Πρὸς Κορινθίους Α'

Ἐγὼ ὁ Παῦλος, ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κατόπιν κλήσεως κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ ἀδελφὸς Σωσθένης

Ἐγώ ὁ Παῦλος, προσκαλεσμένος νὰ εἶμαι Ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι τὸ ἠθέλησεν ὁ Θεός, καὶ Σωσθένης ὁ γνωστός σας ἐν Χριστῷ ἀδελφός,

Ἐγώ, ὁ Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἔχω προσκληθῆ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, νὰ εἶμαι Ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ὁ Σωσθένης, ὁ ἀδελφὸς ἐν Χριστῷ,

ἀπευθυνόμεθα στὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ στὴν Κόρινθο· σὲ σᾶς, ποὺ σᾶς ξεχώρισε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ εἶσθε ἐκλεκτοί, ἀφιερωμένοι μαζὶ μὲ ὅλους ὅσοι ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ σὲ κάθε τόπο, καὶ δικό τους δηλαδὴ καὶ δικό μας.

γράφομεν τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι εἰς τὴν Κόρινθον καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ σᾶς, οἱ ὁποῖοι ἔχετε ἁγιασθῆ διὰ τῆς ἑνώσεώς σας μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ προσεκλήθητε ἀπὸ τὸν Θεόν διὰ νὰ εἶσθε ἅγιοι μαζὶ μὲ ὅλους, ὅσοι εἰς κάθε τόπον ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι Κύριος καὶ αὐτῶν καὶ ἡμῶν.

ἀπευθύνομεν τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὴν Κόρινθον, πρὸς σᾶς ποὺ ἀνήκετε εἰς αὐτὴν καὶ ἔχετε ἁγιασθῇ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἔχετε κληθῇ νὰ γίνετε καὶ νὰ εἶσθε ἅγιοι μαζῆ μὲ ὅλους ἐκείνους τοὺς πιστούς, οἱ ὁποῖοι εἰς κάθε τόπον ἐπικαλοῦνται μὲ πίστιν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι Κύριος καὶ Σωτὴρ καὶ ἐκείνων καὶ ἡμῶν,

Χάρι νὰ εἶναι σὲ σᾶς καὶ εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ πατέρα μας καὶ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Εἴθε νὰ εἶναι μαζί σας χάρις καὶ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν πατέρα μας καὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

καὶ εὐχόμεθα νὰ εἶναι πάντοτε μαζῆ σας καὶ νὰ βασιλεύῃ εἰς τὰς ψυχάς σας ἡ χάρις καὶ ἡ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα μας καὶ ἀπὸ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

Εὐχαριστῶ τὸ Θεό μου πάντοτε γιὰ σᾶς γιὰ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ δόθηκε σὲ σᾶς διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Εὐχαριστῶ τὸν Θεόν μου πάντοτε διὰ σᾶς διὰ τὴν χάριν τῆς σωτηρίας καὶ τὰ λοιπὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα σᾶς ἐδόθησαν ὡς καρπὸς τῆς κοινωνίας σας μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Εὐχαριστῶ πάντοτε τὸν Θεόν μου διὰ τὴν κατάστασιν τῆς χάριτος καὶ τὰ ἄλλα χαρίσματα τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα σᾶς ἐδόθησαν χάρις εἰς τὴν πίστιν, τὴν ἐπικοινωνίαν καὶ τὴν ἑνότητα, ποὺ ἔχετε μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Διότι σ’ ὅλα γίνατε πλούσιοι δι’ αὐτοῦ, σὲ κάθε λόγο καὶ κάθε γνῶσι.

Διότι ἐκ τῆς ἐπικοινωνίας καὶ ἑνώσεώς σας μὲ αὐτὸν ἐγίνατε πλούσιοι εἰς ὅλα· δηλαδὴ εἰς κάθε λόγον χριστιανικῆς ἀληθείας καὶ εἰς κάθε γνῶσιν πνευματικήν·

Διότι ἀπὸ τὴν ἐν πίστει ἐπικοινωνίαν σας αὐτὴν μὲ τὸν Κύριον ἐγίνατε πλούσιοι εἰς ὅλα, εἰς κάθε διδασκαλίαν τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας καὶ εἰς κάθε γνῶσιν, τὴν ὁποίαν αὐτὴ διδάσκει καὶ ἐμπνέει,

Διότι ἡ μαρτυρία γιὰ τὸ Χριστὸ στερεώθηκε τόσο καλὰ σὲ σᾶς (πιστεύθηκε τόσο ἰσχυρὰ ἀπὸ σᾶς),

Μὲ τὰ χαρίσματα δὲ αὐτά, ποὺ ἐλάβατε, ἐπεβεβαιώθη μεταξύ σας ὡς ἀληθὴς ἡ μαρτυρία, τὴν ὁποίαν διὰ τοῦ κηρύγματός μας ἐδώκαμεν περὶ τοῦ Χριστοῦ.

σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον μὲ τὸ ὁποῖον ἔγινε ἀπὸ σᾶς δεκτὴ ὡς βεβαία καὶ ἐστερεώθη εἰς σᾶς ἡ ἀληθὴς μαρτυρία καὶ τὸ κήρυγμα περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

ὥστε νὰ μὴν ὑστερῆτε σὲ κανένα χάρισμα, καὶ νὰ περιμένετε μὲ λαχτάρα τὴ φανέρωσι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἐπλουτίσθητε δὲ τόσον πολύ, ὥστε νὰ μὴ ὑπολείπεσθε εἰς κανένα χάρισμα κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ χρόνου, κατὰ τὸν ὁποῖον περιμένετε μὲ ἐγκαρτέρησιν καὶ ἐλπίδα τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς Κρίσεως, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ φανερωθῇ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός.

Τόσον δὲ πλούσια χαρίσματα ἐπήρατε, ὥστε νὰ μὴ ὑπολείπεσθε εἰς κανένα χάρισμα, περιμένοντες μὲ ἐγκαρτέρησιν καὶ ἐλπίδα τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ φανερωθῇ εἰς ὅλην του τὴν δόξαν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Αὐτὸς καὶ θὰ σᾶς στηρίξῃ μέχρι τέλους, ὥστε νὰ εἶσθε (ἄμεμπτοι καὶ) ἀκατηγόρητοι κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Αὐτὸς καὶ θὰ σᾶς στερεώσῃ μέχρι τέλους, ὥστε νὰ εἶσθε ἀκατηγόρητοι καὶ ἄμεμπτοι κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Αὐτὸς δὲ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς θὰ σᾶς στερεώσῃ καὶ θὰ σᾶς κατασφαλίσῃ μέχρι τέλους, ὥστε νὰ εἶσθε ἄμεπτοι καὶ ἀκατηγόρητοι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Εἶναι ἀξιόπιστος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος σᾶς κάλεσε νὰ ζῆτε σὲ κοινωνία μὲ τὸν Υἱό του Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν Κύριό μας.

Περὶ αὐτοῦ δὲ νὰ εἶσθε βέβαιοι, διότι ὁ Θεός, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐκαλέσθητε νὰ γίνετε συμμέτοχοι τῆς ἐνδόξου ζωῆς τοῦ Υἱοῦ του, Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μας, εἶναι ἀξιόπιστος καὶ τηρεῖ ὅλας τὰς ὑποσχέσεις του, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ ὀφείλει ὁ καθένας μας νὰ βασίζεται ἀδιστάκτως εἰς αὐτόν.

Εἶναι ἄλλωστε κατὰ πάντα ἀξιόπιστος ὁ Θεός, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἔχετε κληθῇ νὰ γίνετε μέτοχοι εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὴν βασιλείαν καὶ τὴν δόξαν τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μας.

Σᾶς παρακαλῶ δέ, ἀδελφοί, γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, νὰ λέγετε ὅλοι τὸ αὐτό, καὶ νὰ μήν ὑπάρχουν μεταξύ σας διαιρέσεις, ἀλλὰ νὰ εἶσθε τελείως ἑνωμένοι ἔχοντας τὸ αὐτὸ φρόνημα καὶ τὴν αὐτὴ γνώμη.

Σᾶς παρακαλῶ δέ, ἀδελφοί, διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, νὰ λέγετε ὅλοι τὴν αὐτὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως καὶ νὰ μὴ ὑπάρχουν μεταξύ σας διαιρέσεις, ἀλλὰ νὰ εἶσθε ἁρμονικὰ ἐνωμένοι μὲ τὰ αὐτὰ ὅλοι σας φρονήματα καὶ μὲ τὰς αὐτὰς γνώμας καὶ ἀποφάσεις.

Σᾶς παρακαλῶ δέ, ἀδελφοί μου, εἰς τὸ ὄνομα καὶ ἐξ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ εἶσθε ὅλοι ὁμόφωνοι καὶ νὰ λέγετε σὰν ἀπὸ μιὰ καρδιὰ, τὴν ἴδια ὁμολογία τῆς πίστεώς σας καὶ νὰ μὴ ὑπάρχουν μεταξύ σας σχίσματα καὶ διαιρέσεις, ἀλλὰ νὰ εἶσθε συγκρατημένοι, κατηρτησμένοι καὶ ἐνωμένοι μεταξύ σας μὲ τὰ αὐτὰ φρονήματα καὶ μὲ τὴν αὐτὴν γνώμην.

Διότι πληροφορήθηκα γιὰ σᾶς, ἀδελφοί μου, ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Χλόης, ὅτι ὑπάρχουν φιλονικίες μεταξύ σας.

Σᾶς κάνω δὲ τὴν προτροπὴν αὐτήν, διότι ἐπληροφορήθην διὰ σᾶς, ἀδελφοί μου, ἀπὸ τοὺς οἰκιακοὺς τῆς Χλόης, ὅτι ὑπάρχουν μεταξύ σας φιλονεικίαι.

Διότι - σᾶς τὸ καθιστῶ αὐτὸ γνωστόν - μοῦ ἀνεφέρθη ἀπὸ τοὺς οἰκιακοὺς καὶ συγγενεῖς τῆς Χλόης γιὰ σᾶς, ἀδελφοί μου, ὅτι ὑπάρχουν μεταξύ σας ἀντιθέσεις καὶ φιλονεικίαι.

Ἐννοῶ δὲ τοῦτο· Ἕνας ἀπὸ σᾶς λέγει, «Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Παύλου»· ἄλλος, «Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Ἀπολλώ»· ἄλλος, «Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Κηφᾶ»· ἄλλος, «Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Χριστοῦ».

Μὲ αὐτὸ δὲ ποὺ λέγω, ἐννοῶ τοῦτο, ὅτι καθένας ἀπὸ σᾶς λέγει καυχώμενος· Ἐγὼ μὲν εἶμαι τοῦ Παύλου, ἐγὼ δέ, λέγει ὁ ἄλλος, εἶμαι θαυμαστὴς καὶ μαθητὴς τοῦ Ἀπολλώ· καὶ ὁ τρίτος λέγει· ἐγὼ ἀνήκω εἰς τὸν Κηφάν· καὶ ἄλλος πάλιν ἰσχυρίζεται· Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Χριστοῦ. Ἔγιναν ἔτσι κόμματα καὶ μερίδες διάφοροι.

Ἐννοῶ δὲ τοῦτο, ὅτι ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς, θέλων νὰ παρουσιάσῃ ἀνώτερον τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τοὺς ἄλλους, λέγει· «ἐγὼ μὲν εἶμαι τοῦ Παύλου μαθητής». Ἄλλος λέγει· «ἐγὼ εἶμαι τοῦ Ἀπολλώ». καὶ ἄλλος· «ἐγὼ εἶμαι μαθητὴς τοῦ Κηφᾶ», καὶ ἄλλος· «ἐγὼ εἶμαι μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ».

Ἔγινε κομμάτια ὁ Χριστός; Μήπως σταυρώθηκε γιὰ σᾶς ὁ Παῦλος; Ἤ μήπως βαπτισθήκατε στὸ ὄνομα τοῦ Παύλου;

Ἐκομματιάσθη λοιπὸν ὁ Χριστός; Ἀπευθύνομαι εἰς ὅσους λέγουν· ἠμεῖς εἴμεθα τοῦ Παύλου καὶ τοὺς ἐρωτῶ: Μήπως ὁ Παῦλος ἐσταυρώθη διὰ τὴν σωτηρίαν σας; Ἢ μήπως ἐβαπτίσθητε εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Παύλου, ὥστε νὰ ἀνήκετε πλέον εἰς αὐτόν;

Ἔχει, λοιπόν, διαιρεθῇ ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία του εἰς κόμματα καὶ εἰς μερίδας; Ἐρωτῶ εἰδικώτερα σᾶς, ποὺ διαλαλεῖτε καὶ λέγετε ὅτι εἶσθε τοῦ Παύλου· μήπως ὁ Παῦλος ἐσταυρώθη πρὸς χάριν σας, διὰ νὰ λάβετε τὴν σωτηρίαν; Ἢ μήπως ἔχετε βαπτισθῆ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Παύλου;

Εὐχαριστῶ τὸ Θεὸ, διότι κανένα ἀπὸ σᾶς δὲν βάπτισα, παρὰ τὸν Κρίσπο καὶ τὸν Γάιο,

Σὰν βλέπω τώρα, ποίαν κατάχρησιν κάνετε τοῦ ὀνόματός μου, εὐχαριστῶ τὸν Θεόν, διότι ἐπρονόησε νὰ μὴ βαπτίσω αὐτοπροσώπως κανένα ἀπὸ σᾶς, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Κρίσπον καὶ τὸν Γάϊον.

Ἄς εἶναι εὐλογημένον καὶ δοξασμένον τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔφερεν ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε ἀπὸ σᾶς νὰ μὴ βαπτίσω κανένα, εἰμὴ μόνον τὸν Κρίσπον καὶ τὸν Γάϊον.

γιὰ νὰ μὴ πῇ κανείς, ὅτι βάπτισα στὸ ὄνομά μου.

Ὥστε τώρα δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ εἴπῃ ὅτι εἰς τὸ ἰδικόν μου ὄνομα ἐβάπτισα.

Καὶ ἔτσι δὲν ἠμπορεῖ νὰ πῇ κανείς, ὅτι ἐβάπτισα Χριστιανοὺς εἰς τὸ ἰδικόν μου ὄνομα.

Βάπτισα δὲ καὶ τὴν οἰκογένεια τοῦ Στεφανᾶ. Πέρα ἀπ’ αὐτοὺς δὲν ξέρω ἂν βάπτισα κανένα ἄλλο.

Ἐβάπτισα δὲ καὶ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Στεφανᾶ. Ἐκτὸς αὐτῶν δὲν γνωρίζω, ἂν ἐβάπτισα κανένα ἄλλον.

Ἐβάπτισα ἀκόμη καὶ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Στεφανᾶ· ἐκτὸς δὲ ἀπὸ αὐτοὺς δὲν γνωρίζω, ἂν ἔχω βαπτίσει κανένα ἄλλον.

Διότι ὁ Χριστὸς δὲν μοῦ ἔδωσε τὴν ἀποστολὴ νὰ βαπτίζω, ἀλλὰ νὰ κηρύττω τὸ εὐαγγέλιο. Καὶ ὄχι μὲ ἀνθρώπινη σοφία στό λόγο, γιὰ νὰ μὴ χάσῃ τὴ σημασία του ὁ σταυρὸς (ὁ σταυρικὸς θάνατος) τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ δὲν ἔκαμα κύριον ἔργον μου τὸ βάπτισμα, διότι ὁ Χριστὸς δὲν μοῦ ἀνέθεσε τὴν διακονίαν τοῦ Ἀποστόλου διὰ νὰ βαπτίζω, πρᾶγμα ποὺ ἠμπορεῖ νὰ κάμῃ καὶ ἕνας ἁπλοῦς λειτουργός. Ἀλλὰ μὲ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς νὰ κηρύττω τὸ εὐαγγέλιον. Καὶ νὰ τὸ κηρύττω ὄχι μὲ ἀνθρωπίνην τέχνην καὶ ἀπατηλὰ ἐπιχειρήματα, ὥστε νὰ παρουσιάζεται ἡ διδασκαλία μου σοφὴ καὶ λαμπρά, διὰ νὰ μὴ χάσῃ τὴν θείαν του δύναμιν τὸ περὶ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ κήρυγμα.

Ἄλλωστε ἐγὼ δὲν εἶχα ὡς κύριον ἔργον μου τὴν τέλεσιν τοῦ μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος, διότι δὲν μὲ ἔστειλεν ὁ Χριστὸς ὡς Ἀπόστολόν του εἰς τὴν οἰκουμένην νὰ βαπτίζω, ἀλλὰ νὰ κηρύττω τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς σωτηρίας. Αὐτὸ δὲ τὸ κήρυγμα δὲν τὸ κάνω μὲ τὴν δύναμιν καὶ τὰ ρητορικὰ σχήματα τῆς ἀνθρωπίνης σοφίας, μὴ τυχὸν καὶ χάσῃ τὴν σωτήριον δύναμίν του καὶ τὴν ἄπειρον θείαν ἀξίαν του ὁ σταυρὸς τοῦ Κυρίου.

Τὸ κήρυγμα βεβαίως περὶ τοῦ σταυροῦ, γιὰ ὅσους μὲν βαδίζουν τὸ δρόμο τῆς ἀπωλείας, εἶναι μωρία, ἀλλὰ γιὰ μᾶς ποὺ βαδίζουμε τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας, εἶναι δύναμι Θεοῦ.

Πράγματι δὲ εἰς τὴν θείαν δύναμιν του ὀφείλεται ἡ διάδοσίς του, διότι τὸ περὶ τοῦ σταυροῦ κήρυγμα εἰς ἐκείνους μέν, ποὺ βαδίζουν τὸν δρόμον τῆς ἀπωλείας, φαίνεται μωρία καὶ κουταμάρα. Εἰς ἡμᾶς ὅμως ποὺ εἴμεθα εἰς τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας, εἶναι δύναμις Θεοῦ, ποὺ σώζει.

Διότι τὸ περὶ σταυροῦ θεῖον κήρυγμα εἰς ἐκείνους μέν, ποὺ ἀπιστοῦν καὶ ἐπιμένουν νὰ βαδίζουν τὸν δρόμον τῆς ἀπωλείας, φαίνεται καὶ θεωρεῖται μωρία· εἰς ἡμᾶς ὅμως, ποὺ τὸ ἐδέχθημεν καὶ εὑρισκόμεθα εἰς τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας, εἶναι, ὅπως καὶ ἡ προσωπική μας πεῖρα βεβαιώνει, δύναμις Θεοῦ.

Εἶναι δὲ γραμμένο· Θὰ κάνω νὰ χαθῇ ἡ σοφία τῶν σοφῶν, καὶ ἡ ἐξυπνάδα τῶν ἐξύπνων νὰ ἀφανισθῇ.

Ναί· τοὺς φαίνεται μωρία καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ νοιώσουν τὴν δύναμιν τοῦ εὐαγγελίου, καίτοι παρουσιάζονται μὲ τὴν ἀξίωσιν, ὅτι εἶναι σοφοί. Διότι ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν Ἡσαΐαν, ποὺ ὡμίλησεν ἐξ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ· θὰ ἐξαφανίσω τὴν σοφίαν αὐτῶν, ποὺ παρουσιάζονται ὡς σοφοί, καὶ θὰ παραμερίσω ὡς ἀνωφελῆ καὶ ἄχρηστον τὴν φρόνησιν ἐκείνων, ποὺ κομπάζουν μὲ τὴν ἰδέαν, ὅτι εἶναι συνετοί.

Οἱ ἄπιστοι, σκοτισμένοι ἀπὸ τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας, δὲν ἠμποροῦν νὰ ἐννοήσουν τὸ ὕψος τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας, τὰ ἔχουν κυριολεκτικῶς χαμένα, διότι ἔχει γραφῆ δι’ αὐτοὺς ἀπὸ τὸν προφήτην Ἡσαΐαν· «θὰ καταστρέψω καὶ θὰ ἐξαφανίσω, λέγει ὁ Θεός, τὴν σοφίαν αὐτῶν, ποὺ παρουσιάζονται ὡς σοφοὶ καὶ θὰ ἐκτοπίσω ὡς ἀνόητον τὴν φρόνησιν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι παρουσιάζονται ὡς συνετοί».

Ποῦ ὑπάρχει σοφός; Ποῦ ὑπάρχει γνώστης καὶ διδάσκαλος τῶν Γραφῶν; Ποῦ ὑπάρχει διαλεκτικὸς αὐτοῦ τοῦ κόσμου; Δὲν ἀπέδειξε ὁ Θεὸς μωρία τὴ σοφία αὐτοῦ τοῦ κόσμου;

Ποῦ ὑπάρχει τώρα σοφός; Ποῦ ὑπάρχει ἔμπειρος διδάσκαλος τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου; Ποῦ ἐπιδέξιος συζητητὴς τῆς ἀπίστου καὶ ἀθέου αὐτῆς ἐποχῆς; Δὲν ἀπέδειξεν ὁ Θεὸς μωρὰν τὴν σοφίαν τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἔχουν τὰ κοσμικὰ φρονήματα τῆς ἐποχῆς μας;

Ποῦ εἶναι, λοιπόν, τώρα σοφός; Ποὺ εἶναι Ἑβραῖος γραμματεὺς ὁ ὁποῖος κατέχει καὶ διδάσκει τὸν Νόμον; Ποὺ εἶναι ἱκανὸς συζητητὴς καὶ ἀπολογητὴς τῆς πλάνης, ποὺ ἐπικρατεῖ κατὰ τὴν ἐποχὴν αὐτήν; Διὰ τῶν πραγμάτων δὲν ἀπέδειξεν ὁ Θεὸς μωρὰν καὶ ἀνωφελῆ τὴν σοφίαν, τὴν ὁποίαν ἐμπνέει καὶ καλλιεργεῖ ὁ κόσμος, ποῦ εὑρίσκεται μακρὰν ἀπὸ τὴν θείαν ἀλήθειαν;

Ἐπειδὴ δὲ ὁ κόσμος, παρὰ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ (ποὺ φαίνεται στὰ δημιουργήματά του), δὲν γνώρισε μὲ τὴ σοφία τὸ Θεό, ὁ Θεὸς ἀποφάσισε νὰ σώσῃ ὅσους πιστεύουν μὲ τὴ μωρία τοῦ κηρύγματος (μωρία κατὰ τοὺς σοφοὺς τοῦ κόσμου καὶ λοιποὺς ἀπίστους).

Καὶ ἡ ἀποδοκιμασία αὐτὴ τοῦ Θεοῦ ἔγινεν ἐν πάσῃ δικαιοσύνῃ. Διότι, ἀφοῦ διὰ μέσου τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία καταφαίνεται εἰς τὰ δημιουργήματά του, δὲν ἐγνώρισαν οἱ ἄνθρωποι μὲ τὴν ἔμφυτον λογικὴν καὶ τὴν ἄλλην σοφίαν τους τὸν Θεόν, ἀπεφάσισεν ἐν τῇ ἀγαθότητί του ὁ Θεὸς νὰ σώσῃ ὅλους, ὅσοι θὰ πιστεύσουν εἰς κάθε ἐποχήν, μὲ τὸ κήρυγμα, ποὺ φαίνεται μωρὸν καὶ ἀνόητον εἰς τοὺς σοφοὺς τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου.

Ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν κατώρθωσαν καὶ δὲν ἠθέλησαν διὰ μέσου τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ, ποὺ διαλαλεῖται μὲ ὅλην τὴν δημιουργίαν, νὰ γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου μὲ τὴν σοφίαν των τὸν Θεόν, ἀπεφάσισεν ὁ πανάγαθος Θεὸς νὰ σώσῃ τοὺς καλοπροαιρέτους καὶ τοὺς προθύμους νὰ πιστεύσουν ἀνθρώπους μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖον εἰς τοὺς σκοτισμένους ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν ἀνθρώπους φαίνεται μωρόν.

Ἐπειδὴ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι ἀπαιτοῦν σημεῖο (θαῦμα) καὶ οἱ Ἕλληνες ζητοῦν σοφία,

Φαίνεται δὲ μωρὸν καὶ ἀνόητον, ἐπειδὴ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι ἀπαιτοῦν ὑπερφυσικὸν σημεῖον διὰ νὰ πιστεύσουν. Καὶ οἱ Ἕλληνες ζητοῦν συλλογισμοὺς φιλοσοφικούς, ποὺ νὰ ἰκανοποιοῦν τὸ περίεργον πνεῦμα των.

Φαίνεται δὲ μωρόν, ἐπειδὴ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς τὸ κρίνει μὲ τὰ ἰδικά του κριτήρια. Οἱ Ἰουδαῖοι π.χ. ζητοῦν ὑπερφυσικὸν σημεῖον διὰ νὰ παραδεχθοῦν τὴν ἀλήθειαν τοῦ κηρύγματος καὶ πιστεύσουν εἰς αὐτό. Οἱ δὲ Ἕλληνες ζητοῦν φιλοσοφικοὺς συλλογισμοὺς καὶ ἀκλονήτους ἀποδείξεις.

γι’ αὐτὸ ἐμεῖς κηρύττουμε Χριστὸν ἐσταυρωμένο, ποὺ γιὰ μὲν τοὺς Ἰουδαίους εἶναι σκάνδαλο, γιὰ δὲ τοὺς Ἕλληνες μωρία.

Ἡμεῖς ὅμως κηρύττομεν τὸν Χριστόν, ποὺ ἔχει σταυρωθῆ. Καὶ ὁ ἐσταυρωμένος Χριστὸς διὰ μὲν τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ περιμένουν τὸν Χριστὸν Μεσσίαν ὡς ἐπίγειον βασιλέα, εἶναι πρόσκομμα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου σκοντάπτουν καὶ δὲν πιστεύουν. Διὰ δὲ τοὺς Ἕλληνας ὁ ἐσταυρωμένος Θεός, ποὺ δὲν ἐνίκησε τοὺς ἐχθρούς του, παρουσιάζεται ὡς ἰδέα μωρὰ καὶ ἀνόητος.

Ἡμεῖς ὅμως κηρύσσομεν εἰς ὅλον τὸν κόσμον Χριστόν, ποὺ ἔχει σταυρωθῆ. Καὶ αὐτὸς ὁ ἐσταυρωμένος Χριστὸς καὶ σωτήρ, διὰ μὲν τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἐπερίμεναν ἔνδοξον βασιλέαν τὸν Μεσσίαν των, εἶναι σκάνδαλον, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον σκοντάπτουν· διὰ δὲ τοὺς Ἕλληνας εἶναι μωρία καὶ ἀδυναμία, ἀφοῦ δὲν κατώρθωσε νὰ ἀντιπαραταχθῇ καὶ νικήσῃ τοὺς ἐχθρούς του.

Ἀλλὰ γι’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι καλεσμένοι, Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνες, εἶναι ὄντως Χριστὸς (Μεσσίας), Θεοῦ δύναμι καὶ σοφία.

Εἰς αὐτοὺς ὅμως, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς εὗρεν ἀξίους νὰ καλέσῃ εἰς τὴν σωτηρίαν, εἴτε Ἰουδαῖοι εἶναι, εἴτε Ἕλληνες, κηρύττομεν Χριστόν, ὁ ὁποῖος εἶναι Θεοῦ δύναμις, ποὺ ἀναγεννᾷ καὶ ἁγιάζει, καὶ Θεοῦ σοφία, ποὺ φωτίζει κάθε πιστόν.

Εἰς αὐτοὺς ὅμως, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς διὰ τὴν καλήν των διάθεσιν τοὺς ἔχει καλέσει εἰς σωτηρίαν, εἴτε Ἰουδαῖοι εἶναι εἴτε Ἕλληνες, ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι κηρύττομεν Χριστόν, ὁ ὁποῖος εἶναι Θεοῦ δύναμις εἰς σωτηρίαν καὶ Θεοῦ σοφία, ποὺ κάμνει τὸν πιστὸν ἀνώτερον ἀπὸ ὅλους τοὺς σοφούς.

Διότι αὐτό, ποὺ ἐνεργεῖ ὁ Θεὸς καὶ οἱ ἄπιστοι θεωροῦν μωρία, εἶναι σοφώτερο ἀπὸ τὴ σοφία τῶν ἀνθρώπων. Καὶ αὐτό, ποὺ ἐνεργεῖ ὁ Θεὸς καὶ οἱ ἄπιστοι θεωροῦν ἀδυναμία, εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴ δύναμι τῶν ἀνθρώπων.

Διότι ἐκεῖνο, ποὺ ἐνεργεῖ ὁ Θεὸς καὶ τὸ θεωροῦν οἱ ἄπιστοι ἄνθρωποι μωρὸν καὶ ἀνόητον, εἶναι σοφώτερον ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, μὲ ὅ,τι καὶ ἂν ἔχουν καὶ ὅσην σοφίαν καὶ ἂν ἐπιδεικνύουν οὗτοι. Καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ ἀσθενοῦς καὶ ἀδυνάτου κατὰ τὸ φαινόμενον Ἐσταυρωμένου, ποὺ τὸ ἐνεργεῖ δι’ ἡμῶν ὁ Θεός, εἶναι ἰσχυρότερον ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅσον δυνατοὶ κατὰ κόσμον καὶ ἂν εἶναι οὗτοι.

Διότι ἐκεῖνο ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τὸ θεωροῦν μωρόν, εἶναι σοφώτερον ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, ὅσην γνῶσιν καὶ σοφίαν καὶ ἂν ἔχουν οὗτοι. Καὶ τὸ ἀσθενὲς φαινομενικῶς κήρυγμα τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι ἰσχυρότερον ἀπὸ τοὺς ἰσχυροτέρους κατὰ κόσμον ἀνθρώπους.

Βλέπετε δὲ, ἀδελφοὶ, ποιοί εἶσθε ἐσεῖς, τοὺς ὁποίους κάλεσε ὁ Θεός. Βλέπετε, ὅτι δὲν εἶσθε πολλοὶ σοφοὶ κατὰ κόσμον, δὲν εἶσθε πολλοὶ μὲ δύναμι καὶ ἐπιρροή, δὲν εἶσθε πολλοὶ μὲ ἀριστοκρατικὴ καταγωγή.

Καὶ ὅτι αὐτὸ ποὺ σᾶς λέγω εἶναι ἀληθές, παρατηρήσατε διὰ νὰ πεισθῆτε, ἀδελφοί, τοὺς ἑαυτούς σας, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ἐκάλεσε εἰς σωτηρίαν. Παρατηρήσατε, ὅτι δὲν εἶναι πολλοὶ ἀπὸ σᾶς σοφοὶ κατὰ κόσμον, δὲν εἶναι πολλοὶ μὲ δύναμιν καὶ ἐπιρροήν· δὲν εἶναι πολλοὶ ἀριστοκράται καὶ μὲ εὐγενῆ καταγωγήν.

Οἱ κατὰ κόσμον σοφοὶ κλείουν ἕνεκα τοῦ ἐγωϊσμοῦ τὰ μάτια καὶ τὰ αὐτιά των εἰς τὴν σοφίαν τοῦ Θεοῦ· Ἄλλωστε κυττάξετε καὶ σεῖς, ἀδελφοί, ὅτι εἰς τὴν πρόσκλησιν, ποὺ σᾶς ἀπηύθυνεν ὁ Θεός, δὲν ὑπήκουσαν καὶ δὲν τὴν ἐδέχθησαν πολλοὶ σοφοὶ κατὰ κόσμον οὔτε πολλοὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔχουν δύναμιν καὶ ἐξουσίαν οὔτε πολλοὶ μὲ εὐγενῆ καὶ ἀριστοκρατικὴν τὴν καταγωγήν,

Ἀλλ’ ἐκείνους, ποὺ ὁ κόσμος θεωρεῖ μωροὺς, ἐξέλεξε ὁ Θεός, γιὰ νὰ καταισχύνῃ τοὺς σοφούς. Καὶ τοὺς ἀδυνάτους κατὰ κόσμον ἐξέλεξε ὁ Θεός, γιὰ νὰ καταισχύνῃ τοὺς ἰσχυρούς.

Ἀλλὰ τουναντίον ἐξέλεξεν ὁ Θεὸς ἐκείνους, ποὺ ὁ κόσμος περιφρονεῖ ὡς μωροὺς καὶ ἀνοήτους, διὰ νὰ καταντροπιάσῃ τοὺς σοφούς, ἀντὶ τῶν ὁποίων ἐπροτίμησεν ὡς ὄργανά του τὰ μωρά. Καὶ τοὺς κατὰ κόσμον ἀδυνάτους ἐξέλεξεν ὁ Θεός, διὰ νὰ καταντροπιάσῃ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν ἰσχυρὰν κοσμικὴν ἐπιρροήν.

ἀλλὰ τοὐναντίον ὁ Θεὸς ἐδιάλεξε, διὰ τὴν καλήν των διάθεσιν, τοὺς ἁπλοϊκοὺς αὐτούς, τοὺς ὁποίους ὁ κόσμος θεωρεῖ μωρούς, διὰ νὰ καταντροπιάσῃ ἔτσι τοὺς σοφούς. Καὶ ἐδιάλεξε τοὺς ἀδυνάτους κατὰ κόσμον, διὰ νὰ καταντροπιάσῃ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἰσχὺν καὶ ἐπιρροήν.

Καὶ τοὺς ἀσήμους κατὰ κόσμον ἐξέλεξε ὁ Θεός, καὶ τοὺς τιποτένιους, καὶ τοὺς θεωρουμένους ἀνυπάρκτους, γιὰ νὰ καταργήσῃ τοὺς ὑπαρκτοὺς καὶ τοὺς σπουδαίους.

Καὶ ἐκείνους, ποὺ κατάγονται ἀπὸ ἄσημον κατὰ κόσμον γένος καὶ τοὺς περιφρονημένους ἐξέλεξεν ὁ Θεὸς καὶ ἐκείνους, ποὺ δὲν τοὺς λογαριάζει κανεὶς διόλου σὰν νὰ μὴν ὑπῆρχον, διὰ νὰ ἀποδείξῃ τιποτένιους ἐκείνους, ποὺ ὁ κόσμος θεωρεῖ πρόσωπα ἰσχυρὰ καὶ ὑψηλά.

Καὶ ἐδιάλεξεν ἀκόμη ὁ Θεὸς ἐκείνους, ποὺ ἔχουν ἄσημον κατὰ κόσμον τὴν καταγωγήν, καὶ τοὺς περιφρονημένους ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου· καὶ ἐκείνους ποὺ οἱ σοφοὶ καὶ ἰσχυροὶ τοὺς ἀντιπαρέρχονται μὲ περιφρόνησιν, σὰν νὰ μὴ ὑπάρχουν κἄν. Τοὺς ἐδιάλεξεν ὁ Θεός, διὰ νὰ καταλύσῃ καὶ νὰ ἀποδείξῃ χωρὶς καμμίαν ἀξίαν ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ὁ κόσμος θεωρεῖ μεγάλους καὶ ἰσχυρούς.

Ἔτσι δὲν δύναται νὰ καυχηθῇ κανεὶς ἄνθρωπος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἔπραξε δὲ τοῦτο ὁ Θεὸς διὰ νὰ μὴ δικαιοῦται νὰ καυχηθῇ κανένας ἄνθρωπος ἐμπρὸς εἰς αὐτόν.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ καυχηθῇ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κανεὶς ἀπολύτως (οὔτε οἱ κατὰ κόσμον σοφοί, διότι ἡ σοφία των ἀποδεικνύεται μωρία οὔτε οἱ πιστοὶ εἰς τὸν Χριστόν, διότι ἡ σωτηρία των ὀφείλεται εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὄχι εἰς αὐτούς).

Ἀπ’ αὐτὸν δὲ ἐσεῖς εἶσθε στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος ἔγινε γιὰ μᾶς σοφία ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ δικαίωσι καὶ ἁγιασμὸς καὶ πλήρης λύτρωσι.

Ἀπὸ αὐτὸν δὲ καὶ σεῖς εἶσθε ἐνωμένοι μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος ἔγινεν εἰς ἡμᾶς τοὺς πιστοὺς σοφία ἀπὸ τὸν Θεὸν μὲ τὴν διδασκαλίαν του καὶ δικαίωσις μὲ τὸν θάνατον καὶ τὴν ἀνάστασίν του καὶ ἁγιασμὸς μὲ τὴν ἀνάληψίν του καὶ μὲ τὴν ἀποστολὴν τοῦ Πνεύματός του καὶ πλήρης ἀπελευθέρωσις μὲ τὴν ἔνδοξον ἐπάνοδον καὶ δευτέραν παρουσίαν του.

Ἀπὸ αὐτὸν δέ, τὸν Θεόν, καὶ χάρις εἰς αὐτόν, καὶ σεῖς εἶσθε ἐνωμένοι μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ σωσμένοι ἀπὸ αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἔγινε καὶ ἀπεδείχθη εἰς ἡμᾶς τοὺς πιστοὺς ἄπειρος σοφία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, δικαίωσίς μας χάρις εἰς τὴν θυσίαν του, ἁγιασμὸς καὶ ἀναγέννησις τῶν καρδιῶν μας, ἀπελευθέρωσις ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἔνδοξος σωτηρία μας.

Ὥστε, ὅπως λέγει ἡ Γραφή, Ὅποιος καυχᾶται, γιὰ τὸν Κύριο νὰ καυχᾶται.

Ἔτσι κάθε χάρις πνευματική, ποὺ ἔχομεν, δὲν προέρχεται ἀπὸ ἡμᾶς, ἀλλ’ ὀφείλομεν τὸ πᾶν εἰς τὸν Χριστὸν διὰ νὰ γίνῃ σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει γραφῆ: Ὅποιος καυχᾶται, ἂς καυχᾶται ἀποδίδων τὴν δόξαν εἰς τὸν Κύριον καὶ ὄχι εἰς τὸν ἑαυτόν του.

Καὶ τοῦτο ἔγινε, διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ καὶ εἰς ἡμᾶς ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει γραφῆ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην· «ὅποιος καυχᾶται διὰ τὰ καλὰ ποὺ ἔχει, ἂς καυχᾶται δοξάζων τὸν Θεὸν καὶ ἀποδίδων αὐτὰ εἰς Ἐκεῖνον καὶ ὄχι εἰς τὸν ἑαυτόν του».

Καὶ ἐγώ, ἀδελφοί, ὅταν ἦλθα σὲ σᾶς, ἦλθα καὶ σᾶς κήρυξα τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ χωρὶς ἐπίδειξι ὑπεροχῆς σὲ λόγο καὶ σοφία.

Ναί· τὰ μωρὰ ἐξέλεξεν ὁ Θεὸς διὰ νὰ καταντροπιάσῃ τοὺς σοφοὺς τοῦ κόσμου. Καὶ ἑγώ, ἀδελφοί, ὅταν ἦλθα εἰς σᾶς, ἦλθα νὰ σᾶς διακηρύξω τὴν μαρτυρίαν ἐκείνων, ποὺ ἔκαμεν ὁ Θεὸς διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι μὲ ὑπεροχὴν λόγου ἢ δεξιότητος συλλογισμῶν καὶ ἐπιχειρημάτων.

Καὶ ἐγώ, ἀδελφοί μου, ὅταν ἦλθα πρὸς σᾶς εἰς τὴν Κόρινθον, ἦλθα νὰ προσφέρω καὶ νὰ κηρύξω τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ, ὄχι μὲ εὐγλωττίαν, μὲ σοφίαν, μὲ ρητορικὰ σχήματα καὶ τεχνικὰς μεθόδους, μὲ τρόπους ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ κατὰ κόσμον σοφοί.

Διότι δὲν θέλησα νὰ διαπιστώνω τίποτε σὲ σᾶς, παρὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, καὶ αὐτὸν ἐσταυρωμένο.

Καὶ δὲν σᾶς ἔδειξα ὑπεροχὴν λόγου, διότι δὲν ἐθεώρησα ἐπιτετραμμένον νὰ γνωρίζω τίποτε ἄλλο μεταξύ σας, παρὰ μόνον τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τοῦτον ὄχι ὡς βασιλέα ἔνδοξον, ἀλλ’ ἐσταυρωμένον.

Διότι δὲν ἔκρινα ὀρθὸν καὶ δὲν ἠθέλησα νὰ καταστήσω γνωστὸν μεταξύ σας καὶ νὰ κηρύξω τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνον τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον. Αὐτὸν καὶ μόνον ἦλθα φέρων εἰς σᾶς.

Ἐπίσης ἐγὼ ἦλθα σὲ σᾶς σὲ κατάστασι ἀδυναμίας καὶ μὲ πολὺ φόβο καὶ τρόμο.

Καὶ ἐγὼ ἦλθα πρὸς σᾶς χωρὶς νὰ ἔχω καμμίαν κοσμικὴν δύναμιν ἢ προστασίαν, ἀλλὰ μὲ φόβον καὶ τρόμον πολύν, μήπως δὲν ἐπιτύχῃ μεταξύ σας τὸ ἀποστολικόν μου ἔργον.

Καὶ ἦλθα εἰς σᾶς ἐγὼ ὡς ἀδύνατος ἄνθρωπος, μὲ φόβον καὶ τρόμον πολύν.

Καὶ ὁ λόγος μου καὶ τὸ κήρυγμά μου δὲν ἦταν μὲ πειστικοὺς λόγους ἀνθρωπίνης σοφίας, ἀλλὰ μὲ ἀπόδειξι Πνεύματος καὶ δυνάμεως,

Καὶ ὁ λόγος μου καὶ τὸ κήρυγμά μου δὲν ἔγινε μὲ πιθανοὺς καὶ συναρπαστικοὺς λόγους ἀνθρωπίνης σοφίας, ἀλλ’ ἔγινε μὲ ἀπόδειξιν Πνεύματος τὸ ὁποῖον ἔπειθε τὰς ψυχὰς τῶν ἀκροατῶν, καὶ μὲ ἀπόδειξιν θείας δυνάμεως, ἡ ὁποία μὲ τὰ ὑπερφυσικὰ καὶ θαυμαστὰ ἔργα της ἐπεβεβαίωνε τὴν διδασκαλίαν μου.

Καὶ ἡ διδασκαλία μου καὶ τὸ κήρυγμά μου δὲν εἶχε τίποτε ἀπὸ τὰς πειστικὰς δημηγορίας καὶ τὰ κτυπητὰ σχήματα τῆς ἀνθρωπίνης σοφίας, ἀλλ’ ἦτο καὶ ἔγινε μὲ ἀποδείξεις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πειστικὰς διὰ τὰς ψυχὰς τῶν ἀκροατῶν καὶ μὲ δύναμιν θείαν, ὅπως ἐφαίνετο ἀπὸ τὰ μεγάλα θαύματα, ποὺ τὸ συνώδευαν.

ὥστε ἡ πίστι σας νὰ μὴ στηρίζεται στὴ σοφία τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ στὴ δύναμι τοῦ Θεοῦ.

Τοῦτο δὲ ἔγινε διὰ νὰ μὴ στηρίζεται ἡ πίστις σας ἐπάνω εἰς τὴν ἀσταθῆ σοφίαν τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἐπάνω εἰς τὴν ἀκλόνητον δύναμιν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μὴ θεμελιώνεται ἡ πίστις σας εἰς τὴν ματαίαν σοφίαν καὶ ἱκανότητα τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἐπάνω εἰς τὴν ἀκλόνητον καὶ αἰώνιον δύναμιν τοῦ Θεοῦ.

Ὅμως στοὺς ὡρίμους διδάσκουμε σοφία. Ἀλλὰ σοφία ὄχι αὐτοῦ τοῦ κόσμου, οὔτε τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι καταργοῦνται.

Μεταξὺ ὅμως τῶν πνευματικῶς ὡρίμων καὶ προωδευμένων διδάσκομεν καὶ σοφίαν· ἀλλ’ ὄχι τὴν σοφίαν τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἔχουν τὰ φρονήματα τῆς ἁμαρτωλῆς αὐτῆς ἐποχῆς, οὔτε τὴν σοφίαν τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου αὐτοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔχουν προσωρινὴν ἐξουσίαν καὶ θὰ ἐκμηδενισθῇ μίαν ἡμέραν ἡ δύναμίς των.

Καὶ ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι διδάσκομεν βέβαια σοφίαν, ἀλλὰ μεταξὺ τῶν ὡρίμων καὶ προωδευμένων, ἀπὸ ἀπόψεως πνευματικῆς, ἀνθρώπων, ὄχι ὅμως τὴν σοφίαν τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἁμαρτωλοῦ τούτου αἰῶνος οὔτε τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου, τῶν ὁποίων ἡ ἐξουσία εἶναι προσωρινὴ καὶ θὰ καταλυθῇ.

Ἀλλὰ διδάσκουμε σοφία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀναφέρεται σὲ μυστικὸ σχέδιο· σοφία, ποὺ ἦταν κρυμμένη, ποὺ ὁ Θεὸς προώρισε προαιωνίως γιὰ τὴ δόξα μας.

Ἀλλὰ διδάσκομεν καὶ ἀναπτύσσομεν σοφίαν, τῆς ὁποίας χορηγὸς εἶναι ὁ Θεός· σοφίαν μυστηριώδη ποὺ δὲν ἠμπορεῖ πεπερασμένος νοῦς μόνος του νὰ τὴν ἀνακαλύψῃ· σοφίαν, ἡ ὁποία καὶ τώρα ἀκόμη, ποὺ ἀπεκαλύφθη ἀπὸ τὸν Θεόν, μένει κρυμμένη εἰς τοὺς ἀφωτίστους καὶ ξένους πρὸς τὸν Χριστόν· σοφίαν τὴν ὁποίαν προτοῦ ἀκόμη δημιουργηθοῦν τὰ ἐν χρόνῳ γενόμενα κτίσματα, προαπεφάσισε καὶ προκαθώρισεν ὁ Θεὸς νὰ μᾶς τὴν ἀποκαλύψῃ πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦ νὰ μᾶς δοξάσῃ δι’ αὐτῆς.

Ἀλλὰ λαλοῦμεν καὶ κηρύσσομεν σοφίαν μυστηριώδη, ἀπρόσιτον εἰς τὴν ἀνθρωπίνην διάνοιαν, σοφίαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία μολονότι ἔχει ἀποκαλυφθῆ ἀπὸ τὸν Θεόν, εἰς μὲν τοὺς πιστούς, διὰ τὴν ἀσθένειαν τοῦ ἀνθρωπίνου νοῦ, δὲν εἶναι εἰς ὅλον της τὸ βάθος καὶ τὸ πλάτος γνωστή, εἰς δὲ τοὺς ἀπίστους καὶ ἀδιαφωτίστους εἶναι ἀκόμη κρυμμένη. Αὐτὴν τὴν σοφίαν προώρισεν ὁ Θεός, πρὶν ἀκόμη γίνῃ ἡ ἐν χρόνῳ δημιουργία, νὰ τὴν φανερώσῃ, διὰ νὰ δοξάσῃ ἡμᾶς τοὺς πιστούς.

Αὐτὴ τὴ σοφία κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες αὐτοῦ τοῦ κόσμου δὲν γνώρισε. Διότι, ἂν γνώριζαν δὲν θὰ σταύρωναν τὸν ἔνδοξο Κύριο.

Τὴν σοφίαν δὲ αὐτὴν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας τοῦ προσκαίρου τούτου κόσμου δὲν ἔχει γνωρίσει. Διότι ἐὰν τὴν εἶχον γνωρίσει, δὲν θὰ ἐκάρφωναν εἰς τὸν σταυρὸν τῆς ἀτιμίας τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος εἶναι χορηγὸς τῆς δόξης.

Αὐτὴν δὲ τὴν σοφίαν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου δὲν τὴν ἔχει γνωρίσει. Διότι ἂν τὴν εἶχαν γνωρίσει, δὲν θὰ ἔφθαναν ποτὲ μέχρι τέτοιου σημείου σκοτισμοῦ καὶ καταπτώσεως, ὥστε νὰ σταυρώσουν τὸν Κύριον τῆς δόξης.

(Ναὶ, δὲν γνώρισαν). Ἀλλὰ συνέβη ὅπως λέγει ἡ Γραφή· Ἐκεῖνα, ποὺ μάτι δὲν εἶδε, καὶ αὐτὶ δὲν ἄκουσε, καὶ νοῦς δὲν φαντάστηκε· ἐκεῖνα, ποὺ ἑτοίμασε ὁ Θεὸς γιὰ ὅσους τὸν ἀγαποῦν.

Ἀλλὰ συνέβη σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν Ἡσαΐαν· Ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μάτι δὲν εἶδε καὶ αὐτὶ δὲν ἄκουσε καὶ ἀνθρώπινος νοῦς δὲν ἐφαντάσθη, τὰ ὁποῖα ἑτοιμασεν ὁ Θεὸς δι’ ἐκείνους ποὺ τὸν ἀγαποῦν. Αὐτὰ ἦσαν τὰ μυστηριώδη καὶ κρυμμένα.

Ἀλλ’ ἐγινε αὐτὸ σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει γραφῆ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην· «ἐκεῖνα ποὺ ἔχει ἑτοιμάσει ὁ Θεὸς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου διὰ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτὸν εἶναι τέτοια, τὰ ὁποῖα μάτι δὲν εἶδε ποτὲ καὶ αὐτὶ δὲν ἔχει ἀκούσει καὶ ἀνθρώπινος νοῦς δὲν ἔχει φαντασθῆ».

Σὲ μᾶς ὅμως ὁ Θεὸς τὰ φανέρωσε διὰ μέσου τοῦ Πνεύματός του. Διότι τὸ Πνεῦμα γνωρίζει τὰ πάντα, καὶ αὐτὰ τὰ βάθη τοῦ Θεοῦ (Πατρός).

Εἰς ἡμᾶς ὅμως ὁ Θεὸς ἐφανέρωσε ταῦτα μὲ τὸ Πνεῦμα του. Καὶ μόνον ἀπὸ τὸ Πνεῦμα ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἡ φανέρωσις αὐτή. Διότι τὸ Πνεῦμα ἐρευνᾷ καὶ γνωρίζει ὅλα, καὶ αὐτὰ τὰ βαθύτατα καὶ μυστηριώδη ἰδιώματα καὶ σχέδια τοῦ Θεοῦ.

