Τωβίτ

Βιβλίον περιέχον τὴν ἱστορίαν τοῦ Τωβίτ, υἱοῦ τοῦ Τωβιήλ, υἱοὶ τοῦ Ἀνανιήλ, υἱοῦ τοῦ Ἀδουήλ, υἱοῦ τοῦ Γαβαήλ, ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Ἀσιὴλ καὶ ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Νεφθαλίμ.

Τὸ βιβλίον αὐτὸ περιέχει τὴν ἱστορίαν τοῦ Τωβίτ, υἱοῦ τοῦ Τωβιήλ, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ἀνανιήλ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀδουήλ, ποὺ ἦτο ἀπόγονος τοῦ Γαβαὴλ καὶ ἀνῆκεν εἰς τὴν οἰκογένειαν Ἀσιὴλ τῆς φυλῆς Νεφθαλίμ.

Αὐτὸς ᾐχμαλωτίσθη κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Ἐνεμεσσάρου, βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων. Κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Θίσβην, ἡ ὁποία εὑρίσκεται δεξιὰ τῆς Κάδης, τῆς φυλῆς τοῦ Νεφθαλὶμ εἰς τὴν Γαλιλαίαν ἐπάνω ἀπὸ τὴν Ἀσήρ. - Ἐγὼ ὁ Τωβὶτ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου ἐπορευόμην τοῦ Κυρίου τὰς ὁδοὺς τῆς ἀληθείας καὶ τῆς δικαιοσύνης.

Ὁ Τωβὶτ συνελήφθη αἰχμάλωτος κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων Ἐνεμεσσάρου καὶ ὠδηγήθη μακριὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα του Θίσβην, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὴν Γαλιλαίαν, δεξιὰ τῆς Κυδίως (ἢ Κάδης) τῆς φυλῆς Νεφθαλὶμ καὶ ἐπάνω ἀπὸ τὴν Ἀσήρ. Ἐγὼ ὁ Τωβίτ, ποὺ διηγοῦμαι τὴν ἱστορίαν αὐτήν, ἐζοῦσα συμφώνως πρὸς τοὺς θείους νόμους τῆς ἀληθείας καὶ δικαιοσύνης ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου.

Ἐκανα πολλὰς ἐλεημοσύνας εἰς τοὺς ὁμογενεῖς μου καὶ εἰς ὅλον τὸ ἔθνος μου, ποὺ εἶχαν ὁδηγηθῆ μαζῆ μου αἰχμάλωτοι εἰς τὴν χώραν τῶν Ἀσσυρίων εἰς τὴν πρωτεύουσάν των, τὴν Νινευῆ.

Εἶχα δὲ κάμει πολλὰς ἐλεημοσύνας πρὸς τοὺς ἀδελφούς μου καὶ τοὺς συμπατριώτας μου, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ὁδηγηθῆ καὶ πρὶν ἀπὸ ἐμὲ καὶ μαζί μου αἰχμάλωτοι εἰς τὴν Νινευῆ, τὴν πρωτεύουσαν τῆς χώρας τῶν Ἀσσυρίων.

Ὅταν νεώτερος ἀκόμη εὑρισκόμην εἰς τὴν χώραν μου, εἰς τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ, ὅλη ἡ φυλὴ τοῦ Νεφθαλίμ, φυλὴ τοῦ πατρός μου, εἶχεν ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὸν ναὸν καὶ ἀπὸ τὴν πόλιν τῶν Ἱεροσολύμων, ἡ ὁποία αὐτὴ μόνη εἶχεν ἐκλεγῆ ἀπὸ ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ προσφέρουν ἐκεῖ θυσίας ὅλαι αἱ φυλαί. Ἐκεῖ εἶχεν ἁγιασθῆ καὶ καθιερωθῆ ὁ ναός, ὅπου κατεσκήνωσεν ὁ Ὕψιστος· καὶ εἶχεν οἰκοδομηθῇ, διὰ νὰ χρησιμεύσῃ ὡς ναός του εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Ὅταν ἤμουν νεώτερος καὶ εὐρισκόμουν εἰς τὴν Πατρίδα μου, εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ, ὅλη ἡ φυλὴ τοῦ προγόνου μου Νεφθαλὶμ ἀπεσπάσθη ἀπὸ τὸν οἶκον Δαβὶδ καὶ τὸν Ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία εἶχεν ἐκλεγῆ ἀπὸ ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ διὰ να προσφέρουν ἐκεῖ τὰς θυσίας των πρὸς τὸν Θεὸν ὅλαι αἱ φυλαὶ τῶν Ἰσραηλιτῶν. Εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν ἐξεχωρίσθη εἰδικὸς ἱερὸς τόπος ὡς κατοικία τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ καὶ ἐκτίσθη Ναὸς διὰ τὴν λατρείαν Του εἰς ὅλας τὰς γενεὰς αἰωνίως.

Ὅλαι ὅμως αἱ φυλαί, ποὺ εἶχαν ἀποστατήσει πλέον ἀπὸ τὸν Θεόν, προσέφεραν θυσίας εἰς τὸν Βάαλ εἰς τὸ ἄγαλμα τῆς δαμάλεως. Μεταξὺ δὲ αὐτῶν τῶν φυλῶν, ποὺ ἀπεστάτησαν, ἦτο καὶ ἡ φυλὴ Νεφθαλίμ, τοῦ πατρός μου.

Ὅλαι δὲ αἱ φυλαί, ποὺ ἀπεσπάσθησαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν λατρείαν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Ναόν Του εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, μαζὶ μὲ τὴν φυλὴν τοῦ προγόνου μου Νεφθαλίμ, ἐπρόσφεραν πλέον τὰς θυσίας των εἰς ἕνα μοσχάρι, ποὺ ἦτο σύμβολον τοῦ θεοῦ Βάαλ.

Ἐγὼ μόνος ἐπήγαινα εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πολλὲς φορὲς κατὰ τὰς ἑορτάς, ὅπως εἶναι γραμμένον εἰς τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, αἰώνιον πρόσταγμα δι’ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἐπήγαινα ἐκεῖ καὶ ἔφερα μαζῆ μου τὰ πρωτογεννήματα, τὰ δέκατα ἀπὸ τὰ προϊόντα μου καὶ τὰ πρῶτα ποκάρια ἀπὸ τὸ κούρευμα τῶν προβάτων μου.

Ἐγὼ ὅμως διεχώρισα τὴν θέσιν μου ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ἐπήγαινα μόνος πολλὰς φορὰς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὰς τρεῖς ἑορτάς, τοῦ Πάσχα, τῆς ΙΙεντηκοστῆς καὶ τῆς Σκηνοπηγίας, ὅπως εἶναι γραμμένον εἰς τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου ὡς αἰωνία ἐντολὴ διὰ κάθε Ἰσραηλίτην. Ἔφερα μάλιστα μαζί μου κάθε φορὰν καὶ τὰς προσφοράς μου, τὰ πρῶτα δηλαδὴ γενήματά μου, τὰς δεκάτας ἀπὸ τὰ προϊόντα τῶν ἀγρῶν μου καὶ τὸ πρῶτο μαλλὶ ἀπὸ τὸ κούρεμα τῶν προβάτων μου.

Τὰ ἔδιδα εἰς τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών, διὰ νὰ προσφερθοῦν ὡς θυσία εἰς τὸ θυσιαστήριον, ὅπου προσεφέροντο αἱ θυσίαι ὅλων τῶν προϊόντων. Καὶ τὴν μὲν πρώτην δεκάτην ἀπὸ τὰ προϊόντα μου παρέδιδα εἰς τοὺς Λευίτας, οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦσαν εἰς τὸν ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ. Τὴν δευτέραν δεκάτην ἐπωλοῦσα καὶ ἐπορευόμουν ἀνὰ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ διέθετα τὸ ἀντίτιμον αὐτῆς διὰ τοὺς πτωχούς, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τὰ ἐπρόσφερα ὅλα αὐτὰ εἰς τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών, διὰ τὸ θυσιαστήριον, ὅπου προσεφέροντο ὅλα τὰ προϊόντα. Τὴν πρώτην δεκάτην ἀπὸ τὰ ἀγαθά μου τὴν ἐπρόσφερα εἰς τοὺς Λευίτας, ποὺ διακονοῦσαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Τὴν δευτέραν δεκάτην τῶν ἀγαθῶν μου τὴν ἐπωλοῦσα, τὰ δὲ χρήματα ποὺ ἔπαιρνα, ἐπήγαινα καὶ τὰ διέθετα εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κάθε χρόνον διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ Ναοῦ.

Ἀλλὰ καὶ τρίτην δεκάτην ἔδιδα εἰς ἐκείνους ποὺ ἔπρεπε, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τῆς Δεββώρας, τῆς μητρὸς τοῦ πατρός μου. Εὑρισκόμην δὲ ἐγὼ ὑπὸ τὴν καθοδήγησίν της, διότι ἔμεινα ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα.

Μίαν ἄλλην, τρίτην δεκάτην τῶν ἀγαθῶν μου, τὴν ἐπρόσφερα εἰς αὐτοὺς ποὺ ἔπρεπεν, εἰς ὅσους δηλαδὴ εἶχαν ἀνάγκην, τοὺς ὀρφανοὺς καὶ τοὺς πτωχούς, ὅπως μοῦ παρήγγειλεν ἡ γιαγιά μου Δεββώρα, ποὺ ἦτο μητέρα τοῦ πατέρα μου. Μοῦ ἔδωσε δὲ αὐτὴ τὴν παραγγελίαν αὐτήν, διότι καὶ ἐγὼ ἤμουν ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ ἤξευρα ἀπὸ πόνον καὶ μὲ ἐπροστάτευσε τότε ἡ γιαγιά μου.

Ὅταν ἔγινα ἀνήρ, ἐπῆρα ὡς σύζυγον τὴν Ἄννα, ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τὴν φυλήν μας. Ἐγέννησα δὲ ἐξ αὐτῆς τὸν Τωβίαν.

Ὅταν δὲ ἔφθασα εἰς τὴν ἀνδρικὴν ἡλικίαν, ἐπῆρα ὡς σύζυγόν μου τὴν Ἄνναν, μίαν γυναῖκα ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν πατριαρχικήν μας οἰκογένειαν, καὶ ἀπέκτησα μὲ αὐτὴν τὸν Τωβίαν.

Ὅταν ᾐχμαλωτίσθημεν καὶ ὠδηγήθημεν δοῦλοι εἰς τὴν Νινευῆ, ὅλοι οἱ συγγενεῖς μου καὶ οἱ ἄλλοι τῆς αὐτῆς φυλῆς ἔτρωγαν ἀπὸ τὰς τροφὰς τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν.

Ὅταν δὲ μᾶς ἔσυραν αἰχμαλώτους εἰς τὴν Νινευῆ, ὅλοι οἱ ἀδελφοί μου καὶ οἱ ἄλλοι συγγενεῖς μου, ποὺ ἦσαν αἰχμάλωτοι μαζί μου, ἔτρωγαν ἀπὸ τὰς τροφὰς τῶν εἰδωλολατρῶν.

Ἐγὼ ὅμως συνεκράτησα τὸν ἑαυτόν μου, ὥστε νὰ μὴ φάγω ἀπὸ αὐτάς,

Ἐγὼ ὅμως ἐπρόσεχα, συνεκράτησα τὸν ἑαυτόν μου καὶ δὲν ἔτρωγα ἀπὸ αὐτὰς τὰς τροφάς.

διότι εἶχα πάντοτε εἰς τὴν μνήμην μου, μὲ ὅλην μου τὴν ψυχήν, τὸν Θεόν μου.

Δὲν ἔτρωγα, διότι εἶχα διαρκῶς εἰς τὴν μνήμην μου τὸν Θεὸν καὶ τὰς ἐντολάς Του, ποὺ ἀπηγόρευαν αὐτὰς τὰς τροφάς. Ἐφήρμοζα τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς ψυχῆς μου.

Διὰ τοῦτο ὁ Ὕψιστος ηὐδόκησεν, ὥστε νὰ εὕρω καὶ νὰ ἔχω χάριν καὶ εὐμένειαν ἐνώπιον τοῦ Ἐνεμεσσάρου. Ἔγινα προμηθευτὴς τῆς βασιλικῆς αὐλῆς.

Καὶ ὁ Ὕψιστος Κύριος ἐπηρέασεν ὑπὲρ ἐμοῦ τὸν ἄρχοντα τῆς Νινευῆ Ἐνεμέσσαρον, ὥστε νὰ μὲ ἐκτιμήσῃ, νὰ μὲ θεωρῇ ἰδικόν του ἄνθρωπον καὶ νὰ μοῦ ἀναθέσῃ νὰ ἀγοράζω ἐγὼ ὅ,τι ἐχρειάζετο αὐτὸς καὶ τὸ ἀνάκτορόν του.

Μετέβην δὲ κάποτε εἰς τὴν Μηδίαν καὶ κατέθεσα εἰς τὸν Γαβαῆλον, τὸν συγγενῆ τοῦ Γαβρία, ὁ ὁποῖος ἔμενεν εἰς Ράγους τῆς Μηδίας, δέκα ἀργυρᾶ τάλαντα.

Ἐπήγαινα λοιπὸν δι’ ἀγορὰς καὶ εἰς τὴν Μηδίαν. Κάποτε δέ, ποὺ ἤμουν εἰς τοὺς Ράγους τῆς Μηδίας, ἄφησα πρὸς φύλαξιν εἰς τὸν Γαβαῆλον, τὸν ἀδελφὸν τοῦ Γαβρία ποὺ ἔμενεν ἐκεῖ, δέκα ἀσημένια τάλαντα.

Ὅταν ἀπέθανεν ὁ Ἐνεμεσσάρ, ἔγινεν ἀντ’ αὐτοῦ βασιλεὺς ὁ υἱός του ὁ Σενναχηρίμ. Ἡ στάσις του ὅμως ἀπέναντι τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν ἦτο πλέον ἀγαθή, διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ δὲν ἠμπόρεσα πλέον νὰ μεταβῶ εἰς τὴν Μηδίαν.

Ὅταν ὅμως ἀπέθανεν ὁ Ἐνεμεσσὰρ καὶ τὸν διεδέχθη εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον ὁ υἱὸς τοῦ Σενναχηρίμ, ἐπεκράτησεν ἄλλη κατάστασις λόγῳ τῆς διαφορετικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ νέου βασιλέως ἔναντι τῶν Ἰουδαίων. Ἔκλεισε πλέον δι’ ἐμὲ ὁ δρόμος πρὸς τὴν Μηδίαν καὶ δὲν ἠμπόρεσα νὰ ὑπάγω ἄλλην φορὰν εἰς τὴν χώραν αὐτήν.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἐνεμεσσάρου ἔκαμνα πολλὰς ἐλεημοσύνας εἰς τοὺς ἀδελφούς μου, τοὺς συμπατριώτας μου.

Καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν δέ, ποὺ ἐβασίλευεν ὁ Ἐνεμέσσαρος, ἔκαμνα πολλὰς ἐλεημοσύνας πρὸς τοὺς συμπατριώτας μου.

Ἔδιδα τρόφιμα εἰς τοὺς πεινῶντας καὶ ἐνδύματα εἰς τοὺς γυμνούς. Ἐὰν εὔρισκα κανένα ἀπὸ τὸ ἰσραηλιτικὸν γένος νεκρόν, ριγμένον πίσω ἀπὸ τὸ τεῖχος τῆς Νινευῆ, τὸν ἔθαπτον.

Ἔδινα τὸ ψωμί μου εἰς ὅσους ἐπεινοῦσαν καὶ ἐνδύματα εἰς τοὺς γυμνούς. Καὶ ἐὰν εὔρισκα κάποιον ἀπὸ τοὺς συμπατριώτας μου νεκρὸν καὶ πεταμένον πίσω ἀπὸ τὸ τεῖχος τῆς Νινευῆ, τὸν ἔθαβα, διὰ νὰ μὴ τὸν φάγουν τὰ ὄρνεα καὶ τὰ σκυλιά.

Καὶ ὅσους ἀκόμη ὁ βασιλεὺς Σενναχηρὶμ ἐφόνευε, ὅταν ἔφυγε ἐντροπιασμένος χωρὶς στρατόν, καὶ ἐπέστρεψεν ὠργισμένος ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν, ἐγὼ τοὺς ἔθαπτον κρυφίως. Ὁ βασιλεὺς αὐτὸς εἶχεν ἐπιστρέψει ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν μὲ μεγάλον θυμὸν καὶ πολλοὺς Ἰουδαίους ἐθανάτωσε. Ἔτσι δὲ τὰ σώματα τῶν φονευομένων ἀνεζητήθησαν ἀπὸ τὸν βασιλέα, ἀλλὰ δὲν εὑρέθησαν.

Ὅσους δὲ συμπατριώτας μου ἐσκότωσεν ὁ βασιλεὺς Σενναχηρίμ, ὅταν ἐπέστρεψεν ὠργισμένος καὶ ἐντροπιασμένος λόγῳ τῆς συντριβῆς τῆς δυνάμεώς του κατὰ τὴν ἐκστρατείαν του ἐναντίον τῆς Ἰουδαίας, τοὺς ἔθαψα κρυφὰ καὶ μὲ προφυλάξεις σὰν κλέπτης διὰ νὰ μὴ γίνω ἀντιληπτός. Ἐσκότωσε δὲ ἐπάνω εἰς τὸν θυμόν του πολλοὺς Ἰουδαίους. Καὶ ἀνεζήτησαν κατόπιν τὰ πτώματά των κατ’ ἐντολὴν τοῦ βασιλέως, ἀλλὰ δὲν τὰ εὑρῆκαν.

Ἕνας ὅμως ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς Νινευῆ μὲ ἐφανέρωσε εἰς τὸν βασιλέα ὅτι ἐγὼ ἔθαπτα τοὺς νεκρούς. Διὰ τοῦτο ἐγὼ ἐκρύβην. Ὅταν δὲ ἔμαθα ὅτι μὲ ἀνεζήτουν, διὰ νὰ μὲ θανατώσουν, φοβηθεὶς ἀνεχώρησα ἀπὸ τὴν Νινευῆ.

Τότε ἕνας ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς Νινευῆ ἐπῆγε καὶ μὲ κατέδωσεν εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἶπεν ὅτι τοὺς ἔθαβα ἐγώ. Κατόπιν τούτου ἐκρύφθηκα διὰ νὰ μὴ συλληφθῶ. Καὶ ὅταν ἔμαθα ὅτι μὲ καταζητοῦν διὰ νὰ μὲ θανατώσουν, ἐπειδὴ ἐφοβήθηκα, ἔφυγα ἀπὸ τὴν Νινευῆ.

Τότε ἐλεηλατήθησαν ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μου καὶ δὲν μοῦ ἔμεινε τίποτε ἄλλο πλὴν τῆς Ἄννης τῆς συζύγου μου καὶ τοῦ Τωβίου τοῦ υἱοῦ μου.

Ἅρπαξαν δὲ τότε ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μου καὶ δὲν μοῦ ἀπέμεινε πλέον τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν γυναῖκα μου Ἄνναν καὶ τὸν υἱόν μου Τωβίαν.

Δὲν ἐπέρασαν ὅμως παρὰ πεντήκοντα ἡμέραι καὶ οἱ δύο υἱοὶ τοῦ βασιλέως ἐφόνευσαν τὸν πατέρα των καὶ ἔφυγαν εἰς τὰ ὄρη Ἀραράθ. Ἀντὶ δὲ αὐτοῦ ἐβασίλευσεν ὁ υἱός του ὁ Σαχερδονός. Αὐτὸς ἐγκατέστησε τὸν Ἀχιάχαρον, υἱὸν τοῦ ἀδελφοῦ μου Ἀναήλ, εἰς ὅλην τὴν διαχείρισιν τῶν οἰκονομικῶν τῆς βασιλείας του καὶ εἰς γενικὴν διοίκησιν.

Πρὶν συμπληρωθοῦν ὅμως πενῆντα ἡμέραι, ἀπὸ τότε ποὺ ἔφυγα ἀπὸ τὴν Νινευῆ, τὰ δύο παιδιὰ τοῦ Σενναχηρὶμ ἐσκότωσαν τὸν βασιλέα πατέρα των καὶ κατέφυγαν εἰς τὰ βουνὰ Ἀραράθ. Καὶ ἀντ’ αὐτοῦ κατέλαβε τὸν βασιλικὸν θρόνον ὁ υἱὸς τοῦ Σαχερδονός. Ὁ δὲ νέος βασιλεὺς ὥρισε τὸν Ἀχιάχαρον, τὸν υἱὸν τοῦ ἀδελφοῦ μου Ἀναήλ, ὡς γενικὸν διευθυντὴν ὅλων τῶν οἰκονομικῶν καὶ ὅλων τῶν διοικητικῶν ὑποθέσεων τῆς βασιλείας του.

Αὐτός, ὁ Ἀχιάχαρος, ἔκαμε διάβημα πρὸς τὸν βασιλέα περὶ ἐμοῦ καὶ ἐπέστρεψα εἰς τὴν Νινευῆ. Ὁ Ἀχιάχαρος ἦτο οἰνοχόος τοῦ βασιλέως, ἔφερεν εἰς τὸ χέρι του τὸ ἐπίσημον δακτυλίδι, ἦτο γενικὸς διοικητὴς καὶ γενικὸς διαχειριστής. Τὸν ἐγκατέστησε δὲ ὁ Σαχερδονὸς εἰς τὰς θέσεις αὐτὰς ὡς δεύτερον μετὰ τὸν ἑαυτόν του. Ὁ Ἀχιάχαρος λοιπὸν αὐτὸς ἦτο ἀνεψιός μου.

Ἐμεσολάβησε λοιπὸν τότε ὑπὲρ ἑμοῦ ὁ Ἀχιάχαρος καὶ ἐπέστρεψα πάλιν εἰς τὴν Νινευῆ. Ὁ δὲ Ἀχιάχαρος ἦτο τόσον ἔμπιστος εἰς τὸν βασιλέα, ὥστε αὐτὸς τοῦ ἐπρόσφερε τὸ κρασί ποὺ ἔπινεν. Ἐφοροῦσε μάλιστα εἰς τὸν δάκτυλόν του καὶ τὸ βασιλικὸ δακτυλίδι μὲ τὸ ὁποῖον ἐσφραγίζοντο τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα, καὶ ἦτο γενικὸς ὑπεύθυνος τῶν διοικητικῶν καὶ οἰκονομικῶν ὑποθέσεων τοῦ κράτους. Ὁ βασιλεὺς Σαχερδονὸς τὸν ἀνέδειξε δεύτερον ἄρχοντα τῆς βασιλείας του μετὰ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του. Καὶ αὐτὸς ἦτο ἀνεψιός μου.

Ὅταν ἐπανῆλθα εἰς τὸ σπίτι μου, μοῦ ἀπεδόθη ἡ σύζυγός μου ἡ Ἄννα καὶ ὁ υἱός μου ὁ Τωβίας. Κατὰ τὴν ἑορτὴν τῆς Πεντηκοστῆς, ἑορτὴν ποὺ γίνεται ἑπτὰ ἑβδομάδας μετὰ τὸ Πάσχα, παρεκαθήσαμεν εἰς ἕνα πλούσιον γεῦμα. Ἀνεκλίθην εἰς τὴν χαμηλὴν κλίνην, διὰ νὰ φάγω.

Ὅταν λοιπὸν ἐπέστρεψα εἰς τὸ σπίτι μου, εἰς τὴν Νινευῆ, εἶχα κοντά μου καὶ πάλιν τὴν σύζυγόν μου Ἄνναν καὶ τὸν υἱόν μου Τωβίαν. Ὅταν δὲ ἦλθεν ἡ ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς, ποὺ εἶναι ἁγία ἑορτὴ καὶ ἑορτάζεται ἑπτὰ ἑβδομάδας μετὰ τὸ Πάσχα, ἑτοιμάσθη εἰς τὸ σπίτι μου πλούσιον δεῖπνον καὶ ἑξάπλωσα εἰς τὸ ντιβάνι διὰ νὰ φάγω.

Παρετήρησα ὅμως ὅτι ἦσαν πολλὰ τὰ παρατεθέντα φαγητὰ καὶ εἶπα εἰς τὸ παιδί μου· Πήγαινε ἐξω καὶ φέρε ἐδῶ ὅποιον πτωχὸν θὰ εὕρῃς ἐκ τῶν ἀδελφῶν μας τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὁ ὁποῖος μένει πιστὸς εἰς τὸν Κύριον. Ἰδοὺ ἐγὼ σὲ περιμένω.

Μόλις ὅμως εἶδα τόσα πολλὰ φαγητά, εἶπα εἰς τὸν υἱόν μου: «Πήγαινε καὶ φέρε ἐδῶ ὁποιονδήποτε πτωχὸν συμπατριώτην μας εὕρῃς, ὁ ὁποῖος ὅμως νὰ μένῃ ἀκόμη πιστὸς εἰς τὸν Κύριόν μας. Καὶ ἐγὼ θὰ σὲ περιμένω εἰς τὸ τραπέζι, ἕως ὅτου ἐπιστρέψῃς».

Ὁ υἱός μου ἐπέστρεψε καὶ εἶπε· «Πάτερ, ὑπάρχει ἔνας ἀπὸ τὸ γένος μας, στραγγαλισμένος ὅμως καὶ ριγμένος εἰς τὴν ἀγοράν».

Καὶ ὅταν ἐπέστρεψεν ὁ Τωβίας εἰς τὸ σπίτι, μοῦ εἶπεν: «Ἕνας συμπατριώτης μας, πατέρα, εἶναι στραγγαλισμένος καὶ ἔχει πεταχθῆ εἰς τὴν ἀγοράν».

Ἐγὼ πρὶν ἀρχίσω νὰ δοκιμάζω τὸ φαγητόν μου, ἀνεπήδησα ἀπὸ τὴν θέσιν μου, ἐπῆγα, τὸν ἐπῆρα, τὸν ἔβαλα σὲ κάποιο οἴκημα, ἕως ὅτου ἐβασίλεψεν ὁ ἥλιος.

Καὶ ἐγώ, μόλις τὸ ἄκουσα, ἐπετάχθηκα ἀμέσως ἀπὸ τὸ ντιβάνι, πρὶν βάλω κάτι εἰς τὸ στόμα μου· ἐπῆγα δὲ καὶ τὸν ἐσήκωσα καὶ τὸν ἔβαλα εἰς ἕνα οἴκημα, ἕως ὅτου δύσῃ ὁ ἥλιος.

Ἐπέστρεψα εἰς τὸ σπίτι, ἐπλύθηκα καὶ ἔτρωγα τὸ φάγητόν μου λυπημένος.

Καὶ ἀφοῦ ἐπέστρεψα εἰς τὸ σπίτι μου, ἐπλύθηκα, ὅπως ὥριζεν ὁ Νόμος τοῦ Κυρίου, καὶ ἔτρωγα λυπημένος τὸ φαγητόν μου.

Τότε ἐνεθυμήθην τὴν προφητείαν τοῦ Ἀμώς, ὁ ὁποῖος εἶχεν εἴπει «αἱ ἑορταί σας θὰ μεταστραφοῦν εἰς πένθος καὶ ὅτι ὅλαι αἱ εὐφροσύναι σας θὰ μεταβληθοῦν εἰς θρῆνον».

Ἐθυμήθηκα δὲ τὴν ὥραν ἐκείνην τὴν προφητείαν τοῦ Ἀμώς, ὁ ὁποῖος εἶχε προφητεύσει: «Αἱ ἑορταί σας θὰ μεταστραφοῦν εἰς πένθος καὶ κάθε χαρὰ καὶ εὐφροσύνη σας εἰς θρῆνον».

Ἔκλαυσα τότε. Ὅταν δὲ ἐβασιλευσεν ὁ ἥλιος, ἐπῆγα, ἤνοιξα τάφον καὶ ἔθαψα ἐκεῖνον.

Εἶχα συγκινηθῆ δὲ τόσον πολύ, ὥστε ἔκλαυσα. Καὶ μόλις ἔδυσεν ὁ ἥλιος, ἐπῆγα καί, ἀφοῦ ἔσκαψα ἕνα λάκκον, ἔθαψα ἐκεῖ τὸν συμπατριώτην μου.

