Πρὸς Ἑβραίους

Ἀφοῦ ὁ Θεὸς τοὺς παλαιοὺς καιροὺς πολλὲς φορὲς καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους μίλησε στοὺς προγόνους μας διὰ τῶν προφητῶν, τὶς ἔσχατες αὐτές ἡμέρες μίλησε σὲ μᾶς διὰ τοῦ Υἱοῦ.

Πολλὰς φορὰς καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους κατὰ τὸν πρὸ Χριστοῦ παλαιότερον χρόνον ὡμίλησεν ὁ Θεὸς εἰς τοὺς προγόνους μας διὰ μέσου τῶν προφητῶν, κατὰ τὰς τελευταίας δὲ αὐτὰς ἡμέρας, ποὺ ἐπῆρε τέλος ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, μᾶς ὡμίλησε διὰ μέσου τοῦ Υἱοῦ,

Κατὰ τοὺς παλαιοτέρους χρόνους, κατὰ τὴν πρὸ τοῦ Χριστοῦ δηλαδὴ περίοδον, εἰς πολλὰς περιστάσεις καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους ὡμίλησε καὶ ἐφανέρωσεν ὁ Θεὸς τὸ θέλημά του εἰς τοὺς προγόνους μας διὰ μέσου τῶν προφητῶν. Κατὰ δὲ τὰς τελευταίας αὐτὰς ἡμέρας ἐλάλησε πρὸς ἡμᾶς διὰ μέσου τοῦ μονογενοῦς αὐτοῦ Υἱοῦ,

Αὐτὸν κατέστησε κληρονόμον ὅλων. Δι’ αὐτοῦ δημιούργησε καὶ τὸν κόσμο.

τὸν ὁποῖον ἐγκατέστησε κληρονόμον καὶ κύριον ὅλων τῶν κτισμάτων, δι’ αὐτοῦ δὲ ἐδημιούργησε καὶ ὅλα ὅσα ἔγιναν ἐν χρόνῳ.

τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς Πατὴρ κατέστησε κληρονόμον, κύριον καὶ βασιλέα ὅλης τῆς κτίσεως, οὐρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ἐδημιούργησε ὅλα ὅσα ἔγιναν ἐν χρόνῳ.

Αὐτὸς εἶναι ἀκτινοβολία τῆς ἔνδοξης μορφῆς του [Σημ.: Ἤ, φύσεώς του] καὶ ἀπαράλλακτη εἰκὼν τῆς οὐσίας του. Καὶ κυβερνᾷ τὰ πάντα μὲ τὸν παντοδύναμο λόγο του. Καὶ ἀφοῦ ὁ ἴδιος (μὲ τὴ θυσία του) ἐξάλειψε τὶς ἁμαρτίες μας, κάθησε στὰ δεξιὰ τῆς Μεγαλωσύνης (τοῦ Μεγαλοδυνάμου) στὰ ὕψη.

Αὐτὸς ὑπῆρχε πρὸ τῆς δημιουργίας λαμπρὰ ἀκτινοβολία τῆς ἐνδόξου φύσεως τοῦ Πατρός. Ἦτο λοιπὸν φῶς ἐκ φωτὸς καὶ συνάναρχος μὲ τὸν Πατέρα, ἀφοῦ ὁ Πατὴρ πάντοτε ἀκτινοβλοῦσε καὶ οὐδέποτε ὑπῆρξε σβησμένος ἥλιος. Ἦτο ἀκόμη ἀκριβὲς ἀποτύπωμα καὶ ζωντανὴ εἰκὼν τῆς οὐσίας τοῦ Πατρός, ἴσος δηλαδὴ καὶ ἀπαράλλακτος πρὸς τὸν Πατέρα. Καὶ περιέφερε καὶ ἐκυβέρνα τὰ πάντα μὲ τὸ παντοδύναμον πρόσταγμά του. Καὶ ἀφοῦ ἔγινεν ἄνθρωπος καὶ διὰ τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τῆς θυσίας τοῦ αἵματός του ἔκαμε καθαρισμὸν τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἐκάθισεν εἰς τὰ δεξιὰ τῆς μεγαλειότητος τοῦ Πατρός, ἐτιμήθη δηλαδὴ καὶ ἐδοξάσθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς ἄνθρωπος καὶ ἀνυψώθη ὑψηλότερα ἀπὸ ὅλην τὴν κτίσιν, διότι ἐκάθισε καὶ ὡς ἄνθρωπος εἰς αὐτὸν τὸν θρόνον τοῦ Πατρός.

Αὐτὸς εἶναι προαιωνίως ὁλόλαμπρος ἀκτινοβολία τῆς ἀπείρους δόξης τοῦ Πατρός, ἀκριβέστατον καὶ ἀπαράλλακτον καὶ ἐνυπόστατον ἀποτύπωμα τοῦ Πατρός, τῆς αὐτῆς οὐσίας καὶ ἀπείρου τελειότητος, ὅσος μὲ Ἐκεῖνον, κρατῶν καὶ κυβερνῶν τὰ πάντα μὲ τὸν παντοδύναμον λόγον του. Αὐτὸς ἐνανθρωπήσας ἐκαθάρισεν ἡμᾶς ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας μας, διὰ τῆς θυσίας τοῦ ἑαυτοῦ του ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν, καὶ ἐκάθισε καὶ ὡς ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου διὰ τῆς ἀναλήψεώς του ἐκ δεξιῶν τῆς μεγαλειότητος τοῦ Πατρὸς εἰς τὸν ἴδιον μὲ Ἐκεῖνον θρόνον ὑψηλὰ εἰς τοὺς οὐρανούς.

Καὶ τόσο ἀνώτερος τῶν ἀγγέλων ἀνεδείχθη (ὡς ἄνθρωπος), ὅσο ἀνώτερη συγκριτικὰ πρὸς αὐτοὺς κληρονόμησε δόξα.

Καὶ ἀνεδείχθη καὶ ὡς ἄνθρωπος τόσον πολὺ ὑπεροχώτερος κατὰ τὴν ἀξίαν καὶ δύναμιν ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, ὅσον διαφορετικώτερον καὶ ἐξοχώτερον ἀπὸ αὐτοὺς ἔχει κληρονομήσει ὄνομα, τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ.

Ἀνεδείχθη δὲ τόσον πολὺ ὑπεροχώτερος καὶ ἀνώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, ὅσον διαφορετικώτερον καὶ ἐνδοξότερον ἀπὸ αὐτοὺς ἔχει κληρονομήσει ὄνομα (ἐκ παραλλήλου πρὸς τὸν Υἱὸν μονογενὴς ὀνομασθεὶς καὶ Κύριος τῶν ἐπουρανίων, τῶν ἐπιγείων καὶ τῶν καταχθονίων).

Διότι σὲ ποιόν ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους εἶπε ποτέ, «Δικός μου υἱὸς εἶσαι σύ, ἐγὼ σήμερα σὲ γέννησα (σὲ ἔφερα στὸν κόσμο ὡς ἄνθρωπο)»; Καὶ πάλι γιὰ ποιόν εἶπε, «Ἐγὼ θὰ εἶμαι πατέρας του, καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι υἱός μου»; (Σὲ κανένα καὶ γιὰ κανένα ἄγγελο δὲν εἶπε τόσο τιμητικὰ λόγια).

Διότι εἰς ποῖον ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους εἶπε ποτὲ ὁ Θεός· Υἱός μου εἶσαι σύ, ἐγὼ ὅτε διὰ τῆς ἀναστάσεως καὶ ἀναλήψεως ἐδόξασα καὶ ἐθέωσα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, τὴν ὁποίαν ὑπερφισικῶς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς παρθένου σοῦ ἔδωκα σήμερον, σὲ ἐγέννησα. Καὶ πάλιν εἰς ἄλλο μέρος τῆς Γραφῆς εἶπεν ὁ Θεός· Ἐγὼ θὰ εἶμαι Πατὴρ εἰς αὐτόν, τὸν ἐνανθρωπήσαντα Ἰησοῦν, καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι εἰς ἐμὲ Υἱός.

Διότι εἰς ποῖον ποτὲ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους εἶπεν ὁ Θεός· «Σὺ εἶσαι Υἱός μου, ἐγὼ σήμερα σοῦ ἔδωκα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου;» Καὶ πάλιν εἰς ἄλλο χωρίον τῆς Γραφῆς εἶπε· «Ἐγὼ θὰ εἶμαι πατὴρ εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Ἰησοῦν καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι εἰς ἐμὲ Υἱός, ὑπὸ ἐντελῶς εἰδικὴν σημασίαν;»

Καὶ γιὰ τότε, ποὺ θὰ εἰσαγάγῃ πάλι τὸν ἐκλεκτὸ Υἱὸ στὴν οἰκουμένη, λέγει· Καὶ νὰ τὸν προσκυνήσουν ὅλοι οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν δὲ θὰ εἰσαγάγῃ μὲ δόξαν καὶ δύναμιν, διὰ νὰ κρίνῃ τὴν οἰκουμένην, τὸν Υἱόν, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὸν Πατέρα πρὸ πάσης κτίσεως, λέγει· Καὶ ἂς προσκυνήσουν αὐτὸν ὅλοι οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἐνανθρωπήσας λοιπὸν Υἱὸς εἶναι καὶ τῶν ἀγγέλων Κύριος.

Ὅταν δὲ πάλιν θὰ ἐπαναφέρῃ καὶ θὰ εἰσαγάγῃ εἰς τὴν οἰκουμένην ὡς κριτὴς ἔνδοξον τὸν Υἱόν, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ἀνάρχως πρὸ πάσης κτίσεως ἀπὸ τὸν Πατέρα θὰ εἴπῃ· «Καὶ ἂς προσκυνήσουν αὐτὸν ὅλοι οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ».

Καὶ γιὰ μὲν τοὺς ἀγγέλους λέγει· Κάνει τοὺς ἀγγέλους του σὰν τοὺς ἀνέμους (ταχεῖς), καὶ τοὺς ὑπηρέτες του σὰν πύρινη φλόγα (φλογεροὺς καὶ δραστικούς).

Καὶ ὡς πρὸς μὲν τοὺς ἀγγέλους λέγει· Ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος κάνει τοὺς ἀγγέλους του ταχεῖς καὶ λεπτοὺς σὰν τοὺς ἀνέμους καὶ τοὺς λειτουργούς, ποὺ τὸν ὑπηρετοῦν, λαμπροὺς καὶ δραστικοὺς σὰν τὴν φλόγα τοῦ πυρός.

Καὶ κάμνουν διάκρισιν μεταξὺ τῶν ἀγγέλων καὶ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ λέγει χαρακτηριστικῶς διὰ μὲν τοὺς ἀγγέλους· «Ο Θεὸς εἶναι αὐτός που κάμνει τοὺς ἀγγέλους του νοερὰς καὶ ἀΰλους ὑπάρξεις, ταχεῖς καὶ λεπτοὺς σὰν τοὺς ἀνέμους, καὶ αὐτοὺς ποὺ τὸν ὑπηρετοῦν ἀΰλους μὲ δραστικὴν ἐνέργειαν καὶ φωτεινὴν λαμπρότητα σὰν τὴν φλόγαν τοῦ πυρός».

Γιὰ δὲ τὸν Υἱὸ λέγει· Ὁ θρόνος σου, ὦ Θεέ, εἶναι αἰώνιος. Ἡ βασιλική σου ράβδος εἶναι ράβδος εὐθύτητος.

Ὅσον δὲ ἀφορᾷ εἰς τὸν Υἱὸν λέγει· Ὁ βασιλικός σου θρόνος, ὦ Θεέ, μένει στερεὸς καὶ ἀσάλευτος εἰς τοὺς ἀτελειώτους αἰῶνας. Ἡ βασιλική σου ράβδος εἶναι ράβδος καὶ ἐξουσία εὐθύτητος καὶ δικαιοσύνης.

Πρὸς δὲ τὸν Υἱὸν λέγει· «Ὦ Θεέ, ὁ βασιλικὸς καὶ ἔνδοξος θρόνος σου μένει ἀσάλευτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· τὸ βασιλικόν σου σκῆπτρον εἶναι σκῆπτρον καὶ ἐξουσία εὐθήτητος καὶ δικαιοσύνης.

Ἀγαπᾶς τὸ καλὸ καὶ μισεῖς τὸ κακό. Γι’ αὐτό, ὦ Θεέ, (ὡς ἄνθρωπο) σὲ ἔχρισε ὁ Θεός σου μὲ ἔλαιο ἀγαλλιάσεως κατὰ τρόπο ἀνώτερο ἀπὸ τοὺς δικούς σου (τοὺς χριστιανούς [Σημ.: Ἤ, τοὺς βασιλεῖς, ἀρχιερεῖς καὶ μερικοὺς προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ χρίονταν μὲ εἰδικὸ ἔλαιο, ἐνῷ σὺ χρίσθηκες μὲ ζωντανὸ ἔλαιο, μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα], οἱ ὁποῖοι ἐπίσης χρίονται μὲ Πνεῦμα Ἅγιο, ἀλλὰ σὲ μικρότερο βαθμό).

Ἠγάπησας δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησας ἀδικίαν. Διὰ τοῦτο, ὦ Θεέ, σὲ ἔχρισεν ὁ Πατήρ σου, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν σου εἶναι Θεός σου, μὲ τὸ χρῖσμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποῦ φέρει χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν εἰς τὸν χριόμενον. Καὶ σοῦ ἔδωκε τὸ χρῖσμα αὐτὸ πολὺ παραπάνω ἀπὸ ἐκείνους, ποῦ μετέχουν μαζὶ μὲ σὲ εἰς τὴν χρῖσιν ταύτην. Διότι δὲν ἔδωκε καὶ εἰς σὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ μέτρον, ὅπως εἰς τοὺς ἄλλους πιστούς, ἀλλὰ σοῦ τὸ ἔδωκεν ὁλόκληρον.

Ἔχεις ἀγαπήσει τὴν δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησες πάντοτε τὴν ἀνομίαν. Διὰ τοῦτο, ὦ Θεέ, ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ σου σὲ ἔχρισε μὲ τὸ χρῖσμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ φέρει ἀγαλλίασιν καὶ χαράν, ἀσύγκριτα παραπάνω ἀπὸ ὅσον ἔχρισεν ἐκείνους, ποὺ μετέχουν εἰς τὸ ἴδιο χρῖσμα μὲ ἐσέ, (δηλαδὴ τοὺς προφήτας, τοὺς ἱερεῖς καὶ βασιλεῖς τῆς Π. Διαθήκης. Ἐκεῖνοι ἔλαβον ἐν μέρει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, σὺ τὸ ἔλαβες ὁλόκληρον).

Ἐπίσης γιὰ τὸν Υἱὸ λέγει· Σύ, Κύριε, στὶς ἀρχὲς δημιούργησες τὴ γῆ, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἶναι οἱ οὐρανοί.

Καὶ πάλιν λέγει ἡ Γραφὴ περὶ τοῦ Υἱοῦ· Σύ, Κύριε, ἐν τῇ ἀρχῇ τῆς δημιουργίας ἐστήριξες τὴν γῆν σὰν ἐπάνω εἰς θεμέλιον στερεὸν καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἶναι οἱ οὐρανοί.

Καί, πάλιν ἡ Γραφὴ ἀλλοῦ λέγει· «Σύ, Κύριε, εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας ἐστερέωσας τὴν γῆν ἐπάνω εἰς ἀσφαλὲς θεμέλιον καὶ ἔργα τῶν ἰδικῶν σου χειρῶν, εἶναι οἱ οὐρανοί·

Αὐτοὶ θὰ καταστραφοῦν, ἐνῷ σὺ παραμένεις. Ναί, ὅλοι θὰ παλιώσουν σὰν ἔνδυμα,

Αὐτοὶ θὰ χαλασθοῦν καὶ θὰ ἀλλάξουν τὸ σημερινόν των σχῆμα. Σὺ ὅμως παραμένεις ἀναλλοίωτος καὶ ἀμετάβλητος. Καὶ ὅλος ὁ κόσμος σὰν ἔνδυμα θὰ παληώσῃ

αὐτοὶ θὰ χαθοῦν ἀπὸ τὴν σημερινήν των μορφὴν καὶ θὰ ἀλλάξουν, σὺ ὅμως παραμένεις πάντοτε αἰώνιος καὶ ἀναλλοίωτος· τὰ πάντα σὰν ἔνδυμα θὰ παληώσουν

καὶ σὰν ροῦχο ποὺ φορεῖ κανεὶς θὰ τοὺς τυλίξῃς καὶ θ’ ἀλλαχθοῦν. Σὺ ὅμως εἶσαι πάντοτε ὁ αὐτός (ἀναλλοίωτος, ἀμετάβλητος), καὶ τὰ ἔτη σου δὲν θὰ τελειώσουν (εἶσαι αἰώνιος).

καὶ σὰν ἐξωτερικὸν ροῦχον, ποὺ περιβάλλονται οἱ ἄνθρωποι, θὰ τὸν γυρίσῃς καὶ θὰ τὸν περιτυλίξῃς καὶ θὰ ἀλλάξῃ γινόμενος καινούργιος. Σὺ ὅμως εἶσαι πάντοτε ὁ ἴδιος καὶ τὰ ἔτη σου θὰ εἶναι ἀτελείωτα.

καὶ σὰν ἐξωτερικὸν ἔνδυμα θὰ τοὺς περιτυλίξῃς καὶ θὰ ἀλλάξουν μορφήν, σὺ ὅμως εἶσαι ὁ ἴδιος πάντοτε καὶ τὰ ἔτη σου δὲν θὰ λάβουν ποτὲ τέλος».

Σὲ ποιόν ἐπίσης ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους εἶπε ποτέ, «Κάθησε στὰ δεξιά μου, ἕως ὅτου καταστήσω τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιο τῶν ποδιῶν σου»; (Σὲ κανένα).

Πρὸς ποῖον δὲ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους ἔχει εἴπει ποτὲ ὁ ἐπουράνιος Πατήρ· κάθησε τώρα μετὰ τὴν ἀνάληψίν σου εἰς τὰ δεξιά μου, μέχρις ὅτου θέσω τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ πατοῦν τὰ πόδια σου διὰ νὰ ἔχῃς αἰωνίως ἀδιαφιλονείκητον τὴν ἐξουσίαν; Εἰς κανένα.

Πρὸς ποῖον δὲ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους εἶπεν ποτὲ ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ· «Κάθισε εἰς τὰ δεξιά μου ἕως ὅτου βάλω τοὺς ἐχθρούς σου κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σου, σὰν ὑποπόδιον, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον θὰ πατᾶς;»

Δὲν εἶναι ὅλοι οἱ ἄγγελοι ὑπηρετικὰ πνεύματα, ποὺ ἀποστέλλονται γιὰ νὰ διακονοῦν ἐκείνους, ποὺ μέλλουν νὰ κληρονομήσουν σωτηρία;

Δὲν εἶναι ὅλοι οἱ ἄγγελοι πνεύματα ὑπηρετικά, τὰ ὁποῖα δὲν ἐνεργοῦν ἀπὸ ἰδικήν των πρωτοβουλίαν, ἀλλ’ ἀποστέλλονται ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς ὑπηρεσίαν δι’ ἐκείνους, ποὺ μέλλουν νὰ κληρονομοῦν τὴν αἰώνιον ζωήν;

Ὅλοι οἱ ἄγγελοι εἶναι πνεύματα ὑπηρετικά, τὰ ὁποῖα ἀποστέλλονται ἀπὸ τὸν Θεόν, διὰ νὰ ἐξυπηρετοῦν αὐτούς, ποὺ μέλλουν νὰ κληρονομήσουν τὴν σωτηρίαν.

Γι’ αὐτὸ ἐμεῖς πρέπει περισσότερο νὰ προσέχωμε στὰ λόγια ποὺ κηρύχθηκαν, γιὰ νὰ μὴν ἐκπέσωμε ἀπὸ τὴ σωτηρία.

Ἀφοῦ λοιπὸν τόσον ὑπέροχος εἶναι ὁ Υἱός, δι’ αὐτὸ πρέπει καὶ ἡμεῖς περισσότερον νὰ προσέχωμεν εἰς ἐκεῖνα, ποὺ ἠκούσαμεν διὰ τοῦ κηρύγματος καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι λόγοι τοῦ Υἱοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων του. Εἶναι ἐπείγουσα ἀνάγκη νὰ προσέχωμεν, μήπως ἐξ ἀπροσεξίας μᾶς συμβῇ νὰ παρασυρθῶμεν καὶ πέσωμεν ἔξω.

Ἐπειδὴ ἀκριβῶς τόσον ἀσύγκριτα ἀνώτερος εἶναι ὁ Υἱός, διὰ τοῦτο πρέπει πολὺ περισσότερον νὰ προσέχωμεν εἰς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἠκούσαμεν ἀπὸ τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, ποὺ εἶναι ἰδικόν του κήρυγμα, μήπως τυχὸν ποτὲ παρεκκλίνωμεν ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας.

Διότι, ἂν ὁ λόγος, ποὺ ἐλέχθη δι’ ἀγγέλων, βεβαιώθηκε ὡς ἀληθινός, καὶ (κατόπιν τούτου) κάθε παράβασι καὶ παρακοὴ τιμωρήθηκε δικαίως,

Ἀλλοίμονον δέ, ἐὰν πέσωμεν ἔξω. Διότι, ἐὰν ὁ νόμος, ποὺ ἐλέχθη εἰς τὸν Μωϋσῆν διὰ μέσου ἀγγέλων, ἀπεδείχθη βέβαιος καὶ ἰσχυρὸς καὶ πᾶσα παράβασίς του καὶ παρακοὴ ἔλαβε δικαίαν ἀνταπόδοσιν καὶ τιμωρίαν,

Διότι ἐὰν ὁ παλαιὸς νόμος, ποὺ ἐλέχθη εἰς τὸν Μωϋσὴν διὰ μέσου τῶν ἀγγέλων, ἀπεδείχθη ἔγκυρος καὶ ἰσχυρὸς καὶ κάθε παράβασις αὐτοῦ καὶ παρακοὴ ἔλαβε σὰν μισθόν της τὴν δικαίαν τιμωρίαν,

πῶς ἐμεῖς θὰ διαφύγωμε τὴν τιμωρία, ἐὰν δείξωμε ἀμέλεια γιὰ τόση μεγάλη σωτηρία; Σωτηρία, ἡ ὁποία ἄρχισε νὰ κηρύττεται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, καὶ βεβαιώθηκε σὲ μᾶς ἀπὸ τοὺς αὐτηκόους μάρτυρες (τοὺς ἀποστόλους),

πῶς ἠμεῖς θὰ διαφύγωμεν τὴν τιμωρίαν, ἐὰν ἀμελήσωμεν μίαν τόσον μεγάλην καὶ σπουδαίαν σωτηρίαν; Ἡ σωτηρία αὐτὴ δὲν ἐλέχθη δι’ ἀγγέλων, ὅπως ὁ νόμος, ἀλλ’ ἀφοῦ ἤρχισε νὰ κηρύττεται ἀπὸ αὐτὸν τὸν Κύριον, μᾶς παρεδόθη ὡς βεβαία καὶ ἀξιόπιστος ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, ποὺ τὴν ἤκουσαν ἀμέσως ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου.

πῶς ἡμεῖς θὰ διαφύγωμεν τὴν τιμωρίαν, ἐὰν παραμελήσωμεν μίαν τόσον μεγάλην καὶ ἀνεκτίμητον σωτηρίαν; Ἡ σωτηρία δὲ αὐτὴ ἤρχισε νὰ διδάσκεται ἀπὸ αὐτὸν τοῦτον τὸν Κύριον, παρεδόθη δὲ εἰς ἡμᾶς ὡς κατὰ πάντα βεβαία καὶ ἀξιόπιστος ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τὴν ἤκουσαν κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου, δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους.

ὁ δὲ Θεὸς συνεπιβεβαιώνει καὶ μὲ σημεῖα καὶ μὲ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ μὲ διάφορες θαυματουργίες καὶ μὲ χαρίσματα, ποὺ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα διαμοιράζει κατὰ τὴ θέλησί του.

Μαζὶ δὲ μὲ τὴν μαρτυρίαν τῶν Ἀποστόλων ἐμαρτύρει καὶ ἐπεβεβαίωνε τὸ κήρυγμα καὶ ὁ Θεὸς μὲ θαύματα καὶ καταπληκτικὰ ἔργα καὶ ποικίλας ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ θεία χαρίσματα, τὰ ὁποῖα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα διεμοίραζεν εἲς τοὺς πιστοὺς σύμφωνα μὲ τὴν θέλησιν τοῦ Θεοῦ.

Ἐπεβεβαίωνε δὲ τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς μὲ θαύματα, μὲ καταπληκτικὰ γεγονότα καὶ μὲ ποικίλας ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ μὲ θεία χαρίσματα, τὰ ὁποῖα τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐμοίραζεν εἰς τοὺς πιστοὺς κατὰ τὴν θέλησιν τοῦ Θεοῦ.

Τὸν κόσμο δέ, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νὰ ἔλθῃ καὶ γιὰ τὸν ὁποῖον ὁμιλοῦμε, (ὁ Θεὸς) δὲν ὑπέταξε σ’ ἀγγέλους (ἀλλὰ σ’ ἄνθρωπο).

Πρέπει δὲ νὰ προσέξωμεν πολύ, ποῖος εἶναι αὐτός, ποὺ μᾶς ἐκήρυξε τὴν σωτηρίαν αὐτήν. Διότι ὁ Θεὸς δὲν ὑπέταξεν εἰς ἀγγέλους τὸν νέον κόσμον, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νὰ ἐγκαθιδρυθῇ ὑπὸ τοῦ Μεσσίου καὶ περὶ τοῦ ὁποίου ὁμιλοῦμεν, ἀλλὰ τὸν ὑπέταξεν εἰς αὐτόν.

Ἡ ὑπεροχὴ τοῦ Χριστοῦ φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ὑπέταξεν εἰς τοὺς ἀγγέλους τὸν μέλλοντα κόσμον, ποὺ θὰ ἐγκαθιδρύετο ἀπὸ τὸν Μεσσίαν καὶ περὶ τοῦ ὁποίου κόσμου κάμνομεν τώρα λόγον, ἀλλὰ τὸν ὑπέταξεν εἰς τὸν Χριστόν.

Γι’ αὐτὸ κάποιος κάπου διαβεβαίωσε λέγοντας· Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τὸν σκέπτεσαι, ἢ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ τὸν φροντίζῃς;

Ἐμαρτύρησε δὲ κάποιος εἰς κάποιο μέρος τῆς Γραφῆς καὶ εἶπε Κύριε, ποίαν ἀξίαν ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τὸν ἐνθυμῆσαι ἢ ὁ ἀπόγονος τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ τὸν ἐπισκέπτεσαι καὶ νὰ φροντίζῃς δι’ αὐτόν;

Παραστατικὰ δὲ κάποιος ἐμαρτύρυσεν εἰς ἕνα χωρίον τῆς Γραφῆς, λέγων· «Τί ἀξίαν ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τὸν ἐνθυμῆσαι ἢ τὸ τέκνον τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ τὸν ἐπισκέπτεσαι μὲ τὴν πατρικήν σου φροντίδα;

Τὸν ἔκανες λίγο κατώτερο ἀπ’ τοὺς ἀγγέλους, τὸν στεφάνωσες μὲ δόξα καὶ τιμή.

Τὸν ἔκαμες ὀλίγον τι κατώτερον ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, μὲ δόξαν καὶ τιμὴν τὸν ἐστεφάνωσες ὡς βασιλέα τῆς φύσεως.

Τὸν ἔκαμες κατά τι κατώτερον ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, μὲ δόξαν καὶ τιμὴν ὡς βασιλέα τῆς κτίσεως τὸν ἐστεφάνωσες.

Ὑπέταξες τὰ πάντα κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Ἀλλ’ ἀφοῦ ὑπέταξε σ’ αὐτὸν τὰ πάντα, τίποτε δὲν ἄφησε ἀνυπότακτο σ’ αὐτόν. Ἐν τοὺτοις τώρα δὲν βλέπουμε ἀκόμη νὰ ἔχουν ὑποταχθῇ σ’ αὐτὸν τὰ πάντα.

Ὅλα ὑπέταξες κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τουῦ. Λοιπόν, ἀφοῦ ὑπέταξεν εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, δὲν ἀφῆκε κανένα, πο νὰ μὴ τοῦ τὸ ὑπέταξε. Τώρα ὅμως δὲν βλέπομεν ἀκόμη νὰ εἶναι ὅλα ὑποτεταγμένα οὔτε εἰς τὸν τέλειον ἐκπρόσωπον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως Ἰησοῦν, ἀφοῦ καὶ αὐτὸς δὲν ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὡς βασιλεὺς καὶ λυτρωτὴς καὶ ἡ Ἐκκλησία το διώκεται καὶ δοκιμάζεται.

Ὅλα ὑπέταξες κάτω ἀπὸ τοὺς πόδας του». Καὶ ἐφ’ ὅσον ὁ Θεὸς Πατὴρ ὑπέταξε εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, δὲν ἀφῆκε τίποτε, ποὺ νὰ τοῦ μένῃ ἀνυπότακτον. Τώρα ὅμως δὲν βλέπομεν ἀκόμη νὰ εἶναι ὅλα ἀπολύτως ὑποταγμένα εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸν τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλὰ τὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε γίνει λίγο κατώτερος ἀπ’ τοὺς ἀγγέλους λόγῳ τοῦ παθήματος τοῦ θανάτου, τώρα βλέπουμε στεφανωμένο μὲ δόξα καὶ τιμή, διότι λόγῳ τῆς εὐσπλαχνίας τοῦ Θεοῦ γεύθηκε θάνατο γιὰ κάθε ἄνθρωπο.

Βλέπομεν δὲ τὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος ἐπὶ βραχὺ χρονικὸν διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖον ἀπέθανε καὶ ἐτάφη, ἔγινε κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀθανάτους ἀγγέλους, ὅτι λόγῳ τοῦ παθήματος, ποὺ τοῦ ἐπέφερε θάνατον, ἔχει στεφανωθῇ μὲ δόξαν καὶ τιμήν. Καὶ ὑπέστη τὸ πάθημα τοῦ θανάτου διὰ τὴν χάριν, ποὺ εὐαρεστήθη ὁ Θεὸς νὰ δώσῃ εἰς τὴν ἀνθρωπότητα. Διὰ νὰ συγχωρήσῃ δηλαδὴ ὁ Θεὸς τὸ ἀνθρώπινον γένος, ἐχρειάσθη ὁ Ἰησοῦς νὰ γευθῇ τὸ πικρὸν τοῦ θανάτου ποτήριον διὰ κάθε ἄνθρωπον.

Τὸν δὲ Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος ἐπὶ μικρὸν χρονικὸν διάστημα ἔγινε κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, (ἐφ’ ὅσον ἔπαθε καὶ ἀπέθανεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ) τὸν βλέπομεν, ὅτι ἀκριβῶς λόγῳ τοῦ παθήματος τοῦ θανάτου, ἔχει στεφανωθῆ μὲ δόξαν καὶ τιμήν· ἔπαθε δὲ καὶ ἐγεύθη τὸ πικρὸν ποτήριον τοῦ θανάτου διὰ τὴν χάριν, ποὺ ηὐδόκησε νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

Διότι σ’ αὐτόν (τὸ Θεό), ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου δημιουργήθηκαν τὰ πάντα, καὶ ἀπὸ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκαν τὰ πάντα, ἔπρεπε ἐκεῖνον, ποὺ θὰ ὡδηγοῦσε πολλοὺς υἱοὺς σὲ δόξα, τὸν ἀρχηγὸ [Σημ.: Ἤ, τὸν αἴτιο] τῆς σωτηρίας τους, νὰ καθιερώσῃ μὲ παθήματα.

Διότι ἔπρεπεν εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἐποίησε τὰ πάντα καὶ πρὸς τὸν ὁποῖον ἀποβλέπουν τὰ πάντα καὶ κατευθύνει τὰ πάντα εἰς τὸ ἄριστον τέλος τν, νὰ μὴ ἀφήσῃ νὰ ματαιωθῇ τὸ περὶ τοῦ ἀνθρώπου σχέδιόν του. Προκειμένου λοιπὸν νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν δόξαν πολλοὺς ἀνθρώπους, ἦτο πρέπον εἰς αὐτὸν να ἀποδείξῃ τέλειον Σωτῆρα καὶ νὰ ἀνυψώσῃ εἰς τελείαν δόξαν τὸν ἀρχηγὸν καὶ αἴτιον τῆς σωτηρίας των. Καὶ ἡ ἀνύψωσις αὐτὴ ἔγινε διὰ μέσου παθημάτων καὶ σκληροῦ θανάτου, τῶν ὁποίων ἰκανοποιήσας τὴν θείαν δικαιοσύνην ἀνεδείχθη καὶ τέλειος Σωτήρ.

Διότι ἔπρεπεν εἰς τὸν Θεόν, τὸν δημιουργὸν τοῦ παντός, πρὸς τὸν ὁποῖον ἀποβλέπουν τὰ πάντα καὶ διὰ τοῦ ὁποίου κατευθύνονται καὶ κυβερνῶνται τὰ πάντα, νὰ ἀναδείξῃ καὶ ἀποδείξῃ τέλειον, διὰ μέσου τῶν παθημάτων, τὸν ἀρχηγὸν καὶ αἴτιον τῆς σωτηρίας των, δηλαδὴ τὸν Χριστόν, ἐφ’ ὅσον εἶχε τὴν πανάγαθον ἀπόφασιν πολλοὺς ἀνθρώπους νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν δόξαν.

Καὶ ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος ἁγιάζει (ὁ Χριστός), καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἁγιάζονται, ὅλοι προέρχονται ἀπὸ τὸν αὐτὸν πατέρα (τὸν Ἀδάμ). Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο (διότι δηλαδὴ καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι τέκνο τοῦ Ἀδάμ, ἄνθρωπος) δὲν ἐντρέπεται νὰ τοὺς ὀνομάζῃ ἀδελφούς,

Ὑπάρχει δὲ στενὸς σύνδεσμος μεταξὺ τοῦ ἀρχηγοῦ σωτηρίας καὶ ἐκείνων, ποῦ σώζονται δι’ αὐτοῦ. Διότι καὶ ὁ Ἰησοῦς, ποὺ μᾶς ἁγιάζει καὶ μᾶς σώζει, καὶ ἡμεῖς, ποὺ ἁγιαζόμεθα καὶ σωζόμεθα, ὅλοι καταγόμεθα ἀπὸ ἕνα Πατέρα. Δι’ αὐτὴν δὲ τὴν αἰτίαν δὲν ἐντρέπεται ὁ Ἰησοῦς νὰ ὀνομάζῃ ὅλους τοὺς ἀδελφούς του,

Διότι ὁ Χριστός ποὺ μᾶς ἁγιάζει, καὶ ἡμεῖς που ἁγιαζόμεθα, καταγόμεθα ἀπὸ ἕνα Πατέρα. Δι’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν αἰτίαν καὶ ὁ Χριστὸς δὲν ἐντρέπεται νὰ ὀνομάζῃ αὐτούς, ποὺ καλεῖ εἰς σωτηρίαν, ἀδελφούς του,

λέγοντας· Θὰ διακηρύξω τὸ ὄνομά σου στοὺς ἀδελφούς μου, ἐν μέσῳ συνάξεως θὰ σὲ ὑμνήσω.

λέγων· Θὰ διακηρύξω καὶ θὰ ὁμολογήσω τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς ἀδελφούς μου, ἐν μέσῳ συνάξεως θὰ σὲ ἀνυμνήσω.

λέγων· «Θὰ διαλαλήσω καὶ θὰ ὁμολογήσω τὸ ὄνομά σου, ὦ Θεὲ καὶ Πατέρα, εἰς τοὺς ἀδελφούς μου· ἐν μέσῳ συγκεντρώσεως τῶν ἀδελφῶν μου θὰ σὲ ἀνυμνήσω καὶ θὰ σὲ δοξάσω».

Καὶ πάλι (δὲν ἐντρέπεται νὰ παρουσιάζεται κατώτερος τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ λέγῃ)· Ἐγὼ θὰ στηρίξω τὴν πεποίθησί μου σ’ αὐτόν (στὸ Θεό). Καὶ πάλι· Ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδιά, ποὺ μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός.

Καὶ πάλιν δεικνύων, ὅτι ἔγινεν ὅμοιος καὶ ἐσυγγένευσε μὲ ἡμᾶς λέγει· Ἐγὼ ὁ Μεσσίας ὡς ἄνθρωπος θὰ στηρίξω τὴν πεποίθησίν μου ἐπ’ αὐτοῦ, τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός. Καὶ πάλι λέγει· Ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ποὺ μοῦ ἔδωκεν ὁ Θεός.

Καὶ πάλιν λέγει· «Ἐγὼ ὁ Μεσσίας ὡς ἄνθρωπος θὰ ἔχω στηρίξει τὴν πεποίθησίν μου εἰς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα·» Καὶ ἀλλοῦ πάλιν λέγει· «Ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδιά, ποὺ μοῦ ἔδωκεν ὁ Θεός».

Ἐπειδὴ δὲ τὰ παιδιὰ μετέχουν σαρκὸς καὶ αἵματος (ἔχουν δηλαδὴ σῶμα), γι’ αὐτὸ καὶ αὐτὸς ὁμοίως μετέσχε τῶν αὐτῶν (προσέλαβε σάρκα καὶ αἷμα, σῶμα), ὥστε (νὰ δύναται νὰ ὑποστῇ θάνατο καὶ) μὲ τὸ θάνατο νὰ καταργήσῃ ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει τὴ δύναμι τοῦ θανάτου (τὴ δύναμι νὰ θανατώνῃ λόγῳ τῆς ἁμαρτίας), δηλαδὴ τὸ Διάβολο,

Ἐπειδὴ λοιπὸν τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ ἔχουν συμμετάσχει τῆς ἀσθενοῦς καὶ φθαρτῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς παρομοίως μετέσχε τῆς αὐτῆς φύσεως καὶ ἀληθῶς ἐνηνθρώπησε, διὰ νὰ καταστήσῃ μὲ τὸν θάνατόν του ἀνίσχυρον ἐκεῖνον, ποὺ εἶχε τὴν δύναμιν καὶ τὸ κράτος τοῦ θανάτου δηλαδὴ τὸν διάβολον.

Ἐπειδὴ δὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἔχουν πάρει ὅλα τὴν ἀσθενῆ καὶ φθαρτὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, σάρκα καὶ αἷμα, διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς κατὰ παρόμοιον τρόπον ἐπῆρε σάρκα καὶ αἷμα, τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, χωρὶς ὅμως καμμίαν ἁμαρτίαν· ἔγινεν ἄνθρωπος, διὰ νὰ ἐξουδετερώσῃ μὲ τὸν θάνατόν του καὶ καταργήσῃ τὸν διάβολον, ὁ ὁποῖος μέχρι πρὸ ὀλίγου εἶχε τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν νὰ ρίπτῃ τοὺς ἀνθρώπους, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν των εἰς τὸν θάνατον,

καὶ ἔτσι νὰ ἐλευθερώσῃ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τοῦ φόβου τοῦ θανάτου (αἰσθήματος δουλικοῦ) ἦταν δοῦλοι σ’ ὅλη τὴ ζωή τους.

Καὶ ἔτσι νὰ ἀπαλλάξῃ αὐτούς, ποῦ ἕνεκα τοῦ φόβου, ποὺ εἶχαν πρὸς τὸν θάνατον, εἰς ὁλόκληρον τὴν ζωήν των κατεκρατοῦντο ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς ἀνησυχίας καὶ τῆς ἀγωνίας, μήπως ἀποθάνουν καὶ στερηθοῦν μὲν τὴν παροῦσαν ζωήν, ὑποστοῦν δὲ καὶ τὰ δεινὰ τῆς μετὰ θάνατον καταδίκης.

καὶ νὰ ἀπαλλάξῃ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τοῦ φόβου τοῦ θανάτου ἐκυριαρχοῦντο καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς ζωῆς των ἀπὸ τὴν καταθλιπτικὴν δουλείαν τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ τρόμου ἀπέναντι τοῦ θανάτου.

Ἐπίσης, ὅπως εἶναι γνωστό (ἀπὸ τὸν προφητικὸ λόγο), δὲν ἐκλέγει ἀγγέλους (γιὰ τὴ σωτηρία μας), ἀλλ’ ἐκλέγει ἀπόγονο τοῦ Ἀβραάμ (ἄνθρωπο δηλαδή).

Ἦτο λοιπὸν ἀναγκαῖον νὰ ἐνανθρωπήσῃ ὁ Υἱός, διότι ἀναμφιβόλως δὲν ἔρχεται νὰ βοηθήσῃ ἀγγέλους, ὁπότε, ἀφοῦ οἱ ἄγγελοι εἶναι ἄσαρκοι, καὶ αὐτὸς δὲν θὰ ἦτο ἀνάγκη νὰ φορέσῃ σάρκα· ἀλλ’ ἔρχεται εἰς βοήθειαν τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἀβραάμ.

Ἔπρεπε δὲ νὰ ἐνανθρωπήσῃ ὁ Υἱός, διότι δὲν ἀναλαμβάνει βέβαια νὰ βοηθήσῃ καὶ στηρίξῃ εἰς τὴν σωτηρίαν ἀΰλους ἀγγέλους (ἐπειδὴ τότε δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἀνάγκη νὰ γίνῃ ἄνθρωπος), ἀλλ’ ἔρχεται νὰ βοηθήσῃ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ.

Γι’ αὐτὸ (γιὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἡ προφητεία) ἔπρεπε σὲ ὅλα νὰ γίνῃ ὅμοιος μὲ τοὺς ἀδελφούς (ὅπως προφητικῶς μᾶς ὠνόμασε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη), γιὰ νὰ γίνῃ σπλαχνικὸς καὶ φιλάνθρωπος ἀρχιερεὺς στὰ καθήκοντα πρὸς τὸ Θεό, γιὰ νὰ ἐξιλεώνῃ τὶς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ.

Ὤφειλε λοιπόν, προκειμένου νὰ βοηθήσῃ ἀνθρώπους, νὰ ἐξομοιωθῇ καθ’ ὅλα πρὸς τοὺς ἀδελφούς του τούτους, καὶ νὰ γίνῃ Ἀρχιερεὺς σπλαγχνικὸς καὶ ἄξιος νὰ βασίζεται ὁ καθένας μας εἰς αὐτόν· Ἀρχιερεὺς εὐπρόσδεκτος δι’ ἐκεῖνα, ποὺ πρέπει νὰ γίνωνται καὶ νὰ προσφέρωνται εἰς τὸν Θεὸν διὰ τὴν ἐξιλέωσιν καὶ συγχώρησιν τοῦ λαοῦ.

Ἐπομένως ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἄνθρωπος, ὅμοιος καθ’ ὅλα μὲ τοὺς ἀδελφούς του - πλὴν βέβαια τῆς ἁμαρτίας - διὰ νὰ γίνῃ ἔτσι εὔσπλαγχνος καὶ ἀξιόπιστος Ἀρχιερεύς, ποὺ θὰ προσέφερε εὐπρόσδεκτον θυσίαν καὶ μεσιτείαν εἰς τὸν Θεόν, διὰ τὴν ἐξιλέωσιν καὶ συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ.

Ἐξ αἰτίας δηλαδὴ τοῦ πάθους, ποὺ ὑπέστη ὁ ἴδιος περνώντας ἀπὸ δοκιμασία, δύναται νὰ βοηθήσῃ αὐτοὺς ποὺ δοκιμάζονται.

Ἔγινε δὲ σπλαγχνικὸς μὲ τὴν ἐξομοίωσίν του πρὸς ἡμᾶς, διότι, ἐφ’ ὅσον ἔχει πάθει καὶ ἐδοκίμασεν ὁ ἴδιος πειρασμούς, μὲ πολλὴν συμπάθειαν, ἐνθυμούμενος τί καὶ αὐτὸς ὑπέφερε, θὰ βοηθήσῃ ἐκείνους, ποὺ πειράζονται καὶ δοκιμάζονται.

Ἀκριβῶς διότι ὁ ἴδιος ἔχει πάθει καὶ ἐδοκίμασε πειρασμούς, ἠμπορεῖ καὶ θέλει μὲ ἀπεριόριστον ἀγάπην καὶ συμπάθειαν νὰ βοηθήσῃ αὐτούς, ποὺ πειράζονται καὶ ταλαιπωροῦνται.

Γι’ αὐτό, ἀδελφοὶ ἀφιερωμένοι στὸ Θεό, μέτοχοι σὲ κλῆσι γιὰ τὰ ἐπουράνια, σκεφθῆτε καλὰ ποιός εἶναι ὁ ἀπόστολος καὶ ὁ ἀρχιερεὺς τῆς Πίστεώς μας Ἰησοῦς Χριστός.

Διὰ τοῦτο, ἀδελφοὶ ἅγιοι, ποὺ συμμετέχετε εἰς πρόσκλησιν, ποὺ σᾶς ἔκαμεν ὁ ν οὐρανοῖς Θεὸς πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ κληρονομήσετε τὰ ἐπουράνια ἀγαθά, γνωρίσατε καλὰ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον μᾶς ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς καὶ εἶναι Ἀρχιερεὺς τῆς ὁμολογίας μας καὶ τῆς πίστεώς μας, τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν δηλαδή.

Κατὰ συνέπειαν, ἀδελφοὶ ἅγιοι, ποὺ συμμετέχετε εἰς τὴν ἐπουρανίαν κλῆσιν τοῦ Θεοῦ, κατανοήσατε βαθειὰ καὶ μάθετε καλὰ αὐτόν, ποὺ ὁ ἐπουράνιος Θεὸς μᾶς ἀπέστειλε, τὸν Ἀρχιερέα τῆς πίστεώς μας, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Ὑπῆρξε πιστὸς σ’ αὐτὸν ποὺ τὸν ἀνέδειξε (ἀπόστολο καὶ ἀρχιερέα), ὅπως καὶ ὁ Μωυσῆς σ’ ὅλο τὸν οἶκο του (τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ).

Αὐτὸς ἀπεδείχθη ἀκριβὴς τηρητὴς τῆς ἐντολῆς, ποὺ τοῦ ἀνέθεσεν ὁ Πατὴρ καὶ ἀπολαμβάνει δι’ αὐτὸ πλήρη τὴν ἐμπιστοσύνην τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τὸν ἔκαμεν ἀπόστολον καὶ Ἀρχιερέα, καθὼς καὶ ὁ Μωϋσῆς ἔγινε πιστὸς εις ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἦτο τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι αὐτὸς διὰ τὴν ἄφθαστον ἀρετήν του ἀπολύτως ἀξιόπιστος ἐνώπιον ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τὸν κατέστησε Ἀπόστολόν του καὶ ἀρχιερέα μας, ὅπως καὶ ὁ Μωϋσῆς ὑπῆρξε πιστὸς εἰς ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἦτο οἶκος τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλ’ ἀξιώθηκε νὰ λάβῃ δόξα μεγαλύτερη ἀπὸ τὸ Μωυσῆ, ὅπως ἔχει μεγαλύτερη τιμὴ (ἀξία) ἀπὸ τὸν οἶκο ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος τὸν κατασκεύασε.

Γνωρίσατε καλὰ τὸν Ἰησοῦν, διότι αὐτὸς ἔχει ἀξιωθῆ μεγαλυτέραν δόξαν ἀπὸ τὴν δόξαν τοῦ Μωϋσέως. Καὶ εἶναι τόσον πολὺ μεγαλυτέρα ἡ δόξα του αὐτή, ὅσον ἔχει μεγαλυτέραν τιμὴν καὶ ἀξίαν ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνος, ποὺ τὸ κατεσκεύασε καὶ τὸ ἑτοίμασεν. Ἐνῷ δηλαδὴ ὁ Μωϋσῆς ἦτο μέλος τοῦ σπιτιοῦ, ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ δημιουργὸς καὶ οἰκοδεσπότης τούτου.

Ὁ Χριστὸς ὅμως εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Μωϋσέα, διότι ἔχει ἀξιωθῆ καὶ ἔλαβε πολὺ μεγαλυτέραν δόξαν ἀπὸ ἐκεῖνον, ἐπειδὴ ἔχει μεγαλυτέραν τιμὴν καὶ ἀξίαν ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνος, ποὺ κατεσκεύασε τὸ σπίτι.

Κάθε δὲ οἶκος κατασκευάζεται ἀπὸ κάποιον. Ἐκεῖνος δέ, ποὺ κατασκεύασε τὰ πάντα, εἶναι Θεός (Ὁ Χριστὸς εἶναι κατασκευαστὴς τοῦ μεγάλου οἴκου, Θεός, ἐνῷ ὁ Μωυσῆς εἶναι μέρος αὐτοῦ τοῦ οἴκου, ἄνθρωπος).

Διότι κάθε σπίτι φτιάχνεται ἀπὸ κάποιον, ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἐδημιούργησε καὶ ἐτακτοποίησε καὶ τὸν θεοκρατικὸν οἶκον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν νέον οἶκον τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ κτίσματα εἶναι ὁ Θεός.

Διότι κάθε σπίτι κατασκευάζεται ἀπὸ κάποιον. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἐδημιούργησε τὰ πάντα ὁρατὰ καὶ ἀόρατα, ἐτακτοποίησε καὶ ὠργάνωσε τὴν θεοκρατικὴν πολιτείαν τῶν Ἰσραηλιτῶν, εἶναι ὁ Θεός.

Ἐπίσης, ὁ μὲν Μωυσῆς ὑπῆρξε πιστὸς σ’ ὅλο τὸν οἶκο του ὡς ὑπηρέτης, ποὺ ὡρίσθηκε γιὰ νὰ μεταδώσῃ ὅσα θὰ ἔλεγε ὁ Θεός,

Καὶ τὸν μὲν Μωϋσῆν ἔκαμεν ἔμπιστόν του ὁ Θεὸς εἰς ὅλον τὸ σπίτι του σὰν ἐπιστάτην τῶν δούλων, διὰ νὰ παρέχεται ἀπὸ αὐτὸν ἔγκυρος μαρτυρία δι’ ἐκεῖνα, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ λαληθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Καὶ ὁ μὲν Μωϋσῆς, σὰν ἐπιστάτης καὶ ὑπηρέτης ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ἀνεδείχθη πιστὸς καὶ ἀξιόπιστος μέσα εἰς ὅλο τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν δηλαδὴ λαόν, εἰς πίστωσιν καὶ βεβαίωσιν ἐκείνων ποὺ ἀπρόκειτο νὰ λεχθοῦν καὶ ἀποκαλυφθοῦν πρὸς τὸν λαόν.