Εἰς ἡμᾶς ὅμως τοὺς πιστοὺς ἐφανέρωσεν αὐτὰ ὁ Θεὸς μὲ τὸν φωτισμὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διότι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα γνωρίζει τὰ πάντα, ἐρευνᾷ καὶ αὐτὰ τὰ ἄπειρα βάθη τοῦ Θεοῦ, (καὶ αὐτὸ εἶναι εἰς θέσιν νὰ μεταδώσῃ ὅσον χωρεῖ εἰς τὴν ἀνθρωπίνην διάνοιαν, τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ).

Ποιός βεβαίως ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους γνωρίζει τὰ μυστικὰ τοῦ ἀνθρώπου, παρὰ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι μέσα του; Ἔτσι καὶ τὰ μυστικὰ τοῦ Θεοῦ κανεὶς δὲν γνωρίζει, παρὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Τὸ ὅτι δὲ τὸ Πνεῦμα ἐρευνᾷ καὶ τὰ βάθη τοῦ Θεοῦ, τὸ ἐννοοῦμεν καὶ ἀπὸ τὴν πεῖραν μας. Διότι, ποῖος ἄλλος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους γνωρίζει τὰ ἰδιαίτερα τοῦ ἀνθρώπου παρὰ μόνον ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι μέσα του; Ἔτσι καὶ τὰ ἰδιαίτερα τοῦ Θεοῦ κανεὶς ἄλλος δὲν τὰ γνωρίζει παρὰ μόνον τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Συμβαίνει μὲ τὸ Πνεῦμα κάτι ἀνάλογον, ἀλλὰ εἰς ἄπειρον βαθμόν, μὲ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. Δηλαδὴ ποιὸς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους γνωρίζει τὰ ἰδιαίτερα τοῦ ἀνθρώπου, παρὰ μόνον τὸ πνεῦμα ποὺ ὑπάρχει μέσα εἰς αὐτόν; Ἔτσι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ, κανένας ἄλλος δὲν τὰ γνωρίζει εἰς τὴν ἐντέλειαν, παρὰ μόνον τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Ἐμεῖς δὲ λάβαμε, ὄχι τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ Θεό, γιὰ νὰ γνωρίσωμε ἐκεῖνα, ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Θεός.

Ἡμᾶς δὲ δὲν ἐλάβαμεν τὸ πνεῦμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐμπνέεται ὁ ξένος πρὸς τὸν Θεόν κόσμος· ἀλλ’ ἐλάβαμεν τὸ χάρισμα τοῦ Πνεύματος, τὸ ὁποῖον προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεόν καί, τὸ ὁποῖον ἐδόθη καὶ εἰς ἡμᾶς, διὰ νὰ γνωρίσωμεν ἐκεῖνα ποὺ μᾶς ἐχαρίσθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ἡμεῖς δὲ δὲν ἔχομεν λάβει τὸ πνεῦμα, ποὺ βασιλεύει καὶ ἐμπνέει τὸν κόσμον τῆς ἁμαρτίας, ἀλλ’ ἐλάβομεν τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεόν, διὰ νὰ γνωρίσωμεν ὅσον τὸ δυνατὸν βαθύτερα καὶ πλατύτερα αὐτά, ποὺ μᾶς ἔχουν χαρισθῆ ἀπὸ τὸν Θεόν.

Αὐτὰ καὶ κηρύττουμε, ὄχι μὲ λόγους ποὺ διδάσκει ἡ ἀνθρώπινη σοφία, ἀλλὰ μὲ λόγους ποὺ διδάσκει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ἑρμηνεύοντας πνευματικὰ πράγματα σὲ πνευματικοὺς ἀνθρώπους (Ὁ πνευματικὸς λοιπὸν ἄνθρωπος καταλαβαίνει τὰ πνευματικὰ πράγματα).

Ταῦτα καὶ διδάσκομεν ὄχι μὲ λόγους σὰν αὐτούς, ποὺ μεταχειρίζεται εἰς τὴν διδασκαλίαν ἡ ἀνθρωπίνη σοφία, ἀλλὰ μὲ λόγους, ποὺ διδάσκονται ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ ἐξηγοῦμεν καὶ κατανοοῦμεν τὰς διδασκαλίας αὐτὰς διὰ τῆς συγκρίσεως τῶν πνευματικῶν πρὸς τὰ πνευματικά.

Αὐτὰ δὲ καὶ διδάσκομεν, ὄχι μὲ καλλωπισμένους καὶ ρητορικοὺς λόγους, σὰν αὐτούς ποὺ μεταχειρίζεται ἡ ἀνθρωπίνη σοφία, ἀλλὰ μὲ λόγους ποὺ μᾶς τοὺς διδάσκει καὶ μᾶς τοὺς ἐμπνέει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, συγκρίνοντες καὶ ἀντιπαραβάλλοντες τὰ πνευματικὰ νοήματα καὶ γεγονότα μὲ ἄλλα πνευματικά, διὰ νὰ τὰ ἐννοοῦμεν καλύτερα.

Ὁ ἀπνευμάτιστος δὲ ἄνθρωπος δὲν δέχεται τὰ διδάγματα τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, διότι σ’ αὐτὸν φαίνονται μωρία. Καὶ δὲν δύναται νὰ τὰ καταλάβῃ, διότι αὐτὰ κατανοοῦνται μὲ πνευματικὲς προϋποθέσεις.

Ὁ φυσικὸς δὲ καὶ μὴ ἀναγεννημένος ἄνθρωπος δὲν δέχεται ἐκεῖνα, ποὺ διδάσκει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, διότι ταῦτα φαίνονται εἰς αὐτὸν κουταμάρα καὶ δὲν ἔχει τὴν πνευματικὴν δύναμιν καὶ ἀντίληψιν νὰ τὰ γνωρίσῃ, διότι ταῦτα ἐξετάζονται καὶ διακρίνονται πνευματικῶς καὶ μὲ τὸν φωτισμὸν τοῦ Πνεύματος.

Ὁ ψυχικὸς ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος δηλαδή ποὺ δὲν ἔχει ἀναγεννηθῇ, ἀλλὰ ζῇ τὴν κατωτέραν ζωὴν τῶν ἐνστίκτων καὶ παθῶν, δὲν δέχεται ἐκεῖνα ποὺ ἀποκαλύπτει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, διότι τοῦ φαίνονται ἀνόητα, καὶ δὲν ἔχει τὴν πνευματικὴν ἱκανότητα νὰ τὰ γνωρίσῃ, ἐπειδὴ αὐτὰ ἐρευνῶνται καὶ κατανοούνται κατὰ τρόπον πνευματικόν, μὲ τὸν φωτισμὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐπίσης ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος ἑρμηνεύει μέν κάθε ἄνθρωπο, ἀλλ’ ὁ ἴδιος δὲν ἑρμηνεύεται ἀπὸ κανένα.

Ὁ ἀναγεννημένος ὅμως ἀπὸ τὸ Πνεῦμα ἄνθρωπος διακρίνει καὶ κατανοεῖ ὅλα, κάθε περίστασιν καὶ κάθε πρόσωπον, αὐτὸς δὲ δὲν νοιώθεται ἀπὸ κανένα μὴ ἀναγεννημένον ἄνθρωπον.

Ὁ πνευματικὸς ὅμως ἄνθρωπος διακρίνει καὶ ἐννοεῖ ὅλα, κάθε γεγονὸς καὶ κάθε ἄνθρωπον, ἐνῶ αὐτὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατανοηθῇ ἀπὸ κανένα κοσμικὸν καὶ ξένον πρὸς τὸν Χριστὸν ἄνθρωπον.

Διότι ποιός γνώρισε τὸ νοῦ τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ ἑρμηνεύσῃ αὐτόν; Ἀλλ’ ἐμεῖς ἔχουμε νοῦ Χριστοῦ (Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος μὲ νοῦ Χριστοῦ, κατανοεῖ τοὺς ἄλλους, ἀλλ’ αὐτὸς δὲν κατανοεῖται ἀπὸ κανένα ἀπνευμάτιστο ἄνθρωπο).

Καὶ δὲν νοιώθεται ὁ ἀναγεννημένος ἀπὸ τὸν φυσικὸν καὶ μὴ ἀναγεννημένον ἄνθρωπον, διότι, ποῖος ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ δὲν ἐφωτίσθησαν ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἐγνώρισε τὴν σκέψιν καὶ τὰς βουλὰς τοῦ Θεοῦ; Ποῖος ἀπὸ αὐτοὺς θὰ διδάξῃ καὶ θὰ διορθώσῃ τὸν Κύριον; Κανείς. Κανεὶς λοιπὸν ἀπὸ τοὺς μὴ ἀναγεννημένους δὲν ἠμπορεῖ νὰ κατανοήσῃ καὶ ἡμᾶς. Διότι καὶ ἡμεῖς ἔχομεν τὴν σκέψιν καὶ τὴν διάνοιαν τοῦ Χριστοῦ.

Διότι, ποῖος ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δὲν ἐφωτίσθησαν ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἐγνώρισε τὴν σκέψιν καὶ τὰ σχέδια τοῦ Θεοῦ καὶ ποιὸς ποτὲ θὰ διδάξῃ καὶ θὰ διορθώσῃ τὸν Θεόν; Κανείς. Ἔτσι καὶ κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐννοήσῃ καὶ ἡμᾶς, ποὺ ἔχομεν τὰς σκέψεις καὶ τὰ αἰσθήματα τοῦ Χριστοῦ.

Ἐγὼ δέ, ἀδελφοί, δὲν μπόρεσα νὰ ὁμιλήσω σὲ σᾶς ὡς πνευματικοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ’ ὡς σαρκικοὺς, ὡς νηπίους στὸ Χριστό.

Καὶ ἐγώ, ἀδελφοί, ἀφοῦ τὰ πνευματικὰ μόνον πνευματικοὶ τὰ καταλαβαίνουν, δὲν ἠμπόρεσα νὰ σᾶς ὁμιλήσω, ὅπως θὰ ὡμίλουν εἰς Χριστιανοὺς πνευματικοὺς καὶ προωδευμένους, ἀλλὰ σᾶς ὡμίλησα ὡς πρὸς ἀνθρώπους, ποὺ εὑρίσκονται άκήμη εἰς τὴν φυσικήν τους κατάστασιν καὶ δὲν ἀφῆκαν τελείως τὰ σαρκικὰ φρονήματα. Ὡμίλησα σὲ σᾶς ὡς πρὸς νηπίους καὶ ἀρχαρίους κατὰ Χριστόν.

Καὶ ἐγώ, ἀδελφοί, δὲν ἠμπόρεσα νὰ ὁμιλήσω πρὸς σᾶς, νὰ σᾶς διδάξω καὶ συζητήσω μαζῆ σας ὡς πρὸς ὡρίμους καὶ πνευματικῶς προωδευμένους Χριστιανούς, ἀλλὰ σᾶς ὡμίλησα ὡς πρὸς ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἀκόμη τὸ σαρκικὸν φρόνημα, ποὺ δὲν ἔχουν ἀναγεννηθῇ, ἀλλ’ εἶναι ἀκόμη νήπιοι καὶ ἀρχάριοι εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν.

Μὲ γάλα σᾶς ἔθρεψα καὶ ὄχι μὲ στερεὰ τροφή. Διότι δὲν μπορούσατε ἀκόμη (νὰ δεχθῆτε στερεὰ τροφή). Ἀλλ’ οὔτε ἀκόμη τώρα μπορεῖτε. Διότι ἀκόμη εἶσθε σαρκικοί.

Σᾶς ἐπότισα μὲ γάλα. Σᾶς ἐδίδαξα δηλαδὴ τὰς στοιχειώδεις χριστιανικὰς ἀληθείας. Καὶ δὲν σᾶς ἔθρεψα μὲ στερεὰν τροφήν. Διότι δὲν εἴχατε τότε ἀρκετὴν πνευματικὴν δύναμιν. Ἀλλ’ οὔτε καὶ τώρα ἔχετε ἀρκετὴν δύναμιν. Διότι ἔχετε ἀκόμη σαρκικὰ φρονήματα.

Σᾶς ἐπότισα μὲ γάλα (σᾶς ἐδίδαξα δηλαδὴ τὰς ἁπλᾶς καὶ εὐκόλους χριστιανικὰς ἀληθείας). Καὶ τοῦτο, διότι δὲν εἴχατε τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἀντοχήν, νὰ ἐννοήσετε καὶ νὰ ἀφομοιώσετε τὴν βαθυτέραν διδασκαλίαν. Ἀλλ’ οὔτε καὶ τώρα ἀκόμη ἠμπορεῖτε, διότι κατέχεσθε ἀκόμη ἀπὸ σαρκικὰ φρονήματα.

Ἀλήθεια, ἀφοῦ μεταξύ σας ὑπάρχουν ζηλοτυπία καὶ φιλονικία καὶ διαιρέσεις, δὲν εἶσθε σαρκικοὶ καὶ συμπεριφέρεσθε ὡς κοινοὶ ἄνθρωποι;

Διότι σᾶς ἐρωτῶ· ἐφ’ ὅσον μεταξύ σας ὑπάρχουν φθόνος καὶ φιλονεικία καὶ διαιρέσεις, δὲν εἶσθε ἄνθρωποι κυριευμένοι ἀπὸ σαρκικὰ ἐλατήρια καὶ πάθη καὶ δὲν συμπεριφέρεσθε μὲ διαγωγὴν ἀνθρώπου κοινοῦ καὶ μὴ ἀναγεννημένου;

Διότι, ἐφ’ ὅσον μεταξύ σας ὑπάρχουν ζηλοφθονία καὶ φιλονεικία καὶ διαιρέσεις, πέστε μου, δὲν εἶσθε ἀκόμη σαρκικοὶ ἄνθρωποι καὶ δὲν ἔχετε μεταξύ σας τὴν συμπεριφορὰν καὶ τὴν πολιτείαν ἀνθρώπου, ποῦ δὲν ἔχει ἀναγεννηθῆ ἀπὸ τὸν Χριστόν;

Ἀλήθεια, ὅταν ἕνας λέγῃ, «Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Παύλου», καὶ ὁ ἄλλος, «Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Ἀπολλώ», δὲν εἶσθε σαρκικοί;

Ὅταν δηλαδὴ ὁ ἕνας λέγῃ, ἐγὼ εἶμαι τοῦ Παύλου, ὁ ἄλλος δὲ λέγῃ, ἐγὼ εἶμαι τοῦ Ἀπολλώ, δὲν εἶσθε ἄνθρωποι σαρκικοί;

Διότι ὅταν ὁ ἔνας λέγῃ· «ἐγὼ μὲν εἶμαι τοῦ Παύλου». ὁ δὲ ἄλλος λέγει· «ἐγὼ εἶμαι τοῦ Ἀπολλώ», καὶ χωρίζεσθε μεταξύ σας εἰς κόμματα, δὲν εἶσθε ἄνθρωποι ποὺ κατέχονται ἀπὸ σαρκικὰ φρονήματα;

Τί ἐπὶ τέλους εἶναι ὁ Παῦλος, καὶ τί εἶναι ὁ Ἀπολλώς, παρὰ ὑπηρέτες, ποὺ σᾶς ὡδήγησαν στὴν πίστι, καὶ ποὺ ὁ καθένας ὑπηρετεῖ στὸ ἔργο, ποὺ τοῦ ἀνέθεσε ὁ Κύριος;

Τί εἶναι λοιπὸν ὁ Παῦλος, τί δὲ ἄλλο εἶναι ὁ Ἀπολλὼς παρὰ ὑπηρέται καὶ ὄργανα τοῦ Θεοῦ, διὰ τῶν ὁποίων ὠδηγήθητε εἰς τὴν πίστιν καὶ ὑπηρετεῖ ὁ καθένας ἀναλόγως τῶν χαρισμάτων, τὰ ὁποῖα ὁ Κύριος τοῦ ἔδωκεν;

Ποιὸς εἶναι, λοιπόν, αὐτὸς ὁ Παῦλος καὶ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ Ἀπολλώς, παρὰ ὑπηρέται καὶ ἀπόστολοι τοῦ Θεοῦ, διὰ τῶν ὁποίων σεῖς ἐγνωρίσατε καὶ ἐδεχθήκατε τὴν πίστιν; Εἴμαθα ὑπηρέται τοῦ Θεοῦ, ὁ καθένας ἀνάλογα μὲ τὴν χάριν καὶ τὰ χαρίσματα, ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Κύριος.

Ἐγὼ ἐφύτευσα, ὁ Ἀπολλὼς πότισε, ἀλλ’ ὁ Θεὸς ἔδινε τὴν αὔξησι.

Ἑγὼ ὁ Παῦλος ἐφύτευσα εἰς σᾶς μὲ τὸ κήρυγμά μου τὴν πίστιν, ὁ Ἀπολλὼς ἐπότισε τὴν νεοφυτευμένην πίστιν σας, ἀλλ’ ὁ Θεὸς ἔδιδεν αὔξησιν εἰς αὐτήν. Χωρὶς ὅμως τὴν αὔξησιν αὐτὴν ἡ σπορὰ οὔτε θὰ ἐφύτρωνεν, οὔτε θὰ ἐρριζοβολοῦσεν, οὔτε θὰ ἐκαρποφόρει.

Ἐγὼ ἐφύτευσα εἰς σᾶς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πίστιν, ὁ Ἀπολλὼς ἐπότισεν αὐτά, ἀλλ’ ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴν αὔξησιν καὶ τὴν καρποφορίαν. (Χωρὶς αὐτὸν σπορὰ καὶ πότισμα θὰ ἦσαν μάταια).

Ὥστε οὔτε ἐκεῖνος ποὺ φυτεύει ἔχει σπουδαία σημασία, οὔτε ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει, ἀλλ’ ὁ Θεὸς ποὺ αὐξάνει.

Ὥστε οὔτε ἐκεῖνος ποὺ φυτεύει ἀξίζει τίποτε, οὔτε ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει, ἀλλ’ ὁ Θεὸς ποὺ δίδει τὴν αὔξησιν. Αὐτὸς καὶ μόνος εἶναι τὸ πᾶν.

Ὥστε εἰς τὴν πραγματικότητα διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ἔργου τοῦ Θεοῦ οὔτε ἐκεῖνος ποὺ φυτεύει εἶναι τίποτε, οὔτε ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει, ἀλλ’ ὁ Θεὸς ὁ ὁποῖος μὲ τὴν χάριν του δίδει τὴν αὔξησιν. Εἰς αὐτὸν ἀνήκει τὸ πᾶν.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ φυτεύει καὶ ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει εἶναι στὸ αὐτὸ ἐπίπεδο. Ἀλλὰ καθένας θὰ λάβῃ τὸ μισθό του ἀναλόγως μὲ τὸν κόπο του.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ φυτεύει καὶ ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό· δηλαδὴ ὑπηρέται τοῦ αὐτοῦ Κυρίου εἰς τὸ αὐτὸ ἔργον ἐργαζόμενοι· θὰ λάβῃ ὅμως ὁ καθένας των τὸν μισθόν, ποὺ τοῦ ἀνήκει ἀναλόγως τοῦ κόπου των.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ φυτεύει καὶ ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό, δηλαδὴ δοῦλοι καὶ ἀπόστολοι τοῦ Θεοῦ. Θὰ λάβῃ δὲ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς τὸν μισθόν του, ἀνάλογα μὲ τὸν κόπον ποὺ κατέβαλε.

Εἴμεθα βεβαίως συνεργάτες τοῦ Θεοῦ (συνεργοῦντες ὡς ὑπηρέτες στὸ ἔργο του). Καὶ εἶσθε χωράφι τοῦ Θεοῦ, καὶ οἰκοδομὴ τοῦ Θεοῦ.

Εἴμεθα καὶ οἱ δύο ἕνα, διότι καὶ ἐκεῖνοι ποὺ φυτεύουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ποτίζουν εἴμεθα συνεργάται τοῦ Θεοῦ εἰς τὸ ἔργον του, ποὺ ἀποβλέπει εἰς τὴν σωτηρίαν σας. Εἶσθε ἀγρός, ὁ ὁποῖος ἀνήκει εἰς τὸν Θεόν καὶ καλλιεργεῖται ἀπὸ αὐτόν. Εἶσθε οἰκοδομὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ κτίζεται ἀπὸ αὐτὸν μὲ ὄργανά του καὶ κτίστας τοῦ ἠμᾶς.

Ὁ Ἀπολλώς, λοιπόν, καὶ ἐγὼ εἴμεθα μεταξύ μας ἕνα, συνεργάται τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν ἰδικήν σας σωτηρίαν. Σεῖς δὲ εἶσθε ἀγρὸς καὶ ἰδιοκτησία τοῦ Θεοῦ, ποὺ καλιεργεῖται ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἴδιον. Εἶσθε οἰκοδόμημα τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἰς τὴν πραγματικότητα κτίζεται ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Θεὸν μὲ ὄργανά του ἡμᾶς.

Σύμφωνα μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ δόθηκε σ’ ἐμένα, ἐγὼ σὰν σοφὸς ἀρχιτέκτων ἔχω θέσει θεμέλιο λίθο, καὶ ἄλλος οἰκοδομεῖ ἐπάνω σ’ αὐτόν. Ἀλλὰ καθένας ἂς προσέχῃ πῶς οἰκοδομεῖ.

Σύμφωνα μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, ποὺ μοῦ ἐδόθη διὰ να θεμελιώνω Ἐκκλησίας μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, σὰν ἔμπειρος ἀρχιμάστορας ἔχω θέσει θεμέλιον στερεόν, ἄλλος δὲ συνεχίζει ἐπ’ αὐτοῦ τὸ κτίσιμον. Ἀλλ’ ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς κτίστας ἄς προσέχῃ, πῶς οἰκοδομεῖ ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον.

Σύμφωνα δὲ μὲ τὴν χάριν καὶ τὴν ἀποστολὴν ποὺ μοῦ ἔδωσεν ὁ Θεὸς μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, ἐγώ, σὰν σοφὸς ἀρχιτέκτων φωτισμένος ἀπὸ τὸν Θεόν, ἔχω θέσει ἀκλόνητον θεμέλιον εἰς τὴν Κόρινθον καὶ ἄλλος κτίζει ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον αὐτό. Ὁ καθένας ὅμως ἂς βλέπῃ καὶ ἂς προσέχῃ πῶς κτίζει ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον.

Ἄλλο δὲ θεμέλιο λίθο δὲν δύναται κανεὶς νὰ θέσῃ παραμερίζοντας αὐτὸν ποὺ ἤδη ἔχει τεθῇ. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Δὲν ἔχει πλέον αὐτὸς δουλειὰ μὲ τὸ θεμέλιον. Διότι κανένας δὲν ἠμπορεῖ νὰ βάλῃ ἄλλον θεμέλιον λίθον ἐκτὸς ἐκείνου, ποὺ εὑρίσκεται τώρα ἀμετακίνητος καὶ ἄσειστος εἰς τὴν βάσιν τῆς οἰκοδομῆς. Καὶ ὁ θεμέλιος αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοϋς Χριστός.

Δὲν πρέπει δὲ νὰ ἀσχολῆται μὲ νέαν θεμελίωσιν, διότι κανένας δὲν ἠμπορεῖ νὰ βάλῃ ἄλλο θεμέλιο ἀγκωνάρι ἐκτὸς ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει ἤδη τεθῆ καὶ κεῖται εἰς τὴν βάσιν τῆς οἰκοδομῆς· καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Ἐὰν δὲ κανεὶς ἐπάνω στὸν θεμέλιο αὐτὸ λίθο οἰκοδομῇ μὲ χρυσάφι ἢ ἀσῆμι ἢ πολυτίμους λίθους ἢ ξύλα ἢ ἄχυρα ἢ καλαμιά,

Ἑγὼ λοιπὸν ἐθεμελίωσα καλά. Ἐὰν ὅμὼς κανεὶς κτίζῃ ἐπάνω εἰς τὸν θεμέλιον αὐτὸν κτίσιμον πολύτιμον σὰν τὸν χρυσὸν ἢ τὸν ἄργυρον ἢ τοὺς πολυτίμους λίθους ἢ κτίσιμον σανιδένιο ἢ ἀχυρένιο ἢ καλαμένιο,

Ἐὰν δὲ κανεὶς κτίζῃ ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον αὐτὸ πολύτιμα ὑλικά, ὅπως εἶναι ὁ χρυσός, ὁ ἄργυρος, οἱ πολύτιμοι λίθοι, ἢ κτίζῃ ξύλα, χορτάρι καὶ καλάμια,

καθενὸς τὸ ἔργο θὰ φανῇ. Διότι ἡ Ἡμέρα (τῆς Κρίσεως) θὰ τὸ φανερώσῃ, ἐπειδὴ θὰ ἔλθῃ μὲ φωτιά. Καὶ ἔτσι τί εἶναι τὸ ἔργο τοῦ καθενὸς θὰ τὸ ἀποδείξῃ ἡ φωτιά.

τοῦ καθενὸς κτίστου τὸ ἔργον θὰ γίνῃ φανερόν. Διότι ἡ ἡμέρα τῆς Κρίσεως θὰ τὸ ξεσκεπάσῃ καὶ θὰ τὸ φανέρωσῃ. Καὶ θὰ τὸ ξεσκεπάσῃ, διότι ἡ ἡμέρα ἐκείνη θὰ ἀποκαλυφθῇ συντροφευμένη μὲ τὴν δραστικὴν σὰν τὴν φωτιὰν ἐνέργειαν τῆς θείας δικαιοσύνης. Καὶ τοῦ καθενὸς τὸ ἕργον σὰν τί νὰ εἶναι θὰ ζυγίσῃ ἐπακριβῶς ὁ Θεὸς καὶ θὰ φανερώσῃ τὴν πραγματικήν του ἀξίαν σὰν ἄλλο πῦρ, ποὺ κατακαίει κάθε εὔφλεκτον ὑλικόν.

ἂς ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν του, ὅτι τοῦ καθενὸς οἰκοδόμου θὰ γίνῃ φανερὸν τὸ ἔργον καὶ ἡ ἀξία του. Διότι ἡ μεγάλη ἐκείνη ἡμέρα τῆς κρίσεως θὰ τὸ φανερώσῃ ὁλοκάθαρα. Ἐπειδὴ θὰ συνοδεύεται αὐτὴ μὲ τὴν θείαν δικαιοσύνην, ἡ ὁποία σὰν φῶς θὰ ἀποκαλύπτῃ καὶ σὰν πῦρ θὰ κατακαίῃ κάθε τι τὸ εὐτελὲς καὶ σάπιο. Καὶ τοῦ καθενὸς τὸ ἔργον τί εἶναι καὶ τί ἀξίζει, θὰ τὸ φανερώσῃ ἡ δικαία κρίσις τοῦ Θεοῦ ποὺ ὁμοιάζει μὲ τὴν φωτιά.

Ἐὰν τὸ ἔργο κάποιου, ποὺ οἰκοδόμησε ἐπάνω στὸν θεμέλιο λίθο, ἀνθέξῃ, αὐτὸς θὰ λάβῃ μισθό.

Ἐὰν τὸ ἔργον κάποιου, τὸ ὁποῖον αὐτὸς ἔκτισεν ἐπάνω εἰς τὸν αἰώνιον θεμέλιον, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός, θὰ μένῃ καὶ δὲν θὰ καίεται ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς θείας κρίσεως, αὐτὸς θὰ λάβῃ μισθόν.

Ἐάν, λοιπόν, τὸ ἔργον ποὺ ἔνας ᾠκοδόμησε ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον, εἰς τὸν Χριστόν, μένῃ ἄθικτον ἀπὸ τὴν φωτιά, καθ’ ὃ στερεὸν καὶ ἀνθεκτικόν, αὐτὸς θὰ λάβῃ μισθόν.

Ἐὰν τὸ ἔργο κάποιου καταστραφῇ ἀπὸ τὴ φωτιά, αὐτὸς θὰ ζημιωθῇ (δὲν θὰ λάβῃ μισθό), ὁ ἴδιος ὅμως θὰ σωθῇ, ἔτσι δέ, ὅπως σώζεται κανεὶς περνώντας ἀπὸ φωτιά (θὰ σωθῇ δηλαδὴ μόλις καὶ μετὰ βίας).

Ἐὰν τὸ ἔργον κάποιου ἄλλου κατακαῇ καὶ δὲν ἀνθέξῃ εἰς τὸ πῦρ τῆς θείας κρίσεως, αὐτὸς θὰ ζημιωθῇ, διότι οἱ κόποι του δὲν θὰ ἀνταμειφθοῦν. Αὐτὸς ὅμως θὰ σωθῇ μόλις καὶ μετὰ βίας· θὰ σωθῇ δηλαδὴ σὰν ἐκεῖνον, ποὺ περνᾷ μέσα ἀπὸ τὰς φλόγας τοῦ πυρὸς καὶ διατρέχει κίνδυνον μέγαν. Ἔτσι καὶ αὐτὸς θὰ σωθῇ, ἐὰν τελικῶς ἀνθέξη εἰς τὸ πῦρ τῆς θείας κρίσεως.

Ἐὰν ὅμως κάποιου ἄλλου τὸ ἔργον κατακαῇ καὶ γίνῃ στάκτη, αὐτὸς θὰ ζημιωθῇ, διότι οἱ κόποι του θὰ πᾶνε χαμένοι. Ὁ ἴδιος ὅμως ἴσως σωθῇ μὲ πολὺ μεγάλην δυσκολίαν, σὰν ἐκεῖνον ποὺ διέρχεται ἀνάμεσα ἀπὸ τὰς φλόγας. (Θὰ σωθῇ ἐὰν ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ τὸν κρίνῃ, τουλάχιστον διὰ τὴν καλήν του διάθεσιν, ἄξιον συγνώμης καὶ σωτηρίας).

Δὲν ξέρετε, ὅτι εἶσθε ναὸς (κατοικητήριο) τοῦ Θεοῦ, καὶ συνεπῶς τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ (ποὺ εἶναι καὶ αὐτὸ Θεὸς) κατοικεῖ σὲ σᾶς;

Εἶπα ἀρκετὰ διὰ τοὺς κτίστας. Ἂς ἔλθω τώρα καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ ἀντὶ νὰ κτίζουν καταστρέφουν τὴν οἰκοδομήν. Δὲν γνωρίζετε ἀπὸ τὴν πεῖραν τῆς χριστιανικῆς ζωῆς σας, ὅτι εἶσθε ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ μέσα σας;

Σεῖς οἱ Κορίνθιοι εἶσθε αὐτὸ τὸ πνευματικὸν οἰκοδόμημα, διὰ τὸ ὁποῖον ὁμιλῶ. Σᾶς ἐρωτῶ, λοιπόν· δὲν γνωρίζετε, ὅτι εἶσθε πράγματι πνευματικὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ μέσα σας καὶ μεταξύ σας;

Ἐὰν κάποιος (μὲ τὶς διαιρέσεις καὶ ἄλλα βεβαίως κακὰ) καταστρέφῃ τὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ, θὰ καταστρέψῃ αὐτὸν ὁ Θεός. Διότι ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, καὶ ὁ ναὸς αὐτὸς εἶσθε σεῖς.

Ἐὰν λοιπὸν κανεὶς μὲ τὴν πλανεμένην διδασκαλίαν του καὶ τοὺς φατριασμούς του καταστρέφῃ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, θὰ καταστρέψῃ τοῦτον ὁ Θεὸς. Θὰ τὸν καταστρέψῃ δὲ, διότι ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος. Εἶναι ἀφιερωμένος εἰς αὐτὸν καὶ εἶναι ἰδικόν του κτῆμα. Εἶναι ἱερὸς καὶ ἀπαραβίαστος. Τέτοιος δὲ ναός τοῦ Θεοῦ ἅγιος ναός, εἶσθε σεῖς.

Ἐάν, λοιπόν, κανεὶς μὲ τὰς φιλονεικίας καὶ τὰς διαιρέσεις καταστρέφῃ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, ἂς γνωρίζῃ αὐτός, ὅτι θὰ τὸν καταστρέψῃ ὁ Θεός. Διότι ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, ἱερὸν ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεόν. Τέτοιος δὲ ἅγιος ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶσθε σεῖς.

Ἂς μὴν αὐταπατᾶται κανείς (νομίζοντας, ὅτι δὲν θὰ τιμωρηθῇ, ἐὰν καταστρέφῃ τὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ). Ὅποιος μεταξύ σας νομίζει, ὅτι εἶναι σοφὸς μέσα σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, ἄς παραδεχθῇ, ὅτι εἶναι μωρός, γιὰ νὰ γίνῃ ὄντως σοφός.

Ἂς μὴ ἐξαπατᾷ κανεὶς τὸν ἑαυτόν του νομίζων, ὅτι δὲν θὰ τὸν φθείρῃ ὁ Θεός, ὅταν αὐτὸς φθείρῃ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ σχίσματά του. Καὶ ἐπειδὴ τὰ κόμματα αὐτὰ γίνονται ἀπὸ τὴν ἰδέαν, ὅτι ὁ ἀρχηγὸς τοῦ ἑνὸς εἶναι σοφώτερος ἀπὸ τὸν ἀρχηγὸν τοῦ ἄλλου, σᾶς προσθέτω, ὅτι ἐὰν κανεὶς νομίζῃ, ὅτι εἶναι σοφὸς μεταξύ σας, ἐπειδὴ ἔχει τὴν σοφίαν τοῦ μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεὸν κόσμου, αὐτὸς ἂς γίνῃ μωρὸς ἐγκολπούμενος τὸ κήρυγμα, ποὺ ὁ κόσμος τὸ θεωρεῖ κουταμάραν καὶ ἂς παύσῃ νὰ ἔχῃ ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν σοφίαν του καὶ εἰς τὴν κρίσιν του, διὰ νὰ γίνῃ πραγματικὰ σοφός.

Κανένας ἂς μὴ ξεγελάῃ τὸν εὐατόν του· ἐὰν κανεὶς νομίζῃ ὅτι εἶναι σοφὸς μεταξύ σας, ἐπειδὴ ἔχει τὴν σοφίαν τοῦ αἰῶνος τούτου, καὶ κυριευμένος ἀπὸ ὑψηλὸν φρόνημα θέλῃ νὰ δημιουργῇ κόμμα μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἂς ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν του, ὅτι τὸ καλύτερον ποὺ ἔχει νὰ κάμῃ εἶναι νὰ γίνῃ διὰ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου μωρός, διὰ νὰ ἀναδειχθῇ πραγματικὰ σοφὸς ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

Διότι ἡ σοφία αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι μωρία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Εἶναι δὲ γραμμένο· Αὐτὸς (ὁ Θεὸς) συλλαμβάνει τοὺς σοφοὺς ἀπὸ τὴν ἴδια τους τὴν πανουργία.

Διότι ἡ σοφία τοῦ κόσμου τούτου εἶναι κουταμάρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπ’ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει γραφῆ εἰς τὸ θεόπνευστον βιβλίον τοῦ Ἰώβ· Ὁ Θεὸς πιάνει σφικτοδεμένους αὐτούς, ποὺ κάνουν τὸν σοφόν, καὶ τοὺς ἐξευτελίζει μὲ τὴν ἴδια τους τὴν σοφιστικὴν ἐξυπνάδα καὶ δεξιότητα.

Διότι ἡ σοφία τοῦ κόσμου τούτου, ὅσον λαμπρὰ καὶ ὑψηλὴ ἂν φαίνεται, εἶναι μωρία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἔτσι ἔχει γραφῆ καὶ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην· «ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἁρπάζει μὲ τὸ παντοδύναμό του χέρι τοὺς σοφούς, τοὺς ξετινάζει καὶ τοὺς ἐξευτελίζει μέσα εἰς τὴν ἴδια των σοφιστικὴν ἐπιτηδειότητα καὶ πανουργίαν».

Καὶ πάλι· Ὁ Κύριος γνωρίζει τοὺς συλλογισμοὺς τῶν σοφῶν, ὅτι εἶναι ἀνόητοι.

Καὶ πάλιν εἰς τοὺς ψαλμοὺς ἔχει γραφῆ· Ὁ Κύριος γνωρίζει καλὰ τὰς σκέψεις καὶ τοὺς συλλογισμοὺς τῶν σοφῶν, ὅτι εἶναι μάταιοι καὶ δὲν φέρουν καμμίαν πραγματικὴν ὠφέλειαν.

Καὶ πάλιν εἶναι γραμμένον· «Ὁ Κύριος γνωρίζει πολὺ καλὰ τοὺς συλλογισμούς, τὰς ἐσωτερικὰς σκέψεις καὶ τοὺς διαλογισμοὺς τῶν σοφῶν, ὅτι εἶναι μάταιοι καὶ ψευδεῖς».

Ὥστε κανεὶς νὰ μὴ καυχᾶται γιὰ ἀνθρώπους (διδασκάλους καὶ ἀρχηγούς). Διότι ὅλα εἶναι δικά σας,

Ὥστε ἂς μὴ καυχᾶται κανείς, διότι ἀνήκει εἰς ἀνθρώπους καὶ ἔχει ὡς ἀρχηγόν του καὶ διδάσκαλόν του τοῦτον ἢ ἐκεῖνον τὸν ἄνθρωπον. Διότι ὅλα εἶναι ἰδικά σας.

Ὥστε κανεὶς ἂς μὴ καυχᾶται, οὔτε διότι κατέχει τὴν σοφίαν τῶν ἀνθρώπων οὔτε διότι ἔχει ἀρχηγοὺς καὶ διδασκάλους ἀνθρώπους μὲ μεγάλα ὀνόματα. Διότι ὅλα εἶναι ἰδικά σας.

καὶ ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἀπολλὼς καὶ ὁ Κηφᾶς καὶ ὁ κόσμος καὶ ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος καὶ τὰ παρόντα καὶ τὰ μέλλοντα, ὅλα εἶναι δικά σας.

Εἶτε ὁ Παῦλος, εἴτε ὁ Ἀπολλώς, εἴτε ὁ Κηφᾶς, εἴτε ὁλόκληρος ὁ κόσμος, εἴτε ἡ ζωή, εἴτε ὁ θάνατος, εἴτε ὅσα ὑπάρχουν τώρα, εἴτε ὅσα θὰ εἶναι εἰς τὸ μέλλον, ὅλα εἶναι ἰδικά σας καὶ ὑπηρετοῦν εἰς τὴν σωτηρίαν σας.

εἴτε ὁ Παῦλος εἴτε ὁ Ἀπολλὼς εἴτε ὁ Κηφᾶς εἴτε ὁ κόσμος ὅλος εἴτε ἡ ζωὴ εἴτε ὁ θάνατος εἴτε τὰ παρόντα εἴτε τὰ μέλλοντα, ὅλα εἶναι ἰδικά σας (ὥστε νὰ μὴ γίνεσθε σεῖς δοῦλοι ἀνθρώπων ἢ καὶ συστημάτων ξένων πρὸς τὸν Χριστόν).

Σεῖς δὲ εἶσθε τοῦ Χριστοῦ (ὄχι τοῦ Παύλου ἢ τοῦ Ἀπολλὼ ἢ ἄλλου ἀνθρώπου), ὁ δὲ Χριστὸς εἶναι τοῦ Θεοῦ.

Σεῖς δὲ δὲν εἶσθε οὔτε τοῦ Παύλου, οὔτε τοῦ Ἀπολλώ, ἀλλ’ ἀνήκετε εἰς τὸν Χριστόν, ὁ δὲ Χριστὸς εἶναι τοῦ Θεοῦ γνήσιος Υἱός.

Σεῖς δὲν ἀνήκετε εἰς κανένα ἄλλον εἰ μὴ μόνον εἰς τὸν Χριστόν, ὁ δὲ Χριστὸς εἶναι ὁ μονογενὴς υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι ἂς μᾶς θεωρῇ καθένας, ὡς ὑπηρέτες τοῦ Χριστοῦ καὶ διαχειριστὰς τῶν μυστικῶν πραγμάτων τοῦ Θεοῦ (ποὺ ὁ Θεὸς φανέρωσε καὶ ἐμπιστεύθηκε σὲ μᾶς).

Μὴ μᾶς θεωρῆτε λοιπὸν ἀρχηγούς. Ἀλλ’ ἔτσι ἂς μᾶς θεωρῇ ὁ καθενὰς σᾶς, ὡς ὑπηρέτας δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι ὡς οἰκοδεσπότας, ἀλλ’ ὡς διαχειριστὰς τῶν οὐρανίων καὶ ἀγνώστων ἀληθειῶν, τὰς ὁποίας μᾶς ἀπεκάλυψεν ὁ Θεός.

Σκεφθῆτε καλὰ αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα καὶ μὴ μᾶς θεωρεῖτε ὡς ἀρχηγοὺς παρατάξεων, ἀλλ’ ὁ καθένας σας ἔτσι ἂς μᾶς θεωρῇ, δηλαδὴ σὰν ὑπηρέτας τοῦ Χριστοῦ, ὡς διαχειριστὰς ποὺ μᾶς διέταξεν ὁ Κύριος νὰ διαχειριζώμεθα τὰς ὑψηλὰς καὶ μυστηριώδεις ἀληθείας καὶ δωρεάς, τὰς ὁποίας ὁ ἴδιος μᾶς ἔχει δώσει.

Ἐκεῖνο δὲ λοιπόν, ποὺ ζητεῖται ἀπὸ τοὺς διαχειριστὰς, εἶναι νὰ βρεθῇ ὁ καθένας ἔμπιστος.

Ἐκεῖνο δέ, ποὺ ὑπολείπεται νὰ ζητῆται ἀπὸ τοὺς διαχειριστὰς καὶ οἰκονόμους, εἶναι τοῦτο, νὰ εὑρεθῇ ὁ κάθε οἰκονόμος πιστὸς καὶ τίμιος εἰς τὴν διαχείρισίν του.

Ἐκεῖνο, λοιπόν, τὸ ὁποῖον εἰς τελευταίαν ἀνάλυσιν ζητεῖται ἀπὸ τοὺς διαχειριστάς, εἶναι νὰ εὑρεθῇ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς πιστὸς καὶ τίμιος εἰς τὴν διαχείρισιν αὐτῶν, ποὺ τοῦ ἔχουν ἐμπιστευθῆ.

Ὅσο δὲ γιὰ μένα, ἐλάχιστα ὑπολογίζω τὸ νὰ κριθῶ ἀπὸ σᾶς ἢ ἀπὸ ἀνθρώπινο δικαστήριο. Ἀλλ’ οὔτε ἐγὼ ὁ ἴδιος κρίνω τὸν ἑαυτό μου.

Εἶμαι λοιπὸν καὶ ἐγὼ ὑπεύθυνος καὶ ὑπόλογος ἐνώπιον ἐκείνου, ποὺ μοῦ ἀνέθεσε τὴν οἰκονομίαν αὐτήν. Δι’ αὐτὸ πολὺ ὀλίγον λογαριάζω τὸ νὰ κριθῶ ἀπὸ σᾶς ἢ ἀπὸ ἀνθρώπινον δικαστήριον, ποὺ εἶναι πρόσκαιρον καὶ αἱ ἀποφάσεις του δι’ ὀλίγον καιρὸν ἰσχύουν. Ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐμὲ τὸν ἴδιον θεωρῶ ὡς ἁρμόδιον διὰ νὰ κρίνω τὸν ἑαυτόν μου.

Καὶ ἐγώ, λοιπόν, ὡς ὑπηρέτης, εἶμαι ὑπόλογος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δι’ αὐτὸ καὶ πολὺ ὀλίγον λογαριάζω, ἐὰν θὰ κριθῶ ἀπὸ σᾶς ἢ ἀπὸ οἰονδήποτε ἄλλο ἀνθρώπινον δικαστήριον, ποὺ λειτουργεῖ εἰς τὰς ἡμέρας τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς μας· ἀλλ’ οὔτε ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ κρίνω τὸν εὐατόν μου.

Βεβαίως ἡ συνείδησί μου δὲν μοῦ μαρτυρεῖ καμμία ἐνοχή. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ γιὰ νὰ εἶμαι δικαιωμένος. Ὁ μόνος δὲ ἁρμόδιος γιὰ νὰ μὲ κρίνῃ εἶναι ὁ Κύριος.

Καὶ δὲν θεωρῶ οὔτε τὸν ἑαυτόν μου ἁρμόδιον διὰ νὰ βγάλω ἀπόφασιν περὶ τῆς διαχειρίσεώς μου ὡς οἰκονόμου τοῦ Θεοῦ, διότι δὲν μοῦ μαρτυρεῖ μὲν ἡ συνείδησις καμμίαν ἐνοχήν, ἀλλὰ δὲν φθάνει αὐτὸ διὰ νὰ εἶμαι δικαιωμένος. Ὁ μόνος δὲ ἁρμόδιος διὰ νὰ κρίνῃ, ἐὰν πράγματι ὑπῆρξα καλὸς οἰκονόμος, εἶναι ὁ Κύριος.

Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὅτι ἡ συνείδησίς μου δὲν μοῦ μαρτυρεῖ καμμίαν ἐνοχὴν καὶ καμμίαν κατάχρησιν τῆς ἐξουσίας, ποὺ μοῦ ἔχει ἐμπιστευθὴ ὁ Θεός. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ, διὰ νὰ θεωρῶ τὸν εὐατόν μου ἀνεπίληπτον καὶ δίκαιον. Ὁ μόνος ἀρμόδιος δικαστής μου καὶ κριτής μου εἶναι ὁ Κύριος. Αὐτὸς θὰ ἀποφανθῇ, ἐὰν ὑπῆρξα πιστὸς οἰκονόμος.

Ὥστε μὴ κάνετε καμμία κρίσι πρὶν ἀπὸ τὸν ὡρισμένο καιρό, ἕως ὅτου δηλαδὴ ἔλθῃ ὁ Κύριος. Ἐκεῖνος θὰ ρίξῃ φῶς στὰ κρυμμένα στὸ σκοτάδι, καὶ θὰ φανερώσῃ τὶς προθέσεις τῶν καρδιῶν. Καὶ τότε ὁ καθένας θὰ λάβῃ τὸν ἔπαινο ἀπὸ τὸ Θεό.

Ὥστε μὴ λέγετε ὁ Παῦλος ἢ ὁ Ἀπολλὼς ἢ ὁ Πέτρος εἶναι ὁ καλύτερος. Μὴ κάνετε δηλαδὴ καμμίαν κρίσιν πρὸ τοῦ ὡρισμένου καιροῦ, μέχρις ὅτου ἔλθῃ ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος θὰ ρίψῃ πλῆρες φῶς εἰς αὐτά, ποὺ τώρα εἶναι κρυμμένα εἰς τὸ σκότος καὶ θὰ φανερώσῃ τὰς ἐσωτερικὰς σκέψεις καὶ ἀποφάσεις τῶν καρδιῶν. Καὶ τότε τὸν ἔπαινον εἰς τὸν καθένα θὰ τὸν ἀποδώσῃ ὄχι ἄνθρωπος, ἀλλ’ ὁ Θεός.

Ὥστε καὶ σεῖς μὴ σπεύδετε παράκαιρα νὰ κάμνετε κρίσεις καὶ διακρίσεις, ὅτι ὁ Παῦλος ἢ ὁ Πέτρος ἢ ὁ Ἀπολλὼς εἶναι καλύτερος. Περιμείνατε ἕως ὅτου ἔλθῃ ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος θὰ φωτίσῃ καὶ θὰ ἀποκαλύψῃ ὅσα τώρα εἶναι κρυμμένα εἰς τὸ σκοτάδι καὶ θὰ φανερώσῃ τὰς ἐσωτερικὰς σκέψεις καὶ ἐπιθυμίας καὶ θελήσεις τῶν καρδιῶν. Καὶ τότε θὰ ἀποδοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὸν καθένα ὁ δίκαιος ἔπαινος.

Αὐτὰ δέ, ἀδελφοί, ἐνῷ ἔπρεπε νὰ εἰπῶ γιὰ ἄλλους διδασκάλους, εἶπα γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ τὸν Ἀπολλὼ γιὰ χάρι σας, ὥστε νὰ διδαχθῆτε ἀπὸ τὸ παράδειγμά μας τὸ νὰ μὴ φρονῆτε παραπάνω ἀπ’ ὅ,τι λέγει ἡ Γραφή, καὶ ἔτσι νὰ μὴ φουσκώνετε ἀπὸ ὑπερηφάνεια ὁ ἕνας μαθητὴς ὑπέρ τοῦ ἑνὸς διδασκάλου εἰς βάρος τοῦ ἄλλου.

Αὐτὰ δέ, ποὺ σᾶς εἶπα, ἀδελφοί, τὰ μετέτρεψα ὥστε νὰ ἐφαρμόζουν εἰς τὸν ἑαυτόν μου καὶ εἰς τὸν Ἀπολλὼ πρὸς ὠφέλειαν ἰδικήν σας· διὰ νὰ μάθετε μὲ τὸ παράδειγμά μας νὰ μὴ σχηματίζετε διὰ τὸν ἑαυτόν σας φρόνημα παραπάνω ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι γραμμένον καὶ μᾶς παραγγέλλει ἡ Γραφή, διὰ νὰ μὴ φουσκώνετε καὶ ὑπερηφανεύεσθε ὁ ἕνας μαθητής, ἐπειδὴ ἔχει ἀρχηγὸν καὶ διδάσκαλον αὐτὸν τὸν ἕνα κατὰ τοῦ ἄλλου μαθητοῦ, ποὺ ἔχει ἀρχηγὸν καὶ διδάσκαλον τὸν ἄλλον.

