγωγίαν σου ἀποβλέπουσα ὀργή μου· ἐξ ἐναντίας δὲ ὁ θυμός μου θὰ στραφῇ κατὰ τοῦ σχεδίου καὶ τῶν ἀποφάσεων τῶν Ἀσσυρίων.

Ὁ Θεὸς θὰ ἐγείρῃ καὶ θὰ ἐπιφέρῃ ἐναντίον αὐτῶν πληγὴν ὁμοίαν πρὸς τὴν πληγήν, τὴν ὁποίαν ἐπέφερε κατὰ τῶν Μαδιανιτῶν εἰς τὸν τόπον τῆς καταστροφῆς των. Ὁ θυμός του θὰ ἐκσπάσῃ καταστρεπτικὸς ἐναντίον αὐτῶν, ὅπως συνέβη εἰς τὴν ὁδὸν τὴν διὰ τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, ὅταν ἐξήρχοντο οἱ Ἰσραηλῖται ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Καὶ θὰ ἐγειρῇ ὁ Θεὸς ἐπ’ αὐτῶν πληγὴν ὁμοίαν πρὸς τὴν πληγὴν τῶν Μαδιανιτῶν ἐν τῷ βράχῳ τῆς θλιβερᾶς καταστροφῆς των. Καὶ ὁ θυμός του θὰ ἐκδηλωθῇ ὡς εἰς τὴν (Ἐρυθράν) θάλασσαν, καθ’ ὃν τρόπον κατὰ τῆς Αἰγύπτου, ὅτε ἀπ’ αὐτῆς ἠλευθεροῦτο διὰ τοῦ Μωϋσέως ὁ Ἰσραήλ.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην θὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τοὺς ὤμους σας ὁ ζυγὸς τῆς δουλείας τῶν Ἀσσυρίων καὶ ὁ φόβος σας ἀπέναντι αὐτῶν. Θὰ καταστραφῇ ὁ ζυγὸς τῆς δουλείας ἀπὸ τοὺς ὤμους σας.

Καὶ θὰ συμβῇ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὥστε νὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τοῦ ὤμου σου ὁ ζυγὸς τῆς δουλείας, τὸν ὁποῖον ὁ Ἀσσύριος σοῦ ἐπέβαλε, καθὼς καὶ ὁ φόβος, τὸν ὁποῖον ὁ ζυγὸς αὐτὸς σοῦ προκαλεῖ· θὰ ἀφαιρεθῇ καὶ αὐτὸς ἀπὸ σέ, καὶ θὰ φθαρῇ ἐντελῶς καὶ θὰ καταστραφῇ ὁ ζυγὸς οὗτος ἀπὸ τοὺς ὤμους σας.

Ὁ Ἀσσύριος μονάρχης με τὸν στρατόν του θὰ ἔλθῃ εἰς τὴν πόλιν Ἀγγαί,

Θὰ καταστραφῇ δὲ ὁ ζυγὸς αὐτῶν ἀπὸ του ὤμου σας, διότι θὰ ἔλθῃ βεβαίως ὁ Ἀσσύριος εἰς τὴν πόλιν Ἀγγαὶ

θὰ περάσῃ ἀπὸ τὴν πόλιν Μαγγεδώ, θὰ θέσῃ τὰ ὅπλα του εἰς Μαχμάς, θὰ περάσῃ τὴν φάραγγα, θὰ φθάσῃ εἰς Ἀγγαί. Οἱ κάτοικοι τῆς Ραμᾶ, τῆς πόλεως αὐτῆς τοῦ Σαούλ, θὰ καταληφθοῦν ἀπὸ φόβον,

καὶ θὰ διέλθῃ εἰς τὴν πόλιν Μαγγεδῶ καὶ σπεύδων πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἵνα μὴ παρεμποδισθῇ ὑπὸ τῆς ἀνωφερείας τῆς ὁδοῦ, θὰ ἀφήσῃ τὰς ἀποσκευάς του εἰς τὴν πόλιν Μαχμάς· καὶ θὰ περάσῃ τὴν στενωπόν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὴν κοιλάδα τοῦ Ἰορδάνου, καὶ θὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Ἀγγαί, καὶ φόβος θὰ καταλάβῃ τὴν Ραμᾶ, τὴν πατρίδα τοῦ Σαούλ· καὶ θὰ φύγουν

θὰ τραποῦν εἰς φυγὴν οἱ κάτοικοι τῆς Γαλλείμ. Θὰ πληροφορηθοῦν τὴν διέλευσίν του αἱ πόλεις Λαϊσὰ καὶ Ἀναθώθ.

οἱ κάτοικοι τῆς Γαλλείμ, καὶ θὰ ἀκούσουν τὴν διέλευσίν του αἱ πόλεις Λαϊσὰ καὶ Ἀναθώθ.

Θὰ καταπλαγοῦν οἱ κάτοικοι τῆς Μαδεβηνὰ καὶ ὅσοι κατοικοῦν εἰς τὴν Γιββεΐρ.

Καὶ ἐξεπλάγησαν ἡ πόλις Μαδεβηνὰ καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Γιββείρ.

Ἐνθαρρύνατε καὶ ἐνισχύσατε σήμερον τοὺς Ἰσραηλίτας, οἱ ὁποῖοι πανικόβλητοι εὑρίσκονται εἰς τὸν δρόμον τῆς φυγῆς, νὰ μείνουν καὶ νὰ μὴ φύγουν. Ἀπὸ μακρόθεν μὲ νεύματα ἀναγγείλατε εἰς αὐτοὺς τὸ εὐχάριστον γεγονός, εἰς τὸ ὄρος Σιὼν εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, εἰς τὰ ὑψώματα τῆς πόλεως, (ὅτι ὁ Ἀσσύριος Μονάρχης ἐσταμάτησε τὴν πορείαν πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ).

Ὅμως παρηγορεῖτε σήμερον τοὺς Ἰουδαίους, διὰ νὰ σταματήσουν καὶ μὴ τραποῦν εἰς φυγὴν ἐκ τοῦ φόβου των διὰ νευμάτων τῆς χειρὸς μακρόθεν ἐκπεμπομένων παρηγορεῖτε καὶ ἐνισχύσατε τὸ ὄρος Σιών, τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὰ ὑψώματα τὰ ἐν τῇ Ἱερουσαλήμ.

Διότι, ἰδοὺ ὁ δεσπότης, ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, θὰ συγκλονίσῃ μὲ μεγάλην δύναμιν τοὺς ἐνδόξους τῆς γῆς, τοὺς Ἀσσυρίους, καὶ οἱ κατὰ κόσμον μεγάλοι θὰ συντριβοῦν διὰ τὴν ὑπερηφάνειάν των, οἱ ὑψηλόφρονες καὶ ἀλαζονικοὶ θὰ ταπεινωθοῦν.

Ἐνισχύσατε καὶ ἐνθαρρύνατε τούτους, διότι ἰδού, ὁ δεσπότης, ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων, θὰ ταράξῃ μὲ δύναμιν τοὺς ἐνδόξους, καὶ οἱ ἀγέρωχοι καὶ ὑψηλοὶ λόγῳ τῆς ἀλαζονείας των θὰ συντριβοῦν καὶ οἱ μεγάλοι θὰ ταπεινωθοῦν·

Θὰ πέσουν ἐν στόματι μαχαίρας οἱ ὑπερήφανοι. Ὁ Ἀσσύριος, ὁ ἰσχυρὸς ὡς Λίβανος, θὰ πέσῃ μάζῆ με τὰ ὑψηλά του δένδρα, τοὺς βοηθούς του.

καὶ θὰ πέσουν οἱ ὑπερήφανοι σφαζόμενοι διὰ μαχαίρας, καὶ ὁ Ἀσσύριος Μονάρχης, ὁ ὁμοιάζων πρὸς τὸν Λίβανον, μαζὶ μὲ τοὺς πρὸς ὑψηλὰ δένδρα ὁμοιάζοντας ἀξιωματικούς του θὰ πέσῃ.

Ἀπὸ τὴν γενεαλογικὴν ρίζαν τοῦ Ἰεσσαί, θὰ φυτρώσῃ κλωνάρι, καὶ ἄνθος ἀπὸ τὴν ρίζαν αὐτὴν θὰ ἀναβλαστήσῃ.

Ἀντιθέτως ὅμως πρὸς τὴν καταστροφὴν τῶν Ἀσσυρίων, θὰ φυτρώσῃ κλῶνος ἀπὸ τὸν γενεαλογικὸν κορμὸν τοῦ Ἰεσσαὶ καὶ ἄνθος ἀπὸ τὸν κορμὸν θὰ ἀναβλαστήσῃ.

Εἰς τὸν εὐλογημένον αὐτὸν ἀπόγονον τοῦ Ἰεσσαί, θὰ ἐπαναπαυθῇ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, Πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, Πνεῦμα ὑγιοῦς θελήσεως καὶ ἰσχύος, Πνεῦμα γνώσεως καὶ εὐσεβείας.

Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ πλήρως καὶ μονίμως θὰ ἀναπαύῃ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μεθ’ ὅλων τῶν χαρισμάτων του, ἤτοι μὲ τὰ χαρίσματα τῆς διανοίας, δηλαδὴ τῆς σοφίας καὶ τῆς συνέσεως, μὲ τὰ χαρίσματα τῆς βουλήσεως, τῆς θελήσεως δηλαδὴ καὶ δυνάμεως, μὲ τὰ χαρίσματα τῆς καρδίας, τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ τουτέστι καὶ τῆς πρακτικῆς εὐσεβείας.

Θὰ γεμίσῃ αὐτὸν ὁ Θεὸς μὲ Πνεῦμα φόβου Θεοῦ. Φωτιζόμενος αὐτὸς ἀπὸ τὰ ὑπέροχα αὐτὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματος δὲν θὰ ἐκφέρῃ κρίσιν σύμφωνα με τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν καὶ δὲν θὰ ἐλέγχῃ σύμφωνα μὲ τοὺς ματαίους καὶ ἐπιπολαίους λόγους τῶν ἀνθρώπων.

Θὰ πληρώσῃ αὐτὸν μὲ πνεῦμα φόβου Θεοῦ. Συνεπῶς, ἐπειδὴ θὰ ἔχῃ πάντα τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματος, δὲν θὰ ἐκφέρῃ κρίσιν σύμφωνα μὲ τὸ ἐξωτερικὸν φαινόμενον, οὔτε θὰ ἐλέγχῃ παρασυρόμενος ἀπὸ φήμας καὶ λόγους ἀνθρώπων·

Ἀλλὰ θὰ κρίνῃ μὲ εὐθύτητα καὶ δικαιοσύνην, θὰ δικαιώσῃ τὸν ταπεινὸν καὶ τὸν δίκαιον, θὰ φανερώσῃ καὶ θὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον εἰς τοὺς ταπεινοὺς καὶ καταφρονημένους τῆς γῆς. Μὲ τὸν λόγον τοῦ στόματός του θὰ κτυπήσῃ τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἄδικον κόσμον. Καὶ μὲ ἕνα ἁπλοῦν φύσημα τῶν χειλέων του θὰ θανατώσῃ τοὺς ἀσεβεῖς.

ἀλλὰ θὰ ἀποδώσῃ δικαίαν κρίσιν εἰς τὸν ταπεινὸν καὶ θὰ ἐκφέρῃ εὐθεῖαν καὶ ἀληθῆ κρίσιν διὰ τοὺς ταπεινοὺς τῆς γῆς. Καὶ θὰ πατάξῃ τοὺς ἐν τῇ γῇ ἐν ἀδικίᾳ πολιτευομένους διὰ τοῦ λόγου τοῦ στόματός του καὶ μὲ τὴν πνοὴν καὶ τὸ φύσημα, τὸ διὰ τῶν χειλέων του ἐκπεμπόμενον, θὰ ἐξοντώσῃ τὸν ἀσεβῆ.

Αὐτὸς θὰ ἔχῃ ζωσθῆ τὴν μέσην του μὲ τὴν ζώνην τῆς δικαιοσύνης. Μὲ τὴν εἰλικρίνειαν δὲ καὶ τὴν φιλαλήθειαν θὰ ἔχῃ περικαλύψει τὰς πλευράς του.

Καὶ θὰ εἶναι ζωσμένος τὴν ὀσφύν του μὲ τὴν δικαιοσύνην, καὶ μὲ τὴν εἰλικρίνειαν καὶ πιστότητα θὰ εἶναι περιτυλιγμένος εἰς τὰς πλευράς του.

Τότε ὁ λύκος θὰ βόσκῃ μαζῆ μὲ τὸ ἀρνί, καὶ ἡ λεοπάρδαλις θὰ κατοικῇ μαζῆ μὲ τὸ ἑρίφιον, τὸ μοσχάριον καὶ ὁ ταῦρος θὰ βόσκουν μαζῆ με τὸν λέοντα καὶ ἕνα μικρὸ παιδὶ θὰ ὁδηγῇ αὐτὰ ὡς ἥμερα ἀρνία.

Καὶ θὰ βοσκήσῃ ὁ λύκος μαζὶ μὲ τὸ ἀρνίον, καὶ ἡ λεοπάρδαλις θὰ συναναπαύεται καὶ θὰ συγκατοικῇ μετὰ τοῦ ἐριφίου, καὶ μοσχάριον καὶ ταῦρος καὶ λέων θὰ βόσκουν μαζί, καὶ μικρὸν παιδίον θὰ ὁδηγῆ αὐτά.

Τὸ βόϊδι καὶ ἡ ἄρκτος θὰ βόσκουν μαζῆ καὶ τὰ μικρά των θὰ κάμνουν μαζῆ συντροφιά. Τὸ ληοντάρι καὶ τὸ βόϊδι θὰ τρώγουν μαζῆ ἄχυρα.

Καὶ βόδι καὶ ἀρκούδα θὰ βόσκουν ἥσυχα μαζί, καὶ τὰ μικρά των θὰ εἶναι ἀντάμα, καὶ ὁ λέων θὰ παύσῃ νὰ εἶναι σαρκοφάγος καὶ μαζὶ μὲ τὸ βόδι θὰ τρώγουν ἄχυρα.

Μικρὸ παιδὶ θὰ ἁπλώνῃ καὶ θὰ θέτῃ χωρὶς κίνδυνον τὰ χέρια του εἰς τὴν ὀπὴν τῆς δηλητηριώδους ἀσπίδος καὶ εἰς τὴν φωλεάν, ὅπου αἱ ἀσπίδες ἔχουν τὰ μικρά των.

Καὶ παιδίον νήπιον θὰ θέσῃ τὴν χεῖρα του εἰς τὴν τρύπαν τῶν δηλητηριώδων φιδιῶν, ποὺ λέγονται ἀσπίδες, καὶ εἰς τὴν φωλεάν, ὅπου αἱ ἀσπίδες αὐταὶ ἔχουν τὰ μικρά των, θὰ βάλῃ τὴν χεῖρα του.

Ὅλα τὰ ἄγρια θηρία καὶ τὰ δηλητηριώδη φίδια δὲν θὰ κάμουν εἰς κανένα κακόν, οὔτε θὰ ἔχουν τὴν δύναμιν καὶ τὴν διάθεσιν νὰ φονεύσουν κανένα εἰς τὸ ἅγιόν μου ὄρος, διότι ὁλόκληρος ὁ κόσμος θὰ ἔχῃ πλημμυρίσει ἀπὸ τὴν θείαν γνῶσιν, ὅπως τὸ πολὺ ὕδωρ κατακαλύπτει τὰς θαλάσσας.

Καὶ οὔτε τὰ ἄγρια θηρία, οὔτε τὰ φίδια, οὔτε ἄνθρωποι πλέον θὰ κάμνουν κακόν, οὔτε θὰ ἔχουν δύναμιν καὶ διάθεσιν νὰ ἐξοντώσουν κανένα εἰς τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου, εἰς ὅλην δηλαδὴ τὴν οἰκουμένην, ὅπου θὰ ἐκτείνεται ἡ βασιλεία τοῦ Μεσσίου· διότι ὁλόκληρος ἡ γῆ ἐγέμισε μὲ τὸ νὰ γνωρίσῃ τὸν Κύριον, σὰν τὸ πολὺ νερό, ποὺ γεμίζει καὶ καλύπτει τελείως θαλάσσας.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ εὐλογημένος αὐτὸς ἀπόγονος τοῦ Ἰεσσαί, ὁ Μεσσίας, θὰ ἐμφανισθῇ ὡς ἄρχων τῶν ἐθνῶν, θὰ εἶναι μέγας κατὰ τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν δύναμιν, ὥστε τὰ ἔθνη θὰ στηρίξουν εἰς αὐτὸν τὰς ἐλπίδας των. Ὁ θρόνος του καὶ ἡ διαμονή του θὰ εἶναι ἔνδοξος καὶ τιμημένη.

Καὶ θὰ εἶναι κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ νεαρὸς βλαστὸς ὁ ἐκ τῆς ρίζης τοῦ Ἰεσσαί, τουτέστιν ὁ ἀπόγονος αὐτοῦ Μεσσίας, καὶ αὐτὸς θὰ ἀνυψωθῇ διὰ νὰ ἄρχῃ τῶν ἐθνῶν, καὶ εἰς αὐτὸν θὰ ἐλπίζουν τὰ ἔθνη· ἡ δὲ ἕδρα καὶ διαμονή του θὰ εἶναι ἔνδοξος καὶ τιμημένη.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ Κύριος θὰ δείξῃ καὶ θὰ ἀπλώσῃ τὸ χέρι του, διὰ νὰ φανερώσῃ τὴν ἀγάπην του εἰς ὅσους ἀπέμειναν ὡς ὑπόλοιπον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ· εἰς αὐτούς, ποὺ ἀπέμειναν εἰς τὴν Ἀσσυρίαν, εἰς τὴν Αἴγυπτον, εἰς τὴν Βαβυλῶνα, εἰς τὴν Αἰθιοπίαν, εἰς τὴν χώραν τῶν Ἐλαμιτῶν, εἰς τὰς ἀνατολικὰς χώρας καὶ εἰς τὴν Ἀραβίαν.

Καὶ θὰ συμβῇ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὥστε ἄλλην μίαν φορὰν νὰ φανερώσῃ ὁ Κύριος θαυματουργικῶς τὴν χεῖρα του· θὰ μεριμνήσῃ καὶ θὰ ἐκδηλώσῃ τὴν ἀγάπην του εἰς τὸ περισωθὲν ἐκ τῆς κρίσεως ὑπόλοιπον τοῦ λαοῦ, τὸ ὁποῖον θὰ ἐναπομείνῃ ἀπὸ τῆς αἰχμαλωσίας τῶν Ἀσσυρίων καὶ ἐν τῇ Αἰγύπτῳ καὶ ἐν τῇ Βαβυλωνίᾳ καὶ ἐν τῇ Αἰθιοπίᾳ καὶ ἐν τῇ χώρᾳ τῶν Ἐλαμιτῶν καὶ εἰς τὰς ἀνατολικὰς χώρας καὶ εἰς τὴν Ἀραβίαν.

Ὁ Κύριος θὰ ὑψώσῃ σημαίαν εἰς τὰ ἔθνη καὶ θὰ συγκεντρώσῃ τοὺς χαμένους ἀνὰ τὰ ἔθνη ἄνδρας τοῦ Ἰσραήλ, καὶ τοὺς διασκορπισμένους Ἰουδαίους θὰ συγκεντρώσῃ ἀπὸ τὰ τέσσαρα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος.

Καὶ θὰ σηκώσῃ ὁ Κύριος σημαίαν εἰς τὰ ἔθνη καὶ θὰ συνάξῃ τοὺς χαμένους ἄνδρας τοῦ Ἰσραήλ· καὶ τοὺς διασκορπισμένους ἀνὰ τὰ ἔθνη ἄνδρας τοῦ Ἰούδα θὰ συνάξῃ ἀπὸ τὰ τέσσαρα ἄκρα τῆς γῆς.

Ἡ παλαιὰ ζηλοφθονία καὶ διχόνοια τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ Ἰούδα θὰ ἐξαλειφθῇ καὶ οἱ ἐχθροὶ τῆς φυλῆς Ἰούδα θὰ καταστραφοῦν. Οἱ Ἰσραηλῖται δὲν θὰ ζηλοφθονοῦν πλέον τοὺς Ἰουδαίους καὶ οἱ Ἰουδαῖοι δὲν θὰ καταθλίβουν μὲ πολέμους τοὺς Ἰσραηλίτας.

Καὶ θὰ ἀφαιρεθῇ ἡ ζηλοτυπία τοῦ Ἐφραίμ, καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ Ἰούδα θὰ ἐξαφανισθοῦν ὁ Ἐφραὶμ δὲν θὰ ζηλοτυπήσῃ τὸν Ἰούδαν, καὶ ὁ Ἰούδας δὲν θὰ καταπιέσῃ τὸν Ἐφραίμ.

Θὰ πετάξουν πρὸς κατακτήσεις μὲ τὰ πλοῖα τῶν Φιλισταίων εἰς τὴν Μεσόγειον θάλασσαν, συγχρόνως θὰ καταλάβουν καὶ θὰ λαφυραγωγήσουν τὰς ἀνατολικὰς χώρας καὶ τὴν Ἰδουμαίαν. Θὰ ἀπλώσουν τὰ χέρια των πρῶτον καὶ θὰ κατακτήσουν τὴν χώραν τῶν Μωαβιτῶν, καὶ οἱ Ἀμμωνῖται πρῶτοι θὰ ὑποταχθοῦν εἰς αὐτούς.

Καὶ θὰ πετάξουν μὲ πλοῖα τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων καὶ θὰ κατακτήσουν συγχρόνως τὴν Μεσόγειον θάλασσαν, λαφυραγωγοῦντες τοὺς ἐν ταῖς νήσοις καὶ τοῖς παραλίοις αὐτῆς κατοικοῦντας, καθὼς καὶ τοὺς ἐν ταῖς Ἀνατολικαῖς χώραις καὶ τὴν Ἰδουμαίαν· καὶ θὰ ἐπιβάλουν τὰς κατακτητικὰς χεῖρας των πρῶτον εἰς τὴν χώραν Μωάβ, οἱ δὲ Ἀμμωνῖται πρῶτοι θὰ ὑποταχθοῦν.