ἐνῷ ὁ Χριστὸς ὑπῆρξε πιστὸς ὡς Υἱὸς στὸν οἶκο του (Ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ οἶκος τοῦ Υἱοῦ). Αὐτοῦ οἶκος εἴμεθα ἐμεῖς, ἐὰν βεβαίως κρατήσωμε μέχρι τέλος ἀκλόνητη τὴ βεβαιότητα καὶ τὴν πεποίθησι γι’ αὐτὸ ποὺ ἐλπίζουμε.

Ὁ Χριστὸς ὅμως ἔχει τὰ πιστὰ σὰν υἱὸς ἐπάνω εἰς τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ τοῦ υἱοῦ σπίτι. Σπίτι δὲ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ τώρα εἴμεθα ἡμείς οἱ Χριστιανοί, ἐὰν βεβαίως κρατήσωμεν καλὰ καὶ μέχρι τέλους σταθερὰν καὶ ἀκλόνητον τὴν ἄφοβον πεποίθησιν καὶ τὴν ἐλπίδα, διὰ τὴν ὁποίαν καυχώμεθα.

Ὁ Χριστὸς ὅμως ὡς Υἱός, ἀνεδείχθη ἀσυγκρίτως περισσότερον πιστὸς καὶ ἀξιόπιστος ἐπάνω εἰς ὅλο τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ ἰδικόν του. Σπίτι δὲ τώρα τοῦ Θεοῦ εἴμεθα ἡμεῖς οἱ Χριστιανοί, ἐὰν βέβαια κρατήσωμεν μέχρι τέλους σταθερὰν καὶ ἀμετακίνητον τὴν παρρησίαν μας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸ χαρμόσυνον καύχημα τῆς ἐλπίδος μας, ὅτι θὰ εἴμεθα κληρονόμοι τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν.

Γι’ αὐτὸ, ὅπως λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, Σήμερα, ὅταν ἀκούσετε τὴ φωνή του,

Ναί· τὸ νὰ εἴμεθα σπίτι τοῦ Θεοῦ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ νὰ κρατήσωμεν μέχρι τέλους τὴν ἐλπίδα. Δι’ αὐτὸ προσέχετε, ἀδελφοί, νὰ πολιτεύεσθε, καθὼς λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Λέγει δὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα διὰ τοῦ Δαβίδ· Ἐφ’ ὅσον εὑρίσκεσθε εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, κατὰ τὴν ὁποίαν δύναται νὰ λέγεται τὸ σήμερον, ἐὰν ἀκούετε τὴν φωνὴν καὶ τὰ παραγγέλματα τοῦ Θεοῦ,

Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα λέγει· «Σήμερον, εἰς τὴν παροῦσαν δηλαδὴ ζωήν, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνὴν καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ,

νὰ μὴ σκληρύνετε τὶς καρδιές σας ὅπως κατὰ τὴν ἀνταρσία, κατὰ τό χρόνο τῆς προκλήσεως στὴν ἔρημο,

μὴ κάνετε διὰ τῆς ἀπειθείας σκληρὰς τὰς καρδίας σας, ὅπως ἔγινε κατὰ τὸν καιρόν, ποὺ ἐπικράνθην καὶ ἐξωργίσθην, κατὰ τὴν ἡμέραν ποὺ ἐδοκίμαζαν καὶ ἐπροκαλούσαν οἱ Ἰσραηλῖται τὴν δύναμίν μου καὶ τὴν δικαιοσύνην μου εἰς τὴν ἔρημον.

μὴ κάμετε σκληρὰς καὶ ἀναισθήτους τὰς καρδίας σας εἰς τὰς θείας ἐντολάς, ὅπως ἔγινε κατὰ τὸν καιρὸν τῆς πικρίας καὶ τῆς ὀργῆς μου ἐναντίον τοῦ Ἰσραηλιτικοὺ λαοῦ, κατὰ τὴν ἡμέραν δηλαδὴ ποὺ εἰς τὴν ἔρημον ἐφέρθησαν αὐτοὶ προκλητικὰ ἀπέναντί μου, καὶ ἔθεσαν ὑπὸ δοκιμασίαν τὴν ἀγαθότητά μου καὶ τὴν δύναμίν μου.

ὅπου μὲ προκάλεσαν οἱ πατέρες σας, μὲ ἔθεσαν σὲ δοκιμασία, καὶ εἶδαν τὰ ἔργα μου ἐπὶ σαράντα ἔτη.

Ἐκεῖ εἰς τὴν ἔρημον οἱ πρόγονοί σας μὲ ἐπείραξαν, ἔθεσαν μὲ τὴν ἀπείθειάν των ὑπὸ ἔλεγχον καὶ δοκιμὴν τὴν δύναμίν μου καὶ τὴν ἀγαθότητά μου. Καὶ ὅμως ἐγὼ δὲν τοὺς ἐγκατέλιπον, ἀλλ’ εἶδαν, χωρὶς καὶ νὰ διορθωθοῦν, τὰ ἔνδοξά μου ἔργα ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη, ποῦ ἔμειναν εἰς τὴν ἔρημον.

Πράγματι ἐκεῖ εἰς τὴν ἔρημον οἱ πρόγονοί σας, ὀλιγόπιστοι καθὼς ἦσαν, ἔθεσαν ὑπὸ ἀμφισβήτησιν καὶ δοκιμὴν τὴν πρόνοιάν μου καὶ τὴν δύναμίν μου. Ἐν τούτοις ἐγὼ καὶ τότε δὲν τοὺς ἐγκατέλειψα καὶ εἶδαν τὰ θαυμαστὰ καὶ ἔνδοξα ἔργα μου σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ποὺ ἔμειναν εἰς τὴν ἔρημον.

Γι’ αὐτὸ ὠργίσθηκα κατὰ τῆς γενεᾶς ἐκείνης καὶ εἶπα· Πάντοτε ἐκτρέπονται ἀπὸ τὸ δρόμο μὲ τὴ θέλησί τους· ναί, αὐτοὶ δὲν ἀγάπησαν τὸ δρόμο μου.

Δι’ αὐτὸ ἠγανάκτησα κατὰ τῆς γενεᾶς ἐκείνης καὶ εἶπον· Πάντοτε πλανῶνται θεληματικὰ μὲ τὴν καρδίαν τους· αὐτοὶ δὲ δὲν ἠθέλησαν νὰ γνωρίσουν τὰ μέσα τῆς προνοίας μου, μὲ τὰ ὁποῖα τοὺς ἐπροστάτευον.

Ἐπειδὴ ὅμως ἔμειναν ἀμετανόητοι καὶ ἀδιόρθωτοι, ἐδυσφόρησα καὶ ἠγανάκτησα ἐναντίον τῆς γενεᾶς ἐκείνης καὶ εἶπα· Πάντοτε αὐτοὶ πλανῶνται, σύμφωνα μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας καὶ διαθέσεις τῆς καρδίας των. Αὐτοὶ ὅμως δὲν ἠθέλησαν νὰ γνωρίσουν τοὺς θαυμαστοὺς τρόπους μου, μὲ τοὺς ὁποίους τοὺς καθωδηγοῦσα καὶ τοὺς ἐπροστάτευα.

Γι’ αὐτὸ στὴν ὀργή μου ὡρκίστηκα· Δὲν θὰ εἰσέλθουν στὸν τόπο μου τῆς ἀναπαύσεως.

Καὶ τόσον πολὺ ἐπλανήθησαν, ὥστε ὠρκίσθηκα, ὅταν ἐθύμωσα ἐναντίον των, ὅτι δὲν θὰ ἔμβουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἀναπαύσεως, τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθην εἰς τοὺς προγόνους των.

Δι’ αὐτὸ καὶ ὠργισμένος ἐναντίον των ὡρκίσθην ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς εἰρηνικῆς ἀναπαύσεως, ποὺ τοὺς ἔχω ὑποσχεθῆ».

Προσέχετε, ἀδελφοί, νὰ μὴν ἀπομακρυνθῇ κανεὶς ἀπὸ σᾶς ἀπὸ τὸ ζωντανὸ Θεὸ (τὸν ἀληθινὸ Θεὸ) καὶ διαφθαρῇ ἡ καρδιά του καὶ γίνῃ ἄπιστη.

Προσέχετε λοιπόν, ἀδελφοί, μήπως ὑπάρξῃ εἰς κανένα ἀπὸ σᾶς σκληρὰ καρδία ἄπιστος. Γίνεται δὲ τέτοια ἡ καρδία μὲ τὴν ἀποστασίαν ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ζωντανὸς καὶ δὲν ἀδρανεῖ, ἀλλὰ τιμωρεῖ ἐκείνους, ποῦ ἀποστατοῦν ἀπὸ αὐτόν.

Λοιπὸν προσέχετε, ἀδελφοί, μήπως καὶ εἰς κανένα ἀπὸ σᾶς γίνῃ πονηρή, σκληρὴ καὶ ἄπιστος ἡ καρδιὰ ἐξ αἰτίας τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα.

Ἀλλὰ κάθε ἡμέρα νὰ ἐνισχύῃ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, μέχρις ὅτου λέγεται τὸ σήμερα, γιὰ νὰ μὴ σκληρυνθῇ κανεὶς ἀπὸ σᾶς ἐξαπατώμενος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Ἀλλὰ προτρέπετε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον κάθε ἡμέραν, ὅσον καιρὸν τὸ σήμερον τῆς παρούσης ζωῆς διαρκεῖ καὶ σᾶς καλεῖ κατ’ αὺτὸ ὁ Θεός. Προτρέπετε καὶ διορθώνετε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, διὰ νὰ προλάβετε καὶ μὴ σκληρυνθῇ κανένας ἀπὸ σᾶς ἐξαπατώμενος ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν.

Ἀλλὰ προτρέπετε καὶ ἐνθαρρύνετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον κάθε ἡμέραν, ἕως ὅτου διαρκεῖ ἡ παροῦσα ζωή, ὥστε νὰ μὴ σκληρυνθῇ κανεὶς ἀπὸ σᾶς ἀπὸ τὰ ἀπατηλὰ θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας.

Διότι ἄνθρωποι τοῦ Χριστοῦ ἔχουμε γίνει στὴν πραγματικότητα, ἐὰν τὴν ἀρχικὴ πίστι κρατήσωμε μέχρι τέλος ἀκλόνητη.

Πρέπει δὲ νὰ προτρέπετε καὶ νὰ οἰκοδομῆτε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, διότι πρόκειται νὰ διατηρήσωμεν ἢ νὰ χάσωμεν ὑψίστης ἀξίας ἀγαθόν. Διότι ἔχομεν γίνει συμμέτοχοι τῆς ζωῆς καὶ τῶν δωρεῶν τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν βεβαίως τὴν πίστιν, μὲ τὴν ὁποίαν ἠρχίσαμεν, τὴν κρατήσωμεν στερεὰ μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μας ἀκλόνητον,

Βεβαίως ἔχομεν γίνει συμμέτοχοι εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, ὑπὸ τὴν ἀπαραίτητον βέβαια προϋπόθεσιν ὅτι θὰ κρατήσωμεν σταθερὰν μέχρι τέλους τὴν πίστιν, μὲ τὴν ὁποίαν ἠρχίσαμεν καὶ διὰ τῆς ὁποίας ἐλάβαμεν νέαν ὑπόστασιν ὡς τέκνα τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν λέγεται, Σήμερα, ὅταν ἀκούσετε τὴ φωνή του, νὰ μὴ σκληρύνετε τὶς καρδιές σας ὅπως κατὰ τὴν ἀνταρσία,

ἐν ὅσῳ λέγεται· Σήμερον, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνήν μου, μὴ κάνετε σκληρὰς τὰς καρδίας σας, ὅπως ἔγινε κατὰ τὸν καιρόν,ποὺ μὲ ἐπίκραναν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὴν ἔρημον.

Ἐφ’ ὅσον, λοιπόν, ἐξακολουθεῖ νὰ λέγεται καὶ νὰ ἰσχύῃ τό: Σήμερον, εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνὴν αὐτοῦ, μὴ σκληρύνετε τὰς καρδίας σας, ὅπως οἱ Ἑβραῖοι κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ παραπικρασμοῦ.

ποῖοι, ἐννοεῖται, ἄκουσαν, καὶ ὅμως ἔκαναν ἀνταρσία; Ὄχι ὅλοι ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ὁ Μωυσῆς ἔβγαλε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο;

Τὸ παράδειγμα δὲ τῶν Ἰουδαίων πρέπει νὰ φοβίζῃ τὸν καθένα μας. Διότι ποῖοι παρεπίκραναν τὸν Θεόν, καίτοι ἤκουσαν τὸν λόγον του; Δὲν τὸν ἐπίκραναν ὅλοι, ὅσοι ἐβγῆκαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ Μωϋσέως; Σχεδὸν ὅλοι.

Διότι ποῖοι ἦσαν ἐκεῖνοι, ποὺ ἐπίκραναν τὸν Θεόν, μολονότι εἶχαν ἀκούσει τὴν φωνήν του; Δὲν ἦσαν ὅλοι ὅσοι ἐβγῆκαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον μὲ τὴν καθοδήγησιν τοῦ Μωϋσέως;

Καὶ ἐναντίον ποίων ὠργίσθηκε ἐπὶ σαράντα ἔτη; Ὄχι ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἁμάρτησαν, καὶ τῶν ὁποίων τὰ σώματα ἔπεσαν νεκρὰ στὴν ἔρημο;

Κατὰ ποίων δὲ ἐβαρυκάρδισε καὶ ἐξωργίσθη ὁ Θεὸς ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη; Δὲν ἐξωργίσθη ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ ἡμάρτησαν μὲ τὰς συνεχεῖς ἀπειθείας των, τῶν ὁποίων τὰ σώματα ἔπεσαν νεκρὰ εἰς τὴν ἔρημον;

Ἐναντίον ποίων δὲ ἐδυσφόρησε καὶ ἠγανάκτησεν ὁ Θεὸς ἐπὶ σαράντα ἔτη; Δὲν ὀργίσθη ἐναντίον αὐτῶν, ποὺ ἡμάρτησαν ἀπέναντί του καὶ ἐσκληρύνθησαν καὶ τῶν ὁποίων τὰ σώματα ἔπεσαν εἰς τὴν ἔρημον;

Καὶ γιὰ ποίους ὡρκίσθηκε, ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθουν στὸν τόπο του τῆς ἀναπαύσεως, παρὰ γιὰ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔδειξαν ἀπιστία;

Διὰ ποίους δὲ ὡρκίσθη ὁ Θεός, ὅτι δὲν θὰ ἔμβουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, ὅπου θὰ ἀνεπαύοντο, παρὰ δι’ ἐκείνους ποὺ ἠπείθησαν;

Ἐναντίον δὲ ποίων ὡρκίσθη ὁ Θεός, ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, παρὰ ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ἔδειξαν ἀπείθειαν καὶ σκληροκαρδίαν;

Καὶ βλέπουμε, ὅτι πράγματι δὲν μπόρεσαν νὰ εἰσέλθουν λόγῳ τῆς ἀπιστίας.

Καὶ βλέπομεν εἰς ὅσα μᾶς διηγεῖται ἡ Γραφή, ὅτι δὲν ἠμπόρεσαν οἱ Ἰουδαῖοι ἐκεῖνοι νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἀναπαύσεως ἕνεκα τῆς ἀπιστίας, τὴν ὁποίαν ἔδειξαν.

Καὶ βλέπομεν, ὅτι πράγματι ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας των δὲν κατώρθωσαν νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας.

Ἂς φοβηθοῦμε λοιπόν, μήπως, ἀφοῦ ἀπομένει ὑπόσχεσι νὰ εἰσέλθωμε στὸν τόπο του τῆς ἀναπαύσεως (τῆς αἰωνίου ἀναπαύσεως, τοῦ παραδείσου), φανῇ κάποιος ἀπὸ σᾶς, ὅτι ἔχει ὑστερήσει (ὅτι δὲν ἔχει πληρώσει τοὺς ὅρους γιὰ νὰ εἰσέλθῃ).

Παραδειγματιζόμενοι λοιπὸν ἀπὸ τὴν τιμωρίαν αὐτὴν τοῦ Ἰσραήλ, ἀφοῦ ὑπολείπεται νέα ὑπόσχεσις τοῦ Θεοῦ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν αἰωνίαν ἀνάπαυσιν, εἰς τὴν ὁποίαν μετὰ τὴν δημιουργίαν του εἰσῆλθε καὶ αὐτός, ἂς φοβηθῶμεν, μήπως φανῇ κανεὶς ἀπὸ σᾶς, ὅτι καθυστέρησε καὶ ὡς ἒκ τούτου μείνῃ ἔξω καὶ ἀποκλεισθῇ.

Λοιπὸν καὶ ἡμεῖς, ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν τὴν τιμωρίαν τῶν Ἑβραίων ἂς φοβηθῶμεν μήπως τυχόν, ἐνῶ ἰσχύει δι’ ἡμᾶς ἡ νέα ὑπόσχεσις τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν αἰωνίαν ἀνάπαυσιν τῆς ἐνδόξου Βασιλείας του, φανῇ ὅτι κάποιος ἀπὸ σᾶς ἔχει καθυστερήσει καὶ μένει ἔξω.

Διότι καὶ ἐμεῖς ἔχουμε ἀκούσει τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι (οἱ Ἰσραηλῖτες). Ἀλλ’ ὁ λόγος, ποὺ ἀκούσθηκε, δὲν ὠφέλησε ἐκείνους, διότι δὲν ἦταν ἑνωμένος μὲ τὴν πίστι σ’ ἐκείνους ποὺ τὸν ἄκουσαν.

Πρέπει δὲ νὰ ἔχωμεν τὸν φόβον αὐτόν, διότι καὶ ἡμεῖς ἔχομεν λάβει τὴν χαροποιὸν ὑπόσχεσιν τῆς καταπαύσεως, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι εἶχον λάβει τὴν ὑπόσχεσιν διὰ τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας. Δὲν ὠφέλησεν ὅμως ἐκείνους ὁ λόγος τῆς ἐπαγγελίας, ποὺ ἤκουσαν, ἐπειδὴ εἰς ἐκείνους ποὺ τὸν ἤκουσαν, δὲν ἦτο ἀναμεμιγμένος καὶ ἐνωμένος μὲ πίστιν.

Διότι καὶ ἡμεῖς ἔχομεν πάρει τὴν χαρμόσυνον ὑπόσχεσιν τῆς αἰωνίου ζωῆς, ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνοι εἶχαν πάρει τὴν ὑπόσχεσιν διὰ τὴν γῆν τῆς ἀναπαύσεώς των. Ἀλλὰ δὲν τοὺς ὠφέλησεν ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον ἤκουσαν διὰ τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, ἐπειδὴ εἰς τοὺς ἀκούσαντας δὲν ἦτο συνυφασμένος καὶ συνδεδεμένος μὲ τὴν ζωντανὴν πίστιν καὶ τὴν πρόθυμον ὑπακοήν.

Εἰσερχόμεθα βεβαίως στὸν τόπο τῆς ἀναπαύσεως ὅσοι πιστεύσαμε, συμφώνως πρὸς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶπε (γιὰ τοὺς ἀπιστήσαντες). Γι’ αὐτὸ ὡρκίσθηκα στὴν ὀργή μου· Δὲν θὰ εἰσέλθουν στὸν τόπο μου τῆς ἀναπαύσεως. Καίτοι τὰ ἔργα ἦταν συντελεσμένα ἀπὸ τὸ χρόνο τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου (ἄρα καὶ τὸ ἔργο τῆς ἀναπαύσεως, ὁ παράδεισος).

Διότι θὰ ἔμβωμεν εἰς τὴν ἀληθινὴν κατάπαυσιν, ὅσοι ἐπιστεύσαμεν σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει εἴπει ὁ Θεός: Ὥστε ὡρκίσθην, ὅταν ἐθύμωσα ἐναντίον των, ὅτι δὲν θὰ εἴσελθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἀναπαύσεως, ποὺ ὑπεσχέθην. Καὶ δὲν εἰσῆλθον ἐκεῖνοι, καίτοι τὰ ἔργα τῆς δημιουργίας ἔγιναν ἐξ ἀρχῆς, ἀφ’ ὅτου ἐκτίσθη ὁ κόσμος καὶ συνεπῶς ὑπῆρχεν ἀπὸ τότε ἕτοιμος καὶ ἡ κατάπαυσις.

Ἡμεῖς ὅμως, ποὺ ἔχομεν πιστεύσει, θὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν αἰωνίαν ἀνάπαυσιν τοῦ οὐρανοῦ, καθὼς ἔχει εἴπει ὁ Θεός· «Ἔτσι ὠργισμένος ἐναντίον των ὡρκίσθην, ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἀναπαύσεως, ποὺ τοὺς ἔχω ὑποσχεθῆ»· καίτοι τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, συνεπῶς καὶ ἡ γῆ τῆς καταπαύσεως, ἔγιναν ἀπὸ τότε ποὺ ἐκτίσθη ὁ κόσμος.

Διότι γιὰ τὴν ἑβδόμη ἡμέρα εἶπε κάπου τὸ ἑξῆς· Καὶ ἀναπαύθηκε ὁ Θεὸς τὴν ἡμέρα τὴν ἑβδόμη ἀπὸ ὅλα τὰ ἔργα του.

Ὅτι δὲ ἀπὸ τότε ἑτοιμάσθη καὶ ἡ κατάπαυσις, ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι ἔχει εἴπει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς κάποιο μέρος τῆς Ἁγίας Γραφῆς διὰ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν τὰ ἑξῆς: Καὶ κατέπαυσεν ὁ Θεὸς κατὰ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔργα του.

Διότι ἔχει λεχθῇ κάπου εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν διὰ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν τοῦτο· «Καὶ κατέπαυσεν ὁ Θεός κατὰ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔργα του».

Ἐπίσης γι’ αὐτὸ (γιὰ τὴν ἀνάπαυσι δηλαδὴ) εἶπε πάλι· Δὲν θὰ εἰσέλθουν στὸν τόπο μου τῆς ἀναπαύσεως.

Καὶ ἔχει λεχθῇ πάλιν εἰς τὸ αὐτὸ μέρος τῆς Γραφῆς: Δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν κατάπαυσίν μου. Ἄρα κανεὶς ἕως τώρα δὲν εἰσῆλθεν εἰς τὴν ἑτοιμασμένην ἐξ ἀρχῆς κατάπαυσιν.

Καὶ πάλιν εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ἔχει λεχθῇ· «Δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν καταύπασίν μου», ὅπως καὶ πράγματι δὲν εἰσῆλθον.

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἀπομένει νὰ εἰσέλθουν μερικοὶ σ’ αὐτόν, ἐκεῖνοι δέ, ποὺ ἄκουσαν πρωτύτερα τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα, δὲν εἰσῆλθαν λόγῳ ἀπιστίας,

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἀπομένει νὰ εἰσέλθουν κάποιοι εἰς τὴν κατάπαυσιν αὐτήν, καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἔλαβαν προτήτερα τὴν χαροποιὸν ὑπόσχεσιν περὶ καταπαύσεως, δὲν ἐμβῆκαν εἰς αὐτὴν ἕνεκα ἀπειθείας,

Ἐπειδή, λοιπόν, ὑπολείπεται νὰ εἰσέλθουν κάποιοι εἰς τὴν καταύπασιν καὶ αὐτοὶ ποὺ ἐδέχθησαν προηγουμένως τὴν χαρμόσυνον ὑπόσχεσιν δὲν εἰσῆλθον εἰς αὐτὴν ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας των,

πάλι ὁρίζει κάποιο καιρό, ὅταν διὰ τοῦ Δαβὶδ λέγῃ, Σήμερα, μετὰ ἀπὸ πολὺ χρόνο, σύμφωνα μὲ τὸ λεχθέν, Σήμερα, ὅταν ἀκούσετε τὴ φωνή του, νὰ μὴ σκληρύνετε τὶς καρδιές σας.

πάλιν ὁ Θεὸς ὁρίζει καιρὸν καταπαύσεως. Καὶ ὁρίζει τὸν καιρὸν αὐτόν, ὅταν λέγῃ μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαβίδ, Σήμερον. Ὁ Δαβίδ, ποὺ εἶπε τὸ Σήμερον, ἔζησε πολλοὺς χρόνους ὕστερον ἀπὸ τὸν Μωϋσῆν. Ὕστερον λοιπὸν ἀπὸ τόσους χρόνους ποὺ ἐπέρασαν, ἀφ’ ὅτου ἐπὶ Μωϋσέως ὡρκίσθη ὁ Θεὸς νὰ μὴ εἰσέλθουν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὴν ἐπίγειον κατάπαυσιν, ὡρίσθη πάλιν τὸ Σήμερον, σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο ποὺ ἐλέχθη διὰ τοῦ Δαβὶδ· Σήμερον, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνὴν τοῦ Θεοῦ, μὴ κάνετε διὰ τῆς ἀπειθείας σκληρὰς τὰς καρδίας σας.

πάλιν ὁ Θεὸς ὁρίζει κάποιον ἄλλην ἡμέραν, λέγων μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαυΐδ· σήμερον, ὕστερα δηλαδὴ ἀπὸ τόσους αἰῶνας μετὰ τὸν Μωϋσέα, καθὼς ἔχει λεχθῇ διὰ τοῦ Δαυῒδ «Σήμερον, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνὴν τοῦ Θεοῦ, μὴ κάμετε σκληρὰς τὰς καρδίας σας, μὲ τὴν ἀπιστίας καὶ τὴν ἀνυπακοήν σας».

Ἐὰν βεβαίως ὁ Ἰησοῦς (τοῦ Ναυῆ) τοὺς ὡδηγοῦσε στὸν τόπο τῆς ἀναπαύσεως, δὲν θὰ μιλοῦσε (τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο) γιὰ ἄλλον ἔπειτα καιρό.

Καὶ ἂς μὴ εἴπῃ κανείς, ὅτι ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ἐπέτυχεν ἔπειτα νὰ εἰσαγάγῃ τοὺς Ἰσραηλίτας εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας καὶ καταπαύσεως. Ἡ κατάπαυσις ἐκείνη δὲν ἦτο ἡ αἰωνία καὶ ἀληθινή. Διότι, ἐὰν ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ εἶχεν ὁδηγήσει ἐκείνους εἰς τὴν ἀληθινὴν κατάπαυσιν, δὲν θὰ ὡμίλει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἔπειτα περὶ ἅλλου καιροῦ, κατὰ τὸν ὁποῖον ἠμποροῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ κληρονομήσουν τὴν κατάπαυσιν.

Διότι, ἐὰν ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ὠδηγοῦσε τοὺς Ἑβραίους ἐκείνους τῆς ἀνυπακοῆς καὶ τοὺς εἰσῆγε τότε εἰς τὴν γῆν τῆς καταπαύσεως, δὲν θὰ ὠμιλοῦσε ὁ Θεὸς ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ περὶ ἄλλης ἡμέρας καταπαύσεως. (Ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας εἰς τὴν ὁποίαν εἰσῆλθον οἱ Ἰσραηλῖται δὲν ἦτο ἡ γῆ τῆς ἀληθινῆς, τῆς αἰωνίας ἀναπαύσεως. Δι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς ὁμιλεῖ περὶ ἄλλης ἀναπαύσεως).

Ἄρα ἀπομένει γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ἀνάπαυσι Σαββάτου (αἰωνίου Σαββάτου).

Συνεπῶς ἀπομένει καὶ ἐπιφυλάσσεται εἰς τὸν ἀληθινὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ κάποια αἰωνία καὶ ἱερὰ κατάπαυσις, ὅμοια πρὸς τὴν κατάπαυσιν τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸ Σάββατον τῆς δημιουργίας.

Διὰ νὰ ὁμιλῇ ὅμως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον περὶ ἄλλης καταπαύσεως, σημαίνει ὅτι ἀπομένει αἰωνία καὶ χαρμόσυνος κατάπαυσις καὶ μακαριότητος εἰς τὸν ἀληθινὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ.

Διότι, ὅποιος εἰσέρχεται στὸν τόπο του τῆς ἀναπαύσεως (στὸν παράδεισο τοῦ Θεοῦ), ἀναπαύεται καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὰ ἔργα του, ὅπως ἀναπαύθηκε ἀπὸ τὰ δικά του ὁ Θεός (κατὰ τὸ Σάββατο).

Πράγματι δὲ πρόκειται περὶ ἱερᾶς καὶ αἰωνίας καταπαύσεως, περὶ σαββατισμοῦ. Διότι ἐκεῖνος, ποῦ ἐμβῆκεν εἰς τὴν κατάπαυσιν τοῦ Θεοῦ, καὶ αὐτὸς ἀνεπαύθη ἀπὸ τὰ ἔργα του, καθὼς ἀκριβῶς καὶ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὰ ἴδιά του ἔργα.

Διότι ἐκεῖνος ποὺ εἰσῆλθεν εἰς αὐτὴν τὴν αἰωνίαν κατάπαυσιν τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἔχει ἀναπαυθῆ καὶ αὐτὸς ἀπὸ τοὺς ἀγῶνας καὶ τὰ ἔργα του, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ Θεὸς ἀνεπαύθη ἀπὸ τὰ ἰδικά του ἔργα.

Ἂς ἀγωνισθοῦμε λοιπὸν νὰ εἰσέλθωμε σ’ ἐκεῖνο τὸν τόπο τῆς ἀναπαύσεως, γιὰ νὰ μὴν ἐκπέσῃ κανεὶς ἐξ αἰτίας τοῦ αὐτοῦ παραδείγματος ἀπιστίας.

Ἂς προσπαθήσωμεν λοιπὸν μὲ σπουδὴν καὶ ἐπιμέλειαν νὰ ἔμβωμεν εἰς ἐκείνην τὴν κατάπαυσιν, διὰ νὰ μὴ πέσῃ κανεὶς εἰς τὸ αὐτὸ παράδειγμα τῆς ἀπειθείας τῶν Ἰουδαίων καὶ ἀποκλεισθῇ ὅπως ἀπεκλείσθησαν καὶ ἐκεῖνοι.

Ἂς προσπαθήσωμεν, λοιπόν, μὲ κάθε ἐπιμέλειαν καὶ δραστηριότητα νὰ εἰσέλθωμεν εἰς ἐκείνην τὴν οὐρανίαν ἀνάπαυσιν, διὰ νὰ μὴ πέσῃ κανεὶς εἰς τὸ αὐτὸ κατάντημα καὶ πάθημα τῶν ἀπίστων καὶ ἀνυποτάκτων Ἰουδαίων.

Ὁ Λόγος μάλιστα τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὸν ὁποῖο ἐμεῖς θὰ δώσωμε λόγο, εἶναι ζωντανὸς καὶ δραστικὸς καὶ κοπτερώτερος περισσότερο ἀπὸ κάθε δίκοπο μαχαίρι, καὶ φθάνει μέχρι τὸ χωρισμὸ ψυχῆς καὶ πνεύματος, ὀστῶν καὶ μυελῶν, καὶ κρίνει σκέψεις καὶ προθέσεις τοῦ ἐσωτερικοῦ ἀνθρώπου,

Πρέπει δὲ νὰ δείξωμεν ἐπιμέλειαν καὶ σπουδήν, διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος περιέχει τὰς ὑποσχέσεις καὶ ἀπειλάς του, δὲν εἶναι νεκρὸν γράμμα. Εἶναι ζωντανὸς καὶ δραστικός, καὶ κοπτερώτερος ἀπὸ κάθε δίκοπον μάχαιραν καὶ εἰσχωρεῖ καὶ εἰς αὐτὰ τὰ ἀδιασπάστως ἐνωμένα βάθη τοῦ ἀνθρώπου, ἤτοι καὶ εἰς τὴν ψυχὴν καὶ εἰς τὰς ἀνωτέρας πνευματικὰς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, καὶ εἰς τὰς ἀρθρώσεις καὶ εἰς τοὺς μυελούς. Καὶ εἰς τὴν ἀνεπίδεκτον ψυχὴν προκαλεῖ πληγὰς καὶ τύψεις, εἰς τὸ τέλος δὲ καὶ σκληρύνσεις ποὺ δὲν θεραπεύονται. Καὶ ἔχει τὴν δύναμιν νὰ ἐρευνᾷ καὶ νὰ κρίνῃ καὶ αὐτὰς τὰς ἀφανεῖς σκέψεις καὶ ἰδέας τῆς καρδίας.

Διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι νεκρὸς καὶ ἀδρανής, ἀλλὰ ζωντανὸς καὶ δραστήριος, κοπτερώτερος ἀπὸ κάθε κολοτροχισμένο δίκοπο μαχαίρι, ἱκανὸς νὰ εἰσδύῃ εἰς ὅλην τὴν ὕπαρξιν τοῦ ἀνθρώπου, μέχρι ποὺ νὰ ξεχωρίζῃ τὴν ψυχὴν καὶ τὰ πνευματικὰ χαρίσματα τοῦ ἀνθρώπου, τὰς ἀρθρώσεις καὶ τοὺς μυελούς· καὶ ἔχει τὴν δύναμιν νὰ ἐρευνᾷ καὶ νὰ κρίνῃ καὶ τὰς πλέον ἀφανεῖς καὶ κρυφίας σκέψεις καὶ ἐννοίας τῆς καρδίας.

καὶ δὲν ὑπάρχει κτίσμα ἀόρατο σ’ αὐτόν, ἀλλ’ ὅλα εἶναι γυμνὰ καὶ φανερὰ στοὺς ὀφθαλμούς του (Ἀπὸ τὸν ἀπρόσωπο λόγο τοῦ Θεοῦ ὁ ἀπόστολος ἀνάγεται στὸν προσωπικὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἀπὸ τὸν ἐπίγειο τόπο τῆς ἀναπαύσεως ἀνάγεται στὸν ἐπουράνιο τόπο τῆς ἀναπαύσεως).

Καὶ δὲν ὑπάρχει κανὲν κτίσμα ἀφανὲς καὶ ἀόρατον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ὅλα εἶναι γυμνὰ καὶ ξεσκεπασμένα εἰς τὰ μάτια ἐκείνου, πρὸς τὸν ὁποῖον θὰ δώσωμεν λογαριασμὸν καὶ ἀπολογίαν διὰ τὰς πράξεις μας.

Καὶ δὲν ὑπάρχει κανένα κτίσμα ἀφανὲς καὶ ἀόρατον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ὅλα εἶναι γυμνὰ καὶ ξέσκεπα εἰς τὰ μάτια αὐτοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖον καὶ ἡμεῖς μίαν ἡμέραν θὰ λογοδοτήσωμεν.

Ἀφοῦ λοιπὸν ἔχουμε μεγάλον ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος διέσχισε καὶ ὑπερέβη τοὺς οὐρανούς, τὸν Ἰησοῦ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ἂς κρατοῦμε στερεὰ τὴν Πίστι.

Ἀφοῦ λοιπόν, σύμφωνα καὶ μὲ ὅσα εἴπομεν, ἔχομεν μεγάλον Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἔχει πλέον περάσει ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὴν αἰωνίαν κατάπαυσιν, ὅπου μᾶς περιμένει, τὸν Ἰησοῦν δηλαδή, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἁπλοῦς ἄνθρωπος, ἀλλ’ εἶναι καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἂς κρατῶμεν καλὰ τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεώς μας πρὸς αὐτόν.

Ἀφοῦ, λοιπόν, ἔχομεν Ἀρχιερέα μέγαν, ποὺ ἔχει διαβῆ τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ, τὸν Ἰησοῦν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἂς κρατῶμεν σφικτὰ τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεώς μας.

Δὲν ἔχουμε δὲ ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος δὲν δύναται νὰ δείξῃ συμπάθεια στὶς ἀδυναμίες μας, ἀλλ’ ὁ ὁποῖος ἔχει δοκιμασθῇ σὲ ὅλα ὁμοίως μὲ ἐμᾶς, χωρὶς ὅμως ἁμαρτία.

Μὴ περάσῃ δὲ ποτὲ ἀπὸ τὸν νοῦν μας, ὅτι ἀφοῦ αὐτὸς εἶναι τώρα εἰς τοὺς οὐρανούς, δὲν θὰ δείξῃ ἐνδιαφέρον δι’ ἠμᾶς. Διότι δὲν ἔχομεν Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἐπειδὴ δὲν γνωρίζει τὰ ὅσα μᾶς συμβαίνουν, ἢ ἐπειδὴ ὑψώθη τόσον πολὺ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμπαθήσῃ εἰς τὰς ἠθικὰς καὶ φυσικὰς ἀδυναμίας μας. Ἀλλ’ ἔχομεν Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἔχει πειρασθῆ καθ’ ὅλους τοὺς τρόπους, κατὰ τοὺς ὁποίους ἡ ἀνθρωπίνη φύσις δύναται νὰ πειρασθῇ. Ἔχει πειρασθῆ ἐξ ὁλοκλήρου ὅμοια πρὸς ἡμᾶς, χωρὶς ὅμως νὰ ὑποπέσῃ εἰς καμμίαν ἁμαρτίαν.

Διότι δὲν ἔχομεν Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος - λόγῳ ἀγνοίας ἐκείνων ποὺ συμβαίνουν εἰς ἡμᾶς - δὲν ἠμπορεῖ νὰ αἰσθανθῇ συμπάθειαν πρὸς τὰς πνευματικὰς καὶ ἠθικὰς ἡμῶν ἀσθενείας καὶ ἀδυναμίας. Τουναντίον ἔχομεν Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἔχει πειρασθῆ καὶ δοκιμασθῆ εἰς ὅλα, ὅσα εἶναι δυνατὸν νὰ πειρασθῇ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις, ὁμοίως μὲ ἡμᾶς, χωρὶς ὅμως νὰ παρασυρθῇ εἰς καμμίαν ἀπολύτως ἁμαρτίαν.

Ἂς πλησιάζωμε λοιπὸν μὲ θάρρος στὸ θρόνο τῆς δόξης (στὸν ἔνδοξο θρόνο), γιὰ νὰ λάβωμε ἔλεος καὶ ἐπιτύχωμε χάρι γιὰ νὰ βοηθηθοῦμε στὸν καιρὸ τῆς ἀνάγκης.

Ἀφοῦ δὲ τέτοιος εἶναι ὁ Ἀρχιερεύς μας, ἂς πλησιάζωμεν λοιπὸν μὲ θάρρος καὶ ἄφοβον πεποίθησιν πρὸς τὸν βασιλικὸν θρόνον του, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐκπηγάζει ἡ χάρις, διὰ νὰ λάβωμεν συγχώρησιν διὰ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ διὰ νὰ εὕρωμεν εὔνοιαν καὶ δωρεάς, ποὺ θὰ μᾶς δώσουν βοήθειαν ἐπίκαιρον εἰς κάθε κρίσιμον ὥραν πειρασμοῦ.

Λοιπὸν ἂς προσευχώμεθα μὲ θάρρος καὶ ἀκλόνητος πεποίθησιν εἰς τὸν θρόνον τῆς χάριτος, διὰ νὰ λάβωμεν ἔλεον καὶ συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ διὰ νὰ εὕρωμεν τὴν θείαν χάριν, ποὺ θὰ μᾶς βοηθῇ ἀποτελεσματικῶς εἰς κάθε περίστασιν πειρασμῶν καὶ κινδύνων.

Κάθε δὲ ἀρχιερεύς, ποὺ προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπους, χάριν τῶν ἀνθρώπων γίνεται ἀρχιερεὺς στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ προσφέρῃ δῶρα καὶ θυσίες γιὰ τὶς ἁμαρτίες.

Θὰ εὕρωμεν δὲ ἔλεος καὶ χάριν καὶ βοήθειαν ἀπὸ τὸν μεγάλον καὶ συμπαθῆ Ἀρχιερέα μας, διότι κάθε ἀρχιερεὺς εἰς τὴν λευϊτικὴν ἱερωσύνην τῶν Ἰουδαίων ξεχωρίζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐγκαθίσταται ἀρχιερεὺς πρὸς ὠφέλειαν τῶν ἀνθρώπων εἰς τὰ ἔργα τῆς λατρείας, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ προσφέρῃ καὶ δῶρα καὶ θυσίας πρὸς συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ.

Διότι κάθε ἀρχιερεύς, ποὺ λαμβάνεται καὶ ξεχωρίζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως συμβαίνει μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, γίνεται καὶ ἐγκαθίσταται ἀρχιερεὺς ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ προσφέρῃ δῶρα καὶ θυσίας πρὸς συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ.

Καὶ δύναται νὰ συμπαθῇ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἁμαρτάνουν καὶ ἐκτρέπονται, ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς περιβάλλεται ἀπὸ ἀδυναμία.

Καὶ δύναται οὗτος νὰ συμπαθῇ εἰς τοὺς ἁμαρτάνοντας ἐξ ἀγνοίας καὶ πλάνης, ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς ὡς ἄνθρωπος φέρει ἐπάνω του ἠθικὴν ἀσθένειαν καὶ ἀδυναμίας.

Καὶ ἠμπορεῖ αὐτὸς νὰ συμπαθῇ καὶ νὰ φέρεται μὲ μετριοπάθειαν πρὸς αὐτούς, ποὺ παρασύρονται εἰς τὴν ἁμαρτίαν ἀπὸ ἄγνοιαν καὶ πλάνην, διότι καὶ αὐτὸς σὰν ἄνθρωπος περιβάλλεται καὶ διαποτίζεται καὶ φέρει τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν.

Καὶ ἐξ αἰτίας της ὀφείλει, ὅπως καὶ γιὰ τὸ λαό, ἔτσι καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό του νὰ προσφέρῃ θυσία γιὰ τὶς ἁμαρτίες.

Καὶ ἐξ αἰτίας τῆς ἀσθενείας καὶ ἐνοχῆς του αὐτῆς ὀφείλει σύμφωνα μὲ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου, καθὼς προσφέρει ὑπὲρ τοῦ λαοῦ, ἔτσι νὰ προσφέρῃ θυσίαν καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν του, διὰ νὰ συγχωρηθοῦν αἱ ἁμαρτίαι του.

Ἀκριβῶς δὲ ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἀσθενείας καὶ ἐνόχης τοῦ ὡς ἀνθρώπου ἔχει καθῆκον νὰ προσφέρῃ θυσίας καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν του, διὰ τὴν συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν του, ὅπως προσφέρει ὑπὲρ τοῦ λαοῦ.

Καὶ κανεὶς δὲν λαμβάνει ἀφ’ ἑαυτοῦ τὸ ἀξίωμα, ἀλλ’ ὅταν καλῆται ἀπὸ τὸ Θεό, ὅπως καὶ ὁ Ἀαρών.

Καὶ κανεὶς δὲν λαμβάνει μόνος του καὶ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του τὴν ὑψηλὴν τιμὴν τῆς ἀρχιερωσύνης, ἀλλὰ λαμβάνει αὐτήν, ὅταν καλῆται ἀπὸ τὸν Θεόν, καθὼς ἐκλήθη εἰς τὸ ἀξίωμα τοῦτο ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὁ Ἀαρών.

Καὶ κανεὶς δὲν παίρνει μόνος του καὶ αὐθαιρέτως τὴν μεγάλην τιμὴν τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος, ἀλλὰ τὴν λαμβάνει, ὅταν προσκαλῆται ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅπως εἶχε προσκληθῇ καὶ ὁ Ἀαρών.

Ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς δὲν τίμησε ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του μὲ τὸ νὰ γίνῃ ἀρχιερεύς, ἀλλὰ τὸν τίμησε ἐκεῖνος (ὁ Θεός), ποὺ εἶπε σ’ αὐτὸν· Δικός μου υἱὸς εἶσαι σύ, ἐγὼ σήμερα σὲ γέννησα (σὲ ἔφερα στὴν ὕπαρξι ὡς ἄνθρωπο).

Ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς δὲν ἐδόξασε μόνος του τὸν ἑαυτόν του εἰς τὸ νὰ γίνῃ Ἀρχιερεύς, ἀλλὰ τὸν ἐδόξασεν ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐλάλησε πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπεν· Υἱός μου εἶσαι σύ· Ἐγὼ σὲ ἐγέννησα σήμερον, ὅτε σοῦ ἔδωκα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ ἐδόξασα αὐτὴν διὰ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς ἐκ δεξιῶν μου καθέδρας.

Ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ὁ μέγας Ἀρχιερεύς, δὲν ἐδόξασε μόνος του τὸν ἑαυτόν του εἰς τὸν νὰ γίνῃ Ἀρχιερεύς, δὲν ἀπέμεινε αὐτὸς εἰς τὸν ἑαυτόν του τὸ ἀξίωμα, ἀλλ’ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐλάλησε πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «Σὺ εἶσαι Υἱός μου, ἐγὼ σὲ ἐγέννησα σήμερα, ποὺ σοῦ ἔδωκα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν».

Ἐπίσης σὲ ἄλλο μέρος λέγει· Σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος κατὰ τὸν τύπο Μελχισεδέκ.

Καθὼς καὶ εἰς ἄλλο μέρος τῆς Γραφῆς λέγει· Σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος σὰν τὸν Μελχισεδέκ, τοῦ ὁποίου παρασιωπᾶται ἐξεπίτηδες εἰς τὴν Γραφὴν ἡ γενεαλογία καὶ ὁ θάνατος, διὰ νὰ εἶναι σύμβολον καὶ προτύπωσις τῆς παντοτινῆς βασιλείας καὶ ἱερωσύνης σου.

Καθὼς καὶ εἰς ἄλλο χωρίον τῆς Γραφῆς λέγει· «Σὺ εἶσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα, ἔχεις αἰωνίαν καὶ ἀκατάλυτον τὴν ἀρχιερωσύνην, σύμφωνα μὲ τὸν τύπον, ποὺ προφητικῶς ἐδόθη ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Μελχισεδὲκ εἰς τὴν Π. Διαθήκην».

Αὐτὸς (ὁ Χριστὸς) κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς φυσικῆς ζωῆς του μὲ ἰσχυρὴ κραυγὴ καὶ δάκρυα ἀπηύθυνε δεήσεις καὶ παρακλήσεις πρὸς ἐκεῖνον, ποὺ εἶχε τὴ δύναμι νὰ σώσῃ ἀπὸ τὸ θάνατο (μὲ τὴν ἀνάστασι), καὶ λόγῳ τῆς εὐλαβείας του εἰσακούσθηκε.

Οὗτος ὁ Χριστὸς κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἐπιγείου σωματικῆς ζωῆς του, ἀφοῦ προσέφερε πρὸς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἠδύνατο νὰ τὸν σώζῃ ἀπὸ τὴν ἀγωνίαν τοῦ θανάτου, δεήσεις καὶ παρακλήσεις θερμὰς μὲ κραυγὴν δυνατὴν καὶ μὲ δάκρυα, καὶ ἀφοῦ εἱσηκούσθη διὰ τὴν εὐλαβῆ ὑπακοὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐνισχύθη, ὥστε ἀτρόμητα νὰ βαδίζῃ πρὸς τὸν θάνατον,

Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἐνανθρωπήσεώς του καὶ τῆς ἐπιγείου σωματικῆς ζωῆς προσέφερε πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὁ ὁποῖος ἠδύνατο νὰ τὸν σώσῃ ἀπὸ τὸ φρικτὸν μαρτύριον τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου, θερμὰς δεήσεις καὶ ἰκεσίας μὲ κραυγὴν ἰσχυρὰν καὶ μὲ δάκρυα, καὶ εἱσηκούσθη, χάρις εἰς τὴν ἄπειρον αὐτοῦ εὐλάβειαν (ὥστε καρτερικῶς νὰ πίῃ τὸ ποτήριον τοῦ σταυρικοῦ θανάτου του).

Καίτοι δὲ ἦταν Υἱός (ἄρα Θεός, καὶ συνεπῶς δὲν ὤφειλε ὑπακοή), ἄσκησε μὲ ὅσα ἔπαθε ὑπακοή.

καίτοι ἦτο υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἔμαθεν ἀπὸ ὅσα ἔπαθε τὴν ὑπακοὴν δείξας αὐτὴν ἐμπράκτως καὶ εἰς ὕψιστον βαθμόν.

Ἔτσι δέ, καίτοι ἦτο Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μονογενὴς καὶ ὁμοούσιος τοῦ Πατρός, ἔμαθε ἐκ προσωπικῆς πείρας ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ ὅσα ἔπαθε τὴν ὑπακοήν.

Καί, ἀφοῦ ἔτσι καθιερώθηκε, ἔγινε γιὰ ὅλους ἐκείνους, ποὺ ὑπακούουν σ’ αὐτόν, αἴτιος σωτηρίας αἰωνίας,

Καὶ ἔτσι ἀπεδείχθη τέλειος καὶ ἔγινεν εἰς ὅλους ὅσοι τὸν ὑπακούουν αἴτιος σωτηρίας ὄχι προσωρινῆς, ἀλλ’ αἰωνίου.

Καὶ ἀφοῦ ἔγινε τέλειος κατὰ πάντα καὶ ὡς ἄνθρωπος, ἔγινεν αἴτιος αἰωνίου σωτηρίας εἰς ὅλους ὅσοι τὸν ὑπακούουν.

ἀνακηρυχθεὶς ἀπὸ τὸ Θεὸ ἀρχιερεὺς κατὰ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδέκ.

Καὶ ὠνομάσθη καὶ ἐπροσφωνήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν Ἀρχιερεὺς αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

Καὶ ὠνομάσθη καὶ προσεφωνήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν αἰώνιος Ἀρχιερεὺς κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

Γι’ αὐτὸν (τὸν Μελχισεδὲκ ὡς τύπο τοῦ ἀρχιερέως Χριστοῦ) ἔχουμε πολλὰ νὰ εἰποῦμε, ἀλλὰ καὶ δυσνόητα γιὰ νὰ σᾶς τὰ μεταδώσωμε, ἐπειδὴ ἔχετε γίνει βραδεῖς καὶ δύσκολοι στὸ νὰ ἀκούετε μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς γιὰ νὰ καταλάβετε.

Διὰ τὸν Μελχισεδὲκ αὐτὸν ὡς τύπον τῆς ἀρχιερωσύνης τοῦ Χριστοῦ ἔχομεν νὰ εἴπωμεν πολλά, ποὺ δύσκολα ἑρμηνεύονται καὶ ἐξηγοῦνται, ἐπειδὴ ἔχετε γίνει βραδεῖς καὶ δύσκολοι εἰς τὸ νὰ ἀκούετε μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς σας, ὥστε νὰ κατανοῆτε τὰς ὑψηλὰς ἀληθείας.