Αὐτὰ δὲ ἀδελφοί, ποὺ σᾶς εἶπα παραπάνω τοὺς ἔδωσα τέτοιο σχῆμα καὶ ἔκφρασιν, ὥστε νὰ μεταφέρωνται εἰς τὸν ἑαυτόν μου καὶ τὸν Ἀπολλώ, πρὸς διαφωτισμὸν καὶ ὠφέλειαν ἰδικήν σας, διὰ νὰ μάθετε, δηλαδή, ἐν τῷ προσώπῳ ἡμῶν τοῦτο· τὸ νὰ μὴ σχηματίζετε φρόνημα παραπάνω ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ εἶναι γραμμένο, διὰ νὰ μὴ ὑπερηφανεύεσθε καὶ ἀλαζονεύεσθε ὁ ἔνας διότι ἔχει τάχα τοῦτον ἀρχηγὸν καὶ διδάσκαλον, ἐναντίον τοῦ ἄλλου, ποὺ ἔχει ἐκεῖνον διδάσκαλον.

Ἀλήθεια, ποιός εἶναι αὐτός, ποὺ σὲ κάνει ἀνώτερο ἀπὸ τὸν ἄλλο; (Ἄνθρωπος μὲ κρίσι ἐπισφαλῆ καὶ ὄχι ὁ Θεός). Καὶ τί ἔχεις, ποὺ δὲν ἔλαβες (ἀπὸ τὸ Θεό); Καὶ ἀφοῦ ἔλαβες, γιατί καυχᾶσαι σὰν νὰ μὴν ἔλαβες;

Οὔτε οἱ μαθηταὶ ἐπιτρέπεται νὰ ὑπερηφανεύωνται, οὔτε οἱ διδάσκαλοι. Διότι καὶ σὲ τὸν διδάσκαλον, ποῖος σὲ θεωρεῖ καλύτερον καὶ ὑπεροχώτερον ἀπὸ τοὺς ἄλλους; Ἄνθρωπος, ὄχι ὅμως ὁ Θεός. Ποῖον δὲ χάρισμα ἔχεις, τὸ ὁποῖον δὲν ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεόν; Ὅλα ἀπὸ τὸν Θεόν τὰ ἔχεις. Ἐὰν δὲ κάθε τι ποὺ ἔχεις, τὸ ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεόν, διατί καυχᾶσαι σὰν νὰ μὴ ἔλαβες τίποτε;

Ἄλλωστε καὶ οἱ ἴδιοι οἱ διδάσκαλοι ποτὲ δὲν πρέπει νὰ ὑπερηφανεύωνται διὰ τὸ χάρισμα καὶ τὸ ἀξίωμά ποὺ ἔχουν λάβει. Διότι σὲ τὸν διδάσκαλον, ποῖος σὲ ξεχωρίζει ὡς καλύτερον ἀπὸ τοὺς ἄλλους; Ποῖον δὲ χάρισμα ἔχεις, ποῦ δὲν τὸ ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεόν; Ἐὰν δέ, ὅλα ὅσα ἔχεις, τὰ ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεόν, τί καυχᾶσαι, σὰν νὰ μὴ ἔλαβες τίποτε;

Τώρα πλέον εἶσθε χορτᾶτοι! Τώρα πλέον εἶσθε πλούσιοι! Χωρὶς ἐμᾶς γίνατε βασιλιᾶδες! Καὶ εἴθε νὰ βασιλεύατε, γιὰ νὰ βασιλεύσωμε καὶ ἐμεῖς μαζί σας.

Τώρα δὰ πλέον εἶσθε χορτάτοι! Τώρα ἐγίνατε πλούσιοι ἀπὸ πνευματικοὺς θησαυρούς! Χωρὶς νὰ ἔχετε μαζί σας καὶ ἡμᾶς τοὺς διδασκάλους σας, κατεκτήσατε μόνοι σας τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν! Καὶ εἴθε νὰ ἐβασιλεύατε, διὰ νὰ βασιλεύσωμεν καὶ ἡμεῖς μαζί σας.

Καὶ σεῖς οἱ Κορίνθιοι ἔχετε αὐτὴν τὴν ἰδέαν, ὅτι εἶσθε μεγάλοι καὶ ἐπίσημοι. Τώρα πλέον εἶσθε χορτασμένοι ἀπὸ ὅλα! Τώρα πλέον ἔχετε πλουτήσει ἀπὸ τὰς πνευματικὰς δωρεάς! Χωρὶς νὰ ἔχετε μαζῆ σας ἡμᾶς, τοὺς διδασκάλους σας, ἔχετε πλέον γίνει βασιλεῖς τοῦ οὐρανοῦ! Καὶ εἴθε νὰ ἐβασιλεύατε, διὰ νὰ λάβωμεν καὶ ἡμεῖς μέρος μαζῆ σας εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλὰ μοῦ φαίνεται, ὅτι ὁ Θεὸς σ’ ἐμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἔδωσε τὴν τελευταία καὶ πλὲον ἀτιμωτικὴ θέσι, σὰν νὰ εἴμεθα καταδικασμένοι νὰ πεθάνωμε στὸ στάδιο, διότι γίναμε θέαμα στὸν κόσμο, καὶ στοὺς ἀγγέλους καὶ στοὺς ἀνθρώπους.

Κάθε ἄλλο ὅμως παρὰ βασιλείαν ἀπολαμβάνομεν ἡμείς οἱ Ἀπόστολοι. Διότι νομίζω, ὅτι ὁ Θεὸς ἠμᾶς τοὺς Ἀποστόλους ἔδειξε δημοσίᾳ καὶ εἰς τὰ μάτια ὅλων τελευταίους, σὰν καταδίκους, ποὺ πρόκειται νὰ θανατωθοῦν. Διότι ἐγίναμεν θέαμα εἰς ὅλον τὸν κόσμον καὶ εἰς τοὺς ἀγγέλους, καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, θαυμαζόμενοι μὲν ἀπὸ τοὺς ἀγαθούς, περιφρονούμενοι δὲ καὶ χλευαζόμενοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Ἀλλ’ ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι κάθε ἄλλο παρὰ βασιλείαν καὶ δόξαν ἔχομεν κερδήσει εἰς τὸν κόσμον αὐτόν. Διότι νομίζω, ὅτι ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους μᾶς ἔχει δείξει εἰς τὰ μάτια ὅλων τῶν ἀνθρώπων σὰν τοὺς πιὸ τελευταίους, σὰν καταδικασμένους εἰς θάνατον, ποὺ βαδίζουν εἰς τὸν τόπον τῆς ἐκτελέσεως. Διότι ἐγίναμεν παράδοξον θέαμα εἰς ὅλον τὸν κόσμον, εἰς τοὺς ἀγγέλους ποὺ θαυμάζουν, καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ χλευάζουν.

Ἐμεῖς (οἱ ἀπόστολοι) εἴμεθα μωροὶ ἐξ αἰτίας τοῦ Χριστοῦ, ἐνῷ ἐσεῖς εἶσθε συνετοὶ χριστιανοί! Ἐμεῖς εἴμεθα ἀδύναμοι, ἐνῶ ἐσεῖς εἶσθε ἰσχυροί! Ἐσεῖς εἶσθε τιμημένοι, ἐνῷ ἐμεῖς εἴμεθα καταφρονημένοι!

Ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι θεωρούμεθα ἀπὸ τοὺς ἀπίστους βλάκες καὶ ἀνόητοι διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Σεῖς ὅμως εἶσθε φρόνιμοι κατὰ Χριστόν. Ἠμεῖς εἴμεθα ἀσθενεῖς καὶ καταδιωκόμεθα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους σεῖς ὅμως εἶσθε ἰσχυροί, διότι δὲν σᾶς εὗρε κανένας πειρασμός. Σεῖς εἶσθε ἔνδοξοι, ἠμεῖς δὲ εἴμεθα ἄτιμοι καὶ περιφρονημένοι.

Ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι θεωρούμεθα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου μωροὶ καὶ ἀνόητοι διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Σεῖς ὅμως εἶσθε φρόνιμοι καὶ συνετοὶ ἐν Χριστῷ! Ἡμεῖς εἴμεθα ἀσθενεῖς καὶ αδύνατοι. Σεῖς ὅμως εἶσθε ἰσχυροὶ καὶ ἀκατανίκητοι! Σεῖς εἶσθε ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ περιφρονημένοι καὶ ἐξουθενωμένοι.

Μέχρι αὐτὴ τὴν ὥρα καὶ πεινοῦμε, καὶ διψοῦμε, καὶ στερούμεθα ἐνδυμάτων, καὶ δεχόμεθα ἄγρια καὶ ἐξευτελιστικὰ κτυπήματα, καὶ διωκόμεθα ἀπὸ τόπο σὲ τόπο,

Μέχρι τῆς ὥρας αὐτῆς, ποὺ σᾶς γράφω, καὶ πεινῶμεν καὶ ὑποφέρομεν ἀπὸ δίψαν εἰς τὰς περιοδείας μας καὶ δὲν ἔχομεν ἀρκετὰ ρούχα, ὅταν εἰς τὸ μέσον τῶν ταξιδίων μας καταλαμβανώμεθα ἔξαφνα ἀπὸ χειμῶνα, καὶ δεχόμεθα κτυπήματα καὶ κακομεταχειρίσεις καὶ δὲν καταστεκόμεθα πουθενά, ἀλλὰ διαρκῶς φεύγομεν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ἐλάβαμεν τὸ ἀποστολικὸν ἀξίωμα καὶ μέχρις αὐτῆς τῆς ὥρας, ζῶμεν ἀνάμεσα εἰς τὸ πλῆθος ἀπὸ ταλαιπωρίας καὶ περιπετείας. Καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμε· καὶ δὲν ἔχομεν ροῦχα διὰ νὰ προφυλαχθῶμεν ἀπὸ τὰς κακοκαιρίας καὶ δεχόμεθα ραπίσματα καὶ γρονθοκοπήματα, καὶ συνεχῶς μετακινούμεθα ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, χωρὶς νὰ ἔχωμεν πουθενὰ σταθερὰν παραμονήν.

καὶ κοπιάζουμε γιὰ νὰ ζήσωμε δουλεύοντας μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια. Ἐνῷ μᾶς ὑβρίζουν, ἀπαντοῦμε μὲ καλὰ λόγια. Ἐνῷ διωκόμεθα, δείχνουμε ἀνοχή.

Καὶ κοπιάζομεν ἐργαζόμενοι μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια. Τὴν ὥραν ποὺ οἱ ἀπιστοῦντες εἰς τὸ εὐαγγέλιον μᾶς ὑβρίζουν καὶ μᾶς περιγελοῦν, ἠμεῖς εὐχόμεθα ἀγαθὰ ὑπὲρ αὐτῶν. Ἐνῶ μᾶς καταδιώκουν, δεικνύομεν ἀνοχὴν πρὸς τοὺς διώκτας μας.

Καὶ κοπιάζομεν ἐργαζόμενοι μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια. Ὅταν οἱ ἄπιστοι μᾶς ἐμπαίζουν καὶ μᾶς ὑβρίζουν ἡμεῖς τοὺς εὐλογοῦμεν καὶ εὐχόμεθα ἀγαθὰ δι’ αὐτούς. Ὅταν μᾶς καταδιώκουν, δεικνύομεν μακροθυμίαν καὶ ὑπομονὴν ἀπέναντί των.

Ἐνῷ δυσφημούμεθα, ὁμιλοῦμε εὐφήμως. Καταντήσαμε σὰν σκουπίδια τοῦ κόσμου, ἀπορρίματα ὅλων μέχρι τὴ στιγμὴ αὐτή.

Ἐνῶ μᾶς δυσφημοῦν καὶ μᾶς συκοφαντοῦν, ἀπαντῶμεν μὲ λόγους γλυκεῖς καὶ παρακλητικούς. Σὰν καθάρματα καὶ ἀποσαρώματα τοῦ κόσμου ἐγίναμεν, ἀποσπόγγισμα ἀκάθαρτον εἰς τὰ μάτια ὅλων ἕως τὴν στιγμὴν αὐτήν.

Ὅταν μᾶς δυσφημοῦν καὶ μᾶς διαβάλλουν, ἡμεῖς προσπαθοῦμεν μὲ λόγια καλωσύνης καὶ ἀγάπης νὰ τοὺς καταπραΰνωμεν καὶ τοὺς ἡμερώσωμεν. Σὰν τὰ πλέον ρυπαρὰ πράγματα τοῦ κόσμου ἔχομεν γίνει, σὰν ἀποσπογγίσματα γιὰ πέταμα θεωρούμεθα εἰς τὰ μάτια ὅλων ἕως τὴν στιγμὴν αὐτήν.

Δὲν γράφω αὐτὰ γιὰ νὰ σᾶς προσβάλω καὶ νὰ σᾶς ταπεινώσω, ἀλλὰ γιὰ νὰ σᾶς συνετίσω ὡς τέκνα μου ἀγαπητά.

Δὲν θέλωμε αὐτὰ ποὺ γράφω νὰ σᾶς ντροπιάσω, ἀλλὰ σὰν παιδιά μου ἀγαπητὰ σᾶς συμβουλεύω.

Μὲ αὐτὰ ποὺ σᾶς γράφω δὲν θέλω νὰ σᾶς πικράνω καὶ ἐντροπιάσω, ἀλλὰ σὰν παιδιά μου ἀγαπητὰ σᾶς συμβουλεύω.

Καὶ ἐὰν ἔχετε μυρίους διδασκάλους ὡς χριστιανοί, ὅμως δὲν ἔχετε πολλοὺς πατέρες. Διότι ὡς ἀνθρώπους τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (ὡς χριστιανοὺς) ἐγὼ σᾶς γέννησα μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου.

Ναί· σᾶς συμβουλεύω μὲ πατρικὴν λαχτάραν καὶ στοργήν. Διότι, ἐὰν ἔχετε πάρα πολλοὺς παιδαγωγοὺς καὶ διδασκάλους κατὰ Χριστόν, δὲν ἔχετε ὅμως πολλοὺς πατέρας. Ἕνα καὶ μόνον ἔχετε πνευματικὸν πατέρα, ἐμέ. Διότι μὲ τὴν χάριν, ποὺ μοῦ ἔδωκεν ἡ κοινωνία καὶ ἡ σχέσις μου μὲ τὸν Χριστόν, διὰ μέσου τοῦ Εὐαγγελίου ἐγὼ σᾶς ἐγέννησα πνευματικῶς.

Διότι ἔστω καὶ ἂν ἔχετε πάρα πολλοὺς παιδαγωγοὺς καὶ διδασκάλους κατὰ Χριστόν, δὲν ἔχετε ὅμως πολλοὺς πατέρας. Ἕνας εἶναι ὁ πατέρας σας, ἐγώ. Διότι ἐγώ, μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ, σᾶς ἔχω γεννήσει πνευματικῶς εἰς τὴν νέαν ζωὴν διὰ μέσου τοῦ Εὐαγγελίου.

Σᾶς παρακαλῶ λοιπὸν νὰ μοῦ μοιάζετε.

Ἀφοῦ λοιπὸν εἶμαι πατέρας σας, σᾶς παρακαλῶ γίνεσθε μιμητοί μου.

Σᾶς παρακαλῶ, λοιπόν, σὰν παιδιά μου ἀγαπημένα, νὰ γίνεσθε μιμηταί μου.

Γι’ αὐτὸ σᾶς ἔστειλα τὸν Τιμόθεο, ὁ ὁποῖος εἶναι τέκνο μου ἀγαπητὸ καὶ ἔμπιστο στὸ ἔργο τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὸς θὰ σᾶς ὑπενθυμίσῃ τὶς χριστιανικὲς ἀρχές μου, πῶς διδάσκω (τί διδάσκω) παντοῦ σὲ κάθε ἐκκλησία.

Ἐπειδὴ δὲ ἐπιθυμῶ νὰ μὲ μιμηθῆτε, δι’ αύτὸ σᾶς ἔστειλα τὸν Τιμόθεον, ὁ ὁποῖος εἶναι τέκνον μου ἀγαπητὸν καὶ πιστὸν ἐν Κυρίῳ, καὶ ὁ ὁποῖος θὰ σᾶς ὑπενθυμίσῃ μὲ ποῖον τρόπον κηρύττω καὶ συμπεριφέρομαι ὡς ἀφωσιωμένος εἰς τὸν Χριστὸν Ἀπόστολος, καὶ πῶς διδάσκω ὄχι εἰς μίαν ἢ εἰς δύο Ἐκκλησίας, ἀλλ’ εἰς κάθε μέρος καὶ εἰς κάθε Ἐκκλησίαν.

Διὰ τοῦτο σᾶς ἔστειλα τὸν Τιμόθεον, πνευματικόν μου τέκνον, ἀγαπητὸν καὶ πιστὸν ἐν Κυρίῳ, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ σᾶς ὑπενθυμίσῃ πῶς ζῶ, πῶς ἐγὼ φέρομαι καὶ ἐργάζομαι ἐν Χριστῷ, καθὼς ἐπίσης καὶ πῶς διδάσκω τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Κυρίου πανταχοῦ εἰς κάθε Ἐκκλησίαν.

Μερικοὶ δὲ, ἐπειδὴ νομίζουν, ὅτι δὲν θὰ ἔλθω πλέον σὲ σᾶς, πῆραν ἀέρα.

Μερικοὶ ὅμως ἀπὸ σᾶς τὸ ἐπῆραν ἐπάνω τους, σὰν νὰ μὴ ἐπρόκειτο πλέον ἐγώ νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς.

Καὶ πρέπει αὐτὸς ἐν τῷ μεταξὺ νὰ ἔλθῃ, διότι μερικοὶ μὲ τὴν ἰδέν, ὅτι τάχα ἐγὼ δὲν θὰ ἠρχόμην πρὸς σᾶς, ἐφούσκωσαν ἀπὸ ὑψηλοφροσύνην καὶ ἀλαζονείαν.

Ἀλλὰ θὰ ἔλθω σὲ σᾶς συντόμως, ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ, καὶ θὰ ἰδῶ, ὄχι πῶς ὁμιλοῦν αὐτοὶ οἱ ἀλαζόνες, ἀλλὰ ποιά εἶναι ἡ δύναμί τους σὲ ἔργα.

Ἄλλὰ θὰ ἔλθω πρὸς σᾶς γρήγορα, ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ καὶ δὲν μοῦ παρουσωσθῇ ἐμπόδιον. Καὶ θὰ γνωρίσω τότε ὄχι τὴν εὐγλωττίαν τῶν φαντασμένων αὐτῶν, ἀλλὰ τὴν ἀπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δύναμίν τους εἰς τὸ νὰ σώζουν ψυχάς.

Ἀλλ’ ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ, θὰ ἔλθω γρήγορα πρὸς σᾶς καὶ θὰ ζητήσω νὰ μάθω τότε ὄχι τὰς καυχησιολογίας καὶ δημοκοπίας τῶν φαντασμένων, ἀλλὰ τὴν πνευματικὴν των δύναμιν νὰ ζοῦν κατὰ Θεὸν καὶ νὰ ὁδηγοῦν ἄλλους εἰς τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ.

Διότι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν φαίνεται στὰ λόγια, ἀλλὰ στὴ δύναμι τῶν ἔργων.

Διότι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν στερεώνεται εἰς τὰς ψυχὰς τῶν πιστῶν μὲ εὐγλωττίαν, ἀλλὰ μὲ θείαν δύναμιν ποὺ ἑλκύει καὶ οἰκοδομεῖ τὰς καρδίας εἰς Χριστόν.

Διότι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν ἐγκαθίσταται εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων μὲ λόγια καὶ ρητορισμούς, ἀλλὰ μὲ θείαν δύναμιν, ποὺ αἰχμαλωτίζει καὶ ἁγιάζει τὴν καρδίαν.

Τί θέλετε; Νὰ ἔλθω σὲ σᾶς μὲ ράβδο, ἢ μὲ ἀγάπη καὶ πνεῦμα πραότητος;

Τί προτιμᾶτε; Νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς μὲ τὴν ράβδον τῶν ἐπιπλήξεων καὶ ἐλέγχων, ἢ νὰ ἔλθω μὲ ἀγάπην καὶ μὲ τὴν ἐπιείκειαν καὶ γλυκύτητα ἐκείνην, ποὺ χαρίζει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα; Δι’ αὐτὸ προλαμβάνω τώρα καὶ σᾶς κάνω μερικοὺς ἐλέγχους διὰ νὰ διορθώσετε κάποιας ἀταξίας, διὰ τὰς ὁποίας ἔρχομαι νὰ σᾶς ὁμιλήσω.

Τί θέλετε; Νὰ ἔλθω εἰς σᾶς μὲ τὴν παιδαγωγικὴν ῥάβδον τῶν παρατηρήσεων καὶ τῶν τιμωριῶν ἢ νὰ ἔλθω μὲ ἀγάπην καὶ καλωσύνην, μὲ πνεῦμα ἐπιεικείας καὶ πραότητος;

Εὐρύτατα ἀκούγεται, ὅτι ὑπάρχει σὲ σᾶς ἀνηθικότης, τέτοια μάλιστα ἀνηθικότης, ποὺ οὔτε στοὺς ἐθνικοὺς ὐπάρχει, ὥστε κάποιος νὰ ἔχῃ σχέσεις μὲ τὴ γυναῖκα τοῦ πατέρα του.

Εἶναι εἰς ὅλους γνωστὸν καὶ διαδεδομένον, ὅτι ἐπικρατεῖ μεταξύ σας πορνεία, καὶ τοιούτου εἴδους πορνεῖα, ποὺ οὔτε μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν δὲν ἀναφέρεται, ὥστε κάποιος ἀπὸ σᾶς νὰ ἔχῃ τὴν γυναῖκα τοῦ πατέρα του, τὴν μητρυιάν του δηλαδή.

Εἶμαι ὅμως ὑποχρεωμένος ἀπὸ τὴν ἀγάπην ποὺ σᾶς ἔχω, νὰ σᾶς κάμω μερικὰς ἀκόμη παρατηρήσεις. Ἔχει διαδοθῇ καὶ εἶναι γνωστὸν παντοῦ, ὅτι ἐπικρατεῖ μεταξύ σας πορνεία, καὶ τέτοια μάλιστα φοβερὰ πορνεία, ἡ ὁποία οὔτε καὶ μεταξὺ αὐτῶν τῶν εἰδωλολατρῶν δὲν ἀναφέρεται, ὥστε κάποιος ἀπὸ σᾶς νὰ συζῇ μὲ τὴν γυναῖκα τοῦ πατέρα του, δηλαδὴ τὴν μητρυιάν του.

Καὶ σεῖς, ἀντί νὰ κηρύξετε πένθος γιὰ νὰ φύγῃ ἀπὸ ἀνάμεσά σας αὐτὸς ποὺ ἔκανε αὐτὴ τὴν πρᾶξι, ἐξακολουθεῖτε νὰ εἶσθε φουσκωμένοι ἀπὸ ὑπερηφάνεια!

Καὶ σᾶς ἀντὶ νὰ ἐντρέπεσθε δι’ αὐτό, ἑξακολουθεῖτε νὰ εἶσθε φαντασμένοι καὶ φουσκωμένοι διὰ τὴν σοφίαν σας, καὶ δὲν ἐκηρύξατε μᾶλλον πένθος ἐπίσημον καὶ γενικὸν διὰ νὰ ἐκδιωχθῇ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν κοινωνίαν σας ἐκεῖνος, ποὺ ἔκαμε τὴν πρᾶξιν αὐτήν! Ἡ εὐθύνῃ πίπτει ὁλόκληρος ἐπάνω σας.

Καὶ σεῖς ἐν τούτοις ἐξακολουθεῖτε νὰ εἶσθε φαντασμένοι καὶ ὑπερήφανοι διὰ τὴν σοφίαν σας καὶ τὰ χαρίσματά σας, καὶ δὲν ἐπενθήσατε μᾶλλον ὅλοι σας, διὰ νὰ ἐκδιωχθῇ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ καὶ λείψῃ ἀπὸ τὴν κοινωνίαν σας ἐκεῖνος, ποὺ εἰσέπραξε τὴν φοβερὰν αὐτὴν ἁμαρτίαν!

Ἐγὼ δὲ πάντως, ἀπὼν σωματικῶς, ἀλλὰ παρὼν πνευματικῶς, γι’ αὐτὸν, ποὺ εἶχε τόση ἀναισχυντία, ὥστε νὰ κάνῃ αὐτὴ τὴν πρᾶξι, ἔχω ἤδη βγάλει ἀπόφασι σὰν νὰ ἤμουν παρών·

Διότι ἐγὼ μέν, ἐπειδὴ ἀπουσιάζω σωματικῶς, εἶμαι ὅμως παρὼν εἰς τὴν Κόρινθον μὲ τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν μου, ἔχω πλέον κρίνει καὶ καταδικάσει, σὰν νὰ ἤμουν παρών, τὸν ἀναίσχυντον αὐτόν, ποὺ ἔκαμε τὴν μισητὴν αὐτὴν πρᾶξιν.

Διότι ἐγώ, σᾶς τὸ λέγω καθαρά, ἂν καὶ εἶμαι ἀπὼν σωματικῶς, εἶμαι ὅμως μὲ τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν παρὼν μεταξύ σας, ἔχω πλέον κρίνει καὶ καταδικάσει, σὰν νὰ ἤμουν παρὼν μεταξύ σας, αὐτὸν ὁ ὁποῖος κατὰ ἔναν τέτοιον ἀναίσχυτον τρόπον ἔχει διαπράξει τὴν φοβερὰν ἁμαρτίαν.

Νὰ συναχθῆτε στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Στὴ σύναξι θὰ εἶμαι καὶ ἐγὼ παρὼν πνευματικῶς, μαζὶ μὲ τὴ δύναμι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τώρα δὲ ἀφοῦ συναχθῶμεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, σεῖς καὶ ἐγὼ παρὼν μεταξύ σας πνευματικῶς μαζὶ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ

Καὶ πρέπει, λοιπόν, ἀφοῦ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ συγκεντρωθῆτε ὅλοι σας, καὶ σεῖς καὶ τὸ πνεῦμα μου μαζῆ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

Καὶ νὰ παραδώσωμε τὸν ἀναίσχυντο αὐτὸ ἄνθρωπο στὸ Σατανᾶ, γιὰ νὰ τιμωρηθῇ σκληρὰ τὸ σῶμα του, ὥστε νὰ σωθῇ τὸ πνεῦμα (ἡ ψυχὴ) κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ (τὴν ἡμέρα τῆς δευτέρας παρουσίας).

ἂς παραδώσωμεν τὸν τοιοῦτον εἰς τὸν σατανᾶν ἀποκόπτοντες αὐτὸν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, διὰ νὰ τιμωρηθῇ καὶ κολασθῇ σκληρὰ τὸ σῶμα του καὶ σωφρονισθῇ μὲ τὴν παιδαγωγίαν αὐτήν, ὥστε νὰ σωθῇ ἔτσι ἡ ψυχή του κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

νὰ παραδώσωμεν αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον εἰς τὸν σατανᾶν (μὲ τὴν ἀποκοπήν του ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας), διὰ νὰ τιμωρηθῇ καὶ ταλαιπωρηθῇ σκληρὰ τὸ σῶμα του καὶ συνέλθῃ μὲ τὴν παιδαγωγικὴν αὐτὴν τιμωρίαν, ὥστε νὰ σωθῇ ἡ ψυχὴ του κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ.

Δὲν εἶναι καλὸ ποὺ καυχᾶσθε. Δὲν ξέρετε, ὅτι λίγο προζύμι ἐπιδρᾷ σὲ ὅλο τὸ ζυμάρι;

Ἡ ἀδιαφορία αὐτή, ποὺ ἐδείξατε ἕως τώρα, εἶναι μία ἐπὶ πλέον ἀπόδειξις, ὅτι δὲν εἶναι καλὴ ἡ καύχησίς σας καὶ δικαίως ἀπεδοκίμασα αὐτήν. Δὲν ξεύρετε, ὅτι ὀλίγον προζύμιον ζυμώνει ὁλόκληρον τὴν μᾶζαν τοῦ ζυμαριοῦ;

Ἡ πλαδαρὰ στάσις καὶ ἡ ἀναισθησία, ποὺ ἐδείξατε ἐμπρὸς εἰς τὸ μεγάλο αὐτὸ παράπτωμα, μαρτυρεῖ, ὅτι δὲν ἔχετε καὶ δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἔχετε καλὴν καύχησιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων. Δὲν γνωρίζετε, ὅτι ὀλίγον προζύμι ζυμώνει καὶ μεταβάλλει ὅλο τὸ ζυμάρι;

Πετάξετε λοιπὸν το παλαιὸ προζύμι τῆς διαφθορᾶς, γιὰ νὰ εἶσθε νέο ζυμάρι, ὅπως εἶσθε (σὰν χριστιανοὶ) χωρὶς τὸ προζύμι τῆς διαφθορᾶς. Διότι καὶ ἐμεῖς ἔχουμε πασχάλιο ἀμνό. Καὶ ὁ δικός μας πασχάλιος ἀμνὸς θυσιάσθηκε γιὰ μᾶς ὁ Χριστός.

Ξεκαθαρίσατε λοιπὸν τὸ παλαιὸν προζύμιον τῆς διαφθορᾶς τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, διὰ νὰ εἶσθε νέα μᾶζα ζυμαριοῦ, καθὼς διὰ τῆς πίστεως καὶ τοῦ βαπτίσματος ἔχετε ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν παλαιὰν κακὴν ζύμην. Ὀφείλομεν δὲ νὰ εἴμεθα ἄζυμοι, διότι καὶ ἡμεῖς ἑορτάζομεν θεῖον καὶ ὑπερφυὲς Πάσχα. Ὁ ἰδικός μας πασχάλιος ἀμνὸς εἶναι ὁ Χριστός, ποὺ ἐθυσιάσθη ὑπὲρ ἡμῶν.

Ξεκαθαρίσατε, λοιπόν, καὶ πετάξατε τὴν παλαιὰν ζύμην τῆς διαφθορᾶς καὶ τῆς ἁμαρτίας, ποὺ σᾶς μολύνει καὶ σᾶς διαφθείρει, διὰ νὰ γίνετε καὶ νὰ εἶσθε νέον, καθαρὸν ζυμάρι, ὅπως ἄλλωστε καὶ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν παλαιὰν κακὴν ζύμην τῆς ἁμαρτίας. Καὶ πρέπει νὰ εἴμεθα ἁγνοὶ καὶ ἀμόλυντοι, διότι ἰδικός μας πασχάλιος ἀμνός, ποὺ ἐθυσιάσθη πρὸς χάριν ἡμῶν εἶναι ὁ Χριστός.

Γι’ αὐτὸ ἂς ἑορτάζωμε (ὄχι ὅπως οἱ Ἑβραῖοι μὲ ἄζυμα, ἔτσι καὶ ἐμεῖς ἀλλὰ) χωρὶς τὸ παλαιὸ προζύμι (τῆς εἰδωλολατρίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ), καὶ χωρὶς τὸ προζύμι τῆς ἁμαρτίας καὶ φαυλότητος, ἀλλὰ μὲ ἄζυμα καθαρότητος καὶ ἀρετῆς.

Ὥστε ἂς ἑορτάζωμεν συνεχῶς καὶ εἰς ὅλην τὴν ζωήν μας τὸ Πάσχα μας αὐτὸ ὄχι μὲ τὸ παλαιὸν προζύμιον τῶν ἰουδαϊκῶν καὶ εἰδωλολατρικῶν φρονημάτων καὶ συνηθειῶν, οὔτε μὲ προζύμιον κακίας καὶ πονηρίας, ἀλλὰ μὲ ἄζυμα βίου καθαροῦ, συμμορφωμένου πρὸς τὴν χριστιανικὴν ἀλήθειαν καὶ εὐθύτητα.

Ὥστε ἂς ἑορτάζωμεν τὸ Πάσχα ἡμῶν ὄχι ἑπτὰ ἡμέρας, ὅπως οἱ Ἑβραῖοι, ἀλλὰ εἰς ὅλην μας τὴν ζωήν· καὶ ὄχι μὲ τὸ παλαιὸ προζύμι τῶν ἰουδαϊκῶν τύπων, οὔτε μὲ τὸ προζύμι τῆς κακίας καὶ πονηρίας τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μὲ τὰ ἄζυμα τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας καὶ εἰλικρινείας, μὲ βίον δηλαδὴ εὐθύτητος καὶ ἁγνότητος.

Σᾶς ἔγραψα στὴν ἐπιστολὴ νὰ μὴ συναναστρέφεσθε μὲ ἀνηθίκους.

Σᾶς ἔγραψα εἰς προηγουμένην ἐπιστολήν μου νὰ μὴ ἔχετε στενὰς καὶ συχνὰς σχέσεις πρὸς πόρνους.

Σᾶς ἔχω γράψει προηγουμένως, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἔχετε ἐπικοινωνίαν καὶ σχέσεις μὲ πόρνους.

Καὶ ὄχι βεβαίως μὲ τοὺς ἀνηθίκους τοῦ κόσμου τούτου ἢ τοὺς ἀνωμάλους ἢ τοὺς ἐκβιαστὰς ἢ τοὺς εἰδωλολάτρες. Διότι τότε πρέπει νὰ βγῆτε ἀπὸ τὸν κόσμο.

Καὶ δὲν σᾶς ἔγραψα νὰ μὴ συναναστρέφεσθε γενικῶς τοὺς πόρνους τοῦ κόσμου αὐτοῦ τοῦ ἀπίστου ἢ τοὺς πλεονέκτας ἢ τοὺς ἅρπαγας ἢ τοὺς εἰδωλολάτρας. Διότι, ἐὰν σᾶς ἔγραφα κάτι τέτοιο, εἶσθε φυσικὰ ἀναγκασμένοι νὰ ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, εἰς τὴν ὁποίαν ζῆτε.

Καὶ δὲν ἐννοῶ βέβαια γενικῶς τοὺς πόρνους τοῦ ἁμαρτωλοῦ τούτου κόσμου, τοὺς πλεονέκτας ἢ τοὺς ἅρπαγας ἢ τοὺς εἰδωλολάτρας· διότι τότε θὰ εἶσθε κατὰ λογικὴν συνέπειαν ὑποχρεωμένοι νὰ φύγετε καὶ νὰ βγῆτε ἔξω ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἀνθρώπων, μεταξὺ τῶν ὁποίων ζῆτε.

Ἀλλὰ μ’ αὐτὸ, ποὺ σᾶς ἔγραψα, ἐννοοῦσα νὰ μὴ συναναστρέφεσθε, ἐὰν κανείς, ἐνῷ ὀνομάζεται ἀδελφὸς (χριστιανός), εἶναι ἀνήθικος ἢ ἀνώμαλος ἢ εἰδωλολάτρης ἢ ὑβριστὴς ἢ μέθυσος ἢ ἐκβιαστής. Μὲ τέτοιον ἄνθρωπο οὔτε νὰ συντρώγετε.

Τώρα δὲ σᾶς ἔγραψα νὰ μὴ συναναστρέφεσθε, ἐὰν κανείς, ποὺ φέρει τὸ ὄνομα μόνον τοῦ ἀδελφοῦ, εἰς τὴν πρᾶξιν ὅμως εἶναι πόρνος ἢ πλεονέκτης ἢ εἰδωλολάτρης ἢ ὑβριστὴς καὶ κακολόγος ἢ μέθυσος ἢ ἅρπαξ, μὲ τέτοιον Χριστιανὸν δὲν πρέπει οὔτε νὰ συντρώγετε.

Τώρα δὲ σᾶς ἔγραψα νὰ μὴ συναναστρέφεσθε καὶ νὰ μὴ ἔχετε ἐπικοινωνίαν μαζῆ του, ἐὰν κάποιος ποὺ, ἂν καὶ ἔχῃ τὸ ὄνομα τοῦ ἀδελφοῦ, εἶνα ἐν τούτοις πόρνος ἢ πλεονέκτης ἢ εἰδωλολάτρης ἢ ὑβριστὴς ἢ μέθυσος ἢ ἅρπαξ. Μὲ τέτοιον ἀδελφὸν δὲν πρέπει οὔτε νὰ συντρώγετε.

Τί δουλειὰ ἔχω βεβαίως νὰ κρίνω καὶ τοὺς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία; Σεῖς δὲν ἔχετε καθῆκον νὰ κρίνετε αὐτοὺς, ποὺ εἶναι μέσα στὴν Ἐκκλησία;

Δὲν σᾶς ἔγραψα διὰ τοὺς μὴ Χριστιανούς. Διότι τί δουλειὰ ἔχω ἑγὼ νὰ κρίνω καὶ τοὺς ἔξω, τοὺς μὴ Χριστιανοὺς δηλαδή; Δὲν κρίνετε καὶ σᾶς τοὺς ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας; Ὅπως λοιπὸν σεῖς, ἔτσι καὶ ἑγὼ μόνον αὐτούς, ποὺ εἶναι μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἔχω καθῆκον καὶ ἐνδιαφέρον νὰ κρίνω.

Δὲν σᾶς ἔγραψα, λοιπόν, διὰ τοὺς μὴ Χριστιανούς, διότι τί δουλειὰ ἔχω ἐγὼ νὰ κρίνω τοὺς ἀπίστους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν χριστιανικὴν Ἐκκλησίαν; Ἐγὼ περιορίζομαι νὰ κρίνω τοὺς Χριστιανούς. Καὶ σεῖς δὲν κρίνετε αὐτοὺς ποὺ εἶναι μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ;

Τοὺς δὲ ἔξω κρίνει ὁ Θεός. Λοιπόν, νὰ βγάλετε τὸν κακὸ ἀπὸ ἀνάμεσά σας.

Τοὺς δὲ ἀπίστους τοὺς κρίνει ὁ Θεός. Καὶ σεῖς ἔχετε καθῆκον νὰ ἀπομακρύνετε ὁλοτελῶς ἀπὸ τὸν κύκλον σας κάθε πονηρὸν καὶ ἀδιόρθωτον ἀδελφόν.

Τοὺς δὲ ἀπίστους ὁ Θεὸς τοὺς κρίνει. Καὶ σεῖς, λοιπόν, ἔχετε καθῆκον νὰ καταδικάσετε εἰς τὴν συνείδησίν σας τὸν πονηρὸν καὶ φαῦλον αὐτὸν ἀδελφόν σας καὶ «νὰ τὸν ἀπομακρύνετε ἔξω ἀπὸ τὴν κοινωνίαν σας, ἀπὸ τὸ περιβάλλον σας».

Ὅταν κάποιος ἀπὸ σᾶς ἔχῃ διαφορὰ μὲ ἄλλο χριστιανό, θεωρεῖ σωστὸ νὰ προσφεύγῃ στὴν κρίσι τῶν εἰδωλολατρῶν δικαστῶν ποὺ δὲν ἔχουν τὸ θεῖο δίκαιο, καὶ ὄχι στὴν κρίσι τῶν ἁγίων (τῶν πιστῶν);

Ἀλλ’ ἀφοῦ οἱ πιστοὶ ἔχουν δικαίωμα να κρίνουν τοὺς ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας ἀδελφούς, ἐρωτῶ: Πῶς τολμᾷ ὁποιοσδήποτε ἀπὸ σᾶς, ὅταν ἔχῃ διαφορὰν πρὸς τὸν ἄλλον ἀδελφόν, νὰ κρίνεται εἰς τὰ δικαστήρια τῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι συνήθως ἔχουν πολὺ χαλαρὰν ἰδέαν περὶ δικαιοσύνης, καὶ δὲν προσφεύγει εἰς τὴν κρίσιν καὶ διαιτησίαν τῶν Χριστιανῶν;

Εἶπα, ὅτι οἱ πιστοὶ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ κρίνουν τοὺς ἀδελφούς. Καὶ ἐρωτῶ, λοιπόν· πὼς τολμᾷ κάποιος ἀπὸ σᾶς, ὅταν ἔχῃ διαφορὰν καὶ ἀντιδικίαν μὲ ἄλλον ἀδελφόν, νὰ ὑποβάλλῃ τὴν διαφορὰν αὐτὴν ὑπὸ τὴν κρίσιν τῶν ἀδίκων δικαστῶν, τῶν εἰδωλολατρῶν δηλαδή, ποὺ ἔχουν χαλαρὰν ἀντίληψιν περὶ δικαίου καὶ δὲν προσφεύγει εἰς τὴν κρίσιν καὶ διαιτησίαν τῶν ἐμπείρων καὶ ἐναρέτων ἀδελφῶν;

Δὲν ξέρετε, ὅτι οἱ ἅγιοι (οἱ πιστοὶ) θὰ δικάσουν τὸν κόσμο; Καὶ ἀφοῦ ὁ κόσμος θὰ δικασθῇ ἀπὸ σᾶς, εἶσθε ἀνάξιοι νὰ δικάζετε ἐλαχίστης σημασίας ὑποθέσεις;

Δὲν γνωρίζετε, ὅτι οἱ Χριστιανοὶ θὰ δικάσουν τὸ μακρὰν τοῦ Χριστοῦ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων; Καὶ ἐὰν σεῖς θὰ χρησιμοποιηθῆτε ὡς ὑπόδειγμα καὶ μέτρον, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου κρίνεται ὁ μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμος, εἶσθε ἀνάξιοι να κάμετε κριτήρια, εἰς τὰ ὁποῖα νὰ δικάζωνται ὑποθέσεις ἐλαχίστης σημασίας;

Δὲν γνωρίζετε, ὅτι οἱ Χριστιανοὶ θὰ κρίνουν τοὺς ἀνθρώπους, ποῦ εὑρίσκονται μακρὰν ἀπὸ τὸν Χριστόν; Καὶ ἐφ’ ὅσον ἐν τῷ προσώπῳ σας καὶ μὲ κριτήριον τὴν ἰδικήν σας ζωὴν κρίνεται καὶ δικάζεται ὁ μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμος, σεῖς εἶσθε λοιπὸν ἀνάξιοι καὶ ἀνίκανοι νὰ κάμετε κριτήρια καὶ νὰ ἐκφέρετε ἀπόφασιν δι’ ὑποθέσεις ἐλαχίστης σημασίας;

Δὲν ξέρετε, ὅτι θὰ δικάσωμε ἀγγέλους (τοὺς κακοὺς ἀγγέλους, τοὺς δαίμονες); Καὶ δὲν μποροῦμε λοιπὸν νὰ δικάζωμε ὑποθέσεις βιοτικές;

Δὲν ἠξεύρετε, ὅτι θὰ δικάσωμεν τοὺς ἐκπεσόντας ἀγγέλους; Καὶ δὲν εἴμεθα λοιπὸν ἱκανοὶ να δικάζωμεν ὑποθέσεις, ποὺ σχετίζονται μὲ τὸν ἐπίγειον βίον;

Δὲν γνωρίζετε, ὅτι ἡμεῖς οἱ πιστοὶ θὰ δικάσωμεν καὶ αὐτοὺς ἀκόμα τοὺς πονηροὺς ἀγγέλους, τὸν διάβολον καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα; Καὶ δὲν εἴμεθα, λοιπόν, ἱκανοὶ νὰ διακρίνωμεν καὶ νὰ ἀποδώσωμεν τὸ δίκαιον εἰς ὑποθέσεις βιωτικάς;

Ἐὰν λοιπὸν ἔχετε ὑποθέσεις βιοτικὲς γιὰ νὰ δικασθοῦν, τοὺς πλέον ἔστω περιφρονημένους στὴν ἐκκλησία, αὐτοὺς νὰ ὁρίζετε δικαστὰς (αὐτοὶ εἶναι προτιμότεροι ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες).

Ἐὰν λοιπὸν ἔχετε βιωτικὰς ὑποθέσεις καὶ διαφοράς, εἶναι προτιμότερον τοὺς πιὸ περιφρονημένους εἰς τὴν Ἐκκλησίαν πιστούς, αὐτοὺς νὰ καθίζετε δικαστὰς καὶ ὄχι τοὺς εἰδωλολάτρας.

Ἐάν, λοιπόν, ἔχετε τέτοιες βιωτικὲς διαφορὲς μεταξύ σας, βάζετε ὡς δικαστὰς ἔστω καὶ ἐκείνους, ποὺ θεωροῦνται ὡς οἱ πλέον ἐλάχιστοι καὶ εὐτελεῖς μεταξύ σας, παρὰ τοὺς σοφώτερους ἔστω ἐκ τῶν ἐθνικῶν.

Ντροπή σας! Ἐκεῖ φθάσατε, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχῃ μεταξύ σας οὔτε ἕνας συνετὸς ἄνθρωπος, ποὺ νὰ μπορῇ νὰ δώσῃ λύσι στὸ ζήτημα τοῦ ἀδελφοῦ του;

Σᾶς λέγω αὐτὰ διὰ νὰ ἐντραπῆτε. Τόσον πλέον δὲν ὑπάρχει μεταξύ σας οὔτε ἕνας συνετὸς καὶ μυαλωμένος, ποὺ θὰ ἠμπορέσῃ νὰ κρίνῃ καὶ ἀποφασίσῃ διὰ διαφορὰν μεταξὺ τοῦ ἑνὸς ἀδελφοῦ καὶ τοῦ ἄλλου;

Πρὸς ἐντροπήν σας τὰ λέγω αὐτά. Τόσον, λοιπόν, δὲν εὑρίσκεται μεταξύ σας οὔτε ἔνας συνετὸς καὶ λογικὸς ἄνθρωπος, ποὺ θὰ ἠμπορέσῃ νὰ κρίνῃ καὶ ἀποφασίσῃ διὰ διαφοράν, ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ ἑνὸς ἀδελφοῦ καὶ τοῦ ἄλλου;

Ἀλλ’ ἀδελφὸς δικάζεται μὲ ἀδελφό, καὶ μάλιστα ἀπὸ δικαστὰς ἀπίστους;

Ἀλλ’ ἀφίνετε ἀδελφὸς Χριστιανὸς μὲ ἄλλον ἀδελφὸν νὰ ἐμπλέκεται εἰς δίκην καὶ δικαστήρια, καὶ ἡ ἐκδίκασις τῆς διαφορᾶς των αὐτῆς νὰ γίνεται ἐνώπιον δικαστῶν ἀπίστων;

Ἀλλὰ φθάνετε μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε ἀδελφὸς νὰ ἔρχεται εἰς ἀντιδικίαν μὲ ἄλλον ἀδελφὸν εἰς δικαστήρια καὶ μάλιστα εἰς δικαστήρια, ποῦ δικάζουν ἄπιστοι;

Καὶ μόνο δὲ τὸ γεγονὸς, ὅτι ἔχετε μεταξύ σας δικαστικὲς διαφορὲς, εἶναι βεβαίως ἠθικὴ ἔλλειψί σας. Γιατί δὲν προτιμᾶτε ν’ ἀδικῆσθε; Γιατί δὲν προτιμᾶτε νὰ ζημιώνεσθε;

Καὶ μόνον τὸ νὰ ἔχετε δικαστικὰς διαφορὰς ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον ἀποτελεῖ ὁπωσδήποτε ἔλλειψιν σας ἠθικήν. Διατί δὲν προτιμᾶτε να ἀδικῆσθε; Διατί δὲν προτιμᾶτε να ἀποστερῆσθε μᾶλλον παρὰ νὰ κινῆτε δίκας;

Καὶ μόνον τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχετε τέτοιες δικαστικὲς διαφορὲς μεταξύ σας ἀποτελεῖ γιὰ σᾶς μεγάλην ἧτταν καὶ φθοράν. Διατί δὲν προτιμᾶτε μᾶλλον νὰ ἀδικῆσθε ἀπὸ τὸν ἀδελφόν; Διατί δὲν προτιμᾶτε νὰ στερηθῆτε μᾶλλον ἀπὸ τὸ δίκαιόν σας, ἀπὸ τὸ συμφέρον σας, παρὰ νὰ καταφύγετε εἰς δίκας;

Ἀλλὰ σεῖς ἀδικεῖτε καὶ ζημιώνετε, καὶ μάλιστα ἀδελφούς.

Ἀλλ’ ἀντὶ τούτου σεῖς οἱ Χριστιανοὶ ἀδικεῖτε καὶ ἀποστερεῖτε κατακρατοῦντες ἐκεῖνα, ποὺ ἀνήκουν εἰς τοὺς ἄλλους καὶ μάλιστα ἀδικεῖτε καὶ ἀποστερεῖτε ἀδελφούς;

Ἀλλὰ τὸ φοβερὸν εἶναι ὅτι σεῖς, καίτοι Χριστιανοί, ἀδικεῖτε τοὺς ἄλλους· τοὺς στερεῖτε αὐτὰ ποὺ τοὺς ἀνήκουν, διὰ νὰ τὰ κρατήσετε ἐσεῖς. Καὶ αὐτὰ τὰ πράττετε εἰς βάρος ἀδελφῶν;

Ἢ μήπως δὲν ξέρετε, ὅτι ἄδικοι δὲν θὰ κληρονομήσουν βασιλεία Θεοῦ; Μή τρέφετε αὐταπάτες. Οὔτε πόρνοι, οὔτε εἰδωλολάτρες, οὔτε μοιχοί, οὔτε κίναιδοι, οὔτε ἀρσενοκοῖτες,

Αὐτὸ ποὺ κάνετε, τὸ κάνετε λοιπὸν ἀπὸ ἄγνοιαν; Δὲν γνωρίζετε, ὅτι οἱ ἄδικοι δὲν θὰ κληρονομήσουν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Μὴ πλανᾶσθε· οὔτε οἱ πόρνοι, οὔτε οἱ εἰδωλολάτραι, οὔτε οἱ μοιχοί, οὔτε οἱ ἐκθηλυμένοι καὶ γυναικώδεις, οὔτε οἱ ἀρσενοκοῖται,

Ἢ δὲν γνωρίζετε, ὅτι ὅσοι διαπράττουν ἀδικίας, δὲν θὰ κληρονομήσουν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Μὴ πλανᾶσθε, οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε θηλυπρεπεῖς οὔτε ἀρσενοκοῖται

οὔτε πλεονέκτες, οὔτε κλέπτες, οὔτε μέθυσοι, οὔτε ὑβριστές, οὔτε ἐκβιαστὲς δὲν θὰ κληρονομήσουν βασιλεία Θεοῦ.

οὔτε οἱ πλεονέκται, οὔτε οἱ κλέπται, οὔτε οἱ μέθυσοι, οὔτε αὐτοὶ ποὺ ἐμπαίζουν καὶ ὑβρίζουν τοὺς ἄλλους, οὔτε οἱ ἅρπαγες κατ’ σὺδένα λόγον θὰ κληρονομήσουν βασιλείαν Θεοῦ.