Θὰ καταστήσῃ ὁ Κύριος ξηρὰν καὶ ἔρημον τὴν Ἐρυθρὰν Θάλασσαν τῆς Αἰγύπτου, Θὰ θέσῃ τὸ χέρι του ἐπάνω εἰς τὸν Εὐφράτην ποταμόν, ἀποστέλλων συγχρόνως ὁρμητικὸν ἄνεμον. Θὰ κτυπήσῃ τὸν ποταμὸν καὶ θὰ ἀνοίξῃ ἑπτὰ στεγνὰς διόδους, ὥστε οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Βαβυλῶνα νὰ περάσουν αὐτὸν φοροῦντες τὰ ὑποδήματά των!

Καὶ θὰ καταστήσῃ ἔρημον ξηρὰν ὁ Κύριος τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν τῆς Αἰγύπτου καὶ θὰ ἐπιβάλῃ τὴν χεῖρα του θαυματουργικῶς ἐπὶ τὸν Εὐφράτην ποταμὸν δι’ ἀνέμου βιαίου καὶ θὰ διαιρέσῃ αὐτὸν εἰς ἑπτὰ ρυάκια, ὥστε νὰ διέρχωνται διὰ μέσου αὐτοῦ οἱ Ἰουδαῖοι μὲ τὰ ὑποδήματά των.

Εἰς τὸν λαόν μου, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἐν Αἰγύπτῳ, θὰ ἀνοιχθῇ δίοδος, ὅπως ἀκριβῶς ἠνοίχθη διὰ τοὺς Ἰσραηλίτας κατὰ τὴν ἡμέραν, ποὺ αὐτοὶ ἐξῆλθον ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καταδιωκόμενοι ἀπὸ τὸν Φαραώ.

Καὶ θὰ ὑπάρξῃ δίοδος εἰς τὸν περισωθέντα ὡς κατάλειμμα λαόν μου ἐν Αἰγύπτῳ. Καὶ θὰ εἶναι διὰ τὸν Ἰσραὴλ ἡ ἔξοδος διὰ τῆς διόδου ταύτης σὰν τὴν ἡμέραν, ὅταν ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου ἐλευθερωμένος ἀπὸ τὴν δουλείαν τοῦ Φαραώ.

Καὶ τότε κάθε λυτρωμένος γεμᾶτος χαράν, θὰ διαλαλήσῃ κατὰ τὴν εὐλογημένην ἐκείνην ἡμέραν· Θὰ σὲ δοξολογήσω, Κύριε, διότι ὠργίσθης μὲν κατὰ λόγον δικαιοσύνης ἐναντίον μου, ἀλλὰ χάρις εἰς τὸ ἔλεός σου κατεπράϋνες τὸν θυμόν σου καὶ μὲ ἠλεήσες.

Καὶ θὰ εἴπῃς σύ, τὸ λυτρωμένον κατάλοιπον τοῦ λαοῦ μου, κατ’ ἐκείνην τὴν σωτήριον ἡμέραν: Θὰ σὲ δοξολογήσω, Κύριε, διότι ὠργίσθης ἐναντίον μου διὰ τὰς ἁμαρτίας μου, ἀλλ’ ἐσταμάτησες καὶ ἔστρεψες τὸν θυμόν σου καὶ μὲ ἠλέησες.

Ἰδού, ὁ Θεός, ὁ Κύριος εἶναι ὁ σωτήρ μου, εἰς αὐτὸν μόνον θὰ ἔχω καὶ θὰ στηρίζω τὴν πεποίθησίν μου, καὶ αὐτὸς θὰ μὲ σώσῃ. Ποτὲ δὲν θὰ φοβηθῶ πλέον, διότι ἡ δόξα μου καὶ ἡ δοξολογία μου εἶναι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος μοῦ ἐχάρισε τὴν σωτηρίαν.

Ἰδοὺ ὁ Θεός μου εἶναι σωτήρ μου, ὁ Κύριος καὶ ὄχι ἄνθρωπός τις. Θὰ ἔχω τὴν πεποίθησίν μου εἰς αὐτὸν καὶ θὰ σωθῶ δι’ αὐτοῦ καὶ δὲν θὰ φοβηθῶ· διότι τὸ καύχημά μου καὶ ὁ αἶνος μου εἶναι ὁ Κύριος· αὐτὸν δοξολογῶ καὶ αὐτὸς ἔγινε σωτήρ μου.

Ἀντλήσατε λοιπόν, δροσερὸ νερὸ μὲ χαρὰν ἀπὸ τὰς σωτηρίους πηγὰς τοῦ Κυρίου,

Καὶ ἀντλήσατε ζωοπάροχον ὕδωρ μὲ εὐφροσύνην, τὴν ὁποίαν τοῦτο προκαλεῖ, ἀπὸ τὰς πηγὰς τῆς σωτηρίας, αἵτινες εἶναι αὐτὸς ὁ Κύριος καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ.

καὶ θὰ πῇς κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην σὺ ὁ λυτρωμένος: Ὑμνολογήσατε τὸν Κύριον, διαλαλήσατε τὸ Ὄνομά του, ἀναγγείλατε εἰς τὰ ἔθνη ὅσα ἔνδοξα ἐπραγματοποίησε. Νὰ ἐνθυμῆσθε, ὅτι ἐδοξάσθη καὶ ἐμεγαλύνθη τὸ Ὄνομά του.

Καὶ θὰ εἴπῃς σύ, τὸ λυτρωμένον κατάλοιπον, κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς σωτηρίας: Ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε τὸν Κύριον μετὰ φωνῆς ἰσχυρᾶς διακηρύξατε τὸ ἔνδοξον ὄνομα του· ἀναγγείλατε εἰς τὰ ἔθνη τὰ ἔνδοξα ἔργα του· μὴ ξεχνάτε ποτέ, ἀλλ’ ἐνθυμεῖσθε πάντοτε ὅτι τὸ ὄνομά του ἐδοξάσθη ὡς μέγα καὶ ὑψηλόν.

Ὑμνολογήσατε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, διότι μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἐπραγματοποίησε. Διαλαλήσατε αὐτὰ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην.

Ψάλατε πρὸς δοξολογίαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου, διότι μεγάλα καὶ ἔνδοξα ἐποίησεν· ἀναγγείλατε αὐτὰ εἰς πᾶσαν τὴν γῆν.

Σεῖς, ποὺ κατοικεῖτε τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀγαλλιᾶσθε καὶ εὐρραίνεσθε, διότι ἐν μέσῳ τῆς νέας αὐτῆς Ἱερουσαλὴμ ἐδοξάσθη καὶ δοξάζεται καὶ θὰ δοξάζεται ὁ ἅγιος Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ.

Ἀγάλλεσθε καὶ εὐφραίνεσθε σεῖς, ποὺ κατοικεῖτε εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι ὑψώθη καὶ ἐμεγαλύνθη ὁ ἅγιος Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἐν μέσῳ αὐτῆς.

Ἀποκαλυπτικὸν ὅραμα, τὸ ὁποῖον εἶδεν ὁ Ἡσαΐας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμώς, ἐναντίον τῆς Βαβυλῶνος.

Ἀποκαλυπτικὴ ὀπτασία, τὴν ὁποῖον εἶδεν ὁ Ἡσαΐας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀμώς, κατὰ τῆς Βαβυλῶνος.

Ἐπάνω εἰς τὸ ὀροπέδιον τῆς Βαβυλῶνος, σεῖς οἱ ἐπιτιθέμενοι ἐπισημάνατε τὸν στόχον σας, σηκώσατε φωνὴν καὶ ἀλαλάξατε ἐναντίον αὐτῶν. Μὴ φοβεῖσθε· ἐνθαρρύνετε καὶ ἐνισχύετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον καὶ μὲ τὰς κινήσεις τῶν χειρῶν σας. Καὶ σεῖς, οἱ ἄρχοντες τῆς Βαβυλῶνος, ἀνοίξατε τὰς πύλας τῆς πόλεως.

Ἐπὶ τοῦ ὀροπεδίου τῆς Βαβυλῶνος ὑψώσατε σεῖς, οἱ ἐπιτιθέμενοι κατ’ αὐτῆς, τὸ σημεῖον τοῦ στόχου σας, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ὑψωθῇ καὶ ἡ σημαία τῆς νίκης σας, σηκώσατε φωνὴν κατ’ αὐτῶν μετ’ ἀλαλαγμῶν ἐπιτιθέμενον μὴ φοβεῖσθε, ἐνθαρρύνετε ἀλλήλους διὰ νευμάτων τῆς χειρός· καὶ σεῖς, ὦ ἄρχοντες τῆς Βαβυλῶνος, ἀνοίξατε τὰς πύλας αὐτῆς.

Ἐγὼ συγκροτῶ τὸ στράτευμα δι’ αὐτὴν τὴν ἐπίθεσιν καὶ ἐγὼ ὁδηγῶ αὐτούς. Ὡς γίγαντες ὁρμοῦν αὐτοὶ ἐναντίον σας, διὰ νὰ ἐκπληρώσουν τὰς ἀποφάσεις τοῦ δικαίου θυμοῦ μου, χαίροντες οἱ ἴδιοι καὶ συγχρόνως ὑβρίζοντάς σας.

Ἐγὼ ὁ Κύριος συντάσσω εἰς συγκεκροτημένον στράτευμα καὶ ἐγὼ ὁδηγῶ αὐτούς· γίγαντες ἰσχυροὶ ἔρχονται διὰ νὰ πληρώσουν καὶ ἐκτελέσουν τὸν θυμόν μου, χαίροντες συγχρόνως καὶ ὑβρίζοντες τοὺς κατανικωμένους ἐπ’ αὐτῶν.

Πολλοὶ εἶναι οἱ ἐπιτιθέμενοι, ὥστε οἱ ἀλαλαγμοί των ἀκούονται εἰς τὰ ὄρη ὡσὰν αἱ φωναὶ πολλῶν ἐθνῶν· ἡ βοή των ὁμοιάζει μὲ φωνὰς βασιλέων καὶ πολλῶν ἐθνῶν συγκεντρωμένων. Ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τὸ ὡπλισμένον καὶ ἀξιόμαχον αὐτὸ ἔθνος,

Οἱ ἐπερχόμενοι εἶναι πολλοί. Ἀκούεται ἐπάνω εἰς τὰ βουνὰ φωνὴ πολλῶν ἐθνῶν, ὁμοία πρὸς τὴν βοὴν ποὺ παράγεται ἀπὸ ἔθνη πολλά· εἶναι φωνὴ βασιλέων καὶ ἐθνῶν, ποὺ ἔχουν συναχθῇ. Ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων ἔχει δώσει ἐντολὴν εἰς ἔθνος, ποὺ γνωρίζει νὰ μεταχειρίζεται τὰ ὅπλα,

νὰ ἔλθῃ ἀπὸ μακρυνὴν χώραν, ἀπὸ τὴν ἄκρην τοῦ οὐρανοῦ, ὁ Κύριος καὶ ὁ ἀξιόμαχος αὐτὸς στρατός του ἔρχονται, διὰ νὰ καταστρέψουν ὅλην τὴν ἁμαρτωλὴν οἰκουμένην.

νὰ ἔλθῃ ἀπὸ χώραν μακρινήν, ἀπὸ τὴν ἄκρην τοῦ κόσμου, ὅπου ὁ οὐρανὸς φαίνεται νὰ συναντᾷ τὰ θεμέλιά του· ἔρχεται ὁ Κύριος καὶ αἱ ἐμπειροπόλεμοι στρατιαί του διὰ νὰ καταστρέψουν ὅλην τὴν οἰκουμένην.

Βαβυλώνειοι, κλαύσατε μὲ ἀλολυγμούς, διότι ἔφθασε πλέον ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου καὶ ἡ συντριβή σας θὰ ἔλθῃ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

Βαβυλώνιοι, καιρὸς νὰ βγάζετε θρηνώδεις κραυγάς, διότι εἶναι πλησίον ἡ ἡμέρα τῆς κρίσεως τοῦ Κυρίου καὶ συντριβὴ θὰ ἔλθῃ ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς σᾶς.

Διὰ τοῦτο κάθε χέρι σας θὰ παραλύσῃ, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ κρατήσῃ ὅπλον, καὶ κάθε ψυχὴ ἀνθρώπου θὰ πανικοβληθῇ καὶ θὰ δειλιάσῃ.

Ἐπειδὴ δὲ θὰ ἔλθῃ βέβαια ἡ συντριβὴ παρὰ τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦτο κάθε χέρι θὰ παραλύσῃ καὶ δὲν θὰ ἔχῃ τὴν δύναμιν νὰ βαστάσῃ ὅπλα καὶ κάθε ἄνθρωπος θὰ κυριευθῇ ἀπὸ δειλίαν.

Θὰ ταραχθοῦν οἱ πρέσβεις, ποὺ θὰ ἀποστείλετε πρὸς εἰρήνην. Θὰ τοὺς καταλάβουν ὠδῖνες ὀξεῖαι ὡσὰν τῆς γυναικός, ποὺ πρόκειται νὰ γεννήσῃ, θὰ κλαίουν μεταξύ των τὴν συμφοράν των, θὰ μείνουν κατάπληκτοι, τὸ δὲ πρόσωπόν των θὰ μεταβληθῇ, θὰ γίνῃ κατακόκκινον ὠσὰν τὴν φλόγα.

Καὶ αὐτοὶ οἱ πρὸς σύναψιν εἰρήνης ἀποστελλόμενοι πρέσβεις θὰ ταραχθοῦν, καὶ θὰ καταλάβουν αὐτοὺς πόνοι σὰν τὰς ὠδῖνας τῆς γυναικὸς ποὺ γεννᾷ. Καὶ θὰ κλαίουν μεταξύ των τὴν συμφοράν των καὶ θὰ τὰ χάσουν, καὶ τὸ πρόσωπόν των θὰ τὸ μεταβάλουν καὶ θὰ γίνῃ κατακόκκινον σὰν τὴν φλόγα.

Διότι, ἰδοὺ ἔρχεται ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου γεμάτη θυμὸν καὶ ὀργήν, ποὺ κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν ἐξιλεώσῃ, καὶ ἡ δικαία αὐτὴ ὀργή του θὰ καταστήσῃ ἔρημον τὴν οἰκουμένην· καὶ θὰ καταστρέψῃ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀπὸ αὐτήν.

Θὰ κλαίουν δὲ τὴν συμφοράν των, διότι ἰδού, ἔρχεται ἡμέρα Κυρίου γεμάτη ἀπὸ θυμὸν καὶ ὀργήν, ἀθεράπευτος, τὴν ὁποίαν κανεὶς δὲν θὰ ἠμπορῇ νὰ ἰατρεύσῃ ἢ ἀναχαιτίσῃ. Ἔρχεται ἡ ἡμέρα ἐκείνη διὰ νὰ καταστήσῃ ἔρημον τὴν οἰκουμένην καὶ ἐξοντώσῃ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀπὸ αὐτήν.

Οἱ ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ, ὁ Ὠρίων καὶ ὅλος ὁ ἔναστρος κόσμος τοῦ οὐρανοῦ δὲν θὰ δώσουν πλέον τὸ φῶς των. Ὁ ἀνατέλλων ἥλιος θὰ σκοτισθῇ καὶ ἡ σελήνη δὲν θὰ δώσῃ τὸ φέγγος της.

Θὰ εἶναι δὲ τότε ἡμέρα θυμοῦ καὶ ὀργῆς, διότι θὰ δημιουργηθῇ κατάστασις ἀπελπιστική, σὰν ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὁ λαμπρὸς ἀστερισμὸς τοῦ Ὠρίωνος καὶ ὅλον τὸ πλῆθος τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ δὲν θὰ δίδουν τὸ φῶς των καὶ ὁ ἥλιος θὰ σκοτισθῇ ἐν τῇ ἀνατολῇ του καὶ ἡ σελήνη δὲν θὰ δώσῃ τὸ φῶς της.

Θὰ δώσω ἐντολὴν νὰ ἐπέλθουν συμφοραὶ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην καὶ εἰς τοὺς ἀσεβεῖς τιμωρίαι διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, θὰ καταστρέψω τὴν ἔπαρσιν τῶν παρανόμων καὶ θὰ ταπεινώσω τὸν ἐγωϊσμὸν τῶν ὑπερηφάνων.

Καὶ θὰ προστάζω νὰ ἐπέλθουν εἰς ὅλην τὴν ὑπὸ τῶν Ἀσσυρίων κατοικουμένην χώραν κακὰ καὶ εἰς τοὺς ἀσεβεῖς αἱ διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν τιμωρίαν καὶ θὰ ἐξαφανίσω τὴν ἀλαζονείαν τῶν περιφρονητῶν τοῦ νόμου μου καὶ τὴν θρασύτητα καὶ ὑπεροψίαν τῶν ὑπερηφάνων θὰ ταπεινώσω.

Ὅσοι δὲ ἀπομείνουν ἀπὸ αὐτὴν τὴν καταστροφήν, θὰ εἶναι περισσότερον ὀλιγοστοὶ καὶ σπάνιοι, παρ’ ὅσον εἶναι τὸ ἐξορυσσόμενον καὶ σκεπασμένον ἀπὸ χώματα καὶ μὴ καθαρισθὲν χρυσάφι, καὶ οἱ ἄνθρωποι σπανιώτεροι ἀπὸ τοὺς πολυτίμους ἐκ Σουφὶρ λίθους.

Καὶ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔχουν ἀπομείνει καὶ θὰ ἔχουν περισωθῇ ἐκ τοῦ πολέμου, θὰ εἶναι περισσότερον σπάνιοι καὶ περιζήτητοὶ παρ’ ὅσον ὁ χρυσὸς ὁ καὶ ἐξ ὄψεως καὶ χωρὶς νὰ τακῇ εἰς τὸ πῦρ ἐμφανιζόμενος γνήσιος· οἱ δὲ ἄνθρωποι θὰ εἶναι σπανιώτεροι παρ’ ὅσον οἱ πολύτιμοι ἐκ Σουφὶρ λίθοι.

Καὶ αὐτὸς ὁ οὐρανὸς θὰ ὀργισθῇ ἐναντίον τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ ἀποστείλῃ θυέλλας καὶ κατακλυσμούς. Ἡ γῆ θὰ σεισθῇ ἐκ θεμελίων ἐξ αἰτίας τοῦ θυμοῦ τοῦ Κυρίου τότε κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐπέλθῃ ἐναντίον τῶν ἁμαρτωλῶν ὁ θυμὸς αὐτοῦ.

Θὰ ὀλιγοστεύσουν δὲ τόσον πολύ οἱ ἄνθρωποι, διότι καὶ αὐτὰ τὰ φυσικὰ στοιχεῖα θὰ ἐξαναστοῦν κατ’ αὐτῶν. Ὁ οὐρανὸς θὰ θυμώσῃ καὶ θὰ ἐξαπολύσῃ θυέλλας καὶ κεραυνοὺς καὶ χαλάζας, καὶ ἡ γῆ θὰ σεισθῇ ἀπὸ τὰ θεμέλιά της ἕνεκα τοῦ σφοδροῦ θυμοῦ τοῦ Κυρίου τῶν Δυνάμεων. Θὰ γίνῃ δὲ τοῦτο κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν, κατά τὴν ὁποίαν θὰ ἐπέλθῃ ὁ θυμός του.

Ὅσοι δὲ ἀπολειφθοῦν θὰ εἶναι δειλοὶ καὶ περίφοβοι σὰν τὸ ζαρκάδι, ποὺ φεύγει πανικόβλητον, σὰν τὰ περιπλανώμενα πρόβατα, διὰ τὰ ὁποῖα δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ τὰ συγκεντρώσῃ καὶ περιφρουρήσῃ. Ἐν ὄψει αὐτῆς τῆς συμφορᾶς κάθε ξένος ἄνθρωπος θὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν λαόν του καὶ θὰ ἐπιδιώξῃ μὲ κάθε τρόπον νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν πατρίδα του.

Καὶ θὰ εἶναι οἱ ὑπολειφθησόμενοι σὰν μικρὸ ζαρκάδι δειλὸν καὶ περίφοβον, ποὺ φεύγει, καὶ σὰν πρόβατον, ποὺ πλανᾶται χαμένον χωρὶς ποιμένα· καὶ δὲν θὰ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ τοὺς μαζεύσῃ, ὥστε κάθε ξένος ἄνθρωπος θὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν λαόν του καὶ θὰ τρέξῃ ἐπιδιώκων νὰ γυρίσῃ ὀπίσω εἰς τὴν χώραν του.

Ἐκεῖνοι ποὺ θὰ συλληφθοῦν αἰχμάλωτοι, θὰ ὑποστοῦν τὰς σκληρὰς συνεπείας τῆς ἤττης των καὶ ὅσοι συγκεντρωθοῦν, διὰ νὰ φέρουν ἀντίστάσιν, θὰ πέσουν ἐν στόματι μαχαίρας.

Διότι, ὅστις ἤθελε συλληφθῇ, θὰ ὑποστῇ τὰς σκληρὰς συνεπείας τῆς ἤττης· καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ μαζευθοῦν, ἵνα ἀπὸ κοινοῦ ἀντιτάξουν ἀντίστασιν, θὰ πέσουν διὰ μαχαίρας.

Οἱ ἐχθροὶ θὰ συντρίψουν καὶ τὰ παιδιὰ τῶν ἡττημένων ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των ἐπάνω εἰς τὸ ἔδαφος, θὰ λεηλατήσουν τὰ σπίτια των καὶ θὰ πάρουν τὰς γυναῖκας ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν των.