Οἱ γύρω μου ἄνθρωποι μὲ ἐνέπαιζον καὶ ἔλεγαν μεταξύ των· «Πάλιν δὲν φοβεῖται, μήπως φονευθῇ διὰ τὸ ἔργον αὐτὸ ποὺ κάνει. Διὰ τὸ ἴδιον ἔργον ἄλλοτε ἐδραπέτευσε, διὰ νὰ ἀποφύγῃ τὴν καταδίκην. Καὶ ἰδού, πάλιν θάπτει τοὺς νεκρούς».

Οἱ δὲ γείτονες καὶ οἱ γνωστοὶ μὲ περιγελοῦσαν καὶ ἔλεγαν εἰς βάρος μου μεταξύ των: «Ἀκόμη δὲν φοβᾶται μήπως θανατωθῇ διὰ τὸ ἔργον αὐτὸ τῆς ταφῆς! Καὶ ἐνῷ ἐδραπέτευσεν ἄλλοτε διὰ τὸ θέμα αὐτό, νά, τώρα καὶ πάλιν θάβει τοὺς νεκρούς!»

Κατὰ τὴν νύκτα αὐτήν, ἀφοῦ ἔθαψα ἐκεῖνον, ἐπέστρεψα εἰς τὸ σπίτι μου. Ἐπειδὴ ὅμως ἤμουν, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, ἀκάθαρτος, δὲν εἰσῆλθον εἰς τὸν οἶκον μου, ἀλλὰ ἐκοιμήθην πλησίον τοῦ τοίχου τῆς αὐλῆς. Τὸ πρόσωπόν μου τὸ εἶχα ἀκάλυπτον.

Κατὰ τὴν ἰδίαν λοιπὸν νύκτα ἐπέστρεψα εἰς τὴν οἰκίαν μου μετὰ τὴν ταφήν. Ἐπειδὴ ὅμως ἤμουν ἀκάθαρτος σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου, ἐφ’ ὅσον εἶχα ἐγγίσει νεκρόν, δὲν ἐκοιμήθηκα ἐκείνην τὴν νύκτα μέσα εἰς τὸ σπίτι μου. Ἐπλάγιασα δίπλα εἰς τὸν τοῖχον τῆς αὐλῆς. Ἐκοιμόμουν δὲ μὲ ἀκάλυπτον τὸ πρόσωπόν μου.

Δὲν ἐγνώριζα δὲ ὅτι εἰς τὸν τοῖχον ἐκεῖνον ὑπῆρχον στρουθία. Καὶ τὴν στιγμὴν ποὺ εἶχα ἀνοίξει τὰ μάτια μου, τὰ στρουθία ἀφῆκαν νὰ πέση θερμὴ ἡ ἀκαθαρσία των ἐπάνω εἰς τοὺς ὀφθαλμούς μου. Καὶ οἱ ὀφθαλμοί μου ἔπαθαν λευκώματα. Ἐπῆγα εἰς τοὺς ἰατρούς, ἀλλὰ ματαίως. Τίποτε δὲν μὲ ὠφέλησαν. Κατὰ τὸ διάστημα τῆς τυφλώσεώς μου μὲ διέτρεφεν ὁ Ἀχιάχαρος, ἕως ὅτου μετέβην εἰς τὴν Ἐλυμαΐδα.

Δὲν ἤξευρα ὅμως ὅτι εἰς τὸν τοῖχον αὐτὸν ὑπῆρχαν σπουργίτια. Καὶ μόλις ἄνοιξα μίαν στιγμὴν τὰ μάτιά μου, τὰ πουλιὰ ἀφώδευσαν θερμὴν τὴν ἀκαθαρσίαν των μέσα εἰς τὰ μάτια μου. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ παρουσιάσθηκαν λευκώματα (λευκαὶ κηλῖδες) εἰς τὰ μάτια μου. Ἐπῆγα λοιπὸν ἀμέσως εἰς τοὺς ἰατρούς, ἀλλὰ δὲν εἶδα καμμίαν ὠφέλειαν. Κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα τῆς τυφλώσεώς μου ἐφρόντιζε διὰ τὴν διατροφήν μου ὁ ἀνεψιός μου Ἀχιάχαρος, ἕως ὅτου ἔφυγα ἀπὸ τὴν Νινευῆ καὶ ἐπῆγα εἰς τὴν Ἐλυμαΐδα.

Ἡ σύζυγός μου ἡ Ἄννα ἠσχολεῖτο μὲ γυναικείας ἐργασίας.

Ὅσον καιρὸν ἤμουν τυφλός, ἡ γυναῖκα μου Ἄννα ἐδούλευεν ὡς ἐργάτρια εἰς γυναικείας ἐργασίας, ὅπως ἦσαν τὸ γνέσιμο μαλλιῶν καὶ ἡ ὑφαντική.

Ἔστελλε δὲ καὶ ἐπωλοῦσε τὰ προϊόντα τῆς ἐργασίας της εἰς τοὺς ἐμπόρους. Ἐκεῖνοι δὲ τῆς ἔδιδαν τὸ ἀντίτιμον τῆς ἐργασίας της. Κάποτε τῆς ἔδωσαν ἐπὶ πλέον ὡς δῶρον ἕνα ἐρίφιον.

Ἔστελλε δὲ τὰ προϊόντα τῆς ἐργασίας της εἰς τοὺς ἐργοδότας καὶ ἐκεῖνοι τῆς ἔδιδαν τὴν ἀνάλογον ἀμοιβήν. Κάποτε ὅμως μαζὶ μὲ τὸν μισθὸν τῆς ἔδωσαν καὶ ἕνα κατσίκι.

Ὅταν δὲ αὐτὴ ἦλθε κοντά μου, τὸ ἐρίφιον ἤρχισε νὰ βελάζη. Τότε τῆς εἶπα· ἀπὸ ποῦ προέρχεται τὸ ἐρίφιον; Μήπως εἶναι ἀπὸ κλεψιά; Νὰ τὸ ἐπιστρέψῃς εἰς τοὺς κυρίους του, διότι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φάγωμεν κλοπιμαῖον.

Ὅταν δὲ ἦλθε κοντά μου μὲ τὸ κατσίκι, αὐτὸ ἄρχισε νὰ βελάζῃ. Καὶ εἶπα τότε εἰς τὴν Ἄνναν: «Ἀπὸ ποὺ ἐπῆρες αὐτὸ τὸ κατσίκι; Μήπως προέρχεται ἀπὸ κλοπήν; Νὰ τὸ ἐπιστρέψῃς ἀμέσως εἰς τοὺς κυρίους του. Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φάγωμεν τίποτε κλοπιμαῖον».

Ἐκείνη εἶπε· «Εἶναι δῶρον, τὸ ὁποῖον μοῦ ἔχει δοθῆ ἐπὶ πλέον ἀπὸ τὸν μισθόν μου». Δὲν ἐπίστευα ὅμως εἰς αὐτὴν καὶ τῆς ἔλεγα νὰ τὸ ἐπιστρέψῃ εἰς τοὺς κυρίους του. Εἶχα δὲ κοκκινίσει ἀπὸ τὰ μαλλώματα πρὸς τὴν σύζυγόν μου. Καὶ ἐκείνη πικραμμένη ἀπὸ τὰς ὑποψίας μου ἀπεκρίθη καὶ μοῦ εἶπε· «ποῦ εἶναι αἱ ἐλεημοσύναι σου καὶ αἱ ἄλλαι δίκαιαι πράξεις σου; Ἰδού, καὶ σὺ καὶ τὰ ἔργα σου εἶναι γνωστά».

Ἡ δὲ σύζυγός μου μοῦ εἶπε: «Μοῦ ἐδόθη ὡς δῶρον ἐπὶ πλέον τοῦ μισθοῦ μου». Ἐγὼ ὅμως δὲν τὴν ἐπίστευσα καὶ ἔλεγα καὶ ἐπανελάμβανα νὰ ἐπιστρέψῃ τὸ κατσίκι εἰς τοὺς κυρίους του. Ἤμουν μάλιστα κατακόκκινος καὶ ἐφαινόμουν θυμωμένος ἀπέναντί της. Καὶ ἐκείνη ἀπεκρίθη καὶ μοῦ εἶπε μὲ πικρίαν: «Ποὺ εἶναι λοιπὸν αἱ ἐλεημοσύναι σου καὶ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς σου; Νά, φαίνονται πολὺ καλὰ τώρα ὅλα, ὅσα ἔκαμες! Καταλαβαίνει κανεὶς ποιὸν εἶσαι!»

Ἐλυπήθην ἀπὸ τὰ λόγια τῆς γυναικός μου, ἔκλαυσα καὶ προσηυχήθην μὲ μεγάλην ὀδύνην λέγων·

Ὅταν ἄκουσα τὰ λόγια αὐτὰ τῆς συζύγου μου, ἐπόνεσεν ἡ ψυχή μου καὶ ἔκλαυσα. Προσευχήθηκα μὲ μεγάλην λύπην καὶ εἶπα:

Δίκαιος εἶσαι, Κύριε, καὶ ὅλοι οἱ τρόποι τῆς ἐνεργείας σου εἶναι ἐλεημοσύναι καὶ ἀλήθεια. Σὺ πάντοτε κρίνεις ἀληθινὴν καὶ δικαίαν κρίσιν.

«Σύ, Κύριε, εἶσαι δίκαιος καὶ ὅλα τὰ ἔργα Σου καὶ κάθε ἐνέργειά Σου, ὀτιδήποτε κάμνεις, πηγάζει ἀπὸ τὴν εὐσπλαγχνίαν Σου καὶ συμφωνεῖ μὲ τὸν νόμον τῆς ἀληθείας. Σὺ κρίνεις αἰωνίως μὲ τελείαν δικαιοσύνην καὶ ὀρθὴν κρίσιν.

Μνήσθητί μου, λοιπόν, Κύριε, καὶ ρίψε ἕνα σπλαγχνικὸν βλέμμα σου εἰς ἐμέ. Μὴ μὲ τιμωρήσῃς τόσον διὰ τὰς ἁμαρτίας τὰς ὁποίας ἔκαμα ἐν γνώσει, ὅσον καὶ διὰ τὰς ἐξ ἀγνοίας, ὅπως ἐπίσης καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν προγόνων μου, οἵτινες ἡμάρτησαν ἀπέναντί σου.

Ἐνθυμήσου, Κύριε, καὶ ἐμὲ καὶ ρίξε τὸ εὐσπλαγχνικὸν βλέμμα Σου ἐπάνω μου. Μὴ μὲ τιμωρήσῃς διὰ τὰς ἁμαρτίας μου καὶ δι’ ὅσα ἔκαμα καὶ παρέβην τὸ θέλημά Σου ἐν ἀγνοίᾳ μου. Ἂς μὴ τιμωρηθῶ ἐπίσης καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας, ποὺ διέπραξαν οἱ πρόγονοί μου ἐνώπιόν Σου.

Διότι αὐτοὶ παρήκουσαν τὰς ἐντολάς σου καὶ παρέδωκες ἡμᾶς εἰς λεηλασίαν καὶ αἰχμαλωσίαν καὶ θάνατον καὶ εἰς ὀνειδισμὸν μεταξὺ ὅλων τῶν ἐθνῶν, ἐν μέσῳ τῶν ὁποίων εἴμεθα διασκορπισμένοι

Γνωρίζω ὅτι παρήκουσαν τὰς ἐντολάς Σου καὶ δι’ αὐτὸ ἐπέτρεψες Σὺ νὰ ἁρπάξουν οἱ ἐχθροὶ τὰς περιουσίας καὶ τὰ ἀγαθά μας, νὰ μᾶς αἰχμαλωτίσουν, νὰ μᾶς θανατώσουν καὶ νὰ γίνωμεν περίγελως ὅλων τῶν ἐθνῶν, μέσα εἰς τὰ ὁποῖα ἔχομεν διασκορπισθῆ.

Καὶ τώρα, Κύριε, ὁμολογῶ, ὅτι πολλαί, ἀλλὰ καὶ δίκαιαι, εἶναι αἱ τιμωρίαι σου ἐναντίον ἐμοῦ, ἕνεκα τῶν ἰδικῶν μου ἁμαρτιῶν καὶ τῶν ἁμαρτιῶν τῶν προγόνων μου, διότι δὲν ἐτηρήσαμεν τὰς ἐντολάς σου. Δὲν ἐπορεύθημεν κατὰ ἀλήθειαν ἐνώπιόν σου.

Καὶ τώρα ὅμως ὡς πρὸς τὴν περίπτωσίν μου ἔχεις πολλὰς ἀφορμὰς διὰ νὰ μὲ κρίνῃς μὲ τὸν νόμον τῆς ἀληθείας Σου καὶ νὰ μὲ τιμωρήσῃς δικαίως διὰ τὰς ἁμαρτίας, ποὺ διεπράξαμεν ἐγὼ καὶ οἱ πατέρες μου· διότι δὲν ἐτηρήσαμεν τὰς ἐντολάς Σου δὲν ἐφέρθημεν μὲ ἀλήθειαν καὶ εὐθύτητα ἐνώπιόν Σου.

Καὶ τώρα κάμε, Κύριε, εἰς ἐμὲ ὅ,τι εἰς σὲ φαίνεται ἀρεστόν. Διάταξε νὰ ἀναλάβουν τὴν ψυχήν μου, διὰ νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὸ σῶμα, καὶ τὸ σῶμα τοῦτο νὰ γίνῃ χῶμα. Διότι εἶναι ὠφελιμώτερον δι’ ἐμὲ νὰ ἀποθάνω παρὰ νὰ ζῶ, ἀφοῦ τόσους ψευδεῖς χλευασμοὺς ἤκουσα καὶ μεγάλη λύπη ἔχει καταλάβει τὴν ψυχήν μου. Διάταξε, λοιπόν, νὰ λυτρωθῶ διὰ τοῦ θανάτου ἀπὸ τὴν θλῖψιν αὐτὴν καὶ νὰ μεταβῶ εἰς τὸν αἰώνιον τόπον. Μὴ ἀποστρέψῃς, Κύριε, τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ ἐμέ.

Κάμε λοιπόν, Κύριε, τώρα καὶ πρὸς ἐμὲ ὅ,τι εἶναι ἀρεστὸν ἐνώπιόν Σου. Δῶσε ἐντολὴν νὰ φύγῃ ἡ ψυχή μου, ὥστε νὰ πεθάνω καὶ νὰ γίνῃ χῶμα τὸ σῶμα μου. Σοῦ τὸ ζητῶ αὐτό, διότι μὲ συμφέρει περισσότερον νὰ πεθάνω παρὰ νὰ ζῶ, ἐπειδὴ ἔχω ἀκούσει εἰς βάρος μου ὕβρεις, ποὺ δὲν στηρίζονται εἰς τὴν ἀλήθειαν, καὶ μὲ ἐκυρίευσε μεγάλη λύπη. Διάταξε νὰ πεθάνω καὶ νὰ γλυτώσω ἀπὸ τὴν θλῖψιν μου αὐτὴν καὶ νὰ πορευθῶ εἰς τὸν τόπον τῆς αἰωνίου κατοικίας μου. Μὴ ἀποστρέψῃς ὠργισμένος τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ ἐμέ».

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ἡ θυγάτηρ τοῦ Ραγουὴλ ἡ Σάρρα, ἡ ὁποία ἔμενεν εἰς τὰ Ἐκβάτανα τῆς Μηδίας, συνέβη νὰ χλευασθῇ ἀπὸ μερικὰς ἀπὸ τὰς δούλας τοῦ πατρός της.

Κατὰ τὴν ἰδίαν δὲ ἡμέραν συνέβη νὰ περιφρονηθῇ καὶ νὰ ὑβρισθῇ ἀπὸ νεαρᾶς ὑπηρετρίας τοῦ πατέρα της καὶ ἡ κόρη τοῦ Ραγουὴλ Σάρρα, ποὺ ἐζοῦσεν εἰς τὰ Ἐκβάτανα τῆς Μηδίας.

Διότι ἡ Σάρρα εἶχε δοθῇ διαδοχικῶς ὡς σύζυγος εἰς ἑπτὰ ἄνδρας, ἀλλὰ ὁ Ἀσμοδαῖος, τὸ πονηρὸν πνεῦμα, τοὺς ἐφόνευεν πρὶν ἐκεῖνοι ἔλθουν εἰς ἕνωσιν μὲ αὐτὴν ὡς πρὸς σύζυγον. Ἔλεγαν, δηλαδή, αἱ δοῦλαι αὐταὶ πρὸς αὐτήν· «δὲν ἐννοεῖς καὶ δὲν συναισθάνεσαι τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον κάνεις ποὺ γίνεσαι ἀφορμὴ νὰ φονεύωνται οἱ ἄνδρες; Ἕως τώρα ἑπτὰ συζύγους ἐπῆρες καὶ οὔτε ἑνὸς ἐξ αὐτῶν δὲν ἐπῆρες τὸ ὄνομα.

Ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον τὴν ἐχλεύαζαν, ἦτο ὅτι ἐδόθη ὡς σύζυγος εἰς ἑπτὰ ἄνδρας, ἀλλά, πρὶν προλάβουν νὰ ἔλθουν εἰς συζυγικὴν σχέσιν, τὸ πονηρὸν πνεῦμα, ὁ Ἀσμοδαῖος, ἐθανάτωνε τοὺς ἄνδρας της. Τῆς ἔλεγαν συγκεκριμένως: «Δὲν συναισθάνεσαι τὸ κακὸν ποὺ κάμνεις, μὲ τὸ νὰ πνίγῃς τοὺς ἄνδρας σου; Ἕως τώρα εἶχες ἑπτὰ ἄνδρας καὶ ὅμως δὲν ἐπῆρες τὸ ὄνομα κανενὸς ἀπὸ αὐτούς.

Διατί μᾶς μαστιγώνεις; Ἀφοῦ ἐκεῖνοι ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὸ πονηρὸν πνεῦμα, πήγαινε καὶ σὺ μαζῆ των. Ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα νὰ μὴ ἴδωμεν ἰδικόν σου υἱὸν ἢ θυγατέρα!»

Ἐὰν ἀπέθαναν, ὅπως λέγεις, διατί μᾶς τιμωρεῖς καὶ μᾶς μαστιγώνεις; Πήγαινε καὶ σὺ μαζί των εἰς τὸν Ἅδην. Νὰ μὴ ἀξιωθῶμεν ποτέ, εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα, νὰ ἀντικρύσωμεν ἰδικόν σου παιδί, υἱὸν ἢ θυγατέρα!»

Ὅταν ἐκείνη ἤκουσε τὰ λόγια αὐτά, ἐκυριεύθη ἀπὸ πολὺ μεγάλην λύπην, ὥστε ἐσκέφθη νὰ ἀπαγχονισθῇ. Ἐσκέφθη λογικώτερα ὅμως καὶ εἶπεν· «ἐγὼ μία καὶ μονογενὴς θυγάτηρ εἶμαι εἰς τὸν πατέρα μου. Ἐὰν κάμω αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐσκέφθην, μεγάλο ὄνειδος θὰ πέσῃ ἐπάνω εἰς αὐτόν. Καὶ θὰ κρημνίσω τὰ γηρατεῖα του μὲ πολλὴν ὀδύνην εἰς τὸν ᾅδην».

Μόλις τὰ ἄκουσε αὐτὰ ἡ Σάρρα, ἐλυπήθη τόσον πολύ, ὥστε ἐσκέφθη νὰ κρεμασθῇ καὶ νὰ αὐτοκτονήσῃ. Εἶπεν ὅμως κατόπιν μέσα της: «Εἶμαι μοναχοκόρη. Δὲν ἔχει ἄλλο παιδὶ ὁ πατέρας μου. Ἐὰν κάμω αὐτὸ ποὺ σκέπτομαι καὶ αὐτοκτονήσω, θὰ γίνω αἰτία νὰ κυριευθῇ ἀπὸ ἐντροπὴν καὶ νὰ τὸν ὀνειδίζουν ὅλοι. Ἔτσι θὰ σύρω καὶ θὰ κρημνίσω τὰ γηρατειά του εἰς τὸν Ἅδην μὲ μεγάλον πόνον ψυχῆς».

Ἐβγῆκεν εἰς τὴν θύραν τῆς οἰκίας της, ὕψωσεν εἰς θερμὴν προσευχὴν τὰ μάτια της πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπεν· «Δοξασμένος εἶσαι, σύ, Κύριε ὁ Θεός μου, καὶ εὐλογημένον καὶ δοξασμένον ἂς εἶναι τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ὅλα τὰ ἔργα σου ἂς ἀναπέμπουν δόξαν καὶ ὕμνον πρὸς σὲ εἰς τὸν αἰῶνα.

Ἐστάθη λοιπὸν εἰς τὴν μικρὰν θύραν τοῦ ὑπερώου τῆς οἰκίας της καὶ ἔκαμε προσευχὴν καὶ εἶπεν: «Εἶσαι δοξασμένος, Κύριε ὁ Θεός μου, καὶ δοξασμένον εἶναι τὸ Ὄνομά σου τὸ ἅγιον καὶ εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἂς Σὲ εὐλογοῦν καὶ ἂς Σὲ δοξάζουν αἰωνίως ὅλα τὰ δημιουργήματά Σου.

Καὶ τώρα, Κύριε, στρέφω τὸ πρόσωπόν μου πρὸς σὲ καὶ πρὸς σὲ ὑψώνω τοὺς ὀφθαλμούς μου.

Καὶ τώρα, Κύριε, ἔχω ὑψώσει πρὸς Σὲ τὰ μάτια μου καὶ τὸ πρόσωπόν μου.

Ἐσκέφθηκα νὰ αὐτοκτονήσω, διὰ νὰ φύγω ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν, ὥστε νὰ μὴ ἀκούω πλέον τοὺς ὀνειδισμοὺς αὐτοὺς εἰς βάρος μου.

Δῶσε ἐντολὴν νὰ φύγω ἐπὶ τέλους ἀπὸ τὴν γῆν αὐτήν, διὰ νὰ μὴ ἀκούω πλέον χλευασμοὺς εἰς βάρος μου.

Σύ, Κύριε, γνωρίζεις ὅτι εἶμαι καθαρὰ καὶ ἀμόλυντος ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν ἐξ ἐπαφῆς μὲ ἄνδρα.

Γνωρίζεις πολὺ καλὰ Σύ, Κύριε, ὅτι εἶμαι ἁγνὴ καὶ δὲν εἶχα παράνομον σχέσιν μὲ ἄνδρα.

Δὲν ἐμόλυνα τὸ ὄνομά μου οὔτε τὸ ὄνομα τοῦ πατρός μου εἰς τὴν χώραν αὐτὴν τῆς αἰχμαλωσίας μου. Γνωρίζεις, Κύριε, ὅτι εἶμαι μονογενὴς θυγάτηρ εἰς τὸν πατέρα μου καὶ δὲν ἔχει αὐτὸς ἄλλο παιδί, τὸ ὁποῖον θὰ τὸν κληρονομήσῃ. Δὲν ἔχει δὲ ἄλλον στενὸν συγγενῆ ἢ υἱὸν στενοῦ συγγενοῦς του, ὥστε νὰ δώσω τὸν ἑαυτόν μου εἰς ἐκεῖνον ὡς σύζυγον. Ὡς τώρα ἔχουν χαθῆ, Κύριε, ἑπτὰ ἄνδρες μου. Διατί πλέον νὰ ζῶ; Ἐὰν δὲν εἶναι ἀρεστὸν εἰς σέ, Κύριε, νὰ μὲ πάρῃς ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν, δῶσε εἰς κάποιον εὐμενῆ διάθεσιν δι’ ἐμὲ καὶ νὰ μὲ ἐλεήσῃ, ὥστε νὰ λάβω αὐτὸν ὡς σύζυγον, διὰ νὰ μὴ ἀκούω πλέον τοὺς ὀνειδισμοὺς αὐτούς».

Δὲν ἀτίμασα τὸ ὄνομά μου, οὔτε τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα μου εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ὅπου ζῶ ὡς αἰχμάλωτη. Εἶμαι μοναχοκόρη εἰς τὸν πατέρα μου, καὶ δὲν ἔχει ἄλλο παιδί, ἀγόρι, ποὺ νὰ τὸν κληρονομήσῃ. Δὲν ὑπάρχει ἐπίσης κάποιος ἄλλος στενὸς συγγενὴς ἢ υἱός του, διὰ νὰ περιμένω ὥστε νὰ δοθῶ εἰς αὐτὸν ὡς σύζυγος, ὅπως ὁρίζει ὁ Νόμος Σου. Ἤδη μοῦ ἐχάθηκαν ἑπτὰ ἄνδρες. Πρὸς τί λοιπὸν νὰ ζῶ ἐγώ; Ἐὰν ὅμως δὲν σοῦ φαίνεται καλὸν νὰ μὲ θανατώσῃς, δῶσαι ἐντολὴν νὰ μὲ βλέπουν μὲ εὐσπλαγχνίαν καὶ συμπάθειαν καὶ νὰ μὴ ἀκούω πλέον εἰρωνείας καὶ χλευασμούς».

Ἡ προσευχὴ καὶ τῶν δύο, τοῦ Τωβὶτ καὶ τῆς Σάρρας, ἔγινε δεκτὴ ἐνώπιον τοῦ ἐνδόξου καὶ μεγάλου Ραφαήλ.

Ἔγινε δὲ εὐμενῶς δεκτὴ ἡ προσευχὴ καὶ τῶν δύο, τῆς Σάρρας δηλαδὴ καὶ τοῦ Τωβίτ, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅπου ἵστατο καὶ ὁ ἔνδοξος μέγας Ἀρχάγγελος Ραφαήλ.

Ἀπεστάλη παρὰ τοῦ Θεοῦ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ Ραφαήλ, διὰ νὰ ἐκπληρώσῃ τὰ αἰτήματα καὶ τῶν δύο. Τοῦ μὲν Τωβὶτ νὰ θεραπεύσῃ τὰ λευκώματα τῶν ὀφθαλμῶν του, καὶ νὰ καθαρίσῃ αὐτοὺς ἀπὸ τὰ λέπια, εἰς δὲ τὴν Σάρραν, τὴν θυγατέρα τοῦ Ραγουήλ, νὰ δώσῃ ὡς σύζυγον τὸν Τωβίαν τὸν υἱὸν τοῦ Τωβίτ, καὶ νὰ δέσῃ τὸ κακοποιὸν πνεῦμα, τὸν Ἀσμοδαῖον. Ἄλλωστε εἰς τὸν Τωβίαν ἦτο δίκαιον νὰ δοθῇ ὡς σύζυγος καὶ κληρονομία ἡ Σάρρα. Κατὰ τὴν αὐτὴν ὥραν ὁ μὲν Τωβὶτ ἐπέστρεψε καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν του, ἡ δὲ Σάρρα, ἡ κόρη τοῦ Ραγουήλ, κατέβη ἀπὸ τὸ ὑπερῷον της.

Καὶ ἀπεστάλη ὁ Ραφαὴλ διὰ νὰ θεραπεύσῃ καὶ βοηθήσῃ καὶ τοὺς δύο. Ἀποστολή του ἦτο νὰ βγάλῃ σὰν λέπια τὰ λευκώματα τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Τωβὶτ καὶ νὰ δώσῃ ὡς σύζυγον εἰς τὸν Τωβίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Τωβίτ, τὴν κόρην τοῦ Ραγουὴλ Σάρραν. Ἀποστολὴ τοῦ Ραφαὴλ ἐπίσης ἦτο νὰ ἐμποδίσῃ τὸ πονηρὸν δαιμόνιον, τὸν Ἀσμοδαῖον, διὰ νὰ μὴ θανατώσῃ καὶ τὸν Τωβίαν, ὅπως τοὺς ἄλλους συζύγους τῆς Σάρρας, διότι ἦτο σχέδιον καὶ θέλημα Θεοῦ νὰ κληρονομήσῃ τὴν Σάρραν ὁ Τωβίας. Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσαν τὴν προσευχήν των, ὁ μὲν Τωβίτ, ποὺ ἦτο εἰς τὴν Νινευῆ (ἢ εἰς τὰ Σοῦσα), ἐστράφη καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι του, ἡ δὲ Σάρρα, ἡ κόρη τοῦ Ραγουήλ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὰ Ἐκβάτανα, κατέβη ἀπὸ τὸ ὑπερῶον, ὅπου προσηύχετο, καὶ ἐμβῆκε καὶ αὐτὴ εἰς τὸ σπίτι της.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ποὺ συνέβησαν τὰ γεγονότα αὐτά, ἐνεθυμήθη ὁ Τωβὶτ τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα εἶχε παραδώσει εἰς τὸν Γαβαήλ, ὁ ὁποῖος ἔμενεν εἰς τοὺς Ράγους τῆς Μηδίας.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ Τωβὶτ ἐνεθυμήθη τὰ χρήματα, ποὺ εἶχεν ἀφήσει πρὸς φύλαξιν εἰς τὸν Γαβαήλ, εἰς τοὺς Ράγους τῆς Μηδίας.