οὔτε πλεονέκται οὔτε κλέπται οὔτε μέθυσοι οὔτε ὑβρισταὶ οὔτε ἅρπαγες θὰ κληρονομήσουν βασιλείαν Θεοῦ.

Καὶ τέτοιοι ἤσασθε μερικοί. Ἀλλὰ καθαρισθήκατε· ἀλλ’ ἁγιασθήκατε· ἀλλὰ κατασταθήκατε δίκαιοι ἐξ αἰτίας τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ μας (διότι πιστεύσατε στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ ἦλθε σὲ σᾶς τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μας).

Καὶ τέτοιοι ἤσασθε εἰς τὸ παρελθὸν μερικοὶ ἀπὸ σᾶς. Ἀλλ’ ἐλούσθητε ἀπ’ αὐτὰ τὰ ἁμαρτήματα· ἀλλ’ ἡγιάσθητε· ἀλλ’ ἐγίνατε δίκαιοι διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἒν τῷ βαπτίσματι καὶ διὰ τῆς χάριτος τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ μας.

Καὶ κάτι τέτοιοι ὑπήρξατε καὶ σεῖς εἰς τὸ παρελθόν. Ἀλλ’ ἐλουσθήκατε μὲ τὸ ἅγιον βάπτισμα καὶ ἐκαθαρισθήκατε ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἁμαρτήματα. Ἀλλ’ ἐπήρατε τὸν ἁγιασμὸν ποὺ χαρίζει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἐγίνατε δίκαιοι ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ μας.

Εἶμαι ἐλεύθερος νὰ κάνω ὅλα, ἀλλὰ δὲν συμφέρουν ὅλα. Εἶμαι ἐλεύθερος νὰ κάνω ὅλα, ἀλλ’ ἐγὼ δὲν θὰ γίνω δοῦλος σὲ κάτι.

Ἂς ἐπανέλθω τώρα εἰς τὸ ζήτημα τὸ ἠθικόν. Ὅλα ἔχω ἐξουσίαν νὰ τὰ πράττω, δὲν συμφέρουν ὅμως ὅλα. Ὅλα εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν μου, ἀλλ’ ἐγὼ δὲν θὰ ἐξουσιασθῶ καὶ δὲν θὰ γίνω δοῦλος εἰς τίποτε.

Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ τὰ κάμω, ὅπως π.χ. νὰ τρώγω καὶ νὰ πίνω χωρὶς διακρίσεις, ἀλλὰ δὲν εἶναι συμφέρον νὰ πράττω ὅλα. Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται, ἀλλ’ ἐγὼ δὲν θὰ ἐξουσιασθῶ καὶ δὲν θὰ ὑποδουλωθῶ εἰς τίποτε.

Οἱ τροφὲς εἶναι γιὰ τὴν κοιλιά, καὶ ἡ κοιλιὰ εἶναι γιὰ τὶς τροφές. Ὁ δὲ Θεὸς θὰ καταργήσῃ καὶ αὐτὴ καὶ αὐτές (Οἱ τροφὲς καὶ ἡ κοιλιὰ δὲν ἔχουν ἀνώτερο καὶ αἰώνιο προορισμό). Τὸ σῶμα ὅμως δὲν εἶναι γιὰ τὴν πορνεία, ἀλλὰ γιὰ τὸν Κύριο, καὶ ὁ Κύριος γιὰ τὸ σῶμα.

Τὰ φαγητὰ ἔχουν γίνει διὰ τὴν κοιλίαν καὶ ἡ κοιλία διὰ τὰ φαγητά. Ὁ Θεὸς δὲ θὰ καταργήσῃ εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν καὶ αὐτὴν καὶ ἐκεῖνα. Ἠμπορεῖτε λοιπὸν νὰ τρώγετε ὅ,τι ἐπιθυμεῖτε, ἀρκεῖ μόνον να μὴ γίνεσθε δοῦλοι τοῦ φαγητοῦ καὶ τῆς κοιλίας. Δὲν ἰσχύει ὅμως τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὴν γενετήσιον ἐπιθυμίαν. Διότι τὸ σῶμα δὲν ἔχει γίνει διὰ τὴν πορνείαν, Ἀλλὰ διὰ τὸν Κύριον διὰ νὰ τοῦ ἀνήκῃ ὡς μέλος του. Καὶ ὁ Κύριος εἶναι διὰ τὸ σῶμα, διὰ νὰ κατοικῇ εἰς αὐτό.

Τὰ φαγητὰ εἶναι διὰ τὴν κοιλίαν καὶ ἡ κοιλία διὰ τὰ φαγητά. Ὁ δὲ Θεὸς θὰ καταργήσῃ καὶ αὐτὰ καὶ ἐκείνην εἰς τὴν μέλλουσαν ἀνάστασιν τῶν σωμάτων. Δὲν εἶναι ἡ τροφή, ποὺ μᾶς κάνει ἁμαρτωλοὺς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἰσχύει προκειμένου περὶ τῆς ἠθικῆς καθαρότητος, διότι τὸ σῶμα δὲν ἔχει γίνει διὰ τὴν πορνείαν καὶ τὰς σαρκικὰς ἐπιθυμίας, ἀλλὰ διὰ τὸν Κύριον, ποὺ εἶναι κεφαλὴ τοῦ πνευματικοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας· καὶ ὁ Κύριος εἶναι διὰ τὸ σῶμα, διὰ νὰ κατοικῇ εἰς αὐτὸ καὶ τὸ ἁγιάζῃ.

Ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριο ἀνέστησε, καὶ ἐμᾶς θὰ ἀναστήσῃ μὲ τὴ δύναμί του.

Τὸ ὅτι δὲ τὸ σῶμα διὰ τοῦ θανάτου διαλύεται, δὲν ἔχει σημασίαν. Ὁ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἀνέστησε καὶ ἡμᾶς ὅλους θὰ ἀναστήσῃ διὰ τῆς δυνάμεώς του.

Ἀφοῦ δὲ ὁ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν, καὶ ἡμᾶς ὅλους, ποὺ ἀποθνήσκομεν καὶ τὸ σῶμα μας διαλύεται, θὰ μᾶς ἀναστήσῃ ἐκ νεκρῶν μὲ τὴν παντοδυναμίαν του.

Δὲν ξέρετε, ὅτι τὰ σώματά σας εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ; Θὰ πάρω λοιπὸν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ τὰ κάνω μέλη πόρνης; Μή γένοιτο!

Ναί· τὸ σῶμα δὲν ἔγινε διὰ τὴν πορνείαν, ἀλλὰ διὰ τὸν Κύριον. Δὲν ἠξεύρετε, ὅτι τὰ σώματα σας εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ; Νὰ ἀποσπάσω λοιπὸν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὰ κάμω πόρνης μέλη; Μὴ γένοιτο ποτὲ νὰ τὸ κάμω.

Δὲν γνωρίζετε ὅτι τὰ σώματά σας εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ, (ὁ ὁποῖος εἶναι κεφαλὴ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας); Νὰ ἀποτραβήξω, λοιπόν, καὶ νὰ πάρω τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὰ κάνω μέλη πόρνης; Μὴ γένοιτο.

Ἢ μήπως δὲν ξέρετε, ὅτι, ὅποιος προσκολλᾶται στὴν πόρνη, γίνεται ἕνα σῶμα μαζί της; Διότι θὰ γίνουν, λέγει ἡ Γραφή, οἱ δύο σάρκα μία.

Ἢ δὲν ἠξεύρετε ὅτι ἐκεῖνος,ποὺ συνδέεται στενῶς καὶ προσκολλᾶται πρὸς τὴν πόρνην εἶναι ἕνα σῶμα μὲ αὐτήν; Διότι λέγει ἡ Γραφή· θὰ γίνουν οἱ δύο μία βάρκα.

Ἤ δὲν γνωρίζετε, ὅτι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος προσκολλᾶται καὶ ἐνώνεται μὲ τὴν πόρνην εἶναι ἕνα σῶμα μὲ αὐτήν; Διότι αὐτὸ λέγει ἡ Γραφή· «θὰ γίνουν, λέγει, οἱ δύο, ἄνδρας καὶ γυναίκα, μία σάρκα, ἕνα σῶμα».

Ἀλλ’ ὅποιος προσκολλᾶται στὸν Κύριο, γίνεται ἕνα πνεῦμα μαζί του.

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ προσκολλᾶται εἰς τὸν Κύριον, γεμίζει ὁλόκληρος καὶ διευθύνεται ὁλόκληρος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου καὶ γίνεται ἓν πνεῦμα μὲ αὐτόν.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ προσκολλᾶται καὶ ἐνώνεται μὲ τὸν Κύριον, γίνεται κατὰ μυστηριώδη τρόπον ἕνα πνεῦμα μὲ αὐτόν, γεμίζει ὁλόκληρος καὶ ἁγιάζεται ἀπὸ αὐτόν.

Φεύγετε μακριὰ ἀπὸ τὴν πορνεία! Κάθε ἁμάρτημα, ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος, εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα. Ἀλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ πορνεύει, ἁμαρτάνει στὸ ἴδιο του τὸ σῶμα.

Φεύγετε μακρὰν ἀπὸ τὴν πορνείαν. Κάθε ἁμάρτημα, ποὺ θὰ κάμῃ τυχὸν ὁ ἄνθρωπος, δὲν βλάπτει τόσον ἀμέσως καὶ κατ’ εὐθεῖαν τὸ σῶμα. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ πορνεύει, ἁμαρτάνει εἰς τὸ ἴδιόν του τὸ σῶμα, διότι μὲ τὴν παράνομον μῖξιν μολύνει ἀμέσως καὶ πληγώνει αὐτὴν τὴν ρίζαν τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἀνθρώπων καὶ συντελεῖ εἰς τὴν διάλυσιν τῆς οἰκογενείας.

Ἀποφεύγετε πάντοτε μὲ ὅλην σας τὴν δύναμιν τὸν μολυσμὸν τῆς πορνείας. Κάθε ἄλλο ἁμάρτημα, ποὺ ἤθελε πράξει ὁ ἄνθρωπος, εἶναι ἁμάρτημα ποὺ διαπράττεται ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ δὲν τὸ βλάπτει ἀμέσως καὶ κατ’ εὐθεῖαν τόσον πολύ. Ἐνῶ ἐκεῖνος ποὺ πορνεύει, ἁμαρτάνει ἐναντίον αὐτοῦ τούτου τοῦ σώματος, τὸ ὁποῖον καὶ μολύνει καὶ βλάπτει κατὰ τρόπον ἄμεσον καὶ ταχύν.

Ἢ μήπως δὲν ξέρετε, ὅτι τὸ σῶμα σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἔχετε ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ κατοικεῖ μέσα σας, καὶ ὅτι δὲν ἀνήκετε στοὺς ἑαυτούς σας;

Ἢ δὲν ἠξεύρετε, ὅτι τὸ σῶμα σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖον κατοικεῖ μέσα σας καὶ τὸ ἔχετε λάβει ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ συνεπῶς δὲν ἀνήκετε εἰς τὸν ἑαυτόν σας;

Ἢ δὲν γνωρίζετε ὅτι τὸ σῶμα σας εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ κατοικεῖ μέσα σας, καὶ τὸ ἔχετε λάβει ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἄρα δὲν ἀνήκετε εἰς τὸν ἑαυτόν σας;

Διότι ἀγορασθήκατε μὲ τίμημα (βαρὺ τίμημα, τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ). Δοξάσετε λοιπὸν τὸ Θεὸ μὲ τὸ σῶμα σας καὶ μὲ τὸ πνεῦμα σας τὰ ὁποῖα, ἀνήκουν στὸ Θεό.

Ναί· δὲν ὁρίζετε τὸν ἑαυτόν σας. Διότι ἑξαγορασθήκατε μὲ τίμημα βαρύ, μὲ τὸ ἀτίμητον αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀποφεύγετε λοιπὸν κάθε αἰσχρὰν πρᾶξιν, ποὺ γίνεται μὲ τὸ σῶμα· καὶ ἀποδιώκετε κάθε πονηρὰν σκέψιν καὶ ἐπιθυμίαν ἀπὸ τὸ πνεῦμα σας. Καὶ ἔτσι δοξάσατε τὸν Θεόν μὲ τὸ σῶμα σας καὶ μὲ τὸ πνεῦμα σας, τὰ ἀνήκουν εἰς τὸν Θεόν.

Διότι ἔχετε ἐξαγορασθῆ μὲ πολύτιμον τίμημα, δηλαδὴ μὲ τὸ ἀνεκτίμητον αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀποφεύγετε, λοιπόν, κάθε σαρκικὴν ἐκτροπήν, ποὺ μολύνει τὸ σῶμα, καὶ δοξάσατε τὸν Θεὸν μὲ ὅλην σας τὴν προσωπικότητα, μὲ τὸ σῶμα σας καὶ μὲ τὸ πνεῦμα σας, τὰ ὁποῖα εἶναι τοῦ Θεοῦ.

Ὅσο δὲ γιὰ τὰ ζητήματα, γιὰ τὰ ὁποῖα μοῦ γράψατε, εἶναι καλὸ στὸν ἄνδρα νὰ μὴν ἐγγίζῃ γυναῖκα.

Ὅσον δ’ ἀφορᾷ εἰς τὰ ζητήματα, πού μου ἐγράψατε, ἀπαντῶ τὰ ἑξῆς· Καλὸν εἶναι εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ μὴ ἐγγίζῃ καὶ νὰ μὴ γνωρίσῃ διόλου γυναῖκα.

Ὡς πρὸς ἐκεῖνα δὲ ποὺ μοῦ ἐγράψατε, σᾶς λέγω ὅτι καλὸν εἶναι νὰ μὴ ἐγγίσῃ καθόλου ὁ ἄνθρωπος γυναῖκα.

Ἀλλὰ γιὰ ν’ ἀποφεύγῃ τὶς ἀνήθικες πράξεις, καθένας ἂς ἔχῃ τὴ γυναῖκα του, καὶ καθεμία ἂς ἔχῃ τὸν ἄνδρα της.

Διὰ τὸν κίνδυνον ὅμως τῆς παρεκτροπῆς εἰς πορνείας, ἂς ἔχῃ καθένας τὴν σύζυγόν του καὶ καθεμία ἂς ἔχῃ τὸν ἰδικόν τας ἄνδρα.

Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀδύνατος καὶ ὑπάρχει φόβος νὰ παρασυρθῇ εἰς πορνείας, ἂς ἔχῃ ὁ καθένας τὴν γυναῖκα του καὶ καθεμία ἂς ἔχῃ τὸν ἄνδρα της.

Στὴ γυναῖκα ὁ ἄνδρας ἂς ἀποδίδῃ τὸ συζυγικὸ χρέος, ὁμοίως καὶ ἡ γυναῖκα στὸν ἄνδρα.

Εἰς τὴν γυναῖκα του ἂς ἀποδίδῃ ὁ ἄνδρας τὴν εὔνοιαν καὶ τὴν ἀγάπην ποὺ τῆς χρεωστεῖ. Ὁμοίως δὲ καὶ ἡ γυναῖκα ἂς ἀποδίδῃ τὸ αὐτὸ εἰς τὸν ἄνδρα της.

Εἰς τὴν σύζυγόν του ὁ ἄνδρας ἂς ἀποδίδῃ, καθ’ ὃ ἄλλωστε καθῆκον ἔχει, τὴν στοργήν, τὴν συμπάθειαν καὶ τὴν προστασίαν, ποὺ τῆς ὀφείλεται. Ὁμοίως καὶ ἡ γυναίκα ἂς ἀποδίδῃ τὰ αὐτὰ εἰς τὸν ἄνδρα της.

Ἡ γυναῖκα δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα της ἡ ἴδια, ἀλλ’ ὁ ἄνδρας της. Ὁμοίως δὲ καὶ ὁ ἄνδρας δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα του ὁ ἴδιος, ἀλλ’ ἡ γυναῖκα του.

Ὡς πρὸς δὲ τὰς ἰδιαιτέρας σχέσεις τοῦ ἀνδρογύνου, ἂς γνωρίζῃ ἡ γυναῖκα, ὅτι δὲν ἐξουσιάζει τὸ ἴδιόν της σῶμα, ἀλλ’ ἐξουσιαστὴς αὐτοῦ ἐντὸς τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ πάντοτε εἶναι ὁ ἄνδρας της. Τὸ ἴδιο δὲ καὶ ὁ ἄνδρας δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα του, ἀλλ’ ἐξουσιαστὴς αὐτοῦ εἶναι ἢ γυναῖκα του.

Ἡ γυναίκα δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα της, ἀλλά, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐντὸς τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, τὸ ἐξουσιάζει ὁ ἀνήρ· ὁμοίως καὶ ὁ ἄνδρας δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα του, ἀλλὰ τὸ ἐξουσιάζει ἡ σύζυγός του.

Μὴ στερεῖτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο ἀπ’ αὐτὸ ποὺ ὀφείλετε, ἐκτὸς ἂν κάνετε αὐτὸ προσκαίρως κατόπιν συμφωνίας, γιὰ ν’ ἀφοσιώνεσθε στὴ νηστεία καὶ στὴν προσευχή, καὶ πάλι νὰ συνέρχεσθε ὡς σύζυγοι, γιὰ νὰ μὴ σᾶς πειράζῃ ὁ Σατανᾶς λόγῳ τῆς ἀκρατείας σας.

Ἂς μὴ ἀποστερῇ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ ἀποχὴν καὶ ἐγκράτειαν, ἐκτὸς ἐὰν πράττετε τοῦτο ἀπὸ συμφώνου προσκαίρως διὰ νὰ ἐπιδίδεσθε μὲ μεγαλυτέραν προθυμίαν καὶ ἀφοσίωσιν εἰς τὴν νηστείαν καὶ τὴν προσευχήν· καὶ πάλιν νὰ συνέρχεσθε εἰς τὰς συζυγικάς σχέσεις σας, διὰ νὰ μὴ σᾶς πειράζῃ εἰς πορνείαν ὁ σατανᾶς ἐξ αἰτίας τῆς ἀκρατείας σας.

Μὴ ἀποστερεῖτε δὲ ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, ἐκτὸς ἐὰν αὐτὸ τὸ κάνετε κατόπιν κοινῆς συμφωνίας καὶ ἐπὶ ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα, διὰ νὰ ἐπιδίδεσθε ἀπερίσπαστοι μὲ μεγαλυτέραν προθυμίαν καὶ ἀφωσίωσιν εἰς τὴν νηστείαν καὶ τὴν προσευχήν. Καὶ πάλιν νὰ ἐπανέρχεσθε εἰς τὰς συζυγικάς σας σχέσεις, διὰ νὰ μὴ δίδετε ἀφορμὴν καὶ εὐκαιρίαν, λόγῳ τῆς ἀκρατείας σας, νὰ σᾶς πειράζει ὁ σατανᾶς.

Τοῦτο δὲ λέγω συγκαταβαίνοντας στὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ὄχι δίνοντας ἐντολή (ποὺ νὰ σᾶς δεσμεύῃ).

Τὴν σύστασιν δὲ τοῦ νὰ μὴ ἀποστερῇ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον σᾶς τὴν κάνω κατὰ συγκατάβασιν, ἐπειδὴ εἶσθε ἀκόμη ἀδύνατοι πνευματικῶς. Δὲν σᾶς ἐπιβάλλω τοῦτο ὡς ἐντολήν.

Αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα, νὰ μὴ ἀποστερῆτε δηλαδὴ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, τὸ λέγω ὡς ὑποχώρησιν καὶ συγκατάβασιν διὰ τὴν πνευματικήν σας ἀδυναμίαν. Δὲν σᾶς τὸ ἐπιβάλλω ὡς ἐντολήν.

Θέλω βεβαίως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ εἶναι ὅπως καὶ ἐγώ. Ἀλλὰ καθένας ἔχει δικό του χάρισμα ἀπ’ τὸ Θεό, ἄλλος μὲν ἔτσι, ἄλλος δὲ ἀλλιῶς.

Ναί, κατὰ συγκατάβασιν. Διότι ἑγὼ θέλω νὰ εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅπως εἶμαι καὶ ἑγώ, δηλαδὴ ἄγαμοι. Ἀλλ’ ὁ καθένας ἔχει ἰδικόν του χάρισμα ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἄλλος μὲν ἔχει τὸ χάρισμα νὰ ζῇ ἔτσι, ἄγαμος δηλαδή, ἄλλος δὲ νὰ ζῇ διαφορετικά, δηλαδὴ ἐν γάμῳ.

Διότι ἐγὼ θέλω νὰ εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ὅπως εἶμαι καὶ ἐγώ, δηλαδὴ ἄγαμος καὶ ἀφωσιωμένος εἰς τὸν Θεόν, ἀλλ’ ὁ καθένας ἔχει ἀπὸ τὸν Θεὸν ἰδικόν του ἰδιαίτερον χάρισμα, ἄλλος μὲν ἔχει τὸ χάρισμα νὰ ζῇ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, δηλαδὴ ἄγαμος· ἄλλος δὲ νὰ ζῇ κατὰ διαφορετικὸν τρόπον, δηλαδὴ ἔγγαμος.

Στοὺς ἀγάμους δὲ καὶ τὶς χῆρες λέγω, ὅτι εἶναι καλὸ γι’ αὐτοὺς νὰ μείνουν ὅπως καὶ ἐγώ.

Λέγω δὲ εἰς τοὺς ἀγάμους καὶ εἰς τὰς χήρας, ὅτι εἶναι καλὸν εἰς αὐτούς, ἐὰν μείνουν, ὅπως μένω καὶ ἑγώ, δηλαδὴ ἄγαμοι.

Λέγω δὲ εἰς τοὺς ἀγάμους καὶ εἰς τὰς χήρας, ὅτι εἶναι καλὸν καὶ συμφέρον δι’ αὐτούς, ἐὰν μείνουν ὅπως ἐγώ, δηλαδὴ ἄγαμοι.

Ἂν ὅμως δὲν ἐγκρατεύονται, ἂς ἔλθουν σὲ γάμο. Διότι εἶναι καλλίτερο νὰ ἔρχεται κανεὶς σὲ γάμο, παρὰ νὰ καίεται ἀπὸ τὴ σαρκικὴ ἐπιθυμία.

Ἐὰν ὅμως δὲν ἐγκρατεύωνται, ἂς ἔλθουν εἰς γάμον. Διότι προτιμότερον εἶναι νὰ ἔλθῃ κανεὶς εἰς γάμον, παρὰ νὰ καίεται ἀπὸ τὴν φλόγα τῆς ἐπιθυμίας.

Ἐὰν ὅμως δὲν αἰσθάνωνται τὴν δύναμιν νὰ ἐγκρατευθοῦν, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ἔχουν τὸ χάρισμα τῆς ἀγαμίας, καὶ ἂς προχωρήσουν εἰς γάμον. Διότι εἶναι προτιμότερον νὰ ἔλθῃ κανεὶς εἰς γάμον, παρὰ νὰ πυρπολῆται ἀπὸ τὴν φλόγα τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας.

Στοὺς δὲ ἐγγάμους δίνω ἐντολή, ὄχι ἐγώ, ἀλλ’ ὁ Κύριος, ἡ γυναῖκα νὰ μὴ χωρίζεται ἀπὸ τὸν ἄνδρα.

Εἰς ἐκείνους δέ, ποὺ ἔχουν ἔλθει εἰς γάμον, δίδω ἐντολὴν ὄχι ἐγώ, ἀλλ’ ὁ Κύριος, ἡ γυναῖκα νὰ μὴ χωρισθῇ ἀπὸ τὸν ἄνδρα τας.

Εἰς ἐκείνους δὲ οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἔλθει εἰς γάμον, δίδω τὴν ἐντολήν, ὄχι ἐγώ, ἀλλὰ ὁ Κύριος, ἡ γυναίκα νὰ μὴ χωρισθῇ ἀπὸ τὸν ἄνδρα της.

Καὶ ἂν χωρισθῇ, νὰ μὴν ἔλθῃ σὲ νέο γάμο, ἢ νὰ συμφιλιωθῇ μὲ τὸν ἄνδρα της. Ἐπίσης ὁ ἄνδρας νὰ μὴ χωρίζῃ τὴ γυναῖκα του.

Ἐὰν δὲ συμβῇ νὰ χωρισθῇ, ἂς μένῃ ἄγαμος. Ἢ ἐὰν δὲν ἠμπορῇ νὰ ζήσῃ μόνη της, ἂς συμφιλιωθῇ πρὸς τὸν ἄνδρα της. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἄνδρας νὰ μὴ ἀφίνῃ τὴν γυναῖκα του.

Ἐὰν ὅμως συμβῇ καὶ χωρισθῇ, ἂς μένῃ ἄγαμος ἢ ἂς συμφιλιωθῇ μὲ τὸν ἄνδρα της. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἄνδρας νὰ μὴ ἀφίνῃ τὴν γυναίκα του.

Γιὰ τοὺς ἄλλους δὲ (ποὺ συνῆψαν γάμο προτοῦ πιστεύσουν) ἐγὼ λέγω, ὄχι ὁ Κύριος· Ὅποιος ἀδελφὸς ἔχει γυναῖκα μὴ χριστιανή, καὶ αὐτὴ συγκατατίθεται νὰ μένῃ μαζί του, νὰ μὴ τὴν χωρίζῃ (δὲν εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ τὴν χωρίζῃ ἐπειδὴ δὲν εἶναι χριστιανή).

Εἰς δὲ τοὺς λοιποὺς ἐγγάμους λέγω νόμον, τὸν ὁποῖον δὲν ἔθεσε μὲν ἀπ’ εὐθείας ὁ Κύριος, ἀλλὰ τὸν ὁρίζω ἑγὼ ὡς Ἀπόστολός του. Ἐὰν κανένας ἀδελφὸς Χριστιανὸς ἔχῃ γυναῖκα ἄπιστον, μὲ τὴν ὁποίαν ἦλθεν εἰς γάμον προτοῦ νὰ πιστεύσῃ, καὶ αὐτὴ δέχεται μὲ τὴν καρδιά της νὰ κατοικῇ μαζί του, ἂς μὴ τὴν ἀφίνῃ, ἀλλ’ ἂς ἑξακολουθῇ νὰ τὴν ἔχῃ σύζυγον.

Εἰς δὲ τοὺς ἄλλους ἐγγάμους, ἐγὼ ὡς ἀπόστολος τοῦ Κυρίου, καὶ ὄχι κατ’ εὐθεῖαν ὁ Κύριος, λέγω· ἐὰν κανένας ἀδελφὸς Χριστιανὸς ἔχῃ γυναῖκα ἄπιστον, ποὺ τὴν ἔλαβε ὡς σύζυγον, πρὶν καὶ αὐτὸς πιστεύσῃ, καὶ αὐτὴ συγκατατίθεται προθύμως νὰ κατοικῇ μαζῆ του, ἂς μὴ τὴν ἀπομπέμπῃ.

Ἐπίσης ὅποια γυναῖκα ἔχει ἄνδρα μὴ χριστιανό, καὶ αὐτὸς συγκατατίθεται νὰ μένῃ μαζί της, νὰ μὴ τὸν χωρίζῃ (δὲν εἶναι ὑποχρεωτικὸ νὰ τὸν χωρίζῃ ἐπειδὴ δὲν εἶναι χριστιανός).

Καὶ ἐὰν γυναῖκα Χριστιανὴ ἔχῃ ἄνδρα ἄπιστον, καὶ αὐτὸς προθύμως δέχεται νὰ συγκατοικῇ μαζί της, ἂς μὴ τὸν ἀφίνῃ.

Καὶ γυναίκα Χριστιανή, ποὺ ἔχει ἄνδρα ἄπιστον, καὶ αὐτὸς δέχεται προθύμως νὰ κατοικῇ μαζῆ της, ἂς μὴν τὸν ἀφήσῃ.

Διότι ὁ μὴ χριστιανὸς ἄνδρας λόγῳ τῆς ἑνώσεώς του μὲ τὴ (χριστιανὴ) γυναῖκα κατὰ κάποιο τρόπο ἔχει εἰσέλθει στὸ χῶρο τοῦ ἁγιασμοῦ, καὶ ἡ μὴ χριστιανὴ γυναῖκα λόγῳ τῆς ἑνώσεώς της μὲ τὸν (χριστιανὸ) ἄνδρα ἔχει εἰσέλθει στὸ χῶρο τοῦ ἁγιασμοῦ. Ἀλλιῶς τὰ τέκνα σας θὰ ἦταν βεβαίως ἀκάθαρτα (ὅπως τὰ τέκνα τῶν εἰδωλολατρῶν), ἐνῷ τώρα μετέχουν ἁγιασμοῦ.

Σᾶς λέγω δὲ νὰ μὴ τὸν ἀφίνῃ, διότι ὁ ἄνδρας ὁ ἄπιστος ἔχει ἁγιασθῇ καὶ αὐτὸς εἰς κάποιον βαθμὸν διὰ μέσου τῆς ἑνώσεώς του μὲ τὴν πιστὴν γυναῖκα του. Καὶ ἡ γυναῖκα ἡ ἄπιστος ἔχει κάπως ἁγιασθῇ διὰ μέσου τῆς ἑνώσεώς της μὲ τὸν πιστὸν ἄνδρα. Ἐπειδή, ἐὰν δὲν συνέβαινε τοῦτο, κατὰ φυσικὴν συνέπειαν καὶ τὰ τέκνα σας θὰ ἦσαν ἀκάθαρτα. Τώρα ὅμως λόγῳ τοῦ ὅτι ἐγεννήθησαν ἀπὸ γονεῖς, ποὺ ἔχουν ἁγιασμόν, εἶναι καὶ αὐτὰ ἅγια.

Διότι ὁ ἄνδρας ὁ ἄπιστος ἔχει κατὰ κάποιον τρόπον καὶ εἰς κάποιον βαθμὸν ἁγιασθῇ διὰ τῆς ἐνώσεώς του πρὸς τὴν πιστὴν γυναῖκα· καὶ ἡ ἄπιστος γυναίκα ἔχει κάπως ἁγιασθῆ καὶ αὐτὴ διὰ τῆς ἐνώσεώς της πρὸς τὸν πιστὸν ἄνδρα της. Ἐπειδή, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ κάποια μετάδοσις ἁγιασμοῦ τὰ τέκνα θὰ ἦσαν κατὰ φυσικὴν συνέπειαν ἀκάθαρτα· ἐνῶ τώρα εἶναι καὶ αὐτὰ ἅγια.

Ἐὰν ὅμως ὁ μὴ χριστιανὸς θέλῃ νὰ χωρισθῇ, ἂς χωρισθῇ. Σὲ τέτοια θέματα δὲν εἶναι δεσμευμένος ὁ χριστιανὸς ἢ ἡ χριστιανή. Ὁ Θεὸς βεβαίως μᾶς ἔχει καλέσει γιὰ νὰ ζοῦμε εἰρηνικά.

Ἐὰν ὅμως ὁ ἄπιστος σύζυγος ζητῇ χωρισμόν, ἂς χωρίζεται ἀπὸ αὐτὸν ἡ Χριστιανὴ σύζυγος. Δὲν εἶναι δεσμευμένος ὁ ἀδελφὸς Χριστιανὸς ἢ ἡ ἀδελφὴ εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτάς. Ὁ Θεὸς δὲ μᾶς ἔχει καλέσει νὰ ζῶμεν μέσα εἰς ἀτμόσφαιραν εἰρήνης καὶ δὲν εἶναι σωστὸν τὰ ἀνδρόγυνα νὰ εὑρίσκωνται εἰς ἀσυμφωνίαν καὶ διαμάχας.

Ἐὰν δὲ ὁ ἄπιστος σύζυγος ἐπιθυμῇ καὶ θέλῃ χωρισμόν, ἂς χωρίζεται ἡ Χριστιανὴ γυναίκα. Εἰς τοιαύτας περιπτώσεις δὲν εἶναι ὑποδουλωμένος καὶ δεσμευμένος ὁ πιστὸς ἡ πιστή. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει καλέσει νὰ ζῶμεν μὲ εἰρήνην ἐσωτερικὴν καὶ μὲ εἰρήνην πρὸς τοὺς γύρω μας καὶ δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ταλαιπωρῆται ὁ πιστὸς σύζυγος ἀπὸ τὰς ἔριδας καὶ τὰς μάχας τῆς ἀπίστου συζύγου.

Ἀλλὰ ποῦ ξέρεις, (χριστιανὴ) γυναῖκα, μήπως σώσῃς τὸν (μὴ χριστιανὸ) ἄνδρα; Ἢ ποῦ ξέρεις, (χριστιανὲ) ἄνδρα, μήπως σώσῃς τὴν (μὴ χριστιανὴ) γυναῖκα;

Ἐὰν ὅμως ἠμπορῇ τὸ πιστὸν μέλος νὰ συζήσῃ εἰρηνικὰ μὲ τὸ ἄπιστον μέλος, ἂς μὴ χωρίζεται ἀπὸ αὐτό. Διότι ποὺ ξεύρεις, ὦ Χριστιανὴ γυναῖκα, ἐὰν ζῶσα μαζὶ μὲ τὸν ἄπιστον σύζυγον, ἑλκύσῃς εἰς τὴν πίστιν καὶ σώσῃς εἰς τὸ τέλος τὸν ἄνδρα; Ἢ ποῦ ξεύρεις, ὦ Χριστιανὲ σύζυγε, μήπως σώσῃς τὴν ἄπιστον γυναῖκα;

Ὡς πρὸς δὲ τὴν συνοίκησιν, σᾶς λέγω καὶ τοῦτο· ποῦ τὸ ξέρεις σύ, ἡ Χριστιανὴ γυναίκα, ἐὰν στέργουσα νὰ συγκατοικῇς μὲ τὸν ἄπιστον ἄνδρα σου, ἐφ’ ὅσον καὶ αὐτὸς τὸ θέλει, μήπως τυχὸν καὶ τὸν σώσῃς; Ἢ ποὺ τὸ ξέρεις σύ, ὁ Χριστιανὸς σύζυγος, μήπως καὶ σώσῃς τὴν ἄπιστον γυναίκα;

Πάντως καθένας, ὅπως ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε χάρισμα, ὅπως ὁ Κύριος τὸν κάλεσε, ἔτσι νὰ ζῇ. Αὐτὸ τὸν κανόνα δίνω καὶ σ’ ὅλες τὶς ἐκκλησίες.

Μόνον ἂς φροντίζῃ ὁ καθένας νὰ πολιτεύεται καὶ νὰ ζῇ, καθὼς ὁ Θεὸς μὲ τὴν πρόνοιάν του ἐκανόνισε τὸν βίον του καὶ ὅπως εὗρε τὸν καθένα ἡ κλῆσις, ποὺ τοῦ ἔκαμεν ὁ Χριστός. Αἱ περιστάσεις ὑπὸ τὰς ὁποίας εὑρέθη ὁ πιστός, ὅταν ὁ Κύριος τὸν ἐκάλεσε, δὲν ἀποτελοῦν ἐμπόδιον εἰς τὴν χριστιανικὴν ζωήν. Καὶ ἔτσι εἱς ὅλας τὰς Ἐκκλησίας κανονίζω καὶ καθορίζω.

Ἐκτὸς ὅμως αὐτῶν ποὺ εἶπα παραπάνω, ὁ καθένας ἂς προσπαθῇ νὰ ζῇ καὶ νὰ πορεύεται σύμφωνα μὲ τὰς συνθήκας τῆς ζωῆς, τὰς ὁποίας ὁ Θεὸς ἐν τῇ προνοίᾳ του τοῦ ἔχει κανονίσει, νὰ συνεχίσῃ ὁμαλὰ τὸν βίον του, ὅπως τὸν εὑρῆκεν ἡ κλῆσις, ποὺ τοῦ ἀπηύθηνεν ὁ Κύριος. Ἐγὼ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον κανονίζω καὶ ὁρίζω εἰς ὅλας τὰς τὰς Ἐκκλησίας.

Ἐκλήθη κάποιος στὴν Πίστι, ἐνῷ ἦταν περιτμημένος; Ἂς μὴ τραβᾷ τὸ δέρμα γιὰ νὰ καλύψῃ τὸ σημεῖο τῆς περιτομῆς. Ἐκλήθη κάποιος στὴν Πίστι, ἐνῷ ἦταν ἀπερίτμητος; Ἂς μὴ περιτέμνεται.

Ἐκλήθη κανεὶς εἰς τὴν πίστιν καὶ ἔγινε Χριστιανός, ἐνῶ ἦτο περιτμημένος; Ἂς μὴ τραβᾷ μὲ βίαν τὸ δέρμα του διὰ νὰ ἑξαλείψῃ τὰ σημεῖα τῆς περιτομῆς. Ἐκλήθη κανεὶς εἰς τὴν πίστιν, ἐνῷ εὑρίσκετο ἒν ἀκροβυστίᾳ καὶ ἦτο ἀπερίτμητος; Ἂς μὴ περιτέμνεται.

Ἐκλήθη κανεὶς εἰς τὴν Χριστιανικὴν πίστιν καὶ ἐδέχθη τὸ βάπτισμα, ἐνῶ ἧτο περιτετμημένος; Ἂς μὴ τραβᾷ τὸ δέρμα, διὰ νὰ κρύψῃ τὴν περιτομήν του. Ἐκλήθη κανεὶς εἰς τὴν πίστιν καὶ ἔγινε Χριστιανός, ἐνῶ ἦτο ἀπερίτμητος; Ἂς μὴ περιτέμνεται.

Ἡ περιτομὴ δὲν εἶναι τίποτε, καὶ ἡ ἀκροβυστία δὲν εἶναι τίποτε, ἀλλὰ σημασία (γιὰ τὴ σωτηρία) ἔχει ἡ τήρησι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.

Ἡ περιτομὴ δὲν εἶναι τίποτε καὶ δὲν συντελεῖ εἰς τίποτε διὰ τὴν σωτηρίαν μας. Καὶ ἡ ἀκροβυστία τὸ ἴδιο, δὲν εἶναι τίποτε. Ἀλλ’ ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ πᾶν.

Τίποτε δὲν εἶναι ἡ περιτομή, καὶ τίποτε δὲν εἶναι ἡ ἀκροβυστία. Ἀλλ’ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει τὴν ἀξίαν εἶναι ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.

Καθένας στὴν κατάστασι, ποὺ βρέθηκε ὅταν ἐκλήθη, σ’ αὐτὴν ἂς μένῃ.

Καθένας εἰς τὴν κατάστασιν ποὺ εὑρέθη, ὅταν ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Θεόν, εἰς αὐτὴν ἂς μένῃ.

Καθένας ἂς μένῃ εἰς τὴν κατάστασίν ποὺ εὑρέθη, ὅταν ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὴν πίστιν.

Ἐκλήθης, ἐνῷ ἤσουν δοῦλος; Μὴ σὲ μέλῃ (Δὲν πειράζει). Ἀλλ’ ἐὰν ἔχῃς καὶ τὴ δυνατότητα νὰ γίνῃς ἐλεύθερος, μᾶλλον χρησιμοποίησε αὐτὴ τὴ δυνατότητα.

Ἐκλήθης εἰς τὴν πίστιν εἰς καιρόν, ποὺ ἤσουν δοῦλος; Μὴ σὲ μέλῃ διὰ τὴν κατάστασιν αὐτὴν τῆς δουλείας σου. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἠμπορῇς νὰ γίνῃς ἐλεύθερος, χρησιμοποίησε μᾶλλον τὴν δουλείαν καὶ προτίμησε νὰ μείνῃς δοῦλος.

Ἐκλήθης εἰς τὴν πίστιν καθ’ ὃν χρόνον ἦσο δοῦλος; Μὴ σὲ μέλη διὰ τὴν δουλείαν σου αὐτήν. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη ἠμπορῇς νὰ γίνῃς ἐλεύθερος, χρησιμοποίησε μᾶλλον καὶ προτίμα τὴν κατάστασιν τῆς δουλείας.

Πάντως ὁ δοῦλος, ποὺ ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Κύριο, εἶναι ἀπελευθερωμένος ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἐπίσης καὶ ὁ ἐλεύθερος, ποὺ ἐκλήθη, εἶναι δοῦλος τοῦ Χριστοῦ.

Διότι ἐκεῖνος, ποὺ ἐκαλέσθη ἀπὸ τὸν Κύριον εἰς τὴν πίστιν, εἰς καιρὸν ποὺ ἦτο δοῦλος, εἶναι ἀπελεύθερος τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος τὸν ἐχειραφέτησε καὶ τὸν ἔκαμε πνευματικῶς ἐλεὐθερον. Τὸ ἴδιο καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἐκαλέσθη εἰς τὴν πίστιν, ἐνῷ το ἐλεύθερος, εἶναι δοῦλος Χριστοῦ.

Διότι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἦτο δοῦλος, ὅταν ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Κύριον εἰς τὴν πίστιν, ἔχει τώρα ἀπελευθερωθῆ ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐχάρισε τὴν λύτρωσιν ἀπὸ τὸν ζυγὸν τῆς δουλείας καὶ τοῦ θανάτου. Ὁμοίως καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐκλήθη εἰς τὴν πίστιν, καθ’ ὃν χρόνον ἦτο ἐλεύθερος, εἶναι τώρα δοῦλος τοῦ Χριστοῦ.

Ἀγορασθήκατε μὲ τίμημα (βαρὺ τίμημα, τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ). Μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων (Εἴτε ἐλεύθεροι εἴτε δοῦλοι κοινωνικῶς, μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἠθικῶς, μὴ δείχνετε δουλοπρέπεια καὶ μὴ δουλεύετε σὲ ἁμαρτωλὰ θελήματα ἀνθρώπων).

Καὶ δοῦλοι καὶ ἐλεύθεροι εἶσθε δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ. Εἶσθε ἀγορασμένοι ἀπὸ τὸν Κύριον μὲ τίμημα μεγάλο. Μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων.

Ὅλοι ἔχετε ἐξαγορασθῆ ἀπὸ τὸν Χριστὸν μὲ ἀνεκτίμητον τίμημα. Μὴ γίνεσθε, λοιπόν, δοῦλοι τῶν ἀνθρώπων, (μὴ συμμορφώνεσθε καὶ μὴ ὑποδουλώνεσθε εἰς τὰς ἁμαρτωλὰς ἀπαιτήσεις καὶ συνηθείας τῶν ἀνθρώπων).

Καθένας σ’ ὅποια κατάστασι ἐκλήθη, ἀδελφοί, σ’ αὐτὴ δύναται νὰ μένῃ, ἀρκεῖ νὰ εἶναι κοντὰ στὸ Θεό (Ἂν δηλαδὴ ὁ δοῦλος εὐαρεστῇ στὸ Θεό, δὲν πειράζει νὰ παραμένῃ δοῦλος. Πνευματικῶς εἶναι ἐλεύθερος).

Ὁ καθένας εἰς ὅποιαν κατάστασιν ἐκαλέσθη, εἰς αὐτὴν ἂς μένῃ, ἀδελφοί, ἐπιδιώκων πάντοτε νὰ εἶναι πλησίον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ εὐαρεστῇ εἰς αὐτόν.

Ὁ καθένας, ἀδελφοί, εἰς ὅποιαν κατάστασιν εὑρέθη, ὅταν ἐκλήθη, εἰς αὐτὴν καὶ ἂς μένῃ, (φροντίζων μόνον καὶ ἀγωνιζόμενος νὰ εἶναι πάντοτε κοντὰ εἰς τὸν Θεόν).

Ὅσο γιὰ τοὺς ἀγάμους, ρητὴ ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Κύριο δὲν ἔχω, ἀλλὰ γνώμη δίνω ὡς ἐλεημένος ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ εἶμαι ἀξιόπιστος.

Ὅσον δὲ διὰ τὰ ἀνύπανδρα κοράσια δὲν ἔχω ἐντολὴν ρητὴν τοῦ Κυρίου. Δίδω ὅμως γνώμην σὰν ἄνθρωπος, ποὺ ἔχω ἐλεηθῆ ἀπὸ τὸν Κύριον, διὰ να εἶμαι διδάσκαλός σας καὶ σύμβουλος ἄξιος τῆς ἐμπιστοσύνης σας.

Ὡς πρὸς δὲ τὰς παρθένους, δὲν ἔχω ἐντολὴν ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου νὰ σᾶς διαβιβάσω, ἀλλὰ καὶ ἐγὼ σὰν ἄνθρωπος, ποὺ ἔχω ἐλεηθῇ ἀπὸ τὸν Κύριον, ὥστε νὰ εἶμαι ἀξιόπιστος διδάσκαλός σας, σᾶς δίδω γνώμην.

Νομίζω λοιπόν, ὅτι λόγῳ τῆς παρούσης κρισίμου καταστάσεως αὐτὸ εἶναι καλὸ, ὅτι δηλαδὴ εἶναι καλὸ στὸν ἄνθρωπο νὰ μὲνῃ ὅπως εἶναι.

Νομίζω λοιπόν, ὅτι αὐτὸ εἶναι καλὸν ἐξ αἰτίας τῶν δυσκολιῶν τῆς παρούσης ζωῆς· εἶναι δηλαδὴ καλὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον, εἴτε ἄνδρας εἶναι εἴτε γυναῖκα, νὰ μένῃ ἔτσι, δηλαδὴ ἄγαμος καὶ παρθένος.

Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἐξ αἰτίας τῆς δυσκόλου ἐποχῆς, ποὺ διερχόμεθα εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, τοῦτο εἶναι καλόν· ὅτι δηλαδὴ εἶναι καλὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ μένῃ ἔτσι, δηλαδὴ ἄγαμος.

Εἶσαι δεμένος μὲ γυναῖκα; Μὴ ζητῇς νὰ λυθῇς. Εἶσαι ἐλεύθερος ἀπὸ γυναῖκα; Μή ζητῇς γυναῖκα.

Εἶσαι δεμένος μὲ γυναῖκα διὰ τοῦ γάμου; Μὴ ζητῇς νὰ λυθῇς ἀπὸ τὸν δεσμόν, ποὺ ἔχεις μαζί της. Εἶσαι λυμένος καὶ ἐλεύθερος ἀπὸ γυναῖκα; Μὴ ζητῇς γυναῖκα.

Εἶσαι ὅμως δεμένος διὰ τῶν δεσμῶν τοῦ γάμου μὲ γυναῖκα; Μὴ ζητῇς νὰ λυθῇς ἀπὸ τὸν δεσμὸν αὐτὸν τῆς γυναικός. Εἶσαι ἐλεύθερος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ γάμου μὲ γυναῖκα; Μὴ ζητῇς σύζυγον.

Ἀλλὰ καὶ ἂν ἔλθῃς σὲ γάμο, δὲν εἶναι ἁμαρτία. Καὶ ἂν ἡ παρθένος ἔλθῃ σὲ γάμο, δὲν εἶναι ἁμαρτία. Ἀλλ’ αὐτοὶ θὰ ἔχουν θλῖψι στὴ ζωή τους. Καὶ ἐγὼ σᾶς λυποῦμαι.

Καὶ ἐὰν ὅμως ἔλθῃς εἰς γάμον, δὲν ἠμάρτησες. Καὶ ἐὰν ἡ ἄγαμος κόρη ἔλθῃ εἰς γάμον, δὲν ἡμάρτησε. Θὰ ἔχουν ὅμως θλῖψιν καὶ φροντίδας καὶ ἄλλας δοκιμασίας ἂς τὸν σωματικόν τους βίον οἱ ἄνθρωποι αὐτοί. Ἐγὼ δὲ σᾶς λυποῦμαι σὰν πατέρας καὶ θέλω νὰ προλάβω τὰς δοκιμασίας σας αὐτάς.

Ἀλλὰ καὶ ἂν ἔλθῃς εἰς γάμον, δὲν διαπράττεις καμμίαν ἁμαρτίαν. Καὶ ἡ παρθένος ἐὰν ὑπανδρευθῇ, δὲν θὰ ἔχῃ ἁμαρτήσει. Θὰ ἔχουν ὅμως αὐτοὶ θλῖψιν κατὰ τὸ σῶμα, (ἐξ αἰτίας τῶν μεριμνῶν καὶ τῶν φροντίδων καὶ τῶν ἀγώνων, εἰς τοὺς ὁποίους περιπλέκονται οἱ ἔγγαμοι). Ἐγὼ ὅμως σᾶς λυποῦμαι καὶ θέλω νὰ προλάβω αὐτὰς τὰς ταλαιπωρίας σας.

Τοῦτο ἐπίσης σᾶς λέγω, ἀδελφοί· Ὁ καιρός, ποὺ ἀπομένει, εἶναι περιωρισμένος, ὥστε καὶ ὅσοι ἔχουν γυναῖκες νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴν ἔχουν·

Θέλω δέ, ἀδελφοί, νὰ προσέξετε ἰδιαιτέρως αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω· ὅτι δηλαδὴ ὁ καιρὸς τοῦ παρόντος βίου εἶναι συμμαζευμένος καὶ λιγοστός, ὥστε καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν γυναῖκας, νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴν ἔχουν γυναῖκας· καὶ συνεπῶς ἂς μὴ εἶναι προσηλωμένοι καὶ προσκολλημένοι εἰς αὐτάς.

Καὶ τοῦτο σᾶς λέγω ἀκόμη, ἀδελφοί μου, ὁ καιρὸς εἶναι ὀλίγος καὶ περιωρισμένος, ὥστε καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν γυναῖκας νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴν ἔχουν, καὶ ἂς φροντίζουν νὰ μὴ ὑποδουλώνωνται ἐξ ὁλοκλήρου εἰς βιωτικὰς μερίμνας.