Καὶ τὰ τέκνα των θὰ κατασπαράξουν οἱ ἐχθροὶ ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των θὰ λαφυραγωγήσουν δὲ τὰς οἰκίας των διαρπάζοντες αὐτὰς καὶ θὰ πάρουν ὡς ἰδικάς των τὰς γυναῖκας των.

Ἰδού, λοιπόν, ἐγὼ ἐξεγείρω ἐναντίον σας τοὺς Μήδους, οἱ ὁποῖοι δὲν δίδουν σημασίαν εἰς τὸ ἀργύριον, καὶ οὔτε ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ χρυσόν.

Ἰδοὺ ξεσηκώνω ἐναντίον σας τοὺς Μήδους, οἱ ὁποῖοι δὲν λογαριάζουν τὰ ἀργυρᾶ νομίσματα, οὔτε ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ χρυσόν, ἀλλὰ διψοῦν ἀντὶ χρήματος αἷμα.

Αὐτοὶ θὰ συντρίψουν τοὺς τοξότας νέους σας, τὰ τόξα καὶ τὰ βέλη αὐτῶν. Δὲν θὰ λυπηθοῦν τὰ ἔμβρυα εἰς τὰς κοιλίας τῶν μητέρων των, οὔτε τὰ μάτια των θὰ λυπηθοῦν τὰ παιδιά σας.

Οἱ ἐπιδρομεῖς θὰ συντρίψουν τῶν περὶ τὸ τόξον ἀριστευόντων νέων τὰ τοξεύματα καὶ τὰ τόξα μὲ αὐτοὺς τοὺς ἰδίους· καὶ δὲν θὰ λυπηθοῦν τὰ εἰς τὰς κοιλίας τῶν μητέρων φερόμενα ἔμβρυά σας, οὔτε τὰ μάτια των θὰ φεισθοῦν τὰ τέκνα σου.

Καὶ ἔτσι ἡ Βαβυλών, ἡ ὁποία χάρις εἰς τὸν βασιλέα τῶν Χαλδαίων ἔγινε καὶ ἀνεδείχθη ἔνδοξος καὶ λαμπρά, θὰ ὑποστῇ τρομερὰν καταστροφήν, ὡσὰν ἐκείνην διὰ τῆς ὁποίας ὁ Θεὸς κατέστρεψε τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα.

Καὶ θὰ καταστραφῇ καὶ ἐρημωθῇ ἡ Βαβυλών, ἡ ὁποία καλεῖται ἔνδοξος, ἀναδειχθεῖσα τοιαύτη ὑπὸ τοῦ βασιλέως τῶν Χαλδαίων, ὅπως κατέστρεψεν ὁ Θεὸς τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα.

Δὲν θὰ κατοικηθῇ πλέον εἰς αἰῶνας αἰώνων ὡς ἔνδοξος πόλις. Ἐπὶ πολλὰς γενεὰς δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς αὐτὴν ἄνθρωποι, δὲν θὰ περάσουν κἂν ἀπὸ αὐτὴν Ἄραβες· οὔτε ποιμένες καὶ νομάδες θὰ ἀναπαυθοῦν εἰς αὐτήν!

Δὲν θὰ κατοικηθῇ ὡς περίλαμπρος πρωτεύουσα οὐδέποτε καὶ αἰωνίως· οὔτε θὰ εἰσέλθουν εἰς αὐτὴν ἄνθρωποι ἐπὶ πολλὰς γενεᾶς, οὔτε θὰ περάσουν ἀπὸ αὐτὴν Ἄραβες διὰ νὰ στήσουν ἐκεῖ τὰς σκηνάς των, οὔτε ποιμένες μὲ τὰ ποίμνιά των θὰ ἀναπαυθοῦν εἰς αὐτήν.

Ἀλλὰ ἐκεῖ θὰ εὑρίσκουν καταφύγιον καὶ ἀσφάλειαν τὰ θηρία· αἱ δὲ ἀπομείνασαι οἰκίαι θὰ ἀντηχοῦν ἀπὸ τοὺς ὀρυγμοὺς καὶ τὰς ἀγρίας κραυγάς των. Σειρῆνες θὰ ἀναπαύωνται ἐκεῖ καὶ τὰ πονηρὰ δαιμόνια θὰ στήνουν χορόν.

Καὶ θὰ ἀναπαυθοῦν ἐκεῖ θηρία καὶ θὰ γεμίσουν οἱ τοῖχοι τῶν ἐρειπωμένων οἰκιῶν ἀπὸ τὴν βοὴν τῆς ἤχους καὶ θὰ ἀναπαυθοῦν Ἐκεῖ στρουθοκάμηλοι καὶ γλαῦκες καὶ δαιμόνια θὰ χορεύουν ἐκεῖ.

Ἄγριοι ὄνοι θὰ κατοικοῦν ἐκεῖ· καὶ εἰς τοὺς οἴκους τῶν Βαβυλωνίων οἱ ἀκανθόχοιροι θὰ γεννήσουν καὶ θὰ θρέψουν τοὺς νεοσσούς των. Αὐτὴ δὲ ἡ φοβερὰ κατὰ τῆς Βαβυλῶνος τιμωρία ἔρχεται σύντομα· δὲν θὰ βραδύνῃ.

Καὶ ἄγριοι ὄνοι θὰ κατοικήσουν ἐκεῖ, καὶ θὰ γεννήσουν εἰς τοὺς οἴκους των τοὺς ἐρημωμένους ἀκανθόχοιροι. Ἔρχεται γρήγορα ἡ τιμωρία τῆς Βαβυλῶνος καὶ δὲν θὰ βραδύνῃ.

Ἐξ ἀντιθέτου ὅμως ὁ Κύριος θὰ ἐλεήσῃ τὰς φυλὰς τοῦ Ἰακώβ, θὰ ἐκλέξῃ καὶ πάλιν ὡς λαόν του ἀγαπητὸν τοὺς Ἰσραηλίτας, καὶ θὰ ἀναπαυθοῦν εἰς τὴν γῆν τῶν προγόνων των. Ἐπανερχομένους ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν των θὰ τοὺς ἀκολουθήσουν προσήλυτοι τῆς Βαβυλῶνος, οἱ ὁποῖοι καὶ θὰ προστεθοῦν εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Καὶ θὰ ἐλεήσῃ ὁ Κύριος τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακὼβ καὶ θὰ ἐκδηλώσῃ καὶ πάλιν τὴν ἐκλογήν του εἰς τὸν Ἰσραήλ· καὶ θὰ ἀναπαυθοῦν οὗτοι εἰς τὴν χώραν των ἐπιστρέφοντες ἐκ τῆς ἐξορίας, καὶ ὁ προσήλυτος ἐκ Βαβυλῶνος θὰ προστεθῇ εἰς τὸν οἶκον Ἰακώβ, ἀκολουθῶν αὐτοὺς ἐπιστρέφοντας εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Τὰ ἔθνη θὰ παραλάβουν τοὺς διεσκορπισμένους Ἰουδαίους καὶ θὰ τοὺς ἐπαναφέρουν μὲ τιμὴν εἰς τὴν πατρίδα των. Αὐτὴν θὰ τὴν ἀποκτήσουν καὶ πάλιν ὡς κληρονομίαν των καὶ θὰ πληθυνθοῦν εἰς τὴν θεοδώρητον αὐτὴν χώραν, ὥστε νὰ εἶναι καὶ νὰ μείνουν δοῦλοι καὶ δοῦλαι τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ τοὺς ᾐχμαλώτισαν, θὰ γίνουν τώρα αἰχμάλωτοί των· θὰ κυριευθοῦν ἀπὸ αὐτοὺς ὡς ὑποχείριοί των ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τοὺς εἶχαν κατακυριεύσει.

Καὶ θὰ παραλάβουν αὐτοὺς τὰ ἔθνη καὶ θὰ εἰσαγάγουν αὐτοὺς εἰς τὸν τόπον των καὶ εἰς τὴν πατρίδα των καὶ θὰ ἀποκτήσουν μόνιμον κληρονομίαν εἰς αὐτὴν καὶ θὰ πληθυνθοῦν ἐπὶ τῆς χώρας ταύτης τοῦ Θεοῦ ἀποκτῶντες δούλους καὶ δούλας. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς ᾐχμαλώτισαν, θὰ γίνουν αἰχμάλωτοί των, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔγιναν κύριοί των, θὰ κυριευθοῦν ὑπ’ αὐτῶν καὶ θὰ γίνουν ὑποχείριοί των.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην θὰ σὲ ἀναπαύσῃ ὁ Κύριος ἀπὸ τὰς ὀδύνας, ποὺ ἐδοκίμασες, ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴν καταπίεσιν καὶ ἀγανάκτησιν, ἀπὸ τὴν σκληρὴν δουλείαν, εἰς τὴν ὁποίαν εἶχες ὑποδουλωθῇ.

Καὶ θὰ συμβῇ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὥστε νὰ σὲ ἀναπαύσῃ καὶ νὰ σὲ ἀπαλλάξῃ ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν ὀδύνην καὶ ἀπὸ τὴν ἐσωτερικήν σου καταπίεσιν καὶ ἀγανάκτησιν καὶ ἀπὸ τὴν σκληρὰν δουλείαν, τὴν ὁποίαν ἐδούλευσας εἰς αὐτούς, ποὺ σὲ ᾐχμαλώτισαν.

Καὶ τότε σύ, ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς βλέπων τὰς ἀδιηγήτους συμφορὰς καὶ τὸν ὄλεθρον τῶν Βαβυλωνίων, θὰ ἀναλάβῃς κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην θρῆνον ἐναντίον τοῦ βασιλέως Βαβυλῶνος καὶ θὰ πῇς: Πῶς ἔσβησεν ὁ σκληρὸς ἀπαιτητὴς φόρων δουλείας; Πῶς εἶχε λείψει ὁ ὑπερόπτης, ὁ σκληρὸς καὶ πλεονέκτης αὐτὸς τύραννος;

Καὶ θὰ ἀναλάβῃς τὸ θρηνῶδες αὐτὸ ᾆσμα διὰ τὸν βασιλέα τῆς Βαβυλῶνος καὶ θὰ εἴπῃς κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην: Πῶς ἔχει παύσει αὐτὸς ποὺ ἀπαιτεῖ φόρους καὶ πῶς ἔχει ἐκλείψει αὐτός, ποὺ με καταναγκαστικὰ μέτρα ἐπέσπευδε τὴν εἴσπραξιν τούτων;

Ἔλειψε, διότι ὁ Κύριος συνέτριψε τὸν ζυγόν, τὸν ὁποῖον ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι ἐπέβαλαν, τὸν ζυγὸν τῶν πονηρῶν ἀρχόντων τῆς Βαβυλῶνος.

Συνέτριψεν ὁ Κύριος τὸν ζυγὸν τῶν ἁμαρτωλῶν, τὸν ζυγὸν τῶν ἀρχόντων τῆς Βαβυλῶνος·

Ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν του ἐκτύπησε μὲ συμφορὰς ἀθεραπεύτους τὸ πονηρὸν τοῦτο ἔθνος· τὸ ἔπληξε μὲ ἀλεπαλλήλους συμφορὰς καὶ ἀνελέητα κτυπήματα· καὶ τότε ἐσταμάτησε τὰ πλήγματα, ὅταν εἶδεν ὅτι ὠλοκληρώθη ἡ καταστροφή.

ἀφοῦ ἐπάταξε τὸ ἔθνος τῶν Βαβυλωνίων μετὰ θυμοῦ διὰ πληγῆς ἀθεραπεύτου, φέρων ἀλλεπάλληλα κτυπήματα κατὰ τοῦ ἔθνους μὲ θυμόν, κτυπήματα ἀλύπητα, ἔπαυσέ με τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἦλθε τὸ ἐξοντωτικὸν ἀποτέλεσμα μὲ τὰ κτυπήματα ταῦτα.

Ἐξ αἰτίας τῆς καταστροφῆς τοῦ πονηροῦ καὶ ἐπικινδύνου βασιλείου τῆς Βαβυλῶνος, ὁλόκληρος ἡ γῆ βοᾷ μὲ εὐφροσύνην.

Ὅλη ἡ γῆ φωνάζει δυνατὰ μὲ εὐφροσύνην,

Τὰ μεγάλα δένδρα καὶ τὰ κέδρα τοῦ Λιβάνου ηὐφράνθησαν, ὦ Βαβυλών, διὰ τὴν καταστροφήν σου, καὶ εἶπαν· «ἀπὸ τότε ποὺ σὺ ἀπέθανες καὶ ἔλειψες ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς, κανένας ὑλοτόμος δὲν ἀνέβη, διὰ νὰ μᾶς κόψῃ.

καὶ τὰ δένδρα τοῦ Λιβάνου εὐφράνθησαν διὰ τὸν ὄλεθρόν σου καὶ αἱ κέδροι τοῦ Λιβάνου ἥσυχοι πλέον ἀνέκραξαν· ἀφ’ ὅτου σὺ ἀπέθανες, οὐδεὶς ἀνέβη ὑλοτόμος διὰ να μᾶς κόψῃ.

Καὶ αὐτὸς ὁ εἰς τὰ καταχθόνια πονηρὸς ᾅδης ἐπικράνθη καὶ ἠγανάκτησεν, ὅταν σὲ συνήντησεν. Ἐσηκώθησαν διὰ σὲ ὅλοι μαζῆ οἱ γίγαντες, οἱ ὁποῖοι, ὅταν σὺ ἐζοῦσες, ὑπῆρξαν ἄρχοντες εἰς τὴν γῆν αὐτοί, ποὺ εἶχαν ξεσηκώσει καὶ πετάξει ἀπὸ τοὺς θρόνους των ὅλους τοὺς βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν.

Ὁ Ἅδης ὑποκάτω ἐπικράνθη καὶ ἠγανάκτησεν, ὅταν σὲ συνήντησεν, ἐσηκώθησαν διὰ σὲ μαζὶ ὅλοι οἱ γίγαντες, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἔζων, ὑπῆρξαν ἄρχοντες τῆς γῆς, οἱ ὁποῖοι ἐσήκωσαν καὶ ἐπέταξαν ἀπὸ τοὺς θρόνους των ὅλους τοὺς βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν.

Ὅλοι αὐτοὶ θὰ πάρουν τὸν λόγον καὶ θὰ σοῦ ποῦν· «ὥστε λοιπὸν καὶ σὺ ἐκυριεύθης ἀπὸ τὸν θάνατον καὶ τὸν ὄλεθρον καθὼς καὶ ἡμεῖς; Συγκατεριθμήθης, λοιπὸν ἀναμεταξύ μας.

Ὅλοι θὰ ἀποκριθοῦν καὶ θὰ σοῦ εἴπουν: Καὶ σὺ ἐκυριεύθης ἀπὸ τὸν θάνατον, καθὼς καὶ ἡμεῖς, συγκατηριθμήθης δὲ μεταξὺ ἡμῶν.

Εἰς τὸν ᾅδην κατέβηκεν ἡ δόξα σου καὶ ἡ πολλὴ εὐφροσύνη σου. Σαπίλαν θὰ στρώσουν ὑπὸ κάτω σου καὶ τὸ σκέπασμα, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ σκεπασθῇς, θὰ εἶναι σκουλήκια».

Κατέβη εἰς τὸν Ἅδην ἡ δόξα σου καὶ ἡ πολλή σου εὐφροσύνη. Θὰ στρώσουν ὑποκάτω σου σαπήλαν, καὶ τὸ σκέπασμα, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ καλυφθῇς τελείως, θὰ εἶναι σκωλήκια.

Πῶς ἐξέπεσε εἰς τὸν ἀφανισμὸν καὶ τὴν ἐξουδένωσιν ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος, ὁ ὁποῖος ἐφαίνετο ὡσὰν αὐγερινός, ποὺ πρωΐ-πρωῒ ἀνατέλλει εἰς τὸν οὐρανόν; Συνετρίβη ἐπάνω εἰς τὴν γῆν αὐτός, ὁ ὁποῖος ἔστειλε νικηφόρα τὰ στρατεύματά του ἐναντίον ὅλων τῶν ἐθνῶν.

Πῶς ἔπεσε κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὅπου ἐφαίνετο ὑψωμένος, ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος, ὁ ὅμοιος πρὸς τὸν αὐγερινόν, πρὸς τὸν ἀστέρα ποὺ ἀνατέλλει τὸ πρωΐ; Συνετρίβη ἐπὶ τῆς γῆς αὐτός, ὁ ὁποῖος ἀπέστελλε τὰ στρατεύματά του εἰς ὅλα τὰ ἔθνη.

«Σύ, ἀλαζονικὲ βασιλεῦ τῆς Βαβυλῶνος, ὅταν ἐζοῦσες, εἶπες μὲ τὸν νοῦν σου: Θὰ ἀνεβῶ εἰς τὸν οὐρανόν, ἐπάνω εἰς τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ θὰ στήσω τὸν θρόνον μου, θὰ καθίσω ἔνδοξος βασιλεὺς εἰς ὄρος ὑψηλόν, εἰς τὰ ὄρη τὰ ὑψηλά, ποὺ εὑρίσκονται βορείως τῆς Βαβυλῶνος.

Σὺ δὲ εἶπες μέσα σου καὶ μὲ τὴν διάνοιάν σου: Θὰ ἀναβῶ εἰς τὸν οὐρανόν, θὰ θέσω τὸν θρόνον μου ἐπάνω ἀπὸ τοὺς ἀστέρας τοῦ οὐρανοῦ, θὰ καθήσω εἰς ὄρος ὑψηλόν, εἰς τὰ ὄρη τὰ ὑψηλά, ποὺ κεῖνται βορείως τῆς Βαβυλῶνος.

Θὰ ἀνεβῶ, εἶπες, ἐπάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα, θὰ γίνω ὅμοιος πρὸς τὸν Ὕψιστον Θεόν»!

Θὰ ἀναβῶ, ἐφαντάσθης, ἐπάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα, θὰ γίνω ὅμοιος πρὸς τὸν Ὕψιστον.

Τώρα ἰδού, θὰ κατεβῇς εἰς τὸν ᾅδην, εἰς τὰ βάθη, ὅπου ὑπάρχουν τὰ θεμέλια τῆς γῆς.

Τώρα ὅμως θὰ καταβῇς εἰς τὸν Ἅδην καὶ εἰς τὰ θεμέλια τῆς γῆς, ὅπου νοεῖται εὑρισκόμενος ὁ Ἅδης.

Οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἴδουν τὸ κατάντημά σου, θὰ καταπλαγοῦν καὶ θὰ ποῦν· «αὐτός, λοιπόν, εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀνετάρασσε καὶ ἐτρομοκρατοῦσε τὴν οἰκουμένην, συνεκλόνιζε καὶ ἐκρήμνιζε τοὺς βασιλεῖς;

Αὐτοί, οἱ ὁποῖοι σὲ εἶδαν νεκρόν, θὰ καταληφθοῦν ἐξ αἰτίας σου ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ θὰ εἴπουν: Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἐνέσπειρε τὸν τρόμον εἰς τοὺς ἐν τῇ γῇ καὶ ὁ ὁποῖος ἔσειε καὶ ἀνέτρεπε βασιλεῖς;

Αὐτός, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐρημώσει τὴν οἰκουμένην, καὶ κατέστρεφε τὰς πόλεις καὶ τὰ τείχη των, τοὺς δὲ ἐν αἰχμαλωσίᾳ ἐκρατοῦσεν εἰς δεσμά.

Αὐτὸς εἶναι, ποὺ μετέβαλεν ὅλην τὴν οἰκουμένην εἰς ἔρημον καὶ τὰς πόλεις τοῦ κατοικουμένου κόσμου κατέστρεψε καὶ τοὺς ἐν αἰχμαλωσίᾳ δὲν ἔλυσεν!

Ὅλοι οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν ἀπέθαναν καὶ ἐτάφησαν μετὰ τιμῶν, ὁ καθένας εἰς τὸν οἶκον του, εἰς τὸ βασίλειόν του.

Ὅλοι οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν ἀπέθαναν καὶ ἐτάφησαν μὲ τιμὴν ἕκαστος ἄνθρωπος εἰς τὸ σπίτι του ἀποθνῄσκει καὶ ἀξιοῦται ταφῆς.

Σὺ ὅμως, παράνομε βασιλεῦ, θὰ φονευθῇς καὶ θὰ ριφθῇς ἄταφος εἰς τὰ ὄρη, σὰν σιχαμένος καὶ ἀκάθαρτος νεκρὸς μαζῆ μὲ πολλοὺς ἄλλους νεκρούς, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔχουν φονευθῇ διαπερασμένοι ἀπὸ μαχαίρας, καὶ θὰ καταβαίνουν εἰς τὸν ᾅδην σὰν ἔνδυμα, ποὺ ἔχει βαφῆ εἰς ἀνθρώπινον αἷμα καὶ δὲν εἶναι καθαρόν.

Σὺ ὅμως θὰ ριφθῇς εἰς τὰ ὄρη, παραμένων ἄταφος σὰν νεκρὸς σιχαμένος καὶ ἀκάθαρτος μαζὶ μὲ πολλοὺς πεθαμένους, ποὺ θὰ ἔχουν διαπερασθῆ μὲ μαχαίρας καὶ θὰ καταβαίνουν εἰς τὸν Ἅδην· σὰν ροῦχον ποὺ ἔχει βαφῆ εἰς τὸ ἀνθρώπινον αἷμα καὶ δὲν εἶναι καθαρόν.

Ἔτσι καὶ σὺ δὲν θὰ εἶσαι καθαρὸς καὶ ἀνένοχος, διότι τὴν χώραν μου τὴν Ἰουδαίαν κατέστρεψες καὶ τὸν λαόν μου ἐφόνευσες· ἡ γενεά σου, σπέρμα πονηρόν, δὲν πρόκειται νὰ διαιωνισθῇ ἐπάνω εἰς τὴν γῆν.