Ὁ Τωβὶτ ἐσκέφθη καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἑαυτόν του· Ἐγὼ παρεκάλεσα τὸν Θεὸν νὰ μὲ πάρῃ ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν. Διατί, πρὶν πεθάνω, δὲν καλῷ τὸν υἱόν μου τὸν Τωβίαν, νὰ τοῦ φανερώσω τὴν ὑπόθεσιν τῶν χρημάτων αὐτῶν;

Ἐσκέφθη λοιπὸν καὶ εἶπε μέσα του: «Ἐγὼ ἐζήτησα προηγουμένως ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ πεθάνω καὶ να φύγω ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν. Διατί ἑπομένως ἀναβάλλω ἀκόμη καὶ δὲν καλῶ τὸν υἱόν μου Τωβίαν, διὰ νὰ τὸν ἐνημερώσω διὰ τὰ χρήματα αὐτά, πρὶν πεθάνω;»

Ἐκάλεσε, λοιπόν, αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «Παιδί μου, ὅταν ἀποθάνω, νὰ μὲ θάψῃς· καὶ πρόσεχε, νὰ μὴ καταφρονήσῃς καὶ παραμελήσῃς τὴν μητέρα σου. Νὰ τιμᾶς αὐτὴν ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου καὶ νὰ πράττῃς τὸ εὐάρεστον εἰς αὐτήν. Ποτὲ νὰ μὴ τὴν λυπήσῃς.

Καὶ ἐκάλεσε πράγματι τὸν Τωβίαν καὶ τοῦ εἶπε: «Παιδί μου, ὅταν πεθάνω, θέλω νὰ μὲ θάψῃς, ὅπως ὁρίζει ὁ Νόμος μας, καὶ νὰ μὴ ἀδιαφορήσῃς διὰ τὴν μητέρα σου. Θέλω νὰ τὴν τιμᾷς εἰς ὅλην σου τὴν ζωὴν καὶ νὰ κάμνῃς αὐτό, ποὺ τὴν εὐχαριστεῖ. Πρόσεχε, ὥστε νὰ μὴ τὴν λυπήσῃς ποτέ.

Θυμήσου, παιδί μου, ὅτι πολλοὺς κινδύνους ἐπέρασε διὰ σέ, ὅταν ἀκόμη σὲ εἶχεν ἐν τῇ κοιλίᾳ της. Ὅταν ἀποθάνῃ, θάψε την κοντά μου εἰς τὸν ἴδιον τάφον.

Θυμήσου, παιδί μου, ὅτι ἀντιμετώπισε πολλοὺς κινδύνους πρὸς χάριν σου, τότε ποὺ σὲ εἶχε μέσα εἰς τὴν κοιλίαν της. Ὅταν πεθάνῃ καὶ ἐκείνη, νὰ τὴν θάψῃς κοντά μου, εἰς τὸν ἴδιον τάφον.

Παιδί μου, ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου νὰ ἐνθυμῆσαι Κύριον τὸν Θεόν μας. Μὴ θελήσῃς ποτὲ νὰ διαπράξῃς ἁμαρτίαν καὶ νὰ παραβῇς τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ. Ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου νὰ πράττῃς τὸ δίκαιον καὶ τὸ ὀρθόν. Ποτὲ δὲ νὰ μὴ βαδίσῃς τοὺς δρόμους τῆς ἀδικίας.

Κάθε ἡμέραν, εἰς ὅλην τὴν ζωήν σου, νὰ θυμᾶσαι, παιδί μου, τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας καὶ νὰ μὴ ἁμαρτάνῃς καὶ παραβῇς τὰς ἐντολάς Του μὲ τὴν θέλησίν σου. Εἰς ὅλην σου τὴν ζωὴν νὰ φέρεσαι μὲ δικαιοσύνην καὶ νὰ μὴ ἀκολουθήσῃς ποτὲ δρόμους ἀδικίας καὶ παρανομίας.

Διότι, ὅταν σὺ πράττῃς τὸ ἀληθές, τὸ σύμφωνον πρὸς τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, θὰ κατευοδώνωνται τὰ ἔργα σου, ὅπως καὶ ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐφαρμόζουν δικαιοσύνην.

Διότι, ὅταν ζῇς συμφώνως πρὸς τὸν νόμον τῆς ἀληθείας, θὰ κατευοδώνωνται καὶ θὰ εὐλογοῦνται τὰ ἔργα σου, ὅπως καὶ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ζοῦν μὲ δικαιοσύνην καὶ ἀρετήν.

Ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά σου δίδε ἐλεημοσύνην. Μὴ στενοχωρηθῇ καὶ μὴ λυπηθῇ τὸ μάτι σου, ὅταν πράττῃς ἐλεημοσύνην. Μὴ γυρίσῃς ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ κάθε πτωχὸν τότε δὲ καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ ἀποστραφῇ ποτὲ ἀπὸ σέ.

Νὰ δίδῃς ἐλεημοσύνην ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἔχεις, καὶ νὰ μὴ λυπηθῇ τὸ μάτι σου καὶ τσιγγουνευθῇς, ὅταν ἐλεῇς κάποιον πτωχόν. Μὴ ἀδιαφορήσῃς καὶ μὴ στρέψῃς ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν σου, ὅταν παρουσιασθῇ ἐμπρός σου ὁποιοσδήποτε πτωχός, καὶ τότε δὲν θὰ ἀποστρέψῃ καὶ ὁ Θεὸς τὸ πρόσωπόν Του ἀπὸ σέ.

Ἀνάλογα μὲ τὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα ἔχεις, κάμνε ἐλεημοσύνην. Ἐὰν ἔχῃς ὀλίγα, ἀπὸ τὰ ὀλίγα αὐτὰ μὴ φοβηθῇς νὰ ἐλεήσῃς.

Ἀναλόγως πρὸς τὴν ποσότητα τῶν ἀγαθῶν ποὺ ἔχεις, νὰ κάμνῃς ἀπὸ αὐτὰ ἐλεημοσύνην. Ἐὰν ἔχῃς ὀλίγα, νὰ μὴ φοβηθῇς νὰ δώσῃς ἐλεημοσύνην ἀπὸ αὐτὰ ἔστω τὰ ὀλίγα ποὺ ἔχεις.

Διότι ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου ὅτι, ὅταν κάμνῃς ἐλεημοσύνην, καταθέτεις πλούσιον θησαυρὸν διὰ τὸν ἑαυτόν σου εἰς ἡμέρας ἀνάγκης σου.

Διότι μὲ τὴν ἐλεημοσύνην ἀποταμιεύεις διὰ τὸν ἑαυτόν σου καλὸν θησαυρόν, ποὺ θὰ σοῦ εὑρεθῇ εἰς ὥραν ἀνάγκης.

Διότι ἡ ἐλεημοσύνη γλυτώνει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν αἰώνιον θάνατον καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ εἰσέλθῃ καὶ νὰ μείνῃ εἰς τὸ σκότος τοῦ ᾅδου.

Μὴ λησμονῇς ποτὲ ὅτι ἡ ἐλεημοσύνη σώζει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν αἰώνιον θάνατον καὶ δὲν ἀφήνει τὴν ψυχήν του νὰ βυθισθῇ εἰς τὸ σκοτάδι τοῦ Ἅδου.

Εἶναι δῶρον ἀγαθὸν ἡ ἐλεημοσύνη δι’ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὴν ἀσκοῦν ἐνώπιον τοῦ ὑψίστου Θεοῦ καὶ εἰς δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Διότι ἡ ἐλεημοσύνη, δι’ ὅσους τὴν ἀσκοῦν θεαρέστως ἐνώπιον τοῦ Ὑψίστου, εἶναι δῶρον πολύτιμον.

Πρόσεχε, παιδί μου, τὸν ἑαυτόν σου ἀπὸ κάθε παρνείαν. Σοῦ δίδω μίαν πρωταρχικῆς σπουδαιότητας συμβουλήν· νὰ λάβῃς ὡς σύζυγόν σου γυναῖκα ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τῶν προγόνων σου. Μὴ πάρῃς σύζυγον ἀλλόθρησκον καὶ ἀλλοεθνῆ, ἡ ὁποῖα δὲν ἀνήκει εἰς τὴν φυλὴν τοῦ πατρός σου. Διότι ἡμεῖς εἴμεθα τέκνα τῶν προφητῶν. Ὁ Νῶε, ὁ Ἁβραάμ, ὁ Ἰσαάκ, ὁ Ἰακώβ, εἶναι οἱ ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων εὐλογημένοι πρόγονοί μας. Ἐνθυμήσου, παιδί μου, ὅτι αὐτοὶ ὅλοι ἐπῆραν συζύγους ἀπὸ τοὺς ὁμοεθνεῖς των. Καὶ εἶδαν πλουσίας τὰς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ εἰς τὰ τέκνα των, οἱ δὲ ἀπόγονοί των θὰ κληρονομήσουν τὴν γῆν.

Πρόσεχε εἰς τὸν ἑαυτόν σου, παιδί μου, καὶ φυλάξου ἀπὸ κάθε πορνείαν. Ἀπὸ τὰς πρώτας σου φροντίδας ἂς εἶναι νὰ πάρῃς ὡς σύζυγόν σου γυναῖκα, ποὺ νὰ κατάγεται ἀπὸ τοὺς προγόνους σου. Νὰ μὴ πάρῃς ξένην γυναῖκα, ποὺ δὲν κατάγεται ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ πατέρα σου, διότι ἐμεῖς εἴμαστε παιδιὰ προφητῶν. Ὁ Νῶε, ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Ἰακὼβ εἶναι οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας. Νὰ θυμᾶσαι πάντα, παιδί μου, ὅτι ὅλοι αὐτοὶ ἐπῆραν ὡς συζύγους των γυναῖκας ἀπὸ τὴν συγγένειάν των καὶ ἔχουν εὐλογηθῆ πλουσίως εἰς τὰ τέκνα των. Συμφώνως δὲ πρὸς τὴν ὑπόσχεσιν τοῦ Κυρίου, ἰδικοί των ἀπόγονοι θὰ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ θὰ κληρονομήσουν τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας.

Καὶ τώρα, παιδί μου, ἄκουσε καὶ αὐτὴν τὴν συμβουλήν μου. Νὰ ἀγαπᾷς τοὺς ὁμοεθνεῖς σου. Νὰ μὴ ἀλαζονευθῇς εἰς τὴν καρδίαν σου ἀπέναντι τῶν ἀδελφῶν σου καὶ τῶν υἱῶν καὶ τῶν θυγατέρων τοῦ λαοῦ σου, ὥστε νὰ μὴ καταδεχθῇς νὰ λάβῃς σύζυγον ἀπὸ τὰς θυγατέρας τοῦ λαοῦ. Διότι μέσα εἰς τὴν ὑπερηφάνειαν ὑπάρχει ὁ ὄλεθρος καὶ πολλὴ ἀναστάτωσις, μέσα δὲ εἰς τὴν ράθυμον καὶ ἀπράγμονα ζωὴν ὑπάρχει ξεπεσμὸς καὶ μεγάλη φτώχεια, διότι ἡ ραθυμία καὶ ἡ τεμπελιὰ εἶναι ἡ μητέρα τῆς πείνας.

Καὶ τώρα, παιδί μου, νὰ ἀγαπᾷς τοὺς συγγενεῖς καὶ συμπατριώτας σου, καὶ ἂς μὴ ὑπερηφανευθῇ ἡ καρδία σου ἔναντι τῶν συγγενῶν σου καὶ τῶν υἱῶν καὶ θυγατέρων τοῦ λαοῦ σου, ὥστε νὰ μὴ θελήσῃς νὰ πάρῃς κάποιαν γυναῖκα των ὡς σύζυγόν σου. Νὰ ξέρῃς ὅτι, ὅπου ὑπάρχει ὑπερηφάνεια, ἀκολουθεῖ καταστροφὴ καὶ μεγάλη ἀναταραχή. Ἡ ἀχρειότης, δηλαδὴ ἡ ράθυμος καὶ ἀνωφελὴς ζωή, ἀκολουθεῖται ἀπὸ στέρησιν καὶ μεγάλην πτωχείαν. Ἡ ὀκνηρία καὶ ραθυμία εἶναι μητέρα τῆς πεῖνας.

Μὴ κρατήσῃς, ἔστω καὶ ἐπὶ ὀλίγον χρόνον, τὸν μισθὸν παντὸς ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος θὰ ἐργασθῇ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν σου, ἀλλὰ νὰ τοῦ τὸν ἀποδώσῃς ἀμέσως. Ἔτσι δὲ καὶ ὁ Θεὸς θὰ ἀποδώσῃ εἰς σὲ τὸν μισθόν σου, ἐὰν ἐργασθῇς εἰς αὐτόν. Πρόσεχε τὸν ἑαυτόν σου, παιδί μου, εἰς ὅλα τὰ ἔργα σου καὶ νὰ εἶσαι συνετὸς καὶ εὐγενὴς εἰς ὅλην σου τὴν συμπεριφοράν.

Νὰ μὴ κρατήσῃς οὔτε μίαν νύκτα τὸν μισθὸν κάθε ἀνθρώπου, ποὺ θὰ ἐργασθῇ εἰς τὰς ἐργασία, σου. Νὰ τὸν πληρώσῃς ἀμέσως, τὴν ἰδίαν ἡμέραν ἐὰν ὑποτάσσεσαι καὶ ὑπηρετῇς τὸν Κύριον, θὰ σὲ ἀμείψῃ ὅπως πρέπει. Πρόσεχε, παιδί μου, εἰς ὅλα τὰ ἔργα σου καὶ νὰ φέρεσαι σὰν ἄνθρωπος καλλιεργημένος καὶ μὲ καλὴν ἀνατροφὴν εἰς κάθε ἐκδήλωσιν τῆς ζωῆς σου.

Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον σὺ ἀποστρέφεσαι καὶ δὲν θέλεις οἱ ἄλλοι νὰ τὸ κάμουν εἰς σέ, μὴ τὸ κάμῃ καὶ σὺ εἰς κανένα. Ποτὲ νὰ μὴ πίνῃς οἶνον μέχρι μέθης καὶ ποτὲ νὰ μὴ συναναστροφῇς μὲ μεθυσμένους εἰς τὴν πορείαν τοῦ βίου σου.

Αὐτὸ δέ, τὸ ὁποῖον ἀποστρέφεσαι σὺ καὶ δὲν θὰ ἤθελες νὰ σοῦ τὸ κάμουν οἱ ἄλλοι, νὰ μὴ τὸ κάμῃς ποτὲ εἰς κανένα. Νὰ μὴ πίνῃς πολὺ κρασί, ὥστε να μεθᾷς, καὶ νὰ μὴ κάμνῃς φίλους σου εἰς τὴν ζωήν σου ἀνθρώπους ποὺ μεθοῦν.

Ἀπὸ τὸ ψωμί σου δίδε εἰς ἐκεῖνον, ποὺ πεινᾷ, καὶ ἀπὸ τὰ ἐνδύματά σου δίδε εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι γυμνοί. Ὅ,τι σοῦ περισσεύει δῶσε το ἐλεημοσύνην καὶ ἂς μὴ λυπηθῇ ποτὲ ὁ ὀφθαλμός σου, ὅταν σὺ πράττῃς ἐλεημοσύνην.

Νὰ δίνῃς ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ ψωμί σου εἰς αὐτὸν ποὺ πεινᾷ, καὶ ἀπὸ τὰ ἐνδύματά σου εἰς τοὺς πτωχούς, ποὺ δὲν ἔχουν τί νὰ φορέσουν. Ὁτιδήποτε σοῦ περισσεύει, νὰ τὸ δίνῃς ἐλεημοσύνην εἰς ὅσους στεροῦνται, καὶ ἂς μὴ λυπηθῇ τὸ μάτι σου καὶ τσιγγουνευθῇς, ὅταν ἐλεῇς τοὺς πτωχούς.

Δίδε ἁπλόχερα τοὺς ἄρτους σου κατὰ τὸν ἐντάφιασμὸν τῶν δικαίων, μὴ δίδῃς ὅμως διὰ τοὺς ἀμετανοήτους πονηροὺς καὶ κακούς.

Νὰ προσφέρῃς μὲ ἁπλοχεριὰν ἀπὸ τὰ τρόφιμά σου, ὅταν κηδεύωνται δίκαιοι καὶ ἐνάρετοι ἄνθρωποι, εἰς τὰ δεῖπνα ποὺ γίνονται εἰς μνήμην των καὶ πρὸς παρηγορίαν τῶν συγγενῶν των. Νὰ μὴ συμμετέχῃς ὅμως εἰς νεκρικὰ δεῖπνα δι’ ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς.

Νὰ ἐπιζητῇς πάντοτε συμβουλὴν ἀπὸ κάθε σοφὸν καὶ φρόνιμον ἄνθρωπον καὶ ποτὲ νὰ μὴ καταφρονήσῃς συμβουλὴν συνετὴν καὶ χρήσιμον.

Νὰ ζητῇς συμβουλὰς ἀπὸ κάθε συνετὸν καὶ φρόνιμον ἄνθρωπον καὶ νὰ μὴ καταφρονήσῃς ποτὲ μίαν σοφὴν καὶ χρήσιμον συμβουλήν.

Πάντοτε εἰς κάθε καιρὸν νὰ δοξολογῇς Κύριον τὸν Θεὸν καὶ ἀπὸ αὐτὸν ζήτησε νὰ εἶναι εὐθεῖαι αἱ πορεῖαι τοῦ βίου σου, καὶ νὰ κατευοδώνῃ πάντοτε ὅλας τὰς ὁδοὺς καὶ τὰς ἀποφάσεις σου. Διότι τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη δὲν ἔχουν σκέψεις καὶ ἀποφάσεις ὀρθάς. Ἀλλὰ μόνον ὁ Κύριος δίδει ὅλα τὰ ἀγαθὰ καὶ αὐτὸς ὅποιον θέλει, τὸν ταπεινώνει κατὰ τὴν βουλήν του. Καὶ τώρα, παιδί μου, νὰ ἐνθυμῆσαι πάντοτε αὐτὰς τὰς ἐντολάς μου, καὶ νὰ μὴ ἐξαλειφθοῦν ποτὲ ἀπὸ τὴν καρδίαν σου.

Εἰς κάθε καιρὸν καὶ ὥραν νὰ εὐλογῇς καὶ νὰ δοξάζῃς τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας καὶ νὰ ζητῇς τὴν βοήθειάν Του, ὥστε νὰ εἶναι εὐθεῖα καὶ ὀρθὴ ἡ πορεία τῆς ζωῆς σου καὶ νὰ κατευοδώνωνται οἱ δρόμοι σου καὶ τὰ σχέδιά σου. Νὰ μὴ ζητῇς συμβουλὰς ἀπὸ ὅσους δὲν λατρεύουν τὸν Κύριον, διότι καθένας ποὺ ἀνήκει εἰς ἔθνος, ποὺ δὲν πιστεύει εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεόν μας, δὲν ἔχει ὀρθὴν σκέψιν καὶ γνώμην. Μόνον ὁ Κύριός μας εἶναι Ἐκεῖνος, ποὺ χαρίζει ὅλα τὰ ἀγαθά, καὶ Αὐτὸς εἶναι ποὺ ταπεινώνει ὁποιονδήποτε θέλει, συμφώνως πρὸς τὸ σοφὸν σχέδιόν Του. Καὶ τώρα, παιδί μου, τελειώνω καὶ σοῦ τονίζω νὰ θυμᾶσαι πάντοτε τὰς ἐντολάς μου αὐτὰς καὶ νὰ μὴ ἑξαλειφθοῦν ποτὲ ἀπὸ τὴν καρδίαν σου, ὥστε νὰ τὰς λησμονήσῃς.

Καὶ τώρα τελευταῖα σοῦ καθιστῶ γνωστὸν τὸ ποσὸν τῶν δέκα ἀργυρῶν ταλάντων, τὰ ὁποῖα ἔχω καταθέσει εἰς τὸν Γαβαῆλον, τὸν συγγενῆ τοῦ Γαβρία, ὁ ὁποῖος μένει εἰς τοὺς Ράγους τῆς Μηδίας.

Σὲ ἐνημερώνω δὲ τὴν ὥραν αὐτὴν διὰ τὰ δέκα ἀσημένια τάλαντα, ποὺ τὰ ἄφησα πρὸς φύλαξιν εἰς τὸν Γαβαῆλον, τὸν υἱὸν τοῦ Γαβρία, εἰς τοὺς Ράγους τῆς Μηδίας.

Μὴ φοβῆσαι, παιδί μου, ἐπειδὴ ἐγίναμεν πτωχοί, διότι ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν εἰς σὲ πολλὰ ἀγαθά, ἐὰν εὐλαβῆσαι τὸν Θεόν, ἐὰν ἀπομακρυνθῇς ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν καὶ πράξῃς κάθε τι, τὸ ὁποῖον εἶναι εὐάρεστον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ».

Καὶ μὴ ἀνησυχῇς καὶ φοβᾶσαι, παιδί μου, ἐπειδὴ ἐχάσαμεν τὰ ἀγαθά μας καὶ εἴμαστε τώρα πτωχοί. Θὰ ἔχῃς πολλὰ ἀγαθά, ἐὰν φοβηθῇς τὸν Θεὸν καὶ ὑπολογίζῃς τὸν Νόμον Του καὶ ἐὰν ἀποφεύγῃς κάθε ἁμαρτίαν καὶ κάμνῃς πάντοτε αὐτό, ποὺ εἶναι ἀρεστὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου».

Ἀπεκρίθη ὁ Τωβίας καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «πάτερ μου, θὰ πράξω ὅλας τὰς ἐντολὰς ὅσας μοῦ ἔδωσες.

Ὅταν ἄκουσε τὰς συμβουλὰς τοῦ Τωβὶτ ὁ υἱός του Τωβίας, ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε: «Θὰ ἐφαρμόσω, πατέρα, ὅλα, ὅσα μοῦ παρήγγειλες.

Ἀλλὰ εἰδικῶς διὰ τὰ χρήματα, πῶς θὰ ἠμπορέσω νὰ τὰ πάρω, ἀφοῦ δὲν γνωρίζω αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον;»

Πῶς ὅμως θὰ ἠμπορέσω νὰ πάρω τὰ χρήματα ἀπὸ τὸν Γαβαήλ, ἀφοῦ δὲν τὸν γνωρίζω;»

Ὁ πατὴρ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν τὴν χειρόγραφον ἀπόδειξιν τῆς καταθέσεως τῶν χρημάτων καὶ τοῦ εἶπε· «ἀναζήτησε καὶ εὑρὲ ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος θὰ ἔλθῃ μαζῆ σου πρὸς τὸν Γαβαῆλον, καὶ εἰς αὐτὸν ἐγὼ τὸν συνοδόν σου θὰ δώσω τὸν μισθόν του, ἐφ’ ὅσον ζῶ ἀκόμη. Πήγαινε λοιπὸν ἐκεῖ, διὰ νὰ ἀναλάβῃς τὰ χρήματα».

Τότε ὁ Τωβὶτ τοῦ ἔδωσε τὸ ἔγγραφον, ποὺ εἶχαν συντάξει μαζί μὲ τὸν Γαβαὴλ διὰ τὰ χρήματα, καὶ τοῦ εἶπε: «Πήγαινε καὶ ψάξε νὰ βρῇς κάποιον ἄνθρωπον, ποὺ νὰ θελήσῃ νὰ σὲ συνοδεύσῃ, καὶ ἐγὼ θὰ τὸν πληρώσω, ἐφ’ ὅσον θὰ ζῶ ἀκόμη. Πήγαινε λοιπὸν καὶ πάρε τὰ χρήματά μας».

Ὁ Τωβίας ἐξῆλθε, διὰ νὰ ἀναζητήσῃ ἄνθρωπον ὡς συνοδόν του. Εὑρῆκε δὲ τὸν Ραφαήλ, ὁ ὁποῖος ἦτο ἄγγελος, ἀλλὰ ὁ Τωβίας δὲν τὸ ἐγνώριζεν αὐτό.

Ἐβγῆκε πράγματι ὁ Τωβίας διὰ νὰ ἀναζητήσῃ κάποιον ἄνθρωπον ὡς σύνοδόν του καὶ εὑρῆκε τὸν Ραφαήλ, ὁ ὁποῖος ἦτο ἄγγελος. Ὁ Τωβίας ὅμως δὲν ἐκατάλαβεν ὅτι ἦτο ἄγγελος.

Ἠρώτησε, λοιπόν, τὸν ἄγγελον· «Μήπως γνωρίζῃς τοὺς τόπους ἐκείνους εἰς τοὺς Ράγους τῆς Μηδίας καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἔλθω καὶ ἐγὼ μαζῆ σου;»

Εἶπε λοιπὸν εἰς τὸν Ραφαήλ: «Μήπως μπορῶ νὰ σὲ πάρω μαζί μου εἰς τὸ ταξίδι μου πρὸς τοὺς Ράγους τῆς Μηδίας; Ξέρεις ἄραγε καλὰ τοὺς τόπους ἐκείνους;»

Ὁ ἄγγελος τοῦ ἀπήντησε· «θὰ πορευθῶ μαζῆ σου καὶ τὴν ὁδὸν ἐγὼ γνωρίζω καλά. Μάλιστα δὲ ἔχω διανυκτερεύσει πλησίον τοῦ ἀδελφοῦ μας, τοῦ Ἰσραηλίτου τούτου, τοῦ Γαβαήλ».

Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπεν: «Εἶμαι ἕτοιμος νὰ ἔλθω μαζί σου. Σὲ πληροφορῶ δὲ ὅτι γνωρίζω πολὺ καλὰ τὸν δρόμον καὶ ἔχω διανυκτερεύσει κάποτε εἰς τὸ σπίτι τοῦ συμπατριώτου μας Γαβαήλ».

Ὁ Τωβίας τοῦ εἶπε· «περίμενέ με, διὰ νὰ ἀναγγείλω τοῦτο εἰς τὸν πατέρα μου».

Καὶ ὁ Τωβίας τοῦ εἶπε: «Περίμενέ με ἐδῶ, διὰ νὰ ἐνημερώσω σχετικῶς τὸν πατέρα μου».

Ὁ ἄγγελος τοῦ ἀπήντησε· «πήγαινε καὶ μὴ βραδύνῃς».

«Πήγαινε καὶ μὴ καθυστερήσῃς», τοῦ ἀπεκρίθη ὁ ἄγγελος.

Ὁ Τωβίας ἐπανῆλθεν εἰς τὸ σπίτι του καὶ εἶπε πρὸς τὸν πατέρα· «ἰδού, εὑρῆκα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος θὰ ἔλθῃ μαζῆ μου». Ὁ πατὴρ εἶπε πρὸς τὸν υἱόν· «φώναξέ τον νὰ ἔλθῃ ἐδῶ, διὰ νὰ γνωρίσω καλὰ ἀπὸ ποίαν φυλὴν κατάγεται αὐτὸς καὶ ἂν εἶναι ἀξιόπιστος νὰ ταξιδεύσῃ μαζῆ σου».

Καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι των ὁ Τωβίας καὶ εἶπεν εἰς τὸν πατέρα του: «Πατέρα, εὑρῆκα κάποιον, ποὺ θὰ μὲ συνοδεύσῃ εἰς τὸ ταξίδι διὰ τοὺς Ράγους!» «Φώναξέ τον νὰ ἔλθῃ ἐδῶ κοντά μου», ἀπάντησε ἀμέσως ὁ Τωβίτ. «Θέλω νὰ μάθω καλὰ ἀπὸ ποίαν φυλὴν κατάγεται καὶ νὰ καταλάβω ἐὰν εἶναι ἄξιος ἐμπιστοσύνης, ὥστε νὰ γίνῃ σύνοδός σου».