καὶ ὅσοι ἔχουν θλίψεις νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴν ἔχουν θλίψεις· καὶ ὅσοι ἔχουν χαρὲς νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴν ἔχουν χαρὲς· καὶ ὅσοι ἀγοράζουν νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴ κατέχουν αὐτὰ ποὺ ἀγοράζουν·

Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κλαίουν, νὰ περνοῦν τὰς ἡμέρας των σὰν νὰ μὴ τοὺς ἔχῃ συμβῆ κάτι θλιβερόν· καὶ ἐκεῖνοι ποὺ χαίρουν, σὰν νὰ μὴ εἶχαν λόγον νὰ χαίρουν, ἀλλὰ νὰ θεωροῦν τὰς ἀφορμὰς καὶ τῆς λύπης καὶ τῆς χαρᾶς ὡς προσωρινὰς καὶ περαστικάς. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγοράζουν, νὰ μὴ ἀπορροφῶνται ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἀγόρασαν, σὰν νὰ πρόκειται νὰ τὰ κατέχουν γιὰ πάντα, ἀλλὰ νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ διατίθενται δι’ αὐτά, σὰν νὰ μὴ τὰ παίρνουν εἰς τὴν πλήρη καὶ τελείαν κατοχήν των.

Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κλαίουν διὰ τὰς θλίψεις των, νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴ κλαίουν, διότι γρήγορα εἰς τὴν σύντομον ροὴν τοῦ χρόνου θὰ περάσουν καὶ αὐταί. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ χαίρουν, νὰ ζοῦν σὰν νὰ μὴ χαίρουν διὰ τὸν ἴδιον λόγον. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγοράζουν, σὰν νὰ μὴ κατέχουν, διότι πολὺ γρήγορα θὰ τὰ ἀφήσουν.

καὶ ὅσοι ἀπολαμβάνουν τὰ ἀγαθὰ αὐτοῦ τοῦ κόσμου νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴ τὰ ἀπολαμβάνουν καθόλου. Διότι ἡ μορφὴ αὐτοῦ τοῦ κόσμου παρέρχεται.

Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ μεταχειρίζονται τὰ ἐγκόσμια καὶ εὑρίσκονται ἂς ὁποιανδήποτε σχέσιν μὲ τὸν κόσμον, νὰ ἀποφεύγουν κάθε ἄμετρον ἀπόλαυσίν των καὶ κατάχρησίν των καὶ μόνον εἰς τὰ ἀναγκαῖα νὰ ἀρκοῦνται. Διότι περνᾷ καὶ φεύγει διαρκῶς σὰν σκιὰ τὸ ἐξωτερικὸν φαινόμενον τοῦ κόσμου αὐτοῦ.

Καὶ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦν καὶ μεταχειρίζονται τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου, ἂς μὴ κάμουν κατάχρησιν, ἡ ὁποία βλάπτει καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν· διότι φεύγει ἀσυγκράτητα ἡ ἐξωτερικὴ μορφὴ τοῦ κόσμου τούτου.

Θέλω δὲ νὰ εἶσθε ἐλεύθεροι ἀπὸ κοσμικὲς φροντίδες. Ὁ ἄγαμος φροντίζει γιὰ τὰ πράγματα τοῦ Κυρίου, πῶς θὰ ἀρέσῃ στὸν Κύριο,

Θέλω δὲ νὰ εἶσθε ἐλεύθεροι ἀπὸ φροντίδας, ποὺ ζαλίζουν καὶ σᾶς ρίπτουν εἰς μεγάλην σκέψιν. Ὁ ἄγαμος στρέφει ὁλόκληρον τὴν προσοχὴν καὶ φροντίδα του εἰς ὅσα παραγγέλλει ὁ Κύριος· φροντίζει πολὺ πῶς νὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν Κύριον.

Θέλω δὲ νὰ εἶσθε ἀπηλλαγμένοι ἀπὸ τὰς πολλὰς καὶ δυσκόλους φροντίδας τοῦ βίου τούτου. Ὁ ἄγαμος φροντίζει καὶ ἐνδιαφέρεται δι’ ὅσα παραγγέλλει καὶ θέλει ὁ Κύριος. Φροντίζει πῶς νὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν Κύριον (αὐτὴ δὲ ἡ φροντίδα εἶναι εἰρηνικὴ καὶ χαρούμενη).

ἐνῷ ὁ ἔγγαμος φροντίζει γιὰ τὰ κοσμικὰ πράγματα, πῶς θὰ ἀρέσῃ στὴ γυναῖκα του.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἦλθεν εἰς γάμον, φροντίζει μὲ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον διὰ τὰ κοσμικά, πῶς θὰ ἀρέσῃ εἰς τὴν γυναῖκα του.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἦλθεν εἰς γάμον, φροντίζει διὰ τὰ κοσμικὰ πράγματα, πὼς θὰ ἀρέσῃ εἰς τὴν γυναίκα του.

Διαφέρουν ἐπίσης ἡ ἔγγαμη γυναῖκα καὶ ἡ παρθένος. Ἡ ἄγαμη γυναῖκα φροντίζει γιὰ τὰ πράγματα τοῦ Κυρίου, νὰ εἶναι ἀφιερωμένη καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὸ πνεῦμα, ἐνῷ ἡ ἔγγαμη φροντίζει γιὰ τὰ κοσμικὰ πράγματα, πῶς θὰ ἀρέσῃ στὸν ἄνδρα.

Διαφέρουν ὡς πρὸς τὰς φροντίδας καὶ τὰ ἐνδιαφέροντά των ἡ ἔγγαμος γυναῖκα καὶ ἡ ἄγαμος παρθένος. Ἡ ἄγαμος μὲ ὅλην τὴν φροντίδα της ἐπιμελεῖται ἐκεῖνα, ποὺ ἀρέσκουν εἰς τὸν Κύριον καὶ προσπαθεῖ νὰ εἶναι ἅγια, ἀφωσιωμένη εἰς τὸν Θεόν καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχήν. Ἐκείνη δὲ ποὺ ἦλθεν εἰς γάμον, φροντίζει πολὺ διὰ τὰ κοσμικά, πῶς θὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν ἄνδρα της.

Ὑπάρχει διαφορὰ καὶ διάκρισις μεταξὺ τῆς ἐγγάμου καὶ ἐκείνης ποὺ ἠθέλησε καὶ ἔμεινε παρθένος. Ἡ μείνασα παρθένος φροντίζει μὲ ὅλην της τὴν ψυχὴν καὶ ἐπιδιώκει ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν εἰς τὸν Κύριον, διὰ νὰ εἶναι ἁγία καὶ καθαρὰ κατὰ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν. Ἡ ἔγγαμος φροντίζει πολὺ διὰ κοσμικὰ πράγματα, πῶς θὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν ἄνδρα της.

Λέγω δὲ τοῦτο γιὰ τὸ δικό σας συμφέρον. Ὄχι γιὰ νὰ σᾶς βάλω θηλειά στὸ λαιμό, ἀλλὰ γιὰ νὰ μένῃ κανεὶς ἄγαμος καὶ ἔτσι νὰ ὑπηρετῇ τὸν Κύριο ἀπερισπάστως.

Λέγω δὲ αὐτὰ περὶ τῆς ἀγαμίας μόνον καὶ μόνον διὰ τὸ συμφέρον σας. Ὄχι διὰ νὰ σᾶς βάλω θηλιὰ εἰς τὸν λαιμὸν καὶ νὰ σᾶς ἑξαναγκάσω νὰ μείνετε ἄγαμοι, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐξασφαλίσω συμπεριφορὰν σεμνὴν καὶ θέσιν τιμημένην πλησίον τοῦ Κυρίου χωρὶς περισπασμοὺς καὶ βασανιστικὰς φροντίδας.

Λέγω δὲ αὐτὸ περὶ τῆς παρθενικῆς ζωῆς ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον πρὸς τὸ συμφέρον σας, ὄχι διὰ νὰ σᾶς βάλω θηλειὰ εἰς τὸν λαιμὸν καὶ νὰ σᾶς τραβήξω, χωρὶς νὰ τὸ θέλετε, εἰς τὸν ἄγαμον βίον, ἀλλὰ διὰ νὰ σᾶς δείξω καὶ νὰ σᾶς ὁδηγήσω εἰς μίαν σεμνὴν ζωὴν καὶ διακεκριμένην θέσιν πλησίον τοῦ Κυρίου, χωρὶς βιωτικοὺς περισπασμοὺς καὶ φροντίδας.

Ἐὰν δὲ κανεὶς εἶναι τῆς γνώμης νὰ τελῇ γάμο στὴν κόρη του, ἐὰν εἶναι γεροντοκόρη, δύναται νὰ γίνεται καὶ ἔτσι. Ἂς πράττῃ αὐτὸ, ποὺ θέλει. Δὲν ἁμαρτάνει. Ἂς ἔρχωνται σὲ γάμο (Ἐπειδὴ ὁ ἀπόστολος ὁμιλεῖ γιὰ τὴ γεροντοκόρη γενικῶς, συνεπῶς γιὰ ὅλες τὶς γεροντοκόρες, γι’ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ τὸν πληθυντικὸ «γαμείτωσαν», ἂς ἔρχωνται δηλαδὴ σὲ γάμο).

Ἐὰν ὅμως κανένας πατέρας νομίζῃ ὅτι εἶναι ντροπή του τὸ ὅτι ἀφῆκε τὴν κόρην του νὰ ὑπερβῇ τὴν ἀκμὴν τῆς ἡλικίας καὶ ἔγινε γεροντοκόρη, ἐνῷ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος πείθεται, ὅτι ἔτσι πρέπει νὰ γίνῃ, δηλαδὴ νὰ τὴν ὑπανδρεύσῃ, ἂς κάμῃ ὅ,τι θέλει. Δὲν ἁμαρτάνει. Ἂς ἔλθουν εἰς γάμον.

Ἂν ὅμως κανένας πατέρας νομίζῃ, σύμφωνα μὲ τὰς κρατοῦσας ἀντιλήψεις, ὅτι εἶναι ἐντροπὴν καὶ ἄσχημον πρᾶγμα δι’ αὐτόν, ποὺ ἄφησε τὴν κόρην του νὰ περάσῃ πλέον τὴν ὥριμον ἡλικίαν διὰ τὸν γάμον καὶ τὰ πράγματα φανερώνουν, ὅτι ἔτσι πρέπει νὰ γίνῃ, δηλαδὴ ὅτι πρέπει νὰ τὴν ὑπανδρεύσῃ, ἂς κάμῃ αὐτό ποὺ θέλει, ἂς κάμῃ τὸ καθῆκον του. Τοιουτοτρόπως ἐνεργῶν δὲν ἁμαρτάνει. Ἂς γίνῃ ὁ γάμος.

Ἀλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ μένει ἀκλόνητος στὴν καρδιά, καὶ δὲν αἰσθάνεται πίεση καὶ ἄγχος, ἀλλ’ ἔχει τὴ δύναμι νὰ κάνῃ αὐτὸ ποὺ θέλει, καὶ ἔχει ἀποφασίσει μέσα του αὐτό, τὸ νὰ φυλάττῃ ἄγαμη τὴν κόρη του, πράττει καλῶς.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ στέκει ἀκλόνητος μέσα στὴν καρδία του καὶ δὲν ἀναγκάζεται ἀπὸ τίποτε νὰ ἀλλάξῃ ἀπόφασιν, Ἔχει δὲ ἐξουσίαν νὰ κάμῃ ὅ,τι θέλει καὶ ἔχει ἀποφασίσει μέσα του αὐτό, δηλαδὴ τὸ νὰ φυλάττῃ τὴν κόρην του ἄγαμον, καλῶς πράττει.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἔχει σταθῇ ἀκλόνητος μὲ ἀμετακίνητον τὴν ἀπόφασιν μέσα εἰς τὴν καρδιά του καὶ δὲν αἰσθάνεται καμμίαν ἀνάγκην νὰ ἀλλάξῃ γνώμην καὶ ἔχει ἐξουσίαν νὰ πορευθῇ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά του καὶ ἔχει ὁριστικῶς ἀποφασίσει μέσα του νὰ κρατήσῃ τὴν παρθένον του ἄγαμον, καλὰ κάνει.

Ὥστε καὶ ἐκεῖνος, ποὺ τὴν παντρεύει, πράττει καλῶς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ποὺ δὲν τὴν παντρεύει, πράττει καλλίτερα.

Ἀπὸ αὐτὰ λοιπὸν ἐξάγεται ὡς συμπέρασμα, ὅτι καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ὑπανδρεύει τὴν κόρην του, καλῶς πράττει, ἐκεῖνος ὅμως ποὺ δὲν τὴν ὑπανδρεύει, ἀλλὰ τὴν ἀφίνει παρθένον, κάνει καλύτερα.

Ὥστε, λοιπόν, καὶ ἐκεῖνος ποὺ ὑπανδρεύει τὴν παρθένον του, καλὰ κάνει. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ, σύμφωνα καὶ μὲ τὴν ἰδικήν της θέλησιν, δὲν τὴν ὑπανδρεύει κάνει καλύτερα.

Ἡ γυναῖκα δεσμεύεται ἀπὸ τὸ νόμο ὅσο καιρὸ ζῇ ὁ ἄνδρας της. Ἐὰν δὲ ὁ ἄνδρας της κοιμηθῇ (πεθάνῃ), εἶναι ἐλεύθερη νὰ ἔλθῃ σὲ γάμο μὲ ὅποιον θέλει, ἀρκεῖ ὁ γάμος νὰ γίνῃ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Κάθε γυναῖκα ἔγγαμος εἶναι δεμένη εἰς τὸν γάμον ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅσον καιρὸν ζῇ ὁ ἄνδρας της. Ἐὰν ὅμως ἀποθάνῃ ὁ ἄνδρας της, εἶναι ἐλευθέρα νὰ ὑπανδρευθῇ μὲ ὁποῖον θέλει, ἀρκεῖ μόνον ὁ γάμος της νὰ γίνῃ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Κάθε ἄγγαμος γυναίκα, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ἔχει δεθῆ μὲ τὸν ἄνδρα της διὰ τοῦ γάμου, ὅσον καιρὸν βέβαια ζῇ ὁ ἄνδρας της. Ἐὰν ὅμως ἀποθάνῃ ὁ σύζυγός της, εἶναι ἐλευθέρα νὰ ὑπανδρευθῇ ὅποιον θέλει, ἀλλὰ μόνον σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Ἀλλὰ θὰ εἶναι εὐτυχέστερη κατὰ τὴ γνώμη μου, ἐὰν μείνῃ ἔτσι (χήρα). Νομίζω δὲ, ὅτι ἔχω καὶ ἐγὼ Πνεῦμα Θεοῦ (καὶ ἔτσι δὲν πλανῶμαι).

Κατὰ τὴν γνώμην μου ὅμως εἶναι εὐτυχεστέρα, ἐὰν μείνῃ ἔτσι, δηλαδὴ χήρα. Νομίζω δέ, ὅτι ἔχω καὶ ἐγώ Πνεῦμα Θεοῦ, τὸ ὁποῖον μὲ καθοδηγεῖ διὰ νὰ μὴ πλανῶμαι.

Κατὰ τὴν γνώμην μου ὅμως εἶναι εὐτυχεστέρα καὶ περισσότερον κερδισμένη, ἐὰν μείνῃ χήρα. Νομίζω δὲ ὅτι ἔχω καὶ ἐγὼ Πνεῦμα Θεοῦ, ὥστε νὰ μὴ κάνω λάθος εἰς τὰς γνώμας μου.

Ὅσο τώρα γιὰ τὰ εἰδωλόθυτα (τὰ κρέατα τῶν εἰδωλολατρικῶν θυσιῶν) ξέρουμε, ὅτι ὅλοι ἔχουμε γνῶσι.

Ἔρχομαι τώρα εἰς ἄλλο ζήτημα. Διὰ τὰ κρέατα τῶν ζώων, ποὺ ἔχουν προσφερθῆ θυσία εἰς τὰ εἴδωλα, ἠξεύρομεν, ὅτι ὅλοι ἔχομεν γνῶσιν.

Ἄς ὁμιλήσω τώρα δι’ ἕνα ἄλλο θέμα. Διὰ τὰ εἰδωλόθυτα, διὰ τὰ κρέατα δηλαδὴ ποὺ ἔχουν προσφερθῆ ὡς θυσία. Ξέρομεν ὅτι ὅλοι ἔχομεν γνῶσιν· αὐτὸ ἐννοεῖται.

Ἡ γνῶσι φουσκώνει τὰ μυαλὰ μὲ ἔπαρσι, ἐνῷ ἡ ἀγάπη οἰκοδομεῖ. Ἐὰν δὲ κανεὶς μὲ ἔπαρσι νομίζῃ, ὅτι γνωρίζει κάτι, ἀκόμη δὲν ἔχει γνωρίσει τίποτε καθὼς πρέπει νὰ τὸ γνωρίζῃ.

Ἡ γνῶσις γεμίζει τὴν ψυχὴν μὲ φούσκωμα καὶ ἔπαρσιν, ἐνῶ ἡ ἀγάπη οἰκοδομεῖ τὸν πλησίον. Τὸ νὰ φουσκώνῃ δὲ κανεὶς διὰ τὴν γνῶσιν του, εἶναι ἀνόητον. Πράγματι, ἐὰν κανεὶς φαντάζεται ὅτι ἠξεύρει κάτι, αὐτὸς δὲν ἔχει γνωρίσει τίποτε ἀκόμη, καθὼς πρέπει νὰ τὸ γνωρίζῃ.

Ἡ γνῶσις ὅμως χωρὶς τὴν ὀρθὴν πρᾶξιν ὁδηγεῖ εἰς κουφότητα καὶ ἀλαζονεία, ἐνῷ ἡ ἀγάπη οἰκοδομεῖ καὶ ὠφελεῖ τὸν πλησίον. Ἐὰν δὲ κανεὶς νομίζῃ ὅτι γνωρίζει κάτι, αὐτὸς ἀκόμη δὲν ἔχει γνωρίσει τίποτε, ὅπως πρέπει νὰ τὸ γνωρίζῃ εἰς βάθος καὶ πλάτος.

Ἀλλ’ ἐὰν κανεὶς ἀγαπᾷ τὸ Θεό, αὐτὸς (ἀνα)γνωρίζεται ἀπ’ αὐτόν (εἶναι γνώριμος καὶ οἰκεῖος τοῦ Θεοῦ, ἀγαπᾶται ἀπὸ τὸ Θεό).

Ἐὰν ὅμως κανεὶς ἀγαπᾷ τὸν Θεόν, αὐτὸς ἔχει γίνει πολὺ στενὸς γνώριμος τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς οἰκεῖος καὶ εὐνοούμενός του φωτίζεται ὑπ’ αὐτοῦ καὶ ὁδηγεῖται εἱς τὴν ἀληθινὴν γνῶσιν.

Ἐὰν ὅμως κανεὶς ἀγαπᾷ τὸν Θεό, αὐτὸς ἔχει γίνει πολὺ γνωστὸς καὶ οἰκεῖος καὶ φίλος τοῦ Θεοῦ, καὶ παίρνει ἀπὸ τὸν Θεὸν τὴν ἀληθινὴν γνῶσιν.

Ὡς πρὸς τὸ ζήτημα λοιπὸν τοῦ ἂν πρέπῃ νὰ τρώγωμε τὰ εἰδωλόθυτα (τὰ κρέατα τῶν εἰδωλολατρικῶν θυσιῶν) γνωρίζουμε, ὅτι κανένα εἴδωλο στὸν κόσμο δὲν εἶναι πραγματικὴ θεότης, καὶ ὅτι κανεὶς ἄλλος Θεὸς δὲν ὑπάρχει παρὰ ἕνας.

Ὡς πρὸς τὸ ζήτημα λοιπὸν τοῦ ἂν πρέπῃ νὰ τρώγωμεν τὰ εἰδωλόθυτα, γνωρίζομεν, ὅτι κανένα εἴδωλον δὲν ἔχει ὕπαρξιν πραγματικὴν εἰς τὸν κόσμον καὶ ὅτι κανένας ἄλλος Θεὸς δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνον ἕνας, ὁ ἀληθινὸς Θεός.

Λοιπὸν εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸ ἂν πρέπει νὰ τρώγωμεν ἢ ὄχι τὰ εἰδωλόθυτα, γνωρίζομεν, ὅτι εἰς τὴν πραγματικότητα κανένα εἴδωλον δὲν ὑπάρχει εἰς τὸν κόσμον, καὶ ὅτι κανένας ἄλλος Θεὸς δὲν ὑπάρχει, εἰμὴ μόνον ὁ ἔνας, ὁ ἀληθινὸς Θεός.

Ναί! Καὶ ἂν ὑπάρχουν λεγόμενοι θεοὶ εἴτε στὸν οὐρανὸ εἴτε στὴ γῆ, ὅπως βεβαίως ὑπάρχουν πολλοὶ ψευδοθεοὶ καὶ πολλοὶ ψευδοκύριοι,

Διότι καὶ ἐὰν ὑπάρχουν λεγόμενοι, ἀλλ’ ὄχι καὶ πραγματικοὶ θέοι, εἴτε εἰς τὸν οὐρανὸν εἴτε ἐπὶ τῆς γῆς καθὼς βέβαια ὑπάρχουν ψευδοθεοὶ πολλοὶ καὶ κύριοι πολλοί, καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ δαίμονες, ποὺ κρύπτονται κάτω ἀπὸ τὰ εἴδωλα καὶ τοὺς θεοὺς τῶν ἐθνικῶν -

Διότι καὶ ἂν μερικοὶ φαντάζονται, ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ λεγόμενοι θεοί, εἴτε εἰς τὸν οὐρανὸν εἴτε εἰς τὴν γῆν - ὅπως καὶ πράγματι ὑπάρχουν πολλοὶ ψευδεῖς θεοὶ καὶ πολλοὶ κύριοι εἰς τὴν γῆν, καὶ αὐτοὶ εἶναι τὰ πονηρὰ πνεύματα -

ἀλλὰ γιὰ μᾶς ἕνας Θεὸς ὑπάρχει, ὁ Πατήρ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκαν τὰ πάντα καὶ ἐμεῖς γιὰ τὴ δόξα του, καὶ ἕνας Κύριος ὑπάρχει, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, μέσῳ τοῦ ὁποίου δημιουργήθηκαν τὰ πάντα καὶ ἐμεῖς μέσῳ αὐτοῦ (Συνεπῶς τὸ εἴδωλο καὶ τὰ εἰδωλόθυτα ἀντικειμενικὰ δὲν ἔχουν καμμία θρησκευτικὴ σημασία).

δι’ ἠμᾶς ὅμως ὑπάρχει ἕνας Θεός, ὁ Πατήρ, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἔγιναν τὰ πάντα. Καὶ δι’ αὐτὸν ὀφείλομεν νὰ ζῶμεν καὶ εἰς αὐτὸν ὀφείλομεν νὰ ἀποβλέπωμεν καὶ ἡμεῖς ὡς τελικὸν σκοπὸν τῆς ζωῆς μας. Καὶ ἕνας ὑπάρχει Κύριος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, διὰ τοῦ ὁποίου ἔγιναν ὅλα καὶ ἡμεῖς ἀνεγεννήθημεν δι’ αὐτοῦ.

ἀλλὰ δι’ ἡμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ἔνας μόνον Θεὸς ὑπάρχει, ὁ Πατήρ, ἀπὸ τὸν ὁποῖον προέρχονται καὶ πηγάζουν τὰ πάντα καὶ διὰ τὸν ὁποῖον ἡμεῖς ὅλοι ὀφείλομεν νὰ ζῶμεν καὶ νὰ ἀποβλέπωμεν ὡς πρὸς τὸ ὕψιστον ἀγαθόν. Καὶ ἔνας μόνος Κύριος ὑπάρχει, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, διὰ τοῦ ὁποίου ἔγιναν τὰ πάντα, διὰ τοῦ ὁποίου καὶ ἡμεῖς ἐγεννήθημεν καὶ ἀναγεννήθημεν.

Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει σ’ ὅλους ἡ σωστὴ γνῶσι. Καὶ ἔτσι μερικοὶ μὲ τὴν ἰδέα τοῦ εἰδώλου ἕως τώρα τρώγουν τὸ εἰδωλόθυτο (ὄχι ἁπλῶς ὡς κρέας, ἀλλ’) ὡς κρέας εἰδωλολατρικῆς θυσίας μολυσμένο, καὶ γι’ αὐτὸ ἡ συνείδησί τους, ἐπειδὴ εἶναι ἀσθενής (ὄχι πλήρως φωτισμένη καὶ γι’ αὐτὸ περιδεής), μολύνεται.

Ἀλλ’ ἐνῷ ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν τὴν γνῶσιν, ὅτι ἕνας καὶ μόνος Θεὸς ὑπάρχει, δὲν ἔχουν ὅμως ὅλοι σαφῆ καὶ καθαρὰν τὴν γνῶσιν διὰ τὰ εἰδωλόθυτα. Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς μὲ τὸ ἐσωτερικὸν φρόνημα καὶ τὴν συνήθειαν, ὅτι τὸ εἴδωλον, ποὺ ἐλάτρευαν ἄλλοτε, εἶναι πραγματικὴ θεότης, τρώγουν ἀκόμη ἕως τώρα τὰ κρέατα ὡς πραγματικὴν θυσίαν, ποὺ προσεφέρθη εἰς τοὺς θεούς. Καὶ ἡ συνείδησίς των λοιπόν, ἐπειδὴ εἶναι ἀσθενὴς καὶ δὲν ἔχει φωτισθῆ ἀρκετά, μολύνεται καὶ ταράττεται καὶ ἀναστατώνεται δι’ αὐτό, ποὺ ἔκαμαν.

Ἀλλ’ αὐτὴ ἡ καθαρὰ καὶ ἁγία γνῶσις δὲν ὑπάρχει εἰς ὅλους. Καὶ ἀπόδειξις ὅτι μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ἔχουν μέσα εἰς τὴν συνείδησίν των τὴν πεποίθησιν ὅτι τὸ εἴδωλον, ποὺ ἐλάτρευαν ἄλλοτε, εἶναι πραγματικὸς Θεός· καὶ τρώγουν ἕως τώρα ἀκόμη τὰ κρέατα, σὰν ἱερὰν θυσίαν, ποὺ ἔχει προσφερθῆ εἰς θεούς. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι ἡ συνείδησίς των, ποὺ εἶναι ἀκόμη ἀδύνατος καὶ ἀδιαφώτιστος, μολύνεται ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔκαναν καὶ τοὺς ἐλέγχει.

Βεβαίως δὲν μᾶς κάνει ἡ τροφὴ νὰ εἴμεθα εὐάρεστοι στὸ Θεό. Διότι οὔτε ἐὰν φάγωμε γινόμεθα καλλίτεροι, οὔτε ἐὰν δὲν φάγωμε γινόμεθα χειρότεροι.

Ἐνῷ δὲ ὁ ἀσθενὴς ἀδελφὸς βλάπτεται, σὺ δὲν ἔχεις νὰ κερδήσῃς τίποτε ἀπὸ τὸ φαγητὸν αὐτό. Δὲν εἶναι τὸ φαγητόν, ποὺ μᾶς παρουσιάζει εὐαρέστους εἰς τὸν Θεόν. Διότι οὔτε ἐὰν φάγωμεν, εὐδοκιμοῦμεν καὶ προοδεύομεν εἰς τὴν ἀρετήν, οὔτε ἐὰν δὲν φάγωμεν, ὑπολειπόμεθα καὶ μένομεν πίσω εἰς αὐτήν.

Μάθετε, λοιπόν, ὅλοι ὅτι τὸ οἰανδήποτε φαγητὸν καὶ τὰ εἰδωλόθυτα, δὲν μᾶς δίδουν ἠθικὴν ἀξίαν καὶ δὲν μᾶς παρουσιάζουν ὡς ἐναρέτους καὶ ἀρεστοὺς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Διότι οὔτε ἐὰν φάγωμεν τὰ εἰδωλόθυτα, μὲ τὴν ὀρθὴν πεποίθησιν ὅτι αὐτὰ εἶναι κοινὰ κρέατα, προχωροῦμεν καὶ πλεονάζομεν εἰς ἀρετὴν οὔτε ἐὰν δὲν φάγωμεν βραδυποροῦμεν καὶ καθυστεροῦμεν εἰς αὐτὴν.

Προσέχετε ὅμως, μήπως αὐτὴ ἡ ἐλευθερία σας (νὰ τρώγετε εἰδωλόθυτα, κρέατα εἰδωλολατρικῶν θυσιῶν) γίνῃ αἰτία νὰ σκοντάψουν καὶ νὰ πέσουν οἱ ἀδύνατοι (στὴ γνῶσι καὶ στὴν πίστι).

Προσέχετε ὅμως μήπως τὸ δικαίωμα αὐτό, ποὺ ἔχετε νὰ τρώγετε ἀπὸ ὅλα, ἀκόμη καὶ εἰδωλόθυτα, γίνῃ αἰτία νὰ ἁμαρτήσουν οἱ ἀσθενεῖς κατὰ τὴν πίστιν ἀδελφοί σας.

Προσέχετε ὅμως μήπως ἡ ἐξουσία, ποὺ σᾶς δίδει ἡ φωτισμένη σας πίστις νὰ τρώγετε καὶ τὰ εἰδωλόθυτα, γίνῃ πρόσκομμα εἰς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ ἀδυνάτους κατὰ τὴν πίστιν.

Διότι, ἐὰν κάποιος ἰδῇ ἐσένα, ποὺ ἔχεις γνῶσι, νὰ κάθεσαι στὸ τραπέζι εἰδωλολατρικοῦ ναοῦ, ἡ συνείδησί του, ἀφοῦ εἶναι ἀδύνατος, δὲν θὰ ἐνθαρρυνθῇ στὸ νὰ τρώγῃ τὰ εἰδωλόθυτα (τὰ κρέατα τῶν εἰδωλολατρικῶν θυσιῶν);

Ἑπόμενον δὲ εἶναι νὰ βλαβοῦν σοβαρά οἱ ἀσθενεῖς ἀδελφοί. Διότι, ἐὰν κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς ἴδῃ σέ, ποὺ ἔχεις τὴν ὀρθὴν γνῶσιν, νὰ κάθεσαι στὸ τραπέζι καποιου ναοῦ τῶν εἰδώλων, δὲν θὰ στερεωθῇ ἡ συνείδησίς του, ἀφοῦ αὐτὸς εἶναι ἀσθενὴς ἀδελφός, εἰς τὸ νὰ τρώγῃ τὰ εἰδωλόθυτα ὡς κάτι ἱερὸν καὶ εὐλαβείας ἄξιον;

Διότι ἐὰν κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς ἵδῃ σέ, ποὺ ἔχεις τὴν ὀρθὴν γνῶσιν καὶ θεωρεῖσαι προωδευμένος Χριστιανός, νὰ στρογγυλοκάθεσαι καὶ νὰ τρώγῃς εἰς κάποιον τραπέζι εἰδωλολατρικοῦ ναοῦ, δὲν θὰ ἐνισχυθῇ ἡ συνείδησις αὐτοῦ τοῦ ἀδελφοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀσθενὴς κατὰ τὴν πίστιν, νὰ τρώγῃ τὰ εἰδωλόθυτα μὲ θρησκευτικὴν εὐλάβειαν;

Καὶ ἔτσι ἐξ αἰτίας τῆς δικῆς σου γνώσεως θὰ χαθῇ ὁ ἀδύνατος ἀδελφός, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Χριστὸς ὑπέστη θάνατο.

Καὶ θὰ χαθῇ παρασυρόμενος εἰς εἰδωλολατρείαν ὁ ἀδελφός σου, ποὺ εἶναι ἀδύνατος πνευματικῶς, ἐξ αἰτίας τῆς ἰδικῆς σου γνώσεως. Ἀλλὰ διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ ἀδελφοῦ σου αὐτοῦ ὁ Χριστὸς ἐθυσίασε τὴν ζωήν του.

Καὶ ἔτσι θὰ παρασυρθῇ πάλιν εἰς τὴν εἰδωλολατρείαν καὶ θὰ χαθῇ ἐξ αἰτίας τῆς ἰδικῆς σου φωτισμένης γνώσεως ὁ ἀσθενὴς κατὰ τὴν πίστιν ἀδελφός, διὰ τὸν ὁποῖον ἐν τούτοις ὁ Χριστὸς ἐθυσιάσθη ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν.

Ἔτσι δὲ, ἁμαρτάνοντας ἀπέναντι τῶν ἀδελφῶν καὶ κτυπῶντας σκληρὰ τὴ συνείδησί τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενὴς, ἁμαρτάνετε ἀπέναντι στὸν ἴδιο τὸ Χριστό.

Καὶ ἔτσι διαπράττετε ἁμάρτημα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον βλάπτονται μεγάλως οἱ ἀδελφοί, καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι τοῦτο ἁμάρτημα εἰς τοὺς ἀδελφούς. Καὶ πληγώνετε καὶ κτυπᾶτε σκληρὰ τὴν συνείδησίν τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Ἀλλ’ ὑποπίπτετε συγχρόνως καὶ εἰς ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς αὐτὸν τὸν Χριστόν, ποὺ ἀπέθανε διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτούς.

Ἔτσι δὲ ἁμαρτάνοντες ἐναντίον τῶν ἀδελφῶν καὶ καταφέροντες κτυπήματα εἰς τὴν ἀσθενῆ συνείδησίν των, ἁμαρτάνετε ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, διότι ματαιώνετε τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ἀδελφῶν.

Γι’ αὐτό, ἐὰν τροφὴ γίνεται αἰτία νὰ σκοντάφτῃ καὶ νὰ πέφτῃ ὁ ἀδελφός μου, δὲν θὰ φάγω κρέατα (εἰδωλολατρικῶν θυσιῶν) ποτέ, γιὰ νὰ μὴ γίνω αἰτία νὰ σκοντάψῃ καὶ νὰ πέσῃ ὁ ἀδελφός μου.

Δι’ αὐτὸ δέ, ἐὰν αὐτὸ ποὺ τρώγω γίνεται αἰτία σκανδάλου καὶ ἁμαρτίας εἰς τὸν ἀδελφόν μου, δὲν θὰ φάγω ποτὲ οἰονδήποτε εἶδος κρεάτων, διὰ νὰ μὴ σκανδαλίσω τὸν ἀδελφόν μου. Καὶ ἔρχομαι νὰ σᾶς δείξω, ὅτι διὰ τοὺς ἀσθενεῖς ἀδελφοὺς ἔκαμα καὶ ἑξακολουθῶ νὰ κάνω θυσίας τῶν δικαιωμάτων μου.

Δι’ αὐτὸ ἐὰν τὸ φαγητὸν γίνεται ἀφορμὴ νὰ κλονισθῇ εἰς τὴν πίστιν καὶ τὴν χριστιανικὴν ζωὴν του ὁ ἀδελφός μου, δὲν θὰ φάγω ποτὲ κανένα εἶδος κρέατος διὰ νὰ μὴ σκανδαλίσω τὸν ἀδελφόν μου. (Ἡ θυσία τῶν δικαιωμάτων ἀποτελεῖ καθῆκον, ὅταν δι’ αὐτῆς προλαμβάνωμεν τὸ σκάνδαλον, ὑποβοηθοῦμεν δὲ εἰς τὴν ἀρετήν).

Δὲν εἶμαι ἀπόστολος; Δὲν εἶμαι ἐλεύθερος; Δὲν ἔχω ἰδεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν Κύριό μας; Δὲν εἶσθε σεῖς τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ ἔργου, ποὺ ἔκανα γιὰ τὸν Κύριο;

Δὲν εἶμαι Ἀπόστολος μὲ ἴσα δικαιώματα πρὸς τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους; Δὲν εἶμαι ἐλεύθερος ὅπως ὅλοι οἱ Χριστιανοί; Δὲν εἶδα τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον μας; Καὶ δὲν εἶσθε σεῖς τὸ ἔργον, ποὺ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου συνετέλεσα;

Ἐγὼ δὲν εἶμαι Ἀπόστολος ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι; Δὲν εἶμαι ἐλεύθερος ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι Χριστιανοί; Δὲν ἔχω ἰδεῖ καὶ ἐγὼ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Κύριόν μας; Σεῖς οἱ Κορίνθιοι δὲν εἶσθε τὸ ἔργον μου, τὸ ὁποῖον μὲ τὴν χάριν τοῦ Κυρίου καὶ εἰς δόξαν τοῦ Κυρίου ἔχω πραγματοποιήσει;

Ἂν γιὰ ἄλλους δὲν εἶμαι ἀπόστολος, ἀλλὰ γιὰ σᾶς βεβαίως εἶμαι. Ναί, ἡ ἀπόδειξι τῆς ἀποστολικῆς ἰδιότητός μου εἶσθε σεῖς, ποὺ σᾶς ὡδήγησα στὸν Κύριο.

Ἐὰν δι’ ἄλλους δὲν εἶμαι Ἀπόστολος, τουλάχιστον ὅμως διὰ σᾶς εἶμαι Ἀπόστολος. Διότι ἡ σφραγῖδα, μὲ τὴν ὁποίαν πιστοποιεῖται ἐπίσημα τὸ ἀποστολικόν μου ἀξίωμα, εἶσθε διὰ τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου σεῖς, τοὺς ὁποίους ἑγὼ ὡδήγησα εἰς Χριστόν.

Ἐάν, ἔστω, δι’ ἄλλους ἀνθρώπους δὲν εἶμαι Ἀπόστολος, ἀλλὰ διὰ σᾶς ὀπωσδήποτε εἶμαι. Μαρτυρία καὶ ἀπόδειξις καὶ ἐπίσημος σφραγὶς τοῦ ἀποστολικοῦ μου ἀξιώματος καὶ ἔργου εἶσθε σεῖς μὲ τὴν χάριν τοῦ Κυρίου.

Ἡ ἀπολογία μου πρὸς αὐτοὺς, ποὺ (μὲ ἀμφισβητοῦν ὡς ἀπόστολο καὶ) μὲ καθίζουν στὸ ἑδώλιο τοῦ κατηγορουμένου, αὐτὴ εἶναι.

Ἡ ἀπάντησίς μου πρὸς ἐκείνους, ποὺ μὲ ἐξετάζουν, ἐὰν εἶμαι Ἀπόστολος, εἶναι αὐτὴ ποὺ δίδεται ἀπὸ τὴν θείαν αὐτὴν σφραγῖδα.

Ἡ ἀπολογία μου εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μοῦ κάνουν ἀνάκρισιν καὶ ἐρευνοῦν μὲ καχυποψίαν νὰ μάθουν, ἂν εἶμαι Ἀπόστολος, εἶναι αὐτὴ ἀκριβῶς, τὸ ἔργον ποὺ ἔχω κάμει εἰς σᾶς.

(Ἀφοῦ λοιπὸν εἶμαι ἀπόστολος, ἐρωτῶ·) Μήπως δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ φάγωμε καὶ νὰ πιοῦμε;

Ἀφοῦ λοιπὸν εἶμαι καὶ ἐγὼ Ἀπόστολος σὰν τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους, ἐρωτᾷ: Δὲν ἔχομεν ἑγὼ καὶ οἱ συνεργάται μου δικαίωμα νὰ φάγωμεν καὶ νὰ πίωμεν αὐτά, ποὺ μᾶς προσφέρουν οἱ μαθηταί μας;

Καί, λοιπόν, μήπως ἐγὼ καὶ οἱ συνεργάται μου δὲν ἔχομεν δικαίωμα νὰ φάγωμεν καὶ νὰ πίωμεν αὐτὰ ποὺ μᾶς προσφέρουν οἱ μαθηταί μας διὰ τὴν διατροφήν μας;

Μήπως δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ φέρωμε μαζί μας στὶς περιοδεῖες χριστιανὴ γυναῖκα (γιὰ νὰ μᾶς ὑπηρετῇ), ὅπως κάνουν καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι, καὶ οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὸς ὁ Κηφᾶς (ὁ Πέτρος);

Μήπως δὲν ἔχομεν καὶ ἡμεῖς δικαίωμα νὰ περιφέρωμεν εἰς τὰς περιοδείας μας γυναῖκα, Χριστιανὴν ἀδελφήν, διὰ νὰ μᾶς ὑπηρετῇ, καθὼς περιφέρουν τέτοιαν καὶ οἱ λοιποὶ Ἀπόστολοι καὶ οἱ λεγόμενοι ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου καὶ ὁ Κηφᾶς;

Μήπως δὲν ἔχομεν καὶ ἡμεῖς δικαίωμα νὰ ἔχωμεν μαζῆ μας ἀνὰ τὰς διαφόρους περιοδείας μας Χριστιανὴν ἀδελφήν, διὰ νὰ μᾶς ὑπηρετῇ, (ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ λεγόμενοι ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου καὶ ὁ Κηφᾶς;

Ἤ μήπως μόνον ἐγὼ καὶ ὁ Βαρνάβας δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ μὴν ἐργαζώμεθα (γιὰ τὴ συντήρησί μας);

Ἢ μήπως μόνος ἐγὼ καὶ ὁ Βαρνάβας δὲν ἔχομεν δικαίωμα νὰ μὴ ἐργαζώμεθα ἐπάγγελμα βιοποριστικόν, διὰ νὰ κερδίζωμεν ἀπὸ αὐτὸ τὰ ἔξοδά μας;

Ἢ μόνος ἐγὼ καὶ ὁ Βαρνάβας δὲν ἔχομεν δικαίωμα νὰ ἐργαζώμεθα βιοποριστικὸν ἔργον, (ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι) καὶ νὰ ζῶμεν ἀπὸ τὰ βοηθήματα, ποὺ μὲ ἀγάπην θὰ μᾶς προσφέρουν οἱ μαθηταί μας;

Ποιός ποτὲ ὑπηρετεῖ ὡς στρατιώτης μὲ δικά του ἔξοδα; Ποιός φυτεύει ἀμπέλι καὶ δὲν τρώγει ἀπὸ τὸν καρπό του; Ἢ ποιός ποιμαίνει ποίμνιο καὶ δὲν τρώγει ἀπὸ τό γάλα του ποιμνίου;

Εἴμεθα στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀγωνιζόμεθα διὰ τὴν ἐξάπλωσιν τῆς βασιλείας του. Ποῖος ποτὲ λαμβάνει μέρος εἰς ἐκστρατείαν κατὰ τοῦ ἐχθροῦ μὲ ἰδικά του ἔξοδα; Εἴμεθα ἀμπελουργοί, ποὺ καλλιεργοῦμεν τὸ πνευματικὸν ἀμπέλι τοῦ Χριστοῦ. Ποῖος φυτεύει ἀμπέλι καὶ δὲν τρώγει ἀπὸ τὸν καρπόν του; Εἴμεθα πνευματικοὶ ποιμένες καὶ σεῖς εἶσθε τὰ πρόβατά μας. Ποῖος βόσκει ποίμνιον καὶ φροντίζει δι’ αὐτό, καὶ δὲν τρώγει ἀπὸ τὸ γάλα τοῦ ποιμνίου;

Σας ἐρωτῶ· ποιὸς ποτὲ στρατιώτης παίρνει μέρος εἰς μίαν ἐκστρατείαν, εἰς ἕνα πόλεμον καὶ πληρώνει ὁ ἴδιος τὴν τροφὴν καὶ τὸν ὁπλισμόν του; Ποιὸς φυτεύει ἀμπέλι καὶ ἀπὸ τὸν καρπὸν αὐτοῦ δὲν τρώγει; Ἢ ποιὸς βόσκει ποίμνιον καὶ δὲν τρώγει ἀπὸ τὸ γάλα τοῦ ποιμνίου; (Ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι εἴμεθα καὶ στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐργάται τοῦ ἀμπελῶνος του καὶ ποιμένες τῶν λογικῶν του προβάτων. Σᾶς ἐρωτῶ λοιπόν· εἶναι λογικὸν καὶ νοητὸν νὰ μὴ τρεφώμεθα ἀπὸ τὸ ἔργον καὶ νοητὸν νὰ μὴ τρεφώμεθα ἀπὸ τὸ ἔργον μας;)

Μήπως λέγω αὐτὰ ἀνθρωπίνως σκεπτόμενος; Μήπως δὲν τὰ λέγει καὶ ὁ νόμος; (Τὰ λέγει).

Ἀλλὰ μήπως αὐτὰ ποὺ λέγω εἶναι σύμφωνα μόνον μὲ συνηθείας καὶ παραδείγματα ἀνθρώπινα; Ἢ μήπως δὲν λέγει αὐτὰ καὶ ὁ θεόπνευστος νόμος;

Ἀλλὰ μήπως αὐτὰ ποὺ σᾶς λέγω εἶναι παρμένα ἀπὸ τὰς συνηθείας τῶν ἀνθρώπων μόνο; Ἢ μήπως δὲν λέγει τὰ ἴδια καὶ ὁ μωσαϊκὸς Νόμος;

Διότι στὸ νόμο τοῦ Μωυσέως εἶναι γραμμένο· Μὴ βάλῃς φίμωτρο στὸ βόδι ποὺ ἁλωνίζει. Μήπως ὁ Θεὸς ἐνδιαφέρεται ἁπλῶς γιὰ τὰ βόδια;

Βεβαίως καὶ ὁ νόμος λέγει ταῦτα. Διότι ἔχει γραφῆ εἰς τὸν Μωσαϊκὸν νόμον: Δὲν θὰ κλείσῃς καὶ δὲν θὰ βουλώσῃς τὸ στόμα τοῦ βωδιοῦ, ποὺ ἁλωνίζει. Θὰ ἀφήσης τὸ στόμα του ἐλεύθερον νὰ φάγῃ ἀπὸ τὰ στάχυα, ποὺ κοπιάζει διὰ νὰ τριφθοῦν εἰς τὸ ἀλῶνι. Ἀλλ’ ἐρωτῶ: Μήπως ὁ Θεὸς ὡς νομοθέτης ἐνδιαφέρεται διὰ τὰ βώδια;

Διότι καὶ εἰς τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσέως ἔχει γραφῆ· «δὲν θὰ βάλῃς φίμωτρον καὶ δὲν θὰ δέσῃς τὸ στόμα τοῦ βωδιοῦ ποὺ ἁλωνίζει»· θὰ τοῦ τὸ ἀφήσης ἐλεύθερον νὰ τρώγῃ καὶ κάτι ἀπὸ τὰ στάχυα ποὺ ἁλωνίζει. Μήπως ὁ Θεὸς σὰν Νομοθέτης ἐνδιαφέρεται διὰ τὰ βόδια;

Ἢ μήπως ὁμιλεῖ ὁπωσδήποτε γιὰ μᾶς; Ναί, γιὰ μᾶς ἐγράφη, ὅτι δηλαδὴ ἐκεῖνος, ποὺ ὀργώνει, πρέπει, νὰ ὀργώνῃ μὲ ἐλπίδα, καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἁλωνίζει, ἀσφαλῶς νὰ μετέχῃ τοῦ καρποῦ, ποὺ ἤλπισε.

Ἢ μήπως ὡρισμένως δι’ ἠμᾶς τοὺς λογικοὺς ἀνθρώπους λέγει καὶ νομοθετεῖ αὐτά; Ναί· δι’ ἡμᾶς λέγει ταῦτα. Διότι δι’ ἡμᾶς τοὺς πνευματικοὺς ἐργάτας καὶ καλλιεργητὰς ἐγράφη, ὅτι ὁ καλλιεργητὴς μὲ ἐλπίδα τοῦ νὰ ἀπολαύσῃ τὴν ἐσοδείαν ὀφείλει νὰ καλλιεργῇ τὴν γῆν, καὶ ἐκεῖνος, ποὺ γεμᾶτος ἐλπίδα ἁλωνίζει, ὀφείλει νὰ μετέχῃ καὶ νὰ ἀπολαμβάνῃ τὸν καρπόν, ποὺ ἤλπιζεν ἀπὸ τὸν ἀγρόν του.

Ἢ δὲν εἶναι λογικώτερον νὰ πιστεύσωμεν, μήπως δι’ ἡμᾶς πάντως δίδῃ αὐτὴν τὴν ἐντολήν; Ναὶ δι’ ἡμᾶς τὸ λέγει. Διότι δι’ ἡμᾶς τοὺς πνευματικοὺς ἐργάτας ἔχει γραφῆ εἰς τὸν Νόμον ὅτι ὁ γεωργὸς μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀπολαύσῃ καὶ ὁ ἴδιος ἀπὸ τὴν ἐσοδείαν, ὀφείλει νὰ ὀργώνῃ καὶ νὰ καλλιεργῇ. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ γεμᾶτος ἐλπίδα ἁλωνίζει ὀφείλει νὰ μετέχῃ εἰς τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ ἀπολαύσῃ τοὺς καρποὺς τῶν κόπων του.

Ἀφοῦ ἐμεῖς σπείραμε σὲ σᾶς τὰ πνευματικά, εἶναι μεγάλο πρᾶγμα ἐὰν ἐμεῖς θερίσωμε ἀπὸ σᾶς τὰ ὑλικὰ (γιὰ τὴ συντήρησί μας);

Καὶ ἡμεῖς σπορεῖς πνευματικοὶ καὶ καλλιεργηταὶ ὑπήρξαμεν μεταξύ σας. Ἐὰν λοιπὸν ἡμεῖς ἐσπείραμεν εἰς τὰς καρδίας σας τὸν πνευματικὸν σπόρον τῆς ἀληθείας καὶ σᾶς μετεδώκαμεν πνευματικὰ χαρίσματα, εἶναι μεγάλο πρᾶγμα, ἐὰν ἡμεῖς θερίσωμεν ὡς καρπὸν τῆς πνευματικῆς μας αὐτῆς σπορᾶς τὰ σωματικὰ ἀγαθά σας;

Λοιπὸν καὶ ἡμεῖς οἱ πνευματικοὶ ἐργάται, ἐὰν ἐσπείραμεν εἰς σᾶς τὸν σπόρον τῆς θείας ἀληθείας καὶ σᾶς μετεδώσαμεν τὰς πνευματικὰς δωρεὰς τοῦ Θεοῦ, εἶναι μεγάλο καὶ παράδοξον πρᾶγμα, ἐὰν καὶ ἡμεῖς θερίσωμεν καὶ πάρωμεν πρὸς συντήρησίν μας μερικὰ ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά σας;

Ἀφοῦ ἄλλοι χρησιμοποιοῦν τὸ δικαίωμα ἀπέναντί σας (νὰ λαμβάνουν ἀπὸ τὰ ἀγαθά σας), δὲν πρέπει νὰ τὸ χρησιμοποιήσωμε περισσότερο ἐμεῖς; Ἀλλὰ δὲν κάναμε χρῆσι αὐτοῦ τοῦ δικαιώματος, ἀλλ’ ὑπομένουμε ὅλες τὶς στερήσεις, γιὰ νὰ μὴ παρεμβάλωμε τὸ παραμικρὸ ἐμπόδιο στὴ διάδοσι τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ἐὰν ἄλλοι χρησιμοποιοῦν τὰ δικαιώματα, ποὺ τοὺς δίδει ὁ νόμος εἰς σᾶς τοὺς μαθητευομένους, δὲν δικαιούμεθα νὰ χρησιμοποιήσωμεν τὴν ἐξουσίαν αὐτὴν πολὺ περισσότερον ἡμεῖς; Ἀλλ’ ὅμως δὲν ἐκάμαμεν χρῆσιν τῶν δικαιωμάτων μας αὐτῶν. Ἀλλ’ ὑποφέρομεν κάθε εἶδος στερήσεις, διὰ νὰ μὴ παρεμβάλωμεν οὐδὲ τὸ παραμικρὸν ἐμπόδιον εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.