Δι’ αὐτὸν δὲ τὸν Μελχισεδέκ, τὸν τύπον καὶ τὸ προεικόνισμα τῆς ἀρχιερωσύνης τοῦ Χριστοῦ, πολλὰ ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν, τὰ ὁποῖα ὅμως δύσκολα ἑρμηνεύονται, μάλιστα δὲ εἰς σᾶς, ἐπειδὴ ἔχετε γίνει βραδεῖς καὶ δυσκίνητοι εἰς τὸ νὰ ἀκούετε καὶ νὰ ἐννοῆτε τὰς μεγάλας ἀληθείας τῆς πίστεως.

Καὶ γι’ αὐτό, ἐνῷ ἔπειτα ἀπὸ τόσο χρόνο ἔπρεπε νὰ εἶσθε διδάσκαλοι, πάλιν ἔχετε ἀνάγκη νὰ σᾶς διδάσκῃ κανεὶς τὰ πρῶτα στοιχεῖα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἔχετε καταντήσει νὰ ἔχετε ἀνάγκη ἀπὸ γάλα καὶ ὄχι ἀπὸ στερεὰ τροφή.

Καὶ σᾶς ἀποκαλῶ ὀκνοὺς καὶ βαρήκοους, διότι ἐνῷ ἔπρεπε νὰ εἶσθε διδάσκαλοι, ἕνεκα τοῦ χρόνου ποὺ ἐμεσολάβησεν, ἀφ’ ὅτου ἐγίνατε Χριστιανοί, πάλιν ἔχετε ἀνάγκην νὰ σᾶς διδάσκουν, ποῖαι εἶναι αἱ πρῶται καὶ εἰς τὰς ἀρχὰς διδασκόμενοι στοιχειώδεις ἀλήθειαι τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐκαταντήσατε νὰ ἔχετε ἀνάγκην ὅπως τραφῆτε μὲ γάλα, δηλαδὴ μὲ τροφὴν πνευματικὴν κατάλληλον διὰ ἀρχαρίους. Καὶ δὲν εἶσθε προωδευμένοι, ὥστε νὰ χρειάζεσθε στερεὰν καὶ ὑψηλοτέραν πνευνατικὴν τροφὴν καὶ διδασκαλίαν.

Καὶ ἐνῶ σεῖς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶσθε διδάσκαλοι τῶν ἄλλων, ἀφοῦ ἐπὶ τόσον χρόνον ἀκούετε τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ἐν τούτοις ἔχετε ἀνάγκην νὰ σᾳς διδάσκουν ποῖαι εἶναι αἱ στοιχειώδεις καὶ θεμελιώδεις ἀλήθειαι τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, αἱ ὁποῖαι διδάσκονται εἰς τοὺς νεοφωτίστους κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς πίστεώς των εἰς τὸν Χριστόν. Καὶ ἔτσι παρουσιάζεσθε σὰν νήπια, ποὺ ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ γάλα καὶ δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ πάρουν καὶ νὰ ἀφομοιώσουν στερεὰν τροφήν. Εἶσθε νήπιοι κατὰ τὴν πίστιν καὶ ὄχι ὥριμοι.

Καθένας δέ, ποὺ τρέφεται μὲ γάλα, εἶναι ἀνίκανος γιὰ λόγο τελειότητος, ἀφοῦ εἶναι νήπιο.

Διότι καθένας, ποὺ τρέφεται μόνον μὲ πνευματικὸν γάλα καὶ διδάσκεται στοιχειώδεις ἀληθείας, δὲν ἔχει πεῖραν καὶ δὲν γνωρίζει τὴν διδασκαλίαν, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν δικαιοσύνην καὶ τὸν ἀκριβῆ ἐνάρετον βίον. Καὶ δὲν γνωρίζει τὴν διδασκαλίαν αὐτήν, διότι πνευματικῶς εὑρίσκεται εἰς νηπιακὴν κατάστασιν καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐννοήσῃ ὑψηλὴν καὶ ἀνωτέραν διδασκαλίαν.

Διότι καθένας ποὺ τρέφεται μὲ γάλα, ποὺ ἐξακολουθεῖ δηλαδὴ νὰ παίρνῃ μόνον τὰς στοιχειώδεις ἀληθείας τῆς πίστεως, δὲν ἔχει λάβει ἀκόμη πεῖραν καὶ δὲν γνωρίζει τὴν διδασκαλίαν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν ἐνάρετον ζωήν. Εἶναι ἀκόμη ἀπὸ πνευματικῆς ἀπόψεως νήπιον.

Ἡ δὲ στερεὰ τροφὴ εἶναι γιὰ τοὺς ὡρίμους, οἱ ὁποῖοι λόγῳ συνεχοῦς χρήσεως ἔχουν ἐξασκήσει τὰ αἰσθητήρια, γιὰ νὰ καταλαβαίνουν καὶ τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό.

Ἡ στερεὰ δὲ καὶ ὑψηλοτέρα πνευματικὴ τροφὴ εἶναι διὰ τελείους Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴν ἄσκησιν καὶ συνήθειαν ἔχουν τὰ πνευματικὰ αἰσθητήρια γυμνασμένα εἰς τὸ νὰ διακρίνουν εὔκολα μεταξὺ τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, τῆς ἀληθείας καὶ τῆς πλάνης.

Ἡ στερεὰ τροφή, ἡ βαθεῖα καὶ φωτισμένη πνευματικὴ διδασκαλία, εἶναι διὰ τοὺς τελείους, δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν μὲ τὴν πνευματικὴν ἐργασίαν καὶ συνήθειαν γυμνασμένα καὶ ἱκανὰ τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς, ὥστε νὰ διακρίνουν εὔκολα μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ.

Γι’ αὐτὸ ἂς ἀφήσωμε τὴ στοιχειώδη χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ ἂς προχωροῦμε πρὸς τὴν τελειότητα (τὴ βαθύτερη καὶ ὑψηλότερη χριστιανικὴ διδασκαλία). Ἂς μὴ θέτωμε πάλι θεμέλιο ἀρχίζοντας ἀπὸ μετάνοια γιὰ νεκρὰ ἔργα (ἁμαρτωλὰ ἔργα ποὺ νεκρώνουν), καὶ πίστι στὸ Θεό,

Ἀφοῦ λοιπὸν πρὸ πολλοῦ εἶσθε μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦτο ἂς ἀφήσωμεν τὰς στοιχειώδεις διδασκαλίας περὶ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι διὰ τοὺς ἀρχαρίους, καὶ ἂς προχωρῶμεν πρὸς τὴν τελειοτέραν διδασκαλίαν. Καὶ ἂς μὴ θέτωμεν πάλιν θεμέλιον ἀρχίζοντες ἀπὸ τὴν μετάνοιαν διὰ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ νεκρώνουν τὴν ψυχήν, καὶ ἀπὸ τὴν πίστιν εἰς τὸν Θεόν,

Ἐπειδή, λοιπόν, ἀπὸ τόσον καιρὸν ἔχετε ἀκούσει τὴν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν πρέπει πλέον νὰ μένετε νήπιοι πνευματικῶς, ἂς ἀφήσωμεν τὰς στοιχειώδεις καὶ ἁπλουστάτας διδασκαλίας περὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἂς προχωρήσωμεν πρὸς τὰς τελειοτέρας. Καὶ ἂς μὴ θέτωμεν πάλιν ὡς θεμέλιον τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς σας ἐκεῖνα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἠρχίσαμεν, δηλαδὴ νὰ μὴ ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὴν μετάνοιαν ἐκ τῶν νεκρῶν ἔργων τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπὸ τὴν πίστιν εἰς τὸν Θεόν·

διδασκαλία γιὰ βαπτίσματα, καὶ ἐπίθεσι χεριῶν (πρὸς μετάδοσι τῆς θείας χάριτος), καὶ ἀνάστασι νεκρῶν, καὶ αἰώνια κρίσι.

καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν, ποὺ μᾶς διαφωτίζει νὰ κάνωμεν διάκρισιν τῶν ἰουδαϊκῶν βαπτισμῶν καὶ πλύσεων ἀπὸ τὸ χριστιανικὸν βάπτισμα· καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν περὶ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν, ποὺ γίνεται διὰ νὰ μεταδοθοῦν τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν περὶ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν καὶ τῆς μελλούσης κρίσεως, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ κριθῇ τὸ αἰώνιον μέλλον μας.

ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν περὶ τῆς τεραστίας διαφορᾶς μεταξὺ τοῦ χριστιανικοῦ βαπτίσματος καὶ τῶν Ἰουδαϊκῶν βαπτισμῶν καὶ πλύσεων, ἀπὸ τὴν ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν, ποὺ γίνεται μετὰ τὸ βάπτισμα διὰ τὴν μετάδοσιν τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν περὶ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν καὶ τῆς μελλούσης κρίσεως, ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ἐξαρτηθῇ τὸ αἰώνιον μέλλον μας. Αὐτὰ τὰ εἴπομεν εἰς τήν ἀρχην.

Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ κάνωμε, ἐὰν ἐπιτρέπῃ ὁ Θεός.

Καὶ θὰ κατορθώσωμεν τὴν πρόοδον αὐτὴν πρὸς τὴν τελειοτέραν διδασκαλίαν μὲ τὴν βοήθειαν καὶ ἐνίσχυσιν τοῦ Θεοῦ.

Καί, Θεοῦ θέλοντος, θὰ πραγματοποιήσωμεν τώρα αὐτὴν τὴν πρόοδον καὶ θὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ἀνωτέραν πνευματικὴν διδασκαλίαν καὶ ζωήν.

Εἶναι δὲ ἀδύνατο ἐκείνους, ποὺ μιὰ φορὰ βαπτίσθηκαν, καὶ γεύθηκαν τὴ δωρεὰ τὴν ἐπουράνια, καὶ ἔγιναν μέτοχοι Πνεύματος Ἁγίου,

Εἶναι δὲ ἀπαραίτητον νὰ προοδεύωμεν πάντοτε καὶ νὰ μὴ ὀπισθοχωροῦμεν. Διότι εἶναι ἀδύνατον ἐκείνους, ποὺ ἔλαβαν μίαν φορὰν γιὰ πάντα τὸν φωτισμὸν τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας καὶ ἐδοκίμασαν μὲ τὴν προσωπικήν των πεῖραν τὴν γλυκύτητα καὶ τὸ ὕψος τῆς δωρεᾶς, ποὺ μᾶς δίδεται ἀπὸ τὸν ἐπουράνιον Θεὸν μὲ τὴν συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ ἔγιναν μέτοχοι τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,

Πρέπει δὲ πάντοτε νὰ προχωροῦμεν, διότι ἄλλως ὑπάρχει φόβος καταστρεπτικῆς ὀπισθοδρομήσεως. Διότι εἶναι ἀδύνατον ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κατηχήθησαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἔλαβον τὸ ἅπαξ τελούμενον διὰ τὸν καθένα ἅγιον βάπτισμα καὶ ἐγεύθησαν τὴν ἀπερίγραπτον γλυκύτητα καὶ χάριν τῶν οὐρανίων δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καὶ ἔγιναν μέτοχοι τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

καὶ ἀπήλαυσαν τὸν ὡραῖο λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ θαύματα τοῦ νέου κόσμου ποὺ ἔμελλε νὰ ἔλθῃ (διὰ τοῦ Μεσσίου),

καὶ οἱ ὁποῖοι ἐδοκίμασαν πόσον γλυκὺς εἶναι καὶ πόσον εἰρηνεύει καὶ χαροποιεῖ τὴν ψυχὴν ὁ ἐν τῷ εὐαγγελίῳ λόγος τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν πεῖραν καὶ τῶν ὑπερφυσικῶν δυνάμεων καὶ θαυμάτων, ποὺ ἤρχισαν τώρα εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ Μεσσίου, πρόκειται δὲ νὰ ἐκδηλωθοῦν μὲ τελειότητα εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν,

καὶ ἔλαβαν προσωπικὴν πεῖραν πόσον καλός, εὐεργετικὸς καὶ εἰρηνοποιὸς εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐγνώρισαν τὰς ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ τὰ θαύματα, ποὺ πραγματοποιοῦνται ἐν τῳ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἐκδηλωθοῦν δὲ εἰς ὅλην των τὴν λαμπρότητα κατὰ τὸν μέλλοντα αἰῶνα,

καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ ἐξέπεσαν, εἶναι ἀδύνατο (μετὰ τὴν ἀνακαίνισι διὰ τοῦ βαπτίσματος) νὰ τοὺς ἀνακαινίσῃ κανεὶς πάλι διὰ μετανοίας, ἀνθρώπους ποὺ ξανασταυρώνουν ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπ’ αὐτοὺς καὶ διαπομπεύουν τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ.

καὶ οἱ ὁποῖοι ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἐξέπεσαν, εἶναι ἀδύνατον νὰ ξανακαινουργώνῃ κανεὶς αὐτοὺς πρὸς μετάνοιαν. Καὶ εἶναι ἀδύνατον, διότι αὐτοὶ μὲ τὴν ἀποστασίαν των ξανασταυρώνουν πάλιν πρὸς καταστροφὴν τοῦ ἑαυτοῦ των τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν διαπομπεύουν καὶ ἀπέναντι τοῦ κόσμου.

αὐτοὶ οἱ πιστοί, ποὺ τόσον ἔχουν προοδεύσει, ἐὰν ξεπέσουν ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ ἀρνηθοῦν, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀνακαινίζωνται καὶ νὰ ὁδηγοῦνται πάλιν εἰς μετάνοιαν, διότι αὐτοὶ μὲ τὴν ἄρνησίν των καὶ τὴν σκληροκαρδίαν των ξανασταυρώνουν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καί, ὅπως ἀπεσκληρυμμένοι ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ τότε, τὸν διαπομπεύουν τώρα καὶ αὐτοὶ εἰς τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ γῆ βεβαίως, ἡ ὁποία ἔπιε τὴ βροχή, ποὺ πολλὲς φορὲς πέφτει σ’ αὐτή, καὶ γεννᾷ φυτὰ χρήσιμα γι’ αὐτούς, γιὰ τοὺς ὁποίους καὶ καλλιεργεῖται, λαμβάνει εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεό.

Ἂς μὴ καταχρώμεθα λοιπὸν τὰς θείας δωρεάς, διότι θὰ συμβῇ καὶ μὲ ἡμᾶς ὅτι συμβαίνει μὲ τὴν γῆν. Ἡ γῆ δηλαδή, ἡ ὁποία ἔπιε τὴν βροχήν, ποὺ πίπτει συχνὰ εἰς αὐτήν, καὶ γεννᾷ χόρτον καὶ λαχανικὰ ὠφέλιμα καὶ χρήσιμα εἰς ἐκείνους, διὰ τοὺς ὁποίους καλλιεργεῖται, λαμβάνει εὐλογίαν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ἂς δεχώμεθα, λοιπόν, μὲ εὐλάβειαν καὶ πρὸς καρποφορίαν τὰς δωρεὰς τοῦ Θεοῦ, διότι ἡ γῆ ποὺ πίνει πάντοτε τὴν βροχήν, ἡ ὁποία συχνὰ κατὰ διαστήματα πίπτει εἰς αὐτήν, καὶ ἀναβλαστάνει χόρτον καὶ λαχανικὰ καὶ καρποὺς δι’ ἐκείνους ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ καλλιεργεῖται, παίρνει εὐλογίαν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ἀλλ’ ὅταν βγάζῃ ἀγκάθια καὶ τριβόλια, εἶναι ἄχρηστη καὶ τὴν πλησιάζει ἡ κατάρα. Τὸ τέλος της εἶναι νὰ καῇ.

Ὅταν ὅμως βγάζῃ ἔξω ἀγκάθια καὶ τριβόλους, τότε γίνεται ἄχρηστος καὶ πλησιάζει νὰ πέσῃ ἐπάνω της ἡ κατάρα, τὸ τέλος δὲ θὰ εἶναι νὰ παραδοθῇ εἰς τὴν φωτιάν, διὰ νὰ καοῦν τὰ ἀγκάθια καὶ οἱ τρίβολοι, ποὺ ἐφύτρωσαν εἰς αὐτήν. Ἔτσι καὶ αἱ ψυχαὶ τῶν ἀνθρώπων σὰν ἄλλα χωράφια καλλιεργοῦνται ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ δέχονται σὰν ἄλλην βροχὴν τὰς θείας δωρεὰς διὰ νὰ καρποφορήσουν ἀρετάς. Ἀλλοίμονον δὲ εἰς ἐκείνους ποὺ ἐπιμένουν νὰ παράγουν τὰ ἀγκάθια καὶ τοὺς τριβόλους τῶν κακιῶν.

Ὅταν ὅμως βγάζῃ ἀγκάθια καὶ τριβόλια, τότε γίνεται ἀκατάλληλος καὶ ἄχρηστος, πλησιάζει δὲ καὶ κινδυνεύει νὰ γίνῃ κατηραμένη, τὸ δὲ τέλος της θὰ εἶναι φωτιά, ἡ ὁποία θὰ κάψῃ τὰ ἀγκάθια καὶ τὰ τριβόλια. (Οἱ πιστοί, ποὺ δέχονται τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ προδεύουν εἰς τὴν ἀρετήν, παίρνουν ὁλονὲν καὶ περισσοτέρας θείας εὐλογίας· ὅσοι ὅμως ἐκτρέπονται εἰς ἔργα φαῦλα καὶ μοχθηρὰ καὶ μένουν ἀμετανοήτως εἰς αὐτά, γίνονται ἔνοχοι τῆς κατάρας τοῦ Θεοῦ).

Ἀλλὰ γιὰ σᾶς, ἀγαπητοί, ἂν καὶ ὁμιλοῦμε ἔτσι, φρονοῦμε τὰ ἀνώτερα καὶ τὰ σωτήρια.

Διὰ σᾶς ὅμως, ἀδελφοί, μὲ ἀκλόνητον πεποίθησιν ἐλπίζομεν τὰ καλύτερα καὶ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι συνδεδεμένα μὲ τὴν σωτηρίαν καὶ ὁδηγοῦν εἰς αὐτήν, καίτοι ὁμιλοῦμεν ἔτσι ἐπιτιμητικὰ καὶ ἐκφοβιστικά.

Διὰ σᾶς ὅμως, ἀδελφοί, ἂν καὶ σᾶς ὁμιλοῦμεν τόσον ἐπιτιμητικά, ἔχομεν ἀκλόνητον τὴν πεποίθησιν, ὅτι προοδεύετε πρὸς τὰ καλύτερα καὶ πρὸς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα συνδέονται μὲ τὴν αἰωνίαν σωτηρίαν σας.

Διότι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἄδικος, ὥστε νὰ λησμονήσῃ τὸ ἔργο σας καὶ τὸν κόπο ἀπὸ τὴν ἀγάπη, τὴν ὁποία δείξατε γιὰ τ’ ὄνομά του μὲ τὶς ὑπηρεσίες ποὺ προσφέρατε καὶ ποὺ προσφέρετε στοὺς ἁγίους (στοὺς πιστούς).

Ἐλπίζομεν δὲ τὰ καλύτερα διὰ σᾶς, διότι δὲν εἶναι ἄδικος ὁ Θεός, ὥστε νὰ λησμονήσῃ τὴν ὅλην χριστιανικὴν διαγωγήν σας καὶ τὸν κόπον σας ἐν τῇ ἀσκήσει τῆς ἀγάπης, ποὺ ἐδείξατε διὰ τὸ ὄνομά του, ὑπηρετήσαντες τοὺς Χριστιανοὺς τοὺς ὁποίους ἑξακολουθεῖτε καὶ τώρα νὰ ὑπηρετῆτε καὶ νὰ τοὺς φαίνεσθε εὐεργετικοί.

Διότι δὲν εἶναι ἄδικος ὁ Θεός, ὥστε νὰ λησμονήσῃ τὰ καλά σας ἔργα καὶ τὸν κόπον σας, διὰ τὴν ἄσκησιν τῆς ἀγάπης, τὴν ὁποίαν ἐδείξατε ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, ὑπηρετήσαντες τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἐξακολουθοῦντες μέχρι σήμερον νὰ τοὺς ὑπηρετῆτε καὶ βοηθῆτε.

Ἀλλ’ ἐπιθυμοῦμε ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς νὰ δείχνῃ μέχρι τέλος τὸν ἴδιο ζῆλο πρὸς ἐκπλήρωσι τῆς ἐλπίδος (στὰ μέλλοντα ἀγαθά),

Ἐὰν δὲ σᾶς ὡμιλήσαμεν ἐκφοβιστικά, τὸ ἐκάμαμεν, διότι ἐπιθυμοῦμεν ὁ καθένας σας νὰ δεικνύῃ τὴν αὐτὴν προθυμίαν καὶ τὸν αὐτὸν ζῆλον πάντοτε καὶ ἔτσι νὰ παραμείνετε μέχρι τέλους τῆς ζωῆς σας ἀκλόνητοι εἰς τὴν τελείαν ἐλπίδα περὶ τῶν μελλόντων ἀγαθῶν.

Θέλομεν δὲ ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς νὰ δεικνύῃ συνεχῶς τὴν ἰδίαν προθυμίαν καὶ φροντίδα, τὸν ἱερὸν ἐνθουσιασμὸν καὶ ζῆλον, νὰ ἔχετε ἀκλόνητον μέχρι τέλους τῆς ζωῆς σας τὴν βεβαιότητα περὶ τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, ποὺ ἐλπίζομεν,

γιὰ νὰ μὴ φανῆτε ράθυμοι, ἀλλὰ ν’ ἀναδειχθῆτε μιμηταὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πίστι καὶ τὴν ὑπομονὴ κληρονομοῦν ὅσα ὑποσχέθηκε ὁ Θεός.

Θέλομεν δὲ νὰ παραμείνετε εἰς τὴν ἐλπίδα αὐτήν, διὰ νὰ μὴ γίνετε ἀμελεῖς καὶ ὀκνηροὶ εἰς τὴν ἄσκησιν τῆς ἀρετῆς, ἀλλὰ νὰ ἀναδειχθῆτε μιμηταὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πίστιν καὶ τὴν ὑπομονητικὴν ἐγκαρτέρησιν κληρονομοῦν τὰ ἀγαθά, ποὺ ὑπεσχέθη ὁ Θεός.

ὥστε νὰ μὴ εἶσθε ἀμελεῖς καὶ ὀκνηροί, ἀλλὰ νὰ γίνετε μιμηταὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι χάρις εἰς τὴν πίστιν καὶ τὴν ἐγκαρτέρησίν των κληρονομοῦν τὰ ἀγαθά, ποὺ ἔχει ὑποσχεθῆ ὁ Θεός.

Ὅταν, ὡς γνωστόν, ὁ Θεὸς ἔδωσε ὑπόσχεσι στὸν Ἀβραάμ, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ ὁρκισθῇ σὲ κανένα ἀνώτερο (ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἀνώτερος ἀπὸ τὸ Θεό), ὡρκίσθηκε στὸν ἑαυτό του

Ὠρισμένως δὲ αἱ ἐπαγγελίαι τοῦ Θεοῦ θὰ πραγματοποιηθοῦν, διότι ὅταν ἔδωκεν ὁ Θεὸς τὰς ἐπαγγελίας εἰς τὸν Ἀβραάμ, ὡρκίσθη, ὅτι θὰ ἐκτελέσῃ ταύτας. Καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε κανένα μεγαλύτερόν του ὁ Θεός, εἰς τὸν ὁποῖον νὰ ὁρκισθῇ, ὡρκίσθη εἰς τὸν ἑαυτόν του

Εἰς δὲ τὸν Ἀβραάμ, ὅταν εἶχε δώσει ὁ Θεὸς τὰς μεγάλας ὑποσχέσεις, ἐπειδὴ δὲν εἶχε κανένα μεγαλύτερόν του - ἐφ’ ὅσον αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος ἀπειροτέλειος - διὰ νὰ ὁρκισθῇ καὶ νὰ βεβαιώσῃ ἔτσι κατὰ τὸν ἀπόλυτον τρόπον τὸν Ἀβραάμ, ὅτι ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως θὰ τὰς ἐκπληρώσῃ, ὡρκίσθη εἰς τὸν ἑαυτόν του

λέγοντας· Ἐξάπαντος θὰ σ’ εὐλογήσω μὲ τὸ παραπάνω, καὶ θὰ σὲ πληθύνω μὲ τὸ παραπάνω (θὰ σοῦ δώσω πάρα πολλοὺς ἀπογόνους).

καὶ εἶπε· Ναί, ἀληθῶς θὰ σὲ εὐλογήσω μὲ τὸ παραπάνω καὶ θὰ πληθύνω πάρα πολὺ τοὺς ἀπογόνους σου.

λέγων· «Ἀληθῶς καὶ βεβαίως θὰ σὲ εὐλογήσω πλουσίως καὶ θὰ αὐξήσω εἰς πλῆθος πολὺ καὶ ἀναρίθμητον τοὺς ἀπογόνους σου».

Κατόπιν δὲ τούτου, ἀφοῦ περίμενε μὲ ὑπομονή, ἐπέτυχε αὐτό, ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός.

Καὶ ἀφοῦ ἔτσι ἔλαβεν ὑπόσχεσιν ὁ Ἀβραὰμ καὶ ἐπερίμενε μὲ ὑπομονὴν ἐπὶ χρόνους ἀρκετούς, ἐπέτυχε τὴν εὐλογίαν, ποὺ τοῦ ὑπεσχεθη ὁ Θεός, ὅσον ἐσχετίζετο αὕτη πρὸς τὸν ἐπίγειον βίον. Εἶδε δηλαδὴ ὁ Ἀβραὰμ ἀπόγονον ἐκ τῆς Σάρρας, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐπληθύνθησαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ πατριάρχου εἰς ἔθνος μέγα.

Καὶ ἔτσι ὁ Ἀβραὰμ ἐπίστευσεν εἰς τὸν Θεόν, ἐπερίμενε μὲ ἀκλόνητον ἀναμονήν, καὶ ἐπέτυχε τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς ὑποσχέσεως, (διότι ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀπέκτησε υἱὸν ἐκ τῆς Σάρρας, τὸν Ἰσαάκ, γενάρχην καὶ ἀρχηγὸν ἔθνους, ἐφ’ ἑτέρου δὲ ἀπὸ τὴν χώραν τῶν πνευμάτων εἶδε τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐλογημένου Σωτῆρος τῶν ἀνθρώπων).

Οἱ ἄνθρωποι βεβαίως ὁρκίζονται στὸν ἀνώτερό τους, καὶ ὁ ὅρκος μὲ τὴν παρεχομένη βεβαίωσι θέτει τέλος σὲ κάθε ἀντιλογία τους.

Καὶ ὡρκίσθη ὁ Θεὸς εἰς τὸν ἑαυτόν του, διότι οἱ μὲν ἄνθρωποι ὁρκίζονται εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ ὅλους καὶ ὁ ὅρκος γίνεται ἀπὸ αὐτούς, διὰ νὰ δοθῇ τέλος καὶ παῦσις εἰς πᾶσαν μεταξύ των ἀντιλογίαν καὶ ἀμφισβήτησιν πρὸς βεβαίωσιν τῶν λεγομένων.

Διότι οἱ ἄνθρωποι ὁρκίζονται συνήθως εἰς τὸν Θεόν, τὸν μεγαλύτερον ἀπὸ ὅλους, καὶ δίδεται ὅρκος, διὰ νὰ σταματήσῃ κάθε ἀντιλογία μεταξύ των καὶ διὰ νὰ ἐπιβεβαιωθοῦν ἐπισήμως τὰ λεγόμενα.

Γι’ αὐτὸ ὁ Θεός, θέλοντας περισσότερο νὰ δείξῃ στοὺς κληρονόμους τοῦ ἀγαθοῦ ποὺ ὑποσχέθηκε τὸ ἀμετάκλητο τῆς ἀποφάσεώς του, ἐγγυήθηκε μὲ ὅρκο,

Δι’ αὐτό, ἐπειδὴ μὲ τὸν ὅρκον ἀποκλείεται κάθε ἀμφιβολία καὶ ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ δείξῃ καθαρὰ καὶ μὲ μεγαλυτέραν βεβαιότητα εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ ἐκληρονόμουν τὰς ἐπαγγελίας, ὅτι ἦτο ἀμετάκλητος καὶ ἀμετάθετος ἡ ἀπόφασίς του νὰ ἐκτελέσῃ ὅσα ὑπεσχέθη, ἐδέχθη ἀπὸ ἄκραν συγκατάβασιν καὶ ἀγαθότητα νὰ μεσολαβήσῃ ὅρκος εἰς τοὺς λόγους του.

Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεός, ἐπειδὴ ἤθελε μὲ μεγαλυτέραν βεβαιότητα νὰ δείξῃ εἰς τοὺς κληρονόμους τῶν ὑποσχέσεών του τὸ ἀμετάκλητον καὶ ἀμετακίνητον τῆς ἀποφάσεως του, συγκατέβη νὰ χρησιμοποιήσῃ ὡς μέσον ἐπιβεβαιώσεως τὸν ὅρκον.

ὥστε μὲ δύο πράγματα ἀπαράβατα (τὴν ὑπόσχεσι καὶ τὸν ὅρκο), στὰ ὁποῖα εἶναι ἀδύνατο νὰ ψευσθῇ ὁ Θεός, νὰ ἔχωμε ἰσχυρὴ ἐνθάρρυνσι ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀναζητήσαμε καταφύγιο, γιὰ νὰ κρατήσωμε τὴν ἐλπίδα στὸ προκείμενο ἀγαθό.

Καὶ ἐδέχθη τὴν μεσολάβησιν τοῦ ὅρκου, ὥστε μὲ δύο πράγματα στερεὰ καὶ ἀμετακίνητα, δηλαδὴ μὲ τὴν ὑπόσχεσίν του καὶ μὲ τὸν ὅρκον του, εἰς τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον νὰ ψευσθῇ ὁ Θεός, νὰ ἔχωμεν ἡμεῖς ποὺ κατεφύγαμεν εἰς αὐτόν, μεγάλην ἐνθάρρυνσιν καὶ προτροπὴν καὶ στήριγμα διὰ νὰ κρατήσωμεν τὴν ἐλπίδα, ποὺ εὑρίσκεται ἐμπρός μας.

Καὶ ἔτσι μὲ δύο πράγματα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀμετάκλητα καὶ ἀμετακίνητα, δηλαδὴ μὲ τὴν ὑπόσχεσίν του καὶ τὸν ὅρκον του, εἰς τὰ ὁποῖα εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατον νὰ ψευσθῇ ποτὲ ὁ Θεός, νὰ ἔχωμεν τὴν βεβαιότητα καὶ τὸ στήριγμα νὰ κρατήσωμεν τὴν ἐλπίδα, ἡ ὁποία μᾶς ἔχει προσφερθῆ.

Αὐτὴ τὴν ἐλπίδα ἔχουμε σὰν ἄγκυρα τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ καὶ σταθερή, ποὺ εἰσέρχεται στὰ ἐνδότερα πίσω ἀπὸ τὸ καταπέτασμα (στὰ ἅγια τῶν ἁγίων, στὸν οὐρανὸ δηλαδή, ποὺ συμβολίζεται ἀπὸ τὰ ἅγια τῶν ἁγίων τοῦ ναοῦ).

Ταύτην τὴν ἐλπίδα ἔχομεν σὰν ἄγκυραν τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ἀσφαλίζει ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς κινδύνους καὶ εἶναι βεβαία καὶ ἀμετακίνητος καὶ εἰσέρχεται εἰς τὸν οὐρανόν, τὸν ὁποῖον εἰκονίζει ὁ ἱερὸς τόπος τῆς σκηνῆς καὶ τοῦ ναοῦ, ποὺ ἐξετείνετο πάρα μέσα ἀπὸ τὸ καταπέτασμα καὶ ἐλέγετο Ἅγια Ἁγίων.

Αὐτὴν δὲ τὴν ἐλπίδα τὴν ἔχομεν σὰν ἄγκυραν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ καὶ σταθεράν, ἡ ὁποία εἰσέρχεται καὶ μᾶς κρατεῖ σταθερὰ ἠνωμένους πρὸς τὸν οὐρανόν, τὸν ὁποῖον οὐρανὸν ἐσυμβόλιζε τὸ ἐκεῖθεν ἀπὸ τὸ παραπέτασμα τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου τμῆμα, τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων.

Ἐκεῖ ὡς πρόδρομος γιὰ μᾶς (γιὰ νὰ μᾶς ἀνοίξῃ τὸ δρόμο νὰ ἀκολουθήσωμε) εἰσῆλθε ὁ Ἰησοῦς, ἔχοντας ἀναδειχθῇ αἰώνιος ἀρχιερεὺς κατὰ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδέκ.

Ἐκεῖ, εἰς τὸν οὐρανὸν πρόδρομος χάριν ἡμῶν, διὰ νὰ μᾶς ἀνοίξῃ τὸν δρόμον καὶ μᾶς ἑτοιμάσῃ τόπον, ἐμβῆκεν ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος ἀνεδείχθη Ἀρχιερεὺς ὄχι προσωρινός, ἀλλ’ αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ.

Εἰς τὸν οὐρανὸν δὲ πρωτοπόρος χάρις ἡμῶν εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς, γενόμενος ἀρχιερεὺς κατὰ τὸν τύπον τοῦ Μελχισεδέκ, ὄχι προσωρινός, ἀλλὰ αἰώνιος.

Διότι αὐτὸς ὁ Μελχισεδέκ, βασιλεὺς τῆς Σαλήμ, ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, ὁ ὁποῖος συνάντησε τὸν Ἀβραὰμ ὅταν ἐπέστρεφε ἀπὸ τὴ συντριπτικὴ ἧττα τῶν βασιλέων καὶ τὸν εὐλόγησε,

Εἶναι δὲ ὁ Ἰησοῦς ἱερεὺς σὰν τὸν Μελχισεδέκ, διότι οὗτος ὁ Μελχισεδέκ, βασιλεὺς τῆς πόλεως Σαλήμ, ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος συνήντησε τὸν Ἀβραάμ, ὅταν ἐπέστρεφεν ἀπὸ τὴν σφαγὴν καὶ καταστροφὴν τῶν βασιλέων καὶ εὐλόγησεν αὐτόν,

Πράγματι ὁ Μελχιζεδὲκ προεικόνιζε τὸν Χριστόν, διότι αὐτὸς ὁ Μελχισεδὲκ ἦτο βασιλεὺς τῆς πόλεως Σαλήμ, τῆς Ἱερουσαλήμ, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου ἱερεύς, ὁ ὁποῖος καὶ εἶχε συναντήσει τὸν Ἀβραάμ, ὅταν ἐπέστρεφεν οὗτος ἀπὸ τὸν ὄλεθρον τῶν βασιλέων, τοὺς ὁποίους εἶχε κατανικήσει, καὶ τὸν εὐλόγησεν.

καὶ στὸν ὁποῖο ὁ Ἀβραὰμ ἔδωσε τὸ ἕνα δέκατο ἀπ’ ὅλα τὰ λάφυρα, πρῶτα μὲν κατὰ τὴν ἑρμηνεία τοῦ ὀνόματός του «βασιλεὺς δικαιοσύνης», ἔπειτα δὲ καὶ βασιλεὺς Σαλήμ, ποὺ σημαίνει «βασιλεὺς εἰρήνης»,

διὰ τὸν ὁποῖον ἐξεχώρισεν ὁ Ἀβραὰμ καὶ τὸ ἓν δέκατον ἀπὸ ὅλα τὰ λάφυρα. Αὐτὸς ὁ Μελχισεδὲκ πρῶτον μὲν ἔχει ὄνομα, τὸ ὁποῖον ἑρμηνευόμενον ἐξηγεῖται βασιλεὺς δικαιοσύνης, ἔπειτα δὲ εἶναι βασιλεὺς Σαλήμ, τουτέστι βασιλεὺς εἰρήνης. Διότι τὸ Σαλὴμ σημαίνει εἰρήνη. Καὶ κατὰ τὰ ὀνόματα λοιπὸν αὐτὰ ἦτο ὁ Μελχισεδὲκ τύπος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ πραγματικοῦ βασιλέως τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς εἰρήνης.

Εἰς αὐτὸν ὁ Ἀβραὰμ ἐξεχώρισε καὶ ἔδωσε τὸ δέκατον ἀπὸ ὅλα τὰ λάφυρα. Ὁ Μελχισεδὲκ δὲ αὐτὸς ἔχει ὄνομα ποὺ ἑρμηνεύεται «βασιλεὺς δικαιοσύνης» ἔπειτα δὲ εἶναι βασιλεὺς τῆς Σαλήμ, δηλαδὴ βασιλεὺς εἰρήνης, διότι τὸ ὄνομα Σαλὴμ σημαίνει εἰρήνη.

(φαινομενικῶς) χωρὶς πατέρα, χωρὶς μητέρα, χωρὶς γενεαλογία, χωρὶς νὰ ἔχῃ οὔτε ἀρχὴ ἡμερῶν οὔτε τέλος ζωῆς (διότι σκοπίμως ἡ Γραφὴ ἀποσιωπᾷ τὴν καταγωγὴ καὶ τὸ χρόνο τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ θανάτου του), ὁμοιάζοντας ἔτσι μὲ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ (φαινομενικῶς λόγῳ τῆς ἀποσιωπήσεως τοῦ τέλους του) παραμένει ἱερεὺς αἰώνιος (Ὅσα γιὰ τὸν Μελχισεδὲκ ὡς τύπο τοῦ Χριστοῦ ἰσχύουν φαινομενικῶς, συμβολικῶς, καὶ σὲ μικρὸ βαθμό, γιὰ τὸ Χριστὸ ὡς ἀντίτυπο ἰσχύουν πραγματικῶς καὶ σὲ ἀπόλυτο βαθμό. Πραγματικῶς ὁ Χριστὸς εἶναι χωρὶς πατέρα ὡς ἄνθρωπος, καὶ χωρὶς μητέρα, γενεαλογία, ἀρχὴ καὶ τέλος ὡς Θεός. Ἐπίσης σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ εἶναι «βασιλεὺς δικαιοσύνης» καὶ «βασιλεὺς εἰρήνης», καὶ μὲ μοναδικὴ ἔννοια εἶναι ἱερεύς, ἱερεὺς αἰώνιος).

Ἐνῷ δὲ ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς καθιστᾷ γνωστὴν πάντοτε τὴν καταγωγὴν καὶ γενεαλογίαν τῶν ἐπισήμων προσώπων, μνημονεύει δὲ καὶ τὸν θάνατόν των, ἐξεπίτηδες ἀποσιωπᾷ καὶ τὴν καταγωγὴν καὶ τὸν θάνατον τοῦ Μελχισεδέκ. Καὶ ἔτσι παρουσιάζεται ὁ Μελχισεδὲκ χωρὶς πατέρα, χωρὶς μητέρα, χωρὶς γενεαλογίαν, σὰν νὰ μὴ ἔχῃ οὔτε ἀρχὴν ἡμερῶν οὔτε τέλος ζωῆς, ἀλλὰ ὅμοιος πρὸς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ μένει διαρκῶς ἱερεύς. Ὁ Μελχισεδὲκ δηλαδὴ εἶναι πλῆρες σύμβολον τοῦ Θεανθρώπου Ἀρχιερέως μας, ὁ ὁποῖος ὡς ἄνθρωπος μὲν εἶναι ἀπάτωρ καὶ δὲν ἔχει πατέρα, ὡς Θεὸς δὲ εἶναι ἀμήτωρ, διότι ἐγεννήθη ἐκ μόνου τοῦ Πατρός. Εἶναι δὲ Ἀρχιερεὺς αἰώνιος, χωρὶς νὰ τὸν διαδεχθῇ κανείς, καὶ συμβολίζεται αὐτὸ ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ Γραφὴ δὲν ἀναφέρει θάνατον τοῦ Μελχισεδέκ.

Ἐπὶ πλέον δὲ ἡ Ἁγία Γραφὴ παρουσιάζει τὸν Μελχισεδὲκ ἀγενεαλόγητον, χωρὶς νὰ κάμνῃ λόγον περὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μητρός του, σὰν νὰ μὴ ἔχῃ οὔτε ἀρχὴν ἡμερῶν οὔτε τέλος ζωῆς, ὅμοιον πρὸς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ποὺ μένει διαρκῶς ἱερεύς. (Ἔτσι δὲ ὁ Μελχισεδέκ, ἐπειδὴ λέγεται «βασιλεὺς δικαιοσύνης» καὶ εἶναι βασιλεὺς εἰρήνης καὶ παρουσιάζεται χωρὶς ἀρχὴν καὶ τέλος, ἔχει καταστῇ τύπος καὶ σύμβολον τοῦ Χριστοῦ, διότι ὁ Χριστὸς εἶναι βασιλεὺς δικαιοσύνης, βασιλεὺς εἰρήνης, ἀπάτωρ ὡς ἄνθρωπος, ἀμήτωρ ὡς Θεός, Ἀρχιερεὺς δὲ αἰώνιως καὶ μοναδικός, χωρὶς νὰ ἔχῃ οὔτε προηγούμενόν τοῦ οὔτε διάδοχόν του ἴσον πρὸς αὐτόν).

Ἀναλογισθῆτε δέ, πόσο μεγάλος ἦταν αὐτός (ὁ Μελχισεδέκ), ἀφοῦ ὁ Ἀβραὰμ ὁ πατριάρχης τοῦ ἔδωσε τὸ ἕνα δέκατο ἀπὸ τὰ ἐκλεκτότερα λάφυρα.

Παρατηρήσατε δὲ πόσον μεγάλος ἦτο αὐτὸς ὁ Μελχισεδέκ, ἀφοῦ εἰς αὐτὸν ἔδωκε καὶ τὸ ἓν δέκατον ἀπὸ τὰ ἐκλεκτότερα ἐκ τῶν λαφύρων του ὁ Ἀβραάμ, ὁ περίφημος καὶ ἔνδοξος πατριάρχης.

Βλέπετε, λοιπόν, πόσον μεγάλος ὑπῆρξεν αὐτὸς ὁ Μελχισεδέκ, ἀφοῦ εἰς αὐτὸν πρὸς ἔνδειξιν σεβασμοῦ καὶ ἐκτιμήσεως ἔδωσεν ὁ μεγάλος πατριάρχης Ἀβραὰμ τὸ ἕνα δέκατον ἀπὸ τὰ πολυτιμότερα λάφυρά του.

Καὶ ἐκεῖνοι μὲν ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Λευΐ, ποὺ λαμβάνουν τὴν ἱερωσύνη, διατάσσονται ἀπὸ τὸ νόμο νὰ λαμβάνουν τὸ ἕνα δέκατο τῶν εἰσοδημάτων ἀπὸ τὸ λαό, δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς τους, καίτοι προῆλθαν ἀπὸ τὴν ὀσφὺ (τὴ μέση) τοῦ Ἀβραὰμ (καίτοι δηλαδὴ φορολογούμενοι καὶ φορολογοῦντες κατάγονταν ὅλοι ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ).

Καὶ ἐκεῖνοι μὲν ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Λευΐ, ποὺ λαμβάνουν τὴν ἱεροσύνην, ἔχουν ἐντολὴν ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ παίρνουν τὸ ἕνα δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον. Ὅταν δὲ λέγωμεν λαόν, ἐννοοῦμεν τοὺς ἀπογόνους τῶν πατριαρχῶν, ποὺ ἦσαν ἀδελφοί του Λευΐ. Παίρνουν λοιπόν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λευῒ τὸ ἕνα δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τῶν ἀδελφῶν των, καίτοι ἔχουν βγῇ καὶ οἱ φορολογούμενοι οὗτοι ἀπὸ τὴν μέσην τοῦ Ἀβραὰμ καὶ κατάγονται ἐξ ἴσου πρὸς τοὺς Λευΐτας ἀπὸ αὐτόν.

Καὶ ὅσοι μὲν ἀπὸ τὴν φυλὴν Λευῒ δέχονται τὴν ἱερωσύνην, ἔχουν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐντολὴν νὰ παίρνουν τὸ ἕνα δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τοῦ λαοῦ, ὅπως ὁρίζει ὁ Νόμος. Δηλαδὴ παίρνουν τὸ δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τῶν ἀδελφῶν των, καίτοι καὶ οἱ ἀδελφοί των αὐτοὶ ἔχουν προέλθει, ὅπως καὶ οἱ Λευΐται, ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τοῦ Ἀβραάμ.

Αὐτὸς ὅμως (ὁ Μελχισεδέκ), ὁ ὁποῖος ὡς πρὸς τὴν καταγωγὴ δὲν εἶναι ἀπ’ αὐτοὺς (δὲν εἶναι ἀπόγονος τοῦ Λευΐ), ἔλαβε τὸ ἕνα δέκατο ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, καὶ εὐλόγησε αὐτόν, ποὺ εἶχε τὶς θεῖες ὑποσχέσεις.

Ὁ Μελχισεδὲκ ὅμως, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει τὴν γενεαλογίαν καὶ καταγωγήν του ἀπὸ αὐτούς, ἔχει πάρει δεκάτην ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ. Καὶ ἔχει εὐλογήσει αὐτὸς τὸν Ἀβραάμ, ποὺ εἶχε τὰς θείας ἐπαγγελίας.

Ὁ Μελχισεδὲκ ὅμως, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει τὴν γενεαλογίαν του ἀπὸ αὐτούς, ἔχει πάρει τὸ δέκατον ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ καὶ εὐλόγησε αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐν τούτοις εἶχε τὰς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ.

Χωρὶς δὲ καμμία ἀντίρρησι, τὸ κατώτερο εὐλογεῖται ἀπὸ τὸ ἀνώτερο (Ἄρα ὁ Μελχισεδέκ, ποὺ εὐλόγησε, εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, ποὺ εὐλογήθηκε).

Εἶναι δὲ ἔξω ἀπὸ κάθε ἀντίρρησιν καὶ ἀντιλογίαν, ὅτι τὸ μικρότερον καὶ κατώτερον εὐλογεῖται ἀπὸ τὸ μεγαλύτερον καὶ ἀνώτερον. Διὰ νὰ εὐλογήσῃ λοιπὸν ὁ Μελχισεδὲκ τὸν Ἀβραὰμ σημαίνει, πῶς ἦτο ἀνώτερός του.

Δὲν ὑπάρχει δὲ καμμία ἀντιλογία καὶ ἀντίρρησις, ὅτι τὸ μικρότερον ἀπὸ ἀπόψεως ἀξίας εὐλογεῖται ἀπὸ τὸ μεγαλύτερον. (Καὶ ὁ Μελχισεδὲκ μὲ τὸ νὰ εὐλογήσῃ, κατὰ θείαν βουλήν, τὸν Ἀβραάμ, σημαίνει, ὅτι ἦτο ἀνώτερος ἀπὸ ἐκεῖνον).

Ἐπίσης, στὴ μία περίπτωσι λαμβάνουν δεκάτες ἄνθρωποι θνητοί, ἐνῷ στὴν ἄλλη περίπτωσι ἔλαβε δεκάτη ἕνας, γιὰ τὸν ὁποῖο δίνεται μαρτυρία ὅτι ζῇ (ἀφοῦ ἡ Γραφὴ σκοπίμως ὁμιλεῖ μόνο γιὰ τὴ ζωή του, ὄχι διὰ θάνατο).

Καὶ ἐδῶ μὲν εἰς τὸν Μωσαϊκὸν νόμον λαμβάνουν δεκάτας ἄνθρωποι ποὺ πεθαίνουν. Ἐκεῖ δὲ εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Ἀβραὰμ ἔλαβε δεκάτας ὁ Μελχισεδέκ, ὁ ὁποῖος μαρτυρεῖται ὅτι ζῇ, διότι ἡ Γραφὴ δὲν ὁμιλεῖ περὶ θανάτου τοῦ Μελχισεδέκ.

Καὶ ἐδῶ μὲν ἄνθρωποι ποὺ πεθαίνουν, δηλαδὴ ἱερεῖς, παίρνουν τὸ δέκατον ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους των. Ἐκεῖ δὲ ἐπῆρε τὸ δέκατον ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ ὁ Μελχισεδέκ, ὁ ὁποῖος μαρτυρεῖται ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ὅτι ζῇ, ἐπειδὴ πουθενὰ δὲν γίνεται λόγος περὶ τοῦ θανάτου του.

Θὰ μποροῦσε μάλιστα νὰ εἰπῇ κανείς, ὅτι ἐξ αἰτίας τοῦ Ἀβραάμ (ποὺ ἔδωσε δεκάτη στὸ Μελχισεδὲκ) καὶ αὐτὸς ὁ Λευΐ, ποὺ λαμβάνει δεκάτες, ἔδωσε δεκάτη (στὸ Μελχισεδέκ),

Καὶ μὲ ὀλίγα λόγια, διὰ τὸν Ἀβραὰμ καὶ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ ἔδωκε τὴν δεκάτην εἰς τὸν Μελχισεδέκ, ἔχει δώσει δεκάτην εἰς τὸν Μελχισεδὲκ καὶ ὁ Λευϊ, ποὺ λαμβάνει δεκάτας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς του.

Καὶ διὰ νὰ ὁμιλήσω μὲ συντομίαν, διὰ μέσου τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἀβραὰμ οἱ Λευΐται, ποὺ παίρνουν τὸ δέκατον, ἔδωσαν καὶ αὐτοὶ δέκατον εἰς τὸν Μελχισεδέκ, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ.

ἂν καὶ ἀκόμη ἦταν στὴν ὀσφὺ (στὴ μέση) τοῦ προπάτορός του (ἦταν δηλαδὴ ἀγέννητος), ὅταν ὁ Μελχισεδὲκ συνάντησε αὐτὸν (τὸν προπάτορα Ἀβραάμ).

Ἔχει δώσει δὲ καὶ ὁ Λευῒ δεκάτην εἰς τὸν Μελχισεδέκ, διότι ἦτο ἀκόμη ὁ Λευϊ εἰς τὴν μέσην, ἤτοι εἰς τὸ κέντρον τῆς γενετησίου λειτουργίας τοῦ πάππου του Ἀβραάμ, ὅταν ἐσυνάντησεν αὐτὸν ὁ Μελχισεδὲκ καὶ ἐπῆρεν ἀπὸ αὐτὸν τὴν δεκάτην. Ἀφοῦ λοιπὸν ἔδωκεν εἰς τὸν Μελχισεδὲκ δεκάτην καὶ ὁ Λευΐ, σημαίνει ὅτι ὁ Μελχισεδὲκ ἦτο ἀνώτερος ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς, ποὺ κατάγονται ἀπὸ τὸν Λευΐ.