Ὁ Τωβίας τὸν ἐκάλεσε καὶ ἐκεῖνος εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Τωβίτ. Ὁ Τωβὶτ καὶ ὁ ξένος ἀλληλοεχαιρετήθησαν.

Ἐβγῆκε τότε ὁ Τωβίας καὶ ἐκάλεσε τὸν Ραφαήλ, ὁ ὁποῖος ἐδέχθη ἀμέσως καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Τωβὶτ καὶ ἐχαιρέτησαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Τωβίτ· «ἀδελφέ, ἀπὸ ποίαν φυλὴν καὶ ἀπὸ ποίαν πατριὰν εἶσαι σύ; Πές μου το».

Καὶ ὁ Τωβὶτ τὸν ἐρώτησεν: «Ἀπὸ ποίαν φυλὴν κατάγεσαι, ἀδελφέ, καὶ εἰς ποίαν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν ἀνήκεις; Πές μου, σὲ παρακαλῶ».

Ἐκεῖνος τοῦ ἀπήντησε· «φυλὴν καὶ πατριὰν ζητεῖς ἢ ἕνα μισθωτὸν συνοδοιπόρον, ὁ ὁποῖος θὰ συμπορευθῇ μαζῆ μὲ τὸ παιδί σου;» Ὁ Τωβὶτ τοῦ ἀπήντησε· «ἀδελφέ, θέλω νὰ μάθω τὸ γένος καὶ τὸ ὄνομά σου».

Καὶ ὁ Ραφαὴλ τοῦ εἶπε: «Διὰ φυλὴν καὶ οἰκογένειαν ἐνδιαφέρεσαι, ἢ θέλεις κάποιον μισθωτόν, ποὺ νὰ συνοδεύσῃ τὸν υἱόν σου εἰς τὸ ταξίδι του;» Καὶ ὁ Τωβὶτ τοῦ ἀπεκρίθη: «Θέλω νὰ μάθω, ἀδελφέ μου, τὴν καταγωγήν σου καὶ τὸ ὄνομά σου».

Ἐκεῖνος τότε τοῦ εἶπεν· «ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἀζαρίας, ὁ υἱὸς τοῦ μεγάλου Ἀνανίου ἀπὸ τοὺς ὁμοεθνεῖς σου».

Τότε ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπεν: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἀζαρίας, ὁ υἱὸς τοῦ μεγάλου Ἀνανίου, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς σου».

Ὁ Τωβὶτ τοῦ εἶπε· «ἀδελφέ, καλῶς ἦλθες εἰς τὸ σπίτι μου καὶ μὴ ὀργισθῇς ἐναντίον μου, διότι ἐζήτησα νὰ μάθω τὴν φυλήν σου καὶ τὴν οἰκογένειάν σου. Σὺ εἶσαι συγγενής μου, ἀπὸ γενεὰν καλὴν καὶ ἀγαθήν, διότι ἐγὼ ἐγνώριζα τὸν Ἀνανίαν καὶ τὸν Ἰωνάθαν, τοὺς υἱοὺς τοῦ μεγάλου Σεμεΐ, ὅταν μαζῆ ἐπηγαίναμεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ προσκυνήσωμεν καὶ ἐφέραμεν μαζῆ μας τὰ πρωτοτόκια καὶ τὰ δέκατα ἀπὸ τὰ προϊόντα μας. Δὲν ἀπεμακρύνθησαν καὶ ἐκεῖνοι ποτὲ ἀπὸ τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν τοῦ Κυρίου, ὅπως, δυστυχῶς, ἀπεμακρύνθησαν καὶ ἐπλανήθησαν οἱ ἄλλοι ἀδελφοί, οἱ ὁμοεθνεῖς μας. Ἀπὸ καλὴν ρίζαν κατάγεσαι, ἀδελφέ μου.

Καὶ ὁ Τωβὶτ τοῦ εἶπε: «Καλῶς μᾶς ἦλθες, ἀδελφέ, καὶ μὴ θυμώσῃς ἐναντιον μου διὰ τὸ ὅτι ἐζήτησα νὰ μάθω ἀπὸ ποίαν φυλὴν καὶ οἰκογένιαι κατάγεσαι. Διαπιστώνω λοιπὸν ὅτι εἶσαι συγγενής μου καὶ προέρχεσαι ἀπὸ καλὴν καὶ εὐπόληπτον οἰκογένειαν! Ἐγνώριζα πολὺ καλὰ τὸν Ἀνανίαν καὶ τὸν Ἰωνάθαν, τοὺς υἱοὺς τοῦ μεγάλου Σεμεΐ. Ἐπηγαίναμεν μαζὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα διὰ νὰ προσκυνήσωμεν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ να προσψέρωμεν ἐκεῖ τὰς προσφορὰς τῶν πρωτοτόκων καὶ τὰς δεκάτας τῶν γεννημάτων μας. Δὲν εἶχαν παρασυρθῆ εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, ὅπως παρεσύρθησαν ἄλλοι συμπατριῶται μας. Προέρχεσαι ἀπὸ καλὴν ρίζαν, ἀδελφέ.

Ἀλλὰ πές μου, σὲ παρακαλῶ, ποῖον μισθὸν θὰ σοῦ δώσω; Ἐγὼ προτείνω νὰ σοῦ δίνω μίαν δραχμὴν διὰ κάθε ἡμέραν καὶ νὰ παρέχω εἰς σὲ καὶ τὸ παιδί μου ὅ,τι ἄλλο σᾶς χρειάζεται κατὰ τὴν πορείαν.

Πές μου λοιπὸν τώρα: Τί μισθὸν θέλεις νὰ σοῦ δώσω; Ἐγὼ ἀπεφάσισα νὰ σοῦ δώσω μίαν δραχμὴν διὰ κάθε ἡμέραν τοῦ ταξιδιοῦ ἕως τὴν ἐπιστροφήν σας καὶ ὅλα τὰ ἀπαραίτητα διὰ τὴν συντηρήσίν σου, ὅπως καὶ διὰ τὸν υἱόν μου.

Ἀλλὰ καὶ ἄλλην ἐπὶ πλέον ἀμοιβὴν θὰ δώσω εἰς σέ, ἐὰν ἐπιστρέψετε ὑγιεῖς».

Σοῦ ὑπόσχομαι δὲ ὅτι, ἐὰν ἐπιστρέφετε μὲ τὸ καλὸν ὑγιεῖς, θὰ σοῦ δώσω καὶ ἄλλα χρήματα ἐπὶ πλέον τοῦ μισθοῦ σου».

Συνεφώνησαν καὶ οἱ δύο ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ. Ὁ πατὴρ εἶπε τότε πρὸς τὸν Τωβίαν· «ἑτοιμάσου διὰ τὸ ταξίδι. Καὶ εἰς τοὺς δυό σας εὔχομαι κατευόδιον». Ὁ υἱός του, ὁ Τωβίας, ἡτοίμασε τὰ ἀπαραίτητα διὰ τὸν δρόμον. Ὁ δὲ πατέρας του τοῦ εἶπε· «πήγαινε μαζῆ μὲ τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν καὶ εὔχομαι, ὅπως ὁ Θεός, ποὺ κατοικεῖ εἰς τὸν οὐρανόν, κατευοδώσῃ τὸν δρόμον σας καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἂς βαδίζῃ μαζῆ σας». Ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ οἱ δύο, ὁ Τωβίας καὶ ὁ συνοδός του, διὰ νὰ ἀναχωρήσουν. Ὁ κύων τοῦ παιδιοῦ, τοῦ Τωβίου, ἐπήγαινε μαζῆ τους.

Καὶ συνεφώνησαν ἀμέσως μὲ τὴν πρότασιν αὐτὴν τοῦ Τωβίτ. Εἶπε δὲ ὁ πατέρας πρὸς τὸν Τωβίαν: «Ἑτοιμάσου γρήγορα διὰ τὸ ταξίδι. Καὶ εὔχομαι νὰ εὐοδωθῇ ἡ πορεία σας». Καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Τωβὶτ ἑτοίμασεν ἀμέσως ὅ,τι ἐχρειάζετο διὰ τὸ ταξίδι. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ πατέρας του: «Πήγαινε μὲ συμπαραστάτην τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν καὶ εἴθε νὰ εὐοδώσῃ τὸ ταξίδι σας ὁ Θεός, ποὺ κατοικεῖ εἰς τὸν οὐρανόν. Εὔχομαι ἐπίσης νὰ ἔχετε συνοδοιπόρον σας τὸν ἄγγελον τοῦ Θεοῦ». Μετὰ ταῦτα ἐβγῆκαν καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὸ σπίτι διὰ νὰ φύγουν καὶ ἐπῆραν μαζί των καὶ τὸ σκυλὶ τοῦ νεαροῦ Τωβία.

Ὅταν ὁ Τωβίας ἀνεχώρησεν, ἡ Ἄννα ἡ μητέρα του, ἔκλαυσε καὶ εἶπε πρὸς τὸν Τωβίτ· «διατί ἔστειλες τὸ παιδί μας εἰς ταξίδι μακρὰν ἀπὸ ἡμᾶς; Αὐτὸς εἰσερχόμενος καὶ ἐξερχόμενος εἰς τὸ σπίτι μας, ἐνώπιόν μας, δὲν ἦτο ράβδος στηρίγματος καὶ χαρὰ εἰς ἡμᾶς;

Μόλις ἀνεχώρησεν ὁ Τωβίας, ἐλυπήθη πολὺ καὶ ἔκλαυσεν ἡ μητέρα του Ἄννα καὶ εἶπεν εἰς τὸν Τωβίτ: «Διατί ἔστειλες τόσον μακριὰ τὸ παιδί μας; Αὐτὸς δὲν ἦταν τὸ στήριγμα τῆς δυνάμεώς μας καὶ ἡ ἐλπίδα μας, ὅταν τὸν ἐβλέπαμεν νὰ μπαίνῃ καὶ νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὸ σπίτι μας;

Ποτὲ μὴ φθάσῃ καὶ ἔλθῃ τὸ ἀργύριον ἐκεῖνο. Ἂς χαθῆ τὸ χρῆμα ἐκεῖνο, προκειμένου νὰ χάσωμεν ἡμεῖς τὴν παρουσίαν τοῦ ἀγαπημένου μας παιδιοῦ.

Ἂς μὴ ἔλθῃ οὔτε δραχμὴ ἀπὸ τὰ χρήματά μας, ἐὰν πρόκειται νὰ χάσωμεν ἀπὸ τὰ μάτια μας τὸ παιδί μας! Ἂς ἔλειπαν τὰ χρήματα! Αὐτὰ δὲν ἀξίζουν τίποτε ἐμπρὸς εἰς τὸ παιδί μας!

Δὲν ὑπάρχει δι’ ἡμᾶς μεγαλύτερα ἱκανοποίησις ἀπὸ τὸ νὰ ζῇ τὰ παιδὶ κοντά μας, ὅπως μᾶς ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεόν».

Μᾶς εἶναι ἀρκετὸν νὰ ζῇ καὶ αὐτὸ μαζί μας μὲ τὰ λίγα ἔστω ἀγαθά, ποὺ ἐπέτρεψε νὰ ἔχωμεν ὁ Κύριος».

Ὁ Τωβὶτ τῆς ἀπήντησε· μὴ μεμψιμοιρῇς καὶ μὴ στενοχωρῆσαι, ἀδελφή. Τὸ παιδί μας θὰ ἐπιστρέψῃ ὑγιές. Καὶ τὰ μάτια μας πάλιν θὰ τὸ ἴδουν.

Καὶ ὁ Τωβὶτ τῆς εἶπε: «Μὴ ἀνησυχῇς καὶ γογγύζῃς, ἀδελφή μου! Ὁ Τωβίας μας θὰ γυρίσῃ πίσω ὑγιὴς καὶ θὰ τὸν ἰδοῦν καὶ πάλιν τὰ μάτια σου.

Διότι ὁ καλὸς ἄγγελος θὰ συμπορευθῇ μαζῆ μὲ αὐτὸ καὶ θὰ κατευοδωθῇ τὸ ταξίδιόν του καὶ θὰ ἐπιστρέψῃ ὑγιές». Ἐκείνη, ὅταν ἤκουσε τὰ παρήγορα αὐτὰ λόγια, ἔπαυσε πλέον νὰ κλαίη.

Εἶμαι βέβαιος ὅτι ἄγγελος ἀγαθὸς θὰ εἶναι συνοδοιπόρος του. Θὰ εὐοδωθῇ τὸ ταξίδι του καὶ θὰ ἐπιστρέψῃ ὑγιής». Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ ἀνδρός της ἡ Ἄννα ἐσταμάτησε τὰ κλάματά της.

Οἱ δύο ταξιδιῶται ἐβάδιζαν εἰς τὸν δρόμον των καὶ ἔφθασαν τὴν ἑσπέραν εἰς τὸν Τίγρητα ποταμὸν καὶ διενυκτέρευσαν ἐκεῖ.

Καὶ ἀφοῦ ἐπροχώρησαν εἰς τὸν δρόμον των ὁ Ῥαφαὴλ καὶ ὁ Τωβίας, ἔφθασαν τὸ βράδυ εἰς τὸν ποταμὸν Τίγριν καὶ ἔμειναν ἐκεῖ διὰ νὰ κοιμηθοῦν τὴν νύκτα.

Ὁ νεαρὸς Τωβίας κατέβηκεν εἰς τὸν ποταμόν, διὰ νὰ λουσθῇ. Ἐκεῖ ὅμως ἕνα μεγάλο ψάρι ἀνεπήδησεν ἀπὸ τὸ ποτάμι καὶ ἠθέλησε νὰ καταπίῃ τὸν Τωβίαν.

Ὁ δὲ νεαρὸς Τωβίας κατέβη εἰς τὸν ποταμὸν διὰ νὰ λουσθῇ. Ξαφνικὰ ὅμως ἀνεπήδησεν ἀπὸ τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ ἕνα μεγάλο ψάρι, ποὺ ἠθέλησε νὰ καταπιῇ τὸν νεαρόν.

Ἀλλὰ ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε· «πιάσε αὐτὸ τὸ ψάρι». Ὁ Τωβίας ἔπιασε τὸ ψάρι καὶ τὸ ἀνέβασεν εἰς τὴν ὄχθην τοῦ ποταμοῦ.

Τότε ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε: «Πιάσε τὸ ψάρι!» Καὶ ἔπιασε πράγματι τὸ παιδὶ τὸ ψάρι καὶ τὸ ἀνέβασεν εἰς τὴν ὄχθην τοῦ ποταμοῦ.

Ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε· «σχίσε τὸν ἰχθὺν αὐτόν, πάρε τὴν καρδίαν, τὸ συκώτι καὶ τὴν χολὴν καὶ φύλαξέ τα ἀσφαλῶς».

Εἶπε δὲ πάλιν ὁ ἄγγελος εἰς τὸν Τωβίαν: «Κόψε καὶ κομμάτιασε τὸ ψάρι καὶ πάρε καὶ φύλαξε προσεκτικὰ τὴν καρδίαν, τὸ συκώτι καὶ τὴν χολήν του».

Ὁ νεαρὸς Τωβίας ἔκαμεν, ὅπως τοῦ εἶπεν ὁ ἄγγελος. Τὸ ὑπόλοιπον μέρος τοῦ ψαριοῦ τὸ ἔψησαν καὶ τὸ ἔφαγαν.

Καὶ ὁ νεαρὸς ἔκαμεν ὅ,τι ἀκριβῶς τοῦ εἶπεν ὁ ἄγγελος. Τὸ δὲ ὑπόλοιπον τμῆμα τοῦ ψαριοῦ τὸ ἔψησαν καὶ τὸ ἔφαγαν.

Συνεπορεύοντο κατόπιν καὶ οἱ δύο, ὁ Τωβίας καὶ ὁ ἄγγελος, μέχρις ὅτου ἐπλησίασαν εἰς τὰ Ἐκβάτανα.

Μετὰ ταῦτα συνέχισαν νὰ βαδίζουν καὶ οἱ δύο, ἕως ὅτου ἐπλησίασαν εἰς τὰ Ἐκβάτανα.

Ὁ Τωβίας ἠρώτησε τὸν ἄγγελον· «ἀδελφὲ Ἀζαρία, εἰς τί μᾶς εἶναι χρήσιμα ἡ καρδία, τὸ συκώτι καὶ ἡ χολὴ τοῦ ἰχθύος;»

Εἶπε δὲ ὁ Τωβίας εἰς τὸν ἄγγελον: «Ἀδελφὲ Ἀζαρία, τί μᾶς χρειάζονται ἡ καρδία, τὸ συκώτι καὶ ἡ χολὴ τοῦ ψαριοῦ;»

Ὁ συνοδεύων αὐτὸν ἄγγελος τοῦ ἀπήντησεν· «ἡ καρδιὰ καὶ τὸ συκώτι χρησιμεύουν διὰ τὴν ἐκδίωξιν πονηρῶν πνευμάτων. Ἐὰν δηλαδὴ ἔνας ἄνθρωπος ἐνοχλῆται ἀπὸ δαιμόνιον ἢ ἄλλο πονηρὸν πνεῦμα καὶ καπνίσουν αὐτὰ ἐνώπιον τοῦ ἀνδρὸς ἢ τῆς γυναικός, ποὺ ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὸ πονηρὸν πνεῦμα, δὲν θὰ ἐνοχληθῇ ποτὲ πλέον.

Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ ἀπεκρίθη: «Ἐὰν κάποιος ἐνοχλῆται ἀπὸ δαιμόνων ἢ πονηρὸν πνεῦμα, ἡ καρδιὰ αὐτὴ καὶ τὸ συκώτι ἠμποροῦν νὰ τὸν θεραπεύσουν. Πρέπει ὅμως νὰ τὰ καύσουν αὐτὰ καὶ νὰ τὰ καπνίσουν ἐμπρὸς εἰς τὸν ἄνδρα ἢ τὴν γυναῖκα, ποὺ ἐνοχλεῖται ἀπὸ δαιμόνιον, καὶ τότε δὲν πρόκειται νὰ ἐνοχληθῇ ἄλλην φοράν.

Ἡ δὲ χολὴ χρησιμεύει διὰ νὰ χρισθῇ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔχει λευκώματα εἰς τὰ μάτια του, καὶ αὐτὸς θὰ θεραπευθῇ ἀμέσως».

Αὐτὴ δὲ ἡ χολὴ πρέπει νὰ ἀλειφθῇ εἰς τὰ μάτια ἀνθρώπου, ποὺ ὑποφέρει ἀπὸ λευκώματα, καὶ θὰ χαρισθῇ ἀμέσως εἰς τὸν ἄρρωστον ἡ θεραπεία».

Ὅταν ἐπλησίασαν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ραγουὴλ εἰς Ἐκβάτανα,

Καὶ μόλις ἐπλησίασαν εἰς τὴν πόλιν Ράγην (ἢ Ἐκβάτανα),

εἶπεν ὁ ἄγγελος εἰς τὸν νεαρὸν Τωβίαν· «ἀδελφέ, σήμερον θὰ διανυκτερεύσωμεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ραγουήλ. Αὐτὸς εἶναι συγγενής σου, ἔχει δὲ καὶ θυγατέρα ποὺ λέγεται Σάρρα.

εἶπεν ὁ ἄγγελος εἰς τὸν νεαρὸν Τωβίαν: «Σήμερα, ἀδελφέ μου, θὰ διανυκτερεύσωμεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ραγουήλ. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι συγγενής σου καὶ ἔχει μίαν κόρην, ἡ ὁποία ὀνομάζεται Σάρρα.

Θὰ ὁμιλήσω ἐγὼ περὶ αὐτῆς νὰ σοῦ δοθῇ ὡς σύζυγος, διότι ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως ὑποχρεώνει σὲ νὰ πάρῃς αὐτὴν ὡς σύζυγον καὶ τὴν κληρονομίαν της, ἐπειδὴ σὺ εἶσαι ὁ μόνος συγγενής της ἀπὸ τὸ γένος της. Σοῦ λέγω δὲ ἀκόμη ὅτι ἡ νέα αὐτὴ εἶναι ὡραία καὶ φρόνιμος.

Θὰ τοῦ μιλήσω λοιπὸν δὶ αὐτήν, διὰ νὰ σοῦ δοθῇ ὡς σύζυγος. Πρέπει νὰ τὴν πάρης, διότι, συμφώνως πρὸς τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ, αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἡ τακτοποίησις τῆς κληρονομίας της, ποὺ δὲν πρέπει νὰ περιέλθῃ εἰς τὰ χέρια ἀλλογενοῦς. Σὺ εἶσαι ὁ μόνος, ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὸ γένος της. Ἐκτὸς αὐτοῦ ὅμως καὶ ἡ κόρη εἶναι καλὴ καὶ συνετή.

Καὶ τώρα ἄκουσέ με· ἐγὼ θὰ κάμω λόγον εἰς τὸν πατέρα της καὶ ὅταν ἐπιστρέψωμεν ἀπὸ Ράγους θὰ τελέσωμεν τὸν γάμον. Διότι ἐγὼ γνωρίζω καλὰ ὅτι ὁ Ραγουὴλ δὲν θὰ δώσῃ ποτὲ αὐτὴν ὡς σύζυγον εἰς ἄλλον ἄνδρα, ἔστω καὶ ἂν ἀπειληθῇ μὲ θάνατον. Διότι εἰς σὲ ἀνήκει νὰ λάβῃς τὴν κληρονομίαν της καὶ εἰς κανένα ἄλλον».

Ἄκουσέ με λοιπὸν τώρα καὶ θὰ μιλήσω ἐγὼ διὰ τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν εἰς τὸν πατέρα της. Καὶ ὅταν ἐπιστρέψωμεν ἀπὸ τοὺς Ράγους, θὰ κάμωμεν ὁπωσδήποτε τὸν γάμον. Διότι γνωρίζω καλὰ ὅτι ὁ Ραγουὴλ δὲν πρόκειται νὰ δώσῃ τὴν κόρην του εἰς ξένον ἄνδρα, ἀλλὰ θὰ κάμῃ ὅ,τι διατάζει ὁ Νόμος τοῦ Μωϋσέως, ἔστω καὶ ἂν κινδυνεύσῃ νὰ θανατωθῇ. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ ὁ γάμος αὐτός, διότι κανεὶς ἄλλος ἄνθρωπος δὲν δικαιοῦται νὰ κληρονομήσῃ τὴν περιουσίαν της. Ἀνήκει εἰς σὲ καὶ μόνον.

Τότε ὁ Τωβίας εἶπε πρὸς τὸν ἄγγελον· «ἀδελφὲ Ἀζαρία, ἔχω πληροφρρηθῆ ὅτι, ἡ κόρη αὐτὴ ἔχει ἤδη δοθῆ ὡς σύζυγος εἰς ἑπτὰ ἄνδρας καὶ ὅλοι ἀπέθανον εἰς τὸ νυμφικὸν δωμάτιον.

Εἶπε δὲ τότε ὁ νεαρὸς εἰς τὸν ἄγγελον: «Ἔχω ἀκούσει, ἀδελφὲ Ἀζαρία, ὅτι ἡ κόρη αὐτὴ ἐδόθη ὡς σύζυγος εἰς ἑπτὰ ἄνδρας καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἀπέθαναν μέσα εἰς τὸ νυμφικὸν δωμάτιον.

Ἐγὼ τώρα, ὅπως γνωρίζεις, εἶμαι μονογενὴς εἰς τὸν πατέρα μου. Φοβοῦμαι, λοιπόν, μήπως, ὅταν εἰσέλθω εἰς τὸ νυμφικὸν δωμάτιον, ἀποθάνω, ὅπως ἀπέθανον καὶ οἱ προηγούμενοι ἀπὸ ἐμέ. Ἕνα πονηρὸν δαιμόνιον τὴν ζηλοτυπεῖ. Αὐτὸ δὲ τὸ δαιμόνιον δὲν βλάπτει κανένα ἄλλον πλὴν ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τὴν πλησιάζουν ὡς σύζυγοι. Φοβοῦμαι, λοιπόν, τώρα μήπως ἀποθάνω καὶ μὲ τὸν θάνατόν μου κρημνίσω τὴν ζωὴν τοῦ πατρός μου καὶ τῆς μητρός μου μὲ ὀδύνην πολλὴν εἰς τὸν τάφον. Δὲν ἔχουν δὲ αὐτοὶ ἄλλο παιδί, διὰ νὰ τοὺς θάψῃ».

Ὅπως ξέρεις, ὁ πατέρας μου δὲν ἔχει ἄλλο παιδὶ ἐκτὸς ἀπὸ ἐμέ, καὶ φοβοῦμαι μήπως, ὅταν εἰσέλθω καὶ ἐγὼ εἰς τὸν νυμφικὸν θάλαμόν της, πεθάνω ὅπως καὶ οἱ προηγούμενοι σύζυγοί της. Φαίνεται ὅτι κάποιο δαιμόνιον ἔχει πάθος πρὸς αὐτὴν καὶ τὴν ζηλεύει ἰδιαιτέρως καὶ δὲν βλάπτει κανένα ἄλλον, παρὰ μόνον αὐτοὺς ποὺ τὴν πλησιάζουν ὡς σύζυγοι. Φοβοῦμαι λοιπὸν μήπως πεθάνω καὶ ρίξω τὸν πατέρα μου καὶ τὴν μητέρα μου εἰς τὸν τάφον των μὲ ὀδύνην λόγῳ τοῦ θανάτου μου. Δὲν ὑπάρχει δὲ καὶ κάποιος ἄλλος υἱός, ποὺ νὰ ἐνδιαφερθῇ διὰ τὴν ταφήν των».

Ἀπήντησε πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος· «δὲν ἐνθυμεῖσαι τὴν ἐντολήν, τὴν ὁποίαν σοῦ ἔδωσεν ὁ πατήρ, νὰ πάρῃς σύζυγον γυναῖκα ἀπὸ τὸ γένος σου; Καὶ τώρα ἄκουσε με, ἀδελφέ. Αὐτὴ ἡ κόρη θὰ γίνῃ ἰδική σου σύζυγος. Ὡς πρὸς δὲ τὸ δαιμόνιον, μὴ ἔχῃς κανένα λόγον ἀνησυχίας. Ἡ κόρη αὐτὴ θὰ δοθῇ εἰς σὲ ὡς σύζυγος κατὰ τὴν νύκτα αὐτήν.

Ὁ δὲ ἄγγελος τοῦ εἶπε: «Δὲν θυμᾶσαι τὰ λόγια, ποὺ σοῦ παρήγγειλεν ὁ πατέρας σου ὡς πρὸς τὸ ὅτι πρέπει νὰ πάρῃς ὡς σύζυγόν σου μίαν γυναῖκα ἀπὸ τὴν συγγένειάν σου; Τώρα λοιπὸν ἄκουσέ με, ἀδελφέ, διότι αὐτὴ ἡ γυναῖκα θὰ γίνῃ ἰδική σου. Μὴ ἀπασχολῆσαι καθόλου μὲ τὴν σκέψιν τοῦ δαιμονίου. Αὐτὴν τὴν νύκτα ἡ κόρη αὐτὴ θὰ σοῦ δοθῇ ὡς σύζυγος.

Ὅταν δὲ εἰσέλθῃς εἰς τὸν νυμφικὸν θάλαμον, θὰ πάρῃς φωτιὰ μὲ τὸ θυμιατήριον, θὰ θέσῃς ἐπάνω εἰς αὐτὴν τὴν καρδιὰ καὶ τὸ συκώτι τοῦ ἰχθύος, τὰ ὁποῖα καὶ θὰ ἀρχίσουν νὰ καπνίζουν.

Ὅταν ὅμως ἔμβῃς εἰς τὸν νυμφικὸν θάλαμον, νὰ κάμῃς τὸ ἑξῆς: Πάρε στάχτην ἀπὸ τὸ ἀναμμένον θυμιατήριον καὶ βάλε ἐπάνω της τμήματα ἀπὸ τὴν καρδιὰν καὶ τὸ συκῶτι, ποὺ ἔχεις φυλαγμένα, καὶ κάπνισε μὲ αὐτὰ τὸ δωμάτιον.