Ἐὰν ἄλλοι ἔχουν ἀπέναντί σας αὐτὸ τὸ δικαίωμα, νὰ τρέφωνται δηλαδὴ ἀπὸ σᾶς, δὲν πρέπει πολὺ περισσότερον νὰ τὸ ἔχωμεν ἡμεῖς; (Ποῖος ἀπὸ σᾶς καὶ ποῖος λογικὸς ἄνθρωπος θὰ πῇ ὄχι;). Καὶ ἐν τούτοις ἡμεῖς δὲν ἐκάμαμεν χρῆσιν αὐτῶν τῶν δικαιωμάτων μας, ἀλλ’ ὑποφέρομεν ἀντιθέτως τὰ πάντα καὶ πεῖναν καὶ δίψαν καὶ γυμνότητα, διὰ νὰ μὴ δώσωμεν οὐδὲ τὴν παραμικροτέραν δυσκολίαν, οὔτε τὸ παραμικρότερον ἐμπόδιον εἰς τὴν ἀπρόσκοπον διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.

Δὲν ξέρετε, ὅτι ὅσοι ἐργάζονται στὸ ναὸ τρώγουν ἀπὸ τὰ προσφερόμενα στὸ ναό, ὅσοι ὑπηρετοῦν στὸ θυσιαστήριο λαμβάνουν μερίδιο ἀπὸ τὰ προσφερόμενα στὸ θυσιαστήριο;

Καὶ διὰ νὰ σᾶς φέρω διὰ τὸ δικαίωμα μας αὐτὸ καὶ ἄλλην ἀπόδειξιν ἀπὸ τὴν Γραφήν, σᾶς ἐρωτῶ: Δὲν γνωρίζετε, ὅτι οἱ Λευΐται, ποὺ ὑπηρετοῦν εἰς τὴν λατρείαν τοῦ ἱεροῦ, τρώγουν ἀπὸ τὰ προσφερόμενα εἰς τὸν ναόν; Οἱ ἱερεῖς δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, ποὺ παραμένουν κοντὰ εἰς τὸ θυσιαστήριον, δὲν μοιράζονται μαζὶ μὲ τὸ θυσιαστήριον τὰς θυσίας, ποὺ προσφέρονται εἰς αὐτό;

Δὲν γνωρίζετε, ὅτι αὐτοὶ ποὺ ὑπηρετοῦν εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ὑποβοηθοῦν εἰς τὴν λατρείαν, ὅπως εἶναι οἱ Λευΐται, τρώγουν καὶ τρέφονται ἀπὸ ἐκεῖνα, ποῦ προσφέρονται ὡς θυσία εἰς τὸν ναόν; Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἀρχιερεῖς τῶν Ἑβραίων, οἱ ὁποῖοι μὲ ζῆλον ἐργάζονται κοντὰ εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ προσφέρουν τὰς θυσίας, δὲν μοιράζονται μαζῆ μὲ τὸ θυσιαστήριον τὰς θυσίας;

Ἔτσι ὁ Κύριος ὥρισε καὶ γι’ αὐτούς, ποὺ κηρύττουν τὸ εὐαγγέλιο, νὰ ζοῦν ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο (ἀπὸ τὶς συνδρομὲς ὅσων πιστεύουν στὸ εὐαγγέλιο).

Καὶ γίνεται αὐτὸ κατὰ διαταγὴν τοῦ Θεοῦ. Ὅπως δὲ τότε ὁ Θεός, ἔτσι καὶ ὁ Κύριος τώρα διέταξε δι’ ἐκείνους, ποὺ κηρύττουν τὸ εὐαγγέλιον, νὰ ζοῦν ἀπὸ τὰς συνδρομὰς ἐκείνων, ποὺ ἀκούουν τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα.

Ἔτσι καὶ τώρα ὁ Κύριος ἔδωσεν ἐντολὴν δι’ ἐκείνους, ποὺ κηρύττουν τὸ Εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας νὰ ζοῦν ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιον, δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς πιστούς, ποὺ δέχονται τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα.

Ἀλλ’ ἐγὼ δὲν ἔκανα χρῆσι κανενὸς ἀπὸ τὰ δικαιώματα αὐτά. Καὶ δὲν γράφω αὐτὰ γιὰ νὰ γίνῃ τὸ ἴδιο καὶ σὲ μένα (γιὰ νὰ μοῦ προσφέρετε γιὰ τὴ συντήρησί μου). Προτιμῶ δὲ νὰ πεθάνω, παρὰ νὰ μοῦ στερήσῃ κανεὶς τὸ καύχημά μου (ὅτι κηρύττω δωρεὰν τὸ εὐαγγέλιο).

Ἑγὼ ὅμως δὲν ἔκαμα χρῆσιν κανενὸς ἀπὸ τὰ δικαιώματα αὐτά. Δὲν ἔγραψα δὲ αὐτὰ ποὺ σᾶς γράφω, διὰ νὰ γίνῃ ἔτσι καὶ δι’ ἐμὲ καὶ διὰ νὰ μοῦ δίδονται ἀπὸ σᾶς τὰ ἀναγκαῖα διὰ τὴν συντήρησίν μου. Ὄχι· δὲν σᾶς ζητῶ τίποτε. Διότι ἐγὼ προτιμῶ νὰ ἀποθάνω μᾶλλον παρὰ νὰ κάμῃ κανεὶς ἀδειανὸν καὶ χωρὶς βάσιν ἐκείνο, διὰ τὸ ὁποῖον καυχῶμαι. Καὶ τὸ καύχημά μου αὐτὸ εἶναι, ὅτι κηρύττω τὸ εὐαγγέλιον, χωρὶς νὰ ἐπιβαρύνω κανένα διὰ τὴν συντήρησίν μου.

Ἐγὼ ὅμως δὲν ἔκαμα χρῆσιν κανενὸς ἀπὸ τὰ δικαιώματα αὐτά. Δὲν σᾶς τὰ ἔγραψα δὲ αὐτά, διὰ νὰ γίνεται ἔτσι ἀπ’ ἐδῶ καὶ πέρα καὶ εἰς ἐμέ, νὰ μοῦ προσφέρωνται δηλαδὴ ἀπὸ σᾶς ὅσα χρειάζονται διὰ τὴν συντήρησίν μου. Διότι ἐγὼ προτιμῶ νὰ πεθάνω μᾶλλον ἀπὸ τὴν στέρησιν καὶ τὴν ταλαιπωρίαν ἐπάνω εἰς τὴν ἐργασίαν τοῦ Εὐαγγελίου, παρὰ νὰ κάμῃ κανεὶς κενὸν καὶ ἄνευ περιεχομένου τὸ καύχημά μου, τὸ ὅτι δηλαδὴ κηρύττω τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ χωρὶς νὰ ἐπιβαρύνω κανένα.

Ἐὰν βεβαίως κηρύττω, αὐτὸ δὲν εἶναι λόγος γιὰ νὰ καυχῶμαι. Διότι εἶμαι ἀναγκασμένος νὰ κηρύττω (ἀφοῦ μὲ διέταξε ὁ δεσπότης Χριστός). Καὶ ἀλλοίμονό μου ἐὰν δὲν κηρύττω.

Αὐτὸ δὲ εἶναι πραγματικὸν καύχημά μου. Διότι, ἐὰν κηρύττω τὸ εὐαγγέλιον, τοῦτο δὲν μοῦ δίδει δικαίωμα νὰ καυχῶμαι. Διότι τὸ κήρυγμα εἶναι ἐπιβεβλημένη ἀνάγκη καὶ ὑποχρέωσις εἰς ἐμέ, ἀφοῦ ὁ Κύριος μὲ ἐκάλεσεν εἰς αὐτό. Ἀλλοίμονον δὲ εἰς ἐμέ, ἐὰν ἀθέτων τὴν ὑποχρέωσίν μου αὐτὴν δὲν κηρύττω τὸ εὐαγγέλιον.

Μολονότι καὶ τὸ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιον δὲν μοῦ δίδει κανένα δικαίωμα νὰ καυχῶμαι, διότι τὸ ἀποστολικὸν ἔργον εἶναι δι’ ἐμὲ ἀνάγκη καὶ ὑποχρέωσις, μὲ τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος μὲ ἐτίμησε. Ἀλλοίμονόν μου δὲ ἐὰν δὲν ἐκπληρώσω αὐτὴν τὴν ἀποστολὴν καὶ παύσω νὰ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιον.

Ἐὰν βεβαίως ἔπραττα τοῦτο ἀπὸ δική μου πρωτοβουλία, τότε θὰ εἶχα τὸ δικαίωμα νὰ λάβω μισθό. Ἀλλ’ ἀφοῦ δὲν τὸ πράττω ἀπὸ δικὴ μου πρωτοβουλία, μοῦ ἔχει ἀνατεθῇ ἔργον οἰκονόμου, (ποὺ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐκτελῶ ὡς δοῦλος πιστός, χωρὶς νὰ δύναμαι νὰ ἀπαιτῶ μισθό).

Διότι, ἐὰν ἔκανα τὸ κήρυγμα ἀπὸ ἰδικήν μου θέλησιν καὶ πρωτοβουλίαν, χωρὶς νὰ μοῦ εἶναι ἐπιβεβλημένον ἀπὸ τὴν διακονίαν, ποὺ μοῦ ἀνέθεσεν ὁ Κύριος, τότε θὰ εἶχα δικαίωμα νὰ μοῦ δοθῇ μισθός. Ἐὰν ὅμως τὸ κάνω ὄχι ἀπὸ ἰδικήν μου πρωτοβουλίαν, ἀλλὰ διότι μοῦ ἀνετέθη ἡ διακονία αὐτὴ ἀπὸ τὸν Κύριον, τότε μοῦ ἔχει ἐμπιστευθῆ ὁ Κύριος οἰκονομίαν καὶ διαχείρισιν καὶ ὑπηρεσίαν, καὶ ἀλλοίμονόν μου ἐὰν δὲν δειχθῶ πιστὸς δοῦλος καὶ οἰκονόμος.

Διότι ἐὰν κάμνω αὐτὸ τὸ ἔργον ἀπὸ ἰδικήν μου καλὴν διάθεσιν καὶ πρωτοβουλίαν, χωρὶς νὰ μοῦ ἔχῃ δοθῆ ἀπὸ κανένα τέτοια ἐντολήν, τότε θὰ εἶχα τὸ δικαίωμα νὰ ζητῶ μισθόν. Ἐὰν ὅμως τὸ κάμνω ὄχι ἀπὸ ἰδικήν μου πρωτοβουλίαν, ἀλλ’ ὡς ἐντολήν, τότε εἶμαι ἕνας οἰκονόμος, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος ἔχει ἐμπιστευθῆ τὴν διαχείρησιν αὐτῆς τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας.

Ποιός τότε εἶναι ὁ μισθός μου; Εἶναι νὰ κηρύξω δωρεὰν τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, ὥστε νὰ μὴ κάνω καθόλου χρῆσι τοῦ δικαιώματὸς μου νὰ συντηροῦμαι ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου (Ὁ μισθός μου εἶναι νὰ μὴ λαμβάνω μισθό! Ὁ Κύριος δίνει στοὺς κήρυκες μισθὸ πολὺ μεγάλο, ὅταν δὲν λαμβάνουν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μισθὸ καθόλου).

Ποῖον λοιπὸν ἔργον μένει εἰς ἐμέ, διὰ νὰ μοῦ ἀνήκῃ δι’ αὐτὸ μισθός, καὶ δικαίωμα νὰ καυχῶμαι; Μοῦ μένει τοῦτο· ὅταν κηρύττω τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς σωτηρίας, νὰ ἐναποθέσω ὡς πολύτιμον θησαυρὸν εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀκρατῶν τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς νὰ ὑποβάλλω αὐτοὺς εἰς δαπάνας καὶ ἔξοδα, ὥστε νὰ μὴ κάμω ὁλότελα χρῆσιν τῆς ἐξουσίας, ποὺ μοῦ παρέχει τὸ εὐαγγέλιον νὰ τρέφωμαι ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς.

Ποῖος λοιπὸν εἶναι ὁ μισθός μου καὶ ἡ καύχησίς μου εἰς τὴν περίστασιν αὐτήν; Εἶναι αὐτός· νὰ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ καὶ ὡς ἀνεκτίμητον ἀξίαν νὰ τὸ προσφέρω εἰς τοὺς ἀκροατάς μου, χωρὶς νὰ τοὺς ἐπιβαρύνω μὲ δαπάνας διὰ τὴν συντήρισίν μου· καὶ ἔτσι νὰ μὴ κάμνω καμμίαν ἀπολύτως χρῆσιν τοῦ δικαιώματος, ποὺ μοῦ δίδει αὐτὸ τοῦτο τὸ Εὐαγγέλιον.

Ἐνῷ δὲ εἶμαι ἐλεύθερος ἀπέναντι ὅλων, ἔκανα τὸν ἑαυτό μου δοῦλο σὲ ὅλους, γιὰ νὰ κερδίσω ὅσο τὸ δυνατὸ περισσοτέρους.

Ἀλλὰ καὶ ὅλα μου σχεδὸν τὰ δικαιώματα τὰ ἐθυσίασα χάριν τοῦ εὐαγγελίου. Διότι, καίτοι ἤμην ἐλεύθερος ἀπὸ ὅλους, καὶ δὲν ἤμην ὑφιστάμενος εἰς κανένα ἄνθρωπον, ἐν τούτοις εἰς ὅλους ὑπεδούλωσα τὸν ἑαυτόν μου θεληματικῶς, διὰ νὰ κερδήσω τοὺς περισσοτέρους·

Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ δὲ πρέπει νὰ σᾶς εἴπω ὅτι καὶ ἄλλας θυσίας ἔχω κάμει. Διότι ἂν καὶ ἤμουν ἐλεύθερος ἀπὸ ὅλους, χωρὶς κανένα κύριον ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ μου, ἐν τούτοις ἔκαμα τὸν ἑαυτόν μου δοῦλον εἰς ὅλους, διὰ νὰ κερδήσω εἰς τὸν Χριστὸν τοὺς περισσοτέρους.

Ἔτσι συμπεριφέρθηκα στοὺς Ἰουδαίους σὰν Ἰουδαῖος, γιὰ νὰ κερδήσω Ἰουδαίους. Σ’ αὐτοὺς, ποὺ βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὸ μωσαϊκὸ νόμο, συμπεριφέρθηκα σὰν νὰ ἤμουν καὶ ἐγὼ κάτω ἀπὸ τὸ νόμο, γιὰ νὰ κερδίσω αὐτούς, ποὺ εἶναι κάτω ἀπὸ τὸ νόμο.

καὶ ἔγινα εἰς τοὺς Ἰουδαίους σὰν Ἰουδαῖος, διὰ νὰ κερδήσω Ἰουδαίους· εἰς ἐκείνους ποὺ εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ τὸν Μωσαϊκὸν νόμον, ἔγινα σὰν νὰ ἤμην καὶ ἐγὼ ὑπὸ νόμον, διὰ νὰ κερδήσω τοὺς ὑπὸ νόμον.

Καὶ ἔγινα μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων σὰν Ἰουδαῖος, διὰ νὰ κερδήσω Ἰουδαίους· εἰς ἐκείνους ποὺ εὑρίσκοντο ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ μωσαϊκοῦ Νόμου ἔγινα σὰν νὰ ἤμουν καὶ ἐγὼ ὑπὸ Νόμον, διὰ νὰ κερδήσω τοὺς ὑπὸ Νόμον.

Στοὺς ἐθνικούς, ποὺ δὲν ἔχουν τὸ μωσαϊκὸ νόμο, συμπεριφέρθηκα σὰν ἕνας ἀπ’ αὐτούς, σὰν ἄνθρωπος χωρὶς νόμο, ἐνῷ δὲν ζῶ χωρὶς τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ συμφώνως μὲ τὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι συμπεριφέρθηκα, γιὰ νὰ κερδίσω ἐθνικούς, ποὺ δὲν ἔχουν τὸ νόμο.

Εἰς τοὺς ἐθνικούς, ποὺ δὲν εἶχαν ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι νόμον, διὰ νὰ κερδήσω αὐτοὺς ποὺ δὲν εἶχαν νόμον, ἔγινα σὰν ἄνομος - μολονότι δὲν διέπραξα καμμίαν ἀνομίαν ἐνώπιν τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ζῶ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ.

Εἰς τοὺς ἐθνικοὺς ποὺ δὲν εἶχαν τὸν μωσαϊκὸν Νόμον, ἔγινα σὰν ἄνομος χωρὶς φυσικὰ ποτὲ νὰ παραβῶ νόμον Θεοῦ, ἀλλὰ ζῶν σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ κερδήσω τοὺς ἀνόμους.

Στοὺς ἀσθενεῖς κατὰ τὴν πίστι καὶ τὴ γνῶσι συμπεριφέρθηκα ὡς ἀσθενής, γιὰ νὰ κερδίσω τοὺς ἀσθενεῖς. Στοὺς πάντες ἔγινα τὰ πάντα, ὥστε παντοιοτρόπως ἐνεργώντας (συγκαταβαίνοντας δηλαδή, ἀλλ’ ὄχι καὶ παραβαίνοντας τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ) νὰ σώσω μερικούς.

Ἔγινα εἰς τοὺς ἀσθενεῖς κατὰ τὴν πίστιν καὶ τὴν γνῶσιν Χριστιανοὺς σὰν ἀσθενής, διὰ νὰ κερδήσω εἰς Χριστὸν τοὺς ἀσθενεῖς. Εἰς ὅλους ἔχω γίνει τὰ πάντα καὶ συγκατέβην πρὸς ὅλους τοὺς χαρακτῆρας, ὥστε μὲ κάθε τρόπον ἀνένοχον νὰ σώσω μερικούς.

Εἰς τοὺς ἀσθενεῖς κατὰ τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀρετὴν Χριστιανοὺς ἔγινα κι’ ἐγὼ σὰν ἀσθενής, διὰ νὰ κερδήσω εἰς Χριστὸν τοὺς ἀσθενεῖς. Εἰς ὅλους ἔγινα τὰ πάντα, χωρὶς βέβαια νὰ παραβῶ ποτὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ σώσω μὲ κάθε τίμημα καὶ θυσίαν ἔστω καὶ μερικούς.

Καὶ κάνω τοῦτο γιὰ τὸ κηρυττόμενο ἀγαθὸ τῆς σωτηρίας, γιὰ νὰ γίνω καὶ ἐγὼ (μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους πιστοὺς) μέτοχος σ’ αὐτό.

Πράττω δὲ τοῦτο χάριν τοῦ Εὐαγγελίου, διὰ νὰ γίνω μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους πιστοὺς σὰν ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς καὶ ἑγὼ συμμέτοχος εἰς τὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα τοῦτο ὑπόσχεται.

Αὐτὸ δὲ τὸ πράττω διὰ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ γίνω καὶ ἐγὼ μαζῆ μὲ τοὺς ἄλλους πιστοὺς συμμέτοχος εἰς τὴν χάριν καὶ τὰς δωρεάς, ποὺ παρέχει.

Δὲν ξέρετε, ὅτι οἱ δρομεῖς στὸ στάδιο ὅλοι μὲν τρέχουν, ἀλλ’ ἕνας λαμβάνει τὸ βραβεῖο; Ἔτσι νὰ τρέχετε, ὥστε νὰ κατακτήσετε τὸ βραβεῖο.

Εἰς στάδιον ἀγώνων πνευματικῶν εὑρισκόμεθα. Δὲν γνωρίζετε, ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ μέσα εἰς στάδιον λαμβάνουν μέρος εἰς τὸ ἀγώνισμα τοῦ δρόμου, ὅλοι μὲν τρέχουν, ἕνας δὲ λαμβάνει τὸ βραβεῖον; Νὰ τρέχετε λοιπὸν καὶ σεῖς καὶ νὰ ἀγωνίζεσθε ἔτσι προσεκτικὰ καὶ ἀκούραστα, διὰ νὰ κερδήσετε τὸ βραβεῖον.

Δὲν γνωρίζετε τί συμβαίνει μὲ αὐτοὺς ποὺ τρέχουν εἰς τὸ στάδιον; Ὅτι δηλαδὴ ὅλοι τρέχουν, ἔνας ὅμως παίρνει τὸ βραβεῖον; Ἔτσι καὶ σεῖς, νὰ τρέχετε μὲ ἐνθουσιασμὸν καὶ ἐπιμονὴν τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς, διὰ νὰ κερδήσετε ὅλοι, καὶ ὄχι ἔνας μόνον, τὸ βραβεῖον.

Ὅλοι δὲ οἱ ἀθληταὶ πάντοτε ἀσκοῦνται. Ἀλλ’ ἐκεῖνοι μὲν γιὰ νὰ λάβουν στεφάνι ποὺ μαραίνεται, ἐνῷ ἐμεῖς γιὰ νὰ λάβωμε στεφάνι ἀμάραντο.

Καθένας δὲ ποὺ ἀγωνίζεται, ἐγκρατεύεται εἰς ὅλα, ἀκόμη καὶ εἰς τὴν τροφὴν καὶ εἰς τὸ ποτόν. Καὶ ἐκεῖνοι μὲν ἀγωνίζονται καὶ ἐγκρατεύονται διὰ νὰ λάβουν στέφανον, ποὺ φθείρεται, ἠμεῖς ὅμως ἀγωνιζόμεθα δι’ ἄφθαρτον στέφανον.

Ἔχετε δὲ βέβαια ὑπ’ ὄψιν σας, ὅτι κάθε ἀθλητὴς ἐγκρατεύεται ἀπὸ ὅλα, φαγητά, ποτά, κ.λ.π. ἐκεῖνοι μὲν διὰ νὰ πάρουν ἔναν φθαρτὸν στέφανον, ἡμεῖς δὲ διὰ νὰ πάρωμεν ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸν ἄφθαρτον στέφανον.

Ἐγὼ λοιπὸν ἔτσι τρέχω, ὄχι γιὰ κάτι ἀβέβαιο (Γιὰ τὸν ἀγωνιζόμενο στὸ ὑλικὸ στάδιο τὸ βραβεῖο εἶναι ἀβέβαιο, ἐνῷ γιὰ τὸν ἀγωνιζόμενο στὸ πνευματικὸ στάδιο τὸ βραβεῖο εἶναι βέβαιο). Ἔτσι πυγμαχῶ, ὄχι σὰν νὰ δίνω γροθιὲς στὸν ἀέρα (Ὁ πνευματικῶς ἀγωνιζόμενος δὲν ματαιοπονεῖ).

Μιμηθῆτε τὸ παράδειγμά μου. Ἐγὼ λοιπὸν τρέχω ἔτσι, ὥστε ξεύρω καλὰ τί ζητῶ, διὰ ποῖον σκοπὸν ἀγωνίζομαι καὶ μὲ ποῖον τρόπον θὰ τὸν ἐπιτύχω. Δὲν παρουσιάζομαι σὰν νὰ πυγμαχῶ γρονθοκοπῶν τὸν ἀέρα καὶ ἀγωνιζόμενος στὰ κούφια.

Ἐγώ, λοιπόν, ἔτσι τρέχω καὶ ἀγωνίζομαι, ὄχι εἰς τὴν τύχην καὶ χωρὶς σκοπόν, ἀλλὰ μὲ συγκεκριμένον σκοπόν. Ἔτσι πυγμαχῶ πρὸς κάτι ὡρισμένον καὶ ὄχι σὰν νὰ γρονθοκοπῶ ἀέρα.

Κτυπῶ δὲ σκληρὰ τὸ σῶμα μου καὶ τὸ μεταχειρίζομαι σὰν δοῦλο, γιὰ νὰ μὴ κριθῶ ἐγώ, ποὺ κήρυξα σὲ ἄλλους, ἀνάξιος γιὰ τὸ βραβεῖο (Τὸ οὐράνιο βραβεῖο εἶναι βέβαιο γιὰ ὅποιον ἀγωνίζεται).

Ἄλλὰ ταλαιπωρῶ τὸ σῶμα μου καὶ τὸ μεταχειρίζομαι ὡς δοῦλον, διὰ νὰ μὴ ἀποδοκιμασθῶ καὶ ἀποδειχθῶ ἀνάξιος τοῦ βραβείου ἐγὼ ὁ ἴδιος, ποὺ ἐκήρυξα εἰς ἄλλους καὶ μὲ τὴν ἰδικήν μου προτροπὴν καὶ διδασκαλίαν ἔλαβαν αὐτοὶ τὸ βραβεῖον.

Ἄλλὰ ταλαιπωρῶ τὸ σῶμα μου καὶ τὸ ὑποβάλλω εἰς σκληρὰν πειθαρχίαν καὶ δουλείαν μήπως τυχὸν ἐνῷ θὰ ἔχω κηρύξει καὶ καλέσει ἄλλους εἰς σωτηρίαν, ἐγὼ ἀποδοκιμασθῶ ἀπὸ τὸν Θεόν.

Δὲν θέλω δὲ νὰ ἀγνοῆτε, ἀδελφοί, ὅτι οἱ πατέρες μας ἦταν ὅλοι κάτω ἀπὸ τὴν προστατευτικὴ νεφέλη καὶ ὅλοι μὲ ἀσφάλεια πέρασαν διὰ μέσου τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης.

Ὁ κίνδυνος δὲ τοῦ νὰ ἀποδοκιμασθῶμεν ὡς ἀνάξιοι εἶναι πραγματικός, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ τρομερὸν παράδειγμα τῶν προπατόρων μας Ἰσραηλιτῶν. Δὲν θέλω δηλαδὴ νὰ ἀγνοῆτε σεῖς, ἀδελφοί, ὅτι οἱ προπάτορες μας Ἰσραηλῖται ὅλοι ἦσαν ὑπὸ τὴν σκέπην καὶ προστασίαν τῆς νεφέλης καὶ ὅλοι ἀξιώθησαν νὰ περάσουν ἀσφαλῶς διὰ μέσου τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης.

Δὲν θέλω δέ, ἀδελφοί, νὰ ἀγνοῆτε, ὅτι οἱ πρόγονοι ἡμῶν τῶν Ἰσραηλιτῶν ὅλοι ἦσαν κάτω ἀπὸ τὴν σκέπην τῆς νεφέλης καὶ ὅλοι ἐπέρασαν ἀσφαλεῖς καὶ ὑγιεῖς διὰ μέσου τῆς θαλάσσης.

Ἔτσι ὅλοι, δίνοντας ἐμπιστοσύνη στὸ Μωυσῆ καὶ ἀκολουθώντας αὐτόν, ἔλαβαν βάπτισμα μέσα στὴ νεφέλη καὶ στὴ θάλασσα.

Καὶ ὅλοι μὲ ἐμπιστοσύνην ἠκολούθησαν τὸν Μωϋσ·ῆν καὶ ἐνώθησαν μαζὶ μὲ αὐτὸν σὰν διὰ βαπτίσματος, τὸ ὁποῖον ἔλαβαν ὡς εἰς ἄλλην κολυμβήθραν μέσα εἰς τὴν νεφέλην καὶ τὴν θάλασσαν.

Καὶ ὅλοι διὰ τοῦ Μωϋσέως καὶ μαζῆ μὲ τὸν Μωϋσῆν ἐπῆραν σὰν ἕνα εἶδος βαπτίσματος εἰς τὴν νεφέλην καὶ εἰς τὴν θάλασσαν (πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐτόνωσε τοὺς δεσμοὺς μεταξύ των, ὡς ἑνὸς λαοῦ τοῦ Θεοῦ).

Ἐπίσης ὅλοι ἔφαγαν τὴν αὐτὴ θαυματουργικὴ τροφή.

Καὶ ὅλοι ἔφαγαν τὴν αὐτὴν τροφὴν τοῦ μάννα, ποὺ τοὺς ἐδίδετο μὲ ὑπερφυσικὴν ἐνέργειαν τοῦ Πνεύματος.

Καὶ ὅλοι ἔφαγαν τὴν αὐτὴν τροφήν, τὸ μάννα, τὸ ὁποῖον τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ τοὺς ἔδιδε.

Καὶ ὅλοι ἤπιαν τὸ αὐτὸ θαυματουργικὸ ποτὸ. Διότι ἔπιναν ἀπὸ τὸν πνευματικὸ βράχο, ὁ ὁποῖος τοὺς συνώδευε, ὁ δὲ βράχος ἦταν ὁ Χριστός.

Καὶ ὅλοι ἔπιον τὸ αὐτὸ ποτόν, τὸ ὁποῖον μὲ ὑπερφυσικὴν πνευματικὴν ἐνέργειαν ἀνέβλυσε. Διότι ἔπιναν ἀπὸ ὑπερφυσικὴν καὶ ἀόρατον πέτραν, ποὺ τοὺς ἠκολούθει, ἡ πέτρα δὲ αὐτὴ ἦτο ὁ Χριστός.

Καὶ ὅλοι ἔπιαν τὸ αὐτὸ ποτόν, τὸ ὁποῖον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τοὺς προσέφερε. Διότι ἔπιναν ἀπὸ ὑπερφυσικὴν καὶ ἀόρατον, ἀπὸ πνευματικὴν πέτραν, ποὺ τοὺς ἀκολουθοῦσε· αὐτὴ δὲ ἡ πέτρα ἦτο ὁ Χριστός.

Ἀλλὰ στοὺς περισσοτέρους ἀπ’ αὐτοὺς δὲν εὐαρεστήθηκε ὁ Θεός, γι’ αὐτὸ ἡ ἔρημος στρώθηκε μὲ τὰ πτώματά τους.

λλὰ καίτοι ἀπήλαυσαν ὅλοι τους τὰ ἐξαιρετικὰ αὐτὰ προνόμια, μὲ τοὺς περισσοτέρους ἀπὸ αὐτοὺς δὲν εὐαρεστήθη ὁ Θεός. Διότι τοὺς ὠργίσθη καὶ ἐστρώθησαν κάτω νεκροὶ εἰς τὴν ἔρημον, χωρὶς νὰ πατήσουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας.

Ἀλλά, καίτοι ὅλοι ἐπῆραν τὰς δωρεὰς αὐτὰς τοῦ Πνεύματος, ὁ Θεὸς δὲν εὐηρεστήθη καὶ δὲν ἔδωσε τὴν εἰδικὴν εὐμένειάν του εἰς τοὺς περισοτέρους ἀπὸ αὐτούς. Καὶ τοῦτο, ἐπειδὴ οἱ περισσότεροι παρέβησαν τὸ θέλημά του, ἐτιμωρήθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσαν κάτω νεκροὶ εἰς τὴν ἔρημον γῆν.

Αὐτὰ δὲ ἔγιναν παραδείγματα γιὰ μᾶς, γιὰ νὰ μὴν ἐπιθυμοῦμε πράγματα κακά, ὅπως ἐπιθύμησαν ἐκεῖνοι.

Ὅλα δὲ αὐτὰ ἔγιναν προφητικαὶ εἰκόνες, ποὺ προλέγουν τί θὰ συμβῇ καὶ εἰς ἡμᾶς, ὥστε νὰ προσέχωμεν διὰ νὰ μὴ εἴμεθα ἐπιθυμηταὶ κακῶν, καθὼς καὶ ἐκεῖνοι ἐπεθύμησαν κακὰ καὶ ἐτιμωρήθησαν.

Αὐτὰ ὅλα ἔγιναν προφητικὰ σύμβολα καὶ ἀλληγορίαι δι’ ἡμᾶς καὶ μᾶς διδάσκουν νὰ μὴ κυριευώμεθα ἀπὸ ἐπιθυμίας κακῶν καὶ ἁμαρτωλῶν πραγμάτων, ὅπως ἐκεῖνοι ἐπεθύμησαν.

Οὔτε νὰ γίνεσθε εἰδωλολάτρες, ὅπως ἔγιναν μερικοὶ ἀπ’ αὐτούς. Ὁπως ἡ Γραφὴ ἀναφέρει, Κάθησε ὁ λαὸς νὰ φάγῃ καὶ νὰ πιῇ, καὶ σηκώθηκαν καὶ διασκέδαζαν μὲ ὀργιώδεις εἰδωλολατρικοὺς χορούς (γύρω ἀπὸ τὸ εἴδωλο, τὸ χρυσὸ μοσχάρι).

Καὶ μὴ γίνεσθε μὲ τὰ εἰδωλόθυτα εἰδωλολάτραι, ὅπως ἔγιναν μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, καθὼς ἔχει γραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἐξόδου: Ἐκάθησεν ὁ λαὸς νὰ φάγῃ καὶ νὰ πίῃ καὶ ἐσηκώθησαν μετὰ τὸ φαγητὸν καὶ ἔπαιζον χορεύοντες εἰς τιμὴν καὶ λατρείαν τοῦ μόσχου, ποὺ τὸν εἶχαν στήσει ὡς εἴδωλόν τους.

Οὔτε δὲ νὰ γίνεσθε εἰδωλολάτραι τρώγοντες μὲ εὐλάβειαν τὰ εἰδωλόθυτα, ὅπως ἔγιναν μερικοὶ ἀπὸ ἐκείνους, καθὼς ἔχει γραφῆ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην· «ἐκάθισεν ὁ λαὸς νὰ φάγῃ καὶ νὰ πίῃ καὶ ἐσηκώθησαν ἔπειτα νὰ παίξουν καὶ νὰ χορεύσουν πρὸς τιμὴν καὶ λατρείαν τοῦ εἰδώλου, τοῦ χρυσοῦ μόσχου που εἶχαν στήσει».

Οὔτε νὰ κάνωμε ἀνήθικες πράξεις, ὅπως μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ἔκαναν ἀνήθικες πράξεις, καὶ θανατώθηκαν σὲ μιὰ ἡμέρα εἰκοσιτρεῖς χιλιάδες.

Ἀκόμη δὲ ἂς μὴ πορνεύωμεν, καθὼς μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐπόρνευσαν καὶ διὰ τιμωρίας τοῦ Θεοῦ ἔπεσαν νεκροὶ εἰς μίαν ἡμέραν εἴκοσι τρεῖς χιλιάδες.

Ἀκόμη δὲ ἂς μὴ παρασυρώμεθα ποτὲ ἀπὸ τὴν πορνείαν, ὅπως μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐπόρνευσαν καὶ εἰς μίαν ἡμέραν ἔπεσαν κάτω νεκροὶ εἴκοσι τρεῖς χιλιάδες.

Οὔτε νὰ προκαλοῦμε τὸ Χριστό, ὅπως καὶ μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς τὸν προκάλεσαν, καὶ θανατώθηκαν ἀπὸ τὰ φίδια.

Καὶ ἂς μὴ πειράζωμεν τὸν Χριστόν, ζητοῦντες νὸ δοκιμάσωμεν, ἂν θὰ μᾶς φυλάξῃ ἀπὸ τὸν κίνδυνον τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθίμων ἡ παντοδυναμία καὶ εὐσπλαγχνία του. Ἔτσι τὸν ἐπείραξαν καὶ μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, καὶ διὰ τοῦτο ἐθανατώθησαν ἀπὸ τὰ φαρμακερὰ δαγκώματα τῶν φιδιῶν.

Οὔτε νὰ ζητοῦμεν νὰ δοκιμάσωμεν, ἐὰν ὁ Χριστὸς θὰ μᾶς φυλάξῃ ἀπὸ τοὺς κινδύνους τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς εἰδωλολατρείας, ὅπως καὶ μερικοὶ ἀπὸ ἐκείνους ἐπείραξαν τότε τὸν Θεὸν καὶ διὰ τὴν παράβασίν των αὐτὴν ἐπέθαναν δαγκωμένοι ἀπὸ τὰ δηλητηριώδη φίδια.

Οὔτε νὰ γογγύζετε, ὅπως μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς γόγγυσαν, καὶ θανατώθηκαν ἀπὸ τὸν ἐξολοθρευτὴ ἄγγελο.

Καὶ μὴ γογγύζετε εἰς τὰς θλίψεις καὶ δοκιμασίας, καθὼς καὶ μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐγογγυσαν καὶ ἐθανατώθησαν ἀπὸ τὸν ἐξολοθρευτὴν ἄγγελον.

Καὶ μὴ γογγύζετε εἰς καιρὸν θλίψεων ἐναντίων τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ μερικοὶ ἀπὸ ἐκείνους ἐγόγγυσαν καὶ ἐξωλοθρεύθησαν ἀπὸ τὸν ἐξολοθρευτὴν ἄγγελον.

Ὅλα δὲ αὐτὰ συνέβαιναν σ’ ἐκείνους παραδειγματικά, καὶ γράφτηκαν γιὰ νὰ διδάσκουν ἐμᾶς, στοὺς ὁποίους ἔφθασαν τὰ ἔσχατα τῶν αἰώνων (ἡ τελευταία περίοδος τοῦ χρόνου, ἡ χριστιανικὴ περίοδος).

Ὅλα δὲ αὐτὰ συνέβαιναν εἰς ἐκείνους καὶ ὡς προφητικαὶ προεικονίσεις· ἐγράφησαν δὲ διὰ νὰ νουθετηθῶμεν καὶ σωφρονισθῶμεν ἠμεῖς, εἰς τοὺς ὁποίους κατέληξαν οἱ ἔσχατοι χρόνοι, κατὰ τοὺς ὁποίους ἤρχισεν ἡ νέα περίοδος τοῦ Μεσσίου, καὶ μετὰ τοὺς ὁποίους θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου καὶ ἡ δευτέρα παρουσία.

Ὅλαι δὲ αὐταὶ αἱ τιμωρίαι ἐπεβλήθησαν εἰς ἐκείνους, διότι ἔτσι ἔπρεπε νὰ γίνῃ. Ἀλλ’ αὐτὰ ἦσαν καὶ προφητικὰ σύμβολα· ἐγράφησαν καὶ διὰ τὴν νουθεσίαν καὶ καθοδήγησιν ἡμῶν τῶν σημερινῶν πιστῶν, εἰς τοὺς ὁποίους κατέληξαν οἱ τελευταίοι χρόνοι τῆς προχριστιανικῆς περιόδου καὶ ἤρχισεν ἡ νέα ἐποχὴ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ.

Ὥστε ὅποιος νομίζει, ὅτι στέκεται καλά, ἂς προσέχῃ νὰ μὴ πέσῃ.

Ἀπὸ τὰ διδακτικὰ λοιπὸν αὐτὰ παραδείγματα τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραὴλ βγαίνει ὡς συμπέρασμα, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὴν ἰδέαν, ὅτι στέκεται καλά, ἂς προσέχῃ μήπως πέσῃ, ὅπως ἔπεσαν καὶ οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἀνέφερα.

Ἂς τὰ ἔχωμεν, λοιπόν, ὑπ’ ὄψιν αὐτὰ ἡμεῖς οἱ σημερινοὶ Χριστιανοί, ὥστε ἐκεῖνος ποὺ νομίζει, ὅτι στέκεται καλὰ εἰς τὴν πίστιν, ἂς προσέχῃ μήπως πέσῃ, ὅπως ἔπεσαν οἱ Ἑβραῖοι τότε.

Δὲν σᾶς ἔχει καταλάβει δοκιμασία, εἰμὴ ἀνάλογη πρὸς τὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις. Ὁ δὲ Θεὸς εἶναι εὔσπλαχνος καὶ δὲν θὰ σᾶς ἀφήσῃ νὰ δοκιμασθῆτε παραπάνω ἀπὸ τὶς δυνάμεις σας, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὴ δοκιμασία θὰ δώσῃ καὶ τὴ διέξοδο, ὥστε νὰ δύνασθε νὰ ὑποφέρετε.

Δὲν σᾶς κατέλαβε ἕως τώρα πειρασμὸς μεγάλος, ἀλλὰ κάθε πειρασμός, ποὺ ἀντιμετωπίσατε, ἦτο προσωρινὸς καὶ ἀνάλογος πρὸς τὰς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου. Ὅσον δὲ διὰ τοὺς πειρασμούς, ποὺ ἐνδέχεται νὰ σᾶς εὔρουν εἰς τὸ μέλλον λόγῳ καὶ τοῦ ὅτι μὲ τὴν ἀποφυγὴν τῶν εἰδωλοθύτων θὰ γίνεσθε δυσάρεστοι εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας, μὴ ξεχάνετε, ὅτι εἶναι ἄξιος πάσης ἐμπιστοσύνης ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὰς ὑποσχέσεις του, δὲν θὰ σᾶς ἀφήσῃ νὰ πειρασθῆτε παραπάνω ἀπὸ τὴν δύναμίν σας, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸν πειρασμὸν θὰ φέρῃ καὶ τὸ τέλος τοῦ πειρασμοῦ, ὥστε νὰ ἠμπορῆτε νὰ ὑποφέρετε αὐτόν.

Πειρασμὸς βέβαια μεγάλος ἕως τώρα δὲν σᾶς ἔχει καταλάβει, εἰμὴ μόνον μικροπειρασμοὶ προσωρινοί, τοὺς ὁποίους ἠμπορεῖ νὰ ὑποστῇ καὶ νὰ ὑπερνικήσῃ ὁ ἄνθρωπος. Ἔὰν δὲ εἰς τὸ μέλλον παρουσιασθοῦν μεγάλοι πειρασμοί, μὴ λησμονεῖτε, ὅτι εἶναι ἀξιόπιστος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ σᾶς ἀφήσῃ νὰ πειρασθῆτε παραπάνω ἀπὸ τὴν δύναμίν σας, ἀλλὰ μαζῆ μὲ τὸν πειρασμὸν θὰ ἀνοίξῃ καὶ διέξοδον, ὥστε νὰ βγῆτε ἀπὸ τὸν περιρασμὸν καὶ θὰ σᾶς δώσῃ τὴν δύναμιν νὰ τὸν ὑπομείνετε.

Γι’ αὐτὸ, ἀγαπητοί μου, φεύγετε μακριὰ ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία.

Ἀκριβῶς δι αὐτό, ἀγαπητοί μου, φεύγετε μακρὰν ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρίαν, χωρὶς νὰ φοβηθῆτε, μήπως σᾶς δημιουργηθῇ διὰ τοῦτο πειρασμὸς ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρας.

Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, ἀγαπητοί μου, φεύγετε μακρυὰ ἀπὸ τὴν εἰδωλαλατρείαν, ἀπὸ τὰς θυσίας, τὰ ἔθιμα καὶ τὴν ζωὴν τῶν εἰδωλολατρῶν (χωρὶς νὰ φοβηθῆτε τὰς παρεξηγήσεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς ἐκ μέρους αὐτῶν).

Ὁμιλῶ σὲ σᾶς ὡς ἀνθρώπους λογικοὺς καὶ συνετούς. Κρίνετε σεῖς αὐτὸ ποὺ σᾶς λέγω.

Ὁμιλῶ πρὸς σᾶς σὰν εἰς φρονίμους καὶ συνετούς, ποὺ εἶσθε. Κρίνατε σεῖς δι’ αὐτό, τὸ ὁποῖον θὰ σᾶς εἴπω ἀμέσως.

Ὁμιλῶ πρὸς σᾶς, ὡς πρὸς ἀνθρώπους συνετοὺς καὶ λογικούς, κρίνατε καὶ σεῖς αὐτὸ τὸ ὁποῖον θὰ σᾶς πῶ·

«Τὸ ποτήριο τῆς εὐλογίας», τὸ ὁποῖον εὐλογοῦμε (γιὰ νὰ καθαγιασθῇ), δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ; Ὁ (καθαγιασμένος) ἄρτος, τὸν ὁποῖο τεμαχίζουμε (γιὰ νὰ μεταλάβωμε), δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ; (Ὅταν τρώγωμε ἀπὸ τὸν ἁγιασμένο ἄρτο καὶ πίνωμε ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τοῦ «ποτηρίου τῆς εὐλογίας», ἐρχόμεθα σὲ κοινωνία μὲ τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ· μεταδίδεται σὲ μᾶς τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ· ἑνωνόμεθα μὲ τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ).

Τὸ ποτήριον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὁ Κύριος ἀπήγγειλε τὴν εὐχαριστήριον δοξολογίαν καὶ τὸ ὁποῖον μὲ εὐχαριστήριον προσευχὴν καθαγιάζομεν, δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ; Ὁ ἄρτος, τὸν ὁποῖον εἰς τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας κόπτομεν, δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ;

Τὸ ποτήριον, τὸ ὁποῖον ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ηὐλόγησε κατὰ τὸν μυστικὸν δεῖπνον, καὶ τὸ ὁποῖον ἡμεῖς μὲ προσευχήν, μὲ εὐχαριστίας καὶ δεήσεις ἁγιάζομεν, σύμφωνα πρὸς τὸ θέλημά του, δὲν εἶναι κοινωνία καὶ συμμετοχὴ εἰς τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ; Ὁ ἄρτος, τὸν ὁποῖον εἰς τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας κόπτομεν εἰς τεμάχια καὶ μοιραζόμεθα μεταξύ μας, δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ;

Ἐπειδὴ ἕνας ἄρτος ὑπάρχει, οἱ πολλοὶ εἴμεθα ἕνα σῶμα (ἠθικὸ καὶ μυστικὸ σῶμα), διότι ὅλοι ἀπὸ τὸν ἕνα ἄρτο μεταλαμβάνουμε.

Ἐπειδὴ δὲ ἕνας εἶναι ὁ οὐράνιος αὐτὸς ἄρτος, διὰ τοῦτο ἕνα ἠθικὸν σῶμα εἴμεθα οἱ πολλοί. Διότι ὅλοι ἀπὸ τὸν ἕνα ἄρτον μετέχομεν καὶ ἐνωνόμεθα ὅλοι μὲ αὐτὸν καὶ διὰ μέσου αὐτοῦ γινόμεθα ἕνα καὶ μεταξύ μας.

Ἐπειδὴ δὲ ἕνας εἶναι ὁ ἄρτος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον κοινωνοῦμεν, ἕνα πνευματικὸν σῶμα εἴμεθα οἱ πολλοί. Διότι ὅλοι ἀπὸ τὸν ἕνα ἄρτον, τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, μετέχομεν, καὶ δι’ αὐτοῦ ἐνωνόμεθα ὅλοι μεταξύ μας.

Κοιτάξετε τὸ σαρκικό Ἰσραήλ (τοὺς Ἰσραηλῖτες ποὺ δὲν πίστευσαν στὸ Χριστό). Αὐτοί, οἱ ὁποῖοι τρώγουν τὰ προσφερόμενα ὡς θυσίες, δὲν εἶναι κοινωνοὶ τοῦ θυσιαστηρίου;

Διὰ νὰ βεβαιωθῆτε δέ, ὅτι μὲ τὰ εἰδωλόθυτα γινόμεθα συμμέτοχοι τοῦ θυσιαστηρίου τῶν εἰδώλων, κυττάξετε τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ εἶναι σαρκικοὶ ἀλλ’ ὄχι καὶ πνευματικοὶ ἀπόγονοι τῶν πατριαρχῶν. Δὲν εἶναι γεγονός, ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ τρώγουν τὰς θυσίας, αἱ ὁποῖαι προσφέρονται ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς του Ἰσραήλ, εἶναι κοινωνοὶ καὶ συμμέτοχοι τοῦ θυσιαστηρίου;

Κυττάξατε τοὺς Ἰσραηλίτας οἱ ὁποῖοι εἶναι μόνον κατὰ σάρκα καὶ ὄχι κατὰ πνεῦμα ἀπόγονοι τῶν πατριαρχῶν· αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι τρώγουν τὰς θυσίας ποὺ προσφέρονται εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Ἱερουσαλήμ, δὲν εἶναι κοινωνοὶ καὶ συμμέτοχοι τοῦ θυσιαστηρίου; (Ἔτσι καὶ ὅσοι τρώγουν μὲ πίστιν τὰς θυσίας τῶν εἰδώλων γίνονται συμμέτοχοι καὶ κοινωνοὶ τῶν εἰδώλων).

Καὶ τὶ ἐννοῶ μ’ αὐτὸ; Ἐννοῶ, ὅτι τὸ εἴδωλο εἶναι κάτι; Ἢ ὅτι τὸ εἰδωλόθυτο (τὸ κρέας τῆς εἰδωλολατρικῆς θυσίας) εἶναι κάτι; Ὄχι βεβαίως.

Ἔτσι καὶ ὅσοι τρώγουν τὰς θυσίας τῶν εἰδώλων. Γίνονται καὶ αὐτοὶ συμμέτοχοι καὶ συγκοινωνοὶ τῶν εἰδώλων. Τί λέγω λοιπόν; Λέγω ἆραγε, ὅτι τὸ εἴδωλον εἶναι κάτι καὶ ἐξεικονίζει πραγματικὸν Θεόν; Ἢ ὅτι τὸ εἰδωλόθυτον εἶναι κάτι καὶ ἔχει κάποιαν δύναμιν; Ὄχι, δὲν λέγω κάτι τέτοιο.