Τοιουτοτρόπως οὔτε σὺ θὰ εἶσαι καθαρὸς καὶ ἀνένοχος, διότι τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας μου κατέστρεψες καὶ τὸν εὐλογημένον λαόν μου, τὸν Ἰσραήλ, ἐφόνευσες. Δὲν θὰ μείνῃς σὺ καὶ ἡ γενεά σου καὶ ἡ βασιλεία σου αἰωνίως καὶ παντοτινά, ὦ ἀπόγονε πονηρὲ γονέων πονηρῶν.

ἑτοίμασε τὰ παιδιά σου νὰ σφαγοῦν ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ πατρός των, ἵνα μὴ πονηρὰ παιδιὰ ἁμαρτωλοῦ πατρὸς ἀνδρωθοῦν καὶ κληρονομήσουν τὴν χώραν καὶ γεμίσουν τὴν οἰκουμένην μὲ πολέμους.

ἑτοίμασε τὰ παιδιά σου νὰ σφαγοῦν διὰ τὰς ἁμαρτίας τοῦ πατρός των, διὰ νὰ μὴ μεγαλώσουν καὶ ἀνδρωθοῦν μὲ τὰς πονηρὰς ροπάς, ποὺ τοὺς μετέδωκες, καὶ κατακτήσουν τὴν γῆν καὶ γεμίσουν τὴν γῆν μὲ πολέμους.

Ἐναντίον αὐτῶν θὰ σηκωθῶ ἐπάνω, λέγει ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων, θὰ ἐξαφανίσω τὸ ὄνομά των ἀπὸ τὴν γῆν, καθένα ποὺ κατάγεται καὶ ἀπέμεινεν ἀπὸ αὐτούς, κάθε ἀπόγονόν των αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος·

Καὶ θὰ σηκωθῶ ἐπάνω διὰ νὰ ἐπιτεθῶ κατ’ αὐτῶν, λέγει ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων, καὶ θὰ ἐξαφανίσω τὸ ὄνομά των καὶ καθένα ποὺ θὰ καταλειφθῇ ὡς καταγόμενος ἀπὸ αὐτοὺς καὶ κάθε ἀπόγονον. Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος.

θὰ μεταβάλω καὶ θὰ καταστήσω τὴν Βαβυλῶνα ἔρημον, ὥστε νὰ κατοικοῦν εἰς αὐτὴν ἀκανθόχοιροι, καὶ θὰ εἶναι αὐτὴ ὡς ἕνα τίποτε, θὰ μεταβάλω αὐτὴν εἰς ἕνα βορβορῶδες βάραθρον πρὸς ἀφανισμὸν καὶ καταστροφήν.

Καὶ θὰ μεταβάλω τὴν Βαβυλῶνα εἰς ἔρημον, ὥστε νὰ κατοικοῦν εἰς αὐτὴν ἀκανθόχοιροι, καὶ θὰ ἐκμηδενισθῇ· καὶ θὰ καταστήσω αὐτὴν βάραθρον λάσπης καὶ βορβόρου πρὸς ἀφανισμόν.

Αὐτὰ λέγει Κύριος τῶν δυνάμεων, ὁ παντοκράτωρ· ὅπως εἶπα καὶ ὅπως ἀπεφάσισα, ἔτσι καὶ θὰ γίνῃ καὶ ἔτσι θὰ μείνῃ.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων: Ὅπως ἔχω εἴπει, ἔτσι θὰ γίνῃ, καὶ ὅπως ἔχω ἀποφασίσει, ἔτσι καὶ θὰ μείνῃ ἀμετάκλητος ἡ ἀπόφασίς μου

Θὰ καταστρέψω τοὺς Ἀσσυρίους ἀπὸ τὴν χώραν μου τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπὸ τὰ ἰδικά μου ὄρη· θὰ νικηθοῦν καὶ θὰ καταπατηθοῦν μὲ περιφρόνησιν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, θὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τὸν λαόν μου ὁ ζυγὸς τῆς δουλείας των. Ὁ ἐξευτελισμὸς καὶ τὸ ὄνειδός των, ποὺ ὡσὰν βαρὺ φορτίον ἐβάρυνε τοὺς ὤμους των, θὰ ἀφαιρεθῇ».

νὰ ἐξοντώσω τοὺς Ἀσσυρίους ἀπὸ τὴν χώραν τὴν κατ’ ἐξοχὴν ἰδικήν μου, τὴν Παλαιστίνην δηλαδή, καὶ ἀπὸ τὰ βουνὰ τὰ ἰδικά μου· καὶ θὰ εἶναι οὗτος εἰς καταπάτημα αὐτῶν ποὺ θὰ τοὺς νικήσουν· καὶ θὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τὸν λαόν μου ὁ ζυγὸς τῆς δουλείας των, καὶ θὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τοὺς ὤμους των τὸ ὄνειδος των, ποὺ ὡς ἀλλο βαρὺ φορτίον τοὺς πιέζει.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπόφασις, τὴν ὁποίαν ἔχει λάβει καὶ ἀποφασίσει ὁ Κύριος, σχετικὰ μὲ ὅλην τὴν οἰκουμένην. Ἡ παντοδύναμος τιμωρὸς δεξιά του εἶναι σηκωμένη ἐναντίον ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν ἐθνῶν.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπόφασις, τὴν ὁποίαν ἔχει ἀποφασίσει ὁ Κύριος δι’ ὅλην τὴν οἰκουμένην, καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ χείρ, ποὺ εἶναι ὑψωμένη πολὺ ὑψηλὰ ἐπάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη.

Αὐτὰ δὲ τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος ἔχει ἀποφασίσει, ποιὸς εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ ἐμποδίσῃ καὶ νὰ τὰ ματαίωσῃ; Καὶ τὴν παντοδύναμον δεξιάν του, ποὺ ἔχει ὑψωθῆ διὰ νὰ ἐπιπέσῃ ἐπὶ τῶν ἁμαρτωλῶν, ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ τὴν στρέψῃ ἀλλοῦ;

Ἀσφαλῶς θὰ πραγματοποιηθῇ ἡ ἀπόφασις αὐτή. Διότι ἐκεῖνα, ποὺ ὁ ἅγιος Θεὸς ἔχει ἀποφασίσει, ποῖος θὰ ἔχῃ τὴν δύναμιν νὰ τὰ ματαιώσῃ; Καὶ τὴν χεῖρα Του, ποὺ εἶναι πολὺ ὑψηλὰ σηκωμένη, ποῖος θὰ τὴν στρέψῃ ἀλλοῦ;

Ὁ προφητικὸς αὐτὸς λόγος ἔγινε τὸ ἔτος, κατά τὸ ὁποῖον ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς Ἄχαζ.

Κατὰ τὸ ἔτος, κατὰ τὸ ὁποῖον ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς Ἄχαζ, ἔγινεν ὁ προφητικὸς αὐτὸς λόγος.

Μὴ χαίρετε καὶ μὴ πανηγυρίζετε ὅλοι σεῖς, οἱ Φιλισταῖοι, ἐπειδὴ συνετρίβη ὁ ζυγὸς τῆς δουλείας τοῦ μονάρχου, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐκτύπα καὶ σᾶς ἔθλιβε. Διότι ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ φαρμακεροῦ αὐτοῦ ὄφεως, θὰ βγοῦν παιδιὰ ἀντάξιά του, δηλητηριώδεις ὀχιές, θὰ βγοῦν ὡς ἀπόγονοί του φίδια φτερωτά.

Μὴ εὐφραίνεσθε, ὅλοι οἱ Φιλισταίοι, διότι συνετρίβη ὁ ζυγὸς τῆς δουλείας τοῦ Ἄχαζ, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐκτύπα καὶ σᾶς κατενίκα· διότι ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ μονάρχου αὐτοῦ, ποὺ ἦτο διὰ σᾶς ὄφις φαρμακερός, θὰ βγοῦν τέκνα ὅμοια πρὸς τὰ δηλητηριώδη σαϊτόφιδα, καὶ οἱ ἀπόγονοί των θὰ γεννηθοῦν χειρότεροι, ὅμοιοι πρὸς φίδια ποὺ πετοῦν.

Καὶ ἐνῷ αὐτὰ θὰ συμβαίνουν εἰς βάρος τοῦ ἁμαρτωλοῦ μονάρχου καὶ ἄλλων ἐθνῶν, οἱ πτωχοὶ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ θὰ διατρέφωνται καὶ θὰ ποιμαίνωνται ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἔτσι οἱ πτωχοὶ αὐτοὶ καὶ καταφρονημένοι τότε, θὰ ἀναπαύωνται ἐν εἰρήνῃ. Ἀλλὰ τοὺς ἰδικούς σας ἀπογόνους, ὦ Φιλισταῖοι, θὰ ἐξολοθρεύσῃ ὁ Κύριος μὲ φοβερὰν πεῖναν καὶ ἐκείνους, ποὺ τυχὸν θὰ ἀπομείνουν, θὰ τοὺς ἐξοντώσῃ ὁ Κύριος.

Καὶ θὰ διατραφοῦν οἱ πτωχοὶ καὶ ταπεινοὶ δι’ αὐτοῦ, ὡς ἀγαθοῦ καὶ προνοητικοῦ τούτων Ποιμένος, αὐτοὶ δὲ οἱ πτωχοὶ καὶ ταπεινοί, μὴ παρασυρόμενοι εἰς πολεμικὰς ἐπιχειρήσεις, θὰ ἀπολαύσουν τὰ ἀγαθὰ τῆς εἰρήνης· σοῦ δέ, ὦ Φιλισταῖε, τοὺς ἀπογόνους θὰ ἐξοντώσῃ ὁ Κύριος διὰ πείνης, καὶ κάθε τι, ποὺ θὰ περισωθῇ ἀπὸ σέ, θὰ τὸ θανατώσῃ.

Κλαύσατε, λοιπόν, μὲ ὀλολυγμοὺς αἱ ὀχυραὶ πύλαι τῶν πόλεων τῶν Φιλισταίων· ἃς κράξουν οἱ ἀναστατωμένοι καὶ ταραγμένοι κάτοικοί των, ὅλοι οἱ ἀλλόφυλοι, διότι ὁ καπνὸς τῶν πόλεων, ποὺ καίονται, κατεβαίνει ἀπὸ τὸν βορρᾶν καὶ δὲν πρόκειται κανεὶς νὰ διαφύγῃ τὴν καταστροφὴν καὶ νὰ σωθῇ!

Θρηνήσατε γοερῶς, ὦ πύλαι τῶν πόλεων, ἂς κράξουν μετὰ κλαυθμῶν αἱ τεταραγμέναι ἐκ τῆς προτέρας εἰσβολῆς πόλεις· ὅλοι οἱ Φιλισταῖοι ἂς κλαύσουν, διότι ἔρχεται ἀπὸ τὸν Βορρᾶν καπνὸς καὶ καταστροφή, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ πλέον κανεὶς καὶ νὰ σωθῇ.

Οἱ βασιλεῖς, λοιπόν, τῶν διαφόρων ἐθνῶν, ὅταν θὰ βλέπουν τὰ γεγονότα αὐτά, τὴν ὁλοσχερῆ καταστροφὴν τῶν Ἀσσυρίων καὶ τὴν σωτηρίαν τοῦ Ἰσραήλ, ποῖον ἀπάντησιν τάχα θὰ ἔχουν νὰ δώσουν; Θὰ ἀπαντήσουν φυσικά, ὅτι ὁ Κύριος ἐθεμελίωσε τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅτι δι’ αὐτοῦ ἐσώθησαν καὶ θὰ σωθοῦν οἱ ταπεινοὶ ἐκ τοῦ λαοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐξαρτοῦν καὶ ζητοῦν ἀπὸ αὐτὸν τὴν σωτηρίαν των.

Καὶ τί θὰ ἀποκριθοῦν εἰς τοὺς ζητοῦντας συμμαχίαν βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν; Ὅτι ὁ Κύριος ἐθεμελίωσε τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ δι’ αὐτοῦ, οὐχὶ δὲ διὰ συμμαχιῶν, θὰ σωθοῦν οἱ ταπεινοὶ ἐκ τοῦ λαοῦ, οἱ ἀπ’ αὐτοῦ τὴν σωτηρίαν των ἐξαρτῶντες.

Προφητεία κατὰ τῆς χώρας τῶν Μωαβιτῶν. Ἐν καιρῷ νυκτὸς θὰ καταστραφῇ ἡ χώρα τῶν Μωαβιτῶν, διότι, καὶ ἐν καιρῷ νυκτὸς θὰ καταστραφοῦν καὶ θὰ κρημνισθοῦν τὰ τείχη της.

Ὁ προφητικὸς λόγος ὁ κατὰ τῆς Μωαβίτιδος χώρας. Ἐν καιρῷ νυκτὸς θὰ καταστροφῇ ἡ Μωαβίτις χώρα, διότι ἐν καιρῷ νυκτὸς θὰ καταστραφῇ καὶ τὸ ὀχυρὸν τεῖχος τῆς Μωαβίτιδος.

Πενθήσατε καὶ κλαύσατε διὰ τὰς συμφοράς, ποὺ θὰ ἐκσπάσουν ἐναντίον σας, διότι θὰ καταστραφῇ ἡ πόλις Δηβών, ὅπου εὑρίσκεται ὁ βωμὸς τοῦ θεοῦ σας. Ἐκεῖ θὰ ἀναβῆτε, διὰ νὰ θρηνήσετε. Κλαύσατε μὲ ὀλολυγμοὺς διὰ τὴν καταστροφὴν τῆς Ναβοῦ, τῆς περιφήμου αὐτῆς Μωαβιτικῆς πόλεως, ποὺ εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὸ ὄρος Ναβαῦ. Ξυρίσατε τὰ κεφάλια σας εἰς ἔνδειξιν τοῦ πένθους, ποὺ θὰ σᾶς καταλάβῃ, κατακόψατε ὅλοι τοὺς βραχίονάς σας.

Λυπεῖσθε διὰ τὰς συμφοράς σας· διότι θὰ καταστραφῇ καὶ ἡ πόλις Δηβών, ὅπου ὑπάρχει ὁ βωμὸς τοῦ θεοῦ σας. Ἐκεῖ θὰ ἀναβῆτε διὰ νὰ κλαίετε εἰς μάτην καὶ χωρὶς νὰ εἰσακούεσθε. Θρηνήσατε γοερὼς διὰ τὴν Μωαβίτιδα πόλιν Ναβαῦ· καὶ εἰς κάθε κεφαλὴν ἂς γίνῃ ξύρισμα μέχρι φαλάκρας, ὅλοι δὲ οἱ βραχίονες ἂς ὑποστοῦν ἐντομὰς καὶ ἂς κατακοποῦν.

Εἰς τὰς πλατείας τῆς χώρας σας ζωσθῆτε σάκκους πένθους καὶ ἀρχίσατε κοπετοὺς καὶ θρήνους. Ἐπάνω εἰς τὰ δώματα τῆς πόλεως καὶ εἰς τὰς πλατείας αὐτῆς καὶ εἰς τοὺς μεγάλους της δρόμους ὀλολύξατε ὅλοι μὲ κλαυθμούς.

Εἰς τὰς πλατείας της περιβληθῆτε καὶ ζωσθήτε τριχίνους σάκκους καὶ κάμετε κοπετὸν ἐπάνω εἰς τὰς στέγας καὶ τὰ ἠλιακωτά της, ὅπως καὶ εἰς τὰς πλατείας της καὶ εἰς τοὺς δρόμους της ὅλοι μὲ κλαυθμὸν καὶ λυγμοὺς θρηνήσατε.

Ἐκραύγασαν ἐπάνω εἰς τὴν φοβερὰν θλῖψιν των οἱ κάτοικοι τῆς Ἐσεβὼν καὶ τῆς Ἐλεαλή. Αἱ κραυγαί των ἠκούοντο μέχρι τῆς πόλεως Ἰασσά. Διὰ τοῦτο οἱ νεφροὶ τῆς Μωαβίτιδος χώρας, ἄνθρωποι ἀνδρεῖοι ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἰσχύν της, κραυγάζουν. Ὅλος ὁ λαός της βαθύτατα θὰ αἰσθανθῇ αὐτὸν τὸν πόνον τῆς καταστροφῆς.

Διότι ἐφώναξεν ἡ πόλις Ἐσεβὼν καὶ ἡ πόλις Ἐλελή, τόσον δὲ δυνατά, ὥστε μέχρι τῆς πόλεως Ἰασσὰ ἠκούσθη ἡ φωνή των. Δι’ αὐτὸ φωνάζουν οἱ νεφροὶ τῆς Μωαβίτιδος χώρας ἀπὸ τὸν πολὺν πόνον ἡ ψυχή της θὰ αἰσθανθῇ βαθύτατα τὴν ὀδύνην της.

Αἱ καρδίαι τῶν Μωαβιτῶν βοοῦν· αἱ κραυγαί των ἀνέρχονται εἰς τὸ στόμα καὶ ἀκούονται ἕως τὴν Σηγώρ. Διότι ἡ χώρα Μωὰβ ὁμοιάζει μὲ τριετῆ ἀκμαίαν δάμαλιν, τῆς ὁποίας οἱ μεγάλοι μυκηθμοὶ ἀκούονται πολὺ μακράν. Ἀπὸ τὴν ἀνωφέρειαν τῆς Λουεὶθ ἀναβαίνουν καὶ ἔρχονται πρὸς σέ, ὦ Σηγώρ, κλαίοντες πανικόβλητοι οἱ φυγάδες. Εἰς τὰς ὁδοὺς τῆς πόλεως Ἀρωνιεὶμ κραυγάζουν οἱ φυγάδες· φοβερὸν σύντριμμα καὶ σεισμός!

Αἱ καρδίαι τῶν Μωαβιτῶν βοοῦν ἀπὸ τὰ βάθη των καὶ αἱ φωναί των ἀκούονται ἕως τὴν Σηγώρ· διότι ἡ χώρα τῆς Μωὰβ μὲ τὸν λαόν της ὁμοιάζει πρὸς τριετῆ δάμαλιν ἐπὶ τῆς ἀνωφερείας δὲ τῆς πόλεως Λουεὶθ θὰ ἀναβαίνουν πρὸς σέ, ὦ Σηγώρ, κλαίοντες, εἰς δὲ τὴν ὁδὸν τῆς πόλεως Ἀρωνιεὶμ οἱ φυγάδες φωνάζουν δυνατὰ ἐξαγγέλλοντες συντριμμὸν καὶ σεισμόν.

Τὸ νερὸ τῆς Νεμρεὶμ ἐξηράνθη, τὸ χορτάρι της ἔχει ἐξαφανισθῆ, καὶ χλωρὸ χορτάρι δὲν θὰ ὑπάρξῃ πλέον ἐκεῖ.

Τὸ ἄφθονον νερὸν τῆς πόλεως Νεμρεὶμ θὰ ἐρημωθῇ καὶ ὁ χόρτος της θὰ ἐκλείψῃ, διότι χλωρὸς χόρτος δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἐκεῖ.

Ἀλλὰ μήπως καὶ ἔτσι θὰ κατορθώσουν νὰ ἀποφύγουν τὴν καταστροφὴν καὶ νὰ διασωθοῦν οἱ κάτοικοι τῆς Νεμρείμ; Ὄχι, διότι ἐγὼ θὰ ἐπιφέρω ἐναντίον των εἰς τὴν φάραγγα, ὅπου θὰ εἶναι κρυμμένοι, Ἄραβας καὶ θὰ καταλάβουν αὐτήν.

Ἀλλὰ μήπως καὶ οὕτω δοκιμαζόμενοι καὶ τιμωρούμενοι διὰ τῆς ξηρασίας ταύτης οἱ κάτοικοι τῆς Νεμρεὶμ μέλλουν νὰ σωθοῦν; Ὄχι· διότι θὰ παραχωρήσω νὰ ἐπέλθουν εἰς τὴν φάραγγα, ὅπου θὰ κρυβοῦν, Ἄραβες καὶ θὰ καταλάβουν αὐτήν.

Αἱ κραυγαὶ καὶ αἱ βοαὶ τῶν ἐξολοθρευομένων ἔφθασαν ἕως τὰ σύνορα τῆς Μωαβίτιδος νοτίως μέχρι τὴν πόλιν Ἀγαλεὶμ καὶ ὁ ὀλολυγμὸς τῶν κατοίκων τῆς Μωὰβ ἔφθασεν βορειοανατολικῶς ἕως εἰς τὸ φρέαρ τοῦ Αἰλείμ.

Οὕτως ἐπηκολούθησε ὄλεθρος γενικός. Διότι ἔφθασεν ἡ βοὴ καὶ αἱ δυναταὶ φωναὶ τῶν καταδιωκομένων καὶ ἐξοντωνομένων ἕως τὰ σύνορα τῆς Μωαβίτιδος νοτίως μέχρι τῆς πόλεως Ἄγαλεὶμ καὶ βορειοανατολικοὺς ὁ ὀλολυγμὸς τῶν κατοίκων τῆς Μωὰβ μέχρι τοῦ φρέατος τοῦ Αἰλείμ.

Τὸ νερὸ τοῦ Ρεμμὼν θὰ γεμίσῃ ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν φονευομένων, διότι καὶ πρὸς τὰ ἐκεῖ, πρὸς τὴν Ρεμμών, θὰ παραχωρήσω νὰ ἐπιδράμουν ὀλοθρευταὶ οἱ Ἄραβες. Θὰ ἐξολοθρεύσω τοὺς ἀπογόνους τοῦ Μωὰβ καὶ τὴν πόλιν Ἀριὴλ καὶ τοὺς ὑπολοίπους κατοίκους τῆς χώρας αὐτῆς.

Τὸ δὲ ὕδωρ τοῦ Ρεμμὼν θὰ γεμίσῃ ἀπὸ αἷμα τῶν φονευομένων φυγάδων. Διότι θὰ παραχωρήσω νὰ ἐπέλθουν εἰς τὴν Ρεμμὼν Ἄραβες καὶ θὰ ἐξαλείψω τοὺς ἀπογόνους τοῦ Μωὰβ καὶ τὴν πόλιν Ἀριὴλ καὶ τοὺς ὑπολοίπους κατοίκους τῆς χώρας.