Διότι ὁ Λευΐ, ὁ γενάρχης τῶν Λευϊτῶν, ὑπῆρχεν εἰς τὰ σπλάγχνα τοῦ πάππου του Ἀβραάμ, ὅταν συνήντησεν αὐτὸν ὁ Μελχισεδὲκ καὶ ἐπῆρε ἀπὸ ἐκεῖνον τὸ δέκατον.

Ἐὰν δὲ ἡ δικαίωσι ἦταν δυνατὴ μὲ τὴ Λευϊτικὴ ἱερωσύνη, - ὁ δὲ λαὸς σ’ αὐτὴ εἶχε στηριχθῆ - , ποία πλέον ἀνάγκη θὰ ὑπῆρχε γιὰ νὰ ἐμφανισθῇ ἄλλου εἴδους ἱερεύς, κατὰ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδέκ, καὶ νὰ μὴν εἶναι κατὰ τὸν τύπο τοῦ Ἀαρών;

Ἂς ἴδωμεν τώρα ποῖον συμπέρασμα βγαίνει ἀπὸ ὅσα εἴπομεν. Ἐὰν μὲν λοιπὸν ἦτο δυνατὸν νὰ κατορθωθῇ ἡ τελεία σχέσις, καὶ συμφιλίωσίς μας μὲ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τῆς Λευϊτικῆς ἱερωσύνης, ποὺ ἦτο κάτι οὐσιῶδες διὰ τὴν ὅλην Μωσαϊκὴν νομοθεσίαν - διότι ὁ λαὸς εἶχε λάβει τὸν νόμον στηριγμένον καὶ θεμελιωμένον εἰς τὴν ἱερωσύνην αὐτὴν ἡ ὁποία πλέον ἀνάγκη ὑπῆρχε νὰ ἀναστηθῇ καὶ ἀναδειχθῇ ἄλλος ἱερεὺς κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ καὶ νὰ μὴ ὀνομάζεται καὶ ὁ νέος ἱερεὺς κατὰ τὴν τάξιν Ἀαρὼν ἱερεύς; Ἦτο λοιπὸν ἀνεπαρκὴς ἡ παλαιὰ ἱερωσύνη καὶ δι’ αὐτὸ ἀνεδείχθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ νέα ἱερωσύνη. Ἀλλ’ αὐτὸ συνεπιφέρει καὶ μεταβολὴν τοῦ νόμου.

Ἐάν, λοιπόν, ἡ ἠθικὴ τελείωσις καὶ ἡ πλήρης συμφιλίωσις μὲ τὸν Θεὸν καὶ ἡ σωτηρία ἦτο δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ διὰ τῆς λευϊτικῆς ἱερωσύνης - διότι ὁ λαός, σύμφωνα μὲ τὸν μωσαϊκὸν Νόμον, εἶχε στηριχθῆ εἰς αὐτήν - ποία πλέον ἀνάγκη ὑπῆρχε νὰ προβληθῇ καὶ ν’ ἀναδειχθῇ ἄλλος ἱερεὺς κατὰ τὸν τύπον τοῦ Μελχισεδὲκ καὶ νὰ μὴ ἐξακολουθῇ νὰ ὀνομάζεται ἱερεὺς κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Ἀαρών;

Ἀφοῦ δὲ παύει νὰ ἰσχύῃ ἡ ἱερωσύνη, κατ’ ἀνάγκην παύει νὰ ἰσχύῃ καὶ ὁ σχετικὸς νόμος (ὁ νόμος ποὺ ὥριζε σὲ ποιά φυλὴ θ’ ἀνῆκε ἡ ἱερωσύνη).

Διότι ὅταν μεταβάλλεται καὶ ἀλλάσσῃ ἡ ἱερωσύνη, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐστηρίζετο ἡ Μωσαϊκὴ νομοθεσία, κατ’ ἀνάγκην ἐπακολουθεῖ καὶ ἀλλαγὴ νόμου καὶ ἀντικαθίσταται λοιπὸν ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ὑπὸ τῆς Νέας.

Διότι ὅταν μετατίθεται καὶ ἀλλάσῃ ἡ ἱερωσύνη, κατ’ ἀνάγκην ἐπακολουθεῖ ἀλλαγὴ καὶ ἀντικατάστασις τοῦ νόμου.

Γι’ αὐτὸ ἐκεῖνος (ὁ Χριστός), γιὰ τὸν ὁποῖον λέγονται αὐτά, σαρκώθηκε ἀπὸ ἄλλη φυλή, ἀπὸ τὴν ὁποία κανεὶς δὲν ὑπηρέτησε στὸ θυσιαστήριο.

Πράγματι δὲ μετετέθη καὶ ἀντικατεστάθη ἡ Λευϊτικὴ ἱερωσύνη. Διότι ἐκεῖνος, διὰ τὸν ὁποῖον λέγονται ταῦτα καὶ τὸν ὁποῖον ἐσυμβόλιζεν ὁ Μελχισεδέκ, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δηλαδή, κατάγεται ἀπὸ ἄλλην φυλήν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν ἐπλησίασε κανεὶς ὡς ἱερεὺς εἰς τὸ θυσιαστήριον.

Ἡ ἱερωσύνη τῶν Λευϊτῶν ἔχει πλέον ἀντικατασταθῇ, διότι ἐκεῖνος πρὸς τὸν ὁποῖον ἀναφέρονται αὐτὰ καὶ τὸν ὁποῖον προεικόνιζεν ὁ Μελχισεδέκ, δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, προέρχεται ἀπὸ ἄλλην φυλήν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κανεὶς ποτὲ δὲν ἐπλησίασεν ὡς ἱερεὺς τὸ θυσιαστήριον.

Εἶναι δὲ φανερό, ὅτι ὁ Κύριός μας ἀνέτειλε ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Ἰούδα, στὴν ὁποία φυλὴ ὁ Μωυσῆς δὲν ἔκανε καμμία ἀναφορὰ ὁμιλώντας γιὰ ἱερωσύνη.

Διότι εἶναι φανερόν, ὅτι ὁ Κύριος μας σὰν ἄλλος ἥλιος δικαιοσύνης ἀνέτειλεν ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰούδα, διὰ τὴν φυλὴν δὲ αὐτὴν δὲν εἶπε τίποτε περὶ ἱερωσύνης ὁ Μωϋσῆς.

Διότι εἶναι ὁλοφάνερον, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν ἀνέτειλε σὰν ἥλιος καὶ προῆλθε ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰούδα, πρὸς τὴν ὁποίαν φυλὴν τίποτε περὶ ἱερωσύνης δὲν εἶχεν ὁμιλήσει ὁ Μωϋσῆς.

Γίνεται δὲ φανερὸ ἀκόμη περισσότερο, ὅτι συμφώνως μὲ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδὲκ ἐμφανίζεται ἄλλου εἴδους ἱερεύς,

Καὶ γίνεται ἀκόμη περισσότερον φανερόν, ὅτι ἡ Λευϊτικὴ ἱερωσύνη καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη μετετέθησαν καὶ ἀντικατεστάθησαν, ἐκ τοῦ ὅτι ἀνέστη καὶ ἀνεδείχθη ἄλλος ἱερεὺς ὅμοιος πρὸς τὸν Μελχισεδέκ.

Καὶ γίνεται ἀκόμη περισσότερον φανερὸν ὅτι καταλύεται ἡ λευϊτικὴ ἱερωσύνη καὶ μετατίθεται, ἀφοῦ κατὰ τὴν ὁμοιότητα τοῦ Μελχισεδὲκ παρουσιάζεται καὶ καθίσταται ἱερεὺς ἄλλος,

ἐπειδὴ αὐτὸς δὲν ἔγινε μὲ τὸν τρόπο ἐντολῆς, ἡ ὁποία ἰσχύει γιὰ τὴ φυσικὴ ζωή (ποὺ διαρκεῖ μέχρι τὸ θάνατο), ἀλλὰ μὲ τὴ δύναμι ζωῆς ἀτελεύτητης.

Καὶ ὁ νέος αὐτὸς ἱερεύς, ὁ Χριστὸς δηλαδή, ἔγινεν ἱερεὺς ὄχι σύμφωνα μὲ νόμον, ποὺ ἔχει ἐντολάς, αἱ ὁποῖαι ἀνεφέροντο εἰς τὰ ἐξωτερικὰ καὶ πρόσκαιρα καὶ ἒν γένει εἰς τὴν κάθαρσιν τῆς σαρκός, ἀλλ’ ἔγινεν ἱερεὺς διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πατρὸς καὶ τῆς ἰδικῆς του, ἡ ὁποία εἶναι δύναμις ζωῆς, ποὺ δὲν καταλύεται ἀπὸ θάνατον, ἀλλ’ εἶναι αἰωνία.

ὁ ὁποῖος δὲν ἔγινε ἱερεὺς σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον, ποὺ περιεῖχε ἐντολάς, ἀναφερομένας εἰς τὸ σῶμα (ὅπως π.χ τὴν περιτομήν, τοὺς καθαρμούς, τὰς ὑποσχέσεις περὶ ὑλικῶν ἀγαθῶν κ.λ.π), ἀλλ’ ἔγινεν ἱερεὺς σύμφωνα μὲ τὴν ἀκατάλυτον καὶ ζωοποιὸν δύναμιν τοῦ Θεοῦ. (Αὐτὸς δὲ ὁ αἰώνιος ἱερεὺς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός).

Διότι διακηρύττει· Σὺ εἶσαι αἰώνιος ἱερεὺς κατὰ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδέκ.

Λέγω ὅτι εἶναι δύναμις ζωῆς αἰωνίας, διότι μαρτυρεῖ ἡ Γραφὴ περὶ τοῦ νέου ἱερέως Χριστοῦ, ὅτι σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ.

Μαρτυρεῖ δὲ ἡ Ἁγία Γραφὴ περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς αἰωνίου ἀρχιερέως, ὅταν λέγῃ, ὅτι «Σὺ εἶσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰώναν κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ».

Καταργεῖται μὲν λοιπὸν προηγούμενη ἐντολὴ ὡς ἀνίσχυρη καὶ ἀνωφελὴς.

Μὴ σᾶς φαίνεται δὲ παράδοξον, ὅτι ἀντικατεστάθη καὶ ὁ νόμος, ποὺ ἐστηρίζετο εἰς τὴν καταργηθεῖσαν ἱερωσύνην. Διότι γίνεται τώρα ἀθέτησις μὲν καὶ ἀκύρωσις τοῦ παλαιοτέρου καὶ προγενεστέρου νόμου, ἐπειδὴ οὗτος δὲν εἶχε δύναμιν νὰ κάμῃ τέλειον τὸν ἄνθρωπον καὶ δὲν ἠδύνατο νὰ ὠφελήσῃ αὐτόν.

Διότι τώρα, εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς χάριτος, γίνεται ἀκύρωσις καὶ ἀντικατάστασις τοῦ προγενεστέρου Νόμου, δηλαδὴ τοῦ μωσαϊκοῦ, διότι ὁ Νόμος αὐτὸς δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπον καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι ἄχρηστος καὶ ἀνωφελής.

Διότι καμμιὰ δικαίωσι δὲν ἔφερε ὁ νόμος. Εἰσάγεται δὲ ὕστερα ἀνώτερη ἐλπίς, μὲ τὴν ὁποία ἐρχόμεθα πλησίον στὸ Θεό,

Διότι ὁ νόμος δὲν ἔδωκε τὴν τελειότητα εἰς τίποτε. Τώρα δὲ μὲ τὴν Νέαν Διαθήκην γίνεται εἰσαγωγὴ ἐλπίδος καλυτέρας ἀπὸ ἐκείνην, ποὺ ἔδιδεν ὁ νόμος. Ὁ νόμος ἔδιδεν ἐλπίδα προσκαίρων καὶ ἐπιγείων ἀγαθῶν. Ἐνῶ ἡ Νέα Διαθήκη μᾶς παρέχει τὴν ἐλπίδα τῆς κληρονομίας τῶν ἐπουρανίων ἀγαθῶν. Καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα αὐτὴν πλησιάζομεν πρὸς τὸν Θεόν.

Διότι τίποτε δὲν κατώρθωσε νὰ τελειοποιήσῃ ὁ Νόμος. Ἐνῶ τώρα μὲ τὴν νέαν Διαθήκην εἰσάγεται νέα, καλυτέρα ἐλπίς, διὰ τῆς ὁποίας πλησιάζομεν τὸν Θεόν, ἐπιτυγχάνομεν τὴν λύτρωσιν καὶ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα.

Ἐπίσης τοῦτο δὲν ἔγινε χωρὶς ὅρκο. Οἱ μὲν ἄλλοι, ὡς γνωστόν, ἔγιναν ἱερεῖς χωρὶς ὅρκο,

Φαίνεται δὲ ἡ ὑπεροχὴ τῆς νέας ἱερωσύνης καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἔγινεν ἱερεὺς χωρὶς νὰ δοθῇ ὅρκος. Διότι οἱ μὲν ἱερεῖς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἔγιναν ἱερεῖς, χωρὶς νὰ κάμῃ δι’ αὐτοὺς ὅρκον ὁ Θεός.

Αὐτὴ δὲ ἡ ἀσύγκριτος ἀνωτερότης τοῦ Χριστοῦ φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι δὲν συνεστήθη χωρὶς ὅρκον - διότι οἱ μὲν τῆς Π. Διαθήκης ἔχουν γίνει ἱερεῖς, χωρὶς νὰ δοθῇ κανεὶς ὅρκος δι’ αὐτοὺς ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

ἐνῷ αὐτὸς (ὁ Χριστὸς) ἔγινε ἱερεὺς μὲ ὅρκο κατὰ τὴ μαρτυρία ἐκείνου (τοῦ Θεοῦ Πατρός), ὁ ὁποῖος λέγει πρὸς αὐτόν· Ὡρκίσθηκε ὁ Κύριος (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα) καὶ δὲν θὰ ἀλλάξῃ ἀπόφασι. Σὺ εἶσαι αἰώνιος ἱερεὺς κατὰ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδέκ.

Ὁ Χριστὸς ὅμως ἔγινεν ἱερεὺς μὲ ὅρκον, ποὺ ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ ψαλμῳδοῦ, ὁ ὁποῖος εἶπε πρὸς τὸν Χριστόν· Ὡρκίσθη ὁ Κύριος καὶ δὲν θὰ μεταμεληθῇ, ὥστε νὰ μεταβάλῃ ἀπόφασιν· Σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ.

Ὁ Χριστὸς ὅμως ἔγινεν ἱερεὺς μὲ τὸν ὅρκον, ποὺ ἔδωσεν ὁ Θεὸς πρὸς αὐτὸν λέγων· «Ἔχει ὁρκισθῇ ὁ Κύριος καὶ δὲν θὰ μεταμεληθῇ ποτὲ δι’ αὐτό· σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ».

Γι’ αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς ἔγινε ἐγγυητὴς ἀνώτερης διαθήκης.

Ὅσον δὲ ὁ Ἰησοῦς ἔγινεν ἱερεὺς ὕψιστος, ποὺ ἔλαβε τὴν ἱερωσύνην μὲ ὅρκον, τόσον περισσότερον ἔγινε καὶ ἐγγυητὴς καὶ μεσίτης ἀνωτέρας καὶ αἰωνίας Διαθήκης.

Ὅσον δὲ περισσότερον μέγας καὶ σπουδαῖος ἱερεὺς ἀνεδείχθη ὁ Ἰησοῦς, ποὺ ἔλαβε τὴν ἱερωσύνην μὲ ὅρκον, ὅσον καὶ περισσότερον ἀξιόπιστος ἐγγυητὴς καὶ μεσίτης τῆς νέας διαθήκης ἔγινε.

Ἐπίσης ἐκεῖνοι μὲν οἱ ἱερεῖς ἦταν πολλοί, διότι ὁ θάνατος ἐμπόδιζε νὰ μένῃ κανεὶς αἰωνίως στὸ ἀξίωμα,

Καὶ τῆς μὲν Παλαιᾶς Διαθήκης οἱ ἱερεῖς ἔγιναν πολλοὶ κατὰ τὸν ἀριθμόν, ἐπειδὴ ἠμποδίζοντο ἀπὸ τὸν θάνατον νὰ παραμένουν διαρκῶς εἰς τὴν ἱερωσύνην.

Καὶ εἰς μὲν τὴν ἐποχὴν τοῦ Νόμου ἔχουν γίνει πολλοὶ ἱερεῖς, ἐπειδή, σὰν ἄνθρωποί ποὺ ἦσαν, ἠμποδίζοντο ἀπὸ τὸν θάνατον νὰ μένουν διαρκῶς ὡς ἱερεῖς.

ἐνῷ αὐτός (ὁ Χριστός), ἐπειδὴ ζῇ πάντοτε, ἔχει τὴν ἱερωσύνη μόνιμη, ἀμεταβίβαστη, ἀδιάδοχη (Ὁ Χριστὸς δηλαδὴ δὲν ἔχει διαδόχους στὴν ἱερωσύνη. Οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι διάδοχοί του, ἀλλ’ ἀντιπρόσωποί του, ὅπως οἱ πρεσβευταὶ δὲν εἶναι διάδοχοι βασιλέως, ἀλλ’ ἀντιπρόσωποί του).

Ὁ Χριστὸς ὅμως, ἐπειδὴ μένει ἐν τῇ ζωῇ εἰς τὸν αἰῶνα, ἔχει διηνεκῆ καὶ ἀμεταβιβαστον εἰς ἄλλους τὴν ἱερωσύνην.

Ὁ Χριστὸς ὅμως, ἐπειδὴ μένει ζῶν εἰς τὸν αἰῶνα, ἔχει ἀμετακίνητον καὶ ἀμεταβίβαστον τὴν ἱερωσύνην.

Γι’ αὐτὸ καὶ δύναται νὰ σώζῃ πάντοτε ὅσους δι’ αὐτοῦ προσέρχονται στὸ Θεό, ἀφοῦ πάντοτε ζῇ, γιὰ νὰ μεσιτεύῃ γι’ αὐτούς.

Διὰ τοῦτο καὶ δύναται νὰ σώζῃ τελείως ἐκείνους, ποὺ προσέρχονται διὰ μέσου αὐτοῦ εἰς τὸν Θεόν, ἐπειδὴ ζῇ πάντοτε διὰ νὰ μεσιτεύῃ καὶ προσεύχεται ὑπὲρ αὐτῶν.

Ἐπομένως καὶ ἠμπορεῖ νὰ σώζῃ πλήρως καὶ τελείως ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι προσέρχονται διὰ μέσου αὐτοῦ πρὸς τὸν Θεόν, ζῶν πάντοτε διὰ νὰ μεσιτεύῃ καὶ προσεύχεται ὑπὲρ αὐτῶν.

Ἐπὶ πλέον, τέτοιας άξίας ἀρχιερεὺς μᾶς χρειαζόταν· εὐσεβής (ὡς πρὸς τὸ Θεό), ἄκακος (ὡς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους), ἀμόλυντος (ὡς πρὸς τὸν ἑαυτό του), διαφορετικὸς ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς (ἀναμάρτητος), ποὺ ὑψώθηκε πάνω ἀπὸ τοὺς οὐρανούς.

Ἀντικατεστάθη λοιπὸν ἡ Λευϊτικὴ ἱερωσύνη. Διότι τέτοιος, μὲ τέτοια προσόντα μᾶς ἐχρειάζετο Ἀρχιερεύς, εὐσεβὴς καὶ ἅγιος, ἀπηλλαγμένος ἀπὸ κακίαν καὶ πονηρίαν, ἀμόλυντος, χωρισμένος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς. Καὶ ὅσον μὲν ἔζη εἰς τὴν γῆν, ἦτο χωρισμένος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς λόγῳ τῆς ἀπολύτου ἀναμαρτησίας του. Τώρα δὲ καὶ διότι ἀνυψώθη παραπάνω ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ κάθεται εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ.

Διότι τέτοιος τέλειος καὶ αἰώνιος Ἀρχιερεὺς μᾶς ἐχρειάζετο, ὅσιος, χωρὶς κανένα ἴχνος κακίας καὶ πονηρίας, ἀμόλυντος ἀπὸ κάθε σπίλον ἁμαρτίας, χωρισμένος καὶ ἐντελῶς διάφορος μὲ τὴν ἁγιότητά του ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνυψωθῆ πάρα πάνω ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς καὶ Θεοῦ,

Αὐτὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη νὰ προσφέρῃ καθημερινῶς θυσίες, ὅπως προσφέρουν οἱ ἄλλοι ἀρχιερεῖς, πρῶτα γιὰ τὶς δικές τους ἁμαρτίες καὶ ἔπειτα γιὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ. Τὴν προσφορὰ θυσίας ἔκανε μιὰ γιὰ πάντα μὲ τὸ νὰ προσφέρῃ τὸν ἑαυτό του.

Αὐτὸς ὁ νέος Ἀρχιερεὺς δὲν ἔχει ἀνάγκην, ὅπως οἱ ἀρχιερεῖς τοῦ νόμου, νὰ προσφέρῃ κάθε ἡμέραν θυσίας προτήτερα διὰ τὰς ἰδικάς του καὶ ἔπειτα διὰ τοῦ λαοῦ τὰς ἁμαρτίας. Δὲν ἔχει ἀνάγκην νὰ προσφέρῃ θυσίας διὰ τὸν ἑαυτόν του, διότι ὑπῆρξεν ἀναμάρτητος. Δὲν ἔχει ἀνάγκην κάθε ἡμέραν νὰ προσφέρῃ θυσίας ὑπέρ του λαοῦ, διότι τοῦτο, ἤτοι τὴν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ θυσίαν τὴν ἔκαμε μίαν φορὰν γιὰ πάντα, θυσιάσας τὸν ἑαυτόν του.

καὶ δὲν ἔχει ἀνάγκην, ὅπως οἱ Ἀρχιερεῖς τοῦ Νόμου, νὰ προσφέρῃ πρῶτον θυσίας διὰ τὰς ἰδικάς του ἁμαρτίας καὶ ἔπειτα διὰ τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι εἶναι ἀπολύτως ἀναμάρτητος, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διότι προσέφερε μίαν φορὰν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τὴν ὑψίστην λυτρωτικὴν θυσίαν, θυσιάσας τὸν ἑαυτόν του ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν.

Ὁ νόμος λοιπὸν καθιστᾷ ἀρχιερεῖς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μειονεκτοῦν (ἠθικὰ καὶ φυσικά), ἐνῷ ὁ λόγος, μὲ τὸν ὁποῖο γίνεται ἔνορκη διακήρυξι μετὰ τὸ νόμο, καθιστᾷ ἀρχιερέα τὸν Υἱό, καθιερωμένον γιὰ πάντοτε.

Διαφέρει δὲ τόσον πολὺ ὁ Ἀρχιερεύς μας ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς του νόμου, διότι ὁ νόμος ἐγκαθιστᾷ ὡς ἀρχιερεῖς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν ἠθικὴν ἀσθένειαν καὶ εἶναι θνητοί. Ὁ λόγος ὅμως καὶ ἡ ἔνορκος ὑπόσχεσις, ποὺ ἐδόθη ὕστερα ἀπὸ τὸν νόμον καὶ συνεπῶς ἀντικατέστησεν αὐτόν, ἐγκαθιστᾷ Ἀρχιερέα τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἀνεδείχθη κατὰ τὸν ἐπίγειον βίον του ἀναμάρτητος καὶ τέλειος καὶ μένει τέτοιος εἰς τὸν αἰῶνα.

Διότι ὁ Νόμος τοῦ Μωϋσέως ἐγκαθιστᾷ ἀρχιερεῖς, ποὺ καὶ αὐτοὶ σὰν ἄνθρωποι ἔχουν ἠθικὴν ἀσθένειαν καὶ ἀτέλειαν. Ὁ δὲ λόγος τῆς ἐνόρκου ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδόθη μετὰ τὸν Νόμον διὰ μέσου τοῦ προφήτου Δαυΐδ, ἐγκαθιστᾷ αἰώνιον ἀρχιερέα τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τέλειος ὡς Θεὸς ἀνεδείχθη καὶ ὡς ἄνθρωπος κατὰ πάντα τέλειος καὶ μένει τέλειος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Τὸ δὲ ἀποκορύφωμα ὅσων λέγουμε εἶναι αὐτό· Ἔχουμε ἀρχιερέα τέτοιας ἀξίας, ὥστε κάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τῆς Μεγαλωσύνης (τοῦ Μεγαλοδύναμου) στοὺς οὐρανοὺς

Τὸ σπουδαιότερον δὲ ἀπὸ ὅσα εἴπομεν εἶναι τοῦτο, ὅτι ἔχομεν τέτοιον Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἐκάθησεν εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τῆς θείας μεγαλειότητος εἰς τοὺς οὐρανούς,

Τὸ δὲ σημαντικώτερον καὶ βασικωτάτης σπουδαιότητος ἀπὸ ὅσα μέχρι τώρα εἴπομεν εἶναι τοῦτο ὅτι ἔχομεν τέτοιον Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἐκάθισεν εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τῆς θείας μεγαλωσύνης ἐπάνω εἰς τοὺς οὐρανοὺς

ὡς λειτουργὸς στὰ (ἐπουράνια) ἅγια καὶ τὴ σκηνὴ τὴν ἀληθινή, τὴν ὁποία κατασκεύασε ὁ Κύριος καὶ ὄχι ἄνθρωπος.

καὶ ἔγινε λειτουργὸς τῶν Ἁγίων, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, τὴν ὁποίαν κατεσκεύασεν ὁ Κύριος καὶ ὄχι ἄνθρωπος.

καὶ ἔγινε λειτουργὸς εἰς τὰ Ἅγια τοῦ Οὐρανοῦ καὶ εἰς τὴν ἀληθινὴν σκηνήν, τὴν ὁποίαν ἐθεμελίωσε καὶ κατεσκεύασεν ὁ Κύριος καὶ ὄχι ἄνθρωπος.

Ὡς γνωστόν, κάθε ἀρχιερεὺς ἀναγορεύεται γιὰ νὰ προσφέρῃ δῶρα καὶ θυσίες. Γι’ αὐτὸ ἦταν ἀνάγκη νὰ ἔχῃ καὶ αὐτὸς κάτι ποὺ νὰ προσφέρῃ.

Ναί· ἔγινεν ἐκεῖ λειτουργός. Διότι κάθε ἀρχιερεὺς ἀναδεικνύεται τέτοιος, διὰ νὰ προσφέρῃ δῶρα καὶ θυσίας. Διὰ τοῦτο λοιπὸν ἦτο ἀνάγκη νὰ ἔχῃ κάτι καὶ αὐτός, ὁ Χριστὸς δηλαδή, ποὺ νὰ προσφέρῃ ὡς θυσίαν. Καὶ προσέφερεν ὡς θυσίαν τὸ σῶμα του καὶ τὸ αἷμα του.

Διότι κάθε ἀρχιερεὺς καθίσταται τέτοιος, διὰ νὰ προσφέρῃ δῶρα καὶ θυσίας πρὸς τὸν Θεόν. Κατὰ συνέπειαν ἦτο ἀνάγκη νὰ ἔχῃ κάτι νὰ προσφέρῃ ὡς θυσίαν καὶ αὐτός, δηλαδὴ ὁ Χριστός. Πρᾶγμα τὸ ὁποῖον καὶ ἔκαμε, θυσιάσας τὸν ἑαυτόν του ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν.

Ἐὰν δὲ ἔμενε στὴ γῆ, δὲν θὰ ἦταν κἂν ἱερεύς, ἀφοῦ ὑπάρχουν οἱ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι συμφώνως μὲ τὸ νόμο προσφέρουν τὰ δῶρα.

Ἔγινε δὲ καὶ λειτουργὸς τῆς σκηνῆς, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς. Διότι ἐὰν μὲν ἦτο ὁ Χριστὸς λειτουργὸς ἐπὶ τῆς γῆς, δὲν θὰ ἦτο κἂν ἱερεύς, διότι εἰς τὴν γῆν ὑπῆρχον ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὸν νόμον ἐπρόσφεραν τὰ δῶρα.

Διότι, ἐὰν μὲν ὁ Χριστὸς ἦτο ἱερεὺς ἐδῶ εἰς τὴν γῆν, δὲν θὰ ἦτο κἂν ἱερεύς, ἐπειδὴ ὑπῆρχον ἐδῶ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον ἐπρόσφεραν τὰ δῶρα εἰς τὸν Θεόν.

Αὐτοὶ δὲ ὑπηρετοῦν τὸ Θεὸ μὲ λατρευτικὰ μέσα, τὰ ὁποῖα εἶναι εἰκὼν καὶ σκιὰ τῶν ἐπουρανίων πραγμάτων, ὅπως ἔλαβε θεία ἐντολὴ ὁ Μωυσῆς προκειμένου νὰ κατασκευάσῃ τὴ σκηνή (τοῦ μαρτυρίου). Διότι τοῦ εἶπε ὁ Θεός· Πρόσεχε νὰ τὰ κάνῃς ὅλα σύμφωνα μὲ τὸ πρότυπο, ποὺ σοῦ δείχθηκε στὸ ὄρος (Ἄλλο δὲ τὸ πρότυπο, ποὺ σημαίνει τὰ ἐπουράνια, καὶ ἄλλο ἡ ἀπομίμησι, ποὺ σημαίνει τὰ ἐπίγεια).

Αὐτοὶ ὅμως οἱ ἱερεῖς λατρεύουν εἰς τύπον καὶ εἰς σκιὰν τῶν πνευματικῶν καὶ ἀρχετύπων, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς, καθὼς ἔλαβεν ἀποκάλυψιν θείαν ὁ Μωϋσῆς, ὅταν ἔμελλε νὰ κατασκευάσῃ τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου. Διότι εἶπεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν Μωϋσῆν· Πρόσεξε νὰ κάμῃς ὅλα σύμφωνα μὲ τὸ πρωτότυπον καὶ τὸ ὑπόδειγμα, ποὺ σοῦ ἐδείχθη ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος.

Αὐτοὶ ὅμως οἱ ἱερεῖς τελοῦν τὰ τῆς λατρείας κατὰ τρόπον συμβολικὸν καὶ σκιώδη, διὰ νὰ ἐξεικονίζωνται ἔτσι τὰ ἐπουράνια, ἡ ἀληθὴς δηλαδὴ λατρεία ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, ὅπως ἄλλωστε ἔχει ἀποκαλυφθῆ εἰς τὸν Μωϋσέα, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ κατασκευάσῃ τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου. Διότι ὁ Θεὸς τοῦ λέγει· «Πρόσεχε, θὰ κατασκευάσῃς ὅλα σύμφωνα μὲ τὸ ὑπόδειγμα, ποὺ σοῦ ἔχει δειχθῇ εἰς τὸ ὄρος Σινά».

Ἀλλὰ τώρα (ὁ Χριστὸς ποὺ δὲν ἔμεινε στὴ γῆ, ἀλλ’ ἀνέβηκε στὸν οὐρανό) ἔχει ἐπιτύχει (ὡς ἀρχιερεὺς) τόσο ἀνώτερη λειτουργία, ὅσο εἶναι μεσίτης καὶ ἀνώτερης διαθήκης, ἡ ὁποὶα ἔχει βασισθῆ σὲ ἀνώτερες ὑποσχέσεις.

Τώρα ὅμως ὁ Ἀρχιερεύς μας, ποὺ εἶναι εἰς τὸν οὐρανόν, ἔχει ἐπιτύχει πολὺ διαφορετικὴν καὶ ἀνωτέραν λειτουργίαν. Τόσον διαφορετικὴν καὶ ἀνωτέραν, ὅσον εἶναι καὶ μεσίτης καλυτέρας καὶ ἀνωτέρας διαθήκης, ἡ ὁποία ἔχει νομοθετηθῇ διὰ καλυτέρας καὶ ὑπεροχωτέρας ὑποσχέσεις.

Τώρα δὲ ὁ Ἀρχιερεύς μας, ὁ Χριστός, ἔχει ἐπιτύχει καὶ πραγματοποιήσει πολὺ διαφορετικὴν καὶ ἀσυγκρίτως ἀνωτέραν λειτουργίαν, τόσον ἀνωτέραν, ὅσον εἶναι αὐτὸς ὁ ἴδιος μεσίτης καλυτέρας καὶ ἀνωτέρας διαθήκης, ἡ ὁποία ἔχει νομοθετηθῇ, διὰ νὰ προβάλλῃ καὶ προσφέρῃ εἰς τοὺς πιστοὺς τὰς καλυτέρας καὶ τελειοτέρας ὑποσχέσεις.

Ἐὰν βεβαίως ἡ πρώτη ἐκείνη διαθήκη ἦταν τελεία, δὲν θὰ ὑπῆρχε ἀνάγκη γιὰ δεύτερη.

Εἶναι δὲ πράγματι καλυτέρα ἡ νέα διαθήκη. Διότι ἐὰν ἡ πρώτη ἐκείνη διαθήκη ἦτο τελεία καὶ δὲν εἶχεν ἐλλείψεις,δὲν θὰ ἐζητεῖτο τόπος διὰ δευτέραν διαθήκην καὶ δὲν θὰ εἰσήγετο δευτέρα διαθήκη.

Διότι ἐὰν ἡ πρώτη ἐκείνη διαθήκη ἦτο πράγματι πλήρης καὶ τελεία, δὲν θὰ ἐζητεῖτο τόπος καὶ τρόπος νὰ δοθῇ δευτέρα διαθήκη.

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς κατηγορώντας αὐτοὺς (τοὺς Ἰουδαίους) λέγει· Ἰδοὺ ἔρχονται ἡμέρες, λέγει ὁ Κύριος, καὶ θὰ συνάψω μὲ τὸν οἶκο τοῦ Ἰσραὴλ καὶ μὲ τὸν οἶκο τοῦ Ἰούδα διαθήκη νέα.

Ἐπροφητεύθη δὲ ἀπὸ αὐτὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἡ δευτέρα διαθήκη. Διότι κατηγορῶν ὁ Θεὸς αὐτούς, ποὺ ἔλαβαν τὴν πρώτην διαθήκην, λέγει διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου· Ἰδοὺ ἔρχονται ἡμέραι, λέγει ὁ Κύριος, καὶ θὰ συνάψω μὲ τὸν οἶκον Ἰσραὴλ καὶ μὲ τὸν οἶκον Ἰούδα, μὲ τὸν νέον Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, διαθήκην νέαν.

Ἐν τούτοις προανηγγέλθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ δευτέρα καὶ τελεία αὐτὴ διαθήκη. Διότι αὐτὸς ὁ ἴδιος κατηγορῶν καὶ ἐπικρίνων αὐτοὺς ποὺ εἶχαν λάβει τὴν πρώτην διαθήκην, λέγει· «Ἰδού, λέγει ὁ Κύριος, ἔρχονται ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ πραγματοποιήσω καὶ θὰ συνάψω μὲ τὸ ἔθνος Ἰσραὴλ καὶ μὲ τὴν φυλὴν Ἰούδα, δηλαδὴ μὲ τὸν νέον Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, νέαν διαθήκην.

Δὲν θὰ εἶναι σὰν τὴ διαθήκη, ποὺ ἔκανα μὲ τοὺς προπάτορές τους τὸν καιρό, ποὺ τοὺς ἔπιασα ἀπὸ τὸ χέρι τους γιὰ νὰ τοὺς βγάλω ἀπὸ τὴ γῆ τῆς Αἰγύπτου. Διότι αὐτοὶ δὲν ἔμειναν πιστοὶ στὴ διαθήκη μου, καὶ γι’ αὐτὸ ἐγὼ τοὺς παραμέλησα, λέγει ὁ Κύριος.

Ἡ νέα αὐτὴ διαθήκη δὲν θὰ εἶναι ὅμοια μὲ ἐκείνην, ποὺ ἔκαμα πρὸς τοὺς προπάτορας τοῦ παλαιοῦ Ἰσραὴλ καὶ Ἰούδα τὴν ἡμέραν, ποὺ τοὺς ἔπιασα ἀπὸ τὸ χέρι διὰ νὰ τοὺς βγάλω ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου. Ἐκείνη ἡ διαθήκη θὰ καταργηθῇ, διότι αὐτοὶ δὲν ἔμειναν πιστοὶ εἰς τὴν διαθήκην μου καὶ δι’ αὐτὸ καὶ ἐγὼ τοὺς παρημέλησα, λέγει ὁ Κύριος.

Καὶ αὐτὴ δὲν θὰ εἶναι σὰν τὴν διαθήκην, τὴν ὁποίαν συνῆψα μὲ τοὺς προπάτορας τῶν Ἰσραηλιτῶν κατὰ τὴν ἡμέραν, ποὺ τοὺς ἔπιασα ἀπὸ τὸ χέρι, διὰ νὰ τοὺς βγάλω ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου. Διότι ἐκεῖνοι δὲν ἔμειναν πιστοὶ εἰς τὴν διαθήκην μου, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ ἐγὼ τοὺς παρημέλησα, ἀπέσυρα τὴν εὔνοιάν μου ἀπ’ αὐτῶν, λέγει ὁ Κύριος.

Ἀλλ’ ἡ διαθήκη, τὴν ὁποία θὰ κάνω μὲ τὸν οἶκο τοῦ Ἰσραήλ, θὰ εἶναι ἡ ἑξῆς. Μετὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες, λέγει ὁ Κύριος, θὰ θέτω τοὺς νόμους μου μέσα στὴ διάνοιά τους, καὶ θὰ τοὺς γράφω μὲσα στὶς καρδιές τους. Καὶ θὰ εἶμαι Θεός τους, καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου.

Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ νέα διαθήκη, τὴν ὁποίαν θὰ συνάψω μὲ τὸν οἶκον τοῦ νέου πνευματικοῦ Ἰσραὴλ ὕστερα ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει ὁ Κύριος. Θὰ δώσω δηλαδὴ τοὺς νόμους μου εἰς τὴν διάνοιάν των καὶ θὰ γράψω αὐτοὺς ὄχι εἰς πλάκας λιθίνας, ἀλλὰ βαθεῖα εἰς τὰς καρδίας των, καὶ θὰ εἶμαι εἰς αὐτοὺς Θεὸς καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι εἰς ἐμὲ λαὸς ἐκλεκτός.

Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ νέα διαθήκη, τὴν ὁποίαν θὰ συνάψω μὲ τὸν νέον Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, δηλαδὴ μὲ τοὺς πιστοὺς εἰς τὸν Χριστόν, ποὺ θὰ ἀποτελοῦν τὴν Ἐκκλησίαν, ἔπειτα ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ θὰ δώσω τοὺς νόμους μου εἰς τὴν διάνοιάν των καὶ θὰ ἐγχαράξω αὐτοὺς εἰς τὰς καρδίας των καὶ θὰ εἶμαι ἐγὼ εἰς αὐτοὺς Θεὸς καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι εἰς ἐμὲ λαός.

Καὶ τότε δὲν θὰ διδάσκουν ὁ καθένας τὸ συμπολίτη του καὶ ὁ καθένας τὸν ἀδελφό του λέγοντας, «Ἀγάπησε τὸν Κύριο». Διότι ὅλοι θὰ μὲ ἀγαποῦν ἀπὸ τὸν μικρὸ μεταξὺ αὐτῶν ἕως τὸ μεγάλο,

Καὶ δὲν θὰ διδάσκουν τότε ὁ καθένας των τὸν συμπατριώτην του καὶ τὸν ἀδελφόν του λέγων· Μάθε τὸν Κύριον. Διότι ὅλοι θὰ μὲ γνωρίζουν ἀπὸ τὸν μικρόν τους ἕως τὸν μεγάλον ἐξ αὐτῶν.

Καὶ δὲν θὰ διδάξουν ὁ καθένας τὸν συμπατριώτην του καὶ ὁ ἄλλος τὸν ἀδελφόν του λέγων· Μάθε ποιὸς εἶναι ὁ Κύριος. Διότι ὅλοι τότε ἀνεξαιρέτως θὰ μὲ γνωρίσουν ἀπὸ τὸν μικρὸν ἕως τὸν μεγάλον.

διότι θὰ συγχωρήσω τὶς κακές πράξεις τους, καὶ δὲν θὰ ἐνθυμηθῶ πλέον τὶς ἁμαρτίες τους καὶ τὶς ἀνομίες τους.

Καὶ θὰ μὲ γνωρίζουν ὅλοι, διότι θὰ εἶμαι ἵλεως εἰς τὰς ἀδικίας των καὶ δὲν θὰ ἐνθυμηθῶ πλέον τὰς ἁμαρτίας των καὶ τὰς ἀνομίας των.

Διότι ἐγὼ θὰ εἶμαι γεμᾶτος ἔλεος καὶ θὰ δώσω πλήρη συγχώρησιν εἰς τὰς ἀδικίας αὐτῶν καὶ δὲν θὰ ἐνθυμηθῶ πλέον τὰς ἁμαρτίας των καὶ τὰς ἀνομίας των».

Μὲ τὸ νὰ ὁμιλῇ γιὰ νέα κήρυξε παλαιὰ τὴν πρώτη διαθήκη. Ἐκεῖνο δέ, ποὺ γίνεται παλαιὸ καὶ γηράσκει, φθάνει σὲ ἀφανισμό.

Ὅταν δὲ εἶπεν ὁ Θεὸς Νέαν Διαθήκην, μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπεν, ἔκαμεν ἀπὸ τότε παλαιὰν τὴν πρώτην διαθήκην. Ἐκεῖνο δὲ ποὺ παληώνει καὶ γηράσκει, πλησιάζει πρὸς τὴν ἑξαφάνισιν.

Λέγων δὲ ὁ Θεὸς νέαν διαθήκην, ἔκαμε καὶ ἐκήρυξε παλαιὰν τὴν πρώτην διαθήκην. Ἐκεῖνο δὲ ποὺ παληώνει καὶ γηράσκει ἐγγίζει πρὸς τὴν ἐξαφάνισιν.

Εἶχε βεβαίως λατρευτικὲς διατάξεις καὶ ἡ πρώτη σκηνὴ (ἡ ἰουδαϊκὴ σκηνή, ὁ ἰουδαϊκὸς ναός), μάλιστα καὶ αὐτὸ τὸ ἅγιο μέρος της ποὺ συμβόλιζε τὸν κόσμο (τὸ πρῶτο μέρος τῆς σκηνῆς).

Ἄς βγάλωμεν λοιπὸν τώρα τὸ συμπέρασμα αὐτῶν, ποὺ εἴπομεν διὰ τὴν ἱερωσύνην τῆς Π. Διαθήκης, καὶ ἂς διασαφήσωμεν αὐτὰ περισσότερον. Εἶχε μὲν καὶ ἡ πρώτη διαθήκη νόμους καὶ διατάξεις λατρείας καὶ τὸ θυσιαστήριον τὸ ἐπίγειον.

Λοιπὸν ἡ πρώτη διαθήκη, ποὺ ἐσυμβολίζετο ἀπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, εἶχε λατρευτικὰς διατάξεις, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ ἐπίγειον θυσιαστήριον.

Ἔτσι κατασκευάσθηκε τὸ πρῶτο μέρος τῆς σκηνῆς, τὸ ὁποῖο λέγεται ἅγια. Σ’ αὐτὸ ὑπῆρχε ἡ (ἑπτάφωτη) λυχνία, καὶ ἡ τράπεζα, καὶ οἱ ἄρτοι τῆς προθέσεως (ἐπάνω στὴν τράπεζα).

Διότι κατεσκευάσθη τὸ πρῶτον διαμέρισμα τῆς σκηνῆς, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ὑπῆρχεν ἡ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ οἱ ἄρτοι, ποὺ τοὺς ἔθεταν ἐπάνω εἰς αὐτὴν ὡς προσφορὰν εἰς τὸν Θεόν. Καὶ τὸ πρῶτον αὐτὸ διαμέρισμα τῆς σκηνῆς λέγεται Ἅγια.

Διότι εἶχε κατασκευασθῇ τὸ πρῶτον τμῆμα τῆς σκηνῆς, ὅπου ὑπῆρχε ἡ ἑπτάφωτος χρυσῆ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ οἱ ἄρτοι, τοὺς ὁποίους ἀπέθεταν ἐπάνω εἰς αὐτὴν ὡς προσφορὰν πρὸς τὸν Θεόν. Καὶ αὐτὸ τὸ πρῶτον τμῆμα τῆς σκηνῆς, ποὺ ἐκλείετο πρὸς τὴν αὐλὴν μὲ τὸ πρῶτον παραπέτασμα, ἐλέγετο Ἅγια.

Πίσω δὲ ἀπὸ τὸ δεύτερο καταπέτασμα (παραπέτασμα ἀπὸ πολύτιμο ὕφασμα) ἦταν τὸ μέρος τῆς σκηνῆς, τὸ ὁποῖο λέγεται ἅγια ἁγίων.

Ὕστερον δὲ ἀπὸ τὸ δεύτερον καταπέτασμα ἦτο τὸ μέρος τῆς σκηνῆς, ποὺ ἐλέγετο Ἅγια Ἁγίων.

Ἐν συνεχείᾳ δὲ πρὸς τὰ Ἅγια ὑπῆρχε δεύτερον ἐσωτερικὸν καταπέτασμα, ἔπειτα ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἦτο τὸ τμῆμα τῆς σκηνῆς, ποὺ ἐλέγετο Ἅγια Ἁγίων.

Ἐκεῖ ὑπῆρχε ἕνα χρυσὸ θυσιαστήριο θυμιάματος, καὶ ἡ κιβωτὸς τῆς διαθήκης ἐξωτερικῶς ὁλόχρυση. Σ’ αὐτὴν ὑπῆρχε ἡ χρυσὴ στάμνος ποὺ περιεῖχε τὸ μάννα, καὶ ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρὼν ποὺ βλάστησε (θαυματουργικῶς), καὶ οἱ πλάκες τῆς διαθήκης (οἱ πλάκες ὅπου ἦταν γραμμένες οἱ δέκα ἐντολές).

Τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων εἶχαν χρυσὸν θυμιατήριον καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης, ποὺ ἦτο τριγύρω καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη καλυμμένη μὲ χρυσόν. Καὶ μέσα εἰς τὴν κιβωτὸν αὐτὴν ἦτο μία στάμνα χρυσῆ, ποὺ περιεῖχεν ἀπὸ τὸ περίφημον καὶ γνωστὸν μάννα, καὶ ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρών, ποὺ διὰ θαύματος ἔβγαλε βλαστόν, καὶ αἱ θεοχάρακτοι πλάκες τῆς Διαθήκης.

Αὐτὰ εἶχαν χρυσὸν θυμιατήριον καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης, ἡ ὁποία ἦτο ὁλόγυρα σκεπασμένη ἀπὸ παντοῦ μὲ χρυσόν. Μέσα εἰς αὐτὴν ὑπῆρχεν ἡ χρυσῆ στάμνα, ποὺ περιεῖχε τὸ μάννα, ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς ἔδιδεν εἰς τοὺς Ἑβραίους ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρών, ποὺ διὰ θαύματος Θεοῦ εἶχε βλαστήσει, καὶ αἱ πλάκες τῆς Διαθήκης, ἐπάνω εἰς τὰς ὁποίας ἦτο χαραγμένος ὁ δεκάλογος.

Ἐπάνω δὲ ἀπ’ αὐτὴ (τὴν κιβωτὸ) ἦταν ἔνδοξα Χερουβὶμ ποὺ ἔρριχναν τὴ σκιά τους ἐπάνω στὸ ἱλαστήριο (τὸ χρυσὸ κάλυμμα τῆς κιβωτοῦ). Ἀλλὰ γι’ αὐτὰ δὲν εἶναι τώρα ἀνάγκη νὰ ὁμιλήσωμε λεπτομερῶς.

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ τὴν κιβωτὸν ὑπῆρχον δύο χρυσᾶ Χερουβὶμ ἔνδοξα, διότι μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν Χερουβὶμ ἐνεφανίζετο καὶ ἐλάλει ὁ Θεός. Αὐτὰ μὲ τὰ πτερά των ἐσκέπαζαν καὶ κατεσκίαζαν τὸ χρυσὸν κάλυμμα τῆς κιβωτοῦ, ποὺ ἐκαλεῖτο ἱλαστήριον. Ἀλλὰ δι’ αὐτὰ δὲν εἶναι τώρα καιρὸς νὰ ὁμιλήσωμεν μὲ λεπτομέρειαν.

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ τὴν κιβωτὸν ὑπῆρχον δύο χρυσᾶ Χερουβίμ, συμβολίζοντα τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ ὁποῖα ἔρριπταν τὴν σκιὰν τῶν πτερύγων των καὶ ἐκάλυπταν τὸ ἐπάνω μέρος τῆς κιβωτοῦ, ποὺ ἐλέγετο ἱλαστήριον. Δι’ αὐτὰ ὅμως τώρα δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ὁμιλήσωμεν ἰδιαιτέρως.

Μὲ τέτοια λοιπὸν κατασκευὴ καὶ ὀργάνωσι τῆς σκηνῆς, στὸ πρῶτο μὲν μέρος τῆς σκηνῆς εἰσέρχονται πάντοτε οἱ ἱερεῖς καὶ ἐκτελοῦν τὶς ἱεροτελεστίες.

Ἐνῷ δὲ αὐτὰ εἶχαν κατασκευασθῆ ἔτσι, εἰς μὲν τὸ πρῶτον διαμέρισμα τῆς σκηνῆς, ἤτοι εἰς τὰ Ἅγια, ἔμβαιναν πάντοτε οἱ ἱερεῖς καὶ ἐτέλουν τὰς ἱεροτελεστίας.

Ἐνῷ, λοιπὸν αὐτὰ ἔτσι εἶχαν κατασκευασθῇ, εἰς μὲν τὸ πρῶτον μέρος τῆς σκηνῆς, δηλαδὴ εἰς τὰ Ἅγια, εἰσήρχοντο πάντοτε οἱ ἱερεῖς, διὰ νὰ τελοῦν τὰς διαφόρους λατρευτικὰς τελετάς.

Στὸ δεύτερο δὲ μέρος εἰσέρχεται μόνον ὁ ἀρχιερεὺς μία φορὰ τὸ ἔτος, καὶ ὄχι χωρὶς αἷμα, τὸ ὁποῖο προσφέρει γιὰ τὰ ἁμαρτήματα τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τοῦ λαοῦ.

Εἰς τὸ δεύτερον διαμέρισμα τῆς σκηνῆς, εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων δηλαδή, ἔμβαινε μίαν φορὰν τὸ ἔτος, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ ἐξιλασμοῦ, μόνος ὁ ἀρχιερεύς, καὶ αὐτὸς δὲν ἔμβαινε χωρὶς αἷμα, τὸ ὁποῖον ἐπρόσφερεν ὡς θυσίαν ἐξιλαστήριον διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας, ποὺ ἐξ ἀγνοίας εἶχε κάμει ὁ λαός.

