Βασιλειῶν Α'

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τῶν Κριτῶν ἐζοῦσε ἔνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Ἀρμαθαίμ, τὴν περιοχὴν Σιφά, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς τὴν ὀρεινὴν χώραν, ὅπου κατοικοῦσεν ἡ φυλὴ τοῦ Ἐφραίμ. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ὠνομάζετο Ἑλκανὰ καὶ ἦτο υἱὸς τοῦ Ἱερεμεήλ, υἱοῦ τοῦ Ἠλιού, ὁ ὁποῖος Ἠλιοὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Θοκὲ ἀπὸ τὴν Νασίβ, τῆς φυλῆς Ἐφραίμ.

Ὑπῆρχε κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Ἀρμαθαίμ, τῆς περιοχῆς Σιφά, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸ βουνό, ὅπου διέμενεν ἡ φυλὴ τοῦ Ἐφραίμ, καὶ αὐτὸς ὠνομάζετο Ἑλκανά. Ἦτο υἱὸς τοῦ Ἱερεμεήλ, ποὺ εἶχε γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Ἡλιού, ὁ ὁποῖος εἶχε πατέρα του τὸν Θοκέ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Νασίβ, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς τὴν χώραν τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ.

Ὁ Ἑλκανὰ εἶχε δύο συζύγους, ἡ μία ὠνομάζετο Ἄννα, ἡ δὲ ἄλλη ὠνομάζετο Φεννάνα. Ἡ Φεννάνα εἶχε παιδιά, ἡ Ἄννα ὅμως δὲν εἶχε παιδί.

Εἶχε δὲ ὁ Ἑλκανὰ δύο γυναῖκας. Τὸ ὄνομα τῆς μιᾶς ἦτο Ἄννα καὶ τὸ ὄνομα τῆς ἄλλης Φεννάνα. Καὶ ἡ μὲν Φεννάνα εἶχεν ἀποκτήσει παιδιά, ἡ Ἄννα ὅμως δὲν εἶχε γεννήσει κανένα παιδί.

Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, εὐσεβὴς καθὼς ἦτο, ἀνέβαινε κάθε χρόνον ἀπὸ τὴν πατρίδα του τὴν Ἀρμαθαὶμ εἰς Σηλώ, τὸν ἱερὸν τόπον, διὰ νὰ προσκυνῇ καὶ νὰ προσφέρῃ θυσίας εἰς τὸν Κύριον τὸν Θεὸν τὸν παντοκράτορα. Εἰς Σηλὼ ἀρχιερεὺς ἦτο τότε ὁ Ἡλί, ἱερεῖς δὲ οἱ δύο υἱοί του, ὁ Ὀφνὶ καὶ ὁ Φινεές.

Καὶ ἀνέβαινεν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς κατὰ τὰς ὡρισμένας ἡμέρας κάθε ἔτους ἀπὸ τὴν πόλιν τοῦ Ἀρμαθαὶμ εἰς τὴν πόλιν Σηλῶ, ὅπου εὑρίσκετο ὁ τόπος τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ προσκυνῇ καὶ νὰ προσφέρῃ θυσίας εἰς τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν Σαβαώθ, τὸν Κύριον τῶν Δυνάμεων. Ἐκεῖ δὲ εἰς τὴν Σηλὼ ἦτο ἀρχιερεὺς κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ Ἡλὶ καὶ ἱερεῖς, ποὺ προσέφεραν τὰς θυσίας εἰς τὸν Κύριον, ἦσαν οἱ δύο υἱοὶ του, ὁ Ὀφνὶ καὶ ὁ Φινεές.

Κάποιαν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ἑλκανὰ προσέφερε τὴν καθιερωμένην εἰρηνικὴν θυσίαν, ἔδωσεν εἰς τὴν Φεννάναν καὶ τοὺς υἱούς της πολλὰς μερίδας, ἀναλόγους πρὸς τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν, ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα τῶν θυσιῶν.