Σὰν ἑρπετά, ποὺ φοβισμένα σύρονται εἰς τὴν γῆν, ἔτσι ἐγὼ θὰ διώξω τοὺς Μωαβίτας. Μήπως οἱ καταφρονηταὶ Μωαβῖται ἐξακολουθοῦν νὰ φρονοῦν, ὅτι τὸ ἅγιον ὄρος τῆς Σιών, τῆς θυγατρός μου Ἱερουσαλήμ, εἶναι ἔρημον;

Θὰ ἀποστείλω τοὺς διαφεύγοντας τὸν θάνατον Μωαβίτας συρομένους εἰς τὴν γῆν σὰν νὰ ἦσαν ἑρπετά. Μήπως, ὡς ἐφρόνουν περιφρονοῦντες τὸ ἅγιον ὄρος μου, εἶναι πέτρα ἔρημος τὸ ὄρος τῆς Ἱεροοσαλημ;

Ἐκεῖ θὰ καταφύγῃς, θὰ εἶσαι σὰν νεοσσός, ποὺ μόλις ἐπέταξε, διότι τὸν ἔχουν πάρει ἀπὸ τὴν φωληά του, σὺ χώρα τῆς Μωαβίτιδος. Καὶ πιὸ πολὺ σὺ ἡ πόλις Ἀρνῶν

Ἐκεῖ θὰ καταφύγῃς, διότι θὰ εἶσαι σὰν μικρὸ πουλὶ πτηνοῦ, ποὺ ἐπέταξε καὶ τὸ ἔχουν πάρει ἀπὸ τὴν φωλιά του, ὦ χώρα τῆς Μωαβίτιδος. Ἔπειτα δὲ σύ, ὦ πόλις Ἀρνῶν, περισσότερον

σκέψου, γίνε καὶ κάμε στέγην τοῦ πένθους τῆς Μωὰβ ὁλοκλήρου. Πανικόβλητοι φεύγουν οἱ κάτοικοί της σὰν εἰς βαθὺ σκοτάδι, ἐνῷ εἶναι ὥρα μεσημβρινή. Φεύγουν, ἔχασαν τὸ μυαλό των. Μὴ ἀρνηθῇς προστασίαν εἰς αὐτούς.

νὰ σκέπτεσαι, καὶ κάμε προστασίαν τοῦ πένθους δι’ αὐτὴν ἀπαύστως. Φεύγουν οἱ κάτοικοί της πανικόβλητοι καὶ σκοτισμένοι σὰν εἰς σκότος εἰς ὥραν μεσημβρινήν. Τόσον πολὺ εἶναι ζαλισμένοι, ὥστε καὶ ἡ μεσημβρία εἶναι σκοτάδι δι’ αὐτούς. Ἔχασαν τὸν νοῦν καὶ τὴν αἴσθησίν των· μὴ παρασυρθῇς ὥστε νὰ τοὺς ἀρνηθῇς προστασίαν.

Εἰς σὲ θὰ παροικήσουν οἱ φυγάδες τῆς Μωαβίτιδος χώρας. Σεῖς θὰ εἶσθε σκέπη καὶ προστασία αὐτῶν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι τοὺς καταδιώκουν. Διότι ἔχει ἤδη διαλυθῇ ἡ συμμαχία σου μὲ τὰ ἄλλα ἐχθρικὰ ἔθνη. Ὁ δὲ σκληρὸς Ἀσσύριος ἄρχων, ὁ ὁποῖος σὲ κατοπτατοῦσε, ἔχει ἤδη χαθῆ.

Θὰ παροικήσουν εἰς σὲ οἱ φυγάδες τῆς Μωάβ, καὶ θὰ σκεπασθοῦν ἀπὸ σᾶς, εὑρίσκοντες προστασίαν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ καταδιώκοντος αὐτοὺς ἐχθροῦ, διότι διελύθη μὲν ἡ συμμαχία σου μὲ τὰ ἄλλα ἔθνη, συγχρόνως ὅμως ἐχάθη ὁ ἄρχων ὁ Ἀσσύριος, ὁ ὁποῖος σὲ κατεπάτει ἀπὸ τὴν γῆν.

Σύναψε φιλίαν καὶ προσκολλήσου εἰς τὴν Σιών, διότι θὰ ἀνορθωθῇ ἐκεῖ ἔνδοξος ὁ θρόνος τοῦ Δαυΐδ, καὶ εἰς τὴν Σκηνὴν καὶ τὸν ἔνδοξον βασιλικὸν θρόνον τοῦ Δαυῒδ θὰ καθίσῃ ἔνας μέγας Κριτής, ὁ ὁποῖος θὰ στηρίζεται εἰς τὴν δύναμιν τῆς ἀληθείας, ἐπιζητῶν καὶ ἀποδίδων πάντοτε δικαίαν κρίσιν, μὲ ζῆλον ἀναζητῶν καὶ ἐφαρμόζων δικαιοσύνην.

Καὶ θὰ ἑτοιμασθῇ μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ θρόνος, καὶ θὰ καθίσῃ ἐπ’ αὐτοῦ στηριζόμενος οὐχὶ ἐπὶ τοῦ ψεύδους, ἀλλ’ ἐπὶ τῆς ἀληθείας εἰς τὴν σκηνὴν καὶ τὸν βασιλικὸν οἶκον Δαβὶδ κριτῆς, ὁ ὁποῖος μετ’ ἐπιμελείας πολλῆς θὰ ζητῇ τὸ δίκαιον καὶ μὲ ζῆλον θὰ ἐπιδιώκῃ τὴν δικαιοσύνην.

Ἐπληροφορήθημεν τὴν ἀλαζονείαν καὶ αὐθάδειαν τῆς χώρας τῶν Μωαβιτῶν. Ὑπῆρξε πάρα πολὺ ὑπερήφανος αὐτή. Ἡ ἀλαζονεία καὶ αὐθάδειά της ἔφθασεν εἰς μεγάλο ὕψος. Αἱ μαντεῖαι καὶ αἱ προρρήσεις τῶν ψευδοπροφητῶν σου δὲν εἶναι, ὅπως σᾶς τὰς παρουσιάζουν· εἶναι ψευδοπροφητεῖαι.

Ἠκούσαμεν τὴν βλάσφημον ὑπερηφάνειαν τοῦ λαοῦ τῆς Μωάβ. Εἶναι πάρα πολὺ ὑβριστὴς καὶ περιφρονητὴς τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ· τὴν βλάσφημον ὑπερηφάνειάν σου ἐσήκωσες ὑψηλά. Αἱ μαντεῖαι καὶ αἱ προρρήσεις αὐτῶν δὲν εἶναι τοιαῦται, ὁποῖαι σοῦ παρουσιάζονται· εἶναι ψευδεῖς.

Θὰ θρηνήσῃ μὲ ὁλολυγμοὺς ἡ χώρα τῆς Μωάβ, διότι εἰς τὴν περιοχήν της ὅλοι θὰ θρηνήσουν μὲ ὁλολυγμούς. Θὰ σκεφθῇς τότε τοὺς κατοίκους τῆς Σέθ, ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ θὰ τρέξῃς νὰ ζητήσῃς βοήθειαν, καὶ δὲν θὰ ἐντραπῇς δι’ αὐτό.

Θὰ κλαύσῃ ὀλοφυρομένη ἡ χώρα τῆς Μωάβ, διότι ὅλοι οἱ κατοικοῦντες εἰς τὴν Μωαβίτιδα θὰ κλαύσουν μετ’ ὀλοφυρμῶν αὐτοὶ δὲ ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν πόλιν Σέθ, θὰ συνθέσουν θρῆνον μελετημένον καὶ δὲν θὰ ἐντραπῇς, ὦ Μωάβ, ἐπικαλουμένη ματαίως καὶ ἐπιμόνως βοήθειαν.

Αἱ πεδιάδες, τῆς Ἐσεβὼν θὰ θρηνήσουν καὶ αἱ ἄμπελοι τῆς Σεβαμά. Σεῖς οἱ ἐχθροί, ποὺ καταπίνετε τὰ ἀλλὰ ἔθνη, καταπατήσατε καὶ τὰς ἀμπέλους τῆς χώρας αὐτῆς ἕως εἰς τὴν Ἰαζήρ. Πουθενὰ δὲν θὰ σταματήσετε. Συνεχίσατε τὴν καταδίωξιν, περιπλανηθῆτε εἰς τὴν ἕρημον καταδιώκοντες τοὺς φυγάδας. Οἱ πρέσβεις, ποὺ εἶχαν ἀποσταλῆ πρὸς συνθηκολόγησιν, ἐγκατελείφθησαν, χωρὶς νὰ ἐπιτύχουν συνάντησιν. Διότι οἱ ἐχθροὶ εἶχαν διαβῆ καὶ προχωρήσει εἰς τὴν ἔρημον (Ἄλλη γραφή: Πρὸς τὴν θάλλασσαν).

Τὰ χωράφια τῆς Ἐσεβὼν θὰ πενθήσουν, διότι θὰ καταστραφοῦν θὰ πενθήσῃ καὶ ἡ ἄμπελος τῆς Σεβαμά. Σεῖς, Ἀσσύριοι, ποὺ καταπίνετε τὰ ἔθνη, καταπατήσατε τὰς ἀμπέλους της μέχρι τῆς εἰς τὰ βόρεια τῆς Μωὰβ κειμένης Ἰαζήρ. Δὲν θὰ σταματήσετε, ἀλλὰ νὰ συνεχίσετε διώκοντες τοὺς Μωαβίτας· προχωρήσατε εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἀποπλανήθητε ἐκεῖ διώκοντες τούτους. Οἱ πρὸς συνθηκολόγησιν ἀποσταλέντες πρέσβεις των ἐγκατελείφθησαν, χωρὶς να ἐπιτύχουν συνάντησιν, διότι οἱ ἐχθροὶ ἐν τῷ μεταξὺ ἐπροχώρησαν καὶ διέβησαν εἰς τὴν ἔρημον.

Διὰ τοῦτο θὰ κλαύσω τὴν καταστροφὴν ἀμπελώνων τῆς Σεβαμά, ὅπως ἔκλαυσα καὶ τὴν καταστροφὴν τῆς Ἰαζήρ. Τὰ δένδρα σου, ὦ Ἐσεβὼν καὶ Ἐλεαλή, τὰ κατέστρεψε, τὰ ἔρριψεν εἰς τὴν γῆν ὁ ἐχθρός σου καὶ ἀπειλεῖ λέγων· «θὰ καταπατήσω τὸν θερισμὸν τῶν σιτηρῶν σου καὶ τὸν τρυγητὸν τῶν ἀμπελώνων σου, τὰ πάντα. Τίποτε δὲν θὰ μείνῃ ὄρθιον ἀλλὰ τὰ πάντα θὰ ριφθοῦν εἰς τὴν γῆν.

Διότι δὲ οὕτω θὰ συνακολουθήσῃ καὶ πλήρης τῆς συγκομιδῆς καταστροφή, θὰ κλαύσω τὰ ἀμπέλια τῆς Σεβαμά, ὅπως ἔκλαυσα καὶ τὰ ἀμπέλια τῆς Ἰαζήρ. Τὰ δένδρα σου ἔρριψε κάτω, ἐκρίζωσας ταῦτα ὁ ἐχθρός, ὦ Ἐσεβὼν καὶ Ἐλεαλή, διότι, ὅταν πρόκειται νὰ θερίσῃς καὶ νὰ τρυγήσῃς, θὰ παραχωρήσω νὰ καταπατηθοῦν οἱ στάχυες καὶ αἱ σταφυλαὶ καὶ νὰ πέσουν ὅλα κατὰ γῆς καταστρεφόμενα.

Θὰ ἀφαιρεθῇ καὶ θὰ λείψῃ πλέον εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίασις ἀπὸ τοὺς ἀμπελῶνας σου. Τὰ παιδιά σου δὲν θὰ εὐφρανθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀμπελῶνας σου. Δὲν θὰ πατήσουν σταφυλάς, διὰ νὰ ρίψουν μούστους εἰς τὰ ὑπολήνια. Κάθε χαρμόσυνος φωνὴ καὶ ἄσμα, συνήθη κατὰ τὸν τρυγητόν, θὰ ἔχουν πλέον παύσει.

Καὶ θὰ ἀφαιρεθῇ κάθε εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίασις ἀπὸ τὰς ἀμπέλους σου· καὶ εἰς τὰς ἀμπέλους σου δὲν θὰ δοκιμάσουν τὴν εὐχαρίστησιν τοῦ τρυγητοῦ καὶ δὲν θὰ πατήσουν σταφύλια, ὥστε νὰ ρεύσῃ μοῦστος εἰς τὰ ὑπολήνια, διότι κάθε χαρμόσυνος φωνὴ καὶ κάθε ᾆσμα ἐπὶ τῷ τρυγητῷ ἔχει παύσει. Μελαγχολία ἀπλώνεται παντοῦ.

Διὰ τὰς ἐπικειμένας αὐτὰς συμφορὰς κατὰ τῆς Μωάβ, περίλυπος ἡ καρδία μου θὰ ἀντηχήσῃ ὡσὰν μελαγχολικὴ κιθάρα θρηνωδη ᾄσματα καὶ τὰ σπλάγχνα μου θὰ σκληρυνθοῦν ἀπὸ τὸν πόνον, σὰν τεῖχος τοῦ ὁποίου τώρα ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια.

Διότι δὲ θλίβομαι ἐπὶ ταῖς ἐπικειμέναις τῆς Μωὰβ καταστροφαῖς, δι’ αὐτὸ ἡ καρδία μου περίλυπος θὰ ἠχήσῃ σὰν κιθάρα διὰ τὴν Μωάβ, καὶ τὰ σπλάγχνα μου θὰ παρουσιασθοῦν ἀκλόνητα καὶ στερεὰ ἐπὶ τοῦ θελήματός σου σὰν τεῖχος, τὸ ὁποῖον σὺ ἐγκαινίασες.

Καὶ σὺ Μωὰβ θὰ καταληφθῇς ἀπὸ ἐντροπήν, διότι ἐκοπίασες ἀνωφελῶς προσφέρουσα θυσίαν εἰς τοὺς βωμοὺς τῶν εἰδωλολατρικῶν θεῶν σου. Θὰ εἰσέλθῃς εἰς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναούς, ὅπου ὑπάρχουν τὰ χειροποίητα εἴδωλά σου, διὰ νὰ ζητήσῃς καὶ λάβῃς βοήθειαν, ἀλλὰ αὐτὰ δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ σὲ γλυτώσουν ἀπὸ τὸν ἐχθρόν».

Καὶ τοῦτο θὰ γίνῃ διὰ νὰ σὲ ἐντραποῦν οὗτοι, διότι ἡ χώρα τῆς Μωὰβ ἐκοπίασε θυσιάζουσα εἰς τοὺς βωμούς της καὶ θὰ εἰσέλθῃ εἰς τοὺς ναοὺς τῶν εἰδώλων, ποὺ ὑπὸ χειρῶν ἀνθρωπίνων κατασκευάζονται, ὥστε νὰ προσευχηθῇ ἀνωφελῶς, καὶ δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ ἐλευθερώσῃ τὸν λαὸν αὐτῆς.

Αὐτὰ εἶναι τὰ προφητικὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ὁ Κύριος ἐλάλησεν ἐναντίον τῆς Μωὰβ τότε, ποὺ τὰ εἶπε.

Αὐτὸς εἶναι ὁ προφητικὸς λόγος, τὸν ὁποῖον ἐλάλησεν ὁ Κύριος διὰ τὴν Μωάβ, τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποῖον ἐλάλησε τοῦτον.

Καὶ τώρα σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ἐντὸς τριῶν ἐτῶν ὡσὰν τὰ ἔτη τοῦ μισθωτοῦ ἀνθρώπου, θὰ ἐξευτελισθῇ καὶ θὰ καταπέσῃ ὅλη ἡ δόξα τῆς χώρας Μωάβ, μὲ ὅλον τὸν ἄφθονον πλοῦτον της. Ὀλίγοι Μωαβῖται θὰ ἀπομείνουν καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι χωρὶς καμμίαν ὑπόληψιν καὶ ἐκτίμησιν.

Καὶ τώρα καθορίζων τὸν χρόνον τῆς ἐκπληρώσεως λέγω· εἰς τρία ἔτη - λέγων δὲ ἔτη ἐννοῶ ἔτη ἀνθρώπου μισθωτοῦ, ὁ ὁποῖος λογαριάζει καλά, πότε θὰ συμπληρωθοῦν ταῦτα - θὰ καταλήξῃ εἰς ἀτιμίαν ἡ δόξα τῆς Μωὰβ μὲ ὅλον τὸν πολὺν πλοῦτον της καὶ θὰ ἀπομείνῃ ὀλιγοστή, μὲ ἠλαττωμένον πληθυσμὸν καὶ χωρὶς καμμίαν τιμὴν καὶ ἀξίαν.

Προφητικὸς λόγος ἐναντίων τῆς Δαμασκοῦ. Ἰδοὺ, ἡ Δαμασκὸς θὰ ἐξαφανισθῇ ἐκ μέσου τῶν ἄλλων πόλεων τῆς οἰκουμένης, ἡ δὲ πτῶσις αὐτῆς θὰ εἶναι μεγάλη.

Ὁ προφητικὸς λόγος ὁ κατὰ τῆς Δαμασκοῦ. Ἰδοὺ ἡ Δαμασκὸς θὰ ἀρθῇ καὶ θὰ ἑξαφανισθῇ ἀπὸ τὰς πόλεις τῆς γῆς καὶ θὰ καταπέσῃ εἰς ἐρείπια·

Θὰ ἐγκαταλειφθῇ ἀπὸ τοὺς ἄνθρωπους καὶ θὰ μείνῃ ἔρημος διὰ παντός. Ὡς μάνδρα ποιμνίων θὰ χρησιμοποιηθοῦν αἱ περιοχαί της, ὅπου θὰ ἀναπαύωνται πρόβατα, καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανεὶς νὰ τὰ ἐκδίωξῃ ἀπὸ ἐκεῖ.

καὶ θὰ μείνῃ ἐγκαταλελειμμένη ἐπὶ μακρὸν διὰ νὰ χρησιμεύῃ μόνον ὡς τόπος, ὅπου θὰ κοιμῶνται καὶ θὰ ἀναπαύωνται ποίμνια, καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανείς, ποὺ νὰ τὰ διώχνω ἀπὸ ἐκεῖ.

Δὲν θὰ εἶναι πλέον ἡ Δαμασκὸς ὀχυρὰ πόλις, διὰ νὰ καταφεύγῃ ἐκεῖ τὸ βασίλειον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Δὲν θὰ βασιλεύσῃ πλέον ὡς πρωτεύουσα λαῶν ἡ Δαμασκὸς καὶ τὸ ὑπόλοιπον μέρος τοῦ συριακοῦ κράτους θὰ ἐξολοθρευθῆ. Διότι σύ, ὦ Δαμασκός, δὲν εἶσαι βέβαια καλύτερη ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐν τούτοις διὰ τὰς ἁμαρτίας των κατεστράφησαν. Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων.

Καὶ δὲν θὰ εἶναι πλέον ὀχυρὰ ἡ Δαμασκός, διὰ νὰ καταφεύγῃ εἰς αὐτὴν ἡ φυλὴ τοῦ Ἐφραὶμ καὶ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ δὲν θὰ εἶναι ἕδρα βασιλέως ἐν τῇ Δαμασκῶ· καὶ τὸ ὑπόλοιπον τῆς χώρας τῶν Σύρων θὰ καταστραφῇ· διότι σύ, ὦ Συρία, δὲν εἶσαι καλλιτέρα ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἀπὸ τὴν δόξαν των. Δὲν πρέπει λοιπὸν νὰ περιμένῃς

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς παρὰ Θεοῦ τιμωρίας θὰ λείψῃ καὶ θὰ σβήσῃ ἡ δόξα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ βασιλείου, θὰ σεισθοῦν ἐκ θεμελίων καὶ θὰ καταπέσουν ὅλα τὰ ὡραῖα καὶ ἄφθονα ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ ἀγαθά, ποὺ ἀποτελοῦσαν τὴν δόξαν του.

Καὶ θὰ γίνῃ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἀμαύρωσις πλήρης καὶ ἀφανισμὸς τῆς δόξης τῶν δέκα φυλῶν τοῦ Ἰακώβ, καὶ θὰ σεισθοῦν ὅλα τὰ πλούσια καὶ ποὺ ἀποτελοῦν τὴν δόξαν του.

Θὰ μείνῃ χωρὶς δόξαν καὶ ἀξίαν, ὅπως ὅταν ὁ θεριστὴς θερίσῃ τοὺς ὡρίμους στάχεις, συγκέντρωσῃ αὐτοὺς εἰς τὰ χέρια του, σηκώσῃ ἀπὸ τὴν περιοχὴν τὰ ὥριμα καὶ παχειὰ στάχυα ἀπὸ τὰς πλουσίας κοιλάδας

Καὶ θὰ συμβῇ, καθ’ ὃν τρόπον γίνεται, ἐάν τις μαζεύσῃ σῖτον ὥριμον πρὸς θερισμόν, ποὺ στέκει ἐπὶ τῆς καλάμης του, καὶ ὅπως θὰ συσσωρεύσῃ στάχυας εἰς τὸν βραχίονά του, καὶ θὰ γίνῃ, ὅπως γίνεται, ἐὰν κανεὶς συναθροίσῃ στάχυας εἰς εὔφορον κοιλάδα,

καὶ ἀπομείνῃ, ἡ καλαμιὰ μόνη. Ὀλίγοι Ἰσραηλῖται θὰ ἀπομείνουν σὰν δύο ἢ τρεῖς ρῶγες ἐληᾶς εἰς τὸ ἄκρον ὑψηλοῦ κλάδου ἢ τέσσαρες ἢ πέντε ἐληὲς εἰς τοὺς πλαγίους κλάδους. Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ.