Εἰς δὲ τὸ δεύτερον τμῆμα τῆς σκηνῆς, εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, εἰσήρχετο μία φορὰ τὸ ἔτος, κατὰ τὴν ἐπίσημον ἡμέραν τοῦ ἐξιλασμοῦ, μόνος ὁ ἀρχιερεὺς καὶ αὐτὸς ὄχι χωρὶς νὰ εἶναι ἐφωδιασμένος μὲ τὸ αἷμα τῆς θυσίας, τὸ ὁποῖον ἐπρόσφερε διὰ τὴν ἐξιλέωσιν τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τῶν ἁμαρτημάτων, τὰ ὁποῖα ἀπὸ ἄγνοιαν εἶχε διαπράξει ὁ λαός.

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἔδειχνε αὐτό, ὅτι δηλαδὴ ἀκόμη δὲν εἶχε φανερωθῆ ὁ δρόμος πρὸς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων (τὰ ἐπουράνια ἅγια τῶν ἁγίων), καὶ ἴσχυε ἀκόμη ἡ πρώτη σκηνή (ἡ ἰουδαϊκὴ σκηνή).

Ἀπηγορεύετο λοιπὸν νὰ ἔμβῃ ἄλλος κανεὶς εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Καὶ μὲ τὴν ἀπαγόρευσιν αὐτὴν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐδήλωνε καὶ ἐσήμαινε συμβολικῶς, ὅτι δὲν εἶχεν ἀκόμη φανερωθῆ, ἀλλ’ ἦτο ἄγνωστος καὶ ἄβατος εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁ δρόμος, ποὺ ὠδηγοῦσεν εἰς τὰ ἀληθινὰ Ἅγια, ἤτοι εἰς τὸν οὐρανόν, διότι ἦτο ἀκόμη στημένη καὶ εἰς χρῆσιν ἡ πρώτη καὶ παλαιὰ σκηνή.

Μὲ αὐτὴν δὲ τὴν ἀπαγόρευσιν ἐδήλωνε συμβολικῶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ὅτι δὲν εἶχεν ἀκόμη φανερωθῇ καὶ ἦτο ἀπρόσιτος εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁ δρόμος, ποὺ ὠδηγοῦσεν εἰς τὰ ἀληθινὰ Ἅγια, δηλαδὴ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, διότι ἦτο ἀκόμη στημένη καὶ εἶχε κῦρος ἡ παλαιὰ σκηνή.

Αὐτὴ εἶναι σύμβολο γιὰ τὸν παρόντα καιρό, κατὰ τὸν ὁποῖο προσφέρονται δῶρα καὶ θυσίες, οἱ ὁποῖες δὲν δύνανται νὰ δικαιώσουν ὡς πρὸς τὴ συνείδησι ἐκεῖνον ποὺ προσφέρει λατρεία,

Ἡ σκηνὴ δὲ ἐκείνη ἦτο τύπος καὶ σύμβολον αὐτῶν, ποὺ γίνονται εἰς τὸν παρόντα καιρὸν τοῦ Μεσσίου. Καὶ ἐπροσφέροντο εἰς τὴν σκηνὴν ἐκείνην καὶ δῶρα καὶ θυσίαι, ποὺ δὲν εἶχαν τὴν δύναμιν νὰ κάμουν τέλειον καὶ νὰ ἁπαλλάξουν ἀπὸ τὴν τύψιν τῆς συνειδήσεως τὸν λατρεύοντα.

Αὐτὴ δὲ ἦτο ἀλληγορία καὶ σύμβολον αὐτῶν, ποὺ πραγματοποιοῦνται εἰς τὸν παρόντα καιρόν, εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς χάριτος· κατὰ τὴν ὁποίαν ἐποχὴν ἐξακολουθοῦν ἐν τούτοις νὰ προσφέρωνται ἀπὸ τοὺς Ἐβραίους δῶρα καὶ θυσίαι, ποὺ ὥριζεν ὁ παλαιὸς Νόμος, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν εἶχαν καὶ δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ δώσουν τὴν ἠθικὴν τελείωσιν εἰς τὸν λατρεύοντα καὶ νὰ καθαρίσουν τὴν συνείδησιν ἀπὸ τὴν ἐνοχήν καὶ τὴν τύψιν τῆς ἁμαρτίας.

ἀλλ’ ἐπιβάλλονται μόνο χάριν τροφῶν καὶ ποτῶν καὶ διαφόρων καθάρσεων καὶ ἱκανοποιήσεων τοῦ σώματος μὲχρι τὸν καιρὸ τῆς μεταρυθμίσεως.

Αἱ θυσίαι δὲ αὐταὶ ἐπεβάλλοντο μόνον σὰν φορτίον μαζὶ μὲ τὴν διάκρισιν φαγητῶν καὶ ποτῶν καὶ μὲ διαφόρους πλύσεις καὶ παραγγέλματα, ποὺ ἐκαθάριζαν μόνον τὸ σῶμα, καὶ ἦσαν προσωρινὰ μέχρι τοῦ καιροῦ τῆς διορθώσεως καὶ μεταρρυθμίσεως, τὴν ὁποίαν ἐπέφερεν ὁ Χριστός.

Ὅλα τὰ τελούμενα εἰς τὴν σκηνὴν ἀναφέροντο κυρίως εἰς τὸ σῶμα καὶ ἀπέβλεπαν μόνον εἰς διακρίσεις ἐπιτρεπομένων καὶ μὴ ἐπιτρεπομένων φαγητῶν καὶ ποτῶν, εἰς διαφόρους πλύσεις καὶ καθαρμοὺς καὶ εἰς παραγγέλματα, ποὺ ἐκαθάριζαν τὸ σῶμα καὶ ἦσαν προσωρινὰ μέχρι τοῦ καιροῦ, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἐπραγματοποιεῖτο ἀπὸ τὸν Χριστὸν ἡ ριζικὴ διόρθωσις καὶ μεταβολή.

Ἀλλ’ ὁ Χριστός, ὅταν ἦλθε ὡς ἀρχιερεὺς τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα ἦταν μελλοντικά, χρησιμοποιώντας τὴ μεγαλύτερη καὶ τελειότερη σκηνή, ὄχι χειροποίητη, ὄχι δηλαδὴ αὐτοῦ τοῦ κόσμου (ἀλλὰ τοῦ ὑπερφυσικοῦ κόσμου),

Ὁ Χριστὸς ὅμως, ὅταν ἦλθεν ὡς Ἀρχιερεὺς τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα διὰ τοὺς χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦσαν μέλλοντα, εἰσῆλθε διὰ μέσου τῆς μεγαλυτέρας καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, ἡ ὁποία δὲν κατεσκευάσθη ἀπὸ χέρια ἀνθρώπων. Τουτέστιν εἰσῆλθε ὄχι διὰ μέσου τῆς κτίσεως αὐτῆς, ἀλλὰ διὰ τοῦ σώματός του, τὸ ὁποῖον ἔγινεν ἡ τελειοτέρα σκηνὴ τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τὸ ὁποῖον, ἀφοῦ συνελήφθη ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, δὲν ἦτο ἐκ τῆς κτίσεως ταύτης, ἀλλ’ ἐκ νέας πνευματικῆς κτίσεως.

Καὶ πράγματι ὁ Χριστός, ὅταν ἦλθεν ὡς Ἀρχιερεὺς τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα διὰ τὴν Π. Διαθήκην ἦσαν μέλλοντα, εἰσῆλθε διὰ τῆς μεγαλυτέρας καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, ποὺ δὲν εἶχε κατασκευασθῇ ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια, δηλαδὴ ὄχι διὰ μέσου τῶν ὑλικῶν κτισμάτων, ἀλλὰ μὲ τὸ ἅγιον καὶ τίμιον σῶμα διὰ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας. (Αὐτὸ τὸ σῶμα ἦτο ἡ μεγαλυτέρα καὶ τελειοτέρα σκηνὴ τοῦ Θεοῦ).

καὶ ὄχι αἷμα τράγων καὶ μόσχων, ἀλλὰ τὸ δικό του αἷμα, εἰσῆλθε στὰ (ἐπουράνια) ἅγια (τῶν ἁγίων) μιὰ γιὰ πάντα, καὶ ἐπέτυχε αἰωνία λύτρωσι.

Οὔτε ἐχρησιμοποιήσεν ὁ Χριστὸς ὡς θυσίαν τὸ αἷμα τράγων καὶ μόσχων, ὅπως ὁ ἀρχιερεὺς τῶν Ἰουδαίων, ἀλλὰ μὲ τὸ ἰδικόν του αἷμα ἐμβῆκε μίαν φορὰν γιὰ πάντα εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια καὶ ἐπέτυχε δι’ ἠμᾶς ἀπολύτρωσιν ὄχι προσωρινήν, ἀλλ’ αἰωνίαν.

Εἰσῆλθε δὲ ἅπαξ διὰ παντὸς εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια προσφέρων θυσίαν ὄχι αἷμα τράγων καὶ μόσχων, ἀλλὰ τὸ ἰδικόν του αἷμα, καὶ ἐπέτυχε ἔτσι δι’ ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς τὴν αἰωνίαν ἀπολύτρωσιν καὶ σωτηρίαν.

Διότι, ἐὰν τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ ράντισμα μὲ στάχτη ἀπὸ δάμαλι (ποὺ ἔγινε ὁλοκαύτωμα) καθαρίζῃ τοὺς μολυσμένους τελετουργικὰ ὡς πρὸς τὴν καθαρότητα τοῦ σώματος,

Πράγματι δὲ ἐπέτυχεν αἰωνίαν ἀπολύτρωσιν. Διότι, ἐὰν τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ ἡ ἀναμιγνυομένη μὲ νερὸ στάκτη τῆς δαμάλεως, ποὺ κατεκαίετο εἰς τὸ θυσιαστήριον, ραντίζουσα τοὺς μολυσμένους καὶ ἀκαθάρτους δίδῃ καθαρισμὸν καὶ ἁγιασμὸν ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν καθαρότητα τοῦ σώματος, ὥστε νὰ δύνανται οὖτοι νὰ μετέχουν εἰς τὴν λατρείαν,

Διότι ἐὰν τὸ αἷμα τῶν ταύρων καὶ τῶν τράγων καὶ ἡ ἀνακατωμένη μὲ νερὸ στάκτη τῆς δαμάλεως, ποὺ ἐκαίετο ὁλόκληρος εἰς τὸ θυσιαστήριον, ραντίζουσα τοὺς μολυσμένους, τοὺς δίδῃ καθαρισμὸν καὶ κάποιον ἁγιασμὸν ὡς πρὸς τὴν καθαριότητα τοῦ σώματος,

πόσο μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἑνωμένος (ὡς ἄνθρωπος) μὲ τὸ αἰώνιο πνεῦμα (τὴ θεότητα) προσέφερε τὸν ἑαυτό του ὡς θῦμα ἄμωμο στὸ Θεό, ἔχει τὴ δύναμι νὰ καθαρίζῃ τὴ συνείδησί μας ἀπὸ νεκρὰ ἔργα (ἔργα ἁμαρτίας ποὺ νεκρώνουν), ὥστε νὰ λατρεύωμε τὸ ζωντανὸ Θεό; (Τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἔχει ἄπειρη δύναμι, διότι εἶναι αἷμα λογικοῦ, ἑκουσίου, ἀμώμου καὶ θεανθρωπίνου θύματος).

πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ αἰώνιον Πνεῦμα, ποὺ κατοικοῦσε μέσα του, προσέφερεν εἰς τὸν Θεὸν τὸν ἑαυτόν του κατὰ πάντα καθαρὸν καὶ ἐλεύθερον ἀπὸ κάθε ἠθικὴν λέραν, θὰ καθαρίση τὴν συνείδησίν σας ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ φέρουν εἰς τὴν ψυχὴν νέκρωσιν, καὶ θὰ σᾶς ἀξιώσῃ νὰ λατρεύετε ἀξίως τὸν ζῶντα Θεόν;

πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ ἠνωμένον μαζῆ του αἰώνιον Ἅγιον Πνεῦμα προσέφερε θυσίαν τὸν ἑαυτόν του, τὸν τελείως καθαρὸν καὶ ἀμόλυντον καὶ ἀπὸ τὴν παραμικροτέραν ἀκόμη ἁμαρτίαν, θὰ καθαρίσῃ τὴν συνείδησίν σας ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὸν αἰώνιον θάνατον καὶ θὰ σᾶς δώσῃ τὴν παρρησίαν καὶ τὴν δύναμιν νὰ λατρεύετε ὀρθῶς τὸν ζῶντα Θεόν;

Γι’ αὐτὸ δὲ τὸ λόγο (ὁ Χριστὸς) εἶναι μεσίτης νέας διαθήκης, ὥστε, κατόπιν τοῦ θανάτου του γιὰ τὴ συγχώρησι τῶν παραβάσεων κατὰ τὸν καιρὸ τῆς πρώτης διαθήκης, νὰ λάβουν οἱ προσκεκλημένοι τὴν αἰώνια κληρονομία, τὴν ὁποία ὑποσχέθηκε.

Καὶ ἐπειδὴ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἔχει τὴν δύναμιν νὰ καθαρίζῃ τὴν συνείδησίν μας, διὰ τοῦτο ὁ Χριστὸς ἔγινε μεσίτης μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων διὰ νὰ συναφθῇ Νέα Διαθήκη, ὥστε, ἀφοῦ μεσολαβήση θάνατος καὶ σταυρωθῇ ὁ μεσίτης μας αὐτὸς διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ συγχώρησιν τῶν παραβάσεων, ποὺ ἔγιναν κατὰ τὴν πρώτην διαθήκην, νὰ λάβουν οἱ προσκαλεσμένοι καὶ πιστοὶ τὴν Ἐπαγγελίαν τῆς αἰωνίου κληρονομίας.

Καὶ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ὁ Χριστὸς ἔγινε μεσίτης μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, διὰ νὰ συσταθῇ ἡ νέα διαθήκη. Ἔτσι δὲ ἀφοῦ θὰ ἐπραγματοποιεῖτο ὁ σταυρικὸς θάνατος τοῦ μεσίτου Χριστοῦ διὰ τὴν ἀπολύτρωσιν καὶ συγχώρησιν τῶν παραβάσεων, ποὺ ἔγιναν κατὰ τὴν πρώτην διαθήκην, νὰ λάβουν οἱ προσκεκλημένοι ἀπὸ τὸν Θεὸν πιστοὶ τὴν αἰωνίαν κληρονομίαν.

Ὅπου βεβαίως ὑπάρχει διαθήκη, (γιὰ νὰ ἐκτελεσθῇ) πρέπει ν’ ἀκολουθήσῃ θάνατος τοῦ διαθέτη.

Ἦτο δὲ ἀνάγκη νὰ ἀποθάνῃ ὁ Χριστός. Διότι ὅπου ὑπάρχει διαθήκη, διὰ νὰ λάβῃ αὕτη κῦρος καὶ ἰσχύν, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναγγελθῇ καὶ πιστοποιηθῇ ὁ θάνατος ἐκείνου, ποὺ διέθεσε τὴν περιουσίαν του.

Διότι ὅπου ὑπάρχει διαθήκη, διὰ νὰ τεθῇ αὐτὴ εἰς ἰσχὺν καὶ πρᾶξιν, πρέπει προηγουμένως νὰ ἀναγγελθῇ καὶ βεβαιωθῇ ὁ θάνατος τοῦ διαθέτου.

Διότι ἡ διαθήκη εἶναι ἔγκυρη, ὅταν οἱ διαθέτες εἶναι νεκροί. Ἀλλιῶς, ὅταν ὁ διαθέτης ζῇ, ποτὲ δὲν ἰσχύει.

Διότι ἡ διαθήκη μόνον ἐπὶ προσώπων, ποὺ ἐπέθαναν καὶ εἶναι πλέον νεκροί, γίνεται βεβαία καὶ ἔγκυρος. Ἐπειδή, ὅταν ζῇ ὁ διαθέτης, οὐδέποτε ἰσχύει.

Ἐπειδή, ὡς γνωστόν, ἡ διαθήκη εἶναι ἔγκυρος καὶ ὑποχρεωτικῶς ἐκτελεστὴ ἐπὶ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πλέον ἀποθάνει. Διότι ἐφ’ ὅσον χρόνον ζῇ ὁ διαθέτης, οὐδέποτε ἰσχύει ἡ διαθήκη.

Γι’ αὐτὸ οὔτε ἡ πρώτη διαθήκη ἐγκαινιάσθηκε χωρὶς αἷμα (ποὺ σημαίνει θάνατο).

Διὰ τοῦτο καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ πρώτη διαθήκη δὲν ἐγκαινιάσθη καὶ δὲν ἐμβῆκεν εἰς ἐφαρμογὴν χωρὶς νὰ χυθῇ αἷμα.

Ἐκ τούτου δὲ ἐξηγεῖται τὸ γεγονός, ὅτι καὶ ἡ πρώτη διαθήκη, ποὺ συνῆψεν ὁ Θεὸς μὲ τοὺς Ἑβραίους, ἐγκαινιάσθηκε καὶ ἀπέκτησε κῦρος, ἀφοῦ εἶχε χυθῇ αἷμα.

Ἀλλ’ ἀφοῦ ὁ Μωυσῆς κάθε ἐντολή, ποὺ περιλαμβανόταν στὸ νόμο, ἀπήγγειλε σὲ ὅλο τὸ λαό, ἔλαβε τὸ αἷμα τῶν μόσχων καὶ τῶν τράγων μαζὶ μὲ νερὸ καὶ κόκκινο μαλλὶ καὶ ὕσσωπο, καὶ ράντισε καὶ αὐτὸ τὸ βιβλίο (τοῦ νόμου) καὶ ὅλο τὸ λαό,

Ἐχύθη δὲ αἷμα καὶ ἐμεσολάβησε καὶ δι αὐτὴν θάνατος, διότι, ἀφοῦ ἀνεπτύχθη ἀπὸ τὸν Μωϋσῆν εἰς ὅλον τὸν λαὸν κάθε ἐντολή, ποὺ περιελαμβάνετο εἰς τὸν νόμον, τότε, ἀφοῦ ἐπῆρεν ὁ Μωϋσῆς τὸ αἷμα τῶν μόσχων καὶ τῶν τράγων μαζὶ μὲ νερὸ καὶ μὲ μαλλίον κόκκινον καὶ ὕσσωπον, ἐρράντισε καὶ αὐτὸ τὸ βιβλίον τοῦ νόμου καὶ ὅλον τὸν λαόν,

Διότι, ὅταν ἐδόθη διὰ μέσου τοῦ Μωϋσέως καὶ ἀνεπτύχθη εἰς ὅλον τὸν λαὸν κάθε ἐντολὴ τοῦ Νόμου, τότε ἀφοῦ ἐπῆρε ὁ Μωϋσῆς τὸ αἷμα τῶν θυσιασθέντων μόσχων καὶ τράγων ἀνακατεμένο μαζῆ μὲ τὸ νερό, καὶ μὲ μαλλὶ κόκκινο καὶ μὲ κλωναράκια ὑσσώπου ἐρράντισε καὶ αὐτὸ τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου καὶ ὅλον τὸν λαὸν

λέγοντας· Αὐτὸ εἶναι τὸ αἷμα τῆς διαθήκης, τὴν ὁποία ὥρισε ὁ Θεὸς γιὰ σᾶς.

καὶ εἶπεν· Αὐτὸ εἶναι τὸ αἷμα, μὲ τὸ ὁποῖον ἐπικυρώνεται ἡ διαθήκη, τὴν ὁποίαν μοῦ ἔδωκεν ἐντολὴν ὁ Θεὸς νὰ σᾶς φέρω.

λέγων· ὅτι «Αὐτὸ τὸ αἷμα εἶναι διὰ τὴν ἐπικύρωσιν τῆς διαθήκης, τὴν ὁποίαν διέταξε καὶ συνῆψε πρὸς σᾶς ὁ Θεός».

Καὶ τὴ σκηνὴ δὲ καὶ ὅλα τὰ λειτουργικὰ σκεύη ὁμοίως ράντισε μὲ αἷμα.

Καὶ τὴν σκηνὴν δὲ καὶ ὅλα τὰ σκεύη τῆς λατρείας ἐρράντισεν ὁμοίως μὲ τὸ αἷμα.

Καὶ ἐρράντισεν ἐπίσης μὲ τὸ αἷμα ὁ Μωϋσῆς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, τὸν φορητὸν δηλαδὴ ναόν, καὶ ὅλα τὰ σκεύη τὰ προωρισμένα διὰ τὴν λατρευτικὴν ὑπηρεσίαν.

Καὶ σχεδὸν ὅλα συμφώνως πρὸς τὸ νόμο καθαρίζονται (τελετουργικῶς) μὲ αἷμα, καὶ χωρὶς νὰ χυθῇ αἷμα δὲν γίνεται ἄφεσι ἁμαρτιῶν.

Καὶ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον σχεδὸν ὅλα, πρόσωπα καὶ πράγματα, καθαρίζονται μὲ αἷμα. Καὶ χωρὶς νὰ χυθῇ αἷμα δὲν γίνεται ἄφεσις.

Καὶ σχεδὸν ὅλα ὅσα ἔχουν ἀνάγκην καθαρισμοῦ, πρόσωπα καὶ πράγματα, καθαρίζονται, σύμφωνα μὲ τὰς διατάξεις τοῦ Νόμου, μὲ αἷμα. Καὶ χωρὶς νὰ γίνῃ διὰ θυσίας χύσιμο αἵματος, δὲν δέδεται ἄφεσις.

Ἦταν λοιπὸν ἀνάγκη, ἐκεῖνα μὲν τὰ πράγματα, ποὺ ἦταν τύποι καὶ σύμβολα τῶν ἐπουρανίων πραγμάτων, νὰ καθαρίζωνται μ’ αὐτὰ τὰ μέσα, τὰ ἴδια ὅμως τὰ ἐπουράνια πράγματα μὲ θυσίες ἀνώτερες ἀπ’ αὐτές (Καὶ τὰ ἐπίγεια καὶ τὰ ἐπουράνια ἅγια, καθαρὰ καθ’ ἑαυτά, θεωροῦνται μολυνόμενα ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων).

Ἐξάγεται λοιπὸν ὡς συμπέρασμα, ὅτι εἶναι ἀνάγκη τὰ μὲν τοπικὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ ἦσαν ἀντίγραφα καὶ σκιαὶ τῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, νὰ καθαρίζωνται μὲ αὐτὰς τὰς ἀλόγους θυσίας, αὐτὰ δὲ τὰ ἐπουράνια νὰ ἀνοιχθοῦν καὶ νὰ γίνουν ἐλευθέρα εἰς τοὺς ἀνθρώπους μὲ θυσίας ἀνωτέρας ἀπὸ ἐκείνας τῆς Π. Διαθήκης.

Ἔτσι, λοιπόν, εἶναι ἀνάγκη ὅλα αὐτὰ τῆς Π. Διαθήκης, ποὺ ἦσαν τύπος καὶ σύμβολα ἐκείνων ποὺ ὑπάρχουν εἰς τοὺς οὐρανούς, νὰ καθαρίζωνται μὲ αὐτὰς τὰς θυσίας τῶν ζώων. Ὅσον ὅμως ἀφορᾷ τὰ ἐπουράνια, ἔπρεπε νὰ ἐπιτευχθοῦν καὶ νὰ γίνουν κτῆμα τῶν ἀνθρώπων μὲ θυσίας ἀσυγκρίτως ἀνωτέρας ἀπὸ τὰς θυσίας τῆς Π. Διαθήκης.

Γι’ αὐτὸ ὁ Χριστὸς δὲν εἰσῆλθε σὲ χειροποίητα ἅγια (τῶν ἁγίων), ἀπεικονίσεις τῶν ἀληθινῶν, ἀλλὰ στὸν ἴδιο τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ ἐμφανισθῇ τώρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιὰ μᾶς.

Ὁμιλῶ δὲ περὶ ἐπουρανίων, διότι ὁ Χριστὸς δὲν ἐμβῆκεν εἰς χειροποίητα Ἅγια Ἁγίων, ποὺ εἶναι ἀπομίμησις καὶ εἰκὼν τῶν ἀληθινῶν Ἁγίων, ἀλλ’ ἐμβῆκεν εἰς αὐτὸν τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ παρουσιασθῇ τώρα εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ πρεσβεύῃ ὑπὲρ ἡμῶν.

Διότι ὁ Χριστὸς δὲν εἰσῆλθεν εἰς Ἅγια κατασκευασμένα ἀπὸ χέρια ἀνθρώπων, ἀντίτυπα τῶν πραγματικῶν καὶ ἀληθινῶν Ἁγίων, ἀλλ’ εἰσῆλθεν εἰς αὐτὸν τοῦτον τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ παρουσιασθῇ τώρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πρεσβευτῆς καὶ μεσίτης ὑπὲρ ἡμῶν.

Οὔτε εἰσῆλθε γιὰ νὰ προσφέρῃ πολλὲς φορὲς τὸν ἑαυτό του, ὅπως ὁ ἀρχιερεὺς εἰσέρχεται στὰ ἅγια (τῶν ἁγίων) κάθε ἔτος μὲ ξένο αἷμα.

Καὶ ἐμβῆκεν ἐκεῖ ὄχι διὰ νὰ προσφέρῃ τὸν ἑαυτόν του θυσίαν πολλὰς φοράς, ὅπως ὁ Ἀρχιερεὺς τῶν Ἰουδαίων ἐμβαίνει εἰς τὰ χειροποίητα Ἅγια κάθε χρόνον μὲ αἷμα ὄχι ἰδικόν του, ἀλλὰ ξένον, ἤτοι μὲ τὸ αἷμα τῶν ζώων, ποὺ θυσιάζονται.

Καὶ εἰσῆλθεν ὄχι διὰ νὰ προσφέρῃ τὸν ἑαυτόν του πολλὲς φορὲς θυσίαν, ὅπως ὁ ἀρχιερεὺς τῶν Ἑβραίων εἰσέρχεται εἰς τὰ Ἅγια τοῦ ναοῦ κάθε χρόνο μὲ τὸ ξένον αἷμα τῶν ζώων, ποὺ θυσιάζονται.

Ἀλλιῶς θὰ ἔπρεπε νὰ θυσιασθῇ πολλὲς φορὲς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ἀλλὰ τώρα φανερώθηκε μιὰ φορὰ γιὰ ὅλους τοὺς αἰῶνες (ἀπὸ καταβολῆς κόσμου μέχρι τέλους), γιὰ ν’ ἀφαιρέσῃ μὲ τὴν αὐτοθυσία του τὴν ἁμαρτία.

Λέγω δὲ ὅτι δὲν προσέφερε τὸν ἑαυτόν του θυσίαν πολλὰς φοράς, διότι ἐὰν δὲν ἦτο ἀρκετὴ ἡ μία καὶ μόνη θυσία του, ἔπρεπε αὐτὸς πολλὰς φορὰς νὰ πάθῃ, ἀφ’ ὅτου συνεστήθη καὶ ἔγινε ὁ κόσμος. Τώρα ὅμως μίαν φορὰν ἐνηνθρώπησε καὶ ἐφανερώθη, ὅταν ἔλαβαν τέλος οἱ χρόνοι τῆς Π. Διαθήκης, διὰ νὰ ἐξαλειφθῇ ἡ ἁμαρτία μὲ τὴν θυσίαν του.

Διότι ἄλλως ἔπρεπε αὐτὸς νὰ πάθῃ, νὰ θυσιασθῇ δηλαδὴ ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν πολλάκις ἀπὸ τότε ποὺ ἔλαβε σύστασιν ὁ κόσμος καὶ ὑπάρχει ἡ ἁμαρτία. Τώρα δέ, ὅταν συνεπληρώθησαν καὶ ἔληξαν οἱ χρόνοι τῆς Π. Διαθήκης, μιὰ φορὰ ἐνηνθρώπησε καὶ ἐφανερώθη ὁ Χριστός, διὰ νὰ καταργήσῃ μὲ τὴν θυσίαν του τὴν ἁμαρτίαν.

Καὶ ὅπως ἐπιφυλάσσεται στοὺς ἀνθρώπους νὰ πεθαίνουν μιὰ φορὰ, καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὸ κρίνονται,

Καὶ καθώς, σύμφωνα μὲ τὸν ὁρισμὸν τοῦ Θεοῦ, ἐπιφυλάσσεται εἰς καθένα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀποθάνῃ μίαν φοράν, ὕστερα δὲ ἀπὸ τὸν θάνατον ἐπακολουθεῖ κρίσις καὶ δίκη διὰ τὰς πράξεις του,

Καὶ καθ’ ὅσον μιὰ φορὰ ἐπιφυλάσσεται εἰς τοὺς ἀνθρώπους νὰ πεθάνουν, ἔπειτα δὲ ἀπακολουθεῖ κρίσιν καὶ ἀνταπόδοσις κατὰ τὰ ἔργα των,

ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ἀφοῦ μιὰ φορὰ πέθανε γιὰ ν’ ἀφαιρέσῃ τὶς ἁμαρτίες ὅλων, γιὰ δεύτερη φορὰ ἀσχέτως πρὸς τὴν ἁμαρτία (ὄχι δηλαδὴ γιὰ ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὴν ἁμαρτία πάλι) θὰ ἐμφανισθῇ γι’ αὐτοὺς ποὺ τὸν προσμένουν γιὰ νὰ τοὺς σώσῃ.

ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ὅταν ἔγινεν ἄνθρωπος, μίαν φορὰν ἀπέθανε καὶ ἐθυσίασε τὸν ἑαυτόν του, διὰ νὰ βαστάσῃ ἐπάνω του εἰς τὸν σταυρὸν τὰς ἁμαρτίας πολλῶν. Θὰ φανῇ δὲ διὰ δευτέραν φοράν, χωρὶς πλέον νὰ βαστάζῃ ἐπάνω του τὰς ἁμαρτίας τῶν ἄλλων. Καὶ θὰ φανῇ τότε εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν περιμένουν μὲ ἐλπίδα καὶ πόθον, διὰ νὰ τοὺς σώσῃ.

ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ἀφοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, μίαν φορὰν ἀπέθανεν καὶ προσέφερε τὸν ἑαυτόν του θυσίαν, διὰ νὰ πάρῃ ἐπάνω του τὰς ἁμαρτίας τῶν ἀνθρώπων. Θὰ φανῇ δὲ διὰ δευτέραν φορὰν ἔνδοξος εἰς ἐκείνους ποὺ τὸν περιμένουν, διὰ νὰ πάρουν τὴν σωτηρίαν ἀπὸ αὐτὸν χωρὶς πλέον νὰ βαστάζῃ τὰς ἁμαρτίας τῶν ἀνθρώπων.

Ἐπειδὴ δὲ ὁ νόμος ἔχει ἁπλῶς σκιὰ τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα ἦταν μελλοντικά, καὶ ὄχι τὴν ἴδια τὴν εἰκόνα τῶν πραγμάτων, ποτὲ δὲν δύναται μὲ τὶς αὐτὲς θυσίες, ποὺ συνεχῶς προσφέρουν κάθε ἔτος, νὰ δικαιώσῃ αὐτούς, ποὺ προσέρχονται προσφέροντας.

Πράγματι δὲ αἱ θυσίαι τῆς Π. Διαθήκης ἦσαν ἀνεπαρκεῖς νὰ παράσχουν τὴν ἄφεσιν. Διότι ὁ νόμος περιεῖχε μὲν κάποιαν ἀσθενῆ σκιὰν τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα ἔμελλον νὰ μᾶς δοθοῦν ἀπὸ τὸν Χριστόν, δὲν εἶχεν ὅμως σαφῆ καὶ πλήρη ἀναπαράστασιν τῶν οὐρανίων πραγμάτων. Καὶ δὲν ἠμπορεῖ ποτὲ μὲ τὰς ἰδίας θυσίας, ποὺ κάθε χρόνον προσφέρουν συνεχῶς οἱ ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς του νὰ κάμῃ τελείους αὐτούς, ποὺ πλησιάζουν μὲ τὰς θυσίας αὐτὰς εἰς τὸ θυσιαστήριον.

Ἔχων, λοιπόν, ὁ Νόμος τῆς Π. Διαθήκης κάποιαν ἀμυδρὰν σκιὰν καὶ ὑποτύπωσιν τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα ἔμελλεν ὁ Χριστὸς νὰ δώσῃ καὶ μὴ ἔχων σαφῆ καὶ βεβαίαν εἰκόνα τῶν οὐρανίων πραγμάτων, δὲν ἠμπορεῖ ποτὲ μὲ τὰς ἰδίας θυσίας, τὰς ὁποίας κάθε χρόνο συνεχῶς προσφέρουν οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ Ἀρχιερεύς, νὰ δώσῃ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ λύτρωσιν, νὰ κάμῃ τελείους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι προσέρχονται εἰς τὸν ναὸν καὶ τὸ θυσιαστήριον.

Ἀλλιῶς δὲν θὰ ἔπαυαν νὰ προσφέρωνται, ἀφοῦ ἐκεῖνοι, ποὺ μὶα φορὰ γιὰ πάντα θὰ εἶχαν καθαρισθῇ, δὲν θὰ εἶχαν πλέον καμμία συνείδησι ἁμαρτιῶν;

Διότι, ἐὰν αἱ θυσίαι αὐταὶ εἶχαν τὴν δύναμιν νὰ τελειοποιήσουν τοὺς ἀνθρώπους, δὲν θὰ ἔπαυαν νὰ προσφέρωνται, ἀφοῦ πλέον οἱ λατρεύοντες δὲν θὰ εἶχαν συνείδησιν, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί, μιὰ φορὰ ποὺ θὰ εἶχαν καθαρισθῆ μὲ τὰς θυσίας αὐτὰς ἀπὸ τὴν ἐνοχήν των; Βεβαίως θὰ ἔπαυαν.

Διότι, σᾶς ἐρωτῶ, ἐὰν πράγματι αἱ θυσίαι αὐταὶ εἶχαν τὴν δύναμιν νὰ κάμουν ἁγίους καὶ τελείους τοὺς ἀνθρώπους, δὲν θὰ ἔπαυαν νὰ προσφέρωνται, ἐφ’ ὅσον οἱ λατρεύοντες μὲ αὐτὰς τὸν Θεὸν καὶ ἐπικαλούμενοι τὸ ἔλεός του, δὲν θὰ εἶχαν πλέον συνείδησιν, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί, μιὰ φορὰ καὶ εἶχαν καθαρισθῆ μὲ τὰς θυσίας των; Βεβαίως θὰ εἶχαν παύσει.

Ἀλλὰ μ’ αὐτὲς (τὶς θυσίες) γίνεται κάθε ἔτος ἀνάμνησι τῶν ἁμαρτιῶν.

Ἀλλ’ ὅμως δὲν ἔπαυσαν. Καὶ εἰς τὰς θυσίας αὐτὰς γίνεται κάθε χρόνον ἀνάμνησις τῶν ἁμαρτιῶν των εἰς ἐκείνους, ποὺ τὰς προσφέρουν καὶ τοὺς ὑπενθυμίζεται διαρκῶς, ὅτι εἶναι ἔνοχοι.

Ἀλλ’ ἐξακολουθοῦν νὰ προσφέρωνται, διότι εἰς αὐτὰς τὰς θυσίας γίνεται ὑπόμνησις καὶ ἀνάμνησις κάθε χρόνο τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῆς ἐνοχῆς ἐκείνων ποὺ τὰς προσφέρουν καὶ ἡ ὁποία παραμένει παρὰ τὰς θυσίας ποὺ προσφέρουν.

Εἶναι ἀδύνατο βεβαίως τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων ν’ ἀφαιρῇ ἁμαρτίες.

Χρησιμεύουν δὲ μόνον ὡς ἀνάμνησις τῶν ἁμαρτιῶν αἱ θυσίαι αὐταί, διότι εἶναι ἀδύνατον τὸ αἷμα τῶν ταύρων καὶ τῶν τράγων, ποὺ θυσιάζονται εἰς αὐτάς, νὰ ἀφαιρῇ ἁμαρτίας.

Διότι εἶναι ἀδύνατον τὸ αἷμα τῶν ταύρων καὶ τῶν τράγων, ποὺ προσφέρονται ὡς θυσία, νὰ ἀφαιρῇ ἁμαρτίας καὶ νὰ ἐξαλείφῃ τὴν ἐνοχήν.

Γι’ αὐτὸ (ὁ Χριστὸς) κατὰ τὴν εἴσοδό του στὸν κόσμο λέγει πρὸς τὸ Θεό· Θυσία καὶ προσφορὰ δὲν θέλησες. Γι’ αὐτὸ μοῦ κατασκεύασες σῶμα.

Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Κύριος, ὅταν διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεώς του εἰσήρχετο εἰς τὸν κόσμον ὡς ἄνθρωπος, εἶπε διὰ τοῦ Δαβὶδ πρὸς τὸν Πατέρα του· θυσίαν καὶ προσφοράν, σὰν αὐτὰς ποὺ προσφέρονται σύμφωνα μὲ τὸν Μωσαϊκὸν νόμον, δὲν ἠθέλησες, ἀλλὰ μοῦ ἑτοίμασες σῶμα, διὰ νὰ σοῦ τὸ προσφέρω ὡς θυσίαν εὐάρεστον.

Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Χριστός, ὅταν διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεώς του εἰσήρχετο εἰς τὸν κόσμον, εἶπε πρὸς τὸν Πατέρα του· «Θυσίαν καὶ προσφορὰν σὰν ἐκείνας τῆς Π. Διαθήκης δὲν ἠθέλησες, ἀλλὰ μοῦ ἑτοίμασες σῶμα, διὰ νὰ προσφέρω αὐτὸ θυσίαν εὐάρεστον εἰς σὲ καὶ λυτρωτικὴν διὰ τοὺς ἀνθρώπους.

Σ’ ὁλοκαυτώματα καὶ θυσία γιὰ συγχώρησι τῆς ἁμαρτίας δὲν εὐχαριστήθηκες.

Δὲν σοῦ ἄρεσαν θυσίαι, ποὺ καίονται ὁλόκληροι εἰς τὸ θυσιαστήριον, οὔτε θυσίαι ποὺ προσφέρονται περὶ ἁμαρτίας πρὸς συγχώρησίν της.

Δὲν ἔχεις δὲ εὐαρεστηθῆ καὶ ἐπαναπαυθῆ εἰς θυσίας, ποὺ καίονται ὁλόκληροι ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον ἢ εἰς θυσίας ποὺ προσφέρονται διὰ συγχώρησιν ἁμαρτίας.

Τότε εἶπα· Ἰδοὺ ἔχω ἔλθει. Στὸν κύλινδρο βιβλίου (χειρογράφου) εἶναι γραμμένο γιὰ μένα νὰ ἐκτελέσω, ὦ Θεέ, τὸ θέλημά σου (Τὸ «εἶναι γραμμένο» ἔχει μεταφορικὴ ἔννοια, σημαίνει, ὅτι εἶναι γραμμένο στὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ στὸν οὐρανό).

Τότε εἶπον· Ἰδού, ἦλθα. (Εἰς τὸν ρόλον τοῦ χειρογράφου τῆς Π. Διαθήκης ἔχει γραφῆ δι’ ἐμὲ προφητικῶς). Ἦλθα, ὦ Θεέ, διὰ νὰ κάμω τὸ θέλημά σου.

Τότε εἶπα· ἰδοὺ ἦλθα - εἰς τὴν ἐπικεφαλίδα τοῦ βιβλίου καὶ εἰς ὅλον τὸ βιβλίον ἔχει γραφῆ προφητικῶς δι’ ἐμέ - διὰ νὰ ἐκτελέσω, ὦ Θεέ, πλήρως καὶ τελείως τὸ θέλημά σου».

Ἀφοῦ πρῶτα εἶπε, Θυσία καὶ προσφορὰ καὶ ὁλοκαυτώματα καὶ θυσία γιὰ συγχώρησι τῆς ἁμαρτίας δὲν θέλησες καὶ δὲν εὐχαριστήθηκες σ’ αὐτά, καίτοι αὐτὰ εἶναι θυσίες, ποὺ προσφέρονται κατὰ τὸ νόμο,

Ἀφοῦ λέγει παραπάνω, ὅτι θυσίαν καὶ προσφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα καὶ περὶ ἁμαρτίας δὲν ἠθέλησας, οὔτε εὐηρεστήθης εἰς αὐτὰς τὰς θυσίας, αἱ ὁποῖαι σύμφωνα μὲ τὸν Μωσαϊκὸν νόμον προσφέρονται,

Ἀφοῦ, λοιπόν, παρὰ πάνω λέγει, ὅτι «Θυσίαν καὶ προσφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα καὶ εἰδικὰς θυσίας περὶ συγχωρήσεως ἁμαρτίας δὲν ἠθέλησες, οὔτε εὐηρεστήθης εἰς αὐτάς», ποὺ σύμφωνα μὲ τὸν Μωσαϊκὸν Νόμον σοῦ προσφέρονται,

ἔπειτα εἶπε· Ἰδοὺ ἔχω ἔλθει νὰ κάνω, ὦ Θεέ, τὸ θέλημά σου. Καταργεῖ τὸ πρῶτο (τὶς θυσίες τοῦ νόμου), γιὰ νὰ δώσῃ ἰσχὺ στὸ δεύτερο (στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ νὰ θυσιασθῇ τὸ σῶμα του).

τότε εἶπεν· Ἰδοὺ ἔρχομαι, ὦ Θεέ, διὰ νὰ κάμω τὸ θέλημά σου. Καταργεῖ τὸ πρῶτον μέρος τοῦ χωρίου, ποὺ ὁμιλεῖ διὰ τὰς θυσίας, διὰ νὰ δώσῃ κῦρος καὶ βεβαιώσῃ τὸ δεύτερον, ποὺ ὁμιλεῖ διὰ τὴν θυσίαν, ποὺ θὰ προσέφερεν ὁ Χριστός.

τότε εἶπε· «ἰδοὺ ἦλθα νὰ ἐκτελέσω εἰς τὴν ἐντέλειαν, ὦ Θεέ, τὸ θέλημά σου». Ἀκυρώνει ἔτσι καὶ καταργεῖ τὸ πρῶτον τμῆμα τοῦ Γραφικοῦ χωρίου, ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὰς θυσίας, διὰ νὰ θεμελιώσῃ καὶ καταστήσῃ ἔγκυρον τὸ δεύτερον ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ.

Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ θελήματος εἴμεθα ἐξαγνισμένοι μὲ τὴν προσφορὰ τοῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μιὰ φορὰ γιὰ πάντα.

Μὲ αὐτὸ δέ, ποὺ ἠθέλησε καὶ εὐηρεστήθη ὁ Θεός, εἴμεθα ἁγιασμένοι διὰ μέσου τῆς προσφορᾶς καὶ θυσίας τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία θυσία ἔγινε μίαν φορὰν γιὰ πάντα.

Διὰ τοῦ θελήματος δὲ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ, περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως καὶ θυσίας τοῦ Υἱοῦ του, εἴμεθα ἡμεῖς ἡγιασμένοι, διὰ μέσου τῆς θυσίας τοῦ σώματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἔγινεν ἅπαξ διὰ παντός.

Καὶ κάθε μὲν ἱερεὺς στέκεται καθημερινῶς καὶ λειτουργεῖ καὶ προσφέρει πολλὲς φορὲς τὶς αὐτὲς θυσίες, ποὺ ποτὲ δὲν μποροῦν ν’ ἀφαιρέσουν ἁμαρτίες,

Καὶ καθένας μὲν ἱερεὺς τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου στέκεται ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ κάθε ἡμέραν λειτουργεῖ καὶ προσφέρει πολλὰς φορὰς τὰς ἰδίας θυσίας, αἱ ὁποῖαι οὐδέποτε δύνανται νὰ ἀφαιρέσουν ἁμαρτίας.

Καὶ κάθε μὲν ἱερεὺς τῆς Π. Διαθήκης στέκεται κάθε ἡμέραν ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον λειτουργῶν καὶ προσφέρων πολλὲς φορὲς τὶς ἴδιες θυσίες, αἱ ὁποῖαι ὅμως οὐδέποτε ἠμποροῦν νὰ συγχωρήσουν καὶ νὰ ἀφαιρέσουν ἁμαρτίες.

ἐνῷ αὐτὸς (ὁ Χριστὸς) πρόσφερε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μιὰ θυσία γιὰ πάντα, καὶ κάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ,

Αὐτὸς ὅμως ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ ἐπρόσφερε μίαν θυσίαν διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ κόσμου, ἐκάθησε παντοτινὰ εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν ἔχει πλέον ἀνάγκην νὰ προσφέρῃ ἄλλην θυσίαν.

Αὐτὸς ὅμως ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀφοῦ ἐπρόσφερε μίαν καὶ μόνην θυσίαν διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν, ἐκάθισε καὶ μένει διὰ παντὸς εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ,

καὶ στὸ ἑξῆς περιμένει μέχρι νὰ γίνουν οἱ ἐχθροί του ὑποπόδιο τῶν ποδιῶν του.

Καὶ εἰς τὸ ἑξῆς περιμένει, ἕως ὅτου τεθοῦν οἱ ἐχθροί του ὑποπόδιον τῶν ποδῶν του καὶ κατανικηθοῦν τελειωτικά.

περιμένων εἰς τὸ ἐξῆς, ἕως ὅτου νικημένοι καὶ ἐξουθενωμένοι τεθοῦν οἱ ἐχθροί του ὑποπόδιον τῶν ποδῶν του.

Ναί, μὲ μιὰ προσφορὰ δικαίωσε γιὰ πάντα αὐτοὺς ποὺ ἐξαγνίζονται.

Ἐκάθησε δὲ καὶ ἔπαυσε νὰ θυσιάζῃ, διότι μὲ μίαν προσφορὰν καὶ θυσίαν ἔκαμε γιὰ πάντα τελείους ἐκείνους, ποὺ μὲ τὴν θυσίαν του αὐτὴν ἁγιάζονται.

Διότι μὲ μίαν προσφορὰν καὶ θυσίαν, μὲ τὴν θυσίαν δηλαδὴ τοῦ ἑαυτοῦ του ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ἔκαμε διὰ παντὸς τελείους ἐκείνους ποὺ ζητοῦν καὶ ἁγιάζονται ἀπὸ αὐτόν.

Μᾶς δίνει δὲ βεβαίωσι καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο (γιὰ τὸν ἐξαγνισμὸ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μὲ τὸ νὰ μᾶς λέγῃ τί «λέγει Κύριος», τί λέγει δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστός). Διότι, μετὰ τὸν προηγούμενο λόγο,

Ὅτι δὲ αὐτά, ποὺ σᾶς γράφω, εἶναι ἀληθῆ, μᾶς τὸ μαρτυρεῖ καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Διότι ἀφοῦ προηγουμένως εἶπεν·

Ὅτι δὲ ὁ Χριστὸς μίαν ἔπρεπε νὰ προσφέρῃ θυσίαν εἰς ἁγιασμὸν ὅλων τῶν πιστῶν μᾶς τὸ βεβαιώνει καὶ τὸ μαρτυρεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, διότι ὕστερα ἀπὸ αὐτό, ποὺ προηγουμένως εἶπεν·

«Αὐτὴ εἶναι ἡ διαθήκη, τὴν ὁποία θὰ κάνω μ’ αὐτούς», ὁ Κύριος λέγει· Μετὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες θὰ θέτω τοὺς νόμους μου στὶς καρδιές τους, καὶ θὰ τοὺς γράφω στὶς διάνοιές τους,

Αὐτὴ εἶναι ἡ διαθήκη, τὴν ὁποίαν θὰ συνάψω πρὸς αὐτοὺς ὕστερον ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει Κύριος· θὰ δώσω τοὺς νόμους μου εἰς τὰς καρδίας των καὶ θὰ τοὺς γράψω εἰς τὰς διανοίας των, ὥστε νὰ μὴ τοὺς λησμονοῦν ποτέ· ἀφοῦ λοιπὸν εἶπε ταῦτα, ὕστερον προσθέτει·

«αὐτὴ εἶναι ἡ διαθήκη τὴν ὁποίαν θὰ συνάψω μὲ αὐτοὺς ἔπειτα ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει ὁ Κύριος, θὰ δώσω τοὺς νόμους μου εἰς τὰς καρδίας των καὶ θὰ τοὺς ἐγχαράξω εἰς τὰς διανοίας των, διὰ νὰ μένουν ἔτσι ἀνεξάλειπτοι».

καὶ τὶς ἁμαρτίες τους καὶ τὶς ἀνομίες τους δὲν θὰ ἐνθυμηθῶ πλέον (Οἱ θεῖοι νόμοι τίθενται πλέον στὸ ἐσωτερικὸ τῶν πιστῶν, ἀκριβῶς διότι εἶναι ἐξαγνισμένοι ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες καὶ ἀνομίες).

Καὶ δὲν θὰ ἐνθυμηθῶ πλέον τὰς ἁμαρτίας των καὶ τὰς ἀνομίας των.

Ἐν συνεχείᾳ δὲ προσθέτει· «καὶ δὲν θὰ ἐνθυμηθῶ πλέον τὰς ἁμαρτίας των καὶ τὰς παραβάσεις τοῦ Νόμου».

Ὅπου δὲ ὑπάρχει ἄφεσι αὐτῶν (τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἀνομιῶν), δὲν χρειάζεται πλὲον θυσία γιὰ ἁμαρτία.

Ὅπου δὲ ὑπάρχει ἄφεσις ἁμαρτίων, ἐκεῖ πλέον δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ προσφέρεται θυσία περὶ ἁμαρτίας.

Ἀλλά, ὅπου ὑπάρχει συγχώρησις καὶ ἐξάλειψις ἁμαρτιῶν, δὲν ὑπάρχει πλέον ἀνάγκην νὰ προσφέρεται θυσία διὰ τὰς ἁμαρτίας.

Ἀφοῦ λοιπόν, ἀδελφοί, διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ ἔχουμε τὴν ἐλευθερία γιὰ νὰ εἰσέλθωμε στὰ ἅγια (τῶν ἁγίων),

Ἀφοῦ λοιπόν, ἀδελφοί, σύμφωνα μὲ ὅσα εἴπομεν, ἔχομεν θάρρος καὶ πεποίθησιν, ὅτι θὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὰ ἀληθινὰ Ἅγια, τουτέστιν εἰς τὸν οὐρανὸν διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ·

Λοιπόν, ἀδελφοί, σύμφωνα μὲ αὐτά ποὺ εἴπαμεν, ἔχομεν θάρρος καὶ πεποίθησιν, ὅτι εἶναι ἀνοικτὴ καὶ ἐλευθέρα ἡ εἴσοδος ἡμῶν εἰς τὰ πραγματικὰ Ἅγια, δηλαδὴ εἰς τὴν ἐπουράνιον βασιλείαν, διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ.