Τὸ δὲ δαιμόνιον θὰ ὀσφρανθῇ τὸν καπνὸν αὐτόν, θὰ φύγῃ καὶ ποτὲ πλέον δὲν θὰ ἐπιστρέψῃ. Ὅταν δὲ εἰσέλθῃς εἰς τὸν νυμφικὸν κοιτῶνα πρὸς αὐτήν, σηκωθῆτε καὶ οἱ δυό σας καὶ ἐκ βάθους ψυχῆς προσευχηθῆτε εἰς τὸν ἐλεήμονα Θεόν, αὐτὸς δὲ θὰ σᾶς σώσῃ καὶ θὰ σᾶς ἐλεήσῃ. Μὴ φοβῆσαι, διότι αὐτὴ ἔχει προορισθῆ ὡς σύζυγός σου ἀπὸ πολὺν χρόνον καὶ σὺ θὰ τὴν σώσῃς ἀπὸ τὸ πονηρὸν δαιμόνιον. Αὐτὴ θὰ ἔλθῃ μαζῆ σου καὶ θεωρῶ βέβαιον, ὅτι πολλὰ τέκνα θὰ ἀποκτήσῃς ἀπὸ αὐτήν».

Μόλις θὰ ὀσφρανθῇ τὴν ὀσμήν των τὸ δαιμόνιον, θὰ φύγῃ καὶ δὲν θὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα. Ὅταν δὲ θὰ πλησιάσῃς τὴν γυναῖκα σου, νὰ σηκωθῆτε καὶ οἱ δύο καὶ νὰ προσευχηθῆτε μὲ ὅλην σας τὴν δύναμιν πρὸς τὸν ἐλεήμονα Θεόν, καὶ Ἐκεῖνος θὰ σᾶς εὐσπλαγχνισθῇ καὶ θὰ σᾶς σώσῃ. Μὴ φοβᾶσαι, διότι ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἔχει ἑτοιμασθῇ διὰ σὲ ἀπὸ τὸ προαιώνιον σχέδιον τοῦ Θεοῦ, καὶ σὺ εἶσαι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ τὴν σώσῃς ἀπὸ τὴν θλῖψιν της. Θὰ ἔλθῃ δὲ αὐτὴ εὐχαρίστως μαζί σου, καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ ἀποκτήσῃς μαζί της καὶ παιδιά».

Ὅταν ὁ Τωβίας ἤκουσε τὰ λόγια αὐτά, ἠγάπησε τὴν κόρην αὐτὴν καὶ ἡ ψυχή του προσεκολλήθη πάρα πολὺ εἰς αὐτήν.

Ὅταν ἄκουσε ὁ Τωβίας τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ ἀγγέλου, ἀγάπησε τὴν Σάρραν καὶ ἡ ψυχή του ἐγέμισε ἀπὸ ἐπιθυμίαν δι’ αὐτήν.

Ὁ Τωβίας καὶ ὁ Ἀζαρίας ἦλθαν εἰς τὰ Ἐκβάτανα καὶ ἔφθασαν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ραγουήλ. Ἡ δὲ Σάρρα τοὺς προϋπήντησε καὶ τοὺς ἐχαιρέτησε. Ἐκεῖνοι τὴν ἐχαιρέτησαν καὶ αὐτὴ τοὺς ὡδήγησεν εἰς τὸ σπίτι.

Ἔφθασαν δὲ ὁ Ραφαὴλ καὶ ὁ Τωβίας εἰς τὰ Ἐκβάτανα καὶ ἦλθαν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ραγουήλ. Τοὺς συνήντησε δὲ ἡ Σάρρα καί, ἀφοῦ τοὺς ἐχαιρέτισε καὶ τὴν ἐχαιρέτισαν καὶ ἐκεῖνοι, τοὺς ὡδήγησε μέσα εἰς τὸ σπίτι.

Ὁ Ραγουὴλ εἶπεν εἰς τὴν Ἔδναν τὴν σύζυγόν του· «ὁ νεαρὸς αὐτὸς δὲν ὁμοιάζει πολὺ μὲ τὸν ἀνεψιόν μου τὸν Τωβίτ;»

Εἶπε δὲ ὁ Ραγουὴλ εἰς τὴν γυναῖκα του Ἔδναιν: «Δὲν σοῦ φαίνεται νὰ ὁμοιάζῃ πολὺ ὁ νεαρὸς αὐτὸς μὲ τὸν συγγενῆ μου Τωβίτ;»

Ἐστράφη δὲ πρὸς ἐκείνους ὁ Ραγουὴλ καὶ τοὺς ἠρώτησε· «ἀπὸ ποῦ κατάγεσθε, σεῖς, ἀδελφοί;» Καὶ ἐκεῖνοι τοῦ ἀπήντησαν· «ἡμεῖς καταγόμεθα ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τῆς φυλῆς Νεφθαλίμ, ἀπὸ ἐκείνας ποὺ ἔχουν αἰχμαλωτισθῆ εἰς τὴν Νινευῆ».

Καὶ τοὺς ἐρώτησεν ὁ Ραγουήλ: «Ἀπὸ ποὺ εἶσθε, ἀδελφοί;» «Καταγόμεθα ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Νεφθαλὶ καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ὠδηγήθηκαν αἰχμάλωτοι εἰς τὴν Νινευῆ», τοῦ ἀπεκρίθησαν ἐκεῖνοι.

Ὁ Ραγουὴλ τοὺς εἶπε· «γνωρίζετε τὸν Τωβὶτ τὸν συγγενῆ μας;» Καὶ ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν· «τὸν γνωρίζομεν». Ἠρώτησεν αὐτοὺς πάλιν· «εἶναι ὑγιής;»

Καὶ ὁ Ραγουὴλ τοὺς ἐρώτησε καὶ πάλιν: «Γνωρίζετε μήπως τὸν συγγενῆ μας Τωβίτ;» «Τὸν γνωρίζομεν», τοῦ ἀπήντησαν. «Εἶναι καλὰ εἰς τὴν ὑγείαν του;», Ἐρώτησε πάλιν ὁ Ραγουήλ.

Ἐκεῖνοι εἶπαν: «Ζῇ καὶ ὑγιαίνει». Ὁ δὲ Τωβίας τοῦ εἶπεν· «εἶναι ὁ πατέρας μου».

Καὶ αὐτοὶ ἀπεκρίθησαν: «Ζῇ καὶ ὑγιαίνει!» Ὁ δὲ Τωβίας ἐπρόσθεσε: «Εἶναι ὁ πατέρας μου!»

Ὁ Ραγουὴλ ἀνεπήδησεν ἀπὸ τὴν χαράν του, καὶ κατεφίλησε τὸν Τωβίαν καὶ ἔκλαυσε.

Ἀνεπήδησε τότε ἀπὸ χαρὰν ὁ Ραγουὴλ καὶ ἐφίλησε μὲ συγκίνησιν τὸν Τωβίαν καὶ ἔκλαυσεν ἀπὸ συγκίνησιν.

Εὐλόγησεν αὐτὸν καὶ εἶπε· «σύ, λοιπόν, εἶσαι τὸ παιδὶ τοῦ καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ ἐκείνου ἀνθρώπου;» Ὅταν δὲ ἐπληροφορήθη ὁ Ραγουὴλ ὅτι ὁ Τωβὶτ εἶχε χάσει τὰ μάτια του, ἐλυπήθη καὶ ἀνελύθη εἰς δάκρυα.

Εὐλόγησε δὲ τὸν Τωβίαν καὶ τοῦ εἶπεν: «Ὥστε σὺ εἶσαι ὁ υἱὸς τοῦ καλοῦ καὶ ἐναρέτου ἐκείνου ἀνθρώπου!» Ὅταν δὲ ἄκουσε ἀπὸ τοὺς συνομιλητάς του ὁ Ραγουὴλ ὅτι ὁ Τωβὶτ ἔχασε τὸ φῶς του, ἐλυπήθη καὶ ἔκλαυσε.

Ἔκλαυσεν ἐπίσης ἡ σύζυγός του Ἔδνα καὶ ἡ κόρη του ἡ Σάρρα. Ὑπεδέχθησαν καὶ ἐφιλοξένησαν αὐτοὺς μὲ πολλὴν προθυμίαν καὶ χαράν.

Μαζὶ μὲ τὸν Ραγουὴλ ἔκλαυσαν ἀπὸ συγκίνησιν καὶ ἡ γυναῖκα του Ἔδνα καὶ ἡ κόρη του Σάρρα, καὶ ὑπεδέχθησαν καὶ ἐφιλοξένησαν μὲ προθυμίαν καὶ χαρὰν τοὺς δύο ἐπισκέπτας.

Ἔσφαξαν ἀπὸ τὴν ποίμνην τῶν προβάτων του ἕνα κριὸν καὶ ἡτοίμασαν τράπεζαν μὲ πολλὰ φαγητά. Εἶπε δὲ τότε ὁ Τωβίας εἰς τὸν Ραφαήλ· «Ἀζαρία, ἀδελφέ, μίλησε δι’ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μοῦ ἔλεγες εἰς τὸν δρόμον μας καὶ ἂς γίνῃ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα».

Ἔσφαξαν δὲ ἕνα κριάρι ἀπὸ τὰ πρόβατα καὶ ἑτοίμασαν τραπέζι μὲ πολλὰ καὶ διάφορα φαγητά. Εἶπε δὲ ὁ Τωβίας εἰς τὸν Ραφαήλ: «Ἀδελφὲ Ἀζαρία, μίλησε τώρα δι’ αὐτά, ποὺ μοῦ ἔλεγες εἰς τὸ ταξίδι, καὶ ἂς πραγματοποιηθῇ αὐτό, ποὺ εἶπες».

Ὁ Ἀζαρίας πράγματι ἔκαμε λόγον εἰς τὸν Ραγουὴλ καὶ ὁ Ραγουὴλ εἶπεν εἰς τὸν Τωβίαν· «φάγε, πίε, ἀπόλαυσε τὴν τράπεζαν, διότι εἰς σὲ πράγματι ἀνήκει νὰ λάβῃς τὴν κόρην μου ὡς συζυγον. Ἀλλὰ θὰ σοῦ εἴπω τὴν ἀλήθειαν.

Καὶ ὁ Ραφαὴλ ἀνεκοίνωσεν εἰς τὸν Ραγουὴλ τὰ σχετικὰ μὲ τὸν γάμον. Ὁ δὲ Ραγουὴλ εἶπεν εἰς τὸν Τωβίαν: «Φάγε, πίε καὶ γέμισε μὲ χαράν. Μόνον σὺ ἡμπορεῖς καὶ πρέπει νὰ πάρῃς γυναῖκα σου τὴν κόρην μου. Πλὴν ὅμως πρέπει νὰ σοῦ ἀποκαλύψω τὴν ἀλήθειαν.

Αὐτὴν τὴν κόρην μου τὴν ἔδωσα ὡς σύζυγον εἰς ἑπτὰ ἄνδρας διαδοχικῶς. Ὁ καθένας ὅμως ἀπὸ αὐτούς, μόλις ἐπλησίαζεν εἰς αὐτήν, ἀπέθνησκε κατὰ τὴν πρώτην νύκτα τοῦ γάμου. Σὺ ὅμως τώρα φάγε, πίε καὶ εὐφράνθητι». Ὁ Τωβίας ὅμως ἀπήντησε· «δὲν θὰ βάλω τίποτε εἰς τὸ στόμα μου, μέχρις ὅτου σεῖς δεχθῆτε τὴν αἴτησίν μου καὶ συμφωνήσετε μὲ ἐμέ». Ὁ Ραγουὴλ τοῦ ἀπήντησε· «πάρε την ἀπὸ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὡς σύζυγον σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφασίν σου. Σὺ εἶσαι συγγενής της καὶ αὐτὴ εἶναι συγγενὴς ἰδική σου. Εὐχόμεθα δέ, ὅπως ὁ ἐλεήμων Θεὸς σᾶς κατευοδώσῃ πρὸς τὰ κάλλιστα».

Ἕως τώρα ἔδωσα τὴν κόρην μου ὡς σύζυγον εἰς ἑπτὰ ἄνδρας. Ὅταν ὅμως τὴν ἐπλησίαζαν εἰς τὸ νυμφικὸν κρεββάτι διὰ πρώτην φοράν, ἐθανατώνοντο κατὰ τὴν ἰδίαν νύκτα. Τώρα ὅμως μὴ χάνῃς τὴν εὐχάριστον διάθεσίν σου. Ἀπόλαυσε μαζί μας τὸ τραπέζι μας». Εἶπεν ὅμως ὁ Τωβίας: «Δὲν πρόκειται νὰ βάλω τίποτε εἰς τὸ στόμα μου, ἕως ὅτου ἀποφασίσετε ὁριστικῶς καὶ συμφωνήσετε νὰ μοῦ τὴν δώσετε». Καὶ ὁ Ραγουὴλ τοῦ εἶπε: «Πάρε την ἀπὸ τώρα, ἐφ’ ὅσον τὸ κρίνεις καὶ τὸ ἀποφασίζεις. Σὺ εἶσαι συγγενής της καὶ αὐτὴ σοῦ ἀνήκει ὡς συγγενής σου. Εὔχομαι δὲ νὰ κάμῃ εὐχάριστον τὴν πορείαν τῆς ζωῆς σας ὁ ἐλεήμων Θεὸς καὶ νὰ σᾶς χαρίσῃ ὅ,τι καλύτερον ὑπάρχει».

Ὁ Ραγουὴλ ἐκάλεσε τὴν ὥραν ἐκείνην τὴν Σάρραν, τὴν θυγατέρα του, τὴν ἐπῆρε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὴν παρέδωκεν ὡς σύζυγον εἰς τὸν Τωβίαν, πρὸς τὸν ὁποῖον καὶ εἶπε· «ἰδού, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, πάρε αὐτὴν ὡς σύζυγόν σου καὶ πήγαινε πρὸς τὸν πατέρα σου». Ὁ Ραγουὴλ τοὺς ηὐλόγησε καὶ τοὺς ηὐχήθη.

Ἐφώναξε κατόπιν ὁ Ραγουὴλ τὴν κόρην του Σάρραν καί, ἀφοῦ τὴν ἔπιασεν ἀπὸ τὸ χέρι, τὴν παρέδωσεν εἰς τὸν Τωβίαν ὡς σύζυγόν του καὶ εἶπεν: «Ἰδού, συμφώνως πρὸς τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσέως, πάρε τὴν κόρην αὐτὴν καὶ ὁδήγησέ τὴν εἰς τὸ σπίτι σου, πρὸς τὸν πατέρα σου». Καὶ εὐλόγησε τοὺς δύο νεονύμφους καὶ τοὺς ἔδωσε τὴν εὐχήν του.

Κατόπιν προσεκάλεσε τὴν γυναῖκα του τὴν Ἔδναν, ἐπῆρε ἕνα χαρτί, ἔγραψε ἐπάνω εἰς αὐτὸ τὴν πρᾶξιν τοῦ γάμου καὶ τὸ ἐσφράγισεν.

Ἐφώναξεν ἐν συνεχείᾳ τὴν γυναῖκα του Ἔδναν καί, ἀφοῦ ἐπῆρεν ἀπὸ αὐτὴν ἕνα φύλλον περγαμηνῆς, ἔγραψεν εἰς αὐτὸ τὴν πρᾶξιν τοῦ γάμου καὶ τὸ ἐσφράγισε.

Ἔπειτα δὲ ἤρχισαν ὅλοι μὲ χαρὰν νὰ τρώγουν.

Καὶ μετὰ ταῦτα ἄρχισαν νὰ τρώγουν καὶ νὰ εὐφραίνονται.

Ὁ Ραγουὴλ ἐκάλεσε τὴν γυναῖκα του τὴν Ἔδναν καὶ τῆς εἶπεν· «ἀδελφή, ἑτοίμασε τὸ ἄλλο δωμάτιον καὶ ὡδήγησε εἰς αὐτὸ τὴν Σάρραν».

Ἐφώναξε δὲ ὁ Ραγουὴλ τὴν γυναῖκα του Ἔδναν, ποὺ ἔτρωγαν μὲ τὴν Σάρραν εἰς ἄλλο δωμάτιον, καὶ τῆς εἶπεν: «ἑτοίμασε, ἀδελφή μου, τὸ ἀλλο δωμάτιον καὶ ὁδήγησε ἐκεῖ τὴν Σάρραν».

Ἡ Ἔδνα ἔκαμεν, ὅπως τῆς εἶπεν ὁ σύζυγός της καὶ ὡδήγησεν ἐκεῖ τὴν Σάρραν. Ἡ δὲ Σάρρα ἀνελύθη εἰς δάκρυα. Ἡ μητέρα της εἶδε καὶ συνεπάθησε τὰ δάκρυα τῆς κόρης της καὶ τῆς εἶπε·

Ἡ δὲ Ἔδνα ἔκαμεν αὐτό, ποὺ τῆς εἶπεν ὁ σύζυγός της, καὶ ὡδήγησε τὴν κόρην της εἰς τὸ ἄλλο δωμάτιον καὶ ἔκλαυσεν. Ὅταν δὲ εἶδε καὶ τὴν κόρην της νὰ κλαίῃ, τὴν ἔνοιωσε καὶ τῆς εἶπε μὲ συγκίνησιν καὶ συμπάθειαν:

«Ἔχε θάρρος, τέκνον μου, ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς εἴθε νὰ δώσῃ εἰς σὲ χαρὰν ἀντὶ αὐτῆς τῆς λύπης. Ἔχε θάρρος κόρη μου».

«Θάρρος, παιδί μου! Ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς ἂς σοῦ χαρίσῃ τὴν εὔνοιάν Του, ὥστε νὰ παύσῃ ἡ λύπη σου αὐτὴ καὶ νὰ χαίρεσαι πάντοτε εἰς τὸ ἑξῆς. Μὴ φοβᾶσαι! Ἔχε θάρρος, κόρη μου!»

Ὅταν ἐτελείωσαν τὸ φαγητόν των, ὡδήγησαν τὸν Τωβίαν πρὸς τὴν Σάρραν.

Ὅταν δὲ ἐτελείωσαν τὸ δεῖπνον, ὡδήγησαν τὸν Τωβίαν εἰς τὸ δωμάτιον τῆς Σάρρας.

Ὁ Τωβίας, ὅταν εἰσῆλθεν εἰς τὸν κοιτῶνα, ἐνεθυμήθη τὰ λόγια τοῦ Ραφαήλ. Ἐπῆρε τὸ θυμιατῆρι, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ὑπῆρχον ἀκόμη οἱ ἄνθρακες τῶν θυμιαμάτων, ἔβαλεν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τὴν καρδίαν καὶ τὸ συκώτι τοῦ ψαριοῦ, ἀπὸ τὰ ὁποῖα καὶ ἐξῆλθε καπνός.

Καὶ καθὼς ἐπήγαινε πρὸς τὸ δωμάτιον ὁ Τωβίας, ἐνεθυμήθη αὐτά, ποὺ τοῦ εἶπεν ὁ ἄγγελος Ραφαήλ, καὶ ἐπῆρε τὸ θυμιατήριον, εἰς τὸ ὁποῖον ὑπῆρχε στάχτη καὶ φωτιά, καὶ ἔβαλεν εἰς αὐτὸ τὴν καρδιὰν καὶ τὸ συκῶτι τοῦ ψαριοῦ καὶ ἐκάπνισε μὲ αὐτὰ τὸ δωμάτιον.

Ὅταν δὲ τὸ πονηρὸν δαιμόνιον ὠσφράνθη τὴν ὀσμήν τοῦ καπνοῦ αὐτοῦ, ἔφυγεν εἰς τὰ ἀνώτατα μέρη τῆς Αἰγύπτου, ὁ δὲ ἄγγελος Κυρίου τὸ ἔδεσε.

Μόλις δὲ ὠσφρανθη τὴν ὀσμὴν αὐτὴν τὸ δαιμόνιον, ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἐπῆγεν εἰς τὰ ἀνώτατα μέρη τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐκεῖ, εἰς τὴν ἔρημον, τὸ ἔδεσεν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου.

Ὅταν οἱ νεόνυμφοι ἐκλείσθησαν εἰς τὸν νυμφικόν των κοιτῶνα, ἐσηκώθη ὁ Τωβίας ἀπὸ τὴν κλίνην καὶ εἶπε· «σήκω ἐπάνω, ἀδελφή, καὶ ἂς προσευχηθῶμεν νὰ μᾶς ἐλεήσῃ ὁ Κύριος».

Ὅταν δὲ ἐκλείσθηκαν οἱ δύο νεόνυμφοι εἰς τὸ δωμάτιόν των, ἐσηκώθη ἀπὸ τὸ κρεββάτι ὁ Τωβίας καὶ εἶπε: «Σήκω, ἀδελφή μου, καὶ ἂς προσευχηθῶμεν διὰ να μᾶς εὐσπλαγχνισθῇ ὁ Κύριος».

Ὁ Τωβίας ἤρχισε νὰ λέγῃ τὴν προσευχήν του. «Δοξασμένος εἶσαι σύ, Κύριε, ὁ Θεός τῶν πατέρων ἡμῶν, εὐλογημένον καὶ ἔνδοξον τὸ ἅγιον ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας. Σὲ ἂς δοξάζουν πάντοτε οἱ οὐρανοὶ καὶ ὅλα τὰ κτίσματά σου.

Καὶ ἄρχισε τὴν προσευχὴν ὁ Τωβίας καὶ εἶπεν: «Εἶσαι δοξασμένος, Κύριε, ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, καὶ πρέπει νὰ εὐλογῆται τὸ ὄνομά Σου, τὸ ἅγιον καὶ ἔνδοξον, εἰς τοὺς αἰῶνας. Εἴθε νὰ Σὲ δοξάζουν οἱ οὐρανοὶ καὶ ὅλα τὰ δημιουργήματά Σου.

Σύ, Κύριε, ἔπλασες τὸν Ἀδὰμ καὶ ἔδωκες εἰς αὐτὸν ὡς βοηθὸν καὶ στήριγμα τὴν Εὔαν, τὴν σύζυγόν του. Ἀπὸ αὐτοὺς ἐγεννήθη τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων. Διότι, Κύριε, σὺ εἶπες· δὲν εἶναι καλὸν νὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος μόνος, ἂς κάμωμεν δι’ αὐτὸν βοηθὸν ἄλλον ὅμοιον πρὸς αὐτόν.

Σύ, Κύριε, ἔπλασες τὸν Ἀδὰμ καὶ τοῦ ἔδωσες ὡς βοηθὸν καὶ στήριγμά του τὴν γυναῖκα του Εὔαν. Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δύο ἐγεννήθη τὸ ἀνθρώπινον γένος. Σὺ ἐπίσης, Κύριε, εἶπες: «Δὲν εἶναι καλὸν νὰ εἶναι μόνος του ὁ ἄνθρωπος. Ἂς κάμωμεν λοιπὸν βοηθόν του κάποιον ὅμοιόν του».

Καὶ τώρα, Κύριε, ἐγὼ λαμβάνω τὴν ἀδελφήν μου αὐτήν, τὴν ὁμοεθνῆ μου, ὡς σύζυγον ὄχι διὰ τὴν ἰκανοποίησιν πορνικῶν διαθέσεων, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀλήθειάν σου, ὅπως σὺ τὴν ἐκήρυξες. Ἂς ἔλθῃ, λοιπόν, τὸ ἔλεός σου εἰς ἐμέ, Κύριε, καὶ διάταξε σύ, ὥστε ἐγὼ νὰ γηράσω μαζῆ της»,

Καὶ τώρα, Κύριε, ὡς πρὸς τὴν ἰδικήν μας περίπτωσιν, γνωρίζεις Σὺ ὅτι δὲν παίρνω ὡς σύζυγός μου τὴν συγγενῆ μου αὐτὴν Σάρραν διὰ νὰ ἰκανοποιήσω ἁπλῶς καὶ μόνον τὰς σαρκικάς μου ὀρέξεις, ἀλλὰ μὲ εἰλικρινῆ διάθεσιν διὰ νὰ ἀποκτήσω ἀπογόνους. Δῶσε Σύ, Κύριε, ἐντολήν, ὥστε νὰ ἔλθῃ ἐπάνω μου τὸ ἔλεός Σου διὰ νὰ γηράσω καὶ νὰ τελειῶσω τὴν ζωήν μου εἰς τὴν γῆν μαζὶ μὲ αὐτὴν τὴν σύζυγόν μου».

Μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν συμπροσηύχετο καὶ ἡ Σάρρα καὶ εἶπεν· «Ἀμήν, γένοιτο»!

Καὶ ἡ Σάρρα εἶπε μαζί του: «Ἀμήν».

Ἐκοιμήθησαν καὶ οἱ δύο τὴν νύκτα ἐκείνην.

Καὶ μετὰ τὴν προσευχὴν ἐκοιμήθηκαν μαζὶ τὴν νύκτα ἐκείνην.

Ὁ Ραγουὴλ ἐσηκώθη, ἐπῆγε καὶ ἤνοιξε τάφον λέγων· «μήπως ἀποθάνῃ καὶ αὐτός;»

Ἐνῷ δὲ οἱ νεόνυμφοι εὑρίσκοντο εἰς τὸ νυμφικὸν δωμάτιον των, ὁ πενθερὸς τοῦ Τωβίου Ραγουὴλ ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγε καὶ ἔσκαψε καὶ ἑτοίμασε ἕνα τάφον, διότι εἶπε μέσα του: «Ἂς εἶναι ἕτοιμος ὁ τάφος, μήπως πεθάνη καὶ αὐτὸς ὅπως οἱ ἄλλοι».

Ἐπανῆλθεν ὁ Ραγουὴλ εἰς τὴν οἰκίαν του

Μετὰ ταῦτα ἐπέστρεψεν ὁ Ραγουὴλ εἰς τὸ σπίτι του.

καὶ εἶπεν εἰς τὴν Ἔδναν τὴν γυναῖκα του: Στεῖλε μίαν ἀπὸ τὰς δούλας νὰ ἴδῃ, ἐὰν ὁ Τωβίας ζῇ. Καὶ ἐὰν δὲν ζῇ, νὰ τὸν θάψωμεν, χωρὶς νὰ μάθῃ κανεὶς τίποτε.

Καὶ εἶπεν εἰς τὴν γυναῖκα του Ἔδναν: «Στεῖλε μίαν ἀπὸ τὰς ὑπηρετρίας μας νὰ ἰδῇ ἐὰν ζῇ ὁ γαμβρός μας. Ἐὰν δὲν ζῇ, νὰ τὸν θάψωμεν κρυφά, διὰ νὰ μὴ τὸ μάθη κανείς».

Ἡ δούλη ἤνοιξε τὴν θύραν καὶ εὗρε καὶ τοὺς δύο νὰ κοιμῶνται.

Καὶ ἐμβῆκε πράγματι εἰς τὸ νυμφικὸν δωμάτιον ἡ δούλη, ἀφοῦ ἄνοιξε προσεκτικὰ τὴν θύραν, καὶ εὑρῆκε καὶ τοὺς δύο νὰ κοιμῶνται εἰς τὴν κλίνην των.

Ἐξῆλθε καὶ ἀνήγγειλεν εἰς τοὺς κυρίους της ὅτι ὁ Τωβίας ζῇ.

Καὶ ἐβγῆκεν ἀμέσως καὶ ἀνήγγειλεν εἰς τὸν πενθερὸν καὶ τὴν πενθερὰν ὅτι ζῇ ὁ γαμβρός των!

Ὁ Ραγουὴλ ἐδόξασε τὸν Θεὸν λέγων· «δοξασμένος εἶσαι σύ, ὁ Θεός, καὶ πρὸς σὲ ἀνήκει κάθε δοξολογία καθαρὰ καὶ ἁγία. Ἂς σὲ δοξολογοῦν οἱ ἅγιοί σου καὶ ὅλα τὰ δημιουργήματά σου καὶ ὅλοι οἱ ἄγγελοί σου καὶ ὅλοι οἱ ἐκλεκτοί σου. Ἂς σὲ εὐλογοῦν καὶ ἂς σὲ δοξολογοῦν εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Μόλις ἄκουσε τὴν εὐχάριστον αὐτὴν εἴδησιν ὁ Ραγουήλ, ἐδοξολόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπεν: «Εἶναι πρέπον νὰ δοξάζεσαι Σύ, Κύριε ὁ Θεός, μὲ κάθε καθαρὰν καὶ ἁγίαν δοξολογίαν. Ἂς Σὲ δοξολογοῦν οἱ ἅγιοί Σου καὶ ὅλα τὰ δημιουργήματά Σου καὶ ὅλοι οἱ ἄγγελοί Σου. Ἂς Σὲ δοξολογοῦν αἰωνίως οἱ ἐκλεκτοί Σου.