καὶ ἐναπομείνῃ εἰς αὐτὴν καλάμη, ἡ ὅπως ρῶγες ἐλαίας δύο ἢ τρεῖς εἰς τὸ ἄκρον ὑψηλὰ αἰωρουμένου κλάδου, ἢ τέσσαρες ἢ πέντε ἐπὶ τῶν κλάδων καταλειφθοῦν. Οὕτως ὀλίγοι θὰ περισωθοῦν καὶ ἐκ τοῦ Ἰσραήλ. Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔπειτα ὅμως ἀπὸ τὴν δικαίαν καὶ παιδαγωγικὴν αὐτὴν τιμωρίαν, ὁ ἄνθρωπος θὰ στηρίζῃ τὴν πεποίθησίν του εἰς τὸν Δημιουργὸν καὶ Πλάστην του, οἱ δὲ ὀφθαλμοί του θὰ στρέφωνται μὲ ἐμπιστοσύνην καὶ θὰ προσβλέπουν εἰς τὸν ἅγιον Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν κάθε ἄνθρωπος ἐκ τοῦ περισωθέντος μικροῦ καταλοίπου θὰ στηρίζῃ τὴν πεποίθησίν του εἰς τὸν ἀληθῆ Θεόν, ὁ ὁποῖος τὸν ἐδημιούργησε: Καὶ οἱ ὀφθαλμοί του θὰ βλέπουν τὸν ἅγιον Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, εἰς αὐτὸν καὶ μόνον στρεφόμενοι μετ’ ἐλπίδος.

Δὲν θὰ στηρίζουν πλέον τὴν πεποίθησιν καὶ τὰς ἐλπίδας των οἱ ἄνθρωποι εἰς τοὺς βωμοὺς τῶν εἰδώλων. Οὔτε εἰς τὰ ἔργα τῶν χειρῶν των, τὰ χειροποίητα εἴδωλα, ποὺ τὰ κατεσκεύασαν οἱ δάκτυλοί των. Δὲν θὰ προσέχουν πλέον τὰ ἱερὰ δένδρα τῶν εἰδωλολατρικῶν βωμῶν, οὔτε τὰ βδελυρὰ εἴδωλά των.

Καὶ δὲν θὰ ἔχουν τὴν πεποίθησίν των εἰς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς βωμούς, οὔτε εἰς τὰ ἔργα τῶν χειρῶν των, τὰ εἴδωλα δηλαδή, τὰ ὁποῖα κατεσκεύασαν οἱ δάκτυλοί των καὶ δὲν θὰ στρέψουν εὐλαβῶς τὰ βλέμματά των εἰς τὰ ἱερὰ δένδρα, οὔτε εἰς τὰ μυσαρὰ εἴδωλά των.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ὅμως τῆς δικαίας καὶ παιδαγωγικῆς τιμωρίας σου, αἱ πόλεις σου, ὦ Ἰσραήλ, θὰ ἔχουν ἐγκαταλειφθῇ ὅπως ἔχουν ἐγκαταλείψει ἄλλοτε οἱ Ἀμορραῖοι καὶ οἱ Εὐαῖοι τὰς πόλεις των ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς προελαύνοντας Ἰσραηλίτας. Ἔτσι αἱ πόλεις σᾶς θὰ μείνουν ἔρημοι καὶ ἀκατοίκητοι·

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην θὰ εἶναι αἱ πόλεις σου ἐγκαταλελειμμέναι, ὅπως ἀκριβῶς ἐγκατέλιπον τὰς πόλεις των οἱ Ἀμορραίοι καὶ οἱ Εὐαῖοι ἔμπροσθεν τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραήλ, καὶ θὰ παραμένουν αὗται ἔρημοι.

καὶ τοῦτο, διότι ἐγκατέλειψες τὸν σωτῆρα σου Θεὸν καὶ δὲν ἐνεθυμήθης τὸν Κύριόν σου, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καὶ ἠμπορεῖ νὰ εἶναι διὰ σὲ βοηθός. Διὰ τὴν ἀχαριστίαν σου αὐτὴν καὶ τὴν ἐγκατάλειψιν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, θὰ σπείρῃς εἰς τὴν χώραν σου σπόρον, ποὺ δὲν θὰ σοῦ δώσῃ ἐλπίδας ἀποδόσεως, καὶ δὲν θὰ περιμένῃς ὠφέλιμον συγκομιδην.

Θὰ μείνουν δὲ ἔρημοι αἱ πόλεις σου, διότι ἐγκατέλιπες τὸν Θεόν, ὁ Ὁποῖος σὲ ἔσωσεν ἀπὸ τῆς δουλείας τοῦ Φαραώ, καὶ δὲν ἐνεθυμήθης τὸν Κύριον, ποὺ ὑπῆρξε βοηθός σου διὰ νὰ ἔλθῃς καὶ ἐγκατασταθῇς εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας. Διὰ τοῦτο θὰ φυτεύσῃς φύτευμα καὶ θὰ σπείρῃς σπόρον, ποὺ δὲν θὰ σοῦ δίδουν ἐλπίδα ἀποδόσεως, οὔτε θὰ δύνασαι νὰ ἐμπιστευθῇς εἰς αὐτά.

Ἀμέσως κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ σπείρῃς, θὰ πλανηθῇς, θὰ διαψευσθοῦν αἱ ἐλπίδες σου. Ἐὰν δὲ σπείρῃς τὸ πρωΐ, θὰ ἀνθίσῃ παράκαιρα καὶ θὰ φανῇ ὡσὰν ὥριμον πρὸς θερισμόν, πρὶν ἔλθῃ ὁ καιρός του. Θὰ συμβῇ μὲ σὲ ὅ,τι μὲ ἔνα πατέρα, ποὺ ἀφήνει τὰ παιδιά του εἰς τὴν τύχην.

Κατὰ τὴν ἡμέραν δέ, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ φυτεύσῃς, θὰ πλανηθῇς καὶ θὰ διαψευσθοῦν αἱ ἐλπίδες σου ἐὰν δὲ σπείρῃς τὸ πρωΐ, θὰ ἀνθήσῃ καὶ θὰ φανῇ ὠριμάζον πρὸς θερισμὸν ἀκαίρως καὶ ἀβεβαίως, εἰς ὅποιαν ἡμέραν τύχῃ, οὐχὶ δὲ εἰς τὸν φυσικὸν καὶ κατάλληλον καιρόν του· καὶ θὰ συμβῇ ὅ,τι καὶ μὲ ἕνα πατέρα, ποὺ θὰ ἀφήσῃ τὰ τέκνα του εἰς τὴν τύχην.

Ἀλλοίμονον εἰς σὲ πλῆθος πολλῶν ἐθνῶν! Ὡσὰν τὴν τρικυμισμένην θάλασσαν ἔτσι καὶ σεῖς θὰ ταραχθῆτε. Ἐπιδρομὴ καὶ ἄπλωμα πολλῶν ἐθνῶν θὰ ἀντηχήσουν, ὡσὰν τὰ ἀνυψούμενα κύματα τῆς θαλάσσης.

Ἀλλοίμονον εἰς σέ, ὦ πλῆθος πολλῶν ἐθνῶν σὰν θάλασσα τεταραγμένη καὶ τρικυμιῶσα ἔτσι θὰ ταραχθῆτε, καὶ ὡς ἐπιφάνεια θαλάσσης τὰ κύματα τῶν πολλῶν ἐθνῶν σὰν νερὸν θὰ ἠχήσουν.

Ὅπως εἶναι τὸ πολὺ ὕδωρ τῶν πλημμυρῶν, ἔτσι θὰ εἶναι καὶ τὰ ἔθνη, ποὺ θὰ ἐπιδράμουν ἐναντίον σου. Θὰ ὁμοιάζουν μὲ καταρράκτην ὑδάτων, ποὺ κρημνίζονται μὲ ὁρμὴν μεγάλην. Ὁ Θεὸς ὅμως θὰ ἐξευτελίσῃ καὶ θὰ ἐξουδενώσῃ τὸν Ἀσσύριον, θὰ τὸν ἐκδιώξῃ μακρὰν ὡσὰν τὸ λεπτὸν χνούδι τοῦ ἀχύρου, τὸ ὁποῖον λιχνίζουν οἱ γεωργοὶ εἰς τὸν ἄνεμον· ὡσὰν τὸν κονιορτὸν ὀπίσω ἀπὸ τοὺς τροχοὺς κινουμένης ἁμάξης, τὸν ὁποῖον διασκορπίζει ὁ ὀρμητικὸς ἄνεμος.

Σὰν νερὸν πολὺ ἔθνη πολλά· μὲ τὴν ὁρμὴν ὕδατος πολλοῦ μετὰ βίας καταπίπτοντος καὶ κατακρημνιζομένου, οὕτω θὰ ἐπιδράμουν οἱ Ἀσσύριοι. Καὶ ὁ Θεὸς θὰ ἐξουδενώσῃ ἀπωθῶν τὸν Ἀσσύριον καὶ θὰ τὸν διώξῃ μακρὰν σὰν ψιλὸν ἄχυρον, τὸ ὁποῖον οἱ λιχνίζοντες διασκορπίζουν ἀπέναντι τοῦ ἀνέμου, καὶ σὰν σκόνην ἀνεμοστροβίλου, τὴν ὁποίαν διασκορπίζει μετὰ σφοδρότητος καταιγίς.

Ὁ ἐχθρὸς ὅμως θὰ ἐξαφανισθῇ ταχέως καὶ ἐνῷ κατὰ τὸ βράδυ θὰ ἐμπνέῃ φόβον καὶ τρόμον μὲ τὰς πολυπληθεῖς δυνάμεις του, τὸ πρωῒ δὲν θὰ ὑπάρχῃ πλέον. Αὐτὸ εἶναι τὸ ὀλέθριον κατάντημα ἐκείνων, ποὺ σᾶς ἐλεηλάτησαν. Αὐτὴ εἶναι ἡ τύχη καὶ ἡ κληρονομία ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἠθέλησαν νὰ σᾶς κληρονομήσουν.

Ὁ ἐχθρὸς θὰ ἐξαψανισθῇ τάχιστα οὕτως, ὥστε κατὰ τὸ βράδυ, ὅταν θὰ στρατοπεδεύῃ μὲ τὰς πολυπληθεῖς δυνάμεις του, θὰ εἶναι πένθος καὶ φόβος εἰς τὴν ὑπ’ αὐτοῦ ἀπειλουμένην πόλιν. Πρὶν ἢ ὅμως ἔλθῃ τὸ πρωΐ, δὲν θὰ ὑπάρχῃ τὸ πένθος, διότι θὰ ἔχῃ ἐξαφανισθῇ καὶ ὁ ἐχθρός. Αὐτὸ εἶναι τὸ μερίδιον καὶ ἡ τύχη ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἐλαφυραγώγησαν, καὶ αὐτὴ ἡ κληρονομία ἐπιφυλάσσεται εἰς ἐκείνους ποὺ σᾶς διήρπασαν, σὰν νὰ ἦσθε κληρονομία των.

Ἀλλοίμονον εἰς τὰ ταχέα πλοῖα τῆς χώρας, ποὺ εὑρίσκεται πέραν ἀπῸ τοὺς ποταμοὺς τῆς Αἰθιοπίας, καὶ τὰ ὁποῖα φαίνεται σὰν νὰ ἔχουν φτερά.

Ἀλλοίμονον εἰς τὰ ὁμοιάζοντα πρὸς πτέρυγας ἱστία τῶν πλοίων τῆς γῆς, ἡ ὁποία κεῖται πέραν τῶν ποταμῶν τῆς Αἰθιοπίας. Εἰς τίποτε δὲν θὰ ὠφελήσῃ τὸ ταχύπλοον αὐτῶν.

Ἀλλοίμονον εἰς τὸν βασιλέα τῆς Αἰθιοπίας, ποὺ εἶναι καὶ ἄρχων τῆς Αἰγύπτου, ὁ ὁποῖος στέλλει, πρὸς εἰρήνην, τάχα, πρεσβευτὰς μὲ ἐπιστολὰς πλέοντας ἐπάνω εἰς τοὺς μεγάλους ποταμούς· διότι οἱ ταχεῖς ὡς ἀνάλαφροι αὐτοὶ ἀγγελιαφόροι θὰ ἐπιστρέψουν ἄπρακτοι εἰς τὸ σκληρὸν ἔθνος των, τοῦ ὁποίου οἱ ἄνθρωποι εἶναι μεγαλόσωμοι καὶ ἰσχυροί· ποῖος ἄλλος λαὸς τὸν ὑπερέβη εἰς σκληρότητα; Τὸ ἔθνος αὐτὸ πάντας νικῶν καὶ ὑποτάσσων, δὲν παρέχει καμμίαν ἐλπίδα σωτηρίας εἰς τοὺς ἡττημένους. Αὐτὸ διασχίζουν τώρα οἱ ποταμοὶ τῆς γῆς.

Ἀλλοίμονον εἰς τὸν βασιλέα τῆς Αἰθιοπίας, ὁ ὁποῖος ἀποστέλλει διὰ τῶν ὁμοίων πρὸς θάλασσαν ποταμῶν ὁμήρους ἐγγυωμένους τὴν φιλίαν του καὶ ἐπιστολὰς γραμμένας εἰς πάπυρον διὰ μέσου τοῦ ὕδατος τῆς χώρας του· διότι οἱ ἀπεσταλμένοι του οὗτοι θὰ ἐπιστρέφουν πάλιν γρήγορα πρὸς τὸ ἴδιον ὑπερήφανον ἔθνος, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀνθρώπους ὑψηλοὺς κατὰ τὸ ἀνάστημα, καὶ πρὸς τὸν λαὸν μὲ χρῶμα καὶ χαρακτηριστικὰ ξενίζοντα, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἰσχυρόν. Ποῖος ἄλλος λαὸς εἶναι σκληρότερος τούτου; Ἔθνος ἀποκλεῖον πᾶσαν ἐλπίδα εἰς τὸν ἀντίπαλον αὐτοῦ καὶ τὸ ὁποῖον ἔχει καταπατήσει πολλοὺς λαούς· τώρα διασχίζουν αὐτὸ οἱ ποταμοὶ τῆς γῆς.

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ποταμοὶ ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν πλοιαρίων, ποὺ τοὺς διασχίζουν, ὁμοιάζουν μὲ κατοικουμένην χώραν. Ἡ χώρα αὐτῶν θὰ μείνῃ κατοικουμένη, ὄχι ὅμως ἐπὶ πολύ, διότι σὰν ἐπάνω εἰς τὴν κορυφὴν ὄρους κάποιο συνθηματικὸν σημεῖον τῆς καταστροφῆς θὰ ὑψωθῇ. Σὰν φωνὴ σάλπιγγος θὰ ἀκουσθῇ τὸ μήνυμα τῆς καταστροφῆς της.

Ὅλοι οἱ ποταμοὶ εἶναι σὰν χώρα, ποὺ κατοικεῖται· τόσα πολλὰ πλοιάρια τοὺς διασχίζουν καὶ τόσοι συνοικισμοὶ ἔχουν ἐγκατασταθῇ εἰς τὰς ὄχθας των. Ἡ χώρα αὐτῶν (τῶν Αἰθιόπων) δὲν θὰ ἐρημωθῇ, ἀλλὰ θὰ κατοικηθῇ· θὰ ἴδουν σὰν σημεῖον συνθηματικόν, ποὺ θὰ ὑψωθῇ ἀπὸ ὄρος, σὰν φωνὴ σάλπιγγος θὰ ἀκουσθῇ τὸ μήνυμα τῆς καταστροφῆς τῶν Ἀσσυρίων.

Διότι αὐτὰ μοῦ εἶπεν ὁ Κύριος· ἀσφάλεια θὰ ὑπάρξῃ εἰς τὴν πόλιν μου τὴν Ἱερουσαλήμ, φανερὰ ὦσαν τὸ λαμπρὸν φῶς μεσημβρινῆς ζέστης καὶ ὡσὰν εὐχάριστος δροσερὰ νεφέλη κατὰ τὰς θερμὰς ἡμέρας τοῦ θερισμοῦ.

Διότι ἔτσι μου εἶπεν ὁ Κύριος: Ἀσφάλεια θὰ εἶναι εἰς τὴν πόλιν μου, τὴν Ἱερουσαλήμ, τόσον φανερά, ὅπως τὸ λαμπρὸν φῶς τῆς μεσημβρινῆς ζέστης, καὶ τόσον ποθητὴ καὶ ἀνακουφιστική, ὅπως δροσερὸν σύννεφον θὰ εἶναι εἰς ἡμέραν θερισμοῦ.

Πρὶν ἔλθῃ ἡ ἐποχὴ τοῦ θερισμοῦ, ὅταν συμπληρωθῇ ἡ ἄνθησις τῆς ἀμπέλου, καὶ φανοῦν οἱ πρῶτες ἀγουρίδες, ὁ δὲ ἀμπελουργός μὲ τὰ κοπτερά του ἐργαλεῖα, ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὰ καρποφόρα κλήματα τὰ μικρὰ τσαμπιά, ποὺ δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὠριμάσουν, καὶ ἀποκόπτει καὶ ἀφαιρεῖ τὰ πλεονάζοντα κλήματα, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς θὰ κατακόψῃ τὸν ἐχθρόν.

Ὅπως γίνεται πρὸ τοῦ τρυγητοῦ, ὅταν εἰς τὰ κλήματα συντελεσθῇ ἡ ἄνθησις καὶ ἀγουρίδα πετάξῃ σὰν ἄνθος, καὶ ὁ ἀμπελουργὸς θὰ ἀφαιρέσῃ τὰ μικρὰ τσαμπιὰ διὰ τῶν δρεπάνων καὶ τὰ βλαστάρια τῶν κλημάτων τὰ πλεονάζοντα θὰ ἀφαιρέσῃ καὶ θὰ ἀποκόψῃ, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς θὰ κατακόψῃ καὶ τὸν ἐχθρὸν τῆς πόλεώς του.

Καὶ θὰ ἐγκαταλείψῃ ὁ Θεὸς ἄταφα τὰ πτώματα τῶν ἐπιτεθέντων ἐχθρῶν εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς τὰ θηρία τῆς γῆς· καὶ θὰ συγκεντρωθοῦν ἐπάνω εἰς τοὺς νεκροὺς αὐτοὺς τὰ ὄρνεα τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὅλα τὰ θηρία τῆς γῆς θὰ ἔλθουν εἰς αὐτούς.

Καὶ θὰ ἐγκαταλείψῃ συγχρόνως ὁ Θεὸς ἄταφα τὰ πτώματά των εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς τὰ θηρία τῆς γῆς, καὶ θὰ συναχθοῦν ἐπὶ τοὺς νεκροὺς τούτους τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὅλα τὰ θηρία τῆς γῆς εἰς αὐτοὺς θὰ ἔλθουν.

Κατὰ δὲ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τῆς λυτρώσεως τοῦ Ἰσραὴλ θὰ προσφερθοῦν δῶρα εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων ἐκ μέρους λαοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε θλιμμένος καὶ ἀπογυμνωμένος, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸν μετὰ ταῦτα χρόνον θὰ εἶναι μεγάλος καὶ ἰσχυρός. Τὸ ἔθνος, ποὺ εἶχε καταπατηθῆ ἀπὸ τὰς ἐπιδρομὰς τῶν ἐχθρῶν, τὸ ὁποῖον ὅμως ἐπιστραφὲν ἐλπίζει εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεόν, καὶ τοῦ ὁποίου ἡ χώρα εὑρίσκεται ἀνάμεσα ποταμῶν, θὰ προσφέρῃ εὐχαριστηρίους θυσίας εἰς τὸν τόπον, ὅπου οἱ πιστοὶ ἀπὸ ἀρχαίων χρόνων ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ παντοκράτορος, εἰς τὸ ὄρος Σιών.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον θὰ προσφερθοῦν δῶρα εὐχαριστίας εἰς τὸν Παντοκράτορα Κύριον, τὰ ὁποῖα θὰ ληφθοῦν ὡς λάφυρα ἀπὸ λαὸν θλιμμένον καὶ ἀπογυμνωμένον, ἀπὸ τὸν Ἀσσυριακὸν λαόν, ὅστις θὰ συντριβῇ, καὶ θὰ προσφερθοῦν ἀπὸ λαὸν μεγάλον, τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος θὰ μείνῃ εἰς τὸν πάντα χρόνον μέγας ἀπὸ τώρα καὶ αἰωνίως· ἔθνος, ποὺ τώρα ἐπιστραφὲν ἐλπίζει εἰς τὸν ἀληθῆ Θεὸν καὶ ἔχει καταπατηθῇ ἀπὸ τὰς εἰσβολὰς τῶν ἐχθρῶν, τοῦ ὁποίου ἡ χώρα εἶναι ἐν μέσῳ ποταμῶν, θὰ προσφέρῃ δῶρα εἰς τὸν τόπον, ὅπου ἀνέκαθεν ἐπεκαλέσθησαν οἱ πιστοὶ τὸ ὄνομα τοῦ Παντοκράτορος Κυρίου, δηλαδὴ εἰς τὸ ὄρος Σιών.

Ἀποκαλυπτικὸν ὅραμα σχετικὸν μὲ τὴν Αἴγυπτον. Ἰδού, ὁ Κύριος κάθεται ἐπάνω εἰς ἐλαφρὰν ταχυκίνητον νεφέλην καὶ θὰ ἐπέλθῃ ἐναντίον τῆς Αἰγύπτου, θὰ σεισθοῦν τὰ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων κατασκευασμένα εἴδωλα τῆς Αἰγύπτου ἐμπρὸς εἰς τὴν ἐμφάνισιν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἡ καρδιὰ τῶν Αἰγυπτίων θὰ κατανικηθῇ καὶ θὰ παραλύσῃ ἀπὸ τὸν φόβον ἐντὸς αὐτῶν.