ἔχουμε δηλαδὴ τὴ νέα καὶ αἰωνία ὁδό, τὴν ὁποία διὰ μέσου τοῦ καταπετάσματος, δηλαδὴ τοῦ σώματός του, διάνοιξε γιὰ μᾶς·

τὴν εἴσοδον δὲ αὐτὴν εἰς τὸν οὐρανὸν ἐγκαινίασε καὶ ἤρχισε πρῶτος δι’ ἠμᾶς ὁ Χριστὸς καὶ ἤνοιξεν αὐτὴν ὡς δρόμον νέον, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν· καὶ εἰσῆλθεν αὐτὸς διὰ μέσου τοῦ καταπετάσματος, τουτέστι διὰ τῆς σαρκός του καὶ τοῦ αἵματός του·

Αὐτὴν δὲ τὴν εἴσοδον, τὴν νέαν καὶ πρωτοφανῆ, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν αἰωνίαν ζωήν, τὴν ἤνοιξε καὶ τὴν ἐνεκαινίασε πρὸς χάριν μας ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς διὰ μέσου τοῦ καταπετάσματος, δηλαδὴ μὲ τὸ τίμιον σῶμα του, ποὺ ἐθυσίασε.

ἐπίσης ἀφοῦ ἔχουμε ἱερέα μεγάλο στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ,

καὶ ἀφοῦ ἔχομεν καὶ ἱερέα μέγαν, τὸν Ἰησοῦν, ἐγκατεστημένον ἐπάνω εἰς τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῶν πιστῶν,

Ἀφοῦ, λοιπόν, ἔχομεν καὶ ἱερέα μέγαν, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐγκατεστημένον, Κύριον καὶ ἀρχηγὸν ἐπάνω εἰς τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν,

ἂς προσερχώμεθα μὲ εἰλικρινῆ καρδιά, μὲ βεβαιότητα στὰ ζητήματα τῆς πίστεως, καθαρισμένοι στὶς ψυχὲς ἀπὸ συνείδησι πονηρή,

ἂς προσερχώμεθα μὲ εἰλικρινῆ καρδίαν, μὲ πίστιν ἀδίστακτον καὶ πλήρη, ραντισμένοι καὶ καθαρισμένοι μὲ τὸ Αἷμα του κατὰ τὸ ἐσωτερικὸν τῶν καρδιῶν μας, ὥστε νὰ εἴμεθα ἐλεύθεροι ἀπὸ τύψεις τῆς συνειδήσεως διὰ πράξεις πονηράς,

ἂς προσερχώμεθα μὲ εἰλικρινῆ καὶ ἄδολον καρδίαν, μὲ ἀκλόνητον καὶ φωτισμένην πίστιν, ραντισμένοι μὲ τὸ λυτρωτικὸν του αἷμα εἰς τὰς καρδίας μας, διὰ νὰ εἴμεθα ἔτσι λυτρωμένοι ἀπὸ τὴν ἐνοχὴν καὶ τὰς τύψεις τῆς συνειδήσεως ἐξ αἰτίας τῶν πονηρῶν ἔργων,

καὶ πλυμένοι στὸ σῶμα μὲ νερὸ ἁγιασμένο (τὸ νερὸ τοῦ βαπτίσματος). Ἂς κρατοῦμε τὴν πίστι στὰ ἐλπιζόμενα ἀγαθὰ ἀκλόνητη καὶ ἀσάλευτη. Διότι ἐκεῖνος (ὁ Θεός), ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὶς ὑποσχέσεις, εἶναι ἀξιόπιστος.

καὶ λουσμένοι εἰς τὸ σῶμα μὲ νερὸ καθαρόν, ἤτοι μὲ τὸ ἅγιον βάπτισμα. Καὶ ἂς κρατῶμεν τὴν ὁμολογίαν περὶ τῶν ἐλπιζομένων ἀγαθῶν βεβαίαν καὶ ἀσάλευτον. Πρέπει δὲ μὲ βεβαιότητα νὰ ἐλπίζωμεν, διότι εἶναι ἀξιόπιστος καὶ δὲν ἀθετεῖ ποτὲ τὸν λόγον του ἐκείνος, ποὺ μᾶς ἔδωκε τὴν ἐπαγγελίαν καὶ ὑπόσχεσιν, δηλαδὴ ὁ Θεός.

καὶ λουσμένοι κατὰ τὸ σῶμα μὲ καθαρό, δηλαδὴ μὲ τὸ Ἅγιον Βάπτισμα, ἂς κρατῶμεν σταθερὰν καὶ ἀκλόνητον τὴν ὁμολογίαν μας περὶ τῶν ἀγαθῶν, ποὺ ἐλπίζομεν. Καὶ τοῦτο, διότι εἶναι ἀληθινὸς κατὰ πάντα καὶ ἀξιόπιστος ἐκεῖνος ποὺ μᾶς ἔχει δώσει τὰς ἀνεκτιμήτους αὐτὰς ὑποσχέσεις.

Καὶ ἂς ἀμιλλώμεθα (ἂς συναγωνιζόμεθα) ὁ ἕνας τὸν ἄλλο σὲ ζῆλο ἀγάπης καὶ καλῶν ἔργων.

Καὶ ἂς παρακολουθῶμεν καὶ ἂς παρατηρῶμεν προσεκτικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, διὰ νὰ παρακινούμεθα καὶ διεγειρώμεθα μεταξύ μας εἰς ἀγάπην καὶ καλὰ ἔργα.

Ἂς παρακολουθῶμεν δὲ καὶ ἂς γνωρίζωμεν κατὰ βάθος ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, σὰν ἀδελφοὶ ποὺ εἴμεθα, ὥστε νὰ παρορμώμεθα ἐντόνως καὶ νὰ προχωροῦμεν μὲ ζῆλον εἰς τὴν ἀγάπην καὶ τὰ καλὰ ἔργα.

Καὶ τὴ σύναξί σας (τὸν ἐκκλησιασμὸ) νὰ μὴν ἐγκαταλείπετε, ὅπως συνηθίζουν μερικοί, ἀλλὰ νὰ ἐνισχύετε. Καὶ τόσο περισσότερο, ὅσο βλέπετε ὅτι πλησιάζει ἡ Ἡμέρα.

Φροντίζετε δὲ νὰ μὴ παραμελῆτε καὶ ἀφίνετε τὴν σύναξιν καὶ τὴν ἐπὶ τὸ αὐτὸ συνάντησίν σας, καθὼς συνηθίζουν μερικοί, ἀλλὰ νὰ προτρέπετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, καὶ τόσον περισσότερον νὰ πράττετε αὐτό, ὅσον βλέπετε, ὅτι ἡ ἡμέρα τῆς δευτέρας παρουσίας πλησιάζει.

Παραμερίσατε δὲ κάθε ἐμπόδιον καὶ ἔχετε πάντοτε προθυμίαν, ὥστε νὰ μὴ παραμελῆτε καὶ ἀφίνετε τὴν ἱερὰν σύναξιν σας, ὅπως τὸ ἔχουν μερικοὶ συνήθειαν, ἀλλὰ νὰ προτρέπετε καὶ νὰ ἐνισχύετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, τόσον μάλιστα περισσότερον, καθ’ ὅσον βλέπετε νὰ πλησιάζῃ ἡ ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου.

Ἐὰν δὲ μετὰ τὴ γνῶσι τῆς ἀληθείας ἁμαρτάνωμε θεληματικῶς (ἐσκεμμένως καὶ ἐθελοκάκως), δὲν ἀπομένει πλὲον θυσία γιὰ τὴ συγχώρησι τῶν ἁμαρτιῶν,

Εἶναι δὲ ἀνάγκη νὰ προτρέπετε καὶ νὰ ἐνισχύετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, διότι ὅταν θεληματικῶς καὶ μὲ ἀπόφασιν ἀποστασίας ἁμαρτάνωμεν, ἀφοῦ ἐλάβαμεν μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου τὴν πλήρη γνῶσιν τῆς ἀληθείας, δὲν ἀπομένει πλέον ἄλλη θυσία περὶ ἁμαρτίων, οὔτε σταυρικὸς θάνατος διὰ νὰ μᾶς σώσῃ.

Εἶναι δὲ ἀνάγκη νὰ προσέχετε ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ ἀλληλοενισχύεσθε εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς, διότι, ὅταν ἔπειτα ἀπὸ τὴν βαθεῖαν καὶ καθαρὰν γνῶσιν τῆς ἀληθείας ποὺ ἐλάβαμεν, θεληματικῶς καὶ ἐπιμόνως ἁμαρτάνωμεν, περιφρονοῦντες ἔτσι τὴν λυτρωτικὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἀπομένει πλέον ἄλλη θυσία διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν μας,

ἀλλὰ κάποια ἀναμενομένη (ἀναπόφευκτη) φοβερὴ τιμωρία καὶ μανία φωτιᾶς, ποὺ θὰ καταφάγῃ τοὺς ἐχθρούς (ὅσους ἐναντιώνονται στὸ θεῖο θέλημα).

Ἀλλ’ ὑπολείπεται νὰ περιμένωμεν μὲ φόβον καὶ τρόμον τὴν δίκην καὶ κατάκρισιν καὶ τὸ σφοδρὸν πῦρ τῆς θείας ἀγανακτήσεως καὶ ὀργῆς, τὸ ὁποῖον μέλλει νὰ κατατρώγῃ ἐκείνους, ποὺ ἐναντιώνονται εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

ἀλλ’ ἔχομεν, κατ’ ἀνάγκην, νὰ περιμένωμεν μὲ φόβον καὶ τρόμον τὴν κρίσιν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν καταδίκην, τὸ πῦρ τῆς φοβερᾶς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον μέλλει νὰ κατατρώγῃ ἐκείνους, ποὺ θεληματικὰ καὶ ἀμετανόητα ἐντιστέκονται εἰς τὸ θεῖον θέλημα καὶ τὸ καταπατοῦν μὲ περιφρόνησιν.

Ὅταν κανεὶς παραβῇ τὸ μωσαϊκὸ νόμο, χωρὶς ἔλεος μὲ τὴ μαρτυρία δύο ἤ τριῶν μαρτύρων θανατώνεται.

Ναὶ· ἡ θεία ἀγανάκτησις καὶ ὀργὴ μᾶς περιμένει. Διότι ὅταν κανεὶς παραβῇ τὸν Μωσαϊκὸν νόμον καὶ βεβαιώσουν τὴν παράβασιν αὐτὴν δύο ἢ τρεῖς μάρτυρες, αὐτὸς χωρὶς ἐπιείκειαν θανατώνεται.

Ἐὰν κανεὶς παραβῇ τὸν μωσαϊκὸν Νόμον, καταδικάζεται χωρὶς καμμίαν ἐπιείκειαν εἰς θάνατον «ἐπὶ τῇ βάσει τῆς καταθέσεως δύο ἢ τριῶν μαρτύρων».

Πόσο χειρότερης τιμωρίας νομίζετε ὅτι θὰ κριθῇ ἄξιος αὐτός, ὁ ὁποῖος καταπάτησε τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ περιφρόνησε τὸ αἷμα τῆς νέας διαθήκης, μὲ τὸ ὁποῖο ἁγιάσθηκε, σὰν νὰ ἦταν σύνηθες αἷμα, καὶ προσέβαλε τὸ Πνεῦμα τῆς δόξης (τὸ ἔνδοξο Πνεῦμα);

Πόσον χειροτέρας τιμωρίας νομίζετε, ὅτι θὰ κριθῇ ἄξιος ἐκεῖνος, ποὺ ἐποδοπάτησε περιφρονητικὰ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνόμισεν ὡς αἷμα συνήθους καὶ κοινοῦ ἀνθρώπου τὸ Αἷμα, μὲ τὸ ὁποῖον ἐπεκυρώθη ἡ Νέα Διαθήκη, μὲ τὸ ὁποῖον μάλιστα αὐτὸς ὁ ἴδιος ἡγιάσθη, καὶ ὁ ὁποῖος ὕβρισε καὶ ἐπεριφρόνησε τὸ Πνεῦμα, ποὺ μᾶς παρέχει τὴν χάριν;

Πόσον ὅμως χιεροτέρας τιμωρίας νομίζετε, ὅτι θὰ κριθῇ ἔνοχος ἐκεῖνος, ποὺ κατεπάτησε μὲ πεῖσμα καὶ περιφρόνησιν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐθεώρησε τὸ τίμιον αἷμα του εὐτελὲς καὶ ἀνάξιον προσοχῆς, μὲ τὸ ὁποῖον ἐν τούτοις αἷμα ὁ ἴδιος εἶχε πάρει τὸν ἁγιασμόν, καὶ ὁ ὁποῖος παρ’ ὅλ’ αὐτα ὕβρισε, περιεφρόνησε καὶ ἐχλεύασε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποῦ παρέχει τὴν χάριν;

Γνωρίζουμε δὲ πόσον ἀξιόπιστος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶπε· Σ’ ἐμένα ἀνήκει ἡ ἐκδίκησι, ἐγὼ θ’ ἀνταποδώσω, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ πάλι· Ὁ Κύριος θὰ κρίνῃ τὸ λαό του.

Ὠρισμενως θὰ τιμωρηθῇ αὐτὸς σκληρά. Διότι γνωρίζομεν ποῖος εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶπεν· Ἰδικόν μου δικαίωμα εἶναι ἡ ἐκδίκησις. Ἐγὼ θὰ κάμω τὴν ἀνταπόδοσιν, λέγει ὁ Κύριος. Καὶ πάλιν ἔχει λεχθῇ εἰς τὴν Γραφήν· Ὁ Κύριος θὰ κρίνῃ καὶ θὰ δικάσῃ τὸν λαόν του.

Καμμία ἀμφιβολία δὲν ὑπάρχει, ὅτι πράγματι θὰ τιμωρηθῇ διὰ τὴν ἀσέβειάν του, διότι γνωρίζομεν καλὰ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος εἶπε· «εἰς ἐμέ, τὸν δίκαιον καὶ παντοδύναμον, ὑπάρχει ἡ δικαιοσύνη, ποὺ τιμωρεῖ τὸ κακόν. Ἐγὼ θὰ ἀνταποδώσω εἰς τὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του, λέγει ὁ Κύριος»· καὶ πάλιν ἔχει λεχθῇ· «ὁ Κύριος θὰ κρίνῃ τὸν λαὸν αὐτοῦ».

Φοβερὸ νὰ πέσῃ κανεὶς στὰ χέρια τοῦ ζωντανοῦ (τοῦ ἀληθινοῦ) Θεοῦ!

Καὶ εἶναι φοβερὸν νὰ πέσῃ κανεὶς μέσα εἰς τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν εἶναι νεκρὸς σὰν τὰ εἴδωλα, ἀλλὰ ζῇ πάντοτε.

Καὶ εἶναι φοβερὸν νὰ πέσῃ κανεὶς σὰν ἔνοχος εἰς τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.

Νὰ ἐνθυμῆσθε δὲ τὶς πρῶτες ἡμέρες, κατὰ τὶς ὁποῖες μετὰ τὸ βάπτισμά σας δείξατε ὑπομονὴ σὲ μεγάλο ἀγῶνα παθημάτων.

Νὰ ἐνθυμῆσθε δὲ τὰς προτερινὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας ἐφωτίσθητε μὲ τὸ βάπτισμα καὶ μὲ τὴν γνῶσιν τῆς ἀληθείας καὶ ὑπεμείνατε πολλὴν ἄθλησιν καὶ ἀγῶνα παθημάτων καὶ διωγμῶν.

Νὰ ἐνθυμῆσθε δὲ τὰς προηγουμένας ἡμέρας τῆς ζωῆς σας, κατὰ τὰς ὁποίας εἴχατε κατηχηθῆ τὴν ἀλήθειαν καὶ εἴχατε φωτισθῆ μὲ τὸ Ἅγιον Βάπτισμα καὶ ὑπεμείνατε πολὺ καρτερικὰ καὶ ἠρωϊκὰ τὸν ἀγῶνα τῶν παθημάτων καὶ τῶν διωγμῶν.

Ἄλλους μὲν σᾶς διαπόμπευαν μὲ ἐμπαιγμοὺς καὶ διωγμούς, ἄλλοι δὲ γίνατε συμπαραστάτες ἐκείνων, ποὺ ὑφίσταντο τέτοια μεταχείρισι.

Ἀπὸ τὸ ἕνα μὲν μέρος μὲ ὀνειδισμοὺς καὶ ὕβρεις καὶ μὲ θλίψεις ἐθεατρίζεσθε καὶ διεπομπεύεσθε· ἀπὸ τὸ ἄλλο δὲ μέρος μὲ τὴν συμπάθειαν καὶ βοήθειάν σας ἐγίνατε συμμέτοχοι ἐκείνων, ὁποῖοι ἔτσι κατεδιώκοντο καὶ ἔζων ἐν μέσῳ θλίψεων καὶ κατατρεγμῶν.

Ἀφ’ ἐνὸς μὲν μὲ χλευασμούς, μὲ ὕβρεις καὶ μὲ θλίψεις σὰν διεπόμπευαν καὶ σᾶς ἐθεάτριζαν οἱ διώκται τῆς πίστεώς μας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ σεῖς μὲ συμπάθειαν καὶ στοργὴν καὶ μὲ κάθε βοήθειαν συμμετείχατε εἰς τὰς θλίψεις καὶ τοὺς διωγμοὺς ἐκείνων.

Δείξατε δὲ συμπάθεια καὶ γιὰ τὴ δική μου φυλάκισι. Καὶ τὴν ἁρπαγὴ τῶν ὑπαρχόντων σας δεχθήκατε μὲ χαρά, διότι γνωρίζατε, ὅτι ἔχετε γιὰ τοὺς ἑαυτοὺς σας ἀνώτερη περιουσία στοὺς οὐρανοὺς καὶ μόνιμη.

Πράγματι δὲ ἐγίνατε καὶ σεῖς συμμέτοχοι τῶν καταδιωκομένων διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Διότι καὶ εἰς τὰ δεσμά μου, ὅταν ἤμην εἰς τὴν φυλακήν, ἐδείξατε συμπάθειαν, καὶ τὴν ἁρπαγὴν καὶ δήμευσιν τῆς περιουσίας σας ἐδεχθήκατε μὲ χαράν, ἐπειδὴ ἐγνωρίζατε, ὅτι ἔχετε διὰ τὸν ἑαυτόν σας καλυτέραν περιουσίαν είς τοὺς οὐρανούς, ποὺ εἶναι μόνιμος καὶ αἰωνία.

Διότι καὶ εἰς τὰ δεσμά, ὅταν ἤμουν φυλακισμένος, ἐδείξατε στοργὴν καὶ συμπάθειαν καὶ τὴν ἁρπαγὴν τῶν ὑπαρχόντων σας ἀπὸ τοὺς διώκτας τὴν ἐδεχθήκατε ὄχι ἁπλῶς μὲ ὑπομονήν, ἀλλὰ μὲ χαράν, γνωρίζοντες, ὅτι ἔχετε διὰ τὸν ἑαυτόν σας εἰς τοὺς οὐρανοὺς αἰωνίαν καὶ ἀναφαίρετον περιουσίαν, ἀσυγκρίτως καλυτέραν.

Μὴ χάσετε λοιπὸν τὴ θαρραλέα πίστι σας, ἡ ὁποία θὰ ἔχῃ ὡς ἀνταπόδοσι μισθὸ μεγάλο.

Προσέξατε λοιπὸν νὰ μὴ χάσετε τὴν ἄφοβον καὶ γεμάτην ἀπὸ θάρρος πίστιν καὶ πεποίθησίν σας, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἀνταπόδοσιν μεγάλον μισθόν.

Μὴ ἀποβάλετε, λοιπόν, καὶ μὴ χάσετε τὴν ἄφοβον καὶ θαρραλέαν πίστιν σας, ἡ ὁποία ἔχει ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ μεγάλον μισθὸν ὡς ἀνταπόδοσιν.

Ἐπίσης χρειάζεσθε ὑπομονὴ, γιὰ νὰ κάνετε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ λάβετε τὸ μισθὸ ποὺ ὑποσχέθηκε.

Σᾶς κάνω τὴν προτροπὴν αὐτήν, διότι ἔχετε ἀνάγκην ὑπομονῆς, ὥστε ἑξακολουθοῦντες νὰ μένετε πιστοὶ εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ νὰ λάβετε τὴν ἀμοιβήν, ποὺ ὁ Θεὸς ὑπεσχέθη.

Διότι καὶ σήμερον καὶ μέχρι τέλους τῆς ζωῆς σας ἔχετε ἀνάγκην ὑπομονῆς, ὥστε, ἀφοῦ τηρήσετε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀπολαύσετε τὴν ἀμοιβήν, ποὺ ὑπεσχέθη ὁ Θεός.

Λίγο λίγο δὲ ἀκόμη, καὶ ὁ Ἐρχόμενος θὰ ἔλθῃ καὶ δὲν θὰ βραδύνῃ.

Δείξατε ὑπομονήν, διότι ἀκόμη πολὺ ὀλίγος χρόνος ὑπολείπεται, καὶ ὁ Κύριος ποὺ τὸν περιμένομεν νὰ ἔλθῃ καὶ πάλιν, θὰ ἔλθῃ καὶ δὲν θὰ βραδύνῃ.

Καλλιεργῆστε καὶ τονῶστε τὴν ὑπομονήν σας, «διότι πολὺ ὀλίγος χρόνος ἀπομένει, καὶ ὁ Κύριος, ὁ ἐρχόμενος διὰ νὰ κρίνῃ ζῶντας καὶ νεκρούς, θὰ ἔλθῃ πάλιν καὶ δὲν θὰ ἀργήσῃ».

Ὁ δὲ εὐσεβὴς ἀπὸ τὴν πίστι θὰ ζήσῃ (τὴν αἰώνια ζωὴ). Καὶ ἐὰν κανεὶς ὑποστείλῃ τὴ σημαία τοῦ ἀγῶνος, δὲν θὰ εὐαρεστηθῶ σ’ αὐτὸν.

Τότε δέ, καθὼς λέγει ὁ Κύριος ἐν τῇ Ἁγιᾳ Γραφῇ, ὁ δίκαιος θὰ σωθῇ καὶ θὰ ζήσῃ διὰ τῆς πίστεώς του, καὶ ἐὰν κανεὶς δειλιάσῃ καὶ ὀπισθοχωρήσῃ, δὲν εὐαρεστεῖται ἡ ψυχή μου εἰς αὐτόν.

Καθὼς λέγει ὁ Θεός «ὁ δίκαιος θὰ κερδήσῃ τὴν αἰωνίαν ζωὴν διὰ τὴν φωτισμένην καὶ ἐνεργὸν πίστιν του». Καὶ «ἐὰν κανεὶς δειλιάσῃ καὶ ἀποχωρήσῃ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα, μάθετε ὅτι δὲν εὐαρεστεῖται εἰς αὐτὸν ἡ ψυχή μου».

Ἀλλ’ ἐμεῖς δὲν εἴμεθα ἄνθρωποι δειλίας καὶ ὑποχωρήσεως γιὰ νὰ χαθοῦμε, ἀλλὰ πίστεως γιὰ νὰ σωθοῦμε.

Ἡμεῖς ὅμως δὲν εἴμεθα ἄνθρωποι, ποὺ δειλιάζομεν καὶ ἀμφιταλαντευόμεθα εἱς τὴν πίστιν, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ κίνδυνος νὰ ἀπολεσθῶμεν. Ἀλλ’ εἴμεθα ἄνθρωποι, ποὺ κρατοῦμεν καλὰ τὴν πίστιν, διὰ νὰ σώσωμεν τὰς ψυχάς μας.

Ἡμεῖς ὅμως δὲν εἴμεθα ἄνθρωποι δειλίας, ἀτόλμου συστολῆς καὶ ἀμφιταλαντεύσεως, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ φόβος νὰ καταδικασθῶμεν εἰς ἀπώλειαν. Ἀλλ’ εἴμεθα ἄνθρωποι τῆς φωτισμένης καὶ ζωντανῆς πίστεως, διὰ νὰ κερδήσωμεν ἔτσι καὶ σώσωμεν τὴν ψυχήν μας.

Εἶναι δὲ ἡ πίστι πεποίθησι γιὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα ἐλπίζουμε, βεβαιότης γιὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα δὲν βλέπουμε.

Εἶναι δὲ ἡ πίστις ὕπαρξις τῶν ἐλπιζομένων, τὰ ὁποῖα τώρα μὲν δὲν ὑπάρχουν, ἀλλ’ ἡ πίστις τὰ κάνει εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ πιστοῦ χειροπιαστά, σὰν νὰ ὑπῆρχον ταῦτα ἀπὸ τώρα. Εἶναι ἀκόμη ἡ πίστις καὶ ἀπόδειξις πραγμάτων, ποὺ δὲν βλέπονται μὲ τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμούς, ἀλλ’ ἡ πίστις φέρει τέτοιον πληροφορίαν περὶ αὐτῶν εἰς τὸν πιστόν, σὰν νὰ τὰ ἔβλεπε καὶ τὰ ἀντελαμβάνετο μὲ τὰς σωματικὰς αἰσθήσεις.

Εἶναι δὲ πίστις, ἡ ἀδίστακτος καὶ ἀκλόνητος πεποίθησις εἰς τὴν πραγματικὴν καὶ βεβαίαν ὕπαρξιν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα ἐλπίζομεν· ἀπόδειξις καὶ βεβαιότης περὶ πραγμάτων, ποὺ δὲν βλέπονται μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος καὶ τὰ ὁποῖα ἐν τούτοις χάρις εἰς αὐτὴν εἶναι σὰν νὰ τὰ βλέπομεν μὲ τὰ μάτια μας καὶ νὰ τὰ πιάνωμεν μὲ τὰ χέρια μας.

Μ’ αὐτὴ δὲ οἱ παλαιότεροι ἔλαβαν καλὴ μαρτυρία.

Δὲν εἶναι δὲ κάτι νέον ἡ πίστις. Διότι ἐξ αἰτίας αὐτῆς ἔλαβον καλὴν μαρτυρίαν ἀπὸ τὸν Θεὸν οἱ παλαιότεροι, οἱ δίκαιοι τῆς Π. Διαθήκης.

Ἕνεκα δὲ αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ζωντανῆς πίστεως ἐπῆραν τὴν καλὴν μαρτυρίαν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ οἱ παλαιότεροι, οἱ δίκαιοι τῆς Π. Διαθήκης.

Μὲ τὴν πίστι παραδεχόμεθα, ὅτι δημιουργήθηκε ὁ κόσμος μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ὥστε αὐτά, τὰ ὁποῖα βλέπουμε, νὰ μὴν ἔχουν γίνει ἀπὸ ὁρατά.

Μὲ τὴν πίστιν καὶ ὄχι μὲ τὰς ἐξωτερικὰς αἰσθήσεις κατανοοῦμεν καὶ γνωρίζομεν, ὅτι ὁ ὁρατὸς κόσμος, ποὺ ἔγινεν ἐν χρόνῳ, ἐδημιουργήθη ἄρτιος καὶ ἁρμονικός, μὲ λόγον καὶ πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ, ὥστε, ὅσα κτίσματα βλέπομεν τώρα, νὰ ἔχουν γίνει ἀπὸ μὴ ὑπάρχοντα καὶ μὴ φαινόμενα εἰς τὰς σωματικὰς αἰσθήσεις.

Ἀπὸ αὐτὴν τὴν πίστιν πληροφορούμεθα καὶ ἐνοοῦμεν καλά, ὅτι ὁ ὁρατὸς κόσμος, ποὺ ἔλαβεν ὕπαρξιν ἐν χρόνῳ, ἐδημιουργήθη μὲ τὸν παντοδύναμον λόγον τοῦ Θεοῦ, ὥστε ὅσα δημιουργήματα βλέπομεν τώρα, νὰ ἔχωμεν βεβαίαν τὴν πεποίθησιν ὅτι ἔχουν γίνει ἀπὸ μὴ ὑπάρχοντα καὶ τὰ ὁποῖα φυσικὰ δὲν ἐφαίνοντο εἰς τὰ σωματικὰ μάτια.

Ἀπὸ πίστι ὁ Ἄβελ προσέφερε στὸ Θεὸ θυσία ἀνώτερη ἀπὸ τὸν Κάιν, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας (θυσίας) ἔλαβε μαρτυρία, ὅτι εἶναι εὐσεβής. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἔδωσε μαρτυρία γιὰ τὰ δῶρα του. Καὶ γι’ αὐτὴ τὴν πίστι, ἐνῷ πέθανε, ἀκόμη γίνεται γι’ αὐτὸν λόγος ἐγκωμιαστικός.

Διὰ τὴν πίστιν, ποὺ εἶχεν ὁ Ἄβελ, ἐπρόσφερεν εἰς τὸν Θεὸν καλυτέραν θυσίαν ἀπὸ ἐκείνην, ποὺ ἐπρόσφερεν ὁ Κάϊν. Διὰ τὴν πίστιν δὲ αὐτὴν ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ μαρτυρία, ὅτι ἦτο δίκαιος. Διότι αὐτὸς ὁ Θεὸς ἔδωκε διὰ τὰ δῶρα τοῦ Ἄβελ μαρτυρίαν, ὅτι τὰ ἐδέχθη. Καὶ διὰ τὴν πίστιν του αὐτήν, καίτοι ἀπέθανε, γίνεται ἀκόμη ἕως τώρα ἐγκωμιαστικὸς λόγος δι’ αὐτόν.

Χάρις εἰς τὴν πίστιν, ποὺ εἶχεν ὁ Ἄβελ, ἐπρόσφερεν εἰς τὸν Θεὸν τελειοτέραν θυσίαν ἀπὸ τὸν Κάϊν. Διὰ τὴν πίστιν του δὲ αὐτήν, τοῦ ἐδόθη ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ἡ μαρτυρία, ὅτι εἶναι δίκαιος· διότι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἐπεβεβαίωσεν, ὅτι ἐδέχθη εὐαρέστως τὰ δῶρα τῆς θυσίας του. Καὶ χάρις εἰς τὴν πίστιν του ὁ Ἄβελ, καίτοι ἔχει ἀποθάνει πρὸ πολλοῦ, διαλαλεῖται ὡς δίκαιος καὶ ἐγκωμιάζεται.

Λόγῳ πίστεως ὁ Ἐνὼχ μετετέθη (ἀπ’ αὐτὸ τὸν κόσμο) καὶ δὲν γνώρισε θάνατο. Καὶ δὲν βρισκόταν, διότι τὸν μετέθεσε ὁ Θεός. Πρὶν δὲ ἀπὸ τὴν μετάθεσί του δόθηκε ἡ μαρτυρία, ὅτι εἶχε εὐαρεστήσει στὸ Θεό.

Ἕνεκα τῆς πίστεώς του ὁ Ἐνὼχ μετετέθη ζωντανὸς ἀπὸ τὸν κόσμον διὰ νὰ μὴ ἴδῃ θάνατον, καὶ καθὼς λέγει ἡ Γραφή, δὲν εὑρίσκετο εἰς τὸν κόσμον αὐτόν, διότι τὸν μετέθεσεν ὁ Θεός. Τὸν μετέθεσε δέ, διότι προτοῦ νὰ μετατεθῇ, ἐδόθη δι’ αὐτὸν μαρτυρία ἀπὸ τὴν Γραφήν, ὅτι εἶχεν εὐαρεστήσει εἰς τὸν Θεόν.

Διὰ τὴν πίστιν τοῦ ὁ Ἐνὼχ μετετέθη ζωντανὸς ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμον, διὰ νὰ μὴ ἵδῃ θάνατον καὶ δὲν εὑρίσκετο πλέον εἰς τὴν γῆν, διότι τὸν εἶχε μεταθέσει ὁ Θεός. Διότι πρὸ τῆς μεταθέσεώς του αὐτῆς ἐδόθη δι’ αὐτὸν μαρτυρία, ὅτι εἶχεν εὐαρεστήσει μὲ τὴν ὅλην ζωήν του εἰς τὸν Θεόν.

Χωρὶς δὲ πίστι εἶναι ἀδύνατο νὰ εὐαρεστήσῃ κανείς. Αὐτὸς βεβαίως, ποὺ προσέρχεται στὸ Θεό, πρέπει πρῶτα νὰ πιστεύσῃ, ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεὸς καὶ ἀνταμείβει ὅσους μὲ πόθο τὸν ζητοῦν.

Χωρὶς πίστιν δὲ εἶναι ἀδύνατον νὰ εὐαρεστήσῃ κανεὶς εἰς τὸν Θεόν. Καὶ εἶναι ἀδύνατον, διότι ἐκεῖνος ποὺ πλησιάζει εἰς τὸν Θεὸν ὡς λάτρης καὶ δοῦλος του, πρέπει προτήτερα νὰ πιστεύσῃ, ὅτι ὑπάρχει Θεὸς καὶ γίνεται μισθαποδότης εἰς ἐκείνους, ποὺ ζητοῦν νὰ τὸν εὔρουν καὶ εὐαρεστήσουν εἰς αὐτόν.

Χωρὶς δὲ τὴν πίστιν εἶναι ἀδύνατον νὰ εὐαρεστήσῃ ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν Θεόν· διότι ἐκεῖνος ποὺ προσέρχεται εἰς τὸν Θεὸν πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ πιστεύσῃ πρῶτον μὲν ὅτι ὑπάρχει Θεός, καὶ δεύτερον, ὅτι ὁ Θεὸς ἀποδίδει πάντοτε τὸν δίκαιον μισθὸν εἰς ἐκείνους ποὺ τὸν ἀναζητοῦν καὶ προσέρχονται εἰς αὐτὸν καὶ τηροῦν τὸ θέλημά του.

Λόγῳ πίστεως ὁ Νῶε, ὅταν ἔλαβε ἀποκάλυψι, φοβήθηκε γιὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα ἀκόμη δὲν ἔβλεπε, καὶ κατασκεύασε κιβωτὸ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς οἰκογενείας του, μὲ τὴν ὁποία (κιβωτὸ) καταδίκασε τὸν κόσμο καὶ κληρονόμησε τὴ δικαίωσι, ποὺ παρέχεται διὰ τῆς πίστεως.

Λόγῳ τῆς πίστεώς του ὁ Νῶε, ὅταν μὲ προφητείαν εἰδοποιήθη δι’ ἐκεῖνα, ποὺ ἀκόμη δὲν ἐβλέποντο, διὰ τὸν κατακλυσμὸν δηλαδὴ ποὺ δὲν εἶχε γίνει, κατελήφθη ἀπὸ εὐλαβῆ φόβον καὶ κατεσκεύασε τὴν κιβωτὸν διὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὴν καταστροφὴν ἡ οἰκογένειά του. Μὲ τὴν πίστιν του δὲ αὐτὴν ἀπέδειξεν ἄξιον κατακρίσεως καὶ τιμωρίας τὸν κόσμον, ποὺ δὲν ἐπίστευσε καὶ δὲν ἐμιμήθη τὸν Νῶε. Καὶ διὰ τὴν πίστιν του αὐτὴν οὗτος ἔγινε κληρονόμος καὶ τῆς δικαιώσεως, ποὺ παρέχεται διὰ τῆς πίστεως.

Ἔνεκα τῆς πίστεώς του ὁ Νῶε, πληροφορηθεὶς προφητικῶς ἀπὸ τὸν Θεὸν δι’ ἐκεῖνα ποὺ δὲν ἐβλέποντο ἀκόμη, ἔμελλαν ὅμως νὰ γίνουν, δηλαδὴ διὰ τὸν κατακλυσμόν, κατελήφθη ἀπὸ ἱερὸν δέος καὶ κατεσκεύασε τὴν κιβωτὸν διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς οἰκογενείας του. Μὲ τὴν ἀκλόνητον καὶ εὐλαβῆ δὲ αὐτὴν πίστιν του, διεβεβαίωσε καὶ ἀπέδειξεν, ὅτι ἦτο ἄξιος καταδίκης ὁ ἄπιστος καὶ ἁμαρτωλὸς κόσμος τῆς ἐποχῆς του. Καὶ χάρις εἰς τὴν πίστιν του αὐτὴν δὲν ἐσώθη μόνον ἀπὸ τὸν κατακλυσμόν, ἀλλ’ ἔγινε καὶ κληρονόμος τῆς δικαιώσεως, ποὺ παρέχει ὁ Θεὸς εἰς τοὺς πιστούς.

Λόγῳ πίστεως ὁ Ἀβραάμ, ὅταν ἐκαλεῖτο νὰ ἀναχωρήσῃ γιὰ τὸν τόπο, ποὺ ἔμελλε νὰ λάβῃ ὡς κληρονομία, ὑπάκουσε καὶ ἀναχώρησε, χωρὶς νὰ γνωρίζῃ ποῦ πηγαίνει.

Ἐξ αἰτίας τῆς πίστεώς του ὁ Ἀβραὰμ ὑπήκουσεν, ὅταν ἐκαλεῖτο νὰ βγῇ ἀπὸ τὴν πατρίδα τοῦ καὶ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν τόπον, τὸν ὁποῖον ἔμελλε νὰ λάβῃ κληρονομίαν. Καὶ ἐβγῆκε, χωρὶς νὰ ξεύρῃ ποῦ πηγαίνει.

Ἕνεκα τῆς πίστεώς του ὁ Ἀβραάμ, καλούμενος ἀπὸ τὸν Θεόν, ὑπήκουσε νὰ ἐξέλθῃ καὶ νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν πατρίδα του καὶ νὲ μεταβῇ εἰς τὸν τόπον, τὸν ὁποῖον ἐπρόκειτο νὰ λάβῃ ὡς κληρονομίαν του ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ πράγματι ἐξῆλθε, χωρὶς καὶ νὰ γνωρίζῃ ποῦ πηγαίνει.

Λόγῳ πίστεως ἔμεινε ὡς ξένος σὲ ξένη χώρα, στὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας (στὴ χώρα ποὺ τοῦ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός). Καὶ κατοίκησε μέσα σὲ σκηνές, ὅπως καὶ ὁ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Ἰακώβ, οἱ συγκληρονόμοι τῆς αὐτῆς χώρας ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός.

Χάρις εἰς τὴν πίστιν του ὁ Ἀβραὰμ ἔμεινεν ὡς ξένος εἰς τὴν γῆν, ποὺ τοῦ ὑπεσχέθη ὁ Θεὸς καὶ ἐθεώρει αὐτὴν ὡς ξένην χώραν καὶ ὄχι ὡς ἰδικήν του. Καὶ ἑκατοίκησε μέσα εἰς σκηνὰς μαζὶ μὲ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ, ποὺ ἦσαν συγκληρονόμοι τῆς αὐτῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ.

Χάρις εἰς αὐτὴν τὴν πίστιν του κατώκησεν εἰς τὴν γῆν, ποὺ τοῦ εἶχε ὑποσχεθῆ ὁ Θεός, σὰν εἰς ξένην περιοχὴν καὶ ἔζησε μέσα εἰς σκηνὰς μαζῆ μὲ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ, ποὺ ἦσαν συγκληρονόμοι τῆς ἰδίας ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ.

Διότι προσδοκοῦσε τὴν πόλι μὲ τὰ ἀληθινὰ θεμέλια τῆς ὁποίας ἀρχιτέκνων καὶ δημιουργὸς εἶναι ὁ Θεός.

Ἑκατοικησε δὲ ὁ Ἀβραὰμ καὶ εἰς αὐτὴν τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας σὰν ξένος καὶ πάροικος, διότι ἐπερίμενε νὰ κατοικήσῃ εἰς τὴν ἐπουράνιον πόλιν, ἡ ὁποία ἔχει τὰ ἀληθινὰ καὶ ἀδιάσειστα θεμέλια καὶ τῆς ὁποίας τεχνίτης καὶ κτίστης εἶναι αὐτὸς ὁ Θεός.

Καὶ τοῦτο, διότι ἐπερίμενε μὲ πίστιν καὶ ἐλπίδα ἀκλόνητον τὴν ἐπουράνιον πόλιν, μὲ τὰ ἀδιάσειστα καὶ αἰώνια θεμέλια της, τῆς ὁποίας τεχνίτης καὶ δημιουργὸς εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός.

Λόγῳ πίστεως καὶ αὐτὴ ἡ Σάρρα ἔλαβε δύναμι, γιὰ νὰ καταβληθῇ σ’ αὐτὴ σπέρμα (γιὰ νὰ συλλάβῃ). Καὶ ἐνῷ εἶχε περάσει ἡ ἡλικία της, γέννησε. Διότι θεώρησε ἀξιόπιστο ἐκεῖνον (τὸ Θεό), ποὺ ἔδωσε τὴν ὑπόσχεσι (ὅτι θ’ ἀποκτοῦσε υἱό).

Διὰ τὴν πίστιν της καὶ αὐτὴ ἡ στεῖρα καὶ προχωρημένη εἰς τὴν ἡλικίαν Σάρρα ἔλαβε δύναμιν, ὥστε νὰ καταβληθῇ σπέρμα εἰς αὐτήν, καὶ ἐνῷ πλέον εἶχε περάσει ἡ ἡλικία της, ἐγέννησεν, ἐπειδὴ ἐθεώρησεν ἀξιόπιστον ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ ἀπέκτα υἱόν.

Χάρις εἰς τὴν πίστιν της καὶ αὐτὴ ἡ στεῖρα καὶ πολὺ ἠλικιωμένη Σάρρα, ἐπῆρε δύναμιν, ὥστε νὰ καταβληθῇ καὶ ζωογονηθῇ εἰς αὐτὴν σπέρμα· καὶ μολονότι εἶχε περάσει πλέον ἡ ἡλικίᾳ της, ἐγέννησε τέκνον, ἐπειδὴ ἐθεώρησε κατὰ πάντα ἀξιόπιστον ἐκεῖνον, ποὺ τῆς εἶχε ὑποσχεθῆ, ὅτι θὰ ἀποκτοῦσε υἱόν.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπὸ ἕνα (τὸν Ἀβραάμ), καὶ μάλιστα νεκρωμένο (λόγῳ γήρατος), γεννήθηκαν ὅπως τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ στὸ πλῆθος, καὶ ὅπως ἡ ἄμμος στὴν ἀκρογιαλιὰ ἡ ἀναρίθμητη.

Διότι ἐπίστευσαν καὶ ὁ Ἀβραὰμ καὶ ἡ Σάρρα, διὰ τοῦτο ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπον, τὸν Ἀβραάμ, καὶ μάλιστα νεκρωμένον ἕνεκα τοῦ γήρατος, ἐγεννήθησαν ἀπόγονοι, καθὼς τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ κατὰ τὸ πλῆθος, καὶ καθὼς ἡ ἄμμος ποὺ ὑπάρχει εἰς τὴν ἀκροθαλασσιὰν καὶ τῆς ὁποίας οἱ μικροὶ κόκκοι εἶναι σχεδὸν ἀμέτρητοι.

Διὰ τὴν πίστιν αὐτὴν τῆς Σάρρας καὶ τοῦ Ἀβραὰμ ἐγεννήθησαν ἀπὸ ἔναν ἄνθρωπον, τὸν Ἀβραάμ, νεκρωμένον πλέον ἐξ αἰτίας τοῦ γήρατος ἀναρίθμητοι ἀπόγονοι σὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ κατὰ τὸ πλῆθος καὶ σὰν τὴν ἄμμον τῆς ἀκροθαλασσιᾶς, ποὺ εἶναι ἀδύνατον νὰ μετρηθῇ.

Μὲ πίστι πέθαναν ὅλοι αὐτοί, χωρὶς νὰ λάβουν ἐκεῖνα, ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός· ἁπλῶς τὰ εἶδαν ἀπὸ μακριὰ καὶ τὰ χαιρέτισαν, καὶ διακήρυξαν, ὅτι εἶναι ξένοι καὶ προσωρινοὶ κάτοικοι στὴ χώρα.

Αὐτοὶ ὅλοι ἀπέθανον μὲ τὴν πίστιν καὶ τὴν ἐλπίδα, χωρὶς νὰ λάβουν τὰς ἐπαγγελίας, ἀλλὰ τὰς εἶδαν ἀπὸ μακρὰν καὶ μὲ πόθον πολὺν καὶ ἀγαλλίασιν τὰς ἐνεκολπώθησαν καὶ ὡμολόγησαν, ὅτι εἶναι ξένοι καὶ παρεπίδημοι ἐπὶ τῆς γῆς.

Ὅλοι αὐτοὶ ἀπέθαναν στερεωμένοι εἰς τὴν πίστιν καὶ εἰς τὴν ἐλπίδα, ποὺ γεννᾷ ἡ πίστις, χωρὶς ἐν τούτοις νὰ λάβουν τὰς ἐπαγγελίας. Ἀλλὰ τὰς εἶδαν ἀπὸ μακρὰν καὶ τὰς ἐδέχθησαν μὲ ὅλην των τὴν ψυχὴν καὶ ὡμολόγησαν μὲ τὰ ἔργα των καὶ μὲ τὰ λόγια των, ὅτι εἶναι ξένοι καὶ παρεπίδημοι ἐπάνω εἰς τὴν γῆν.

Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ λέγουν τέτοια λόγια, φανερώνουν, ὅτι ἐπιζητοῦν πατρίδα.

Πράγματι δὲ μὲ τὴν πίστιν καὶ ἐλπίδα ἀπέθανον. Διότι αὐτοί, ποὺ ἔλεγαν τέτοια, ὅτι δηλαδὴ εἶναι ξένοι καὶ ταξιδιῶται εἰς τὴν γῆν, ἐφανέρωναν καὶ ἀπεδείκνυαν μὲ τὰ λόγια των αὐτά, ὅτι ἐζήτουν μὲ πόθον πατρίδα μόνιμον καὶ ἀληθινήν, καὶ τέτοια εἶναι ὁ οὐρανός, ὁ ὁποῖος μόνον διὰ τῆς πίστεως βλέπεται.

Διότι αὐτοί ποὺ ἔλεγαν τέτοια λόγια, ἐφανέρωναν καθαρά, ὅτι δὲν ἐπανεπαύοντο εἰς τὴν ἐπίγειον πατρίδα, ἀλλ’ ἐζητοῦσαν τὴν μόνιμον καὶ χαρμόσυνον πατρίδα, δηλαδὴ τὸν οὐρανόν.

Καὶ ἂν μὲν ἐννοοῦσαν ἐκείνη, ἀπὸ τὴν ὁποία εἶχαν φύγει, θὰ εἶχαν καιρὸ νὰ ἐπιστρέψουν.

Ὅτι δὲ τὴν οὐράνιον πατρίδα ἐπόθουν, εἶναι φανερόν. Διότι, ἐὰν ἐνεθυμοῦντο ἐκείνην τὴν πατρίδα, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἔβγηκαν, θὰ εὔρισκαν εὐκαιρίαν νὰ ἐπιστρέψουν πάλιν εἷς αὐτήν.

Καὶ ἐὰν ἐνεθυμοῦντο ἐκείνην, τὴν ἐπίγειον πατρίδα, ἀπὸ τὴν ὁποίαν εἶχαν ἐξέλθει, εἶχαν καὶ τὸν χρόνον καὶ τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐπανέλθουν εἰς αὐτήν.

Ἀλλὰ τώρα λαχταροῦν ἀνώτερη πατρίδα, δηλαδὴ ἐπουράνια. Γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς δὲν ἐντρέπεται γι’ αὐτοὺς νὰ ὀνομάζεται Θεός τους, καὶ τοὺς ἑτοίμασε πόλι.

Τώρα ὅμως ἐπιθυμοῦν καλυτέραν πατρίδα, τουτέστι πατρίδα ἐπουράνιον. Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς δὲν τοὺς ἐντρέπεται νὰ ὀνομάζεται Θεὸς τῶν. Ἀπόδειξις δὲ τῆς εὐνοίάς του αὐτῆς εἶναι, ὅτι τοὺς ἑτοιμασεν εἷς τοὺς οὐρανοὺς πόλιν ὣς πατρίδα τῶν παντοτινήν.

Τώρα ὅμως ἐπιθυμοῦν σφοδρῶς καλυτέραν καὶ τελειοτέραν πατρίδα, δηλαδὴ τὴν ἐπουράνιον. Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς δὲν αἰσθάνεται ἐξ αἰτίας των καμμίαν ἐντροπήν, νὰ ὀνομάζεται Θεός των. Τοὐναντίον εὐαρεστεῖται εἰς αὐτούς, ὅπως μαρτυρεῖται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι τοὺς ἔχει ἑτοιμάσει ἐπουράνιον καὶ μακαρίαν πατρίδα.

Ἀπὸ πίστι ὁ Ἀβραάμ, ὅταν δοκιμαζόταν, προσήγαγε γιὰ θυσία τὸν Ἰσαάκ, καὶ τὸν μονογενῆ θυσίαζε ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔλαβε τὶς ὑποσχέσεις,

Λόγῳ τῆς πίστεώς του ἐπρόσφερεν ὁ Ἀβραὰμ θυσίαν τὸν Ἰσαάκ, ὅταν ἐδοκιμάζετο ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ ἐπρόσφερε τὸν μονάκριβόν του αὐτός, ὁ ὁποῖος ἐδέχθη καὶ ἐκράτησε σφικτὰ τὰς ἐπαγγελίας.

Ἕνεκα τῆς μεγάλης του πίστεως ἐπρόσφερε θυσίαν τὸν Ἰσαὰκ ὁ Ἀβραάμ, ὅταν ἐδοκιμάζετο ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ αὐτὸς ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχε δεχθῇ καὶ πιστεύσει ὁλοψύχως εἰς τὰς ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, ὅτι διὰ τοῦ Ἰσαὰκ θὰ ἐγεννᾶτο ἀναρίθμητος λαός, ἐπρόφερε μὲ πίστιν τὸν μονάκριβον υἱόν του.

στὸν ὁποῖο ἐλέχθη, Ἀπὸ τὸν Ἰσαὰκ θὰ προέλθουν οἱ ἀπόγονοί σου.

Διότι πρὸς αὐτὸν τὸν Ἀβραὰμ ἐλέχθη προηγουμένως ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅτι οἱ ἀπόγονοι ποὺ θὰ ἔχῃς ἀπὸ τὸν Ἰσαάκ, αὐτοὶ θὰ λάβουν τὴν ὀνομασίαν καὶ τὰ δικαιώματα τῶν γνησίων ἀπογόνων σου.