Εὐλογημένος εἶσαι, Κύριε, διότι μοῦ ἔδωσες αὐτὴν τὴν χαρὰν καὶ δὲν ἔγινε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐφοβούμην. Ἀλλὰ ἔκαμες εἰς ἡμᾶς σύμφωνα μὲ τὸ μέγα σου ἔλεος.

Ἂς εἶσαι δοξασμένος, διότι μὲ ἐγέμισες χαρὰν καὶ δὲν συνέβη εἰς τὸ σπίτι μου αὐτὸ ποὺ ὑπέθετα, ἀλλ’ ἐφέρθης ἀπέναντί μας συμφώνως πρὸς τὴν μεγάλην εὐσπλαγχνίαν Σου.

Δοξασμένος εἶσαι, Κύριε, διότι ἔστειλες τὸ ἔλεός σου εἰς δύο μονογενεῖς. Κάμε, Δέσποτα, εἰς αὐτοὺς σύμφωνα μὲ τὸ ἔλεός σου καὶ ὁλοκλήρωσε τὴν ζωήν των μὲ ὑγείαν, μὲ εὐφροσύνην, μὲ τὸν πλοῦτον τοῦ ἐλέους σου».

Ἂς εἶσαι εὐλογημένος, διότι ἐλέησες δύο μονάκριβα παιδιά. Δεῖξε, Δέσποτα, τὸ ἔλεός Σου πρὸς αὐτοὺς καὶ ἀξίωσέ τους νὰ φθάσουν εἰς τὸ τέρμα τῆς ζωῆς των μὲ ὑγείαν καὶ εὐφροσύνην, μέσα εἰς τὴν εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀγάπην Σου».

Ὁ Ραγουὴλ διέταξε τοὺς δούλους νὰ χώσουν τὸν τάφον.

Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσε τὴν δοξολογίαν του ὁ Ραγουήλ, ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τοὺς ὑπηρέτας του νὰ σκεπάσουν τὸν τάφον, ποὺ εἶχεν ἀνοίξει διὰ τὸν Τωβίαν.

Ἐτέλεσε δὲ καὶ ἑώρτασε τὸν γάμον αὐτῶν ἐπὶ δεκατέσσαρας ἡμέρας.

Ἔκαμε δὲ διὰ τοὺς νεονύμφους πανηγυρικὸν γάμον, τοῦ ὁποίου ἡ χαρὰ καὶ διασκέδασις διήρκεσε δεκατέσσερις ἡμέρας.

Ὁ Ραγουὴλ εἶπεν εἰς τὸν Τωβίαν καὶ τὸν ἐξώρκισε νὰ μὴ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὴν οἰκίαν, μέχρις ὅτου συμπληρωθοῦν αἱ δεκαττέσσαρες ἡμέραι τοῦ γάμου.

Εἶπε δὲ ὁ Ραγουὴλ εἰς τὸν Τωβίαν, καὶ τὸν ἐδέσμευσε μάλιστα καὶ μὲ ὅρκον, νὰ μὴ βγῇ καὶ φύγῃ ἀπὸ τὸ σπίτι του, πρὶν συμπληρωθοῦν αἱ ἡμέραι τῆς ἑορτῆς τοῦ γάμου. Τοῦ εἶπε νὰ μείνῃ ἐκεῖ ἐπὶ δεκατέσσερις ἡμέρας καὶ νὰ εὐφραίνεται διὰ τὸν γάμον του.

«Μετὰ δὲ τὴν συμπλήρωσιν τῶν δεκατεσσάρων αὐτῶν ἡμερῶν, εἶπεν εἰς τὸν Τωβίαν, ἀφοῦ πάρῃς τὸ ἥμισυ ἀπὸ τὴν περιουσίαν μου, νὰ πορευθῇς ἐν ὑγείᾳ πρὸς τὸν πατέρα σου. Τὴν ὑπόλοιπον περιουσίαν μου θὰ τὴν λάβῃς, ὅταν ἀποθάνωμεν ἐγὼ καὶ ἡ γυνή μου».

Καὶ ὅταν συμπληρωθοῦν αἱ ἡμέραι τῆς χαρᾶς τοῦ γάμου, πάρε τὰ μισὰ ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά μου καὶ πήγαινε μὲ τὸ καλὸν καὶ ὑγιὴς εἰς τὸν πατέρα σου. Τὰ ὑπόλοιπα ἀγαθά μου θὰ γίνουν ἰδικά σου, ὅταν πεθάνω καὶ ἐγὼ καὶ ἡ γυναῖκα μου», ἐπρόσθεσεν ὁ Ραγουήλ.

Ὁ Τωβίας ἐκάλεσεν τότε τὸν Ραφαήλ καὶ τοῦ εἶπεν·

Καὶ ἐκάλεσεν ὁ Τωβίας τὸν Ραφαὴλ καὶ του εἶπεν:

«ἀδελφέ, Ἀζαρία, πάρε μαζῆ σου ἕνα δοῦλον καὶ δύο καμήλους καὶ πήγαινε εἰς τοὺς Ράγους τῆς Μηδίας, εἰς τὸν Γαβαήλ, καὶ φέρε μου ἐδῶ τὸ ἀργύριον ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν ἴδιον, διὰ νὰ παρευρεθῇ εἰς τὸν γάμον μου.

«Ἀδελφέ μου Ἀζαρία, πάρε μαζί σου ἕνα ὑπηρέτην καὶ δύο καμῆλες καὶ πήγαινε εἰς τοὺς Ράγους τῆς Μηδίας, εἰς τὸ σπίτι τοῦ Γαβαήλ, καὶ φέρε μου τὰ χρήματα, ποὺ τοῦ ἄφησεν ὁ πατέρας μου. Φέρε μάλιστα μαζί σου καὶ τὸν ἴδιον ἐδῶ, διὰ να παρευρεθῇ καὶ ἐκεῖνος εἰς τὴν χαρὰν τοῦ γάμου μου.

Διότι ὁ Ραγουὴλ μὲ ὥρκισε νὰ μὴ φύγω ἀπ’ ἐδῶ, πρὶν συμπληρωθοῦν αἱ δεκατέσσαρες ἡμέραι.

Ἐγὼ δὲν ἠμπορῶ νὰ φύγω καὶ νὰ ὑπάγω, διότι μὲ ἐδέσμευσε μὲ ὅρκους ὁ Ραγουὴλ ἔτσι, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῶ νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ σπίτι του, πρὶν τελειώσῃ ἡ ἑορτὴ τοῦ γάμου.

Ὁ δὲ πατήρ μου μετρᾷ μίαν πρὸς μίαν τὰς ἡμέρας, ἐὰν δὲ καὶ βραδύνω νὰ ἐπιστρέψω θὰ κυριευθῇ ἀπὸ μεγάλην ὀδύνην».

Ὁ πατέρας μου ὅμως μετρᾷ τὰς ἡμέρας καὶ περιμένει μὲ ἀγωνίαν νὰ ἐπιστρέψω. Ἐὰν λοιπὸν καθυστερήσω πολύ, θὰ πονέσῃ καὶ θὰ λυπηθῇ ἰδιαιτέρως».

Ὁ Ραφαὴλ ἐπορεύθη πράγματι καὶ κατέλυσεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Γαβαήλ. Ἔδωκε δὲ εἰς αὐτὸν καὶ τὸ χειρόγραφον. Ὁ Γαβαὴλ ἔφερε τοὺς σφραγισμένους σάκκους μὲ τὰ χρήματα καὶ τοὺς παρέδωκεν εἰς αὐτόν.

Καὶ ἐπῆγε πράγματι ὁ Ραφαὴλ εἰς τοὺς Ράγους καὶ διενυκτέρευσεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Γαβαήλ. Ἔδωσε δὲ εἰς τὸν οἰκοδεσπότην τὸ ἔγγραφον διὰ τὰ χρήματα. Καὶ ὁ Γαβαὴλ ἔφερεν ἀμέσως τὰ σακκίδια μὲ τὰ χρήματα, ποὺ ἦσαν σφραγισμένα, καὶ το·υ τὰ παρέδωσεν.

Κατόπιν, ἐσηκώθηκαν λίαν πρωΐ, καὶ οἱ δύο μαζῆ ἦλθον εἰς τὸν γάμον. Ὁ δὲ Τωβίας ἐπὶ παρουσίᾳ ὅλων ἐπῄνεσε καὶ συνεχάρη τὴν γυναῖκα του.

Ἐσηκώθηκαν δὲ καὶ οἱ δύο ἐνωρὶς τὸ ἄλλο πρωῒ καὶ ἦλθαν εἰς τὰ Ἐκβάτανα, εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ραγουήλ, διὰ νὰ συμμετάσχουν εἰς τὸν γάμον τοῦ Τωβίου καὶ τῆς Σάρρας. Ὁ δὲ Τωβίας ἐγκωμίασε καὶ εἶπε καλὰ λόγια διὰ τὴν γυναῖκα του ἐνώπιόν των.

Ὁ Τωβίτ, ὁ πατὴρ τοῦ Τωβίου, ἐμετροῦσε μίαν πρὸς μίαν τὰς ἡμέρας. Ὅταν δὲ εἶδεν ὅτι συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ ταξιδίου των καὶ ἐκεῖνοι δὲν εἶχον ἐπανέλθει,

Ὁ δὲ Τωβίτ, ὁ πατέρας τοῦ Τωβίου, ἐμετροῦσε τὴν μίαν μετὰ τὴν ἄλλην τὰς ἡμέρας τῆς ἀπουσία, τοῦ υἱοῦ του καὶ ὑπελόγιζε τὸν χρόνον. Ὅταν λοιπὸν συνεπληρώθη ὁ ἀριθμὸς τῶν ἡμερῶν, ποὺ ἔπρεπε νὰ περάσουν διὰ τὸ ταξίδι των, καὶ αὐτοὶ δὲν εἶχαν ἐπιστρέψει ἀκόμη,

εἶπε· «μήπως, τυχόν, καὶ ἀπέτυχεν ἡ ἀποστολή των καὶ ἐντρέπονται νὰ ἐπανέλθουν; Ἢ μήπως ἀπέθανεν ὁ Γαβαὴλ καὶ κανεὶς πλέον δὲν δίδει εἰς αὐτὸν τὰ χρήματα;»

εἶπε: «Μήπως ἄραγε ἀπέτυχεν ἡ ἀποστολή των καὶ ἔχουν ἐντροπιασθῆ ἀπὸ τὸν Γαβαὴλ καὶ διστάζουν νὰ ἐπανέλθουν; Ἢ μήπως ἔχει πεθάνει ὁ Γαβαὴλ καὶ δὲν τοῦ δίνει πλέον κανεὶς τὰ χρήματά μας;»

Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ὁ πατὴρ ἐλυπεῖτο πάρα πολύ.

Καὶ μὲ τὰς σκέψεις αὐτὰς ἐκυριεύετο ἀπὸ μεγάλην λύπην.

Ἡ δὲ γυναίκα του ἔλεγεν εἰς αὐτό· «ἐφ’ ὅσον μέχρι σήμερα ἐπέρασε τόσος καιρὸς καὶ δὲν ἐπανῆλθε τὸ παιδί μας, ἐχάθηκε πλέον»! Ἤρχισε δὲ αὐτὴ νὰ θρηνολογῇ τὸ παιδί της καὶ νὰ λέγῃ·

Τοῦ εἶπε δὲ καὶ ἡ γυναῖκα του: «Πάει τὸ παιδί μας, ἔχει χαθῆ! Ἐπέρασε τόσος χρόνος καὶ δὲν ἦλθε!» Καὶ ἄρχισε νὰ τὸν κλαίῃ καὶ νὰ λέγῃ:

«παιδί μου, δὲν εὑρίσκω ἡσυχίαν, ἐπειδὴ σὲ ἀφῆκα νὰ φύγῃς, ἐσὲ ποὺ εἶσαι τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου.

«Δὲν μὲ μέλει πλέον διὰ τίποτε ἄλλο. Ἀφοῦ σὲ ἄφησα νὰ φύγῃς καὶ νὰ χαθῇς, παιδί μου, ποὺ ἤσουν τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, δὲν μὲ συγκινεῖ πιὰ τίποτε ἀπολύτως! Οὔτε ἠμπορῶ νὰ ἡσυχάσω!»

Ὁ Τωβὶτ ἔλεγεν εἰς αὐτήν· «σιώπα, μὴ ἔχῃς λόγους ἀνησυχίας, ὑγιαίνει τὸ παιδί μας».

Ὁ Τωβὶτ ὅμως τῆς ἔλεγε: «Σώπα, μὴ συνεχίζῃς τὰ πένθιμα λόγια σου. Τὸ παιδί μας εἶναι καλά».

Ἐκείνη τοῦ ἀπήντησε· «ἐσὺ σιώπα, μὴ θέλῃς νὰ μὲ ξεγελάσῃς, τὸ παιδί μας ἔχει πλέον χαθῆ». Κάθε δὲ ἡμέραν μετέβαινεν ἔξω εἰς τὸν δρόμον, ἀπὸ ὅπου εἶχε φύγει ὁ υἱός της. Τὴν ἡμέραν ἄρτον δὲν ἔτρωγε, κατὰ δὲ τὰς νύκτας δὲν ἔπαυε νὰ θρηνῇ τὸν Τωβίαν τὸν υἱόν της, μέχρις ὅτου συνεπληρώθησαν αἱ δεκατέσσαρες ἡμέραι τοῦ γάμου, τὰς ὁποίας ὁ Ραγουὴλ εἶχεν ὁρκίσει τὸν Τωβίαν νὰ μείνῃ ἐκεῖ. Εἶπε δὲ τότε ὁ Τωβίας εἰς τὸν Ραγουήλ· «στεῖλε μὲ εἰς τὴν πατρίδα μου, διότι ὁ πατέρας μου καὶ ἡ μητέρα μου δὲν ἐλπίζουν πλέον, ὅτι θὰ μὲ ἐπανίδουν».

Ἐκείνη ὅμως τοῦ ἀπαντοῦσε: «Σώπα ἐσύ! Μὴ προσπαθῇς νὰ μὲ ξεγελάσῃς! Ἐχάθηκε τὸ παιδί μου!» Καὶ ἔβγαινε κάθε ἡμέραν ἔξω εἰς τὸν δρόμον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον εἶχε φύγει ὁ Τωβίας, καὶ τὸν ἐπερίμενε. Δὲν ἔτρωγε δὲ οὔτε ψωμὶ ὅλην τὴν ἡμέραν, τὰς δὲ νύκτας δὲν ἔπαυε νὰ θρηνῇ τὸν υἱόν της, τὸν Τωβίαν. Αὐτὸ συνεχίζετο, ἕως ὅτου συνεπληρώθη τὸ διάστημα τῶν δεκατεσσάρων ἡμερῶν τῆς χαρᾶς τοῦ γάμου, κατὰ τὰς ὁποίας ἐδέσμευσε μὲ ὅρκον ὁ Ραγουὴλ τὸν Τωβίαν νὰ παραμείνῃ ἐκεῖ εἰς τὸ σπίτι του. Εἶπε δὲ ὁ Τωβίας εἰς τὸν Ραγουήλ: «Δός μου τὴν εὐχήν σου νὰ φύγω, διότι καθυστέρησα πολὺ καὶ ὁ πατέρας μου καὶ ἡ μητέρα μου δὲν ἐλπίζουν πλέον νὰ μὲ ἰδοῦν ζωντανόν».

Ὁ πενθερός του τοῦ εἶπε· «μεῖνε κοντά μου, καὶ ἐγὼ θὰ στείλω ἀνθρώπους μου εἰς τὸν πατέρα σου, διὰ νὰ καταστήσουν εἰς αὐτὸν γνωστὰ ὅλα τὰ κατὰ σέ».

Καὶ ὁ πενθερός του τοῦ εἶπε: «Μεῖνε ἐδῶ κοντά μου ἀκόμη λίγο καὶ ἐγὼ θὰ στείλω ἀνθρώπους μου εἰς τὸν πατέρα σου διὰ νὰ τὸν ἐνημερώσουν διὰ τὴν κατάστασίν σου, ὥστε νὰ μὴ ἀνησυχῇ».

Ὁ Τωβίας ὅμως ἐπέμενε καὶ ἔλεγε· «ἄφησέ με νὰ μεταβῶ πρὸς τὸν πατέρα μου».

Ὁ Τωβίας ὅμως τοῦ εἶπεν: «Ἄφησέ με νὰ φύγω καὶ νὰ ἐπιστρέψω εἰς τὸν πατέρα μου».

Ὁ Ραγουὴλ ἐσηκώθη, ἔδωσεν εἰς αὐτὸν τὴν Σάρραν τὴν σύζυγόν του καὶ τὰ μισὰ ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά του, δούλους καὶ δούλας, διάφορα κτήνη καὶ χρήματα.

Ἐσηκώθη λοιπὸν ὁ Ραγουὴλ καὶ τοῦ παρέδωσε τὴν Σάρραν, ποὺ ἦτο πλέον γυναῖκα του, καὶ τὰ μισὰ ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά του, δούλους δηλαδὴ καὶ ζῶα καὶ χρήματα.

Τοὺς ηὐλόγησε καὶ τοὺς κατευώδωσε λέγων· «ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ νὰ σᾶς κατευοδώσῃ, παιδιά μου, εἰς ὅλα. Καὶ νὰ ἴδω ἐγὼ αὐτὰς τὰς εὐλογίας τοῦ Κυρίου εἰς σᾶς πρὶν ἀποθάνω».

Καὶ ἀφοῦ τοὺς εὐλόγησε, τοὺς ἔβγαλεν εἰς τὸν δρόμον καὶ τοὺς ἀπεχαιρέτησε μὲ τὰ ἑξῆς: «Εὔχομαι, παιδιά μου, νὰ σᾶς κατευοδώσῃ ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ ἀξιωθῶ νὰ ἰδῶ τὰς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν οἰκογένειάν σας καὶ ἐγγόνια, πρὶν πεθάνω».

Εἶπε δὲ πρὸς τὴν κόρην του καὶ τὰ ἐξῆς· «νὰ τιμᾷς τοὺς πενθερούς σου, διότι αὐτοὶ τώρα εἶναι οἱ γονεῖς σου. Εὔχομαι νὰ ἀκούω πάντοτε καλὴν φήμην διὰ σέ». Αὐτὰ εἶπεν ὁ πατὴρ καὶ τὴν ἐφίλησεν. Ἡ δὲ Ἔδνα εἶπε πρὸς τὸν Τωβίαν· «Ἀγαπητό μου παιδί, εὔχομαι ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ, νὰ σὲ ἀποκαταστήσῃ εἰς τὴν πατρίδα σου καὶ νὰ μοῦ δώσῃ νὰ ἴδω παιδιά σου ἀπὸ τὴν θυγατέρα μου τὴν Σάρραν, διὰ νὰ εὐφρανθῶ καὶ ἐγὼ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ἰδού, σοῦ παραδίδω καὶ σοῦ ἐμπιστεύομαι τὴν θυγατέρα μου, ὡς παρακαταθήκην, καὶ σὲ παρακαλῶ νὰ μὴ τὴν λυπήσῃς».

Εἰς δὲ τὴν θυγατέρα του εἶπε: «Νὰ τιμᾷς τοὺς πενθερούς σου. Αὐτοὶ πλέον εἶναι οἱ γονεῖς σου. Θέλω νὰ ἀκούω πάντοτε καλὰ νέα διὰ σέ». Καὶ τὴν ἐφίλησεν. Ἡ δὲ Ἔδνα εἶπε πρὸς τὸν Τωβίαν: «Εἴθε νὰ σὲ ἐπαναφέρῃ καὶ νὰ σὲ ἐγκαταστήσῃ εἰς τὴν πατρίδα σου, παιδί μου ἀγαπητό, ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ μὲ ἀξιώσῃ νὰ ἴδω τὰ παιδιά σου, ποὺ θὰ ἀποκτήσῃς μὲ τὴν κόρην μου, τὴν Σάρραν, διὰ νὰ εὐφρανθῶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Καὶ νά, σοῦ ἐμπιστεύομαι πλέον τὴν κόρην μου ὡς πολύτιμον παρακαταθήκην! Πρόσεξε, μὴ τὴν λυπήσῃς!»

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἐξεκίνησεν ὁ Τωβίας διὰ τὴν ἐπιστροφὴν καὶ εὐλογοῦσε τὸν Θεόν, διότι κατευώδωσε τὸν δρόμον του. Θερμῶς δὲ εὐχαριστοῦσε τὸν Ραγουὴλ καὶ τὴν Ἔδναν, διότι τοῦ ἔδωσαν τὴν θυγατέρα των ὡς σύζυγόν του.

Μετὰ ταῦτα ἐξεκίνησεν ὁ Τωβίας διὰ τοὺς γονεῖς του καὶ ἐδοξολογοῦσε τὸν Θεόν, διότι κατευώδωσε τὸ ταξίδι του. Συγχρόνως δὲ εὐχαριστοῦσε καὶ ἔλεγε τὰς καλυτέρας του εὐχὰς πρὸς τὸν Ραγουὴλ καὶ τὴν γυναῖκα του Ἔδναν.

Ὁ Τωβίας μαζῆ μὲ τὸν συνοδόν του ἐπέστρεφαν καὶ ἐβάδιζαν, μέχρις ὅτου ἔφθασαν εἰς τὴν Νινευῆ. Ὁ Ραφαήλ εἶπε τότε πρὸς τὸν Τωβίαν· «δὲν γνωρίζεις, ἀδελφέ, πῶς ἀφῆκες τὸν πατέρα σου;

Καὶ ἐπροχωροῦσε ὁ Τωβίας μὲ τὸν συνοδόν του, ἕως ὅτου ἐπλησίασαν εἰς τὴν Νινευῆ. Εἶπε δὲ ὁ Ραφαὴλ εἰς τὸν Τωβίαν: «Δὲν θυμᾶσαι, ἀδελφέ μου, εἰς ποίαν κατάστασιν ὑγείας ἄφησες τὸν πατέρα σου, ὅταν ἐφύγαμεν;

Λοιπόν, ἂς τρέξωμεν ἡμεῖς πρὸ τῆς γυναικός σου, διὰ νὰ ἑτοιμάσωμεν τὴν οἰκίαν.

Ἂς τρέξωμεν λοιπὸν πρὶν ἀπὸ τὴν γυναῖκα σου, διὰ νὰ ἑτοιμάσωμεν τὸ σπίτι.

Πάρε δὲ εἰς τὸ χέρι σου τὴν χολὴν τοῦ ψαριοῦ». Πράγματι ἐπροπορεύθησαν καὶ οἱ δύο, ὁ δὲ σκύλος τοὺς ἀκολουθοῦσε ὄπισθέν των.

Πάρε δὲ εἰς τὸ χέρι σου καὶ τὴν χολὴν ἀπὸ τὸ ψάρι ἐκεῖνο, ποὺ ἐσκότωσες εἰς τὸ ποτάμι». Καὶ ἐβάδισαν πράγματι γρηγορώτερα, τὸ δὲ σκυλί των τοὺς ἀκολουθοῦσε ἀπὸ κοντά.

Ἡ Ἂννα ἐκάθητο καὶ παρατηροῦσε εἰς τὸν δρόμον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον θὰ ἤρχετο τὸ παιδί της.

Ἡ δὲ μητέρα τοῦ Τωβίου, ἡ Ἄννα, ἐκάθητο εἰς τὴν ἄκρην τοῦ δρόμου καὶ ἔβλεπε δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ καὶ ἐπερίμενε τὸ παιδί της.

Αὐτὴ τὸν εἶδε νὰ ἔρχεται, ἔσπευσε καὶ εἶπεν εἰς τὸν πατέρα του· «ἰδού, τὸ παιδί μου ἔρχεται, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸ καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε συνταξιδεύσει μαζῆ του».

Μόλις λοιπὸν τὸν ἀντελήφθη νὰ ἔρχεται ἀπὸ μακριά, εἶπεν εἰς τὸν πατέρα του: «Νά, τὸ παιδί μου! Ἔρχεται! Μαζί του ἔρχεται καὶ ὁ ἄνθρωπος, ποὺ τὸν εἶχε συνοδεύσει εἰς τὸ ταξίδι του!»

Ὁ Ραφαήλ εἶπεν εἰς τὸν Τωβίαν· «γνωρίζω καλὰ ὅτι θὰ θεραπευθοῦν καὶ θὰ ἀνοίξουν τὰ μάτια τοῦ πατρός σου.

Ὁ δὲ Ραφαὴλ εἶπεν εἰς τὸν Τωβίαν: «Ξέρω πῶς θὰ ἀνοίξουν τὰ μάτια τοῦ πατέρα σου. Ἄκου τί θὰ κάμῃς:

Πρὸς τοῦτο, σὺ χρίσε μὲ τὴν χολὴν τὰ μάτια του. Ὅταν δὲ αὐτὸς αἰσθανθῇ σὰν ἕνα δάγκωμα ἀπὸ τὴν ὀξύτητα τῆς χολῆς, θὰ τρίψῃ τὰ μάτια του καὶ θὰ πέσουν τὰ λευκώματα ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς του καὶ ὁ πατήρ σου θὰ σὲ ἰδῇ».

Νὰ ἀλείψῃς μὲ τὴν χολὴν τὰ μάτια του καί, μόλις ἐκεῖνος αἰσθανθῇ πόνον (σὰν τσούξιμο ἢ φαγούρα), θὰ τρίψῃ τὰ μάτια του καὶ ἀμέσως θὰ πέσουν καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν τὰ λευκώματα, ποὺ τὸν ἐμποδίζουν νὰ βλέπῃ, καὶ θὰ σὲ ἰδῇ».

Ἡ Ἄννα ἔτρεξε, ἔπεσεν εἰς τὸν τράχηλον τοῦ παιδιοῦ της καὶ εἶπεν εἰς αὐτό· «παιδί μου, σὲ εἶδα· τώρα ἂς πεθάνω». Ἔκλαυσαν καὶ οἱ δύο.

Καὶ ἐνῷ ἔλεγεν αὐτὰ ὁ Ραφαήλ, ἡ Ἄννα ἔτρεξεν ἐμπρός, ἔπεσεν εἰς τὸν τράχηλον τοῦ υἱοῦ της καὶ τὸν ἐνηγκαλίσθη καὶ τοῦ εἶπε: «Σὲ εἶδα, παιδί μου, καὶ πάλι! Τώρα λοιπὸν ἂς πεθάνω!» Καὶ ἔκλαυσαν ἀπὸ συγκίνησιν καὶ οἱ δύο.

Ὁ Τωβὶτ ἐξήρχετο πρὸς τὴν θύραν εἰς συνάντησιν τοῦ υἱοῦ του καὶ ἐσκόνταφτε. Τὸ δὲ παιδί του ἔτρεξε πρὸς αὐτόν, διὰ νὰ τὸν στηρίξῃ.

Ὁ δὲ Τωβὶτ ἔβγαινε πρὸς τὴν θύραν τῆς οἰκίας του, ἀλλ’ ἐσκόνταφτε λόγῳ τῆς τυφλώσεώς του. Μόλις τὸν εἶδεν ὁ υἱός του, ἔτρεξεν ἀμέσως κοντά του.

Ἐκράτησεν εἰς τὰ χέρια του τὸν πατέρα του, ἤλειψε μὲ τὴν χολὴν τὰ μάτια τοῦ πατρός του καὶ τοῦ εἶπε· «πατέρα, ἔχε θάρρος».

Καὶ ἔπιασε καὶ ἐστήριξε τὸν πατέρα του ὁ Τωβίας καὶ ἐπασπάλισε (ἔχρισε) μὲ τὴν χολὴν τὰ μάτια του καὶ τοῦ εἶπε: «Θάρρος, πατέρα!»

Ὁ δὲ Τωβίτ, ὅταν ᾐσθάνθη κάτι σὰν δάγκωμα εἰς τὰ δυό του μάτια, τὰ ἔτριψε μὲ τὰ χέρια του καὶ ἔπεσαν ἀπὸ τὰ βλέφαρα τῶν ὀφθαλμῶν του τὰ λευκώματα σὰν λέπια.

Μόλις δὲ ἔνοιωσε πόνον καὶ κάτι σὰν δάγκωμα καὶ φαγούραν εἰς τὰ μάτια του ὁ Τωβίτ, ἔτριψε τὸ μάτια του καὶ ἔπεσαν σὰν λέπια ἀπὸ τὶς κῶχες τῶν ματιῶν του τὰ λευκώματα.