Ἀποκάλυψις ὑπερφυσικὴ περὶ τῆς Αἰγύπτου. Ἰδοὺ ὁ Κύριος κάθεται ἐξουσιαστικῶς ὡς κριτὴς ἐπὶ νεφέλης ἐλαφρᾶς, ταχέως κινουμένης, καὶ θὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Αἴγυπτον, καὶ θὰ σεισθοῦν τὰ ὑπὸ χειρῶν ἀνθρωπίνων κατεσκευασμένα εἴδωλα τῆς Αἰγύπτου ἐνώπιον τῆς ἐμφανίσεώς του, καὶ ἡ καρδία τῶν Αἰγυπτίων θὰ κατανικηθῇ ὑπὸ φόβου ἐκ βάθους τοῦ ἐσωτερικοῦ των.

Αἰγύπτιοι θὰ ἐξεγερθοῦν ἐναντίον Αἰγυπτίων, θὰ πολεμήσῃ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς τὸν ἀδελφόν του καὶ τὸν πλησίον του, θὰ ἐπιπέσῃ μία πόλις ἐναντίον ἄλλης πόλεως, ὁ ἔνας νομὸς θὰ μάχεται ἐναντίον ἄλλου νομοῦ.

Καὶ θὰ σηκωθοῦν Αἰγύπτιοι ἐναντίον Αἰγυπτίων καὶ θὰ πολεμήσῃ ὁ καθένας των τὸν ἀδελφόν του καὶ τὸν πλησίον του, καὶ θὰ ἐπιπέσῃ πόλις ἐναντίον πόλεως καὶ νόμος αἰγυπτιακὸς κατὰ νόμου αἰγυπτιακοῦ.

Τὸ πνεῦμα τῶν Αἰγυπτίων θὰ ταραχθῇ ἐντὸς αὐτῶν καὶ τὰς σοφὰς αὐτῶν σκέψεις καὶ ἀποφάσεις θὰ διαλύσω. Καὶ αὐτοί, ἀποκαμωμένοι ἀπὸ τὰς συμφοράς, θὰ σπεύσουν νὰ ἐρωτήσουν τοὺς θεούς των καὶ τὰ εἴδωλά των, τοὺς νεκρομάντεις, οἱ ὁποῖοι καλοῦν τὰ πνεύματα ἀπὸ τοὺς τάφους, καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους.

Καὶ θὰ ταραχθῇ ἡ σύνεσις καὶ σοφία τῶν Αἰγυπτίων μεταξύ των καὶ τὰ σοφά των σχέδια θὰ ματαιώσω καὶ θὰ διασκορπίσω. Καὶ λόγῳ τῆς ἀπορίας καὶ τῆς συγχύσεως, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ περιέλθουν, θὰ ἐρωτήσουν τοὺς θεούς των καὶ τὰ ἀγάλματά των καὶ τοὺς νεκρομάντεις, οἱ ὁποῖοι ἐπικαλοῦνται τὰ ἐκ τῶν τάφων φωνοῦντα πνεύματα, καὶ τοὺς ἐκ πνεύματος πύθωνος ἀπὸ τῆς κοιλίας αὐτῶν τὰς ἐμπνεύσεις τῶν δεχομένους.

Καὶ θὰ παραδώσω τὴν Αἴγυπτον εἰς χεῖρας σκληρῶν τυράννων, καὶ σκληροὶ βασιλεῖς θὰ γίνουν κύριοι τῶν Αἰγυπτίων. Αὐτὰ λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων.

Καὶ θὰ παραδώσω τὴν Αἴγυπτον εἰς χεῖρας σκληρῶν κυρίων, καὶ βασιλεῖς σκληροὶ θὰ γίνουν κύριοι τῶν Αἰγυπτίων. Αὐτὰ δὲν τὰ λέγει ἄνθρωπός τις, ἀλλ’ ὁ παντοκράτωρ Κύριος.

Θὰ ξηρανθοῦν αἱ πηγαὶ τῶν ὑδάτων καὶ οἱ Αἰγύπτιοι θὰ πίνουν νερὸ ἀπὸ αὐτό, ποὺ εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν. Διότι τὸ νερὸ τοῦ ποταμοῦ Νείλου θὰ λιγοστέψῃ καὶ θὰ ξηρανθῇ ἡ κοίτη του.

Καὶ θὰ πίνουν οἱ Αἰγύπτιοι νερὸν τὸ ἐκ τῶν λάκκων τῆς παραλίας, τῶν παρὰ τὰς ἐκβολὰς τοῦ Νείλου· ὁ δὲ ποταμὸς θὰ ἐκλείψῃ καὶ θὰ ξηρανθῇ.

Οἱ παραπόταμοι, εἰς τοὺς ὁποίους διακλαδίζεται ὁ Νεῖλος, καὶ αἱ ἄλλαι διώρυγές του θὰ λείψουν. Θὰ ξηρανθῇ κάθε λίμνη καὶ κάθε περιοχὴ ὑδάτων καὶ κάθε ἕλος, ὅπου φυτρώνουν τὰ καλάμια καὶ οἱ πάπυροι.

Καὶ θὰ ἐκλείψουν τὰ παραποτάμια, εἰς τὰ ὁποῖα παρὰ τὰς ἐκβολάς του διακλαδίζεται ὁ Νεῖλος, καθὼς καὶ αἱ διώρυγες τοῦ ποταμοῦ τούτου· καὶ θὰ ξηρανθῇ κάθε τεχνητὴ λίμνη, εἰς τὴν ὁποίαν συνάγεται τὸ νερὸν πρὸς ἄρδευσιν, καθὼς καὶ εἰς κάθε ἕλος, ποὺ φυτρώνουν καλαμιὲς καὶ πάπυροι.

Καὶ ὅλη ἡ πρασίνη χλόη, ἡ ὁποία πλουσία φυτρώνει εἰς τὰς ὄχθας τοῦ ποταμοῦ, καὶ κάθε τι ποὺ σπείρεται καὶ ποτίζεται διὰ τοῦ ποταμοῦ, θὰ ξηρανθῇ ἀπὸ τὸν καυστικὸν καὶ καταστρεπτικὸν ἄνεμον.

Καὶ ἡ πράσινη χλόη ὅλη, ποὺ φυτρώνει εἰς τὰς ὄχθας τοῦ ποταμοῦ Νείλου, καὶ κάθε τι ποὺ σπείρεται διὰ νὰ ποτίζεται μὲ τὸ ποτάμι, θὰ ξηρανθῇ καὶ θὰ φθαρῇ ἐντελῶς ἀπὸ θερμὸν τῆς ἐρήμου ἄνεμον.

Θὰ στενάξουν οἱ ἁλιεῖς, διότι θὰ ξηρανθοῦν αἱ περιοχαί, ὅπου ἠλίευον. Θὰ στενάξουν ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔρριπτον τὰ ἄγκιστρά των εἰς τὸν ποταμόν. Θὰ πενθήσουν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἔρριπτον τὰ δίκτυα καὶ τὰ ἀμφίβληστρά των, διὰ νὰ συλλάβουν ψάρια. Τὸ ἐπάγγελμά των θὰ νεκρωθῇ.

Καὶ θὰ στενάζουν οἱ ἁλιεῖς καὶ θὰ στενάζουν ὅλοι, ὅσοι ἔρριπτον ἄγκιστρον εἰς τὸν ποταμὸν καὶ ὅσοι ἔρριπτον δίκτυα, καὶ οἱ ρίπτοντες ἀμφίβληστρα θὰ πενθοῦν, διότι θὰ παύσῃ τὸ ἐπάγγελμά των νὰ τοὺς εἶναι προσοδοφόρον.

Διὰ τὴν γενικὴν πτωχείαν καὶ ἐμπορικὴν ἀπραξίαν θὰ κατεντροπιασθοῦν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται τὸ ξαινόμενον λινάρι καὶ τὸ λεπτὸ βαμβάκι τῆς βύσσου.

Καὶ ἐντροπὴ θὰ καταλάβῃ αὐτοὺς ποὺ ἐργάζονται τὸ λινάρι τὸ ξαινόμενον καὶ κτενιζόμενον καὶ τὸ λεπτὸν βαμβάκι τῆς βύσσου.

Ὅλοι αὐτοί, ποὺ τὰ ἐργάζονται καὶ τὰ ἐμπορεύονται θὰ κυριευθοῦν ἀπὸ στενοχωρίαν καὶ πόνον, ὅπως ἐπίσης θὰ λυπηθοῦν καὶ θὰ πονέσουν αἱ καρδίαι ἐκείνων, αἱ ὁποῖοι κατασκευάζουν τὸν ζῦθον.

Καὶ θὰ περιέλθουν αὐτοὶ ποὺ ἐργάζονται καὶ ἐμπορεύονται αὐτὰ εἰς στενοχώριαν καὶ πόνον καὶ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ κατασκευάζουν τὸν ζῦθον, θὰ λυπηθοῦν καὶ αἱ ψυχαί των θὰ πονέσουν.

Θὰ μωρανθοῦν οἱ σοφοὶ ἄρχοντες τῆς Τάνεως, ἀνόητοι θὰ φανοῦν οἱ σοφοὶ σύμβουλοι τοῦ βασιλέως, διότι μωραὶ θὰ ἀποδειχθοῦν ὅλαι αὐτῶν αἱ σκέψεις. Πῶς δὲ θὰ τολμήσετε τότε σεῖς οἱ σύμβουλοι, νὰ εἴπετε εἰς τὸν βασιλέα σας· «ἡμεῖς εἴμεθα ἀπόγονοι σοφῶν, εἴμεθα ἀπόγονοι βασιλέων ἀπὸ ἀρχαιότατα χρόνια;»

Καὶ θὰ ἀποδειχθοῦν μωροὶ οἱ ἄρχοντες τῆς πόλεως Τάνεως· οἱ σοφοὶ σύμβουλοι τοῦ βασιλέως θὰ ἐμφανισθοῦν ἀνόητοι, καὶ αἱ εἰσηγήσεις των καὶ συμβουλαί των θὰ ἀποδειχθοῦν μωραί. Πῶς θὰ εἴπετε εἰς τὸν βασιλέα, σεῖς οἱ ἀνόητοι σύμβουλοί του, ὅτι εἴμεθα ἀπόγονοι συνετῶν γονέων ἠμεῖς, ἀπόγονοι τῶν ἐξ ἀρχαιοτάτων χρόνων βασιλέων τῆς Αἰγύπτου;

Ποῦ εἶναι τώρα, ὦ Αἴγυπτε, οἱ σοφοί σου σύμβουλοι; Ἂν ὑπάρχουν πράγματι, ἂς ἀναγγείλουν καὶ ἃς ποῦν, τί ἐσκέφθη καὶ ἀπεφασισεν ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων ἐναντίον τῆς Αἰγύπτου.

Ποὺ εἶναι τώρα οἱ σοφοί σου σύμβουλοι; Ἂς σοῦ ἀναγγείλουν καὶ ἂς σοῦ εἴπουν λοιπόν, τί ἔχει ἀποφασίσει διὰ τὴν Αἴγυπτον ὁ παντοκράτωρ Κύριος.

Ἔλειψαν οἱ σοφοὶ ἄρχοντες τῆς Τάνεως, ἀλαζονεύθησαν οἱ ἄρχοντες τῆς Μέμφεως. Αὐτοὶ ἐπλάνησαν καὶ θὰ πλανοῦν κατὰ πυκνὰς μάζας τὸν λαὸν τῆς Αἰγύπτου.

Ἐξέλιπον οἱ σοφοὶ τῆς πόλεως Τάνεως καὶ διεκρίθησαν, κατακτήσαντες τὸν θαυμασμὸν τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ λαοῦ, οἱ σοφοὶ καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς Μέμφεως. Καὶ θὰ πλανήσουν οὗτοι κατὰ φυλὰς καὶ πυκνὰς ὁμάδας τὴν Αἴγυπτον.

Διότι ὁ Κύριος τοὺς ἐκέρασε καὶ τοὺς ἔδωσε νὰ πίουν πνεῦμα πλάνης, καὶ δι’ αὐτὸ παρεπλάνησαν αὐτοὶ καὶ τὴν Αἴγυπτον καὶ ὅλα τὰ ἔργα τῶν κατοίκων της, ὅπως ἀκριβῶς περιπλανᾶται καὶ κλονίζεται ὁ μεθυσμένος, ποὺ συγχρόνως ἐκσπᾷ εἰς ἀηδιαστικοὺς ἐμέτους.

Καὶ θὰ πλανήσουν τὴν Αἴγυπτον, διότι ὁ Κύριος τοὺς ἐκέρασε διὰ νὰ πίνουν πνεῦμα ἀποπλανήσεως, καὶ κατ’ ἀκολουθίαν πλανηθέντες αὐτοὶ ἀπεπλάνησαν καὶ τὴν Αἴγυπτον εἰς ὅλα τὰ ἔργα τῶν κατοίκων της, ὅπως ἀκριβῶς πλανᾶται καὶ ὁ μεθυσμένος καὶ λόγῳ τῆς μεγάλης του μέθης κάμνει συγχρόνως καὶ ἐμετόν.

Καὶ δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον εἰς τοὺς Αἰγυπτίους πλήρη καὶ τέλεια ἔργα ὁλοκληρωμένα ἀπὸ τὴν κεφαλὴν μέχρι τῆς οὐρᾶς, ἀπὸ τὴν ἀρχὴν μέχρι τὸ τέλος.

Καὶ δὲν θὰ εἶναι πλέον ἐπιτυχὲς ἔργον εἰς τοὺς Αἰγυπτίους, τὸ ὁποῖον νὰ συντελέσῃ τις ἀκέραιον καὶ τέλειον, μὲ κεφαλὴν καὶ οὐράν, μὲ ἀρχὴν δηλαδὴ καὶ τέλος.

Κατὰ δὲ τὴν περίοδον ἐκείνην τῶν συμφορῶν οἱ τέως ἀτρόμητοι καὶ θρασεῖς Αἰγύπτιοι θὰ γίνουν δειλοί, σὰν γυναῖκες, θὰ καταληφθοῦν ἀπὸ φόβον καὶ τρόμον ἐνώπιον τῆς παντοδυνάμου δεξιᾶς τοῦ Κυρίου παντοκράτορας, τὴν ὁποίαν αὐτὸς ὁ ἴδιος θὰ καταφέρῃ ἐναντίον των.

Κατὰ τὴν ἡμέραν δὲ ἐκείνην οἱ ἄλλοτε ἀτρόμητοι καὶ θρασεῖς Αἰγύπτιοι θὰ γίνουν σὰν γυναῖκες γεμᾶτοι φόβον καὶ τρόμον ἐμπρὸς εἰς τὴν χεῖρα τοῦ παντοδυνάμου Κυρίου, τὴν ὁποίαν Αὐτὸς ὁ ἴδιος θὰ καταφέρῃ κατ’ αὐτῶν.

Καὶ τότε ἡ χώρα τῶν Ἰουδαίων θὰ εἶναι φόβητρον διὰ τοὺς Αἰγυπτίους καὶ καθένας, ποὺ θὰ ἀναφέρῃ τὸ ὄνομά της εἰς ἐκείνους, θὰ τοὺς προκολέσῃ φόβον διὰ τὴν ἀπόφασιν, ποὺ ἔλαβεν ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων ἐναντίον τῆς Αἰγύπτου, νὰ τιμωρήσῃ δηλαδὴ αὐτήν.

Καὶ θὰ εἶναι ἡ χώρα τῶν Ἰουδαίων διὰ νὰ ἐκφοβίζῃ τοὺς Αἰγυπτίους· καθένας ποὺ θὰ προφέρῃ τὸ ὄνομά της εἰς αὐτούς, θὰ προκαλῇ φόβον εἰς αὐτοὺς διὰ τὴν ἀπόφασιν, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων δι’ αὐτήν, νὰ τιμωρήσῃ δηλαδὴ καὶ ταύτην, τὴν τόσον ὑπ’ αὐτοῦ εὐνοουμένην, προαναγγέλλων οὕτω ὅτι πολὺ αὐστηρότερον θὰ τιμωρήσῃ καὶ τὴν Αἴγυπτον.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην θὰ ὑπάρξουν μέσα εἰς τὴν Αἴγυπτον πέντε πόλεις, εἰς τὰς ὁποίας θὰ ὁμιλῆται ἡ γλῶσσα τῶν Ἰουδαίων, καὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ ὁρκίζωνται εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων. Ἡ μία πόλις ἀπὸ αὐτὰς θὰ ὀνομάζεται Ἀσεδὲκ δηλαδὴ δικαιοσύνη, αὐτὴ δὲ θὰ εἶναι ἡ Ἠλιούπολις.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην θὰ εἶναι εἰς τὴν Αἴγυπτον πέντε πόλεις, αἱ ὁποῖαι θὰ λαλοῦν τὴν γλῶσσαν τῶν Ἰουδαίων, καὶ οἱ κάτοικοί των θὰ ὁρκίζωνται εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου τῶν Δυνάμεων πόλις Ἠλίου θὰ κληθῇ ἡ μία ἐκ τῶν πόλεων τούτων.

Κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην θὰ ἀνεγερθῇ θυσιαστήριον πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου εἰς τὴν χώραν τῶν Αἰγυπτίων, καὶ εἰς τὰ σύνορα τῆς Αἰγύπτου θὰ ἀνεγερθῇ στήλη ἀφιερωμένη εἰς τὸν Κύριον.

Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν θὰ εἶναι Θυσιαστήριον πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου εἰς τὴν χώραν τῶν Αἰγυπτίων καὶ θὰ ἀνεγερθῇ στήλη ἀφιερωμένη εἰς τὸν Κύριον εἰς τὰ σύνορα αὐτῆς.

Αὐτὸ δὲ τὸ θυσιαστήριον καὶ ἡ ἀφιερωμένη στήλη θὰ εἶναι αἰώνιον σημεῖον καὶ ὑπόμνησις εἰς τὴν χώραν τῶν Αἰγυπτίων, διότι, ὅταν τότε κραυγάσουν πρὸς τὸν Κύριον, ὁ Κύριος θὰ ἀποστείλῃ πρὸς αὐτοὺς ἄνθρωπον, διὰ νὰ τοὺς σώσῃ. Αὐτὸς θὰ τοὺς κυδερνήσῃ καὶ θὰ τοὺς σώσῃ ἀπὸ τοὺς κινδύνους.

Καὶ θὰ εἶναι τὸ θυσιαστήριον καὶ ἡ στήλη σημάδι καὶ ἐγγύησις εἰς τὸν αἰῶνα ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Αἰγύπτου, ὅτι οἱ κάτοικοί της, οἱ γνωρίσαντες τὸν ἀληθινὸν Θεόν, θὰ φωνάξουν ἐν ἡμέραις κινδύνου πρὸς τὸν Κύριον δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τοὺς θλίβουν, καὶ θὰ ἀποστείλῃ ὁ Κύριος ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος θὰ τοὺς σώσῃ· θὰ τοὺς σώσῃ δὲ ὡς Κριτής των κρίνων τὰς διαφοράς των καὶ κυβερνῶν αὐτούς.

Καὶ θὰ γίνῃ τότε γνωστὸς ὁ Κύριος εἰς τοὺς Αἰγυπτίους. Οἱ Αἰγύπτιοι κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην θὰ γνωρίσουν τὸν Κύριον, θὰ προσφέρουν πρὸς αὐτὸν θυσίας, θὰ τάξουν τάματα εἰς τὸν Κύριον, τὰ ὁποῖα καὶ θὰ ἐκπληρώσουν.

Καὶ θὰ γίνῃ γνωστὸς ὁ Κύριος εἰς τοὺς Αἰγυπτίους, καὶ θὰ γνωρίσουν οἱ Αἰγύπτιοι τὸν Κύριον κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ θὰ κάμουν θυσίας καὶ θὰ εὐχηθοῦν ταξίματα εἰς τὸν Κύριον καὶ θὰ ἐκπληρώσουν αὐτά.

Θὰ τιμωρήσῃ παιδαγωγικῶς ὁ Κύριος τοὺς Αἰγυπτίους διὰ θλίψεως μεγάλης, ἀλλὰ καὶ θὰ τοὺς θεραπεύσῃ μὲ ριζικὴν θεραπείαν. Αὐτοὶ δὲ μετανοοῦντες θὰ ἐπιστραφοῦν πρὸς τὸν Κύριον, ὁ δὲ Κύριος θὰ ἀκούσῃ τὰς εὐχὰς τῶν εὑρισκομένων εἰς περίοδον θλίψεων καὶ θὰ τοὺς θεραπεύσῃ.

Καὶ θὰ πατάξῃ παιδαγωγικῶς ὁ Κύριος τοὺς Αἰγυπτίους διὰ πληγῇς καὶ θὰ θεραπεύσῃ αὐτοὺς δι’ ἰάσεως· καὶ μετανοοῦντες οὗτοι θὰ ἐπιστραφοῦν πρὸς τὸν Κύριον, καὶ θὰ εἰσακούσῃ αὐτοὺς ὁ Κύριος ἐν θλίψει καὶ πληγῇ ὄντας καὶ θὰ τοὺς θεραπεύσῃ.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην θὰ ὑπάρξῃ ἐλευθέρα ὁδὸς ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον πρὸς τοὺς Ἀσσυρίους. Καὶ ἔτσι εἰρηνικῶς θὰ εἰσέρχονται οἱ Ἀσσύριοι εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ οἱ Αἰγύπτιοι θὰ μεταβαίνουν εἰς τοὺς Ἀσσυρίους. Καὶ ἐν ἀγάπῃ οἱ Αἰγύπτιοι θὰ προσφέρουν τὰς ὑπηρεσίας των εἰς τοὺς Ἀσσυρίους.