Διότι εἰς αὐτὸν εἶχε λεχθῇ προηγουμένως, ὅτι γνήσιοι ἀπόγονοι του θὰ ὠνομάζοντο αὐτοί, τοὺς ὁποίους θὰ εἶχεν ἀπὸ τὸν Ἰσαάκ.

Διότι σκέφθηκε, ὅτι ὁ Θεὸς δύναται καὶ ἐκ νεκρῶν νὰ ἀνασταίνῃ. Γι’ αὐτὸ τὸν πῆρε πίσω, καὶ μάλιστα μὲ δόξα.

Μ’ ὅλα ταῦτα ἐπρόσφερε τὸν μονάκριβόν του θυσίαν, διότι μὲ ὀρθὰς σκέψεις καὶ συλλογισμοὺς ἔπεισε τὸν ἑαυτόν του, ὅτι εἶναι δυνατὸς ὁ Θεὸς καὶ ἐκ νεκρῶν νὰ ἀναστήσῃ τὸν Ἰσαάκ. Δι’ αὐτὸ δὲ καὶ τὸν ἐπῆρε πάλιν ὁ Ἀβραὰμ κατὰ τρόπον, ποὺ ἔγινεν ὁ Ἰσαὰκ τύπος τῆς θυσίας καὶ τῆς ἐκ νεκρὼν ἀναστάσεως τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἐσκέφθη ὅμως, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι δυνατὸς καὶ ἱκανὸς καὶ ἐκ νεκρῶν νὰ ἀναστήσῃ τὸν Ἰσαάκ. Διὰ τὴν πίστιν τοῦ ἀκριβῶς αὐτὴν τὸν ἐπῆρε πάλιν, καὶ μάλιστα κατὰ τρόπον, ποὺ ὁ Ἰσαὰκ ἔγινε προεικόνισμα τῆς θυσίας καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἀπὸ πίστι ὁ Ἰσαὰκ εὐλόγησε τὸν Ἰακὼβ καὶ τὸν Ἠσαῦ γιὰ πράγματα μελλοντικά.

Ἐπίστευσεν ὁ Ἰσαὰκ καὶ δι’ αὐτὸ ἔδωκεν εὐχὰς καὶ εὐλογίας εἰς τὸν Ἰακὼβ καὶ τὸν Ἠσαῦ περὶ πραγμάτων, ποὺ θὰ τοὺς συνέβαιναν εἰς τὸ μέλλον.

Ἐπειδὴ ἐπίστευσεν εἰς τὰς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ὁ Ἰσαάκ, εὐλόγησε τὸν Ἰακὼβ καὶ τὸν Ἠσαῦ, δι’ ὅσα ἔμελλον νὰ συμβοῦν.

Ἀπὸ πίστι ὁ Ἰακώβ, ὅταν πέθαινε, εὐλόγησε καθένα ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἰωσὴφ καὶ προσκύνησε στὸ ἄκρο τῆς ράβδου του (Διότι μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως εἶδε τὴ ράβδο ὡς σύμβολο τοῦ βασιλικοῦ σκήπτρου τοῦ Μεσσία, τοῦ σταυροῦ).

Μὲ πίστιν ὁ Ἰακώβ, ὅταν ἐπέθαινεν, εὐλόγησε καθένα ἀπὸ τὰ δύο παιδιὰ τοῦ Ἰωσὴφ καὶ ἀνέδειξε καὶ τὰ δύο ἀρχηγοὺς φυλῶν σύμφωνα μὲ τὸν φωτισμόν, ποὺ τοῦ ἔδιδεν ἡ πίστις. Καὶ ἐπροσκύνησε τὸν Θεὸν ἀκουμβήσας τὸ κεφάλι του εἰς τὸ ἄκρον τῆς ράβδου, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἕνεκα τῆς γεροντικῆς του ἀδυναμίας ἐστηρίζετο.

Μὲ πίστιν ὁ Ἰακώβ, ὅταν ἐπέθαινε, εὐλόγησε τὰ δύο παιδιὰ τοῦ Ἰωσὴφ καὶ τὰ προανήγγειλε ὡς ἀρχηγοὺς δύο φυλῶν καὶ ἐπροσκύνησε τὸν Θεόν, στηριζόμενος, καθὸ γέρων πλέον, εἰς τὸ ἄκρον τῆς ράβδου του.

Ἀπὸ πίστι ὁ Ἰωσήφ, ὅταν πέθαινε, μίλησε γιὰ τὴν ἔξοδο τῶν Ἰσραηλιτῶν (ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο), καὶ ἔδωσε ἐντολὴ γιὰ τὰ ὀστᾶ του.

Ἕνεκα τῆς πίστεώς του ὁ Ἰωσήφ, ὅταν ἐπέθαινεν, ἐνεθυμήθη καὶ ὡμίλησε περὶ τῆς ἐξόδου τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ ἔδωκεν ἐντολὴν διὰ τὰ κόκκαλά του νὰ μεταφερθοῦν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον εἰς τὴν γῆν Χαναάν.

Χάρις εἰς τὴν πίστιν τοῦ ὁ Ἰωσήφ, ὅταν ἐπέθαινε, ἐνεθυμήθη ἐκεῖ, εἰς τὴν ἐπιθανάτιον κλίνην του, τὴν ἔξοδον τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον πρὸς τὴν γῆν Χαναὰν καὶ ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ παραλάβουν μαζῆ των καὶ τὰ ὀστᾶ του.

Ἀπὸ πίστι, ὅταν γεννήθηκε ὁ Μωυσῆς, οἱ γονεῖς του τὸν ἔκρυψαν ἕνα τρίμηνο, διότι εἶδαν τὸ παιδὶ χαριτωμένο (διαβλέποντας σ’ αὐτὸ ἐξαιρετικὸ προορισμό), καὶ δὲν φοβήθηκαν τὸ διάταγμα τοῦ βασιλέως.

Λόγῳ τῆς πίστεως τῶν γονέων του ὁ Μωϋσῆς, ὅταν ἐγεννήθη, ἐκρύφθη ἐπὶ τρεῖς μῆνας ἀπὸ αὐτούς, διότι εἶδαν τὸ παιδίον χαριτωμένον καὶ ἐξ αὐτοῦ συνεπέραναν, ὅτι ὁ Θεὸς τὸ προώριζε διὰ μεγάλον προορισμόν, καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἐφοβήθησαν τὸ διάταγμα τοῦ βασιλέως τῆς Αἰγύπτου, ποὺ διέτασσε νὰ θανατώνεται κάθε ἀρσενικὸν βρέφος τῶν Ἰουδαίων.

Χάρις εἰς τὴν πίστιν τῶν γονέων του, ὅταν ἐγεννήθη ὁ Μωϋσῆς, ἐκρατήθη κρυμμένος ἀπὸ αὐτοὺς ἐπὶ τρεῖς μῆνες, διότι εἶδαν ὡραῖον καὶ χαριτωμένον τὸ παιδίον των, καὶ δὲν ἐφοβήθησαν τὸ διάταγμα τοῦ Φαραώ (ποὺ ἐπέβαλλε νὰ θανατώνωνται τὰ ἀρσενικὰ βρέφη τῶν Ἑβραίων).

Ἀπὸ πίστι ὁ Μωυσῆς, ὅταν μεγάλωσε, ἀρνήθηκε νὰ λέγεται υἱὸς τῆς θυγατέρας τοῦ Φαραώ.

Ἕνεκα τῆς πίστεώς του ὁ Μωϋσῆς, ὅταν ἐμεγάλωσε καὶ ἔγινεν ἄνδρας, ἠρνήθη νὰ ὀνομάζεται βασιλόπαις, υἱὸς τῆς θυγατέρας τοῦ Φαραώ.

Ἕνεκα τῆς πίστεως του ὁ Μωϋσῆς, ὅταν ἐμεγάλωσεν, ἠρνήθη νὰ ὀνομάζεται παιδὶ τῆς θυγατρὸς τοῦ Φαραώ,

Προτίμησε μᾶλλον νὰ συγκακουχῆται μὲ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, παρὰ νὰ ἔχῃ πρόσκαιρη ἁμαρτωλὴ ἀπόλαυσι.

Καὶ ἐπροτίμησεν ὡς καλύτερον νὰ κακοπαθῇ μαζὶ μὲ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ παρὰ νὰ ἔχῃ πρόσκαιρον ἀπόλαυσιν ἁμαρτίας, νὰ ζῇ δηλαδὴ ἄνετα καὶ μὲ τιμὰς σὰν Αἰγύπτιος ἄρχων μὲ τοὺς εἰδωλολάτρας, ποὺ κατεπίεζαν τοὺς Ἰσραηλίτας.

καὶ ἐπροτίμησε καλύτερον νὰ ταλαιπωρῆται καὶ νὰ κακοπαθῇ μαζῆ μὲ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, παρὰ νὰ ἔχῃ πρόσκαιρον ἀπόλαυσιν μιᾶς ἁμαρτωλῆς καὶ τρυφηλῆς ζωῆς, σὰν βασιλόπουλο εἰς τὰ ἀνάκτορα.

Ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τῆς Αἰγύπτου θεώρησε μεγαλύτερο πλοῦτο τὸν ὀνειδισμὸ τοῦ νὰ εἶναι χριστὸς (μεγαλύτερο πλοῦτο δηλαδὴ τὸ νὰ εἶναι χρισμένος ἀπὸ τὸ Θεὸ ὡς ὄργανό του καὶ ἂς χλευάζεται γιὰ τὴν ἐγκατάλειψι τῆς θέσεώς του στὰ ἀνάκτορα τοῦ Φαραώ), διότι ἀπέβλεπε στὴ θεία ἀνταπόδοσι.

Καὶ ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς καὶ τὰ ἀγαθὰ τῆς Αἰγύπτου ἐθεώρησε μεγαλύτερον πλοῦτον τὰς περιφρονήσεις, ποὺ ὠμοίαζαν πρὸς τὸν ὀνειδισμὸν καὶ τὴν περιφρόνησιν, τὰ ὁποῖα ὑστερώτερα ὑπέστη ὁ Χριστὸς διότι εἶχε καρφωμένα τὰ μάτια του εἰς τὰς οὐρανίους ἀνταμοιβάς.

Καὶ ἀπὸ τοὺς θησαυρούς, ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ καὶ τὴν δόξαν τῆς Αἰγύπτου, ἐθεώρησε μεγαλύτερον καὶ πολυτιμότερον πλοῦτον τὸ νὰ χλευάζεται καὶ νὰ περιφρονῆται, ὅπως βραδύτερον θὰ ὠνειδίζετο ὁ Χριστός. Διότι εἶχε προσηλωμένα τὰ μάτια του καὶ ἐπερίμενε μὲ πίστιν τῆς ἀνταμοιβήν, ποὺ θὰ τοῦ ἔδιδεν ὁ Θεὸς εἰς τοὺς οὐρανούς.

Ἀπὸ πίστι ἐγκατέλειψε τὴν Αἴγυπτο, ὄχι διότι φοβήθηκε τὸ θυμὸ τοῦ βασιλέως (Φοβήθηκε μέν, ἀλλὰ δὲν ἐγκατέλειψε γι’ αὐτὸ τὴν Αἴγυπτο· τὴν ἐγκατέλειψε ὑπακούοντας σὲ θεῖο θέλημα). Καὶ σὰν νὰ ἔβλεπε τὸν ἀόρατο Θεό, μὲ τόση πεποίθησι τὸν περίμενε (ἐπὶ σαράντα ἔτη, γιὰ νὰ τὸν ἐπαναφέρῃ στὴν Αἴγυπτο γιὰ τὴν ἀποστολή του).

Ἐπειδὴ ἐπίστευσεν εἰς τὴν προστασίαν τοῦ Θεοῦ ὁ Μωϋσῆς, ἐγκατέλιπε τὴν Αἴγυπτον, ὅταν ἐφόνευσε τὸν Αἰγύπτιον καὶ δὲν ἐφοβήθη τὸν θυμὸν τοῦ βασιλέως, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὴν φυγὴν αὐτὴν τοῦ Μωϋσέως θὰ ἐσχημάτιζε πλέον πεποίθησιν περὶ τῆς ἐνοχῆς του καὶ ἠδύνατο νὰ τὸν καταδιώξῃ καὶ ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τοῦ κράτους του. Καὶ δὲν ἐφοβήθη ὁ Μωϋσῆς, διότι ἔβλεπε σὰν μὲ τὰ σωματικά του μάτια τὸν ἀόρατον Θέον καὶ μὲ καρτερίαν πολλὴν ἐπερίμενε τὴν βοήθειάν του.

Χάρις εἰς τὴν πίστιν του ἐγκατέλειψε τὴν Αἴγυπτον, ὅταν, διὰ νὰ ὑπερασπίσῃ ἕνα Ἑβραῖον, ἐφόνευσε τὸν Αἰγύπτιον, χωρὶς νὰ φοβηθῇ τὸν θυμὸν τοῦ Φαραώ. Καὶ τοῦτο, διότι ἐπερίμενε μὲ πίστιν καὶ ἐγκαρτέρησιν τῆς βοήθειαν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου, τὸν ὁποῖον ᾐσθάνετο παρόντα, σὰν νὰ τὸν ἔβλεπε μὲ τὰ σωματικά του μάτια.

Ἀπὸ πίστι τέλεσε τὸ πάσχα καὶ τὴ χρῖσι (τῶν θυρῶν) μὲ αἷμα, γιὰ νὰ μὴ κτυπήσῃ ὁ ἐξολοθρευτὴς ἄγγελος τὰ πρωτότοκα παιδιὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Μὲ πίστιν ἔκαμεν ὁ Μωϋσῆς τὸ Πάσχα, ἤτοι τὴν θυσίαν τοῦ ἀρνίου καὶ ἔχρισε μὲ τὸ αἷμα τοῦ ἀρνίου τούτου τὶς ἐξώπορτες τῶν Ἑβραίων, διὰ νὰ μὴ ἐγγίσῃ τὰ πρωτότοκά των ὁ ἐξολοθρευτὴς ἄγγελος, ποὺ θὰ ἐθανάτωνε τὰ πρωτότοκο τῶν Αἰγυπτίων κατὰ τὴν νύκτα τῆς ἐξόδου τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Μὲ τὴν πίστιν ἔκαμε τὸ Πάσχα, τὴν θυσίαν τοῦ ἀρνίου, μὲ τὸ αἷμα τοῦ ὁποίου ἔχρισε τοὺς παραστάτας τῶν ἐξωτερικῶν θυρῶν τῶν οἰκιῶν τῶν Ἑβραίων, διὰ νὰ μὴ ἐγγίσῃ τὰ πρωτότοκα τῶν Ἑβραίων ὁ ἐξολεθρευτὴς ἄγγελος.

Μὲ πίστι πέρασαν τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα σὰν νὰ περνοῦσαν ξηρά, ἐνῷ οἱ Αἰγύπτιοι, ὅταν ἀποπειράθηκαν νὰ τὴν περάσουν, καταποντίσθηκαν.

Μὲ τὴν πίστιν, ὅτι δὲν θὰ ἐπνίγοντο, ἐπέρασαν οἱ Ἰσραηλῖται τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν, σὰν νὰ ἐπερνοῦσαν ξηρὰν γῆν, ἡ θάλασσα δὲ αὐτή, ὅταν ἐτόλμησαν νὰ πειραματισθοῦν εἰς αὐτὴν οἱ Αἰγύπτιοι, τοὺς κατέπιε.

Μὲ πίστιν εἰς τὴν παντοδύναμον βοήθειαν τοῦ Θεοῦ διέβησαν οἱ Ἑβραῖοι τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν, σὰν νὰ ἐπερνοῦσαν ἀπὸ ξηράν, ἐνῶ οἱ Αἰγύπτιοι, ὅταν ἐπεχείρησαν νὰ κάμουν τὸ ἴδιο, κατεποντίσθησαν καὶ κατεπόθησαν ἀπὸ τὴν θάλασσαν.

Μὲ πίστι τὰ τείχη τῆς Ἱεριχὼ ἔπεσαν, ἀφοῦ περικυκλώθηκαν ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρες.

Διὰ τῆς πίστεως ἔπεσαν τὰ τείχη τῆς Ἱεριχω, ἀφοῦ ἐγύρισαν τριγύρω ἀπὸ αὐτὸ oἱ ἱερεῖς τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας μετὰ τῆς κιβωτοῦ σαλπίζοντες.

Διὰ τῆς πίστεως ἔπεσαν τὰ ἰσχυρὰ τείχη τῆς Ἱεριχοῦς, ἀφοῦ προηγουμένως ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας τὰ περιτριγύριζαν κύκλῳ οἱ Ἰσραηλῖται.

Ἀπὸ πίστι ἡ Ραὰβ ἡ πόρνη δὲν χάθηκε μαζὶ μ’ αὐτοὺς ποὺ ἀντιστάθηκαν, διότι δέχθηκε τοὺς κατασκόπους φιλικά.

Λόγῳ τῆς πίστεώς της ἡ πόρνη Ραὰβ δὲν ἐθανατώθη μαζὶ μὲ τοὺς συμπατριώτας της ποὺ ἀπείθησαν, διότι ἐδέχθη μὲ εἰρηνικὰς διαθέσεις τοὺς κατασκόπους, ποὺ ἐστάλησαν ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας εἰς τὴν Ἱεριχώ.

Χάρις εἰς τὴν πίστιν της ἡ Ραάβ, ἡ πόρνη, δὲν ἐξωλοθρεύθηκε μαζῆ μὲ τοὺς ἀπειθεῖς συμπατριώτας της, διότι εἶχε δεχθῇ προηγουμένως μὲ εἰρήνην τοὺς Ἰσραηλίτας κατασκόπους, τοὺς ὁποίους εἶχε στείλει ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ.

Καὶ τί νὰ εἰπῶ ἀκόμη; Ὁ χρόνος βεβαίως δὲν θὰ μοῦ ἀρκέσῃ νὰ διηγοῦμαι γιὰ τὸν Γεδεὼν καὶ τὸν Βαρὰκ καὶ τὸν Σαμψὼν καὶ τὸν Ἰεφθάε καὶ τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν Σαμουὴλ καὶ τοὺς προφῆτες.

Καὶ τί ἀκόμη νὰ λέγω καὶ νὰ διηγοῦμαι; Πρέπει νὰ σταματήσω, διότι, δὲν θὰ μὲ ἀρκέσῃ ὁ χρόνος ἐὰν διηγοῦμαι διὰ τὸν Γεδεὼν καὶ τὸν Βαρὰκ καὶ τὸν Σαμψὼν καὶ τὸν Ἰεφθάε καὶ διὰ τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν Σαμουὴλ καὶ τοὺς προφήτας.

Καὶ τί νὰ διηγοῦμαι ἀκόμη; Θὰ σταματήσω, διότι δὲν θὰ μὲ πάρῃ ὁ χρόνος, νὰ διηγηθῶ διὰ τὸν Γεδεών, τὸν Βαρὰκ καὶ τὸν Σαμψὼν καὶ τὸν Ἰεφθάε, διὰ τὸν Δαυῒδ καὶ τὸν Σαμουὴλ καὶ τοὺς προφήτας.

Αὐτοὶ μὲ τὴν πίστι κατανίκησαν βασίλεια, πολιτεύθηκαν μὲ δικαιοσύνη, ἐπέτυχαν τὴν πραγματοποίησι ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, ἔφραξαν στόματα λεόντων,

Αὐτοὶ διότι εἶχαν πίστιν κατεπολέμησαν καὶ ὑπέταξαν βασίλεια, ἐκυβέρνησαν τὸν λαὸν μὲ δικαιοσύνην, ἐπέτυχαν τὴν πραγματοποίησιν τῶν ὑποσχέσεων, ποὺ τοὺς ἔδωκεν ὁ Θεός, ἐβούλωσαν καὶ ἔφραξαν στόματα λεονταριῶν, ὅπως ὁ Δανιήλ,

Αὐτοί, χάρις εἰς τὴν πίστιν των, ἠγωνίσθησαν καὶ κατενίκησαν βασίλεια, ἤσκησαν δικαιοσύνην, ἐπέτυχαν τὴν πραγματοποίησιν τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, ἔφραξαν τὰ στόματα τῶν ἀγρίων λεόντων, ὅπως ὁ Δανιήλ,

ἔσβησαν δύναμι φωτιᾶς, διέφυγαν σφαγές, ἦταν ἀσθενεῖς καὶ ἐνδυναμώθηκαν, ἔγιναν ἰσχυροὶ στὸν πόλεμο, ἔτρεψαν σὲ φυγὴ στρατόπεδα ἐχθρῶν.

ἔσβησαν τὴν καταστρεπτικὴν δύναμιν τῆς φωτιᾶς, διέφυγαν τὸν κίνδυνον νὰ σφαγοῦν μὲ μαχαίρια, ἔλαβον δύναμιν καὶ ἔγιναν καλὰ ἀπὸ ἀρρώστιες, ἀνεδείχθησαν ἰσχυροὶ καὶ ἀνίκητοι εἰς τὸν πόλεμον, ἔτρεψαν εἰς φυγὴν τὰς παρατάξεις καὶ τὰ πολυπληθῆ στρατεύματα τῶν ξένων καὶ ἐχθρῶν.

ἔσβησαν τὴν φοβερὰν δύναμιν τῆς φωτιᾶς, ὅπως οἱ τρεῖς παῖδες, διέφυγαν τὸν κίνδυνον νὰ σφαγοῦν μὲ μαχαίρια, ὅπως ὁ Ἠλίας, ἐδυναμώθησαν καὶ ἔγιναν καλὰ ἀπὸ ἀρρώστιες, ἀνεδείχθησαν κραταιοὶ καὶ δυνατοὶ εἰς τὸν πόλεμον, ἔκαμψαν καὶ ἔτρεψαν εἰς φυγὴν πολυάριθμα στρατεύματα ξένων ἐχθρῶν.

Γυναῖκες ἔλαβαν πίσω ἀναστημένους τοὺς νεκρούς τους. Ἄλλοι δὲ βασανίσθηκαν δεμένοι στὸ τύμπανο (ὄργανο βασανιστικό), καὶ δὲν δέχθηκαν ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπ’ τὰ βασανιστήρια, γιὰ νὰ ἐπιτύχουν ἀνώτερη σωτηρία.

Διὰ τῆς πίστεως, ποὺ ειχαν εἰς τὴν ὑπερφυσικὴν δύναμιν τῶν προφητῶν αἱ γυναῖκες, τὰς ὁποίας ἀναφέρει ἡ Π. Διαθήκη, ἐπῆραν πάλιν ζωντανοὺς δι’ ἀναστάσεως τοὺς πεθαμένους τν. Ἄλλοι δὲ ἐδέθησαν εἰς τὸ βασανιστικὸν ὄργανον, ποὺ ἐλέγετο τύμπανον καὶ ἐδάρησαν σκληρὰ μέχρι θανάτου, μὴ δεχθέντες νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστιν των καὶ ἔτσι νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὸ μαρτύριον· ἐπροτίμησαν δὲ τὸ σκληρὸν αὐτὸ μαρτύριον, διὰ νὰ ἐπιτύχουν ἀνάστασιν καλυτέραν ἀπὸ τὴν πρόσκαιρον ἀποκατάστασιν εἰς τὴν ζωὴν αὐτήν.

Μερικὲς γυναῖκες, χάρις εἰς αὐτὴν τὴν πίστιν, ἐπῆραν πάλιν ζωντανούς, διὰ τῆς ἀναστάσεως τοὺς νεκρούς των. Ἄλλοι δὲ ἐδέθησαν εἰς τὸ τύμπανον, εἰς τὸ φοβερὰ βασανιστικὸν ἐκεῖνον ὄργανον, χωρὶς νὰ δεχθοῦν τὴν ἀπελευθέρωσιν, ποὺ τοὺς ἐπρότειναν οἱ βασανισταί των, ἐὰν ἠρνοῦντο τὴν πίστιν των, καὶ ὑπέμειναν τὸ φοβερὸν μαρτύριον μέχρι θανάτου, διὰ νὰ ἐπιτύχουν καὶ πάρουν ἀνάστασιν ἀσυγκρίτως καλυτέραν ἀπὸ τὴν παροῦσαν ζωήν.

Ἄλλοι δὲ κτυπήθηκαν καὶ μαστιγώθηκαν, ἀκόμη καὶ ἁλυσοδέθηκαν καὶ φυλακίσθηκαν.

Ἄλλοι δὲ ἐδοκίμασαν ἐμπαιγμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ἀκόμη δὲ δεσμὰ καὶ φυλακήν.

Ἄλλοι δὲ ἐδοκίμασαν ἐμπαιγμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ἀκόμη δὲ δεσμὰ καὶ φυλακήν.

Θανατώθηκαν μὲ λίθους, μὲ πριόνι, μὲ φωτιὰ [Σημ.: Ἡ ἔννοια τοῦ «ἐπυράσθησαν» προσαρμόζεται ἄριστα στὴ σειρὰ τοῦ λόγου, ἐνῷ τοῦ «ἐπειράσθησαν» δὲν προσαρμόζεται], μὲ μαχαίρι. Ντύθηκαν δέρματα προβάτων καὶ γιδιῶν. Ζοῦσαν μὲ στερήσεις, μὲ πενία, μὲ κακουχίες.

Ἐλιθοβολήθησαν, ἐπριονίσθησαν, ἐδοκίμασαν πολλοὺς πειρασμούς, ἀπέθανον μὲ τὸν διὰ μαχαίρας θάνατον, περιεφέροντο σὰν πλανόδιοι ἐδῶ καὶ ἐκεῖ· καὶ ἐφόρουν γιὰ ἐνδύματα προβατοδέρματα καὶ γιδοδέρματα, στερούμενοι, θλιβόμενοι καὶ κακοπαθοῦντες.

Ἐλιθοβολήθησαν, ἐπριονίσθησαν, ἐπέρασαν μέσα ἀπὸ πολλοὺς πειρασμούς, ἀπέθαναν σφαγέντες μὲ μάχαιραν, περιήρχοντο ἐδῶ καὶ ἐκεῖ φοροῦντες, ἀντὶ γιὰ ἐνδύματα, προβιὲς καὶ δέρματα γιδιῶν, στερούμενοι, θλιβόμενοι, ὑποβαλλόμενοι εἰς πολλὰς κακουχίας.

Ἐπειδὴ ὁ κόσμος δὲν ἦταν ἄξιος νὰ τοὺς ἔχῃ κοντά του, περιπλανῶνταν σ’ ἐρημιὲς καὶ ὄρη καὶ σπηλιὲς καὶ τὶς ὀπὲς τῆς γῆς.

Τῶν ἁγίων αὐτῶν ἀνδρῶν δὲν ἦτο ἄξιος οὔτε ἠδύνατο νὰ συγκριθῇ πρὸς αὐτοὺς ὁλόκληρος ὁ κόσμος. Ἐπεριπλανῶντο εἰς τὰς ἐρήμους καὶ εἰς τὰ βουνὰ καὶ εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς τρύπας τῆς γῆς.

Τέτοιους ἁγίους δὲν ἦτο ἄξιος νὰ τοὺς ἔχῃ ὁ ἁμαρτωλὸς κόσμος. Ἐπεριπλανῶντο εἰς τὶς ἐρημίες, εἰς τὰ ὄρη, εἰς τὰ σπήλαια, εἰς τὶς τρύπες τῆς γῆς.

Ὅλοι δὲ αὐτοί, ἂν καὶ ἔλαβαν καλὴ μαρτυρία λόγῳ τῆς πίστεώς τους, δὲν ἔλαβαν αὐτὸ ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός.

Καὶ ὅλοι αὐτοί οἱ ἅγιοι ἄνδρες, καίτοι ἔλαβαν ἐγκωμιαστικὴν μαρτυρίαν διὰ τὴν πίστιν των, δὲν ἀπήλαυσαν τὴν ὑπόσχεσιν τῆς οὐρανίου κληρονομίας.

Καὶ ὅλοι αὐτοί, μολονότι ἔλαβαν τὴν καλὴν καὶ τιμίαν μαρτυρίαν, ὅτι εὐηρέστησαν εἰς τὸν Θεὸν χάρις εἰς τὴν πίστιν των, δὲν ἀπήλαυσαν πλήρως τὴν ὑπόσχεσιν τῆς λυτρώσεως καὶ τῆς οὐρανίου βασιλείας.

Διότι ὁ Θεὸς προέβλεψε κάτι ἀνώτερο γιὰ μᾶς, νὰ μὴ δικαιωθοῦν δηλαδὴ χωρὶς ἐμᾶς (Ἐν μέρει μόνον ἔλαβαν τὸ μισθό τους, καὶ πλήρως θὰ τὸν λάβουν μαζὶ μὲ μᾶς κατὰ τὴ δευτέρα παρουσία).

Διότι ὁ Θεὸς προέβλεψε δι’ ἠμᾶς κάτι καλύτερον, ὥστε αὐτοὶ νὰ μὴ λάβουν εἰς βαθμὸν τέλειον τὴν σωτηρίαν χωρὶς ἡμᾶς, ἀλλὰ νὰ τὴν λάβωμεν ὅλοι μαζί. Ἔτσι ἠμεῖς εὑρισκόμεθα εἰς πλεονεκτικωτέραν θέσιν, διότι ὄχι μόνον ζῶμεν εἰς τοὺς χρόνους τῆς ἀπολυτρώσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ περίοδος τῆς ἀναμονῆς εἶναι μικροτέρα δι’ ἡμᾶς.

Διότι ὁ Θεὸς ἐπρόβλεψε δι’ ἡμᾶς κάτι καλύτερον· δηλαδὴ νὰ μὴ ἀπολαύσουν αὐτοὶ πλήρη τὴν τελείωσιν καὶ τὴν μακαριότητα χωρὶς ἡμᾶς (ἀλλ’ ὅλοι μαζῆ σὰν ἕνα πνευματικὸν σῶμα νὰ ἀπολαύσωμεν κατὰ τὴν δευτέραν παρυσίαν τὴν μακαριότητα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν).

Λοιπὸν καὶ ἐμεῖς, τοὺς ὁποίους περιβάλλει τόσο μεγάλο νέφος θεατῶν, ἀφοῦ ἀποβάλωμε κάθε βάρος καὶ τὴν ἁμαρτία ποὺ μᾶς περισφίγγει ἰσχυρά, ἂς τρέχωμε μὲ ὑπομονὴ τὸ παρὸν ἀγώνισμα τοῦ δρόμου,

Λοιπὸν καὶ ἡμεῖς, ἀφοῦ ἔχομεν τριγύρω μᾶς τόσον μεγάλο καὶ πυκνὸν σύννεφον ἀνθρώπων, ποὺ ἐμαρτύρησαν διὰ τὴν ἀλήθειαν τῆς πίστεως, ἂς πετάξωμεν ἀπὸ ἐπάνω μας κάθε βάρος βιοτικῶν πραγμάτων καὶ φροντίδων, ἐπὶ πλέον δὲ καὶ τὴν ἁμαρτίαν, εἰς τὴν ὁποίαν εὔκολα κανεὶς παρασόρεται, καὶ ἂς τρέχωμεν μὲ ὑπομονὴν τὸν ἀγῶνα, ποὺ προβάλλει ἐμπρός μας.

Διὰ τοῦτο, λοιπόν, καὶ ἡμεῖς, ἀφοῦ ἔχομεν ὁλόγυρά μας τόσον μεγάλο νέφος ἀναριθμήτων ἁγίων, ποὺ ἐμαρτύρησαν καὶ ἐμαρτυρήθησαν διὰ τὴν πίστιν των, ἂς πετάξωμεν μακρυὰ ἀπὸ ἐπάνω μας κάθε βάρος ἀπὸ τὰς καταθλιπτικὰς μερίμνας τοῦ βίου καὶ προπαντὸς τὴν ἁμαρτίαν, ἡ ὁποία ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα κατὰ τρόπον δελεαστικὸν καὶ προκλητικὸν εὔκολα μᾶς περιβάλλει, καὶ ἂς τρέχωμεν μὲ ἐπιμονὴν καὶ ὑπομονὴν τὸν ἀγῶνα, ποὺ εὑρίσκεται ἐνώπιον μας.

ἀποβλέποντας στὸν ἀρχηγὸ καὶ «δικαιωτὴ» τῆς πίστεως Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος, ἐνῷ ἦταν στὴν ἐξουσία του ἡ χαρά, ὑπέφερε σταύρωσι, περιφρονώντας τὴν ἀτίμωσι, καὶ κάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.

Καὶ πουθενὰ ἀλλοῦ ἂς μὴ στρέφωμεν τὰ βλέμματά μας καὶ τὴν προσοχήν μας παρὰ μόνον εἰς τὸν Ἰησοῦν, ποὺ εἶναι ἀρχηγὸς καὶ θεμελιωτὴς τῆς πίστεως καὶ μᾶς τελειοποιεῖ εἰς αὐτήν. Αὐτὸς διὰ τὴν χαράν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἐμπρός του καὶ θὰ ἀπελάμβανεν, ὅταν μὲ τὸ πάθημά του θὰ ἔσωζε πολλούς, ὑπέμεινε θάνατον σταυρικὸν καὶ κατεφρόνησε τὴν ἐντροπὴν καὶ τὴν ἀτίμωσιν τοῦ θανάτου τούτου, διὰ τοῦτο δὲ καὶ ἔχει καθήσει τώρα εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.

Διὰ νὰ ἀντλοῦμεν δὲ θάρρος καὶ δύναμιν, ἂς ἔχωμεν προσηλωμένα μὲ πίστιν τὰ βλέμματά μας εἰς τὸν Χριστόν, τὸν ἀρχηγὸν καὶ ἰδρυτὴν τῆς πίστεώς μας, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν χάριν του μᾶς χειραγωγεῖ εἰς τὸν δρόμον τῆς τελειότητος. Αὐτὸς ἀντὶ τῆς μακαριότητος, τὴν ὁποίαν εἶχε πάντοτε ἐμπρός του ὡς Θεὸς καὶ ἀντὶ τῆς χαρᾶς τὴν ὁποίαν ἐδικαιοῦτο νὰ ἀπολαμβάνῃ καὶ ὡς ἄνθρωπος ἀναμάρτητος εὐαρεστήσας κατὰ πάντα εἰς τὸν Πατέρα, ἐπροτίμησε καὶ ὑπέμεινε τὸν σταυρικὸν θάνατον καὶ κατεφρόνησε τὴν ἐντροπὴν καὶ τὸν ἐξευτελισμὸν πρὸς χάριν ἡμῶν. Καὶ διὰ τοῦτο ἔχει καθίσει τώρα εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.

Ἀναλογισθῆτε λοιπὸν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ὑπέμεινε τέτοια ἐναντίον του ἐχθρικὴ πρᾶξι ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς, γιὰ νὰ μὴν ἀποκάμετε καὶ ἀποθαρρυνθῆτε.

Ναί· τρέχετε καὶ σεῖς μὲ ὑπομονὴν τὸν ἀγῶνα σας. Διότι σκεφθῆτε καλὰ ἐκείνον, ὁ ὁποῖος ἔχει ὑποφέρει μὲ ὑπομονὴν τόσην ἀντίστασιν καὶ ἀτίμωσιν εἰς τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς σταυρωτάς του, διὰ νὰ μὴ ἀποκάμητε καὶ παραλύσουν ἀπὸ τὴν ἀποθάρρυνσιν αἱ ψυχαί σας.

Σκεφθῆτε, λοιπόν, ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ μοχθηροὺς βασανιστὰς καὶ σταυρωτάς του ὑπέμεινε τόσον μεγάλην μαρτυρικὴν ὀδύνην καὶ ἐξουθένωσιν, διὰ νὰ μὴ ἀποκάμετε καὶ λιποψυχήσετε κσαὶ παραλύσουν ἀποθαρρυμέναι αἱ ψυχαί σας.

Στὸν ἀγῶνα σας κατὰ τῆς ἁμαρτίας δὲν ἀντισταθήκατε ἀκόμη μέχρι τοῦ σημείου νὰ χύσετε τὸ αἷμα σας.

Δὲν ἀντισταθήκατε ἀκόμη μέχρι σημείου νὰ λάβετε τραύματα καὶ νὰ χύσετε τὸ αἷμα σας ἀγωνιζόμενοι κατὰ τῆς ἁμαρτίας.

Δὲν ἀντισταθήκατε ἀκόμη ἀγωνιζόμενοι σκληρὰ ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ χύσετε καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα σας.

Καὶ λησμονήσατε τὴν παραίνεσι ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ σὲ σᾶς ὡς υἱούς· Υἱέ μου, νὰ μὴν ἀποκρούῃς τὴν παίδευσι [Σημ.: Ἤ, νὰ μὴ κάμπτεσαι ἀπὸ τὴν παίδευσι, ἢ, νὰ μὴ φοβῆσαι τὴν παίδευσι] τοῦ Κυρίου, οὔτε νὰ λιποψυχῇς, ὅταν δοκιμάζεσαι ἀπ’ αὐτόν.

Καὶ ἐξεχάσατε τὴν προτροπὴν καὶ νουθεσίαν, ποὺ μᾶς κάνει ὁ Θεός, ὅταν μᾶς ὁμιλῇ σὰν εἰς παιδιά του. Παιδί μου, μὴ παραμελῇς καὶ μὴ βγάζῃς ἀπὸ τὸν νοῦν σου τὴν ὠφέλειαν, ποὺ φέρει ἡ διὰ μέσου τῶν θλίψεων παιδαγωγία τοῦ Κυρίου, καὶ μὴ ἀποθαρρύνεσαι, ὅταν ἐλέγχεσαι καὶ ἐπιτιμᾶσαι ἀπὸ τὸν Κύριον.

Καὶ ἐν τούτοις ἐξεχάσατε τὴν παρηγορίαν καὶ προτροπήν, τὴν ὁποίαν μᾶς κάμνει ὁ Θεός, ὅταν συνομιλῇ μαζῆ μας σὰν πρὸς παιδιά του· «παιδί μου, μὴ ἀμελῇς καὶ μὴ ἀδιαφορῇς διὰ τὴν παιδαγωγίαν, ποὺ ἔστω καὶ διὰ μέσου θλίψεων, σοῦ κάμνει ὁ Κύριος καὶ μὴ παραλύῃς καὶ ἀποθαρρύνεσαι, ὅταν ἐλέγχεσαι ἀπὸ αὐτόν.

Διότι ὁ Κύριος παιδεύει [Σημ.: Ἤ, θλίβει] ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖο ἀγαπᾷ, καὶ μαστιγώνει κάθε υἱόν, πρὸς τὸν ὁποῖον ἔχει στοργή.

Διότι ἐκεῖνον, ποὺ ἀγαπᾷ ὁ Κύριος, τὸν Παιδαγωγεῖ μὲ θλίψεις, μαστιγώνει δὲ μὲ δοκιμασίας κάθε υἱόν, ποὺ τὸν δέχεται πλησίον του ὡς ἰδικόν του.

Διότι ἐκεῖνον ποὺ ἀγαπᾷ ὁ Κύριος, τὸν παιδαγωγεῖ καὶ τὸν μορφώνει διὰ μέσου τῶν θλίψεων· μαστιγώνει δὲ μὲ ταλαιπωρίες κάθε υἱόν, τὸν ὁποῖον δέχεται κοντά του ὡς ἰδικόν του».

Ἐὰν ὑφίστασθε παίδευσι, ὁ Θεὸς φέρεται σὲ σᾶς ὡς υἱούς. Διότι ποιός υἱὸς ὑπάρχει, τὸν ὁποῖο δὲν παιδεύει ὁ πατέρας;

Ἐὰν δὲ μὲ ὑπομονὴν δέχεσθε τὴν παιδαγωγίαν, ὁ Θεὸς συμπεριφέρεται πρὸς σᾶς σὰν εἰς παιδιά του. Διότι ποῖος υἱὸς εἶναι ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον δὲν παιδαγωγεῖ ὁ πατέρας του; Πράγματι κανείς.

Ἐὰν δείχνετε ὑπομονὴν καὶ δέχεσθε τὴν παιδαγωγίαν αὐτὴν τοῦ Κυρίου, ἂς ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας, ὅτι ὁ Θεὸς συμπεριφέρεται πρὸς σᾶς, σὰν πρὸς παιδιά του. Διότι, ὑπάρχει κανένας υἱός, τὸν ὁποῖον δὲν παιδαγωγεῖ μὲ πολλοὺς τρόπους ὁ πατέρας;

Ἐὰν δὲ εἶσθε χωρὶς παίδευσι, τὴν ὁποία ἔχουν ὑποστῇ ὅλοι (οἱ υἱοί), τότε εἶσθε νόθοι καὶ ὄχι υἱοί.

Ἐὰν δὲ εἶσθε χωρὶς παιδαγωγίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔλαβαν μέρος καὶ ἐδοκίμασαν ὅλα τὰ γνήσια παιδιά, ἀποδεικνύεται ἀπὸ αὐτό, ὅτι εἶσθε νόθοι καὶ δὲν εἶσθε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ.

Ἐὰν ὅμως μένετε χωρὶς αὐτὴν τὴν παιδαγωγίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔλαβαν μέρος καὶ τὴν ἐγεύθησαν ὅλα τὰ ἀληθινὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, τότε δὲν εἶσθε γνήσια παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ νόθα.

Ἔπειτα, τοὺς μὲν πατέρες (γονεῖς), οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν σὲ μᾶς τὸ σῶμα, εἴχαμε παιδαγωγοὺς καὶ κάναμε ὑπακοὴ σ’ αὐτούς. Δὲν πρέπει πολὺ περισσότερο νὰ ὑποτασσώμεθα στὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὰ πνεύματα (τὶς ψυχές), καὶ ἔτσι νὰ κερδίσωμε τὴ ζωή;

Ἔπειτα ἂς προσθέσω καὶ κάτι ἄλλο. Ὅταν ἤμεθα μικρὰ παιδιὰ εἴχαμεν τοὺς σαρκικοὺς πατέρας μας παιδευτάς, ποὺ ἐτιμωροῦσαν τὰς παρεκτροπάς μας, καὶ ἐδεικνύαμεν ἐντροπὴν καὶ σεβασμὸν εἰς αὐτούς. Δὲν θὰ ὑποταχθῶμεν λοιπὸν πολὺ περισσότερον πρὸς τὸν Θεόν, τὸν Πατέρα τῶν πνευματικῶν καὶ λογικῶν ὑπάρξεων, ὥστε μὲ τὴν ὑποταγήν μας αὐτὴν νὰ ζήσωμεν τὴν μακαρίαν καὶ αἰωνίαν ζωήν;

Ἔπειτα, ἂς σκεφθῶμεν καὶ τοῦτο· ὅταν ἤμεθα μικροὶ εἴχαμεν τοὺς σαρκικοὺς πατέρας μας ὡς παιδαγωγούς, οἱ ὁποῖοι καὶ μᾶς ἐπέπλητταν καὶ μᾶς ἐτιμωροῦσαν καὶ ἐδοκιμάζαμεν ἐντροπὴν καὶ συστολὴν ἐπέναντί των. Δὲν πρέπει, λοιπόν, ἀκόμη περισσότερον, νὰ ὑποταχθῶμεν εἰς τὸν Θεόν, τὸν δημιουργὸν καὶ πατέρα ὅλων τῶν πνευματικῶν ὑπάρξεων, καὶ νὰ κερδήσωμεν ἔτσι τὴν αἰωνίαν ζωήν;

Διότι ἐκεῖνοι μὲν παιδαγωγοῦσαν γιὰ λίγο χρόνο ὅπως αὐτοὶ νόμιζαν, ἐνῷ αὐτὸς παιδαγωγεῖ πρὸς τὸ συμφέρον, γιὰ νὰ μετάσχωμε στὴ δόξα του (Ἡ μετοχὴ στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι γιὰ λίγο χρόνο, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀτέρμονα αἰωνιότητα).

Ναί· πρέπει νὰ ὑποταχθῶμεν. Διότι οἱ μὲν σαρκικοὶ πατέρες μας διὰ τὸ ὀλίγον χρονικὸν διάστημα τοῦ ἐπιγείου βίου μας ἐπαιδαγώγουν ἠμᾶς, ὅπως ἐφαίνετο καλὸν εἰς αὐτούς, ποὺ δὲν ἦσαν ἀλάνθαστοι καὶ ἐλεύθεροι ἀπὸ τὰς παραφορὰς τοῦ θυμοῦ. Ὁ Θεὸς ὅμως μᾶς παιδαγωγεῖ ἀσφαλῶς διὰ τὸ συμφέρον μας, διὰ νὰ γίνωμεν μέτοχοι τῆς ἁγιότητος καὶ μακαριότητός του.

Διότι οἱ μὲν σαρκικοὶ γονεῖς μᾶς ἐπαιδαγωγοῦσαν, ὅπως ἐνόμιζαν καλόν, διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν κατὰ τὸ ὀλιγοχρόνιον αὐτὸ διάστημα τῆς ἐπιγείου ζωῆς μας. Ὁ Θεὸς ὅμως μᾶς παιδαγωγεῖ (σύμφωνα μὲ τὴν ἀγαθότητα καὶ σοφίαν αὐτοῦ κατὰ τὸν ἀπολύτως ὀρθὸν τρόπον) πρὸς τὸ συμφέρον μας, διὰ νὰ γίνωμεν μέτοχοι τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς δόξῃς αὐτοῦ.

Κάθε δὲ παίδευσι πρὸς μὲν τὸ παρὸν δὲν φαίνεται πρόξενος χαρᾶς, ἀλλὰ λύπης. Ὕστερα ὅμως, σ’ ὅσους ἔχουν γυμνασθῇ μ’ αὐτή, ἀποδίδει πλούσιο καρπὸ δικαιώσεως (σωτηρίας).

Κάθε παιδαγωγία δὲ πρὸς τὸ παρὸν μέν, ὅσον δηλαδὴ διαρκεῖ ἡ παίδευσις, δὲν φαίνεται πρόξενος χαρᾶς, ἀλλὰ προκαλεῖ λύπην, ὕστερα ὅμως ἀνταμείβει ἐκείνους, ποὺ ἐγυμνάσθησαν καὶ ἐπαιδαγωγήθησαν δι’ αὐτῆς, μὲ καρπὸν εἰρηνικόν, ὁ καρπὸς δὲ αὐτὸς εἶναι ἡ δικαιοσύνη καὶ ἁγιότης, ποὺ γίνεται κτῆμα τῶν παιδαγωγηθέντων.

Κάθε παιδαγωγία, καθ’ ὅν χρόνον διαρκεῖ, δὲν φαίνεται νὰ φέρῃ χαράν, ἀλλὰ λύπην, ὕστερον ὅμως, εἰς ἐκείνους, ποὺ ἠσκήθησαν καὶ ἐπαιδαγωγήθησαν δι’ αὐτῆς, ἀποδίδει καὶ φέρει εἰρηνικὸν καὶ εὐχάριστον καρπὸν δικαιοσύνης καὶ ἁγιότητος.

Γι’ αὐτὸ τὰ κάτω πεσμένα χέρια καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἀνορθώσετε,

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἀπὸ ἀγάπην καὶ πρὸς ὠφέλειαν μᾶς παιδεύει ὁ Θεός, δι’ αὐτὸ τὰ πεσμένα κάτω χέρια καὶ τὰ παραλυμένα γόνατα σηκώσατέ τα ὄρθια καὶ λάβετε θάρρος καὶ δύναμιν.

Ἀκριβῶς, διότι τόσον μεγάλην ὠφέλειαν φέρει ἡ παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ «ἐσηκώσατε καὶ χαλυβδώσατε τὰ πεσμένα κάτω χέρια καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα»

καὶ κάνετε ὁμαλοὺς δρόμους γιὰ τὰ πόδια σας, ὥστε τὸ χωλὸ πόδι νὰ μὴν ἐξαρθρωθῇ, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ θεραπευθῇ.

Καὶ ἂς βαδίσουν ἴσιους δρόμους τὰ πόδια σας, διὰ νὰ μὴ χειροτερεύσῃ ἡ κουτσαμάρα σας, ἀλλὰ τουναντίον νὰ ἰατρευθῇ. Ἀποκτήσατε δηλαδὴ ὀρθὰ φρονήματα καὶ παύσατε νὰ τρικλίζετε μεταξὺ ἰουδαϊκῶν καὶ εὐαγγελικῶν διδαγμάτων, διότι κινδυνεύετε νὰ πλανηθῆτε μακρὰν ἀπὸ τὸν ἴσιον δρόμον τῆς πίστεως.

καὶ «κάμετε εὐθεῖς τοὺς δρόμους, διὰ νὰ βαδίζουν μὲ ἀσφάλειαν τὸ πόδια σας», διὰ νὰ μὴ παρεκκλίνῃ καὶ ξεκόψῃ ἀπὸ τὸν ὀρθὸν δρόμον ὁ χωλός, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ ἰαρευθῇ.

Νὰ ἐπιδιώκετε εἰρήνη μὲ ὅλους, καὶ τὴν ἁγιότητα, χωρὶς τὴν ὁποία κανεὶς δὲν θὰ ἰδῇ τὸν Κύριο.

Ἐπιδιώκετε νὰ ἔχετε εἰρήνην μὲ ὅλους. Ἐπιδιώκετε καὶ τὸν ἁγιασμὸν καὶ τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας ἀπὸ κάθε πάθος. Διότι χωρὶς τὸν ἁγιασμὸν κανεὶς δὲν θὰ ἴδῃ τὸν Κύριον.

Ἀγωνίζεσθε καὶ προσπαθεῖτε νὰ ἔχετε εἰρήνην μὲ ὅλους, νὰ ἀποκτήσετε δὲ τὴν ἁγιότητα καὶ καθαρότητα τῆς καρδίας, διότι χωρὶς αὐτὴν τὴν ἁγιότητα κανεὶς δὲν θὰ ἵδῃ τὸν Κύριον.

Νὰ προσέχετε, μήπως κανεὶς στερεῖται ἀπὸ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ, μήπως καμμιὰ δηλητηριώδης ρίζα, καθὼς βλαστάνει πρὸς τὰ ἄνω, σᾶς προσβάλλῃ, καὶ ἔτσι δηλητηριασθοῦν ἀπ’ αὐτὴν πολλοί,

Προσέχετε δὲ καλά, μήπως ὑπάρχει μεταξύ σας κανείς, ποὺ καθυστερεῖ καὶ μένει πίσω ἀπὸ τὴν σωτηρίαν, ἡ ὁποία εἶναι χάρις Θεοῦ. Προσέχετε, μήπως καμμία ρίζα πικρὰ βίου διεφθαρμένου καὶ διδασκαλίας πλανημένης, ποὺ μπορεῖ νὰ δηλητηριάσῃ τὸ ἐκκλησιαστικὸν πλήρωμα, φυτρώνει πρὸς τὰ ἐπάνω καὶ προκαλεῖ ἐνόχλησιν καὶ μὲ αὐτὴν μολυνθοῦν καὶ βλαβοῦν πολλοί.