Ὁ Τωβὶτ ἄνοιξε τὰ μάτια του, εἶδε τὸ παιδί του καὶ ἔπεσεν εἰς τὸν τράχηλόν του.

Καὶ ὅταν ἄνοιξαν τὰ μάτια του καὶ εἶδε τὸν υἱόν του, ἔπεσεν εἰς τὸν τράχηλόν του καὶ τὸν ἐνηγκαλίσθη.

Ἔκλαυσε καὶ εἶπε· «δοξασμένος εἶσαι σύ, ὁ Θεός, καὶ εὐλογημένον τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας. Εὐλογημένοι καὶ δοξασμένοι ἂς εἶναι οἱ ἅγιοί σου ἄγγελοι, διότι μὲ ἐμαστίγωσες, ἀλλὰ καὶ μὲ ἠλέησες. Ἰδοὺ ὅτι τώρα βλέπω καὶ πάλιν τὸ παιδί μου, τὸν Τωβίαν».

Ἔκλαυσε δὲ ὁ Τωβὶτ καὶ εἶπεν: «Ἂς εἶσαι δοξασμένος, Κύριε ὁ Θεός· καὶ εἶναι ἄξιον νὰ εὐλογῆται καὶ νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομά Σου εἰς τοὺς αἰῶνας! Εὐλογημένοι ἂς εἶναι καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι Σου ἄγγελοι· Εἶναι πρέπον νὰ δοξάζεσαι, διότι ἐπέτρεψες μὲν μὲ τὴν δικαιοσύνην Σου νὰ κτυπηθῶ καὶ νὰ ταλαιπωρηθῶ, ἀλλ’ ὅμως μὲ εὐσπλαγχνίσθης μὲ τοὺς οἰκτιρμούς Σου. Καὶ νά, τώρα βλέπω καὶ πάλι τὸν υἱόν μου, τὸν Τωβίαν!»

Ὁ υἱὸς εἰσῆλθε μὲ χαρὰν εἰς τὸ σπίτι καὶ ἐγνωστοποίησεν εἰς τὸν πατέρα του τὰ μεγαλεῖα, τὰ ὁποῖα ἔγιναν εἰς αὐτὸν εἰς τὴν Μηδίαν.

Μετὰ ταῦτα ἐμβῆκεν ὁ υἱὸς τοῦ Τωβὶτ Τωβίας, εἰς τὸ σπίτι μὲ χαρὰν καὶ ἀνέφερε τὰ θαυμαστὰ γεγονότα, ποὺ τοῦ συνέβησαν κατὰ τὸ ταξίδι του εἰς τὴν Μηδίαν.

Ὁ Τωβὶτ ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν οἰκίαν πρὸς τὴν πύλην τῆς Νινευῆ εἰς συνάντησιν τῆς νύμφης του μὲ χαρὰν καὶ δοξολογίας πρὸς τὸν Θεόν. Ὅλοι δὲ ποὺ τὸν συναντοῦσαν ἐθαύμαζαν, διότι τὸν παρατηροῦσαν νὰ βαδίζῃ καὶ νὰ βλέπῃ μὲ τὰ μάτια του.

Ἐβγῆκε δὲ κατόπιν ὁ Τωβὶτ εἰς τὴν πύλην τῆς Νινευῆ διὰ νὰ προϋπαντήσῃ τὴν νύμφην του γεμᾶτος χαρὰν καὶ ἐδοξολογοῦσε τὸν Κύριον. Ὅσοι δὲ τὸν ἔβλεπαν νὰ προχωρῇ, ἀποροῦσαν καὶ ἐθαύμαζαν, διότι εἶχεν ἀποκτήσει καὶ πάλι τὸ φῶς του.

Ὁ Τωβὶτ ἐδοξολογοῦσε καὶ εὐχαριστοῦσε μεγαλοφώνως τὸν Θεόν, διότι τοὺς ἠλέησεν. Ὅταν δὲ ὁ Τωβὶτ ἐπλησίασε πρὸς τὴν νύμφην του τὴν Σάρραν, τῆς ηὐχήθη μὲ ὅλην του τὴν καρδίαν λέγων· «Καλῶς ἦλθες, κόρη μου. Εὐλογημένος ἂς εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος σὲ ἔφερε πρὸς ἡμᾶς, εὐλογημένοι ἂς εἶναι ὁ πατέρας σου καὶ ἡ μητέρα σου». Ἔγινε δὲ τότε χαρὰ εἰς ὅλους τοὺς συγγενεῖς τοῦ Τωβίτ, οἱ ὁποῖοι ἐζοῦσαν εἰς τὴν Νινευῆ.

Ὁ δὲ Τωβὶτ ἐδόξαζε τὸν Κύριον ἐνώπιον τοῦ πλήθους, διότι τοὺς εὐσπλαγχνίσθη ὁ Θεός. Καὶ μόλις ἐπλησίασε τὴν νύμφην του Σάρραν ὁ Τωβίτ, τὴν εὐλόγησε καὶ τῆς εἶπε: «Καλῶς ὤρισες, κόρη μου! Νὰ εἶσαι γερὴ πάντοτε! Ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ Θεός, ποὺ σὲ ὡδήγησεν εἰς τὴν οἰκογένειάν μας! Ἂς εἶναι εὐλογημένοι καὶ ὁ πατέρας σου καὶ ἡ μητέρα σου!» Ἐχάρηκαν δὲ μαζὶ μὲ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Τωβὶτ καὶ ὅλοι οἱ συγγενεῖς του, ποὺ ἐζοῦσαν εἰς τὴν Νινευῆ.

Ἦλθε δὲ τότε εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Τωβὶτ ὁ Ἀχιάχαρος καὶ ὁ Νασβὰς ὁ ἐξάδελφός του.

Ἦλθε δὲ εἰς τὸ σπίτι τοῦ Τωβὶτ καὶ ὁ Ἀχιάχαρος μαζὶ μὲ τὸν ἐξάδελφόν του, ποὺ ἐλέγετο Νασβάς, διὰ νὰ τὸν συγχαροῦν.

Ἐπανηγυρίσθη δὲ ὁ γάμος τοῦ Τωβία μὲ μεγάλην χαρὰν καὶ εὐφροσύνην ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.

Καὶ ἑώρτασαν ὅλοι μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην τὸν γάμον τοῦ Τωβίου ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.

Ὁ Τωβίτ ἐκάλεσε τὸν υἱὸν του Τωβίαν καὶ τοῦ εἶπε· «κύτταξε, παιδί μου, πρέπει νὰ δώσωμεν τὸν μισθὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ὁ ὁποῖος συνεταξίδευσε μαζῆ σου. Πρέπει δὲ ἀκόμη νὰ τοῦ προσθέσωμεν καὶ ἰδιαιτέραν ἀμοιβήν».

Μετὰ ταῦτα ἐκάλεσεν ὁ Τωβὶτ τὸν υἱόν του Τωβίαν καὶ τοῦ εἶπε: «Κύτταξε, παιδί μου, πρέπει να πληρώσωμεν τὸν ἄνθρωπον, ποὺ σὲ συνώδευσεν τὸ ταξίδι σου. Νομίζω μάλιστα ὅτι πρέπει νὰ τοῦ δώσωμεν καὶ κάτι περισσότερον».

Ὁ Τωβίας ἀπήντησε· «πάτερ, δὲν βλάπτομαι καὶ ἐὰν ἀκόμη τοῦ δώσω τὰ μισὰ ἀπὸ ὅσα ἔχω φέρει.

Καὶ εἶπεν ὁ Τωβίας: «Δὲν ζημιώνομαι, πατέρα, ἀκόμη καὶ ἂν τοῦ δώσω τὰ μισὰ ἀπὸ τὰ ἀγαθά, ποὺ ἔφερα.

Διότι αὐτὸς μὲ ἐπανέφερεν ὑγιῆ, ἐθεράπευσε τὴν γυναῖκα μου, ἔφερε τὰ χρήματά μας, ἐπίσης δὲ ἐθεράπευσε καὶ σὲ ἀπὸ τὴν τύφλωσιν».

Ἀξίζει να ἀμειφθῇ πολύ, διότι μὲ ἔφερε καὶ πάλι κοντά σου ὑγιῆ, ὅπως ἐπίσης καὶ διότι ἐθεράπευσε τὴν γυναῖκα μου καὶ ἔφερε τὰ χρήματά μου ἀπὸ τὸν Γαβαὴλ καὶ τέλος διότι ἐθεράπευσε καὶ σὲ τὸν ἴδιον».

Ὁ γέρων Τωβίτ ἀπήντησε· «πράγματι αὐτὸς δικαιοῦται νὰ πάρῃ ὅλα ὅσα εἶπες».

Εἶπε τότε ὁ γέρων Τωβίτ: «Συμφώνως πρὸς ὅσα μοῦ λέγεις, δικαιοῦται πράγματι νὰ πάρῃ αὐτά, ποὺ εἶπες».

Ὁ Τωβὶτ ἐκάλεσε τὸν ἄγγελον καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «πάρε τὰ μισὰ ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐφέρατε καὶ πήγαινε τώρα εἰς τὸ καλόν».

Καὶ ἐκάλεσεν ἀμέσως τὸν ἄγγελον καὶ τοῦ εἶπε: «Πάρε τὰ μισὰ ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθά, ποὺ ἐφέρατε, καὶ πήγαινε εἰς τὸ καλόν, ὑγιής».

Τότε ὁ ἄγγελος ἐκάλεσε καὶ τοὺς δύο αὐτοὺς ἰδιαιτέρως καὶ τοὺς εἶπε· «δοξάσατε τὸν Θεόν, διακηρύξατε τὴν δόξαν του. Δῶστε μεγαλεῖον εἰς αὐτὸν καὶ διακηρύξατε ἐνώπιον ὅλων τῶν ἀνθρώπων ὅλα ὅσα ἔκαμε πρὸς σᾶς. Εἶναι ὡραῖον καὶ καλόν, τὸ νὰ εὐλογῆτε τὸν Θεὸν καὶ νὰ μεγαλύνετε τὸ Ὄνομά του, τοὺς λόγους καὶ τὰ ἔργα του καὶ νὰ ὑποδεικνύετε μὲ κάθε τιμὴν καὶ νὰ διακηρύσσετε τὴν δόξαν του. Μὴ ἀμελεῖτε νὰ δοξάζετε καὶ νὰ εὐχαριστῆτε τὸν Θεόν.

Ὅταν ἄκουσε τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Τωβὶτ ὁ Ραφαήλ, ἐπῆρεν ἰδιαιτέρως τὸν Τωβὶτ καὶ τὸν Τωβίαν καὶ τοὺς εἶπε: «Νὰ δοξάζετε τὸν Θεόν! Νὰ Τὸν ὑμνῆτε! Νὰ Τὸν μεγαλύνετε καὶ νὰ Τὸν εὐλογῆτε μὲ εὐγνωμοσύνην ἐνώπιον ὅλων τῶν ἀνθρώπων δι’ ὅλα, ὅσα ἔκαμεν Ἐκεῖνος πρὸς χάριν σας. Εἶναι καλὸν νὰ δοξολογῆτε τὸν Θεὸν καὶ νὰ μεγαλύνετε τὸ Ὄνομά Του. Εἶναι πρέπον νὰ διακηρύσσετε μὲ τιμητικοὺς λόγους, ὅπως ἀξίζει, τὰ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μὴ ἀμελῆτε νὰ Τὸν ἀνυμνῆτε.

Τὰ μυστικὰ τοῦ βασιλέως καλὸν εἶναι νὰ κρύπτονται, τὰ ἔργα ὅμως τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἀποκαλύπτονται καὶ νὰ διακηρύττονται μὲ κάθε δόξαν. Νὰ πράττετε πάντοτε εἰς τὴν ζωήν σας τὸ ἀγαθὸν καὶ ποτὲ δὲν θὰ σᾶς συναντήσῃ κανένα κακόν.

Τὰ μυστικὰ τοῦ βασιλέως, ἐπειδὴ ἔχουν σχέσιν μὲ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ κράτους, πρέπει νὰ τὰ κρατῇ κανεὶς κρυφά. Τὰ ἔργα ὅμως τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ τὰ φανερώνῃ μὲ δοξολογίας. Νὰ κάμνετε πάντοτε τὸ καλὸν εἰς τὴν ζωήν σας καὶ σᾶς βεβαιώνω ὅτι δὲν θὰ σᾶς εὕρῃ ποτὲ κανένα κακόν.

Εἶναι ὡραῖον καὶ καλὸν πρᾶγμα ἡ προσευχὴ μὲ νηστείαν καὶ ἐλεημοσύνην καὶ κάθε ἄλλην ἀρετήν. Εἶναι καλὸν πρᾶγμα νὰ ἔχῃ κανεὶς ὀλίγα μὲ δικαιοσύνην ἀποκτηθέντα ἢ νὰ ἔχῃ πολλὰ μετὰ ἀδικίας. Καλὸν εἶναι νὰ κάμνῃ κανεὶς τὴν ἐλεημοσύνην, παρὰ νὰ ἀποθησαυρίζῃ χρυσίον.

Εἶναι καλὸν πρᾶγμα ἡ προσευχή, ποὺ γίνεται μὲ νηστείαν καὶ ἐλεημοσύνην καὶ δικαιοσύνην. Εἶναι προτιμότερον νὰ ἔχῃ κανεὶς ὀλίγα ἀγαθὰ μὲ δικαιοσύνην, παρὰ πολλὰ ποὺ ἀπεκτήθησαν μὲ ἀδικίας. Εἶναι καλύτερον νὰ κάμνῃς ἐλεημοσύνην, παρὰ νὰ μαζεύῃς χρυσάφι.

Διότι ἡ ἐλεημοσύνη γλυτώνει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν θάνατον. Αὐτὴ καθαρίζει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κάμνουν ἐλεημοσύνας καὶ ζοῦν μὲ δικαιοσύνην θὰ ἀπολαύσουν τὴν ἀληθινὴν ζωήν.

Ἀξίζει δὲ τόσον πολὺ ἡ ἐλεημοσύνη, διότι αὐτὴ γλυτώνει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν θάνατον, καὶ καθαρίζει ἡ ἀρετὴ αὐτὴ κάθε ἁμαρτίαν. Ὅσοι ἐλεοῦν καὶ φέρονται μὲ δικαιοσύνην, θὰ γεμίσουν καὶ θὰ χορτάσουν μὲ τὸ πλήρωμα τῆς εὐτυχισμένης ζωῆς.

Ὅσοι δὲ ἁμαρτάνουν εἶναι ἐχθροὶ καὶ πολέμιοι τῆς ἰδίας των ζωῆς.

Ἀντιθέτως ὅσοι ἁμαρτάνουν καὶ παραβαίνουν τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ, εἶναι οἱ ἴδιοι ἐχθροὶ τῆς ζωῆς των.

Δὲν θὰ κρύψω ἐγὼ ἀπὸ σᾶς κανένα πρᾶγμα. Εἶπα ὅτι τὰ μυστικὰ τοῦ βασιλέως καλὸν εἶναι νὰ κρύπτωνται, τὰ δὲ ἔργα τοῦ Θεοῦ νὰ ἀποκαλύπτονται καὶ νὰ διακηρύσσονται μὲ κάθε δόξαν.

Δὲν θὰ κρύψω ἀπὸ σᾶς τίποτε ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν τῶν πραγμάτων. Σᾶς εἶπα προηγουμένως ὅτι εἶναι καλὸν νὰ κρύβῃς μὲν τὰ μυστικὰ τοῦ βασιλέως, νὰ φανερώνῃς ὅμως μὲ δοξολογίας τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ.

Ἀκούσατε λοιπὸν τώρα: Ὅταν σὺ εἰς τὴν Νινευῆ καὶ ἡ σημερινὴ νύμφη σου ἡ Σάρρα ἀπὸ τὰ Ἐκβάτανα εἴχατε προσευχηθῆ συγχρόνως, ἐγὼ τὸ περιεχόμενον τῆς προσευχῆς σας τὸ ἔφερα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅταν σὺ ἔθαπτες τοὺς νεκρούς, ἐγὼ ἤμουν κοντά σου βοηθός σου.

Σᾶς λέγω λοιπὸν τώρα ὅτι, ὅταν προσευχήθηκες σύ, Τωβίτ, καθὼς καὶ ἡ νύμφη σου Σάρρα, ἐγὼ ἤμουν ἐκεῖνος, ποὺ ἀνέβασα καὶ παρουσίασα τὸ περιεχόμενον τῆς προσευχῆς σας ἐνώπιον τοῦ ἁγίου Κυρίου. Ὅταν ἐπίσης ἔθαβες τοὺς νεκρούς, ἤμουν καὶ τότε ἐγὼ κοντά σου.

Καὶ ὅταν δὲν ὠλιγώρησες καὶ δὲν ἐδίστασες νὰ σηκωθῇς καὶ νὰ ἀφήσῃς τὸ φαγητόν σου, διὰ νὰ μεταβῇς καὶ νὰ θάψῃς τὸν νεκρόν, δὲν διέφυγε τὴν προσοχήν μου ἡ ἀγαθή σου αὐτὴ πρᾶξις, ἀλλὰ ἤμουνα μαζῆ μὲ σένα.

Καὶ ὅταν δὲν ὑπελόγισες οὔτε τὸν χρόνον, οὔτε τὸν κόπον, οὔτε καμμίαν ἄλλην δυσκολίαν, ἀλλ’ ἐσηκώθηκες μὲ προθυμίαν καὶ ἄφησες τὸ φαγητόν σου, διὰ να ὑπάγῃς καὶ φροντίσῃς διὰ τὴν ταφὴν τοῦ νεκροῦ, δὲν διέφυγες ἀπὸ τὸ βλέμμα μου τὴν ὥραν ποὺ ἔκαμνες τὸ καλόν. Ἤμουν καὶ ἐκεῖ μαζί σου.

Καὶ τώρα, λοιπόν, μὲ ἔστειλεν ὁ Θεὸς νὰ θεραπεῦσω καὶ σὲ καὶ τὴν νύμφην σου τὴν Σάρραν.

Καὶ τώρα λοιπὸν μὲ ἔστειλεν ὁ Θεὸς νὰ θεραπεύσω καὶ σὲ καὶ τὴν νύμφην σου Σάρραν.

Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ραφαήλ, ἕνας ἐκ τὸν ἑπτὰ ἁγίων ἀγγέλων, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρουν τὰς προσευχὰς τῶν ἁγίων καὶ παρουσιάζονται ἐνώπιον τῆς μεγαλοσύνης τοῦ ἁγίου Θεοῦ».

Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ραφαήλ, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ ἁγίους ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρουν εἰς τὸν θρόνον τοῦ Κυρίου τὰς προσευχὰς τῶν ἁγίων καὶ παρουσιάζονται ἐνώπιον τῆς δόξης τοῦ ἁγίου Θεοῦ».

Πατὴρ καὶ υἱὸς κατελήφθησαν καὶ οἱ δυο ἀπὸ ταραχήν, ἔπεσαν μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, διότι ἐφοβήθησαν.

Μόλις τὰ ἄκουσαν αὐτὰ ὁ Τωβὶτ καὶ ὁ Τωβίας, ἐταράχθηκαν καὶ οἱ δύο καὶ ἔπεσαν μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, διότι ἐκυριεύθηκαν ἀπὸ φόβον.

Ὁ ἄγγελος ὅμως εἶπε πρὸς αὐτούς· «μὴ φοβεῖσθε. Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι μαζῆ σας. Τὸν Θεὸν νὰ δοξάζετε καὶ νὰ εὐλογῆτε πάντοτε,

Ὁ ἄγγελος ὅμως τοὺς εἶπε: «Μὴ φοβάσθε! Ἂς ἔχετε εἰρήνην! Καὶ νὰ δοξάζετε αἰωνίως τὸν Θεόν!

διότι ἐγώ, ὄχι μὲ τὴν ἰδικήν μου χάριν, ἀλλὰ μὲ τὴν θέλησιν τοῦ Θεοῦ μας ἦλθα πρὸς σᾶς. Λοιπόν, διὰ τοῦτο δοξάζετε καὶ εὐχαριστεῖτε τὸν Θεὸν πάντοτε.

Ἡ δόξα ἀνήκει εἰς τὸν Κύριον, διότι ἐγὼ δὲν ἔκαμα τίποτε μόνος μου, μὲ τὴν ἰδικήν μου δύναμη· καὶ χάριν, ἀλλ’ ἦλθα μὲ τὴν θέλησιν τοῦ Θεοῦ μας. Διὰ τοῦτο νὰ δοξολογῆτε Ἐκεῖνον αἰωνίως.

Ὅλας τὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας ἐνεφανιζόμην εἰς σᾶς, δὲν ἔφαγα καὶ δὲν ἔπια τίποτε, ἀλλὰ σεῖς φαινομενικῶς μὲ ἐβλέπατε νὰ τρώγω καὶ νὰ πίνω.

Ὅλας τὰς ἡμέρας, ποὺ ἤμουν μαζί σας, ἐμφανίζομουν ἐμπρός σας κατ’ ἐντολὴν τοῦ Κυρίου καὶ οὔτε ἔφαγα οὔτε ἤπια. Μὲ ἐβλέπατε βεβαίως να τρώγω καὶ νὰ πίνω, ἀλλ’ αὐτὸ ἦτο ὅραμα.

Καὶ τώρα, λοιπόν, εὐχαριστήσατε καὶ δοξολογήσατε τὸν Θεόν, διότι ἀνεβαίνω πρὸς αὐτόν, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε. Γράψατε δὲ ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἔγιναν εἰς ἕνα βιβλίον».

Τώρα λοιπὸν νὰ δοξολογῆτε τὸν Θεόν. Αὐτὸ σᾶς λέγω τελευταῖον, διότι πλέον ἀνεβαίνω καὶ ἐπιστρέφω πρὸς Ἐκεῖνον, ποὺ μὲ ἀπέστειλε. Νὰ γράψετε δὲ ὅλα ὅσα ἔγιναν, εἰς ἕνα βιβλίον».

Πατὴρ καὶ υἱὸς ἐσηκώθησαν καὶ δὲν εἶδαν πλέον τὸν ἄγγελον.

Καὶ ὅταν ἐσηκώθηκαν ἀπὸ τὸ ἔδαφος ὁ Τωβὶτ μὲ τὸν υἱόν του, δὲν εἶδαν πλέον ἐμπρός των τὸν Ραφαήλ.

Διηγοῦντο δὲ καὶ διεκήρυσον τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐπίσης πῶς ὁ ἄγγελος αὐτὸς τοῦ Κυρίου παρουσιάσθη εἰς αὐτούς.

Διηγοῦντο δὲ εἰς τὸ ἑξῆς μὲ δοξολογίας τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ καὶ πῶς ἐνεφανίσθη εἰς αὐτοὺς ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου.

Ὁ Τωβίτ, ἔγραψε προσευχὴν εἰς ἔκφρασιν τῆς ἀγαλλιάσεώς του καὶ εἶπεν· «δοξασμένος καὶ εὐλογημένος εἰς τοὺς αἰῶνας ἂς εἶναι ὁ ζῶν Θεὸς καὶ δοξασμένη ἡ βασιλεία του.

Ἔγραψε δὲ ὁ Τωβὶτ μίαν προσευχήν, διὰ νὰ ἐκφράσῃ τὴν ἀγαλλίασιν τῆς ψυχῆς του, καὶ μὲ αὐτὴν εἶπε πρὸς τὸν Θεόν: «Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Θεός, ποὺ ζῇ αἰωνίως, καὶ δοξασμένη ἂς εἶναι καὶ ἡ βασιλεία Του.

Διότι αὐτὸς μαστιγώνει ἀλλὰ καὶ ἐλεεῖ, ὁδηγεῖ μέχρι εἰς τὸν ᾅδην, ἀλλὰ καὶ ἐπαναφέρει ἀπὸ αὐτόν. Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶναι δυνατὸν νὰ διαφύγῃ τὸ παντοδύναμον χέρι του.

Εἶναι δίκαιον νὰ δοξάζεται ὁ Κύριος, διότι Αὐτὸς τιμωρεῖ μέν, ἀλλὰ καὶ εὐσπλαγχνίζεται· ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπον ἕως τὰ βάθη τοῦ Ἅδου, ἀλλὰ τὸν ἀνυψώνει καὶ πάλιν εἰς τὴν ζωήν. Κανεὶς ἄνθρωπος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ξεφύγῃ ἀπὸ τὸ παντοδύναμον χέρι Του.

Σεῖς οἱ Ἰσραηλῖται δοξολογήσατε καὶ εὐχαριστήσατε αὐτὸν ἐνώπιον τῶν ἐθνῶν, διότι αὐτὸς μᾶς διεσκόρπισεν ἀνὰ μέσον αὐτῶν.

Νὰ δοξολογῆτε τὸν Κύριον σεῖς οἱ Ἰσραηλῖται ἐνώπιον τῶν ἐθνῶν, διότι Αὐτὸς μᾶς διεσκόρπισεν ἀνάμεσά των ὡς μάρτυράς Του.

Ἐκεῖ δὲ μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν γενῆτε κήρυκες τοῦ μεγαλείου τοῦ Θεοῦ μας, καὶ ὑψώσατε αὐτὸν ἐνώπιον παντὸς ἀνθρώπου, διότι αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος μας καὶ Θεός μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ πατὴρ μας εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Ἐκεῖ, μέσα εἰς τοὺς λαούς, ὅπου ζῆτε, νὰ διακηρύσσετε τὴν μεγαλωσύνην Του. Νὰ Τὸν μεγαλύνετε ἐνώπιον κάθε ἀνθρώπου, διότι Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος καὶ Θεός μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ πατέρας μας εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Αὐτὸς θὰ μᾶς μαστιγώσῃ διὰ τὰς ἁμαρτίας μας, ἀλλὰ καὶ πάλιν θὰ μᾶς ἐλεήσῃ καὶ θὰ μᾶς συγκεντρώσῃ ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, ὅπου ἔχομεν διασκορπισθῆ ἐν μέσῳ αὐτῶν.

Θὰ μᾶς τιμωρήσῃ βεβαίως ὡς Κύριος διὰ τὰς παρανομίας μας, ἀλλὰ θὰ μᾶς εὐσπλαγχνισθῇ καὶ πάλιν καὶ θὰ μᾶς συνάξῃ ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, ὁπουδήποτε καὶ ἂν διασκορπισθῇ τὸ γένος μας μεταξὺ τῶν ἐθνῶν τῆς γῆς.

Ἐὰν ἐπιστρέψετε ἐν μετανοίᾳ πρὸς αὐτὸν μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν καὶ μὲ ὅλην σας τὴν ψυχήν, ὥστε νὰ ἐκτελῆτε ἐνώπιόν του τὸ ἅγιον θέλημά του, ποὺ εἶναι ἡ ἀλήθεια, τότε θὰ ἐπιστρέψῃ καὶ αὐτὸς πρὸς σᾶς καὶ δὲν θὰ ἀποστρέψῃ τὸ πρόσωπόν του ἀπὸ σᾶς. Τότε θὰ ἰδῆτε ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θὰ κάμῃ πρὸς χάριν σας. Δοξάσατε, λοιπόν, αὐτὸν μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς φωνῆς σας. Δοξολογήσατε τὸν Κύριον τῆς δικαιοσύνης καὶ ὑψώσατε τὸν βασιλέα τοῦ σύμπαντος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἐγὼ εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τῆς αἰχμαλωσίας μου δοξολογῶ τὸν Θεὸν καὶ διακηρύττω τὴν δύναμιν καὶ τὸ μεγαλεῖον του εἰς τὰ ἁμαρτωλὰ ἔθνη. Καὶ λέγω: Ἁμαρτωλοὶ ἐπιστρέψατε πρὸς τὸν Θεόν. Ἐφαρμόσατε δικαιοσύνην ἐνώπιον αὐτοῦ. Καὶ ποιὸς ξέρει, ἴσως ὁ Θεός νὰ δείξῃ τὴν ἀγαθήν του διάθεσιν πρὸς σᾶς. Θὰ στείλῃ καὶ πρὸς σᾶς τὸ ἔλεός του.