Λοιπόν, τί λέγω; Ὅτι ὑπάρχει πράγματι εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν εἴδωλον, ποὺ εἰκονίζει ἀληθινὸν Θεόν; Ἢ ὅτι τὸ εἰδωλόθυτον εἶναι κάτι ποὺ ἐγκλείει κάποιαν ἱερότητα καὶ δύναμιν; Ὄχι βέβαια.

Ἀλλ’ ἐννοῶ, ὅτι αὐτὰ, ποὺ θυσιάζουν οἱ εἰδωλολάτρες, τὰ θυσιάζουν στὰ δαιμόνια (ποὺ κρύπτονται πίσω ἀπὸ τὰ εἴδωλα) καὶ ὄχι στὸ Θεό. Καὶ δέν θέλω νὰ ἔρχεσθε σὲ κοινωνία μὲ δαιμόνια.

Ἀλλὰ λέγω, ὅτι τὰ ζῶα, ποὺ προσφέρουν θυσίαν οἱ ἐθνικοὶ καὶ εἰδωλολάτραι, τὰ θυσιάζουν εἰς τὰ δαιμόνια καὶ ὄχι εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεόν. Διότι πίσω ἀπὸ τὰ εἴδωλα κρύπτονται δαιμόνια. Δὲν θέλω δὲ σεῖς νὰ γίνεσθε συγκοινωνοὶ καὶ συμμέτοχοι τῶν δαιμονίων.

Ἀλλὰ λέγω, ὅτι τὰ ζῶα καὶ αἱ ἄλλαι προσφοραί, ποὺ θυσιάζουν οἱ εἰδωλολάτραι, «τὰ θυσιάζουν εἰς τὰ δαιμόνια, καὶ ὄχι εἰς τὸν Θεόν». Ἐγώ, λοιπόν, δὲν θέλω νά γίνεσθε σεῖς συμμέτοχοι καὶ κοινωνοὶ τῶν δαιμονίων.

Δὲν μπορεῖτε νὰ πίνετε καὶ ἀπὸ τὸ ποτήριο τοῦ Κυρίου καὶ ἀπὸ τὸ ποτήριο τῶν δαιμονίων. Δὲν μπορεῖτε νὰ μετέχετε καὶ στὴν τράπεζα τοῦ Κυρίου καὶ στὴν τράπεζα τῶν δαιμονίων.

Δὲν ἠμπορεῖτε χωρὶς ἐνοχὴν νὰ πίνετε συγχρόνως τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου, ποὺ δίδεται εἰς τὴν θείαν Εὐχαριστίαν, καὶ τὸ ποτήριον τῶν σπονδῶν, ποὺ προσφέρονται εἰς τὰ εἴδωλα. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ λαμβάνετε μέρος εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὴν τράπεζαν τῶν δαιμονίων.

Δὲν ἠμπορεῖτε καὶ δὲν πρέπει νὰ πίνετε τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου, τὸ ποτήριον τῆς θείας Εὐχαρηστίας, καὶ κατόπιν νὰ πίνετε ἀπὸ τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου ποὺ προσφέρεται ὡς σπονδὴ καὶ θυσία εἰς τὰ δαιμόνια. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ μετέχετε εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὴν τράπεζαν τῶν δαιμονίων.

Ἢ μήπως θέλουμε νὰ προκαλέσωμε τὴ ζηλοτυπία καὶ ὀργὴ τοῦ Κυρίου; Μὴπως εἴμεθα ἰσχυρότεροί του;

Ἐὰν δὲ ἐπιμένετε νὰ λαμβάνετε μέρος καὶ εἰς τὰ δύο, ἠξεύρετε τί κάνετε; Προκαλοῦμεν ἔτσι εἰς ζηλοτυπίαν τὸν Κύριον καὶ τὸν ἐρεθίζομεν. Μήπως εἴμεθα ἰσχυρότεροί του, ὥστε νὰ δυνηθῶμεν ν’ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν ὀργήν του;

Ἢ παρακινοῦμεν εἰς ζηλοτυπίαν καὶ παροργίζομεν τὸν Κύριον ἐναντίον μᾳς; Καὶ μήπως τάχα εἴμεθα ἰσχυρότεροι ἀπὸ αὐτόν, διὰ νὰ ἀντικρύσωμεν τὴν δικαίαν ὀργήν του;

Εἶμαι ἐλεύθερος νὰ κάνω ὅλα, ἀλλὰ δὲν συμφέρουν ὅλα. Εἶμαι ἐλεύθερος νὰ κάνω ὅλα, ἀλλὰ δὲν οἰκοδομοῦν ὅλα.

Ὅλα ἔχω ἐξουσίαν νὰ τὰ πράττω, ἀλλὰ δὲν συμφέρουν καὶ δὲν εἶναι ὠφέλιμα εἰς ἐμὲ ὅλα. Ὅλα ἔχω ἐξουσίαν νὰ τὰ πράττω, ἀλλὰ δὲν οἰκοδομοῦν ὅλα τὸν πλησίον μου.

Ὅλα ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ τὰ πράττω, ἀλλὰ δὲν εἶναι συμφέρον καὶ ὠφέλιμον δι’ ἐμὲ νὰ τὰ πράττω ὅλα. Ὅλα ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ τὰ κάνω, ἀλλὰ δὲν οἰκοδομοῦν ὅλα εἰς τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας.

Ἂς μὴν ἐνδιαφέρεται κανεὶς γιὰ τὸ δικό του συμφέρον ἐγωιστικά, ἀλλὰ καθένας ἂς ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ ἄλλου (Νὰ μὴν εἶναι κανεὶς φίλαυτος, ἀλλ’ ἀλτρουϊστής).

Ἂς μὴ ζητῇ ἐγωϊστικὰ κανεὶς ὅ,τι τοῦ ἀρέσει ἢ ὅ,τι τὸν συμφέρει, ἀλλ’ ἂς ζητῇ ὁ καθένας τὸ συμφέρον καὶ τὴν πνευματικὴν ὠφέλειαν τοῦ ἄλλου.

Κανεὶς δέ, παρασυρόμενος ἀπὸ τὴν φιλαυτίαν του, νὰ μὴ ἐπιζητῇ ὅ,τι τοῦ ἀρέσει ἢ ὃ,τι τὸν ἐξυπηρετεῖ, ἀλλ’ ἂς ἐπιδιώκῃ καὶ ἂς ἐνδιαφέρεται ὁ καθένας καὶ διὰ τὸ καλὸν τοῦ ἄλλου.

Ὅ,τι πωλεῖται στὸ κρεοπωλεῖο νὰ τρώγετε, χωρὶς καθόλου νὰ ἐξετάζετε (ἂν προέρχεται ἀπὸ εἰδωλολατρικὴ θυσία ἢ ὄχι), γιὰ νὰ μὴ δημιουργῆται πρόβλημα συνειδήσεως.

Τὸ καθῆκον σας δὲ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ τηρῆτε καὶ σχετικῶς πρὸς τὰ εἰδωλόθυτα, διὰ τὰ ὁποῖα ἰσχύουν αὐτά, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω ἀμέσως. Κάθε τι ποὺ πωλεῖται εἰς τὸ κρεοπωλεῖον, τρώγετε τό, χωρὶς νὰ ἐξετάζετε, ἐὰν αὐτὸ εἶναι εἰδωλόθυτον, καὶ μὴ ζητῆτε πληροφορίας, αἱ ὁποῖαι ἠμπορεῖ νὰ ταράξουν τὴν συνείδησίν σας. Ὅταν δηλαδὴ δὲν ἠξεύρετε, ὅτι αὐτὸ ποὺ τρώγετε εἶναι εἰδωλόθυτον, θὰ τὸ τρώγετε ἀδιαφόρως καὶ θὰ ἔχετε ἥσυχον τὴν συνείδησίν σας.

Ἔτσι κάθε κρέας ποὺ πωλεῖται εἰς τὸ κρεοπωλεῖον, χωρὶς νὰ ἐξετάζετε ἀπὸ ποῦ προέρχεται, ἂς τὸ τρώγετε, διὰ νὰ μὴ δίδετε καὶ ἀφορμὴν ταραχῆς εἰς τὴν συνείδησίν σας.

Διότι τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ, καὶ ὅλα ὅσα βρίσκονται σ’ αὐτή.

Θὰ ἔχετε δὲ ἥσυχον τὴν συνείδησίν σας, διότι θὰ τὸ τρώγετε μὲ τὸ φρόνημα, ὅτι ἡ γῆ καὶ κάθε τι ποὺ πληροῖ καὶ γεμίζει αὐτήν, ἀνήκει εἰς τὸν Κύριον. Συνεπῶς καὶ αὐτὸ ποὺ τρώγετε, τοῦ Κυρίου εἶναι.

Ἂς σκέπτεσθε δέ, ὅτι ὄχι μόνον τὰ κρέατα, ἀλλ’ «ὅλη ἡ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἀνήκουν εἰς τὸν Κύριον».

Ἐὰν δὲ κάποιος ἀπὸ τοὺς μὴ χριστιανοὺς σᾶς προσκαλῇ καὶ θέλετε νὰ πᾶτε, τρώγετε ὅ,τι σᾶς παραθέτουν, χωρὶς καθόλου νὰ ἐξετάζετε, γιὰ νὰ μὴ δημιουργῆται πρόβλημα συνειδήσεως.

Ἐὰν δὲ σᾶς προσκαλῇ νὰ συμφάγετε κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ θέλετε νὰ πάτε, κάθε τι ποὺ σᾶς παρατίθεται, τρώγετέ το, χωρὶς νὰ κάμετε καμμίαν ἐξέτασιν, διὰ νὰ μὴ λαμβάνετε ἀφορμὴν καὶ σᾶς τύπτῃ ἡ συνείδησις.

Ἐὰν δὲ σᾶς προσκαλῇ εἰς φαγητὸν κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ θέλετε νὰ πᾶτε, τρώγετε κάθε τι ποὺ παρατίθεται εἰς τὴν τράπεζαν, χωρὶς νὰ ἐξετάζεται ἀπὸ ποὺ προέρχεται, διὰ νὰ μὴ δώσετε ἀφορμὴν τύψεων εἰς τὴν συνείδησίν σας.

Ἐὰν ὅμως κανεὶς σᾶς πῇ, «Αὐτὸ εἶναι εἰδωλόθυτο (κρέας ἀπὸ εἰδωλολατρικὴ θυσία)», μὴ τὸ τρώγετε ἐξ αἰτίας ἐκείνου, ποὺ σᾶς τὸ εἶπε, καὶ ἐξ αἰτίας τῆς συνειδήσεως (Ἀλλιῶς θὰ μπορούσατε νὰ τὸ φᾶτε). Διότι τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ, καὶ ὅλα ὅσα βρίσκονται σ’ αὐτή.

Ἐὰν ὅμως σᾶς εἴπῃ κανείς, ὅτι αὐτό, ποὺ σᾶς παραθέτουν, εἶναι εἰδωλόθυτον, τότε μὴ τὸ τρώγετε δι’ ἐκεῖνον, ποὺ σᾶς τὸ ἀνήγγειλε καὶ διὰ τὴν συνείδησίν του, ἡ ὁποία ἑπόμενον εἶναι νὰ τὸν τύψῃ, ἐὰν φάγῃ καὶ αὐτός, ἢ νὰ ἐξεγερθῇ ἐναντίον σας, ἐὰν δὲν φάγῃ. Σᾶς λέγω λοιπὸν νὰ μὴ τὸ τρώγετε, ὄχι διότι τὰ εἰδωλόθυτα ἠμπορεῖ νὰ σᾶς μολύνουν, διότι, ὅπως εἴπαμεν, τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ καὶ κάθε τι, ἀπὸ τὸ ὁποῖον εἶναι γεμάτη.

Ἐὰν ὅμως σᾶς πῇ κανεὶς «αὐτὸ ποὺ παρατίθεται εἶναι εἰδωλόθυτον», μὴ τὸ τρῶτε, ὄχι διότι εἶναι μολυσμένον, ἀλλὰ δι’ ἐκεῖνον, ποὺ σᾶς τὸ κατέστησε γνωστὸν καὶ διὰ τὴν συνείδησίν του, ἡ ὁποία εἶναι ἑπόμενον νὰ τὸν τύψῃ ἐὰν φάγῃ καὶ αὐτὸς καὶ νὰ ἐξεγερθῇ καὶ σκανδαλισθῇ ἐναντίον σας, ἐὰν αὐτὸς μὲν δὲν φάγῃ, φάγετε ὅμως σεῖς. Πάλιν ὅμως σᾶς ἐπαναλαμβάνω, ὅτι τὰ πάντα ἀνήκουν εἰς τὸν Κύριον, διότι τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ καὶ κάθε τί ποὺ τὴν γεμίζει.

Λέγοντας δὲ συνείδησι ἐννοῶ, ὄχι τὴ δικὴ σου, ἀλλὰ τὴ συνείδησι τοῦ ἄλλου (Πρέπει νὰ λαμβάνω ὑπ’ ὄψιν τὴ συνείδησι τοῦ ἄλλου). Διότι ἡ ἐλευθερία μου (νὰ τρώγω καὶ εἰδωλόθυτα) γιατί (νὰ δίνω ἀφορμὴ) νὰ κατακρίνεται ἀπὸ ἄλλη συνείδησι;

Ὅταν δὲ λέγω συνείδησιν, ἐννοῶ ὄχι τὴν ἰδικήν σου, ἀλλὰ τὴν συνείδησιν του ἄλλου. Πρέπει δὲ νὰ προσέχω τὴν συνείδησιν τοῦ ἄλλου καὶ νὰ μὴ τρώγω. Διότι πρὸς τί ἡ ἐλευθερία, ποὺ ἔχω τοῦ νὰ τρώγω καὶ εἰδωλόθυτα ἀκόμη, νὰ γίνεται ἀφορμὴ κατακρίσεως ἀπὸ τὴν συνείδησιν τοῦ ἄλλου;

Συνείδησιν δὲ λέγω ὄχι τὴν ἰδικήν σου, ἀλλὰ τοῦ ἄλλου. Ἴσως ὅμως ἐρωτήσῃ κανείς· διατί ἡ ἐλευθερία, τὴν ὁποίαν ἔχω ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ τρώγω καὶ ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἀκόμη, νὰ κρίνεται καὶ νὰ καταδικάζεται ἀπὸ τὴν συνείδησιν τοῦ ἄλλου;

Ἐὰν ἐγὼ μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ (ποὺ χαρίζει τὰ ἀγαθὰ) τρώγω ὁ,τιδήποτε, γιατὶ νὰ κακολογοῦμαι γι’ αὐτό, γιὰ τὸ ὁποῖο ἐγὼ εὐχαριστῶ τὸ Θεό; (Πρᾶγμα, ποὺ εἶναι ὑπόθεση εὐχαριστίας, γιατί νὰ γίνεται ἀφορμὴ κακολογίας;).

Ἐὰν δὲ ἐγὼ φωτισμένος ἀπὸ τὴν χάριν τῆς πίστεως δὲν θεωρῶ κανὲν φαγητὸν ἀκάθαρτον καὶ μετέχω διὰ τοῦτο ἀπὸ ὅλα τὰ φαγητά, διατί νὰ κακολογοῦμαι διὰ τὴν πρᾶξιν αὐτήν, διὰ τὴν ὁποίαν ἑγὼ εὐχαριστῶ τὸν Θεόν, τὸν δημιουργὸν τῶν φαγητῶν καὶ εὐεργέτην μου;

Ἐὰν δὲ ἐγώ, πληροφορημένος τὴν ἀλήθειαν ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, τρώγω κάθε εἶδος κρέατος, διατί κατηγοροῦμαι διὰ τὴν πρᾶξιν μου αὐτήν, διὰ τὴν ὁποίαν μάλιστα ἐγὼ εὐχαριστῶ καὶ δοξολογῶ τὸν Θεόν;

Εἴτε λοιπὸν τρώγετε εἴτε πίνετε εἴτε κάτι ἄλλο κάνετε, ὅλα νὰ τὰ κάνετε γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ.

Λοιπὸν εἴτε τρώγετε, εἴτε πίνετε, εἴτε πράττετε ὀ,τιδήποτε, ὅλα εἰς δόξαν Θεοῦ νὰ τὰ πράττετε.

Δύο ὅμως πράγματα πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας. Πρῶτον εἴτε τρώγετε εἴτε πίνετε εἴτε ὁτιδήποτε ἄλλο πράττετε, ὅλα νὰ τὰ κάμνετε εἰς δόξαν Θεοῦ.

Νὰ μὴ δίνετε ἀφορμὴ κατηγορίας, ἀλλὰ νὰ εἶσθε ἄψογοι ἀπέναντι καὶ τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν Ἑλλήνων (τῶν εἰδωλολατρῶν) καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ,

Μὴ γίνεσθε ἀφορμὴ προσκόμματος καὶ πτώσεως καὶ εἰς Ἰουδαίους καὶ εἰς Ἕλληνας καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ.

Δεύτερον νὰ μὴ παρέχετε πρόσκομμα καὶ ἀφορμὴν σκανδάλου εἰς κανέναν· οὔτε εἰς τοὺς Ἰουδαίους οὔτε εἰς τοὺς Ἕλληνας, οὒτε εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ.

ὅπως καὶ ἐγὼ πάντοτε ἀρέσω σὲ ὅλους μὲ τὸ νὰ μὴν ἐπιδιώκω τὸ δικό μου συμφέρον, ἀλλὰ τὸ συμφέρον τῶν πολλῶν γιὰ νὰ σωθοῦν.

Συμπεριφέρεσθε καθὼς καὶ ἑγώ, ὁ ὁποῖος καθ’ ὅλα ἀρέσκω εἰς ὅλους, χωρὶς νὰ ζητῶ ἐκεῖνο ποὺ συμφέρει ἐμέ, ἀλλ’ ἐκεῖνο ποὺ συμφέρει τοὺς πολλούς, διὰ νὰ σωθοῦν.

Νὰ φέρεσθε ὅπως ἐγώ, ὁ ὁποῖος δι’ ὅλα καὶ εἰς ὅλους εἶμαι εὐάρεστος, διότι δὲν ζητῶ αὐτὸ ποὺ ἐγωϊστικῶς μὲ συμφέρει ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ συμφέρει καὶ ὠφελεῖ τοὺς πολλούς, διὰ νὰ σωθοῦν.

Νὰ γίνετε μιμηταί μου, ὅπως καὶ ἐγὼ γίνομαι μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ.

Γίνεσθε μιμηταί μου, καθὼς καὶ ἑγὼ ἔγινα μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ.

Γίνεσθε μιμηταί μου, ὅπως καὶ ἐγὼ ἔγινα καὶ εἶμαι μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ.

Σᾶς ἐπαινῶ δὲ, ἀδελφοί, διότι πάντοτε μὲ ἐνθυμεῖσθε, καὶ κρατεῖτε τὶς παραδόσεις ὅπως σᾶς δίδαξα.

Ἔρχομαι τώρα νὰ σᾶς γράψω καὶ διὰ μερικὰς ἀταξίας, ποὺ συμβαίνουν εἰς τὰς συνάξεις σᾶς. Πρωτίστως σᾶς ἐπαινῶ, ἀδελφοί, διότι εἰς ὅλα μὲ ἐνθυμεῖσθε καὶ κρατεῖτε στερεὰ καὶ ἐπακριβῶς τὰς διδασκαλίας ὅπως σᾶς τὰς παρέδωκα προφορικῶς.

Σᾶς ἐπαινῶ δέ, ἀδελφοί, διότι πράγματι εἰς ὅλα μὲ ἐνθυμεῖσθε καὶ κρατεῖτε στερεὰ τὰς διδασκαλίας, τὰς ὁποίας σᾶς ἔχω παραδώσει προφορικῶς.

Ἀλλὰ θέλω νὰ ξέρετε, ὅτι τοῦ κάθε ἄνδρα ἡ κεφαλὴ εἶναι ὁ Χριστός, κεφαλὴ δὲ τῆς γυναίκας εἶναι ὁ ἄνδρας, κεφαλὴ δὲ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Θεός.

Θέλω ὅμως νὰ γνωρίζετε, ὅτι καθενὸς Χριστιανοῦ ἀνδρὸς διευθύνουσα καὶ ἄρχουσα κεφαλὴ εἶναι ὁ Χριστός· κεφαλὴ δὲ τῆς γυναικὸς εἶναι ὁ ἄνδρας της· κεφαλὴ δὲ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶναι Πατήρ του καὶ ἐκ τῆς αὐτῆς οὐσίας ἀνάρχως τὸν ἐγέννησε.

Θέλω δὲ ἀκόμη νὰ γνωρίζετε ὅτι κάθε Χριστιανοῦ ἀνδρὸς ἡ κεφαλή, ποὺ τὸν διευθύνει καὶ τὸν κυβερνᾷ πρὸς τὸ καλόν, εἶναι ὁ Χριστός. Κεφαλὴ δὲ τῆς γυναικὸς εἶναι ὁ σύζυγος της. Κεφαλὴ δὲ τοῦ ένανθρωπήσαντος Χριστοῦ εἶναι ὁ Θεός.

Κάθε ἄνδρας, ποὺ προσεύχεται ἢ προφητεύει (ὁμιλεῖ μὲ ἔμπνευσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος) ἔχοντας κάλυμμα πάνω στὴν κεφαλή του, ντροπιάζει τὴν κεφαλή του.

Κάθε ἄνδρας εἴτε ἔγγαμος εἴτε ἄγαμος, ποὺ προσεύχεται εἰς τὴν κοινὴν λατρείαν σας ἢ ὡς προφήτης φωτισμένος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα φανερώνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἔχῃ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του κάλυμμα, τὸ ὁποῖον εἶναι σύμβολον ὑποτελείας, κατεντροπιάζει τὴν κεφαλήν του, διότι ἔρχεται νὰ λατρεύσῃ ἢ νὰ ὑπηρετήσῃ τὸν Χριστόν, ἀρνούμενος μὲ τὸ κάλυμμα τῆς ὑποτελείας, ποὺ φορεῖ, τὸ ἀξίωμα καὶ τὴν κυριαρχίαν, τὴν ὁποίαν τοῦ ἔδωκεν ὁ Χριστός.

Κάθε ἄνδρας, ποὺ προσεύχεται ἢ φωτισμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα προλέγει, φανερώνει καὶ διδάσκει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἔχῃ κάλυμμα εἰς τὴν κεφαλήν, κατεντροπιάζει τὴν κεφαλήν του, διότι τὸ κάλυμμα εἶναι σύμβολον ὑποτελείας καὶ κατάλοιπον ἰουδαϊκῶν καταργηθέντων πλέον τύπων.

Κάθε γυναῖκα ποὺ προσεύχεται ἢ προφητεύει (ὁμιλεῖ μὲ ἔμπνευσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος) χωρὶς κάλυμμα στὴν κεφαλή, ντροπιάζει τὴν κεφαλὴ της. Εἶναι δὲ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα μὲ τὴν ξυρισμένη.

Κάθε γυναῖκα δέ, ἡ ὁποία προσεύχεται ἢ προφητεύει χωρὶς κάλυμμα εἰς τὴν κεφαλήν, καὶ ζητεῖ ἔτσι νὰ ἀνδροφέρνῃ, κατεντροπιάζει τὴν ἰδίαν της κεφαλήν, δηλαδὴ τὸν ἄνδρα της, ἐπειδὴ ἁρπάζει τὸ ἀξίωμά του καὶ διεκδικεῖ ἀπὸ αὐτὸν τὴν ὑπεροχήν. Ἡ γυναῖκα αὐτὴ παρουσιάζει τὴν αὐτὴν ἀκοσμίαν καὶ ἀνυποταξίαν, τὴν ὁποίαν καὶ ἐκείνη, ποὺ ἐξύρισε τὴν κεφαλήν της.

Κάθε δὲ γυναίκα, ἡ ὁποία ἐξ ἀντιθέτου, ὅταν προσεύχεται ἢ ὅταν φανερώνῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἔχει ἀκάλυπτον τὴν κεφαλήν, κατεντροπιάζει τὴν κεφαλήν της, διότι παρουσιάζεται ὅτι στασιάζει κατὰ τοῦ ἀνδρός, διεκδικεῖ ἐξουσίαν ἀνδρὸς καὶ ὅτι ἐπὶ πλέον εἶναι ἄσεμνος. Διότι καταπίπτει εἰς τὴν ἰδίαν ἄκοσμον κατάστασιν μὲ τὴν γυναῖκα ἐκείνην, ἡ ὁποία ἔχει ξυρίσει τὴν καφαλήν της.

Γι’ αὐτό, ἐὰν ἡ γυναῖκα δὲν βάζῃ κάλυμμα στὴν κεφαλή της, τότε καὶ ἂς κουρεύεται. Ἐὰν δὲ εἶναι ντροπὴ στὴ γυναῖκα νὰ κουρεύεται ἢ νὰ ξυρίζεται, τότε ἂς βάζῃ κάλυμμα στὴν κεφαλή της.

Διότι, ἐὰν δὲν εἶναι σεμνὰ καλυμμένη μιὰ γυναῖκα, ἂς κουρεύῃ λοιπὸν καὶ τὰ μαλλιά της, ὅπως τὰ κουρεύει ὁ ἄνδρας. Ἐὰν δὲ εἶναι ἄσχημον καὶ ἀπρεπὲς εἰς τὴν γυναῖκα τὸ νὰ κουρεύῃ ἢ νὰ ξυρίζῃ τὰ μαλλιά της, ἂς καλύπτεται καλά. Καὶ ἂς μὴ θέλῃ νὰ μιμῆται τὸν ἄνδρα.

Διότι ἐὰν δὲν ἔχῃ ἕνα σεμνὸν κάλυμμα εἰς τὴν κεφαλὴν ἡ γυναῖκα, ἂς κουρεύεται τότε ὅπως καὶ ὁ ἄνδρας. Ἐὰν δὲ εἶναι ἀπρεπὲς καὶ ἀηδὲς εἰς τὴν γυναῖκα τὸ νὰ κουρεύεται, ἢ τὸ νὰ ξυρίζεται, τότε ἂς καλύπτεται καλά.

Ὁ ἄνδρας βεβαίως δὲν πρέπει νὰ φέρῃ κάλυμμα στὴν κεφαλή του, διὸτι εἶναι εἰκὼν καὶ ὁμοίωμα τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ ἡ γυναῖκα εἶναι ὁμοίωμα τοῦ ἄνδρα.

Διότι ὁ μὲν ἄνδρας δὲν πρέπει νὰ κατακαλύπτῃ τὴν κεφαλήν του, Ἐπειδὴ ἐπλάσθη ἐξ ἀρχῆς ὡς ὁ κύριος ἐκπρόσωπος τῆς κυριαρχίας τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ εἶναι διὰ τοῦτο περισσότερον ἀπὸ τὴν γυναῖκα εἴκων καὶ δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἡ γυναῖκα δὲ ὡς τὸ ἑξαιρετικώτερον ἀπὸ τὰ ἄλλα κτίσματα, ποὺ ἔχει ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του ὁ ἄνδρας, εἶναι δόξα τοῦ ἀνδρός.

Διότι ὁ μὲν ἄνδρας δὲν πρέπει νὰ καλύπτῃ τὴν κεφαλήν, ἐπειδὴ εἶναι εἰκὼν καὶ καθρέπτης τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐπλάσθη ἀπ’ ἀρχῆς. Ἡ δὲ γυναίκα, μόνη βοηθὸς αὐτὴ καὶ ἀνταξία τοῦ ἀνδρὸς ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα δημιουργήματα, εἶναι δόξα τοῦ ἀνδρός.

Διότι δὲν ἔγινε ὁ ἄνδρας ἀπὸ τὴ γυναῖκα, ἀλλ’ ἡ γυναῖκα ἀπὸ τὸν ἄνδρα.

Πράγματι δὲ ὁ ἄνδρας εἶναι ὑπεροχώτερος ἀπὸ τὴν γυναῖκα, διότι δὲν ἔγινεν ὁ ἄνδρας ἀπὸ τὴν γυναῖκα, ἀλλ’ ἡ γυναῖκα ἔγινεν ἀπὸ τὸν ἄνδρα.

Εἶναι ἄλλωστε ἀνώτερος ὁ ἄνδρας ἀπὸ τὴν γυναῖκα, ὅπως φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι δὲν ἔγινε ὁ ἄνδρας ἀπὸ τὴν γυναῖκα, ἀλλὰ ἡ γυναῖκα ἀπὸ τὸν ἄνδρα.

Ἐπὶ πλέον δέ, δὲν δημιουργήθηκε ὁ ἄνδρας γιὰ τὴ γυναῖκα, ἀλλ’ ἡ γυναῖκα γιὰ τὸν ἄνδρα.

Καὶ ἐπὶ πλέον δὲν ἐκτίσθη ὁ ἄνδρας διὰ νὰ βοηθῇ τὴν γυναῖκα, ἀλλ’ ἡ γυναῖκα ἐπλάσθη πρὸς χάριν καὶ βοήθειαν τοῦ ἀνδρός.

Καὶ διότι ἐπὶ πλέον δὲν ἐπλάσθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὁ ἄνδρας διὰ νὰ βοηθῇ τὴν γυναῖκα καὶ νὰ ὑποτάσσεται εἰς αὐτήν, ἀλλ’ ἡ γυναίκα ἐπλάσθη, διὰ νὰ ὑπηρετῇ τὸν ἄνδρα καὶ νὰ φέρεται μὲ σεβασμὸν καὶ ὑποταγὴν εἰς αὐτόν.

Ἐπίσης ἡ γυναῖκα πρέπει νὰ ἔχῃ κάλυμμα στὴν κεφαλή της ἀπὸ εὐλάβεια πρὸς τοὺς ἀγγέλους.

Διὰ τοῦτο ὀφείλει ἡ γυναῖκα ἀπὸ συστολὴν καὶ ἐντροπὴν πρὸς τοὺς ἀγγέλους, ποὺ ἀοράτως εἶναι παρόντες, νὰ ἔχῃ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς της κάλυμμα, τὸ ὁποῖον εἶναι σύμβολον τῆς ἐξουσίας, ποὺ ἔχει ἐπ’ αὐτῆς ὁ ἄνδρας.

Δι’ αὐτό, ἐπειδὴ δηλαδὴ ὁ Χριστὸς εἶναι κεφαλὴ τοῦ ἀνδρός, ὁ δὲ ἄνδρας εἶναι κεφαλὴ τῆς γυναικός, ὀφείλει ἡ γυναίκα νὰ ἔχῃ ἐπὶ τῆς κεγαλῆς της, ὡς σύμβολον τῆς ὑποταγῆς της εἰς τὸν ἄνδραν, τὸ κάλυμμα, τουλάχιστον καὶ διὰ λόγους ἐντροπῆς πρὸς τοὺς ἀγγέλους (οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀοράτως παρόντες μεταξὺ μας καὶ οἱ ὁποῖοι ὅταν παρίστανται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καλύπτουν ἀπὸ σεβασμὸν τὰ πρόσωπα αὐτῶν).

Ὅμως μέσα στὴν οἰκονομία τοῦ Κυρίου οὔτε ὁ ἄνδρας νοεῖται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ γυναῖκα, οὔτε ἡ γυναῖκα ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν ἄνδρα.

Πλὴν ὅμως μὴ νομίσετε, ὅτι ἡ ἐξουσία αὐτὴ τοῦ ἀνδρὸς εἶναι ἀπεριόριστος. Διότι μετὰ τὴν δημιουργίαν τῶν πρωτοπλάστων, οὔτε ἄνδρας γεννᾶται χωρὶς γυναῖκα, οὔτε γυναῖκα χωρὶς ἄνδρα, σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους, ποὺ ὥρισεν ὁ Κύριος.

Ἀλλὰ μὴ λησμονεῖτε, ὅτι οὔτε ὁ ἄνδρας, μετὰ τὴν δημιουργίαν, γεννᾶται χωρὶς τὴν γυναῖκα, οὔτε ἡ γυναῖκα χωρὶς τὸν ἄνδρα, σύμφωνα ἄλλωστε καὶ μὲ τοὺς νόμους ποὺ ἔχει θέσει ὁ Κύριος.

Διότι, ὅπως ἡ γυναῖκα προῆλθε ἀπὸ τὸν ἄνδρα, ἔτσι καὶ ὁ ἄνδρας γεννᾶται διὰ μέσου τῆς γυναίκας, καὶ τὰ πάντα προέρχονται ἀπὸ τὸ Θεό.

Διότι καθὼς ἡ γυναῖκα προῆλθεν ἀπὸ τὸν ἄνδρα, ἔτσι ἀπὸ τότε καὶ ὁ ἄνδρας γεννᾶται διὰ μέσου τῆς γυναικός, ὅλα δὲ τὰ κτίσματα καὶ μαζὶ μὲ αὐτὰ καὶ ὁ ἄνδρας, ἔχουν τὴν ἀρχήν των καὶ τὴν ὕπαρξίν των ἀπὸ τὸν Θεόν.

Διότι ὅπως ἡ γυναῖκα προῆλθεν ἀπὸ τὸ ἄνδρα, πλασθεῖσα ἀπὸ τὴν πλευρὰν του, ἔτσι ἔκτοτε καὶ ὁ ἄνδρας γεννᾶται διὰ μέσου τῆς γυναικός. Τὰ πάντα δὲ προέρχονται ἀπ’ ἀρχὴς καὶ μέχρι τέλους ἀπὸ τὸν Θεόν.

Κρίνετε σεῖς οἱ ἴδιοι· Εἶναι πρέπον ἡ γυναῖκα νὰ προσεύχεται στὸ Θεὸ μὲ ἀκάλυπτη τὴν κεφαλή;

Ἂς κάμῃ μόνος του καθένας ἀπὸ σᾶς ὀρθὴν καὶ δικαίαν κρίσιν. Εἶναι πρέπον γυναῖκα νὰ προσεύχεται εἰς τὸν Θεόν, χωρὶς νὰ φέρῃ κάλυμμα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς;

Κάμετε, λοιπόν, σεῖς οἱ ἴδιοι δικαίαν κρίσιν· εἶναι σεμνὸν καὶ πρέπον νὰ προσεύχεται ἡ γυναῖκα πρὸς τὸν Θεὸν μὰ ἀκάλυπτον τὴν κεφαλὴν της;

Μήπως δὲν σᾶς διδάσκει ἡ ἴδια ἡ φύσι (μήπως δηλαδὴ δὲν αἰσθάνεσθε ἐκ φύσεως), ὅτι ὁ μὲν ἄνδρας, ἐὰν τρέφῃ κόμη, εἶναι ντροπὴ γι’ αὐτὸν,

Ἢ μήπως καὶ αὐτὴ ἡ φύσις, ἡ ὁποία δίδει τὰ μακρυὰ καὶ πολλὰ μαλλιὰ περισσότερον εἰς τὴν γυναῖκα, δὲν σᾶς διδάσκει ὅτι ὁ ἄνδρας μέν, ἐὰν τρέφῃ μαλλιὰ σὰν τὴν γυναῖκα, εἶναι τοῦτο ἐντροπὴ δι’ αὐτόν·

Ἢ μήπως καὶ αὐτῇ ἡ φύσις δὲν σᾶς διδάσκει ὅτι, ἐὰν ὁ ἄνδρας τρέφῃ καὶ περιποιῆται κατὰ τρόπον θηλυπρεπῆ μακρὰν κόμην, εἶναι ἐξευτελισμὸς καὶ ἐντροπὴ δι’ αὐτόν;

ἡ δὲ γυναῖκα, ἐὰν τρέφῃ κόμη, εἶναι τιμὴ γι’ αὐτὴν; Διότι ἡ κόμη τῆς ἔχει δοθῆ σὰν κάλυμμα ποὺ τὴ στολίζει.

ἡ γυναῖκα δέ, ἐὰν τρέφῃ μαλλιά, εἶναι τοῦτο εἰς αὐτὴν στολισμός; Διότι τὰ μακρυὰ μαλλιὰ τῆς ἔχουν δοθῆ σὰν ἕνα φυσικὸν πέπλον.

Ἡ δὲ γυναῖκα ἐξ ἀντιθέτου ἐὰν τρέφῃ μακρυὰ μαλλιά, εἶναι τοῦτο τιμὴ καὶ στόλισμά της, ἀφοῦ καὶ ἡ ἰδία ἡ φύσις τῆς ἔχει δώσει μιὰ τέτοις δυνατότητα; Διότι ἡ κόμη τῆς ἔχει δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς ἕνα εἶδος σεμνῆς περιβολῆς.

Ἐὰν δὲ κανεὶς ἀρέσκεται σὲ ἀντιρρήσεις καὶ φιλονικίες, ἐμεῖς τέτοια συνήθεια δὲν ἔχουμε, οὔτε οἱ ἐκκλησίες τοῦ Θεοῦ.

Ἐὰν ὅμως ὕστερα ἀπὸ ὅσα εἴπαμεν, νομίζῃ κανεὶς καὶ φαντάζεται, πῶς ἠμπορεῖ νὰ δημιουργῇ ζητήματα καὶ νὰ γίνεται φιλόνεικος, ἂς γνωρίζῃ οὗτος, ὅτι ἡμεῖς δὲν ἔχομεν τέτοιαν συνήθειαν, νὰ εἶναι δηλαδὴ κατὰ τὰς ὥρας τῆς λατρείας χωρὶς κάλυμμα ἡ γυναῖκα. Ἀλλ’ οὔτε καὶ αἱ Ἐκκλησίαι τοῦ Θεοῦ ἔχουν τέτοιαν συνήθειαν. Ἔρχομαι τώρα εἰς ἄλλην ἀταξίαν σας.

Ἐὰν δὲ κανεὶς ἔχῃ διάφορον γνώμην καὶ θέλῃ νὰ φιλονεικῇ ἐπάνω εἰς αὐτά ποὺ εἶπα, ἂς μάθῃ ὅτι ἡμεῖς δὲν ἔχομεν τέτοια συνήθεια, νὰ εἶναι δηλαδὴ αἱ γυναῖκες κατὰ τὴν θείαν λατρείαν μὲ τὴν κεφαλὴν ἀκάλυπτον, οὔτε δὲ καὶ αἱ ἄλλαι Ἐκκλησίαι τοῦ Θεοῦ.

Σχετικὰ τώρα μὲ τὸ θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο θὰ σᾶς δώσω ὁδηγίες, δὲν σᾶς ἐπαινῶ. Διότι ἀπὸ τὶς συνάξεις σας δὲν προκύπτει πνευματικὴ ὠφέλεια, ἀλλὰ ζημία.

Ἡ παραγγελία δὲ αὐτή, ποὺ πρόκειται νὰ σᾶς κάμω, δὲν εἶναι πρὸς ἔπαινόν σας. Διότι συναθροίζεσθε ὄχι διὰ τὸ καλύτερον, διὰ νὰ ὠφελῆτε δηλαδὴ καὶ οἰκοδομῆτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ἀλλὰ συναθροίζεσθε διὰ τὸ χειρότερον, δηλαδὴ διὰ νὰ βλάπτεσθε πνευματικῶς.

Καὶ τώρα θὰ σᾶς δώσω μίαν παραγγελίαν, ἡ ὁποία κάθε ἄλλο παρὰ πρὸς ἔπαινον σας εἶναι. Διότι συγκεντρώνεσθε κατὰ τὰς ὥρας τῆς λατρείας, ὄχι διὰ νὰ οἰκοδομῆτε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον εἰς τὸ καλύτερον, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐξωθῆτε καὶ ἐξωθῆσθε εἰς τὸ κατώτερον.

Καὶ πρῶτα, ὅταν συναθροίζεσθε γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ σύναξι, ἀκούω, ὅτι παρουσιάζονται διαιρέσεις σὲ σᾶς, καὶ ἕνα μέρος τὸ πιστεύω.

Διότι πρῶτον μέν, ὅταν συναθροίζεσθε εἰς σύναξιν ἐκκλησιαστικήν, ἀκούω ὅτι μεταξύ σας ὑπάρχουν διαιρέσεις φατριαστικοί, καὶ ἕνα μέρος ἀπὸ ὅσα ἀκούω, τὸ πιστεύω.

Διότι πρῶτον μὲν ἀκούω, ὅτι ὅταν συναθροίζεσθε εἰς συγκέντρωσιν προσευχῆς καὶ λατρείας, ὑπάρχουν μεταξὺ σας μερίδες καὶ κόμματα· καὶ ἕνα μέρος ἀπὸ αὐτά ποὺ ἀκούω, τὰ πιστεύω,

Εἶναι φυσικὸ βεβαίως (λόγῳ τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν) νὰ ὑπάρχουν καὶ διαιρέσεις σὲ σᾶς, καὶ ἔτσι γίνονται φανεροὶ οἱ προωδευμένοι στὴν ἀρετή.

Τὸ πιστεύω δέ, διότι εἶναι φυσικὸν νὰ ὑπάρχουν μεταξύ σας καὶ διαιρέσεις. Εἶσθε ἄνθρωποι μὲ ἐλαττώματα καὶ ἀδυναμίας καὶ ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ ἐκδηλώνωνται αἱ ἀδυναμίαι σας αὐταί, διὰ νὰ γίνουν φανεροὶ μεταξύ σας ἐκεῖνοι, ποὺ ἔχουν δοκιμασμένην ἀγάπην, καὶ δὲν παρασύρονται εἰς φατριασμούς, ἀπὸ τὸ παράδειγμά τους δὲ νὰ διδαχθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι.

διότι εἶναι ἑπόμενον, ἕνεκα τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας, νὰ ἀναπηδοῦν μεταξὺ σας γνῶμες διάφορες καὶ προτιμήσεις καὶ διαιρέσεις, διὰ νὰ γίνουν ἔτσι φανεροὶ οἱ ἐκλεκτοὶ μεταξὺ σας.

Ὅταν λοιπὸν μαζεύεσθε ὅλοι μαζί, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ φάγετε τὸ Κυριακὸ δεῖπνο (τὸ δεῖπνο ποὺ ὁ Κύριος συνέστησε).

Ὅταν συναθροίζεσθε εἰς τὸν αὐτὸν τόπον τῆς λατρείας μὲ τὰς διαιρέσεις σας αὐτάς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φάγετε ἀκατακρίτως καὶ πρὸς ὠφέλειάν σας τὸ δεῖπνον, ποὺ ὁ Κύριος συνέστησε. Τρώγετε δὲ βέβαια δεῖπνον καὶ τώρα, ἀλλ’ αὐτὸ εἶναι βεβήλωσις τοῦ ἱεροῦ δείπνου, ποὺ μᾶς παρέδωκεν ὁ Κύριος.

Ὅταν, λοιπόν, ἔτσι συγκεντρώνεσθε εἰς τὸν αὐτὸν τόπον τῆς λατρείας καὶ ἔχετε αὐτὰς τὰς διαιρέσεις, δὲν εἶναι δυνατὸν φυσικὰ νὰ φάγετε πρὸς οἰκοδομὴν σας τὸν δεῖπνον, ποὺ ὁ Κύριος συνέστησε.

Διότι ὁ καθένας δὲν περιμένει γιὰ φαγητὸ τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ σπεύδει καὶ τρώγει τὸ δικό του δεῖπνο, καὶ ἔτσι ἀλλος μὲν πεινᾷ, ἄλλος δὲ παραχορταίνει.

Διότι καθένας σας, χωρὶς νὰ περιμένῃ τοὺς ἄλλους, καὶ μάλιστα τοὺς πτωχοὺς ἐκ τῶν ἀδελφῶν, προλαμβάνει αὐτοὺς εἰς τὸ φαγητὸν καὶ τρώγει μόνος του καὶ χωρὶς αὐτοὺς τὸ ἰδικόν του δεῖπνον. Καὶ ἔτσι συμβαίνει ἄλλος μὲν πτωχότερος νὰ πεινᾷ, ἄλλος δὲ πλουσιώτερος νὰ μεθᾷ.

Διότι ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς σπεύδει καὶ παίρνει τὸ φάγητον του καὶ τρώγει τὸ ἰδικὸν του δεῖπνον μόνος του, χωρὶς νὰ περιμένῃ τοὺς ἄλλους. Καὶ ἔτσι συμβαίνει ὁ μὲν ἔνας ποὺ εἶναι πτωχὸς νὰ πεινᾷ, ὁ δὲ ἄλλος ποὺ εἶναι πλούσιος νὰ μεθᾷ. (Καὶ ταῦτα κατὰ τὴν ὥραν τοῦ δείπνου τῆς ἀγάπης. Ποῦ εἶναι, λοιπόν, ἡ ἀγάπη σας;).

Μήπως δὲ δὲν ἔχετε σπίτια γιὰ νὰ τρώγετε καὶ νὰ πίνετε; Ἢ καταφρονεῖτε τὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, καὶ θέλετε νὰ προσβάλλετε τοὺς πτωχούς; Τί νὰ σᾶς πῶ; Νὰ σᾶς ἐπαινέσω γι’ αὐτό; Δὲν σᾶς ἐπαινῶ.

Ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ γίνεται αὐτό, οὔτε ὑπάρχει δικαιολογία δι’ αὐτό. Διότι, μήπως δὲν ἔχετε σπίτια διὰ νὰ τρώγετε καὶ νὰ πίνετε; Ἢ καταφρονεῖτε τὴν σύναξιν τῶν πιστῶν, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, καὶ καταντροπιάζετε ἐκείνους, ποὺ δὲν ἔχουν; Τί νὰ σᾶς εἴπω; Νὰ σᾶς ἐπαινέσω δι’ αὐτό; Δὲν σᾶς ἐπαινῶ.

Διότι μήπως δὲν ἔχετε ἐπιτέλους σπίτια νὰ τρώγετε καὶ νὰ πίνετε; Ἢ περιφρονεῖτε τοὺς πιστούς, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ προσβάλλετε ἐκείνους ποῦ δὲν ἔχουν; Τί νὰ σᾶς πῶ; Νὰ σᾶς ἐπαινέσω δι’ αὐτό; Κάθε ἄλλο παρὰ ἔπαινον σᾶς ἀποδίδω.

Διότι ἐγὼ παρέλαβα ἀπὸ τὸν Κύριο αὐτό, τὸ ὁποῖο καὶ παρέδωσα σὲ σᾶς, ὅτι δηλαδὴ ὁ Κύριος Ἰησοῦς τὴ νύκτα, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ παραδοθῇ, πῆρε ἄρτο, καὶ, ἀφοῦ ἔκανε εὐχαριστήρια προσευχή, τὸν τεμάχισε καὶ εἶπε·

Καὶ δὲν σᾶς ἐπαινῶ, διότι ἐγὼ παρέλαβα ἀπὸ τὸν Κύριον τὸ ἐντελῶς ἀντίθετον ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ κάνετε σεῖς. Παρέλαβα δηλαδὴ ἐκεῖνο, ποὺ σᾶς παρέδωκα· ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς τὴν νύκτα, ποὺ παρεδίδετο, ἔλαβεν ἄρτον καὶ ἀφοῦ ἔκαμε εὐχαριστήριον προσευχήν, ἔκοψε εἰς τεμάχια τὸν ἄρτον καὶ εἶπε:

Ἔπειτα δὲ ὡς πρὸς τὸ Δεῖπνον τοῦ Κυρίου, ὡς πρὸς τὸ μυστήριον τῆς Θεὶας Εὐχαριστίας, ἔχω πάλιν νὰ σᾶς πῶ, ὅτι ἐγὼ παρέλαβα ἀπὸ τὸν Κύριον αὐτό, τὸ ὁποῖον καὶ παρέδωκα εἰς σᾶς, ὅτι δηλαδὴ ὁ Κύριος Ἰησοῦς κατὰ τὴν νύκτα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ παραδοθῇ εἰς τοὺς ἐχθροὺς του, διὰ νὰ σταυρωθῇ, ἐπῇρε ἄρτον καὶ ἀφοῦ ηὐχαρίστησε μὲ θερμὴν προσευχὴν τὸν Πατέρα, ἔκοψε εἰς τεμάχια τὸν ἄρτον καὶ εἶπε·

«Λάβετε, φάγετε. Αὐτὸ εἶναι τὸ σῶμα μου, ποὺ τεμαχίζεται γιὰ σᾶς. Αὐτὸ νὰ κάνετε σ’ ἀνάμνησί μου».

Λάβετε, φάγετε· τοῦτο εἶναι τὸ σῶμα μου, ποὺ θυσιάζεται καὶ τὴν στιγμὴν αὐτὴν κόπτεται εἰς κομμάτια πρὸς χάριν σας καὶ πρὸς σωτηρίαν σας. Τοῦτο, ποὺ κάνω τώρα μαζί σας, νὰ τὸ κάνετε συνεχῶς διὰ νὰ ἐνθυμῆσθε μετ’ εὐγνωμοσύνης τὴν θυσίαν τοῦ σταυροῦ, ποὺ τὴν ἐπρόσφερα διὰ νὰ σᾶς σώσω.

«Λάβετε φάγετε· τοῦτο εἶναι τὸ σῶμά μου, τὸ ὁποῖον τεμαχίζεται διὰ σᾶς, διὰ τὴν σωτηρίαν σας· αὐτὸ δὲ ποὺ ἐγὼ τελῶ τώρα, νὰ τὸ τελῆτε καὶ σεῖς πάντοτε, διὰ νὰ ἐνθυμῆσθε ἐμὲ καὶ τὴν θυσίαν μου, ποὺ προσφέρω πρὸς χάριν σας».

Ὁμοίως μετὰ τὸ δεῖπνο προσέφερε καὶ τὸ ποτήριο λέγοντας· «Αὐτὸ τὸ ποτήριο εἶναι ἡ νέα διαθήκη, ποὺ ἐπικυρώνεται μὲ τὸ αἷμα μου. Ὁσάκις θὰ πίνετε ἀπ’ αὐτὸ τὸ ποτήριο, νὰ τὸ κάνετε σ’ ἀνάμνησί μου».