Κατὰ τὴν ποθητὴν ἐκείνην ἡμέραν θὰ ὑπάρξῃ ὁδὸς εἰρηνικῆς ἐπικοινωνίας καὶ ἐλεύσεως ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου πρὸς τοὺς Ἀσσυρίους, καὶ θὰ εἰσέλθουν ὡς φίλοι οἱ Ἀσσύριοι εἰς τὴν Αἴγυπτον, καὶ οἱ Αἰγύπτιοι θὰ ὑπάγουν πρὸς τοὺς Ἀσσυρίους, καὶ θὰ δουλεύσουν οἱ Αἰγύπτιοι τοὺς Ἀσσυρίους, προσάγοντες τούτους εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ συλλατρεύοντες Αὐτόν.

Κατὰ τὴν εἰρηνικὴν καὶ σωτήριον ἐκείνην ἐποχὴν θὰ εἶναι ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς τρίτος μεταξὺ τῶν Ἀσσυρίων καὶ τῶν Αἰγυπτίων, εὐλογημένος μαζῆ μὲ αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν,

Κατὰ τὴν εὐλογημένην ἐκείνην ἡμέραν θὰ εἶναι ὁ Ἰσραὴλ τρίτος μεταξὺ τῶν Ἀσσυρίων καὶ τῶν Αἰγυπτίων εὐλογημένος μαζὶ μὲ αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν,

τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων ἔχει εὐλογήσει λέγων· «εὐλογημένος εἶναι ὁ λαός μου, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὴν Αἴγυπτον· ὁ λαός μου, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἀσσυρίαν, καὶ ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἰδιαιτέρα μου κληρονομία».

τὴν ὁποῖον εὐλόγησεν ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων λέγων: Εὐλογημένος ὁ λαός μου ὁ εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ ὁ εἰς τοὺς Ἀσσυρίους, καθὼς καὶ ὁ Ἰσραήλ, τὸν ὁποῖον ἐξεχώρισα ὡς ἰδικήν μου κληρονομίαν.

Κατὰ τὸ ἔτος κατὰ τὸ ὁποῖον εἰσῆλθεν ὁ Τανάθαν εἰς Ἄζωτον, ὅταν εἶχεν ἀποσταλῆ ἀπὸ τὸν Ἀρνᾶ βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων καὶ ἐπολέμησε τὴν Ἄζωτον, τὴν ὁποίαν καὶ κατέλαβε,

Κατὰ τὸ ἔτος, κατὰ τὸ ὁποῖον εἰσῆλθεν ὁ στρατηγὸς Τανάθαν εἰς τὴν πόλιν τῶν Φιλισταίων Ἄζωτον, ὅταν ἀπεστάλη ἀπὸ τὸν Ἀρνᾶν, βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων, καὶ ἐπολέμησε τὴν Ἄζωτον καὶ κατέλαβεν αὐτήν,

τότε ἐλάλησεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἡσαΐαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμώς, καὶ εἶπε· «πήγαινε λῦσε ἀπὸ τὴν μέσην σου καὶ βγάλε τὸν τρίχινον σάκκον, ποὺ φορεῖς, ὅπως ἐπίσης, νὰ λύσῃς καὶ σανδάλια ἀπὸ τοὺς πόδας σου. Πράξε ἔτσι καὶ βάδιζε γυμνὸς καὶ ἀνυπόδητος».

τότε ἐλάλησεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν ἡσαΐαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμώς, καὶ τοῦ εἶπε: Πήγαινε καὶ ἀφαίρεσε τὸ τρίχινον ἔνδυμα ποὺ φορεῖς, λύνων αὐτὸ ἀπὸ τὴν ὀσφύν σου, καὶ λύσε τὰ σανδάλιά σου ἀπὸ τοὺς πόδας σου. Καὶ κάμε ἔτσι, ὅπως σοῦ εἶπα, βαδίζων γυμνὸς καὶ ξυπόλυτος διὰ μέσου τῆς Ἱερουσαλήμ.

Κατόπιν ὁ Κύριος προσέθεσε καὶ εἶπε· «ὅπως ἔχει πορευθῇ ὁ δοῦλος μου ὁ Ἡσαΐας γυμνὸς καὶ ἀνυπόδητος ἐπὶ τρία ἔτη, ἔτσι ἐπὶ τρία ἔτη θὰ γίνουν σημεῖα καὶ τέρατα εἰς τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τοὺς Αἰθίοπας.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος: Καθ’ ὃν τρόπον ὁ δοῦλος μου Ἡσαΐας ἔχει πορευθῇ γυμνὸς καὶ ἀνυπόδητος ἐπὶ τρία ἔτη, ἐπὶ τρία ἔτη θὰ γίνουν σημεῖα καὶ τέρατα εἰς τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τοὺς Αἰθίοπας.

Θὰ συμβοῦν δὲ αὐτά, διότι ὁ δασιλεὺς τῶν Ἀσουρίων θὰ πάρῃ καὶ θὰ ὁδηγήσῃ αἰχμαλώτους γυμνοὺς καὶ ἀνυποδήτους τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τοὺς Αἰθίοπας, νέους καὶ γέροντας. Οἱ Αἰγύπτιοι μάλιστα θὰ ἔχουν ξεσκεπασμένα τὰ μέλη τοῦ σώματός των, ποὺ προκαλοῦν ἐντροπήν.

Θὰ συμβοῦν δὲ τέρατα καὶ σημεῖα εἰς τοὺς Αἰγυπτίους, διότι ἔτσι, ὅπως γυμνὸς περιπατεῖ ὁ Ἡσαΐας, θὰ ὁδηγήσῃ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀσσυρίων τοὺς αἰχμαλώτους τῆς Αἰγύπτου καὶ τῶν Αἰθιόπων, τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς γέροντας, γυμνοὺς καὶ ἀνυποδήτους, μὲ ξεσκέπαστα τὰ ὀπίσθιά των εἰς καταισχύνην τῆς Αἰγύπτου.

Οἱ Αἰγύπτιοι μάλιστα, οἱ ὁποῖοι ἐστήριζαν τὴν πεποίθησίν των εἰς τοὺς Αἰθίοπας καὶ τοὺς ἐθεωροῦσαν δόξαν ἰδικήν των, θὰ νικηθοῦν ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους καὶ θὰ κατεντροπιασθοῦν.

Καὶ θὰ ἐντροπιασθοῦν νικηθέντες οἱ Αἰγύπτιοι διὰ τοὺς Αἰθίοπας, εἰς τοὺς ὁποίους ἐστήριζον τὴν πεποίθησίν των, διότι οἱ Αἰθίοπες ἦσαν διὰ τὴν ἀνδρείαν των δόξα καὶ καύχημα εἰς τοὺς Αἰγυπτίους.

Κατάπληκτοι δὲ ἐκεῖνοι, ποὺ κατοικοῦν τὴν νῆσον αὐτήν, θὰ εἴπουν· «Ἰδού, καὶ ἡμεῖς εἴχαμεν στηρίξει τὴν πεποίθησίν μας εἰς τοὺς Αἰγυπτίους καὶ πρὸς αὐτοὺς ἠθέλαμεν νὰ καταφύγωμεν ζητοῦντες βοήθειαν, ἀλλὰ οἱ Αἰγύπτιοι δὲν ἠμπόρεσαν νὰ σωθοῦν οἱ ἴδιοι ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους. Πῶς λοιπὸν θὰ σώσουν ἡμᾶς;»

Καὶ θὰ εἶπουν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην αὐτοὶ ποὺ κατοικοῦν τὴν χώραν ταύτην τῆς Παλαιστίνης, τῆς ὁποίας τὴν δυτικὴν πλευρὰν διαβρέχει ὡς ἄλλης νήσου ἡ θάλασσα: Ἰδοὺ ἠμεῖς εἴχομεν πεποίθησιν νὰ καταφύγωμεν εἰς αὐτούς, ὅπως μᾶς βοηθήσουν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠδύναντο νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὸν βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων· καὶ πῶς τώρα θὰ σωθῶμεν ἡμεῖς;

Ἀποκαλυπτικὸν ὅραμα περὶ τῆς ἐρημώσεως Βαβυλῶνος. Σὰν καταιγίς, ἡ ὁποία διέρχεται μὲ σφοδρότητα καὶ ὁρμὴν διὰ μέσου τῆς ἐρήμου, ἀπὸ ἄλλην ἔρημον προερχομένη,

Ἡ ἀποκαλυπτικὴ ὀπτασία περὶ τῆς Βαβυλῶνος. Σὰν καταιγίς, ποὺ διέρχεται βιαία καὶ σφοδρὰ διὰ μέσου γῆς ἐρημουμένης ἐξ ἄλλης ἐρήμου γῆς ἐρχομένη, ἔτσι φοβερὸν

ἔτσι τρομερὸν ὑπῆρξε καὶ τὸ ὅραμα, ποὺ μοῦ ἀπεκαλύφθη, καὶ σκληρὸν αὐτό, τὸ ὁποῖον μοῦ ἀνήγγειλεν ὁ Θεός. Ὁ παραβαίνων τὸ θεῖον θέλημα θὰ ἐξακολουθῇ νὰ τὸ παραβαίνῃ. Καὶ ὁ καταπατῶν τὸν θεῖον Νόμον θὰ ἐξακολουθῇ νὰ παρανομῇ. Ἐναντίον ἐμοῦ τοῦ Ἀσσυρίου ἔρχονται οἱ Ἐλαμῖται καὶ αἱ πρέσβεις τῶν Περσῶν. Θὰ στενάξω τώρα ἀπὸ τὸν πόνον καὶ θὰ προσπαθήσω νὰ παρηγορήσω τὸν ἑαυτόν μου.

ὑπῆρξε τὸ ὅραμα, ποὺ μοῦ ἀπεκαλύφθη, καὶ σκληρὸν αὐτὸ ποὺ μοῦ ἀνηγγέλθη ἀπὸ τὸν Θεόν. Στράτευμα συνηθισμένον νὰ ἀθετῇ καὶ νὰ μὴ σέβεται τίποτε ἀθετεῖ, καὶ συνηθισμένον νὰ παρανομῇ παρανομεῖ. Κατ’ ἐμοῦ τοῦ Ἀσσυρίου ἔρχονται οἱ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ πρέσβεις τῶν Περσῶν ἔρχονται ἐναντίον μου. Τώρα ἐγὼ ὁ Ἀσσύριος θὰ στενάξω καὶ θὰ προσπαθήσω νὰ παρηγορήσω τὸν ἑαυτόν μου.

Διὰ τοῦτο παρέλυσε τελείως καὶ ἠτόνησεν ἡ μέση μου. Μὲ κατέλαβαν ὀξεῖς πόνοι σὰν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καταλαμβάνουν τὴν γυναῖκα, ποὺ γεννᾷ. Διέπραξα ἀδικίας εἰς τὸ παρελθόν. Δὲν ἠθέλησα νὰ ἀκούσω τὰς ὀρθὰς ὑποδείξεις καὶ προσεπάθησα νὰ μὴ βλέπω τὴν ἀλήθειαν.

Διὰ τοῦτο παρέλυσε τελείως ἡ ὀσφύς μου, καὶ μὲ κατέλαβον πόνοι δριμεῖς σὰν ἐκείνην ποὺ γεννᾳ· πάσχω δὲ ταῦτα δικαίως, διότι διέπραξα εἰς τὸ παρελθὸν βαρύτατον σφάλμα νὰ μὴ ἀκούω, καὶ ἔκαμα τὸ πᾶν νὰ μὴ βλέπω τὰ ὀρθά.

Ἡ καρδία μου κτυπᾷ μὲ ὁρμήν, σὰν νὰ περιπλανᾶται μέσα εἰς τὸ στῆθος μου. Ἔχω βυθισθῆ μέσα εἰς τὰ παράνομα ἔργα μου. Ἡ ψυχή μου περιέπεσεν εἰς μεγάλον φόβον.

Ἡ καρδία μου κτυπᾷ βιαίως καὶ ἀτάκτως, καὶ τὰ παράνομα ἔργα μου μὲ κατεπλάκωσαν καὶ μὲ πνίγουν· ἡ ψυχή μου ἐκυριεύθη ἀπὸ φόβον.

Κατὰ τὴν κρίσιμον αὐτὴν ὥραν τοῦ κινδύνου ἑτοίμασε, ὦ Βαδυλών, τὰ συμπόσιά σου· φάγετε καὶ πίετε ἀμέριμνοι· οἱ ἐχθροί σας ὅμως εὑρίσκονται πρὸ τῶν τειχῶν σας. Καὶ λοιπὸν σεῖς οἱ ἄρχοντες σηκωθῆτε καὶ ἑτοιμάσατε τὰς μεγάλας ἀσπίδας πρὸς ἄμυναν.

Εἰς τὴν ἐσχάτην αὐτὴν ὥραν τοῦ τρομεροῦ κινδύνου ἑτοίμασε τὴν τράπεζαν, ὦ Βαβυλών. Φάγετε, πίετε, τυφλώττοντες πρὸ τῆς ἐπικειμένης καταστροφῆς. Καὶ ἀφοῦ σηκωθῆτε ἀπὸ τὸ συμπόσιόν σας, σεῖς οἱ ἄρχοντες, ἑτοιμάσατε ἀσπίδας, ἵνα ἀμυνθῆτε.

Διότι ὁ Κύριος ἔτσι μου εἶπε· «πήγαινε καὶ στάσου σκοπός, παρατήρησε ὁλόγυρα καὶ αὐτό, τὸ ὁποῖον θὰ ἴδῃς ἀνάγγειλέ το».

Σᾶς ἀπευθύνω τὰς προτροπὰς αὐτάς, διότι ἔτσι μου εἶπεν ὁ Κύριος: Πήγαινε καὶ τοποθέτησε διὰ τὸν ἑαυτόν σου σκοπὸν καὶ ἐκεῖνο ποὺ θὰ ἴδῃς, ἀνάγγειλέ το.

Εἶδον δύο ἱππεῖς, τὸν ἕνα νὰ ἐπιβαίνῃ ἐπὶ ὄνου καὶ τὸν ἄλλον νὰ ἐπιβαίνῃ εἰς κάμηλον. «Ἀκροάσου μὲ πολλὴν προσοχὴν αὐτά, ποὺ θὰ ἀκούσῃς.

Καὶ εἶδον δύο ἱππεῖς ἀνεβασμένους, τὸν ἕνα ἀναβάτην ὄνου καὶ τὸν ἄλλον ἀνεβασμένον εἰς κάμηλον. Τοῦτο ἦτο σύμβολον τῆς στρατιᾶς τῶν Περσῶν καὶ τῶν Μήδων. Δῶσε μεγάλην προσοχὴν εἰς ὅ,τι θὰ ἀκούσῃς, μοῦ εἶπεν ὁ Κύριος.

Κάλεσε δὲ καὶ τὸν Οὐρίαν εἰς τὴν σκοπιὰν αὐτὴν τοῦ Κυρίου». Καὶ ὁ προφήτης εἶπε: Καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νυκτὸς ἐστάθην ἐγὼ ἐπάνω εἰς τὴν σκοπιὰν

Καὶ κάλεσον συμμαρτυροῦντα δι’ ὅσα θὰ ἴδῃς τὸν Οὐρίαν εἰς τὴν σκοπιὰν τοῦ Κυρίου. Καὶ εἶπεν ὁ Προφήτης: Ἐστάθην καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ ἐπὶ τῆς σκοπιᾶς ἐστάθην ἑγὼ ὅλην τὴν νύκτα.

καὶ ἰδού, ἔρχονται δύο ἔφιπποι ἄνδρες. Καὶ ἔνας ἀπὸ αὐτοὺς ἔλαβε τὸν λόγον καὶ ἐφώναξε· «ἔπεσε πλέον, ἔπεσεν ἡ Βαβυλών· συνετρίβησαν δὲ ὅλα τὰ εἴδωλα αὐτῆς καὶ ὅλα τὰ χειροποίητα ἀντικείμενα τῆς λατρείας ἐπάνω εἰς τὸ ἔδαφος».

Καὶ ἰδοὺ ἔρχονται δύο ἄνδρες ἔφιπποι. Καὶ ἀποκριθεὶς εἰς τὸν Προφήτην ὁ Κύριος εἶπεν: Ἔχει πλέον πέσει, ἔπεσεν ἡ Βαβυλὼν καὶ ὅλα τὰ ἀγάλματά της, καὶ τὰ ὑπὸ χειρῶν ἀνθρωπίνων κατεσκευασμένα εἴδωλά της συνετρίβησαν.

Ἀκούσατε, λοιπόν, σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπεμείνατε καὶ ἐσώθητε ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ οἱ ὁποῖοι πονεῖτε διὰ τὴν ἐρήμωσιν τῆς πατρίδος σας. Ἀκούσατε αὐτά, ποὺ ἐγὼ ἔχω ἀκούσει ἀπὸ τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων. Ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἀνήγγειλεν αὐτὰ εἰς ἡμᾶς.

Ἀκούσατε, ὅσοι ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας καὶ τῶν ἄλλων δεινῶν περιεσώθητε καὶ ὑπελείφθητε καὶ οἱ ὁποῖοι ὀδυνᾶσθε διὰ τὴν ἐρήμωσιν τῆς πατρίδος σας Ἱερουσαλήμ· ἀκούσατε αὐτὰ ποὺ ἤκουσα ἀπὸ τὸν Κύριον τῶν Δυνάμεων. Ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἀνήγγειλε ταῦτα εἰς ἡμᾶς.

Ἀποκαλυπτικὸν ὅραμα ἐναντίον τῆς Ἰδουμαίας. Πρὸς ἐμὲ ἀπευθύνεται ἔκκλησις ἐκ μέρους τῶν Ἰδουμαίων, τοῦ ὄρους Σηείρ, οἱ ὁποῖοι καὶ λέγουν· «σεῖς ποὺ ἀγρύπνως φρουρεῖτε τὰς ἐπάλξεις, εἴπατε τὰ συμβαίνοντα τῆς νυκτός».

Ἡ περὶ τῆς Ἰδουμαίας ἀποκαλυπτικὴ ὀπτασία. Πρὸς ἐμὲ ἀπευθύνεται πρόσκλησις ἀπὸ τὸ ὄρος Σηεὶρ τῆς Ἰδουμαίας: Σεῖς ποὺ φυλάσσετε ἄγρυπνοι φρουροὶ εἰς τὰς ἐπάλξεις, εἴπατε καὶ εἰς ἡμᾶς τὰ συμβάντα τῆς νυκτός.

Καὶ ὁ προφήτης ἀπαντᾷ· «ἐγὼ φυλάσσω ἄγρυπνος νύκτα καὶ ἡμέραν. Ἐὰν ἐπιθυμῇς καὶ ζητῇς πληροφορίες, ζήτησέ τας ἀπὸ ἐμέ. Μένε ὅμως πλησίον μου καὶ περίμενε νὰ τὰς ἀκούσῃς.

Καὶ ὁ ἐπὶ τῆς σκοπιᾶς προφήτης ἀπαντᾷ: Φρουρῶ ἀναμένων προσεχῆ τὴν ἔλευσιν τῆς πρωΐας καὶ τὴν νύκτα τῆς θλίψεως καὶ δοκιμασίας, ἥτις θὰ ἐπακολουθήσῃ. Ἐὰν ζητῇς περισσοτέρας πληροφορίας, δὲν ἔχω πρὸς τὸ παρὸν ἄλλας. Ζήτει ταύτας καὶ μένε πλησίον μου περιμένων αὐτάς.

Εἰς ἕνα πυκνὸν δάσος κατὰ τὴν ἑσπέραν θὰ ἀναπαυθῆτε καὶ θὰ κοιμηθῆτε σεῖς οἱ φεύγοντες Δαιδανίται.

Εἰς τὸ πυκνὸν δάσος θὰ κοιμηθῇς τὸ ἑσπέρας, φεύγων τὸν κίνδυνον ἀπὸ τῶν εἰσβολέων, ὦ λαέ, ποὺ συνήθως βαδίζεις τὴν ὁδὸν Δαιδάν.

Σεῖς, ποὺ κατοικεῖτε εἰς τὴν περιοχὴν Θαιμάν, ἐβγᾶτε εἰς συνάντησίν των καὶ φέρετε εἰς αὐτοὺς νερό. Ἐβγᾶτε πρὸς συνάντησιν αὐτῶν, ποὺ φεύγουν, καὶ φέρετε τοὺς ἄρτους, διὰ νὰ τραφοῦν. Φεύγουν οἱ Δαιδανῖται, διότι πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν φονευθῇ.

Σεῖς, ποὺ κατοικεῖτε εἰς τὴν χώραν θαιμάν, σπεύδοντες εἰς συνάντησιν τοῦ διψῶντος φέρετε πρὸς αὐτὸν ὕδωρ πρὸς κατάσβεσιν τῆς δίψης του· με ἄρτους συναντάτε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι φεύγουν πανικόβλητοι διὰ τὸ πλῆθος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν φονευθῇ ἀπὸ τοὺς εἰσβολεῖς,

Πλῆθος ἄλλων πλανῶνται εἰς ἀγνώστους περιοχάς. Πολυάριθμοι ἔχουν πέσει ἐν στόματι μαχαίρας. Ἄλλοι ἔχουν διατρυπηθῆ ἀπὸ τὰ πολυάριθμα βέλη τῶν καλοτεντομένων τόξων. Καὶ ἔτσι ὁ ἀριθμὸς τῶν φονευθέντων κατὰ τὸν πόλεμον εἶναι μεγάλος.

καὶ διὰ τὸ πλῆθος ἐκείνων, ποὺ περιπλανῶνται εἰς ἄγνωστα μέρη μεταδίδοντες τὸν πανικόν, καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν χρησιμοποιουμένων εἰς σφαγὴν μαχαιρῶν καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῶν βελῶν, ποὺ ἀπὸ τόξα τεντωμένα ἐκσφενδονιζονται, καὶ διὰ τὸ πλῆθος αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πέσει νεκροὶ κατὰ τὸν πόλεμον.