Ἐὰν ἐπιστρέψετε μετανοημένοι πρὸς Ἐκεῖνον μὲ ὅλην τὴν διάθεσιν τῆς καρδίας σας, ἀποφασισμένοι μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς ψυχῆς σας νὰ συμπεριφέρεσθε μὲ εἰλικρίνειαν, συμφώνως πρὸς τὴν ἀλήθειάν Του, θὰ στραφῇ τότε καὶ Ἐκεῖνος μὲ εὐμένειαν πρὸς σᾶς. Δὲν θὰ ἀποστρέψῃ τὸ πρόσωπόν Του ἀπὸ σᾶς. Παρατηρήσατε καὶ μελετήσατε αὐτά, ποὺ ἔκαμε καὶ θὰ κάμῃ διὰ σᾶς, καὶ νὰ Τὸν δοξολογήσετε μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς φωνῆς σας. Νὰ ἀνυμνήσετε τὸν Κύριον τῆς δικαιοσύνης καὶ νὰ μεγαλύνετε Ἐκεῖνον, ποὺ βασιλεύει αἰωνίως. Ἐγὼ προσωπικῶς εἰς τὴν χώραν, ὅπου ζῶ ὡς αἰχμάλωτος, Τὸν δοξολογῶ διαρκῶς καὶ διακηρύττω τὴν δύναμιν καὶ τὴν μεγαλωσύνην Του μέσα εἰς τὸ ἔθνος τῶν ἁμαρτωλῶν. Μετανοήσατε, φωνάζω, ἐπιστρέψατε εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεόν, ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι, καὶ ζήσετε μὲ δικαιοσύνην καὶ ἀρετὴν ἐνώπιόν Του. Ποιὸς ξέρει; Εἶναι ἀπίθανον νὰ θελήσῃ νὰ σᾶς δεχθῇ μὲ εὔνοιαν καὶ νὰ σᾶς εὐσπλαγχνισθῇ;

Τὸν Θεόν μου μεγαλλείνω καὶ ἡ ψυχή μου γεμάτη ἀγαλλίασιν θὰ διακηρύττῃ τὸ μεγαλεῖον τοῦ βασιλέως τῶν οὐρανῶν.

Μεγαλύνω τὸν Θεόν μου. Ἡ ψυχή μου στρέφεται πρὸς τὸν βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ καὶ γεμίζει μὲ ἀγαλλίασιν, ὅταν ὑμνῇ τὴν μεγαλωσύνην Του.

Ὅλοι ἂς εἴπωμεν καὶ ἂς διακηρύξωμεν τὴν δόξαν καὶ τὰς εὐεργεσίας αὐτοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἂς λέγουν ὅλοι προσευχὰς δοξολογίας πρὸς Ἐκεῖνον καὶ ἂς τὸν ἀνυμνοῦν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα!

Ἱερουσαλήμ, πόλις ἁγία, ὁ Θεός θὰ σὲ τιμωρήσῃ διὰ τὰ ἔργα τῶν παιδιῶν σου, ἀλλὰ καὶ πάλιν θὰ ἐλεήσῃ τοὺς ἀπογόνους τῶν δικαίων.

Ὦ Ἱεροσόλυμα! Πόλις ἁγία! Ὁ Κύριος θὰ σὲ τιμωρήσῃ διὰ τὰ παράνομα ἔργα τῶν υἱῶν σου, ἀλλ’ ὅμως θὰ εὐσπλαγχνισθῇ καὶ πάλιν τὰ τέκνα τῶν ἐναρέτων.

Νὰ εὐχαριστῇς τὸν Κύριόν σου ὅσον ἠμπορεῖς περισσότερον. Καὶ νὰ δοξολογῇς τὸν βασιλέα τῶν αἰώνων, διὰ νὰ ἀνοικοδομηθῇ πάλιν ἐντός σου μὲ χαρὰν μεγάλην ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ. Εἴθε νὰ εὐφρανθοῦν ἐπανερχόμενοι πρὸς σὲ οἱ αἰχμάλωτοι Ἰουδαῖοι, ὦ Ἱερουσαλήμ. Εἴθε νὰ ἀγαπήσῃ ὁ Θεὸς τοὺς ταλαιπωρουμένους Ἰουδαίους εἰς ὅλας τὰς γενεάς των.

Δόξαζε τὸν Κύριον, ὅπως ἀξίζει εἰς τὴν ἀγαθότητά Του, καὶ ψάλλε ὕμνους εἰς τὸν βασιλέα τῶν αἰώνων, διὰ νὰ κτισθῇ καὶ πάλιν εἰς σὲ μὲ χαρὰν ὁ Ναός Του. Καὶ εἴθε νὰ εὐφρανῇ ὁ Θεὸς τοὺς αἰχμαλώτους Ἰουδαίους, μὲ τὸ νὰ τοὺς ἐπιστρέψῃ ἐλευθέρους εἰς σέ, καὶ νὰ ἐκδηλώσῃ εἰς σέ, τὴν ἁγίαν πόλιν Του, τὴν ἀγάπην Του πρὸς ὅλους τοὺς ταλαιπώρους Ἰουδαίους εἰς ὅλας τὰς γενεὰς, αἰωνίως.

Πολλὰ ἔθνη θὰ ἔλθουν ἀπὸ μακράν, διὰ νὰ δοξάσουν τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ. Θὰ ἔχουν δῶρα εἰς τὰ χέρια του, δῶρα διὰ νὰ τὰ προσφέρουν εἰς τὸν βασιλέα τῶν οὐρανῶν. Ὅλαι αἱ γενεαὶ τῶν γενεῶν θὰ διακηρύξουν τὴν ἀγαλλίασίν των διὰ σέ.

Πολλὰ ἔθνη θὰ ἔλθουν ἀπὸ μακριὰ πρὸς τὸν ἱερὸν τόπον, ὅπου ἀνυμνεῖται τὸ Ὄνομα Κυρίου τὸν Θεοῦ, καὶ θὰ κρατοῦν εἰς τὰ χέρια των δῶρα, προσφορὰς διὰ τὸν βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ. Γενεαὶ γενεῶν ἀνθρώπων θὰ σοῦ ἐκδηλώσουν τὴν ἀγαλλίασιν τῇς καρδιᾶς των.

Κατηραμένοι θὰ εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι σὲ μισοῦν, εὐλογημένοι δὲ θὰ εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι σὲ ἀγαποῦν εἰς τὸν αἰῶνα.

Εἶναι καταραμένοι ὅλοι, ὅσοι σὲ μισοῦν. Ἀντιθέτως θὰ εἶναι εὐλογημένοι αἰωνίως, ὅσοι σὲ ἀγαποῦν.

Ἔχε χαρὰν καὶ ἀγαλλιασιν, ὦ Ἱερουσαλήμ, διὰ τοὺς δικαίους, οἱ ὁποῖοι θὰ συγκεντρωθοῦν εἰς τὴν περιοχήν σου καὶ οἱ ὁποῖοι θὰ δοξάζουν τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τῶν δικαίων ἀνθρώπων.

Νὰ χαίρεσαι καὶ νὰ εὐφραίνεσαι διὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἐναρέτων καὶ εὐσεβῶν, διότι θὰ συναχθοῦν ὁπωσδήποτε αὐτοὶ εἰς σὲ καὶ θὰ δοξολογήσουν τὸν Κύριον τῶν ἐναρέτων.

Ὤ! Τρισευτυχισμένοι καὶ εὐλογημένοι ἀπὸ τὸν Θεὸν εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἰλικρινῶς σὲ ἀγαποῦν. Θὰ χαροῦν διὰ τὴν εἰρήνην σου. Τρισευτυχισμένοι ἐπίσης εἶναι ὅσοι ἐπόνεσαν δι’ ὅλας τὰς συμφοράς σου, διότι καὶ αὐτοὶ θὰ χαροῦν βλέποντες τὴν δόξαν σου. Θὰ εὐφρανθοῦν εἰς τὸν αἰῶνα.

Ὦ! Πόσον εὐτυχεῖς εἶναι ὅσοι σὲ ἀγαποῦν! Θὰ χαροῦν πολύ, ὅταν θὰ εἰρηνεύσῃς. Εὐτυχισμένοι ὅσοι ἐλυπήθηκαν δι’ ὅλας τὰς ταλαιπωρίας σου, διότι θὰ ἀξιωθοῦν νὰ χαροῦν διὰ σέ, ὅταν ἰδοῦν ὅλην τὴν δόξαν σου, καὶ θὰ εὐφραίνωνται αἰωνίως.

Ἡ ψυχή μου ἂς εὐχαριστῇ καὶ ἂς δοξολογῇ τὸν Θεόν, τὸν μέγαν βασιλέα,

Ἂς εὐλογῇ ἡ ψυχή μου τὸν Θεόν, τὸν μέγαν Βασιλέα τοῦ σύμπαντος.

διότι ἡ Ἱερουσαλὴμ θὰ ἀνοικοδομηθῇ μὲ σάπφειρον καὶ σμάραγδον, τὰ δὲ τείχη της μὲ πολυτίμους λίθους καὶ οἱ πύργοι της καὶ οἱ προμαχῶνες της μὲ ὁλοκάθαρον χρυσόν.

Ἂς τὸν εὐλογῇ, διότι εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ ἀνοικοδομηθοῦν τὰ τείχη σου, Ἱερουσαλήμ, μὲ ζαφείρι καὶ σμαράγδι καὶ κάθε εἴδους πολύτιμο πετράδι. Οἱ δὲ πύργοι καὶ οἱ προμαχῶνες σου θὰ κτισθοῦν μὲ καθαρὸ χρυσάφι.

Αἱ πλατεῖαι τῆς Ἱερουσαλὴμ θὰ στρωθοῦν μὲ βήρυλλον καὶ ἀδάμαντα· θὰ στρωθοῦν καὶ θὰ διακοσμηθοῦν μὲ πολυτίμους λίθους ἐκ τοῦ Σουφείρ.

Αἱ πλατεῖαι τῆς Ἱερουσαλὴμ θὰ στολισθοῦν μὲ ψηφιδωτὰ ἀπὸ βήρυλλον καὶ διαμάντι καὶ μὲ τὸ πολύτιμο πετράδι, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ Σουφείρ.

Εἰς ὅλους τοὺς δρόμους της θὰ ἀντηχῇ καὶ θὰ ψάλλεται τὸ ἀλληλούϊα. Ὅλοι θὰ δοξολογοῦν λέγοντες· εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐξύψωσε τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας».

Καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλὴμ θὰ ἀκούεται τὸ «Ἀλληλούϊα». Θὰ ἀνυμνοῦν τὸν Κύριον καὶ θὰ ψάλλουν: «Ἂς εἶναι εὐλογημενος ὁ Θεός, ποὺ ἐξύψωσε καὶ ἐδόξασε τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας».

Ὁ Τωβίας ἐπεράτωσε τὸν ὕμνον τῆς δοξολογίας πρὸς τὸν Θεόν.

Καὶ μὲ τὸ «Ἀλληλούϊα» ἐτελείωσε τὴν δοξολογητικὴν προσευχήν του ὁ Τωβίτ.

Αὐτός, ὅταν ἔχασε τοὺς ὀφθαλμούς του, ἦτο πεντήκοντα ὀκτὼ ἐτῶν. Ἔπειτα ἀπὸ ὀκτὼ ἔτη ἀνέκτησε τὴν ὅρασίν του. Ἔκαμνε ἐλεημοσύνας, συνείχετο δὲ πάντοτε ἀπὸ εὐλαβῆ φόβον πρὸς Κύριον τὸν Θεόν, τὸν ὁποῖον καὶ ἐδοξολογοῦσε καὶ εὐχαριστοῦσε.

Ὅταν ἔχασε τὸ φῶς του, ἦτο ἡλικίας πενῆντα ὀκτὼ ἐτῶν. Μετὰ δὲ ἀπὸ ὀκτῶ χρόνια εἶδε καὶ πάλιν τὸ φῶς τοῦ ἡλίου. Ἔκαμνε δὲ συνεχῶς ἐλεημοσύνας καὶ συνέχισε νὰ εὐλαβῆται καὶ νὰ ὑπολογίζῃ τὸν Κύριον καὶ Θεὸν καὶ νὰ Τὸν δοξολογῇ.

Ἦλθεν εἰς βαθὺ γῆρας. Προσεκάλεσε τότε τὸν υἱόν του καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ υἱοῦ του καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν· «τέκνον, πάρε τοὺς υἱούς σου· ἰδοὺ ἔχω γηράσει καὶ προχωρῶ ταχέως πρὸς τὸ τέρμα τῆς ζωῆς.

Ὅταν δὲ ἔφθασεν εἰς βαθειὰ γηρατειά, ἐκάλεσε τὸν υἱόν του Τωβίαν καὶ τοὺς ἐγγονούς του καὶ εἶπεν εἰς τὸν υἱόν του: «Παιδί μου, πάρε καὶ προστάτευσε τὰ παιδιά σου. Ὅπως βλέπεις, ἐγὼ ἔχω γηράσει καὶ βαδίζω γρήγορα πρὸς τὸν τάφον.

Πήγαινε, παιδί μου, εἰς τὴν Μηδίαν, διότι ἔχω πεισθῇ ὅτι ὅσα προεφήτευσεν ὁ Ἰωνᾶς ὁ προφήτης διὰ τὴν Νινευῆ, εἶναι ἀληθινὰ καὶ αὐτὴ θὰ καταστραφῇ. Εἰς τὴν Μηδίαν ὅμως θὰ ἐπικρατῇ μᾶλλον εἰρήνη ἕως ὡρισμένον καιρόν. Οἱ ἀδελφοί μας Ἰουδαῖοι, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας, θὰ διασκορπισθοῦν ἀπὸ τὴν εὐλογημένην ἐκείνην γῆν. Ἡ Ἱερουσαλὴμ θὰ ἐρημωθῇ, ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπάρχει εἰς αὐτήν, θὰ κατακαῇ καὶ θὰ μείνῃ ἔρημος μέχρις ὡρισμένου καιροῦ.

Φύγε λοιπόν, παιδί μου, ἀπὸ τὴν Νινευῆ καὶ πήγαινε εἰς τὴν Μηδίαν, διότι εἶμαι βέβαιος ὅτι, ὅσα ἐπροφήτευσεν ὁ προφήτης Ἰωνᾶς διὰ τὴν Νινευῆ, θὰ βγοῦν ἀληθινὰ καὶ ἡ πόλις αὐτὴ θὰ καταστροφῇ. Ἀντιθέτως εἰς τὴν Μηδίαν θὰ ὑπάρξῃ περισσοτέρα εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια δι’ ἀρκετὸν χρονικὸν διάστημα. Σοῦ λέγω ἐπίσης ὅτι οἱ συμπατριῶται μας εἰς τὴν Πατρίδα μας, τὴν Ἰουδαίαν, θὰ διασκορπισθοῦν ἀπὸ τὴν εὐλογημένην ἐκείνην χώραν. Τὰ δὲ Ἱεροσόλυμα θὰ ἐρημωθοῦν καὶ ὁ Ναὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν, θὰ κατακαῇ καὶ θὰ μείνῃ ἔρημος δι’ ὡρισμένον καιρόν.

Ἀλλὰ καὶ πάλιν ὁ Θεός θὰ τοὺς ἐλεήσῃ, θὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ θὰ ἀνοικοδομήσουν αὐτοὶ τὸν ναόν. Δὲν θὰ εἶναι ὅμως αὐτὸς τόσον λαμπρός, ὅπως ἦτο ὁ προηγούμενος. Αὐτὰ ὅλα θὰ πραγματοποιηθοῦν, ἕως ὅτου συμπληρωθοῦν οἱ ὁρισμένοι χρόνοι. Μετὰ ταῦτα θὰ ἐπανέλθουν ἀπὸ τὰς αἰχμαλωσίας των καὶ κατὰ τρόπον λαμπρὸν θὰ ἀνοικοδομήσουν πάλιν τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ, ὥστε νὰ μένῃ εἰς ὅλας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος. Ἔτσιν ἀκριβῶς, ὅπως ἐλάλησαν δι’ αὐτὴν οἱ προφῆται.

Ὁ Θεὸς ὅμως θὰ τοὺς εὐσπλαγχνισθῇ καὶ πάλιν καὶ θὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν γῆν μας. Θὰ κτίσουν δὲ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, ἀλλ’ ὅμως δὲν θὰ εἶναι τόσον λαμπρός, ὅπως ὁ προηγούμενος. Ὅλα αὐτὰ θὰ γίνουν, ἕως ὅτου συμπληρωθοῦν οἱ καιροί, ποὺ καθώρισεν εἰς τοὺς αἰῶνας ὁ Θεός. Μετὰ ταῦτα ὅμως θὰ ἐπιστρέφουν εἰς τὴν Πατρίδα οἱ συμπατριῶται μας, ποὺ ζοῦν αἰχμάλωτοι εἰς διαφόρους χώρας, καὶ θὰ κτίσουν τὴν Ἱερουσαλὴμ μεγαλοπρεπῶς, ὅπως πρέπει εἰς τὴν ἀξίαν της. Ὁ δὲ Ναὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς αὐτήν, θὰ κτισθῇ διὰ νὰ ὑπάρχῃ εἰς ὅλας τὰς γενεὰς αἰωνίως. Ἡ οἰκοδομὴ ἐκείνη τοῦ Ναοῦ θὰ εἶναι μεγαλοπρεπής, ὅπως ὡμίλησαν δι’ αὐτήν οἱ Προφῆται.

Θὰ ἔλθῃ καιρός, κατὰ τὸν ὁποῖον ὅλα τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη θὰ ἐπανέλθουν πρὸς τὸν Θεόν, διὰ νὰ λατρεύουν αὐτὸν κατ’ ἀλήθειαν καὶ θὰ θάψουν τὰ εἴδωλά των εἰς τὴν γῆν. Ὅλα τὰ ἔθνη θὰ δοξολογήσουν τὸν Κύριον.

Ὅλα δὲ τὰ ἔθνη θὰ ἐπιστρέψουν μὲ εἰλικρινῆ μετάνοιαν εἰς τὸν Κύριον, ὥστε νὰ σέβωνται καὶ νὰ ὑπολογίζουν εἰς τὸ ἑξῆς τὸν ἀληθινὸν Θεόν. Θὰ κρημνίσουν μάλιστα καὶ θὰ χώσουν εἰς τὴν γῆν τὰ εἴδωλά των καὶ θὰ δοξολογοῦν ὅλα τὰ ἔθνη τὸν Κύριον.

Τότε ὁ λαός Του θὰ δοξολογῇ καὶ θὰ εὐχαριστῇ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὁ Κύριος θὰ ἀναδείξῃ τὸν λαὸν αὐτόν. Θὰ χαροῦν ὅλοι ὅσοι ἀγαποῦν Κύριον τὸν Θεὸν μὲ εἰλικρίνειαν καὶ δικαιοσύνην, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι κάμνουν ἐλεημοσύνας εἰς τοὺς ἀδελφούς μας.

Καὶ ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς Τοῦ Ἰσραὴλ θὰ ἀνυμνῇ τὸν Θεόν. Ὁ δὲ Κύριος θὰ δοξάσῃ τὸν λαόν Του. Καὶ θὰ εὐφρανθοῦν ὅλοι, ὅσοι ἀγαποῦν εἰλικρινῶς τὸν Θεὸν καὶ ζοῦν μὲ ἀρετὴν καὶ δικαιοσύνην καὶ ἐλεοῦν τοὺς ἀδελφούς μας.

Καὶ τώρα, παιδί μου, φύγε ἀπὸ τὴν Νινευῆ, διότι πάντως θὰ πραγματοποιηθοῦν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα προεῖπεν ὁ προφήτης Ἰωνᾶς.

Καὶ τώρα, παιδί μου, σοῦ λέγω καὶ πάλιν ὅτι πρέπει να φύγῃς ἀπὸ τὴν Νινευῆ, διότι θὰ γίνουν ὁπωσδήποτε αὐτά, ποὺ ἐπροφήτευσεν ὁ προφήτης Ἰωνᾶς.

Σὺ ὅμως νὰ τηρῇς τὸν νόμον καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, νὰ εἶσαι ἐλεήμων καὶ δίκαιος, διὰ νὰ εὐτυχήσῃς. Μὲ τὴν πρέπουσαν τιμὴν θάψε ἐμὲ καὶ μαζῆ μὲ ἐμὲ τὴν μητέρα σου. Μὴ μείνετε πλέον εἰς τὴν Νινευῆ.

Σὺ δὲ νὰ τηρῇς τὸν Νόμον καὶ τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου καὶ νὰ εἶσαι φιλάνθρωπος καὶ δίκαιος, διὰ νὰ εὐτυχῇς εἰς τὴν ζωήν σου. Φρόντισε δὲ νὰ μὲ θάψῃς, ὅπως πρέπει. Νὰ θάψῃς ἐπίσης κοντά μου καὶ τὴν μητέρα σου. Ἐπαναλαμβάνω καὶ τονίζω ὅτι δὲν πρέπει νὰ παραμείνετε περισσότερον εἰς τὴν Νινευῆ.

Τέκνον μου, ἰδὲ τί ἔκαμεν ὁ Ἀμὰν εἰς τὸν Ἀχιάχαρον, ὁ ὁποῖος τὸν εἶχεν ἀναθρέψει καὶ πῶς ὁ εὐεργετηθεὶς αὐτὸς Ἀμὰν τὸν ὡδήγησεν ἀπὸ τὸ φῶς εἰς τὸ σκότος. Καὶ πόσα κακὰ ἀντὶ τῆς εὐεργεσίας ἀνταπέδωσεν εἰς αὐτόν. Καὶ ὁ Ἀχιάχαρος μὲν διεσώθη, εἰς ἐκεῖνον δὲ ἐδόθη ἡ δικαία ἀνταπόδοσις καὶ κατέβη εἰς τὸ σκότος τοῦ ᾅδου. Ὁ Μανασσῆς ἐποίησεν ἐλεημοσύνας καὶ ἐσώθη ἀπὸ τὴν παγίδα τοῦ θανάτου, τὴν ὁποίαν εἶχε στήσει εἰς αὐτὸν ὁ Ἀμάν. Ὁ Ἀμὰν δὲ ἐνέπεσεν εἰς αὐτὴν τὴν παγίδα καὶ ἐχάθη.

Σκέψου ἐπίσης, παιδί μου, τί ἔκαμεν ὁ Ἀμὰν εἰς τὸν Ἀχιάχαρον, ὁ ὁποῖος ἦτο εὐεργέτης του καὶ τὸν ἀνέθρεψε. Θυμήσου πῶς τὸν ὡδήγησεν ἀπὸ τὸ φῶς εἰς τὸ σκοτάδι, καὶ πόσα ἄλλα φοβερὰ τοῦ ἐπροξένησεν, ἀντὶ τῶν εὐεργεσιῶν ποὺ ἐδέχθη ἀπὸ αὐτόν. Τελικῶς ὅμως ἐσώθη ὁ Ἀχιάχαρος καὶ ἐτιμωρήθη δικαίως καὶ ὅπως τοῦ ἔπρεπεν ὁ Ἀμάν. Κατέβη δηλαδὴ ὁ ἴδιος εἰς τὸ σκοτάδι τοῦ τάφου. Ἀλλὰ καὶ ὁ Μανασσῆς, ὅπως ξεύρεις, ἐπειδὴ ἦτο ἄνθρωπος ἐλεήμων, ἐσώθη ἀπὸ τὴν παγίδα, ποὺ τοῦ ἔστησεν ὁ Ἀμάν. Ἔπεσε δὲ εἰς τὴν παγίδα ἐκείνην ὁ ἴδιος ὁ Ἀμὰν καὶ ἐχάθη.

Καὶ τώρα, παιδιά μου, ἴδετε τί κατορθώνει ἡ ἐλεημοσύνη καὶ ἀπὸ ποῖα κακὰ μᾶς ἀπαλλάσσει ἡ δικαιοσύνη». Ἐνῷ δὲ ἔλεγεν αὐτὰ ὁ Τωβίτ, ἔσβησεν ἤρεμα ἡ ζωή του ἐπάνω εἰς τὴν κλίνην του. Ἦτο δὲ τότε ἑκατὸν πεντήκοντα ὀκτὼ ἐτῶν. Τὸν ἔθαψαν μετὰ μεγάλης τιμῆς.

Ἔτσι λοιπόν, παιδιά μου, σκεφθῆτε καὶ προσέξατε καὶ τώρα τί χαρίζει ἡ ἐλεημοσύνη καὶ ἀπὸ ποίας συμφορᾶς λυτρώνει τὸν ἄνθρωπον ἡ δικαιοσύνη καὶ ἀρετή». Καὶ ἐνῷ ἔλεγεν αὐτὰ ὁ Τωβὶτ πρὸς τοὺς ἀπογόνους του, ἐξεψύχησεν ἤρεμος εἰς τὸ κρεββάτι του. Ἦτο δὲ τότε ἡλικίας ἑκατὸν πενῆντα ὀκτὼ ἐτῶν. Καὶ τὸν ἔθαψαν μὲ μεγάλας τιμάς.

Ὅταν δὲ ἀπέθανε καὶ ἡ Ἄννα, τὴν ἔθαψεν ὁ Τωβίας κοντὰ εἰς τὸν πατέρα του. Ὁ Τωβίας ἔφυγε μαζῆ μὲ τὴν γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του εἰς τὰ Ἐκβάτανα πρὸς τὸν πενθερόν του τὸν Ραγουήλ.

Ὅταν δὲ κατόπιν πέθανε καὶ ἡ σύζυγος τοῦ Τωβὶτ Ἄννα, τὴν ἔθαψεν ὁ υἱός της Τωβίας καὶ τὴν ἔβαλε δίπλα εἰς τὸν πατέρα του. Μετὰ ταῦτα ἐπῆρεν ὁ Τωβίας τὴν γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του καὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Νινευῆ καὶ ἦλθαν εἰς τὸν πενθερόν του, τὸν Ραγουήλ, ποὺ διέμενεν εἰς τὰ Ἐκβάτανα.

Ἔφθασε καὶ αὐτὸς εἰς βαθὺ καὶ ἔντιμον γῆρας, ἔθαψε τοὺς πενθερούς του μετὰ μεγάλης τιμῆς καὶ ἐκληρονόμησε τὴν περιουσίαν αὐτῶν, ὅπως καὶ τὴν περιουσίαν τοῦ Τωβὶτ τοῦ πατρός του.

Ἔζησε δὲ ἕως τὰ βαθειὰ γεράματά του ζωὴν ἔντιμον καὶ ἀπελάμβανε τὴν ὑπόληψιν τῶν συνανθρώπων του. Καὶ ἀφοῦ ἔθαψε μὲ δόξαν καὶ τιμὴν καὶ τοὺς πενθερούς του, ἐκληρονόμησε τὴν περιουσίαν των, ὅπως καὶ τὴν περιουσίαν τοῦ πατρός του Τωβίτ.

Ὁ Τωβίας ἀπέθανεν εἰς τὰ Ἐκβάτανα τῆς Μηδίας εἰς ἡλικίαν ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ ἐτῶν.

Ὅταν δὲ ἦλθε καὶ ἡ ἰδική του ὥρα καὶ πέθανε εἰς τὰ Ἐκβάτανα τῆς Μηδίας, ἦτο ἡλικίας ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ ἐτῶν.

Πρὶν δὲ ἀποθάνῃ, ἔμαθε τὴν καταστροφὴν τῆς Νινευῆ καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν κατοίκων της ἀπὸ τὸν Ναβουχοδονόσορα καὶ τὸν Ἀσύηρον. Ἐχάρη δέ, πρὶν ἀποθάνῃ διὰ τὴν δικαίαν αὐτὴν τιμωρίαν τῆς Νινευῆ.

Πρὶν πεθάνη μάλιστα ὁ Τωβίας, ἐπρόλαβε καὶ ἐπληροφορήθη διὰ τὴν καταστροφὴν τῆς Νινευῆ, περὶ τῆς ὁποίας τοῦ εἶχεν εἰπεῖ ὁ πατέρας του. Ἔμαθε δηλαδὴ πῶς αἰχμαλώτισαν τοὺς κατοίκους της ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ ὁ Ἀσύηρος. Καὶ ἔτσι ἐχάρη πρὶν πεθάνῃ διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς προφητείας ὡς πρὸς τὴν δικαίαν τιμωρίαν, ποὺ ἐπέβαλεν εἰς τὴν Νινευῆ ὁ Κύριος.