Ὡσαύτως ἐπῆρε καὶ τὸ ποτήριον, ἀφοῦ ἐτελείωσε τὸ δεῖπνον, καὶ εἶπε: Τοῦτο τὸ ποτήριον ἐμπεριέχει τὸ αἷμα μου καὶ εἶναι δι’ αὐτὸ ἡ νέα διαθήκη, ποὺ συνάπτεται καὶ ἐπισφραγίζεται μὲ τὸ αἷμα μου. Νὰ κάνετε τοῦτο πάντοτε διὰ νὰ ἐνθυμῆσθε ἐμὲ καὶ τὴν θυσίαν μου. Καὶ θὰ κάνετε τὴν ἀνάμνησιν αὐτήν, κάθε φορὰ ποὺ θὰ πίνετε ἀπὸ τὸ ἁγιασμένον αὐτὸ ποτήριον.

Ἐπίσης, ἀφοῦ ἐτελείωσε τὸ Δεῖπνον, ἐπῇρε τὸ ποτήριον μὲ τὸν οἶνον καὶ εἶπε· «τοῦτο τὸ ποτήριον εἶναι ἡ νέα διαθήκη, ἡ ὁποία καθιερώνεται καὶ ἐπισφραγίζεται μὲ τὸ αἷμα μου. Αὐτὸ νὰ κάνετε, διὰ νὰ ἐνθυμῆσθε ἐμὲ καὶ τὴν θυσίαν μου. Κάθε φοράν ποὺ θὰ πίνετε τὸ αἷμα μου, τὸ ὁποῖον περιέχεται εἰς τὸ ποτήριον τῆς Εὐχαριστίας, νὰ τὸ κάνετε εἰς ἀνάμνησίν μου».

Ὁσάκις δηλαδὴ τρώγετε αὐτὸ τὸν ἄρτο, καὶ πίνετε αὐτὸ τὸ ποτήριο, διακηρύττετε τὸ θάνατο τοῦ Κυρίου, μέχρις ὅτου ἔλθῃ.

Θὰ κάνετε δὲ μὲ τὸ ἱερὸν αὐτὸ καὶ μυστηριῶδες δεῖπνον τὴν ἀνάμνησιν τοῦ Κυρίου, διότι κάθε φορὰ ποὺ τρώγετε τὸν ἄρτον αὐτὸν καὶ πίνετε τὸ ποτήριον τοῦτο, κηρύττετε καὶ ὁμολογεῖτε δημοσίᾳ μὲ πίστιν καὶ εὐγνωμοσύνην τὸν θάνατον, ποὺ διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων ὑπέστη ὁ Κύριος. Καὶ ἔτσι ἡ ὁμολογία αὐτὴ καὶ ἡ ἀνάμνησις τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Κυρίου θὰ γίνεται συνεχῶς καὶ ἀδιακόπως, μέχρις ὅτου ἔλθῃ ὁ Κύριος κατὰ τὴν δευτέραν του παρουσίαν.

Λοιπόν, ὦ Κορίνθιοι, κάθε φοράν ποὺ τρώγετε τὸν ἁγιασμένον αὐτὸν ἄρτον καὶ πίνετε τὸ εὐλογημένον τοῦτο ποτήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὁμολογεῖτε καὶ διαλαλεῖτε τὸν σταυρικὸν λυτρωτικὸν θάνατον τοῦ Κυρίου, συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως μέχρις ὅτου ἔλθῃ κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν.

Ὥστε, ὅποιος τρώγει αὐτὸ τὸν ἄρτο ἢ πίνει τὸ ποτήριο τοῦ Κυρίου ἀναξίως, θὰ εἶναι ἔνοχος γιὰ ἀσέβεια πρὸς τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου.

Ὥστε ὁποιοσδήποτε τρώγει τὸν ἄρτον αὐτὸν καὶ πίνει τὸ ποτήριον τῆς κοινωνίας τοῦ Κυρίου ἀναξίως, θὰ εἶναι ἔνοχος δι’ ἀσέβειαν καὶ βεβήλωσιν, τὴν ὁποίαν ἀποτολμᾷ εἰς τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου.

Ὥστε ὅποιος τρώγει τὸν ἄρτον αὐτὸν καὶ πίνει τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, θὰ εἶναι ἔνοχος καὶ ὑπόδικος διὰ βαρεῖαν ἀσέβειαν καὶ ὕβριν ἐναντίον τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου.

Γι’ αὐτὸ ἂς ἐξετάζῃ ὁ ἄνθρωπος τὸν ἑαυτό του, καὶ ἔτσι ἂς τρώγῃ ἀπὸ τὸν ἄρτο καὶ ἂς πίνῃ ἀπὸ τὸ ποτήριο.

Ἂς ἐξετάζῃ δὲ κάθε ἄνθρωπος μὲ προσοχὴν τὸν ἑαυτόν του καὶ ἀφοῦ προετοιμασθῇ μὲ τὴν ἐξέτασιν αὐτήν, τότε ἂς τρώγῃ ἀπὸ τὸν καθαγιασμένον ἄρτον καὶ ἂς πίνῃ ἀπὸ τὸ καθαγιασμένον ποτήριον.

Ἂς ἐξετάζῃ δὲ κάθε ἄνθρωπος τὸν ἑαυτὸν του μὲ πολλὴν προσοχήν, καὶ ἔτσι προετοιμασμένος ἂς τρώγῃ ἀπὸ τὸν καθαγιασμένον ἄρτον καὶ ἀπὸ τὸ καθαγιασμένον ποτήριον.

Διότι ἐκεῖνος, ποὺ τρώγει καὶ πίνει ἀναξίως, τρώγει καὶ πίνει καταδίκη γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἐπειδὴ δὲν τιμᾷ τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου.

Διότι ἐκεῖνος, ποὺ τρώγει καὶ πίνει ἀναξίως ἀπὸ τὸν καθαγιασμένον ἄρτον καὶ οἶνον, τρώγει καὶ πίνει κατάκριμα καὶ καταδίκην εἰς τὸν ἑαυτόν του, ἐπειδὴ δὲν κάνει διάκρισιν τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ μεταχειρίζεται καὶ τρώγει ταῦτα, σὰν νὰ ἦσαν κοιναὶ τροφαί.

Διότι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος τρώγει καὶ πίνει ἀναξίως τὰ πάντιμα αὐτὰ δῶρα τρώγει καὶ πίνει κρῖμα καὶ καταδίκην διὰ τὸν ἑαυτὸν του, ἐπειδὴ δὲν κάνει καμμίαν διάκρισιν τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὰς συνήθεις, καὶ κοινὰς τροφὰς τοῦ σώματος.

Γι’ αὐτὸ μεταξύ σας πολλοὶ εἶναι ἀσθενεῖς καὶ ἄρρωστοι, καὶ ἀρκετοὶ ἔχουν πεθάνει.

Διότι δὲ ἀναξίως καὶ χωρὶς δοκιμασίαν τοῦ ἑαυτοῦ σας τρώγετε καὶ πίνετε τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου, δι’ αὐτὸ ὑπάρχουν μεταξύ σας πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄρρωστοι καὶ ἀπέθαναν ἀρκετοί.

Ἀκριβῶς δέ, διότι ἀναξίως κοινωνεῖτε ἀπὸ τὰ τίμια δῶρα, ὑπάρχουν μεταξύ σας πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ πολὺ βαρειὰ ἄρρωστοι· ἀρκετοὶ δὲ καὶ πεθαίνουν.

Ἀλλ’ ἐὰν ἐξετάζαμε τοὺς ἑαυτούς μας, δὲν θὰ ὑφιστάμεθα τιμωρίες.

Διότι, ἐὰν ἀνεκρίναμεν καὶ ἐξετάζαμεν μὲ φόβον Θεοῦ τὸν ἑαυτόν μας προτοῦ νά, προσέλθωμεν εἰς τὴν θείαν Κοινωνίαν, δὲν θὰ κατεδικαζόμεθα ἀπὸ τὸν Θεόν μὲ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰς τιμωρίας.

Διότι ἐὰν ἐξετάζαμεν τὸν εὐατόν μας μὲ προσοχὴν καὶ μετανοούσαμε εἰλικρινῶς διὰ τὰ ἁμαρτήματά μας καὶ ἔτσι προετοιμασμένοι προσηρχόμεθα εἰς τὸ μέγα μυστήριον, δὲν θὰ κατεδικαζόμεθα καὶ δὲν θὰ ἐτιμωρούμεθα ἔτσι ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ὅταν δὲ τιμωρούμεθα ἀπὸ τὸν Κύριο, παιδαγωγούμεθα, γιὰ νὰ μὴ καταδικασθοῦμε μαζὶ μὲ τὸν κόσμο.

Ὅταν δὲ κατακρινώμεθα ἀπὸ τὸν Κύριον μὲ ἀσθενείας, τιμωρούμεθα παιδαγωγικῶς ἀπὸ αὐτόν, διὰ νὰ διορθωθῶμεν καὶ μὴ κατακριθῶμεν εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν μὲ τὸν κόσμον, ποὺ ζῇ μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Τιμωρούμενοι δὲ τώρα ὑπὸ τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν δικαίαν αὐτοῦ κρίσιν, παιδαγωγούμεθα πρὸς μετάνοιαν καὶ διόρθωσιν, διὰ νὰ μὴ καταδικασθῶμεν ὁριστικῶς εἰς ἀπώλειαν μαζῆ μὲ τὸν κόσμον τῆς ἁμαρτίας.

Ὥστε, ἀδελφοί μου, ὅταν συναθροίζεσθε γιὰ νὰ φάγετε (τὸ Κυριακὸ δεῖπνο), νὰ περιμένετε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο.

Ὥστε, ἀδελφοί μου, ὅταν συναθροίζεσθε διὰ νὰ φάγετε τὸ Κυριακὸν δεῖπνον, περιμένετε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Ὥστε, ἀδελφοί μου, ὅταν συγκεντρώνεσθε διὰ νὰ φάγετε τὸ Κυριακὸν Δεῖπνον, περιμένετε μὲ ἀγάπην ὁ ἔνας τὸν ἄλλον.

Καὶ ἐὰν κανεὶς πεινᾷ, ἂς τρώγῃ στὸ σπίτι, γιὰ νὰ μὴ γίνωνται οἱ συνάξεις σας αἰτία καταδίκης. Τὰ δὲ λοιπὰ θὰ κανονίσω ὅταν ἔλθω.

Ἐὰν δὲ κανεὶς πεινᾷ, ἂς τρώγῃ εἰς τὸ σπίτι του, διὰ νὰ μὴ γίνωνται αἱ συνάξεις σας εἰς καταδίκην. Τὰ δὲ λοιπά, περὶ τῶν ὁποίων μοῦ γράφετε σχετικῶς πρὸς τὸ Κυριακὸν δεῖπνον, ὅταν θὰ ἔλθω θὰ τὰ κανονίσω.

Ἐὰν ἐπὶ τέλους κανεὶς πεινᾷ, ἂς φάγῃ εἰς τὸ σπίτι του, διὰ νὰ μὴ ἀποβαίνουν εἰς καταδίκην σας αἱ λατρευτικαὶ αὐταὶ συγκεντρώσεις. Τὰ δὲ ἄλλα σχετικῶς μὲ τὸ Κυριακὸν Δεῖπνον, μὲ τὸ μέγα μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὅταν ἔλθω θὰ τὰ τακτοποιήσω.

Γιὰ τὰ πνευματικὰ δὲ χαρίσματα (τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματος), ἀδελφοί, δὲν θέλω νὰ ἔχετε ἄγνοια.

Διὰ δὲ τὰ πνευματικὰ χαρίσματα, ἀδελφοί, δὲν θέλω νὰ ἔχετε σεῖς ἄγνοιαν.

Ὡς πρὸς δὲ τὰ πνευματικὰ χαρίσματα ἀδελφοί, δὲν θέλω νὰ ἔχετε σεῖς ἄγνοιαν σχετικῶς μὲ αὐτά·

Ξέρετε ὅτι, ὅταν ἤσασθε ἐθνικοί (εἰδωλολάτρες), ἐφέρεσθε πρὸς τὰ εἴδωλα τὰ ἄφωνα συρόμενοι πρὸς αὐτὰ σὰν ἄβουλα ὄντα.

Γνωρίζετε ὅτι, ὅταν ἦσθε ἐθνικοί, παρεσύρεσθε μακρὰν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ πρὸς τὰ εἴδωλα τὰ ἄψυχα καὶ ἄφωνα, ὡσὰν νὰ σᾶς τραβοῦσε κανείς, χωρὶς νὰ ἔχετε βούλησιν ἰδικήν σας.

Ξέρετε ὅτι, ὅταν ἦσθε εἰδωλαλάτραι, ἐσύρεσθε σὰν δοῦλοι ἀπὸ τοπικὴν συνήθειαν καὶ ἀνατροφὴν καὶ τὰς ἄλλας ἐπιδράσεις τοῦ περιβάλλοντός σας πρὸς τὰ ἄψυχα καὶ ἄφωνα εἴδωλα, καὶ σὰν νὰ σᾶς ἔσπρωχνε κανεὶς ἐφεύγατε ἀπὸ τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπλανᾶσθε εἰς τὴν ἄγνοιαν.

Γι’ αὐτὸ τονίζω σὲ σᾶς (ὅτι στὴ νέα κατάστασι λόγῳ τῆς ἐνεργείας καὶ τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὰ πράγματα διαφέρουν), ὅτι κανείς, ποὺ ὁμιλεῖ μὲ ἔμπνευσι τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, δὲν λέγει ἀναθεματισμένο (καταραμένο) τὸν Ἰησοῦ, καὶ κανείς δὲν δύναται νὰ ὁμολογήσῃ (εἰλικρινῶς) τὸν Ἰησοῦ ὡς Κύριο, παρὰ μὲ τὸ φωτισμὸ καὶ τὴ βεβαιότητα ποὺ δίνει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο.

Ἐπειδὴ λοιπὸν τότε ἐπλανᾶσθε καὶ ἑπόμενον εἶναι τώρα νὰ μὴ ἔχετε τὴν ἀκριβῆ γνῶσιν περὶ τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων, διὰ τοῦτο σᾶς κάνω γνωστόν, ὅτι κανεὶς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ὁμιλοῦν μὲ ἔμπνευσιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ δὲν λέγει· Ἐπικατάρατος νὰ εἶναι ὁ Ἰησοῦς. Ἀλλὰ καὶ κανεὶς δὲν δύναται νὰ ὁμολογήσῃ μὲ εἰλικρινῆ πίστιν καὶ εὐλάβειαν Κύριον τὸν Ἰησοῦν παρὰ μόνον μὲ τὸν φωτισμὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἀπὸ αὐτὴν τὴν πλάνην καὶ τὴν σύγχυσιν λυτρώνει ὁ Χριστός, δι’ αὐτὸ σᾶς κάμνω γνωστὸν ὅτι κανεὶς ἄνθρωπος, ὁμιλῶν κατ’ ἔμπνευσιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, δὲν λέγει· «Ἀνάθεμα νὰ εἶναι ὁ Ἰησοῦς». Ἀλλὰ καὶ κανεὶς πάλιν δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὁμολογήσῃ μὲ πίστιν καὶ εὐλάβειαν «Κύριον Ἰησοῦν», εἰμὴ μόνον μὲ τὴν χάριν καὶ τὴν ἔμπνευσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὑπάρχουν δὲ διάφορα χαρίσματα, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα (ποὺ τὰ δίνει) εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δηλαδή).

Καὶ ὑπάρχουν μὲν διανομαὶ διαφόρων χαρισμάτων, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα, ποὺ διαιρεῖ καὶ διανέμει τὰ χαρίσματα, εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό.

Τὸ Πνεῦμα δίδει χαρίσματα καὶ δωρεάς· ὑπάρχουν βέβαια καταμερισμοὶ διαφόρων χαρισμάτων· ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα, ποὺ μοιράζει τὰ χαρίσματα, εἶναι ἕνα.

Καὶ ὑπάρχουν διάφορες διακονίες, ἀλλ’ ὁ Κύριος (ποὺ ἀναθέτει τὶς διακονίες) εἶναι ἕνας καὶ ὁ αὐτός (ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός).

Καὶ διανομαὶ ὑπηρεσιῶν ὑπάρχουν· ἄλλη δηλαδὴ ὑπηρεσία ἀνατίθεται εἰς αὐτὸ καὶ ἄλλη εἰς τὸ ἄλλο μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Καίτοι ὅμως διανέμονται ἔτσι αἱ διακονίαι εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς Κύριος διανέμει ταύτας καὶ ὑπηρετεῖται δι’ αὐτῶν ἀπὸ ὅλους.

Καὶ καταμερισμοὶ ὑπηρεσιῶν ὑπάρχουν εἰς διαφόρους πιστοὺς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ· ἀλλ’ ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος, ποὺ μοιράζει αὐτὰς τὰς ἐκκλησιστικὰς ὑπηρεσίας.

Ἐπίσης ὑπάρχουν διάφορες ἐνέργειες, ἀλλ’ ὁ Θεός, ποὺ ἐνεργεῖ ὅλα σὲ ὅλους, εἶναι ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς (ὁ Θεὸς Πατήρ).

Ὑπάρχουν καὶ διανομαὶ δυνάμεων, ποὺ ἐκδηλώνονται ὡς ἔκτακτοι καὶ ὑπερφυσικαὶ ἐνέργειαι καὶ πράξεις. Ὁ αὐτὸς ὅμως Θεὸς ἐνεργεῖ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐνεργήματα εἰς ὅλους ἐκείνους, διὰ μέσου τῶν ὁποίων ἐνεργοῦνται, καθὼς καὶ εἰς ἐκείνους πρὸς εὐεργεσίαν τῶν ὁποίων γίνονται ταῦτα.

Ὑπάρχουν καὶ διανομαὶ δυνάμεων, διὰ τῶν ὁποίων ἐνεργοῦνται ὑπερφυσικαὶ καὶ θαυμασταὶ πράξεις· ὁ ἴδιος ὅμως Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἐνεργεῖ καὶ μοιράζει ὅλα αὐτὰ εἰς ὅλους.

Στὸν καθένα δὲ δίδεται τὸ χάρισμα, ποὺ εἶναι ἐκδήλωσι τοῦ Πνεύματος, πρὸς τὸ συμφέρον.

Δίδεται δὲ εἰς τὸν καθένα τὸ χάρισμα, μὲ τὸ ὁποῖον φανερώνεται ἡ ἐνέργεια τοῦ Πνεύματος, διὰ νὰ ἐξυπηρετηθῇ τὸ συμφέρον καὶ ἡ ὠφέλεια ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Εἰς τὸν καθένα δίδεται τὸ χάρισμα, μὲ τὸ ὁποῖον φανερώνεται ἡ ἐνέργεια καὶ ἡ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διὰ τὸ πνευματικὸν συμφέρον καὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν πιστῶν.

Ἔτσι σ’ ἕνα μὲν δίδεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα λόγος σοφίας. Σ’ ἄλλον δὲ λόγος γνώσεως ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Πνεῦμα.

Διότι εἰς ἄλλον μὲν δίδεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα λόγος, ποὺ ἐξηγεῖ βαθειὰ καὶ μὲ σοφίαν τὰς μυστηριώδεις βουλὰς καὶ σωτηριώδεις ἀληθείας τοῦ Θεοῦ. Εἰς ἄλλον δὲ δίδεται λόγος, ποὺ ἐξηγεῖ εἰς τοὺς πιστοὺς ὅσα ὁ λόγος τῆς σοφίας ἀποκαλύπτει καὶ μεταδίδει εἰς αὐτοὺς τὴν σωτηριώδη γνῶσιν. Δίδεται δὲ σύμφωνα μὲ τὴν χορηγίαν τοῦ αὐτοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διότι εἰς ἄλλον μὲν δίδεται ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἱκανότης λόγου νὰ κατανοῇ βαθέως καὶ νὰ διδάσκῃ μὲ σαφήνειαν καὶ πειστικότητα τὰς ὑψηλὰς ἀληθείας τῆς πίστεως. Εἰς ἄλλον δίδεται ἱκανότης λόγου νὰ ἐξηγῇ καὶ μεταδίδῃ εἰς τοὺς πιστοὺς τὴν σωτηριώδη γνῶσιν· δίδεται δὲ σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον καὶ τὴν δωρεὰν τοῦ αὐτοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Σ’ ἄλλον δὲ πίστι (ὡς ἰδιαίτερο καὶ θαυματουργὸ χάρισμα) ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Πνεῦμα. Σ’ ἄλλον δὲ χαρίσματα θεραπείας διαφόρων ἀσθενειῶν ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Πνεῦμα.

Εἰς ἄλλον δὲ δίδεται ἀπὸ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα χάρισμα πίστεως, μὲ τὸ ὁποῖον γίνονται θαύματα· εἰς ἄλλον δὲ χαρίσματα θεραπείας διαφόρων ἀσθενειῶν, αἱ ὁποῖαι ἰατρεύονται μὲ τὴν θαυμαστὴν ἐνέργειαν τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος.

Εἰς ἄλλον δὲ δίδεται ἀπὸ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα θερμὴ καὶ ζωντανὴ πίστις, ὥστε νὰ κάμνῃ θαύματα. Εἰς ἄλλον δὲ χαρίσματα θεραπείας διαφόρων ἀσθενειῶν, αἱ ὁποῖαι θεραπεῖαι γίνονται μὲ τὸ ἴδιον Ἅγιον Πνεῦμα.

Σ’ ἄλλον δὲ ἐνέργειες θαυμάτων γενικῶς (ὄχι μόνο θαυμάτων θεραπείας ἀσθενειῶν). Σ’ ἄλλον δὲ προφητεία. Σ’ ἄλλον δὲ νὰ διακρίνῃ τὰ πνεύματα (ἂν εἶναι ἀπὸ τὸ Θεὸ ἢ ὄχι). Σ’ ἄλλον δὲ νὰ ὁμιλῇ διάφορες γλῶσσες. Καὶ σ’ ἄλλον νὰ ἑρμηνεύῃ τὶς γλῶσσες.

Εἰς ἄλλον δὲ δίδονται κατορθώματα καὶ ἔργα δυνάμεων ὑπερφυσικῶν· εἰς ἄλλον δὲ δίδεται χάρισμα προφητείας· εἰς ἄλλον δὲ δίδεται χάρισμα μὲ τὸ ὁποῖον διακρίνει τοὺς ἀληθινοὺς προφήτας ἀπὸ τοὺς ἀπατεῶνας καὶ τὰ πραγματικὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματος ἀπὸ τὰ ψεύτικα, ποὺ κρύβουν ἀπατηλὰ τὴν πλάνην· εἰς ἄλλον δίδεται τὸ χάρισμα νὰ ὁμιλῇ διαφόρους γλώσσας· εἰς ἄλλον δὲ τὸ χάρισμα νὰ ἑρμηνεύῃ τὰς γλώσσας καὶ νὰ κάνῃ καταληπτὰ εἰς ὅλους ἐκεῖνα, ποὺ λέγονται εἰς ἄλλας γλώσσας.

Εἰς ἄλλον δὲ δίδονται ἐνέργειαι δυνάμεων δι’ ὑπερφυσικὰ ἔργα. Εἰς ἄλλον δίδεται χάρισμα προφητείας· εἰς ἄλλον τὸ χάρισμα νὰ διακρίνῃ τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τοὺς μὴ πνευματικούς, τοὺς ἀληθινοὺς προφήτας καὶ διδασκάλους ἀπὸ τοὺς ψευδεῖς. Εἰς ἄλλον δίδεται τὸ χάρισμα νὰ ὁμιλῇ διαφόρους γλώσσας, εἰς ἄλλον δὲ τὸ χάρισμα νὰ ἑρμηνεύῃ αὐτὰ ποὺ λέγονται εἰς ξένας γλώσσας.

Ναί, ὅλα αὐτὰ τὰ χαρίσματα ἐνεργεῖ τὸ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα. Καὶ τὰ διανέμει ἰδιαιτέρως στὸν καθένα ὅπως αὐτὸ θέλει.

Ὅλα δὲ αὐτά, τὰ πολλὰ καὶ ποικίλα χαρίσματα, ἐνεργεῖ τὸ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον μοιράζει ἰδιαιτέρως καὶ χωριστὰ εἰς τὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὴν θείαν του θέλησιν. Καὶ ἡ θέλησίς του αὐτὴ δὲν εἶναι μεροληπτικὴ καὶ αὐθαίρετος, ἀλλὰ πάντοτε ἀποβλέπει εἰς τὸ συμφέρον καὶ ἐκείνου, εἰς τὸν ὁποῖον δίδεται τὸ χάρισμα, καὶ τοῦ ὅλου σώματος τῆς Ἐκκλησίας.

Ὅλα δὲ αὐτὰ τὰ ἐνεργεῖ τὸ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον σύμφωνα μὲ τὴν ἀγαθὴν καὶ πάνσοφον αὐτοῦ θέλησιν μοιράζει ἰδιαιτέρως εἰς τὸν καθένα τὰ χαρίσματα, (ὥστε νὰ ὑπάρχῃ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ποικιλία μικρῶν καὶ μεγάλων χαρισμάτων).

Ὅπως δὲ τὸ σῶμα εἶναι ἕνα, ἀλλ’ ἔχει μέλη πολλά, ὅλα δὲ τὰ μέλη τοῦ ἑνὸς σώματος, ἂν καὶ εἶναι πολλά, ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα, ἔτσι καὶ ὁ Χριστός.

Διότι, καθὼς τὸ ἀνθρώπινον σῶμα εἶναι ἕνα καὶ ἔχει πολλὰ μέλη, ὅλα δὲ τὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ ἑνός, καίτοι εἶναι πολλά, ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς μὲ τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν εἶναι ἕνα σῶμα πνευματικόν.

Διότι ὅπως ἀκριβῶς τὸ σῶμα ἕνα εἶναι καὶ ἔχει πολλὰ μέλη, ὅλα δὲ τὰ μέλη τοῦ ἑνὸς σώματος, καίτοι εἶναι πολλά, ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς μαζῆ μὲ ὅλους τοὺς πιστούς, ἀνεξαρτήτως τῶν χαρισμάτων καὶ δωρεῶν ποὺ ἔχουν, ἀποτελεῖ ἕνα πνευματικὸν σῶμα.

Διότι μὲ ἕνα φρόνημα καὶ μὲ μία διάθεσι ἐμεῖς ὅλοι, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες, εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι, καὶ βαπτισθήκαμε γιὰ νὰ εἴμεθα ἕνα σῶμα, καὶ ποτισθήκαμε ὅλοι (μὲ τὸ ζωντανὸ νερό, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα) γιὰ νὰ εἴμεθα ἕνα πνεῦμα.

Μὴ παραξενεύεσθε, ὅταν ἀκούετε, ὅτι ὅλοι οἱ πιστοὶ εἴμεθα ἕνα. Διότι καὶ εἰς ἕνα Πνεῦμα ὅλοι ἡμεῖς ἐβαπτίσθημεν καὶ ἀπὸ ἕνα Πνεῦμα ἀνεγεννήθημεν ὅλοι εἰς τὴν κολυμβήθραν, διὰ νὰ γίνωμεν ἕνα σῶμα, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες ἤμεθα προτήτερα κατὰ τὴν ἐθνικότητα καὶ τὴν θρησκείαν· εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι κατὰ τὴν κοινωνικήν μας θέσιν καὶ τάξιν. Καὶ ὅλοι ἐποτίσθημεν ἕνα Πνεῦμα, διότι σὰν ἄλλα δένδρα ἐποτίσθημεν ὅλοι μὲ τὸ αὐτὸ πνευματικὸν νερὸν τῆς χάριτος.

Διότι καὶ ἡμεῖς ὅλοι οἱ πιστοὶ εἰς ἕνα Πνεῦμα ἐβαπτίσθημεν, ὥστε νὰ ἀποτελέσωμεν ἕνα σῶμα, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴμεθα εἴτε Ἕλληνες εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι καὶ ὅλοι σὰν δένδρα φυτευμένα εἰς τὸν παράδεισον τῆς Ἐκκλησίας ἐποτίσθημεν ἀπὸ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ τὸ ζῶν ὕδωρ τῆς χάριτος.

Ναί, τὸ σῶμα δὲν εἶναι ἕνα μέλος, ἀλλὰ πολλά.

Μὴ παρασύρεσθε δὲ ἀπὸ τὸ ὅτι εἴμεθα πολλοὶ καὶ μὴ ἀπορῆτε, πῶς οἱ πολλοὶ ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἕν. Διότι καὶ τὸ σῶμα δὲν εἶναι ἕνα μέλος, ἀλλὰ πολλά.

Εἴμεθα πολλοί, ἀλλ’ ἀποτελοῦμεν ἕνα, διότι καὶ τὸ σῶμα δὲν εἶναι ἕνα μέλος, ἀλλὰ πολλά.

Ἐὰν δὲ τὸ πόδι εἰπῇ, «Δὲν εἶμαι χέρι, δὲν ἀνήκω στὸ σῶμα», δὲν ἀνήκει παρὰ ταῦτα στὸ σῶμα;

Ἐὰν ἐπὶ παραδείγματι εἴπῃ τὸ πόδι, ἐπειδὴ δὲν εἶμαι χέρι, δι’ αὐτὸ δὲν εἶμαι ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ σώματος· μὲ τὸ ὅτι λέγει τὸν λόγον αὐτόν, ἔπαυσεν ἆραγε νὰ εἶναι μέλος τοῦ σώματος;

Ἐὰν πῇ τὸ πόδι· «ἐπειδὴ δὲν εἶμαι χέρι, δὲν εἶμαι καὶ δὲν ἐξαρτῶμαι ἀπὸ τὸ σῶμα». παρ’ ὅλον αὐτὸ ποῦ θὰ πῇ, ἔπαυσε νὰ εἶναι μέλος τοῦ σώματος;

Ἐπίσης, ἐὰν τὸ αὐτὶ εἰπῇ, «Δὲν εἶμαι μάτι, δὲν ἀνήκω στὸ σῶμα», δὲν ἀνήκει παρὰ ταῦτα στὸ σῶμα;

Καὶ ἐὰν εἴπῃ τὸ αὐτί, ἀφοῦ δὲν εἶμαι μάτι, δὲν εἶμαι ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ σώματος· τάχα, διότι εἶπε τὸν λόγον αὐτόν, ἔπαυσε νὰ εἶναι μέλος τοῦ σώματος; Ἔτσι καὶ σύ, ἐπειδὴ ἔχεις αὐτὸ τὸ χάρισμα καὶ δὲν ἔχεις ἐκεῖνο, ποὺ θὰ ἐπροτίμας, δὲν παύεις δι’ αὐτὸ νὰ ἀνήκῃς εἰς τὸ ἕνα τοῦ Χριστοῦ σῶμα.

Καὶ ἐὰν πῇ τὸ αὐτί· «ἐπειδὴ δὲν εἶμαι μάτι, δὲν εἶμαι καὶ δὲν ἐξαρτῶμαι ἀπὸ τὸ σῶμα», παρ’ ὁλον αὐτὸ δὲν εἶναι μέλος τοῦ σώματος καὶ δὲν ἀνήκει εἰς τὸ σῶμα;

Ἐὰν ὅλο τὸ σῶμα ἦταν μάτι, ποῦ θὰ ἦταν ἡ ἀκοή; (πῶς θὰ μποροῦσε κανεὶς ν’ ἀκούσῃ;) Ἐὰν ὅλο τὸ σῶμα ἦταν ἀκοή, ποῦ θὰ ἦταν ἡ ὄσφρησι;(πῶς θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ὀσφρανθῇ;).

Ἐὰν ὅλον τὸ σῶμα ἦτο μάτι, τότε ποὺ θὰ ἦτο ἡ ἀκοή; Τὸ σῶμα θὰ ἔμενε κωφόν. Καὶ ἐὰν ὅλον τὸ σῶμα ἦτο ἀκοή, ποὺ θὰ ἦτο ἡ ὄσφρησις; Τὸ σῶμα θὰ ἐστερεῖτο ὄσφρησιν.

Ἔπειτα, ἐὰν ὅλο τὸ σῶμα ἦτο μάτι, τότε ποῦ θὰ ὑπῆρχε ἡ ἀκοή; Καὶ ἐὰν ὅλο τὸ σῶμα ἦτο ἀκοή, ποῦ θὰ εὑρίσκετο ἡ ὄσφρησις;

Ἀλλὰ τώρα ὁ Θεὸς ἔθεσε στὸ σῶμα καθένα ἀπὸ τὰ μέλη ὅπως αὐτὸς θέλησε.

Τώρα ὅμως ὁ Θεὸς σοφὰ ἐτοποθέτησε εἰς τὸ σῶμα καθένα ἀπὸ τὰ μέλη ἀκριβῶς, ὅπως σύμφωνα μὲ τὴν ἀγαθότητα καὶ πανσοφίαν του ἠθέλησε, πάντοτε διὰ τὸ συμφέρον καὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ σώματος ὁλοκλήρου.

Τώρα ὅμως ἐτοποθέτησεν ὁ Θεὸς εἰς τὸ σῶμα τὰ μέλη, τὸ καθένα ἀπὸ αὐτά, ὅπως ἔκρινε καὶ ἠθέλησε, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν ὁλοκλήρου τοῦ σώματος.

Ἐὰν δὲ ὅλα ἦταν ἕνα μέλος, ποῦ θὰ ἦταν τὸ σῶμα;

Ἐὰν ὅμως ἦσαν ὅλα ἕνα μέλος, τότε ποὺ θὰ ἦτο τὸ σῶμα; Δὲν θὰ διελύετο;

Ἐὰν δὲ ὅλα τὰ μέλη ἦσαν ἐν μέλος, τότε ποῦ καὶ ποῖον θὰ ἧτο τὸ σῶμα; (Δὲν θὰ ὑπῆρχε κἂν σῶμα).

Ἀλλὰ τώρα ὑπάρχουν πολλὰ μὲν μέλη, ἕνα δὲ σῶμα.

Ἀλλὰ τώρα ὑπάρχουν μὲν πολλὰ μέλη, ἕνα ὅμως σῶμα, εἰς τὸ ὁποῖον τὸ ἕνα μέλος ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ ἄλλα καὶ δὲν ἠμπορεῖ τὸ καθένα μέλος νὰ κάμῃ χωρὶς τὰ ἄλλα.

Τώρα δὲ εἶναι πολλὰ μὲν τὰ μέλη, ἕνα ὅμως εἶναι τὸ σῶμα.

Καὶ δὲν μπορεῖ τὸ μάτι νὰ εἰπῇ στὸ χέρι· «Δὲν σὲ χρειάζομαι». Ἢ ἐπίσης τὸ κεφάλι στὰ πόδια· «Δὲν σᾶς χρειάζομαι».

Δὲν ἠμπορεῖ ἐπὶ παραδείγματι τὸ μάτι νὰ εἴπῃ εἰς τὸ χέρι, δὲν ἔχω τὴν ἀνάγκην σου· ἢ πάλιν ἡ κεφαλὴ νὰ εἴπῃ εἰς τὰ πόδια, δὲν ἔχω τὴν ἀνάγκην σας.

Δὲν ἠμπορεῖ δὲ τὸ μάτι νὰ πῇ εἰς τὸ χέρι· «δὲν ἔχω τὴν ἀνάγκην σου». Ἢ πάλιν τὸ κεφάλι νὰ πῇ εἰς τὰ πόδια· «δὲν ἔχω τὴν ἀνάγκην σας».

Ἀντιθέτως, τὰ μέλη τοῦ σώματος, ποὺ φαίνονται κατώτερα, εἶναι ἀναγκαῖα πολὺ περισσότερο.

Ἀλλὰ τὰ μέλη, ποὺ ἐκ φύσεως φαίνονται ἀσθενέστερα, αὐτὰ εἶναι περισσότερον ἀναγκαία διὰ τὴν ὕπαρξιν τοῦ σώματος.

Ἀλλὰ τὰ μέλη τοῦ σώματος, ποὺ νομίζονται καὶ φαίνονται ἀσθενέστερα, εἶναι πολὺ περισσότερον ἀναγκαῖα καὶ ἀπαραίτητα διὰ τὴν ὕπαρξιν τοῦ σώματος.

Καὶ ἐκεῖνα τὰ μέλη τοῦ σώματος, ποὺ ἔχουμε σὲ λιγώτερη ὑπόληψι, τὰ περιποιούμεθα περισσότερο. Καὶ τὰ μὴ παρουσιάσιμα μέλη μας καλύπτονται μὲ περισσότερη φροντίδα γιὰ εὐπρέπεια,

Καὶ ἐκεῖνα τὰ μέλη τοῦ σώματος, ποὺ τὰ θεωροῦμεν περισσότερον ἄσχημα καὶ νομίζομεν, ὅτι στεροῦνται τιμὴν σχετικῶς πρὸς τὰ ἄλλα, αὐτὰ τὰ σκεπάζομεν καὶ ἔτσι τὰ περιβάλλομεν μὲ περισσοτέραν τιμήν. Καὶ τὰ ἄσχημα μέλη μας ἔχουν περισσότερον ἐξωτερικὸν στολισμὸν καὶ κοσμιωτέραν περιβολήν.

Καὶ τὰ μέλη ἐκεῖνα τοῦ σώματος, ποὺ τὰ θεωροῦμεν εὐτελέστερα καὶ ἀσημότερα, αὐτὰ τὰ περιβάλλομεν μὲ μεγαλυτέραν τιμὴν καὶ τὰ σκεπάζομεν προσεκτικώτερον. Καὶ τὰ θεωρούμενα ἄσχημα μέλη τὰ περιποιούμεθα μὲ ἐπιμέλειαν, ὥστε νὰ ἔχουν περισσότερον καὶ ὠραιότερον ἐξωτερικὸν στολισμόν.

ἐνῷ τὰ παρουσιάσιμα μέλη μας δὲν ἔχουν ἀνάγκη. Ὁ Θεὸς βεβαίως κατασκεύασε τὸ σῶμα μὲ ἁρμονικὴ σύνθεσι τῶν μελῶν, δίνοντας στὸ μὲλος ποὺ ὑστερεῖ περισσότερη τιμή,

Τὰ δὲ μέλη μᾶς, ποὺ φαίνονται εὔσχημα, δὲν ἔχουν ἀνάγκην νὰ τὰ σκεπάσωμεν. Ἀλλ’ ὁ Θεὸς ἔσμιξε μαζὶ διάφορα μέλη, εὔσχημα καὶ ἄσχημα, καὶ ἔφτιασε τὸ σῶμα, καὶ ἔδωκε περισσοτέραν τιμὴν εἰς τὸ μέλος, ποὺ εἴτε εἰς εὐσχημοσύνην εἴτε εἰς δύναμιν ὕστερα ἀπὸ τὰ ἄλλα.

Τὰ δὲ μέλη μας ποὺ φαίνονται ὡραῖα, δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ τέτοιαν περιποίησιν. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀνέμειξε εἰς μίαν ἁρμονικὴν ἑνότητα τὰ μέλη, ὥστε ν’ ἀποτελῆται τὸ ἐν σῶμα, δώσας περισσοτέραν τιμὴν εἰς τὸ μέλος ποὺ φαίνεται ὅτι ὑστερεῖ, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ ἄλλα μέλη.

γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχῃ διαμάχη στὸ σῶμα, ἀλλ’ ὅλα τὰ μέλη νὰ φροντίζουν τὸ ἕνα γιὰ τὸ ἄλλο.

Καὶ ἔκαμε τὴν σοφὴν αὐτὴν ἀνάμιξιν ὁ Θεός, διὰ νὰ μὴ ὑπάρχῃ διχασμὸς καὶ διαίρεσις εἰς τὸ σῶμα, ἀλλὰ νὰ λαμβάνουν τὴν ἰδίαν καὶ τὴν ἴσην φροντίδα ἀναμεταξύ τους τὰ μέλη τὸ ἕνα διὰ τὸ ἄλλο.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μὴ ὑπάρχῃ διαίρεσις καὶ κομματισμὸς εἰς τὸ σῶμα, ἀλλὰ ὅλα τὰ μέλη νὰ φροντίζουν τὸ ἕνα διὰ τὸ ἄλλο μὲ τὴν αὐτὴν στοργὴν καὶ ἐπιμέλειαν.

Ἔτσι, ὅταν πάσχῃ ἕνα μέλος, συμπάσχουν ὅλα τὰ μέλη, καὶ ὅταν τιμᾶται ἕνα μέλος, χαίρουν μαζί του ὅλα τὰ μέλη.

Καὶ πράγματι εἴτε πάσχει καὶ πονεῖ ἕνα μέλος, πάσχουν μαζί του ὅλα τὰ μέλη εἴτε δοξάζεται ἕνα μέλος, χαίρουν μαζί του ὅλα τὰ μέλη.

Καί, ὅπως εἶναι γνωστόν, ἐὰν πάσχῃ ἕνα μέλος, πάσχουν μαζῆ μὲ αὐτὸ ὅλα τὰ μέλη, καὶ ἐὰν δοξάζεται καὶ τιμᾶται ἕνα μέλος, χαίρουν μαζῆ του ὅλα τὰ μέλη.

Σεῖς δὲ (οἱ πιστοὶ) ὡς σύνολο εἶσθε σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐπὶ μέρους εἶσθε μέλη.

Σεῖς δὲ οἱ Χριστιανοὶ εἶσθε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη, ποὺ ἀναλόγως τοῦ χαρίσματός του ἔχει ὁ καθένας σας μίαν θέσιν καὶ ἕνα μέρος εἰς τὴν ζωὴν τοῦ συνόλου.

Σεῖς, λοιπόν, οἱ Χριστιανοὶ εἶσθε σῶμα Χριστοῦ καὶ ὁ καθένας σας εἶναι ἐπὶ μέρους μέλος, ποὺ κατέχει τὴν ταιριαστὴν θέσιν δι’ αὐτὸν καὶ δι’ ὁλον τὸ σῶμα.

Καὶ στὴν Ἐκκλησία ὁ Θεὸς ἔθεσε στὴν πρώτη θέσι τοὺς ἀποστόλους, στὴ δεύτερη θέσι προφῆτες (ποὺ ὁμιλοῦν μὲ ἔμπνευσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος), στὴν τρίτη θέσι διδασκάλους (ποὺ ὁμιλοῦν καὶ ἀπὸ τὸ νοῦ τους). Ἔπειτα ἔρχονται οἱ θαυματουργοὶ, κατόπιν ὅσοι ἔχουν θεραπευτικά χαρίσματα, ἄλλοι ποὺ ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ βοηθοῦν στὶς ἀνάγκες, ἄλλοι ποὺ ἔχουν διοικητικὸ χάρισμα, καὶ ἄλλοι ποὺ ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ ὁμιλοῦν διάφορες γλῶσσες.

Καὶ ἄλλους μὲν ἐτοποθέτησεν ὁ Θεὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν πρῶτον Ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους. Ἔπειτα ἄλλους τοὺς ἔθεσε νὰ κάνουν κάθε εἴδους θαύματα, ἄλλους νὰ ἔχουν χαρίσματα θεραπειῶν, χαρίσματα προστασίας τῶν ὀρφανῶν, τῶν χηρῶν, τῶν πτωχῶν, τῶν παντὸς εἴδους ἀσθενῶν· χαρίσματα κυβερνήσεως καὶ διοικήσεως ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ· χαρίσματα διαφόρων γλωσσῶν.

Καὶ ἄλλους μὲν ἔθεσεν ὁ Θεὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν του πρῶτον μὲν ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους· ἔπειτα ἄλλους τοὺς ἔθεσε εἰς ἀναλόγους θέσεις καὶ τοὺς ἔδωσε τὴν δύναμιν νὰ κάνουν θαύματα, ἄλλους ὥρισε νὰ ἔχουν χαρίσματα εἰς θεραπείαν ἀσθενειῶν, εἰς ἄλλους ἔδωσε χαρίσματα φροντίδος καὶ ἐπιμελείας διὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ πάσχοντας, χαρίσματα διοικητικὰ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, χαρίσματα διαφόρων γλωσσῶν. (Ὁ καθένας κατὰ τὴν ἱκανότητά του ἔχει λάβει ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸ χάρισμά του καὶ τὴν θέσιν του).

Μήπως εἶναι ὅλοι ἀπόστολοι; Μήπως εἶναι ὅλοι προφῆτες; Μήπως εἶναι ὅλοι διδάσκαλοι; Μήπως εἶναι ὅλοι θαυματουργοί;

Εἰς τὸν καθένα ὁ Κύριος ἔδωκε τὸ ἰδικόν του χάρισμα. Μήπως εἶναι ὅλοι Ἀπόστολοι; Μήπως εἶναι ὅλοι προφῆται; Μήπως εἶναι ὅλοι διδάσκαλοι; Μήπως ἔχουν ὅλοι χαρίσματα θαυματουργικά;

Μήπως ὅλοι εἶναι ἀπόστολοι; Μήπως ὅλοι εἶναι προφῆται; Μήπως ὅλοι εἶναι διδάσκαλοι; Μήπως ὅλοι ἔχουν θαυματουργικὰς δυνάμεις;

Μήπως ἔχουν ὅλοι θεραπευτικὰ χαρίσματα; Μήπως ὅλοι ὁμιλοῦν γλῶσσες; Μήπως ὅλοι ἑρμηνεύουν (τὶς γλῶσσες);

Μήπως ἔχουν ὅλοι χαρίσματα θεραπειῶν; Μήπως ὅλοι ὁμιλοῦν γλώσσας; Μήπως ὅλοι ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ διερμηνεύουν γλώσσας;

Μήπως ὅλοι ἔχουν χαρίσματα θεραπείας ἀσθενειῶν; Μήπως ὅλοι ὁμιλοῦν γλώσσας; Μήπως ὅλοι ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ ἐνοοῦν καὶ νὰ ἐρμηνεύουν ξένας γλώσσας;

Νὰ ἔχετε δὲ ζῆλο γιὰ τὰ ἀνώτερα χαρίσματα. Καὶ τώρα θὰ σᾶς δείξω ἀκόμη ἀνώτερο δρόμο (ἀκόμη ἀνώτερο χάρισμα, τὴν ἀγάπη).

Ἐπιδιώκετε δὲ μὲ ζῆλον τὰ χαρίσματα, ποὺ φέρουν μεγαλυτέραν ὠφέλειαν, δι’ αὐτὸ δὲ εἶναι καὶ ἀνώτερα χαρίσματα. Καὶ σᾶς δεικνύω ἀκόμη δρόμον καὶ μέσον ἔξοχον καὶ ὑπέροχον, μὲ τὸ ὁποῖον ἀποκτῶνται τὰ καλύτερα χαρίσματα. Καὶ τὸ μέσον αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη.

Ὅλα βέβαια αὐτὰ τὰ θεόσδοτα χαρίσματα ἔχουν τὴν ἀξίαν των. Νὰ ἐπιθυμῆτε ὅμως σεῖς μὲ ζῆλον καὶ νὰ προσπαθῆτε νὰ ἀποκτήσετε τὰ χαρίσματα τὰ ἀκόμη καλύτερα. Καὶ σᾶς δείχνω ἀκόμη ἕνα ἐξαίρετον δρόμον, ἕνα ὑπέροχον μέσον, διὰ νὰ ἀποκτήσετε τὰ μεγάλα χαρίσματα. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη.

Ἐὰν ὁμιλῶ τὶς γλῶσσες τῶν ἀνθρώπων, ἀκόμη καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπη, ἔγινα (ἄψυχος) χαλκός, ποὺ ἁπλῶς βγάζει ἦχο, ἢ κύμβαλο, ποὺ ἀλαλάζει (ποὺ κάνει ἐκκωφαντικὸ καὶ χωρὶς σημασία θόρυβο).

Ἐὰν ὑποθέσωμεν, ὅτι ὁμιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, δὲν ἔχω ὅμως ἀγάπην, ἔγινα ὅμοιος πρὸς τὸν ἄψυχον χαλκόν, ποὺ βουΐζει, ὅταν τὸν κτυποῦν, ἢ πρὸς τὸ κύμβαλον, ποὺ βγάζει θορυβώδη καὶ χωρὶς σημασίαν ἦχον.

Ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι ἔχω τέτοια ἱκανότητα, ὥστε νὰ ἐννοῶ καὶ νὰ ὁμιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, ἔχω γίνει χαλκὸς ποὺ ἠχολογάει ἡ κύμβαλον ποὺ ἀλαλάζει χωρὶς νὰ ἀναδίδῃ κανένα μουσικὸν φθόγγον.

Καὶ ἐὰν ἔχω προφητικὸ χάρισμα καὶ κατέχω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλη τὴ γνῶσι, καὶ ἐὰν ἔχω ὅλη τὴν πίστι, ὥστε νὰ μετακινῶ βουνά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπη, δὲν εἶμαι τίποτε.

Καὶ ἐὰν ἔχω τὸ χάρισμα τῆς προφητείας καὶ ἐὰν γνωρίζω ὅλα τὰ μυστικὰ σχέδια τῶν βουλῶν τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχω ὅλην τὴν γνῶσιν, ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ἀποκτήσῃ ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἐὰν ἔχω κάθε βαθμὸν πίστεως, ὥστε νὰ μεταθέτω καὶ βουνὰ ἀκόμη, δὲν ἔχω ὅμως ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε.

Καὶ ἐὰν ἔχω τὸ χάρισμα τῆς προφητείας καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ ἄγνωστα καὶ ἀπόκρυφα μυστήρια καὶ ὅλην τὴν γνῶσιν, ποὺ ἠμπορεῖ νὰ χωρέσῃ ποτὲ ἀνθρωπίνη διάνοια, καὶ ἐὰν ἔχω τὴν πίστιν εἰς ὅλην της τὴν πληρότητα, ὥστε μὲ τὴν δύναμίν της νὰ μετακινῶ βουνά, δὲν ἔχω ὅμως ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε.

Καὶ ἐὰν διαθέσω ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μου γιὰ νὰ θρέψω τοὺς πτωχούς, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμα μου γιὰ νὰ γίνω ὁλοκαύτωμα, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπη, δὲν ὠφελοῦμαι τίποτε.

Καὶ ἐὰν διαθέσω ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μου διὰ νὰ θρέψω μὲ ψωμιὰ τοὺς πτωχούς, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμα μου διὰ νὰ καῶ, δὲν ἔχω ὅμως ἀγάπην, δὲν ὠφελοῦμαι τίποτε ἀπὸ τὰς θυσίας αὐτάς.