Προσέχετε καλά, μήπως κανεὶς ἀπὸ σᾶς στερεῖται ἐξ ὑπαιτιότητός του τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ χάση τὴν σωτηρίαν. Προσέχετε μήπως καμμιὰ πικρὴ ρίζα ἐγωπαθοῦς καὶ ἁμαρτωλῆς καρδίας φυτρώνει πρὸς τὰ πάνω καὶ προκαλεῖ ἐνόχλησιν καὶ μολυνθοῦν μὲ αὐτὴν πολλοί.

μήπως κανεὶς εἶναι ἀνήθικος ἢ καταφρονητὴς ὅπως ὁ Ἡσαῦ, ὁ ὁποῖος ἀντὶ ἑνὸς φαγητοῦ πώλησε τὰ πρωτοτόκια του.

Προσέχετε ἀκόμη, μήπως εἶναι κανεὶς πόρνος ἢ βέβηλος καὶ περιφρονητὴς τῶν ἱερῶν, καθὼς ὁ Ἠσαῦ, ποὺ δι’ ἕνα φαγητὸν ἐπώλησε τὸ ἱερὸν προνόμιον τῶν πρωτοτοκίων του.

Προσέχετε ἀκόμη, μήπως εἶναι κανεὶς πόρνος ἢ ἀσεβὴς καὶ ἀνίερος, ὅπως ὁ Ἠσαῦ, ὁ ὁποῖος ἀντὶ ἑνὸς φαγητοῦ ἐπώλησε τὰ ἱερὰ καὶ ἀνεκτίμητα πρωτοτόκιά του, ἀπὸ τὰ ὁποῖα καὶ ἐξέπεσε διὰ παντός.

Γνωρίζετε δέ, ὅτι καὶ ἀργότερα, ὅταν ἤθελε νὰ κληρονομήσῃ τὴν εὐλογία, ἀπέτυχε, - διότι ἡ μετάνοιά του δὲν ἔγινε δεκτή - , ἂν καὶ τὴ ζήτησε μὲ δάκρυα.

Μὲ τὴν πώλησιν ὅμως αὐτὴν ἔχασε γιὰ πάντα τὰ πρωτοτοκιά του. Διότι γνωρίζετε ἀπὸ τὴν διήγησιν τῆς Γραφῆς, ὅτι καὶ ὕστερα, ὅταν ἤθελε νὰ κληρονομήσῃ τὴν εὐλογίαν τοῦ πρωτοτόκου παιδίου, ἀπεδοκιμάσθη. Διότι δὲν εὗρε μέσον μετανοίας, ποὺ να ἐπανώρθωνε τὰς συνεπείας τῆς βεβηλώσεώς του ἐκείνης, καίτοι μὲ δάκρυα ἐζήτησε τὴν μετάνοιαν καὶ ἐπανόρθωσιν αὐτήν.

Διότι γνωρίζετε, ὅτι, ἂν καὶ ἔπειτα ἤθελε νὰ ξαναπάρῃ πάλιν τὴν εὐλογίαν τῶν πρωτοτοκιῶν, ἀπεδοκιμάσθη ἀπὸ τὸν Θεόν. Διότι δὲν εὗρε ἀποτελεσματικὸν τρόπον μετανοίας, διὰ νὰ ἐπανορθώσῃ τὸ σφάλμα του, ἂν καὶ μὲ δάκρυα ἐζήτησε τὴν ἐπανόρθωσιν ἐκ μέρους τοῦ πατρός του.

Δὲν ἔχετε δὲ προσέλθει σὲ ὄρος, ποὺ εἶναι γυμνὸ καὶ καίεται μὲ φωτιά, καὶ σὲ πυκνὴ ὁμίχλη καὶ σκότος καὶ θύελλα

Προσέξατε λοιπὸν νὰ μὴ καθυστερήσετε καὶ πέσετε ἔξω ἀπὸ τὴν σωτηρίαν. Διότι δὲν ἐπλησιάσατε εἰς βουνόν, ποὺ μπορεῖ νὰ ψηλαφηθῇ καὶ ποὺ ἔχει καῇ μὲ φωτιά, ὅπως ἦτο τὸ Σινᾶ. Οὔτε ἐπλησιάσατε εἰς σύννεφον μαῦρο καὶ εἰς σκοτάδι καὶ εἰς ἀνεμοστρόβιλον,

Νὰ εἶσθε ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί, μήπως καὶ χάσετε ἀπὸ ραθυμίαν καὶ ἐμέλειαν τὴν σωτηρίαν, διότι δὲν ἔχετε πλησιάσει ἕνα ψηλαφητὸ καὶ «φλογισμένο ἀπὸ πῦρ βουνό, ὅπως ἦτο τὸ Σινᾶ, οὔτε πυκνὴν μαύρην ὁμίχλην καὶ σκότος καὶ θύελλαν

καὶ (τρομακτικὸ) ἦχο σάλπιγγος καὶ τέτοια φωνὴ λόγων, ὥστε ἐκεῖνοι, ποὺ ἄκουσαν, παρακάλεσαν νὰ μὴν ἀκούσουν πλέον.

καὶ εἰς τρομακτικὸν ἦχον σάλπιγγος καὶ εἰς τὴν φοβερὰν φωνὴν λόγων, ποὺ οἱ ἀκούσαντες εἰς τὸ Σινᾶ Ἰουδαῖοι ἠρνήθησαν καὶ παρῃτήθησαν νὰ τὴν ἀκούσουν καὶ παρεκάλεσαν νὰ μὴ προστεθῇ εἰς αὐτοὺς καὶ ἄλλος λόγος·

καὶ συγκλονιστικὸν ἦχον σάλπιγγος καὶ φοβερὰν φωνὴν λόγων Θεοῦ», τὴν ὁποίαν, ὅταν ἤκουσαν οἱ Ἰουδαῖοι, ἐκεῖ εἰς τὸ Σινᾶ, κατελήφθησαν ἀπὸ φόβον, ἠρνήθησαν νὰ τὴν ἀκούσουν καὶ παρεκάλεσαν νὰ μὴ προστεθοῦν καὶ ἄλλοι λόγοι εἰς αὐτούς.

Δὲν ὑπέφεραν ἐπίσης τὴ διαταγή· Καὶ ζῶο ἀκόμη, ἂν ἐγγίσῃ τὸ ὄρος, θὰ λιθοβοληθῇ.

διότι δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ὑποφέρουν ἐκεῖνο, ποὺ διετάχθη ἀπὸ τὸν Θεόν· ἤτοι καὶ ζῶον ἀκόμη ἂν ἀκουμβήσῃ εἰς τὸ βουνόν, θὰ λιθοβοληθῇ.

Διότι δὲν τοὺς ἦτο δυνατὸν νὰ ὑποφέρουν ἐκεῖνο ποὺ εἶχεν ἀπειλήσει ὁ Θεός· «καὶ ζῶον ἀκόμη ἐὰν πλησιάσῃ καὶ ἐγγίσῃ τὸ ὄρος θὰ λιθοβοληθῇ».

Ναί, τόσο φοβερὸ ἦταν τὸ φαινόμενο! Ὁ Μωυσῆς εἶπε· Εἶμαι γεμᾶτος φόβο καὶ τρόμο.

Καὶ ἦτο τόσον πολὺ φοβερὸν αὐτό, ποὺ ἐφαίνετο στὰ μάτια των, ὥστε καὶ αὐτὸς ὁ Μωϋσῆς εἶπεν· Εἶμαι γεμᾶτος φόβον καὶ τρόμον.

Καὶ ἦτο τόσον πολὺ φοβερὸν αὐτὸ τὸ φαινόμενον, ποὺ ἐπρόβαλεν εἰς τὰ μάτια των, ὥστε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Μωϋσῆς εἶπε· «εἶμαι γεμᾶτος φόβον καὶ τρόμον!»

Ἀλλ’ ἔχετε προσέλθει στὸ ὄρος Σιὼν καὶ στὴν πόλι τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωντανοῦ (τοῦ ἀληθινοῦ), τὴν ἐπουράνια Ἱερουσαλήμ, καὶ σὲ μυριάδες ἀγγέλων,

Δὲν ἀντικρύσατε λοιπὸν τὰ τόσον φοβερὰ καὶ τρομακτικὰ περιστατικά, ὑπὸ τὰ ὁποῖα ἔγινεν ἡ Π. Διαθήκη. Ἀλλ’ ἔχετε προσέλθει εἰς τὸ ὄρος τῆς πνευματικῆς Σιὼν καὶ εἰς τὴν πόλιν τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωντανοῦ, εἰς τὴν ἐπουράνιον Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς μυριάδας ἀγγέλων,

Ἀλλ’ ἔχετε προσέλθει εἰς τὸ ὄρος τῆς νέας Σιών, εἰς τὴν πνευματικὴν πόλιν τοῦ ζῶντος Θεοῦ, εἰς τὴν ἐπουράνιον Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὰς μυριάδας τῶν ἀγγέλων,

σὲ πολυπληθῆ συνάθροισι καὶ σύναξι ἐκλεκτῶν υἱῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταγραφῇ στοὺς οὐρανούς, καὶ στὸ Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι «δικαιωτής» ὅλων, καὶ στὰ πνεύματα τῶν δικαίων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν δικαιωθῇ (ἐν μέρει βεβαίως, διότι ἡ πλήρης δικαίωσι θὰ γίνῃ κατὰ τὴ δευτέρα παρουσία),

ποὺ πανηγυρίζουν καὶ σκορποῦν χαρὰν καὶ ὄχι τρόμον. Ἔχετε προσέλθει καὶ εἰς τὴν σύναξιν τῶν ἐκλεκτῶν καὶ προσφιλῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχουν καταγραφῆ πολῖται εἰς τοὺς οὐρανούς. Ἐπλησιάσατε καὶ εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶναι κριτῆς ὅλων, ἐπλησιάσατε καὶ εἰς τὰ πνεύματα τῶν δικαίων, ποὺ ἔχουν γίνει τέλειοι.

εἰς πανευφρόσυνον πανήγυριν καὶ εἰς χαρμόσυνον συγκέντρωσιν τῶν ἐκλεκτῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ἔχουν πλέον καταγραφῆ ὡς πολῖται τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἐπλησιάσατε καὶ εἰς τὸν Θεόν, τὸν δικαιοκρίτην ὅλων, καὶ εἰς τὰ πνεύματα τῶν δικαίων, ποὺ ἔχουν πλέον ἀποκτήσει τὴν ἠθικὴν τελείωσιν καὶ ἀναμένουν τὴν τελείαν μακαριότητα.

καὶ στὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι μεσίτης νέας διαθήκης, καὶ σὲ αἷμα καθαρισμοῦ, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ καλλίτερα ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ (ἀφοῦ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτία, ἐνῷ τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ ζητοῦσε ἐκδίκησι).

Προσήλθατε ἀκόμη εἰς μεσίτην Νέας Διαθήκης, τὸν Ἰησοῦν, καὶ εἰς αἷμα μὲ τὸ ὁποῖον ἐρραντίσθητε καὶ ἡγιάσθητε, καὶ τὸ ὁποῖον λαλεῖ πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τὴν ἐξιλέωσίν μας καλύτερα παρὰ τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ, ποὺ ἐζήτει ἐκδίκησιν.

Προσήλθατε ἀκόμη κοντὰ εἰς τὸν μεσίτην τῆς νέας διαθήκης, τὸν Ἰησοῦν, καὶ εἰς τὸ αἷμα τῆς θυσίας του, μὲ τὸ ὁποῖον ἐρραντίσθητε καὶ ἐπήρατε τὴν λύτρωσιν καὶ τὸν ἁγιασμὸν καὶ τὸ ὁποῖον λαλεῖ καὶ συνηγορεῖ πλησίον τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ ἡμῶν, περισσότερον ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ, ποὺ ἐζητοῦσε ἐκδίκησιν ἐναντίον τοῦ ἀδελφοκτόνου.

Προσέχετε νὰ μὴν ἀρνηθῆτε νὰ ὑπακούσετε σ’ αὐτόν (τὸν Ἰησοῦ), ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ. Διότι, ἐὰν ἐκεῖνοι δὲν διέφυγαν τὴν τιμωρία ὅταν ἀρνήθηκαν νὰ ὑπακούσουν στὸν ἐπίγειο (τὸν Μωυσῆ), ποὺ φανέρωνε τὶς θεῖες βουλές, πολὺ περισσότερο δὲν θὰ διαφύγωμε τὴν τιμωρία ἐμεῖς, ἐὰν ἀποστρεφώμεθα τὸν οὐράνιο (τὸν Ἰησοῦ).

Σεῖς λοιπὸν ποὺ ἀξιώθητε νὰ ἀπολαύσετε τὰ θαυμαστὰ αὐτά, προσέχετε νὰ μὴ ἀρνηθῆτε καὶ ἀπειθήσετε πρὸς τὸν Θεόν, ποὺ σᾶς λαλεῖ. Διότι, ἐὰν δὲν διέφυγαν τὴν τιμωρίαν ἐκεῖνοι, ποὺ ἠπείθησαν εἰς τὸν Μωϋσῆν, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐφανέρωνε θείας ἐντολὰς ἐπὶ τῆς γῆς, πολὺ περισσότερον δὲν θὰ ξεφύγωμεν ἡμεῖς, ποὺ ἀποστρεφόμεθα τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς ὁμιλεῖ ἀπὸ τοὺς οὐρανούς.

Προσέχετε, λοιπόν, μήπως τυχὸν καὶ ἀπαρνηθῆτε τὸν πανάγαθον Θεόν, ποὺ σᾶς ὁμιλεῖ· διότι ἐὰν οἱ Ἑβραῖοι τῆς παλαιᾶς ἐποχῆς, ποὺ ἠρνήθησαν νὰ ὑπακούσουν εἰς τὸν Μωϋσέα, τὸν ὁμιλοῦντα ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐξέφυγαν τὴν τιμωρίαν, πολὺ περισσότερον δὲν θὰ ξεφύγωμεν ἡμεῖς, ποὺ ἀπαρνούμεθα τὸν Θεὸν καὶ ἀποστρέφομεν τὸν ἑαυτόν μας ἀπὸ ἐκεῖνος, ποὺ μᾶς ὁμιλεῖ ἐκ τῶν οὐρανῶν.

Αὐτοῦ ἡ φωνὴ σάλευε τότε τὴ γῆ (ὅταν μιλοῦσε στὸ Σινᾶ). Καὶ γιὰ τώρα ἔχει δώσει τὴν ὑπόσχεσι λέγοντας· Ἀκόμη μιὰ φορὰ ἐγὼ θὰ σείσω ὄχι μόνο τὴ γῆ, ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανό.

Τοῦ Θεοῦ δὲ αὐτοῦ ἡ φωνὴ ἐσάλευσε καὶ τότε εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ τὴν γῆν· τώρα δὲ ἔχει δώσει ὑπόσχεσιν διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἄγγαίου καὶ εἶπεν· Ἀκόμη μίαν φορὰν ἐγὼ θὰ σείσω ὄχι μόνον τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἔναστρον οὐρανόν.

Αὐτοῦ δὲ τοῦ Θεοῦ ἡ φωνὴ συνεκλόνισε τότε τὴν γῆν, τώρα δὲ ἔχει προαναγγείλει καὶ ὑποσχεθῆ διὰ τοῦ προφήτου λέγων· «ἀκόμη μίαν φορὰν ἐγὼ θὰ σείσω ὄχι μόνον τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανόν».

Τὸ δὲ ἀκόμη μία φορὰ σημαίνει, ὅτι ἐκεῖνα, ποὺ σαλεύονται, θὰ παραμερισθοῦν ὡς δημιουργημένα, γιὰ νὰ μείνουν τὰ ἀσάλευτα (τὰ ἀχειροποίητα ἅγια τῶν ἁγίων, ἡ ἐπουράνια καὶ αἰώνια βασιλεία).

Ὅταν δὲ λέγῃ ἀκόμη μίαν φοράν, φανερώνει τὴν μετακίνησιν ἐκείνων, ποὺ σαλεύονται καὶ μετακινοῦνται ὡς κτίσματα φθαρτά, ἔχοντα ἀρχὴν καὶ τέλος. Θὰ μετακινηθοῦν καὶ θὰ φύγουν αὐτά, διὰ νὰ μείνουν τὰ ἐν οὐρανοῖς ἀσάλευτα καὶ ἄφθαρτα.

Αὐτό, τὸ «μία ἀκόμη φοράν» ποὺ λέγει, δηλώνει τὴν μετακίνησιν καὶ ἀλλαγὴν αὐτῶν, ποὺ σὰν κτίσματα φθαρτὰ μετακινοῦνται καὶ ἀλλοιώνεται, διὰ νὰ μείνουν τὰ ἀμετακίνητα καὶ αἰώνια, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τοὺς οὐρανούς.

Γι’ αὐτὸ, ἀφοῦ παραλαμβάνουμε βασιλεία ἀσάλευτη, ἂς ἀποδίδωμε εὐχαριστία στὸ Θεό, καὶ μ’ αὐτὴ ἂς λατρεύωμε τὸ Θεὸ κατὰ τρόπο εὐάρεστο, μὲ σεβασμὸ καὶ εὐλάβεια.

Διὰ τοῦτο, ἀφοῦ ἐπαραλάβαμεν διὰ μέσου τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστὸν βασιλείαν, ποὺ δὲν σαλεύεται ποτέ, ἀλλὰ μένει αἰωνία - καὶ ἡ βασιλεία αὐτὴ εἶναι ἐκείνη, ποὺ ἐγκαθίδρυσεν ὁ Χριστὸς διὰ τῆς Ἐκκλησίας του - ἂς ἀποδίδωμεν εἰς τὸν Θεὸν εὐχαριστίαν. Καὶ μὲ τὴν εὐγνωμοσύνην, ποὺ θὰ δεικνύωμεν διὰ τῆς εὐχαριστίας αὐτῆς, ἂς λατρεύωμεν τὸν Θεὸν εὐαρέστως μετὰ σεβασμοῦ καὶ εὐλαβείας.

Δι’ αὐτό, ἀφοῦ ἐπήραμεν ὡς ἀνεκτίμητον κληρονομίαν μας βασιλείαν ἀκλόνητον καὶ αἰωνίαν, τὴν βασιλείαν ποὺ μᾶς προσφέρει ὁ Χριστός, ἂς αἰσθανώμεθα συνεχῶς καὶ ἂς ἐκφράζωμεν πρὸς τὸν Θεὸν εὐχαριστίαν. Καὶ μὲ τὴν εὐχαριστίαν αὐτήν, ἂς λατρεύωμεν τὸν Θεὸν κατὰ τρόπον εὐάρεστον εἰς αὐτόν, μὲ σεμνότητα καὶ εὐλάβειαν·

Διότι ὁ Θεός μας εἶναι φωτιά, ποὺ κατακαίει.

Πρέπει δὲ μὲ φόβον καὶ εὐλάβειαν νὰ τὸν λατρεύωμεν, διότι ὁ Θεός μας εἶναι φωτιά, ποὺ κατακαίει καὶ ἐξολοθρεύει κάθε ἀσεβῆ καὶ ἀνευλαβῆ.

Διότι ὁ Θεὸς μας εἶναι φωτιά, ποὺ κατακαίει καὶ ἐξολοθρεύει κάθε ἀναιδῆ καὶ ἀσεβῆ.

Μὴ παύσετε ποτὲ νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀδελφούς. Μὴ λησμονεῖτε τὴ φιλοξενία.

Ἄς ὁμιλήσω τώρα καὶ διὰ μερικὰς ἄλλας ὑποχρεώσεις σας. Ἡ πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς ἀδελφοὺς ἀγάπη ἂς εἶναι μόνιμος.

Μόνιμος καὶ σταθερὰ ἂς μένῃ εἰς τὰς καρδίας σας ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς Χριστιανούς.

Διότι ἐξ αἰτίας της μερικοί, χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζουν, φιλοξένησαν ἀγγελιοφόρους (φορεῖς σπουδαίων ἀγγελμάτων, οὐρανίους μηνυτάς).

Μὴ ξεχάνετε τὴν φιλοξενίαν, διότι μὲ αὐτὴν μερικοί, ὅπως ὁ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Λώτ, ἀξιώθησαν, χωρὶς νὰ ἠξεύρουν ποίους ἐδέχοντο, νὰ φιλοξενήσουν ἀγγέλους.

Μὴ λησμονεῖτε ποτὲ νὰ ἀσκῆτε τὴν φιλοξενίαν· διότι χάρις εἰς τὴν φιλόξενον διάθεσίν των μερικοί, ὅπως ὁ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Λώτ, ἀξιώθηκαν, χωρὶς καὶ οἱ ἴδιοι νὰ τὸ καταλάβουν, νὰ φιλοξενήσουν ἀγγέλους.

Νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς φυλακισμένους σὰν νὰ εἶσθε καὶ σεῖς φυλακισμένοι, τοὺς κακοπαθοῦντες, διότι καὶ σεῖς ἔχετε σῶμα.

Νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς φυλακισμένους, σὰν νὰ εἶσθε καὶ σεῖς μαζί των δεμένοι μὲ τὰς ἁλυσίδας τῆς φυλακῆς. Νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς ταλαιπωρουμένους καὶ κακοπαθούντας, διότι καὶ σεῖς ἔχετε σῶμα φθαρτὸν καὶ ἑπόμενον εἶναι αὐτά, ποὺ ὑποφέρουν αὐτοὶ σήμερον, νὰ συμβοῦν αὔριον καὶ εἰς σᾶς.

Νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς φυλακισμένους, σὰν νὰ εἶσθε καὶ σεῖς δεμένοι μαζῆ των εἰς τὴν φυλακήν. Νὰ ἐνθυμῆσθε ἐπίσης καὶ αὐτούς ποὺ ταλαιπωροῦνται καὶ βασανίζονται σωματικῶς, διότι καὶ σεῖς ἔχετε σῶμα φθαρτὸν καὶ πιθανὸν νὰ πάθετε τὶς ἴδιες ταλαιπωρίες.

Ὁ γάμος νὰ τιμᾶται ἀπ’ ὅλους, καὶ ἡ συζυγικὴ κλίνη νὰ εἶναι ἀμόλυντη. Τοὺς πόρνους δὲ καὶ τοὺς μοιχοὺς θὰ καταδικάσῃ ὁ Θεός.

Ἂς εἶναι καθ’ ὅλα τιμημένος ὁ γάμος καὶ ἡ κοίτη τοῦ γάμου ἂς φυλάσσεται καθαρὰ ἀπὸ κάθε μολυσμόν. Διότι τοὺς πόρνους καὶ τοὺς μοιχοὺς θὰ τοὺς καταδικάσῃ ὁ Θεός.

Ἂς εἶναι τίμιος κατὰ πάντα ὁ γάμος καὶ ἡ κοίτη τῶν συζύγων ἀμόλυντος καὶ καθαρὰ διότι ὁ Θεὸς θὰ κρίνῃ καὶ θὰ καταδικάσῃ τοὺς πόρνους καὶ τοὺς μοιχούς.

Ἡ διαγωγή σας νὰ εἶναι ἀπαλλαγμένη ἀπ’ τὴ φιλαργυρία. Ν’ ἀρκῆσθε σ’ ὅσα ἔχετε. Διότι αὐτὸς ὁ Θεὸς εἶπε, Δὲν θὰ σὲ ἀφήσω καὶ δὲν θὰ σὲ ἐγκαταλείψω,

Ἡ ἐσωτερικὴ διάθεσις τῆς ψυχῆς σας ἂς εἶναι ἀφιλάργυρος καὶ νὰ εἶσθε εὐχαριστημένοι μὲ ἐκεῖνα, ποὺ ἔχετε κατὰ τὸ παρόν, ἐμπιστευόμενοι τοὺς ἑαυτούς σας εἰς τὴν θείαν Πρόνοιαν. Διότι αὐτὸς ὁ Θεὸς εἶπεν· Ὄχι· δὲν θὰ σὲ ἀφήσω οὔτε θὰ σὲ καταλείψω ποτέ.

Ἡ διάθεσις τῆς ψυχῆς σας καὶ ἡ ὅλη σας συμπεριφορὰ νὰ εἶναι ἀπηλλαγμένη ἀπὸ κάθε τάσιν φιλαργυρίας, ἀρκούμενοι καὶ εὐχαριστούμενοι εἰς ἐκεῖνα, ποὺ ἑκάστοτε ἔχετε. Νὰ ἐμπιστεύεσθε δὲ τὸν ἑαυτόν σας εἰς τὸν Θεόν, διότι αὐτὸς εἶπε· «δὲν θὰ σὲ ἀφήσω ποτὲ καὶ δὲν θὰ σὲ ἐγκαταλείψω».

ὥστε μὲ πεποίθησι νὰ λέγωμε· Ὁ Κύριος εἶναι βοηθός μου, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν θὰ φοβηθῶ. Τί κακὸ μπορεῖ νὰ μοῦ κάνῃ ἄνθρωπος;

Ὥστε μὲ τὸ θάρρος, ποὺ μᾶς δίδει ἡ πεποίθησις εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν τοῦ Θεοῦ, νὰ λέγωμεν· ὁ Κύριος εἶναι βοηθὸς καὶ δὲν θὰ φοβηθῶ. Τί θὰ μοῦ κάμῃ ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος;

Ὥστε ἔχοντες πεποίθησιν εἰς τὴν πρόνοιαν τοῦ Κυρίου, νὰ λέγωμεν μὲ θάρρος· «ὁ Κύριος εἶναι βοηθός μου καὶ δὲν θὰ φοβηθῶ τίποτε. Τί θὰ μοῦ κάνῃ ὁ ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος;»

Νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς πνευματικοὺς ἡγέτες σας, οἱ ὁποῖοι σᾶς κήρυξαν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ν’ ἀναλογίζεσθε τὸ (ζηλευτὸ) ἀποτέλεσμα τῆς ζωῆς τους, καὶ νὰ μιμῆσθε τὴν πίστι τους.

Νὰ ἐνθυμῆσθε πάντοτε τὸ ἅγιον παράδειγμα τῶν πνευματικῶν ἀρχηγῶν καὶ προεστῶν σας, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἐδίδαξαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. Αὐτῶν νὰ ἀναλογίζεσθε καὶ νὰ μελετᾶτε τὸ ἅγιον καὶ θεάρεστον τέλος τοῦ βίου καὶ τῆς συμπεριφορᾶς καὶ νὰ μιμῆσθε τὴν πίστιν των.

Νὰ ἐνθυμῆσθε πάντοτε τοὺς πνευματικούς σας ἠγέτας καὶ προεστούς, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἐδίδαξαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. Νὰ φέρνετε εἰς τὸν νοῦν σας καὶ νὰ μελετᾶτε μὲ εὐλάβειαν τὸ κατὰ Θεὸν τέλος τοῦ βίου καὶ τῆς ἐναρέτου συμπεριφορᾶς των καὶ νὰ μιμῆσθε τὴν πίστιν.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦταν χθές, εἶναι καὶ σήμερα καὶ θὰ εἶναι στοὺς αἰῶνες ὁ αὐτός (ἀναλλοίωτος, ἀμετάβλητος).

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦτο χθές, εἶναι καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ θὰ εἶναι ὁ ἴδιος καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ὅπως λοιπὸν ἐνίσχυε τοὺς προεστούς σας, ἔτσι θὰ ἐνισχύσῃ καὶ σᾶς εἰς τὴν πίστιν. Κρατήσατέ την λοιπὸν καλὰ καὶ σεῖς.

Ἀλλ’ ἐὰν οἱ ἄνθρωποι ἔρχωνται καὶ παρέρχωνται, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ χθὲς καὶ σήμερον καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων εἶναι ὁ ἴδιος καὶ ἀναλλοίωτος, καὶ ἡ διδασκαλία του εἶναι αἰωνία καὶ ἀληθής. Κρατήσατέ την σταθερά,

Ἀπὸ διάφορες καὶ ξένες διδασκαλίες νὰ μὴ παρασύρεσθε. Εἶναι δὲ καλὸ νὰ στηρίζεται ἡ καρδιὰ μὲ χάρι, ὄχι μὲ φαγητά, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν ὠφελήθηκαν ὅσοι στηρίχθηκαν σ’ αὐτά.

Μὴ σύρεσθε ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ἀπὸ διδασκαλίας, ποὺ εἶναι διαφορετικοὶ καὶ ξέναι πρὸς τὴν ἀληθῆ διδασκαλίαν. Διότι καλὸν καὶ σωτήριον εἶναι νὰ στερεώνεται καὶ νὰ πληροφορῆται ἡ καρδία μὲ τὴν χάριν τοῦ Χριστοῦ· ὄχι μὲ τὴν ἰουδαϊκὴν διάκρισιν φαγητῶν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν ὠφελήθησαν ὅσοι ἰουδαΐζοντες Χριστιανοὶ ἔθεσαν τὰ φαγητὰ ὡς κανόνα τῆς συμπεριφορᾶς των.

καὶ μὴ ἀφίνετε τὸν ἑαυτόν σας νὰ παρασύρεται καὶ νὰ παραπλανᾶται ἀπὸ λογιῶν-λογιῶν διδασκαλίας, ξένας καὶ διαφορετικὰς ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ. Διότι εἶναι καλόν, οἰκοδομητικὸν καὶ ἀσφαλές, νὰ στερεώνεται ἡ καρδία εἰς τὴν ὀρθὴν διδασκαλίαν μὲ τὴν χάριν τοῦ Κυρίου καὶ ὄχι εἰς τὰς ψευδοδιδασκαλίας τῶν Ἑβραίων, περὶ φαγητῶν καθαρῶν καὶ ἀκαθάρτων, ἀπὸ τὴν ὁποίαν τίποτε δὲν ὠφελήθησαν, ὅσοι ἐπρόσεχαν εἰς τὰς διακρίσεις αὐτὰς τῶν φαγητῶν.

Ἔχουμε θυσιαστήριο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ φάγουν ὅσοι ὑπηρετοῦν στὴ σκηνή (τοῦ μαρτυρίου) [Σημ.: Ἤ, ὅσοι προσφέρουν λατρεία στὸ Θεὸ χρησιμοποιώντας τὴ σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου].

Ἔχομεν ἡμεῖς οἱ Χριστιανοὶ τράπεζαν καὶ θυσιαστήριον, εἰς τὸ ὁποῖον μετέχομεν τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπὸ τὸ ὁποῖον δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ φάγουν οὐδὲ οἱ ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς, ποὺ λατρεύουν καὶ ὑπηρετοῦν τὸν Θεὸν εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου.

Ἡμεῖς οἱ Χριστιανοί, ἔχομεν ἱερώτατον θυσιαστήριον, τὴν ἁγίαν Τράπεζαν, ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν παρατίθεται οὐράνιος καὶ ἀνεκτίμητος τροφή, τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου, ἀπὸ τὸ ὁποῖον θυσιαστήριον δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ φάγουν ὅσοι ἐξακολουθοῦν νὰ λατρεύουν καὶ νὰ ὑπηρετοῦν τὸν Θεὸν εἰς τὴν παλαιὰν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, (δηλαδὴ οὔτε οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἀρχιερεῖς τῆς Π. Διαθήκης).

Γι’ αὐτὸ τὰ (συμβολικῶς θυσιαζόμενα) σώματα τῶν ζώων, τῶν ὁποίων τὸ αἷμα φέρεται ἀπὸ τὸν ἀρχιερέα στὰ ἅγια τῶν ἁγίων γιὰ τὴν κάθαρσι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, (δὲν τρώγονται, ἀλλὰ) κατακαίονται ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδο.

Ἀπόδειξις δὲ τοῦ ὅτι οἱ ἱερεῖς τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου δὲν ἔχουν ἐξουσίαν νὰ φάγουν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριόν μας, εἶναι καὶ τὸ ὅτι δὲν ἔτρωγαν αὐτοὶ οὔτε ἀπὸ τὴν θυσίαν ἐκείνην, ποὺ περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλην ἐπροτύπωνε τὴν θυσίαν τοῦ σταυροῦ. Διότι, καθὼς ὁρίζεται εἰς τὴν Γραφήν, τὰ σώματα τῶν ζώων ἐκείνων, τῶν ὁποίων τὸ αἷμα ἐφέρετο ἀπὸ τὸν ἀρχιερέα κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ ἐξιλασμοῦ μέσα εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ὡς θυσία περὶ ἁμαρτίας, δὲν ἐτρώγοντο ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ἀλλ’ ἐκαίοντο ὁλόκληρα ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τοῦ Ἰσραήλ.

Συμβολικῶς δὲ εἰκονίζετο αὐτὴ ἡ ἀπαγόρευσις εἰς τὴν Π. Διαθήκην. Διότι τὰ σώματα τῶν ζώων ἐκείνων, ποὺ ἐθυσιάζοντο κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ ἐξιλασμοῦ καὶ τὸ αἷμα των ἐφέρετο ἀπὸ τὸν ἀρχιερέα εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων, ὡς θυσία περὶ ἁμαρτίας, δὲν ἐτρώγοντο ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ἀλλὰ ἐκαίοντο ἐξ ὁλοκλήρου ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τοῦ Ἰσραήλ.

Γι’ αὐτὸ ἐπίσης ὁ Ἰησοῦς, γιὰ νὰ καθαρίσῃ μὲ τὸ αἷμα του τὸ λαό, θυσιάσθηκε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι (Συνεπῶς, γιὰ νὰ φάγουν οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τὸ δικό μας θυσιαστήριο, πρέπει νὰ ἐξέλθουν θρησκευτικῶς ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ τὸ κέντρο του, τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ νὰ προσέλθουν στὸ Χριστιανισμὸ καὶ στὴ νέα Ἱερουσαλήμ).

Δι’ αὐτὸ σύμφωνα μὲ τὸν προφητικὸν τύπον τῶν περὶ ἁμαρτίας θυσιῶν καὶ ὁ Ἰησοῦς, διὰ νὰ ἁγιάσῃ μὲ τὸ ἴδιο του τὸ αἷμα τὸν λαὸν τοῦ νέου Ἰσραήλ, ἔξω ἀπὸ τὴν πύλην τῆς πόλεως Ἱερουσαλὴμ ἔπαθε.

Δι’ αὐτό, σύμφωνα μὲ τὸν προφητικὸν αὐτὸν συμβολισμόν, καὶ ὁ Ἰησοῦς, διὰ νὰ ἁγιάσῃ μὲ τὸ ἰδικόν του αἷμα τὸν νέον λαὸν τῆς χάριτος ἐσταυρώθη ἔξω ἀπὸ τὴν πύλην τῆς Ἱερουσαλήμ.

Λοιπὸν ἂς ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδο, βαστάζοντας τὸν ὀνειδισμό του (ὑποφέροντας χλευασμὸ καὶ ἐξευτελισμὸ ὅπως ἐκεῖνος).

Λοιπὸν ἂς ἐξέλθωμεν καὶ ἡμεῖς πρὸς αὐτὸν ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον. Ἂς ἀπομακρυνθῶμεν δηλαδὴ καὶ ἂς κόψωμεν κάθε σχέσιν μὲ τὸν Ἰουδαϊσμὸν καὶ μὲ τὸν κόσμον τῆς ἁμαρτίας. Καὶ ἂς πάρωμεν ἐπάνω μας τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ, ἕτοιμοι νὰ περιφρονηθῶμεν δι’ αὐτόν, ὅπως ὑβρίσθη καὶ ἐπεριφρονήθη ἐκεῖνος.

Λοιπόν, κόπτοντες καὶ ἡμεῖς κάθε δεσμὸν πρὸς τὰς παλαιὰς αὐτὰς καὶ συμβολικὰς διατάξεις, ἂς ἐξερχώμεθα πρὸς τὸν Χριστὸν ἔξω ἀπὸ τὴν ἰουδαϊκὴν θρησκείαν καὶ νοοτροπίαν, καὶ ἂς πάρωμεν ἐπάνω μας τὸν χλευασμὸν καὶ τὸν ἐμπαιγμόν, ποὺ πρῶτος ὑπέμεινε δι’ ἡμᾶς ὁ Χριστός.

Ἄλλωστε δὲν ἔχουμε ἐδῶ μόνιμη πόλι, ἀλλ’ ἐπιζητοῦμε τὴ μελλοντικὴ (τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ).

Μὴ διστάζετε νὰ χωρισθῆτε ἀπὸ τὸ Ἰουδαϊκὸν κέντρον καὶ ἀπὸ τὸν κόσμον. Διότι δὲν ἔχομεν ἐδῶ μόνιμον καὶ διαρκῆ πατρίδα καὶ πόλιν, ἀλλὰ μὲ πόθον πολὺν ζητοῦμεν τὴν μέλλουσαν, τὴν οὐράνιον Ἱερουσαλήμ.

Ἂς μὴ δενώμεθα μὲ τὰ παλαιὰ σχήματα καὶ τὰ πράγματα γενικῶς τοῦ κόσμου. Διότι δὲν ἔχομεν ἐδῶ μόνιμον πατρίδα καὶ κατοικίαν, ἀλλὰ μὲ ἐνδιαφέρον καὶ πόθον ζητοῦμεν νὰ κερδήσωμεν τὴν μέλλουσαν καὶ αἰωνίαν, δηλαδὴ τὴν οὐράνιον βασίλειαν τοῦ Κυρίου.

Δι’ αὐτοῦ δὲ (τοῦ Χριστοῦ) ἂς προσφέρωμε στὸ Θεὸ πάντοτε θυσία σὲ ὕμνο, ποὺ εἶναι καρπὸς ἀπὸ χείλη, ποὺ δοξολογοῦν τὸ ὄνομά του.

Χωριζόμενοι λοιπὸν ἀπὸ τὴν Λευϊτικὴν ἱερωσύνην, ἂς προσφέρωμεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς ἀρχιερέως μας πάντοτε καὶ ἀκατάπαυστα θυσίαν αἰνέσεως καὶ δοξολογίας. Ὅταν δὲ λέγω θυσίαν, δὲν ἐννοῶ θυσίαν ζώων καὶ αἱμάτων, ἀλλὰ θυσίαν ποὺ ὡς καρπὸς θερμῆς εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Θεὸν θὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὰ χείλη μας, τὰ ὁποῖα θὰ ἀνυμνοῦν καὶ θὰ δοξολογοῦν τὸ ὄνομά του.

Διὰ μέσου, λοιπόν, τοῦ Κυρίου μας, ὡς ἀρχιερέως καὶ μεσίτου, ἂς προσφέρωμεν πρὸς τὸν Θεὸν πάντοτε θυσίαν δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας· δηλαδὴ θυσίαν, ἡ ὁποία σὰν καρπὸς καὶ ἔκφρασις θερμῆς εὐγνωμοσύνης καὶ λατρείας πρὸς τὸν Θεόν, θὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὰ χείλη μας, τὰ ὁποῖα θὰ δοξολογοῦν τὸ ἅγιον ὄνομα του.

Ἐπίσης νὰ μὴ λησμονῆτε ν’ ἀγαθοεργῆτε καὶ νὰ μεταδίδετε ἀπὸ τὰ ἀγαθά σας στοὺς ἄλλους. Διότι μὲ τέτοιες θυσίες εὐχαριστεῖται ὁ Θεός.

Μὴ λησμονῆτε δὲ τὴν ἀγαθοεργίαν καὶ τὴν μεταδοτικότητα, μὲ τὰς ὁποίας συμμετέχουν καὶ οἱ ἄλλοι εἰς τὰ ἀγαθά σας. Μὴ λησμονῆτε αὐτάς, διότι ὁ Θεὸς εὐχαριστεῖται εἰς τέτοιας θυσίας καὶ ὄχι εἰς θυσίας ἀλόγων ζώων.

Μὴ λησμονεῖτε τὴν ἀγαθοεργίαν καὶ τὸ καθῆκον σας νὰ κάμνετε καὶ τοὺς ἄλλους μετόχους τῶν ἀγαθῶν, ποὺ σᾶς δίδει ὁ Θεός, διότι εἰς τοιαύτας θυσίας εὐχαριστεῖται ὁ Θεὸς καὶ ὄχι εἰς θυσίας ζώων.

Νὰ ὑπακούετε στοὺς πνευματικοὺς προϊσταμένους σας καὶ νὰ ὑποτάσσεσθε. Διότι αὐτοὶ ἀγρυπνοῦν γιὰ τὶς ψυχές σας, ἐπειδὴ θὰ δώσουν λόγο. Νὰ ὑπακούετε καὶ νὰ ὑποτάσσεσθε, ὥστε τὸ ἔργο τῆς μερίμνης γιὰ σᾶς νὰ κάνουν μὲ χαρὰ καὶ ὄχι στενάζοντας. Διότι τὸ νὰ στενάζουν δὲν εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον σας.

Πείθεσθε εἰς τοὺς πνευματικοὺς προϊσταμένους σας καὶ ὑποτάσσεσθε τελείως εἰς αὐτούς. Διότι αὐτοὶ ἀγρυπνοῦν διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν σας, ἐπειδὴ θὰ δώσουν λόγον εἰς τὸν Χριστὸν δι’ αὐτάς. Ὑπακούετέ τους, διὰ νὰ ἐνθαρρύνωνται μὲ τὴν ὑπακοήν σας, ὥστε νὰ ἐκτελοῦν τὸ ἔργον αὐτὸ μὲ χαρὰν καὶ ὄχι μὲ στεναγμούς. Διότι τὸ νὰ στενάζουν ἐξ αἰτίας σας οἱ πνευματικοὶ προεστοὶ εἶναι ἀσύμφορον εἰς σᾶς, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς θὰ σᾶς τιμωρήσῃ δι’ αὐτό.

Νὰ πείθεσθε καὶ νὰ ὑποτάσσεσθε μὲ προθυμίαν, χωρὶς δισταγμοὺς καὶ δυσφορίας, εἰς τοὺς πνευματικοὺς προϊσταμένους σας. Διότι αὐτοὶ ἀγρυπνοῦν διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν σας, ἐπειδὴ θὰ δώσουν λόγον διὰ σᾶς εἰς τὸν Χριστόν. Ὑπακούετε, λοιπόν, εἰς αὐτοὺς μὲ προθυμίαν, ὥστε νᾳ ἐκτελοῦν τὸ ἔργον αὐτὸ τῆς πνευματικῆς καθοδηγήσεώς σας μὲ χαρὰν καὶ ὄχι μὲ στεναγμούς· διότι τὸ νὰ στενάζουν ἀπὸ τὴν ἰδικήν σας ἀπείθειαν, εἶναι ἐπιζήμιον εἰς σᾶς τοὺς ἰδίους. Θὰ φέρῃ ἐπάνω σας τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ.

Νὰ προσεύχεσθε γιὰ μᾶς. Εἴμεθα δὲ πεπεισμένοι, ὅτι ἔχουμε καλὴ συνείδησι, καὶ σὲ ὅλα [Σημ.: Ἤ, πρὸς ὅλους] θέλουμε νὰ συμπεριφερώμεθα μὲ καλὸ τρόπο.

Προσεύχεσθε ὑπὲρ ἡμῶν. Τὸ θάρρος δὲ τοῦ νὰ ζητήσω τὰς προσευχάς σας μοῦ τὸ δίδει ἡ πεποίθησις ποὺ ἔχομεν, ὅτι ἡ συνείδησίς μας δὲν μᾶς τύπτει εἰς τίποτε, ἀλλὰ μᾶς μαρτυρεῖ ἀγαθά, ἐπειδὴ θέλομεν πάντοτε καὶ εἰς ὅλα νὰ συμπεριφερώμεθα καλῶς.

Προσεύχεσθε δι’ ἡμᾶς· διότι ἔχομεν τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἡ συνείδησίς μας μᾶς παρέχει τὴν καλὴν καὶ δικαίαν πληροφορίαν ὅτι, ὅπως εἰς τὸ παρελθὸν ἔτσι καὶ τώρα, θέλομεν πάντοτε καὶ εἰς ὅλα νὰ συμπεριφερώμεθα πρὸς ὅλους καλῶς.

Παρακαλῶ δὲ νὰ κάνετε περισσότερο τοῦτο (τὴν προσευχή), γιὰ νὰ ἔλθω πάλι κοντά σας συντόμως.

Σᾶς παρακαλῶ δὲ νὰ πράξετε τοῦτο περισσότερον δι’ ἐμέ, διὰ νὰ ἐπανέλθω πλησίον σας τὸ γρηγορώτερον.

Σᾶς παρακαλῶ δὲ νὰ κάμετε τοῦτο περισσότερον δι’ ἐμέ, νὰ προσεύχεσθε εἰδικώτερον περὶ ἐμοῦ, διὰ νὰ ἐπανέλθω κοντά σας τὸ συντομώτερον.

Ὁ δυνατὸς δὲ Θεός, ὁ ὁποῖος ἀνέβασε ἀπὸ τὴ χώρα τῶν νεκρῶν (ἀνέστησε δηλαδὴ) ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος εἶναι ποιμὴν τῶν προβάτων ὁ μέγας μὲ αἷμα διαθήκης αἰωνίας, τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ,

Ὁ δὲ Θεός, ποὺ εἶναι ὁ χορηγὸς καὶ νομοθέτης τῆς εἰρήνης, ὁ ὁποῖος ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν τὸν μεγάλον ποιμένα τῶν πνευματικῶν προβάτων, διὰ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ προσφέρῃ ἐκεῖ ἐξιλαστήριον θυσίαν τὸ αἷμα του, μὲ τὸ ὁποῖον ἐβεβαιώθη διαθήκη αἰώνιος, τὸν Κύριον μας Ἰησοῦν Χριστὸν δηλαδή,

Ὁ δὲ Θεὸς τῆς εἰρήνης, ὁ ὁποῖος ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν καὶ ἀνέλαβεν εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἐκ δεξιῶν του τὸν μεγάλον ποιμένα τῶν λογικῶν προβάτων, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος προσέφερεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὡς λυτρωτικὴν θυσίαν τὸ αἷμα του, διὰ νὰ συνάψῃ καὶ ἐπικυρώσῃ τὴν αἰωνίαν διαθήκην,

εἴθε νὰ σᾶς καταρτίσῃ γιὰ κάθε καλὸ ἔργο, ὥστε νὰ κάνετε τὸ θέλημά του, ἔτσι κάνοντας σὲ σᾶς τὸ εὐάρεστο ἐνώπιόν του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σ’ αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα στοὺς ἀπεράντους αἰῶνες. Ἀμήν.

εἴθε νὰ σᾶς τελειοποιήση εἰς κάθε ἔργον ἀγαθόν, ὥστε νὰ κάμετε τὸ θέλημά του. Εἴθε αὐτὸς νὰ ἐνεργήσῃ εἰς τὸ ἐσωτερικόν σας ἐκεῖνο, ποὺ εἶναι ἀρεστὸν ἐνώπιόν του διὰ τῆς μεσιτείας τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκει ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

εἴθε νὰ σᾶς καταρτίσῃ εἰς κάθε καλὸν ἔργον, ὥστε νὰ πράττετε πάντοτε τὸ θέλημα αὐτοῦ· νὰ ἐνεργήσῃ καὶ πραγματοποιήσῃ εἰς τὰς καρδίας σας κάθε τί, ποὺ εἶναι εὐάρεστον ἐνώπιόν του, διὰ τῆς μεσιτείας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖον ἀνήκει ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Σᾶς παρακαλῶ δέ, ἀδελφοί, νὰ κρατῆτε στὸ νοῦ σας τὸ λόγο τῆς διδασκαλίας. Ἄλλωστε σᾶς ἔγραψα μὲ συντομία.

Σᾶς παρακαλῶ δέ, ἀδελφοί, νὰ δεχθῆτε μὲ προθυμίαν τὸν λόγον τῆς προτροπῆς καὶ παρηγορίας τῆς ἐπιστολῆς μου αὐτῆς. Ἄλλως τε δὲν σᾶς ἐκούρασα πολύ. Διότι σᾶς ἔγραψα μὲ ὀλίγα λόγια.

Σᾶς παρακαλῶ δέ, ἀδελφοί, πάρετε μὲ προθυμίαν καὶ δεχθῆτε μέσα στὶς καρδιές σας τὰ λόγια αὐτὰ τῆς προτροπῆς καὶ παρηγορίας, ποὺ σᾶς ἔγραψα, τὰ ὁποῖα ἄλλωστε δὲν εἶναι πολλά, διότι μὲ συντομίαν σᾶς ἔγραψα.

Μάθετε, ὅτι ὁ ἀδελφὸς Τιμόθεος ἔχει ἀπελευθερωθῆ [Σημ.: Ἤ, ἔχει ἀναχωρήσει]. Καὶ μαζί του, ἐὰν ἔλθῃ συντόμως, θὰ σᾶς ἐπισκεφθῶ.

Μάθετε διὰ τὸν ἀδελφὸν Τιμόθεον, ὅτι εἶναι πλέον ἐλευθερωμένος. Θὰ σᾶς ἴδω δὲ μαζὶ μὲ αὐτόν, ἐὰν ἔλθῃ γρήγορα νὰ μὲ συναντήσῃ.

Μάθετε δέ, ὅτι ὁ ἀδελφὸς Τιμόθεος εἶναι πλέον ἐλεύθερος. Θὰ σᾶς ἴδω δὲ μαζῆ μὲ αὐτόν, ἐὰν ἔλθῃ σύντομα νὰ μὲ συναντήση, ὁπότε θὰ σᾶς ἐπισκεφθῶμεν καὶ οἱ δύο μαζῆ.

Χαιρετισμοὺς σ’ ὅλους τοὺς πνευματικοὺς προϊσταμένους σας καὶ σ’ ὅλους τοὺς ἁγίους (τοὺς πιστούς). Σᾶς στέλνουν χαιρετισμοὺς οἱ ἀδελφοὶ ἀπὸ τὴν Ἰταλία.

Ἀσπασθῆτε ὅλους τοὺς προεστούς σας καὶ ὅλους τοὺς πιστούς. Σᾶς ἀσπάζονται οἱ ἀδελφοί, ποὺ κατάγονται ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν.

Διαβιβάσατε τοὺς ἀδελφικούς μου χαιρετισμοὺς εἰς ὅλους τοὺς προεστοὺς σας καὶ εἰς ὅλους τοὺς πιστούς. Οἱ ἀδελφοὶ τῆς Ἰταλίας σᾶς ἀσπάζονται.

Ἡ χάρι μαζὶ μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.

Ἡ εὔνοια τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς παρέχει τὴν σωτηρίαν καὶ κάθε πνευματικὸν ἀγαθόν, εἴθε νὰ εἶναι μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.

Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ εἴθε νὰ εἶναι μαζῆ μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.