Ὅταν ἔφθασεν ἡ ἡμέρα καὶ προσέφερε καὶ ὁ Ἑλκανὰ τὴν θυσίαν του, ἔδωσε μετὰ τὴν προσφορὰν τῆς θυσίας εἰς τὴν γυναῖκα του Φεννάναν καὶ εἰς τὰ παιδιά της τὰ μερίδια ἀπὸ τὴν θυσίαν.

Εἰς τὴν Ἄνναν ὅμως, ἐπειδὴ δὲν εἶχε παιδιά, ἔδωκε μίαν μόνον μερίδα δι’ αὐτὴν τὴν ἰδίαν. Ἀλλ’ ὁ Ἑλκανὰ ἠγάπα τὴν Ἄνναν περισσότερον ἀπὸ τὴν Φεννάναν. Ὁ Κύριος ὅμως εἶχε δώσει εἰς αὐτὴν στειρότητα καὶ δὲν ἀποκτοῦσε παιδιά.

Ἔδωσεν ἐπίσης καὶ εἰς τὴν Ἄνναν, ἀλλὰ μόνον ἕνα μερίδιον, διότι δὲν εἶχεν ἀποκτήσει αὐτὴ κανένα παιδί. Πλὴν ὅμως τὴν Ἄνναν τὴν ἀγαποῦσεν ὁ Ἐλκανὰ περισσότερον ἀπὸ τὴν ἄλλην. Ἀλλ’ ὁ Κύριος τὴν εἶχε κάμει στεῖραν.

Δὲν ἔδωκεν εἰς αὐτὴν ὁ Κύριος παιδίον, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον προεκάλει θλῖψιν εἰς αὐτήν, καὶ ὑπὸ τὸ βάρος τῆς θλίψεως ἦτο διαρκῶς μελαγχολικὴ καὶ ἄθυμος, διότι ὁ Κύριος εἶχε καταστήσει αὐτὴν στεῖραν καὶ δὲν τῆς ἔδιδε παιδί.

Καὶ ἐπειδὴ ἔβλεπεν ἡ Ἄννα ὅτι ἡ Φεννάνα εἶχε παιδιά, ἐπονοῦσε περισσότερον διὰ τὸ ὅτι δὲν τῆς ἔδωσεν ὁ Κύριος παιδί. Καὶ εἶχε πολλὴν ἀδιαθεσίαν ἐξ αἰτίας τῆς θλίψεώς της αὐτῆς. Ἦτο δὲ μελαγχολικὴ καὶ λυπημένη συνεχῶς δι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγον, διὰ τὸ ὅτι δηλαδὴ τὴν ἔκανε ὁ Κύριος στεῖραν καὶ δὲν τῆς ἔδιδε παιδί.

Ἔτσι ἔκανε κάθε ἔτος ὁ Ἑλκανά, ὅταν ἀνέβαινεν εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου, διὰ νὰ προσφέρῃ τὰς καθιερωμένας θυσίας, ἡ δὲ σύζυγός του ἡ Ἄννα κατελαμβάνετο ἀπὸ ἀθυμίαν, ἔκλαιε καὶ δὲν ἔτρωγε.

Αὐτο συνέβαινε κάθε χρόνον, ὅταν ἀνέβαινε καὶ αὐτὴ μὲ τὸν Ἑλκανὰ εἰς τὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου. Ἡ Ἄννα ἦτο πάντοτε μελαγχολικὴ καὶ ἔκλαιε καὶ δὲν ἔτρωγε.

Ὁ Ἑλκανά, ὁ σύζυγός της, εἶπεν εἰς αὐτήν· «Ἄννα»! Ἐκείνη τοῦ ἀπήντησεν· «Ἰδοὺ ἐγώ, κύριε». Ἐκεῖνος πάλιν τῆς λέγει· «τί συμβαίνει καὶ διατί κλαίεις, καὶ διατί δὲν τρώγεις, καὶ διατί σὲ πληγώνει ἡ καρδία σου καὶ εἶσαι περίλυπος; Ἐγὼ δὲν εἶμαι διὰ σὲ καλύτερος καὶ ἀπὸ δέκα ἀκόμη παιδιά;»

Καὶ τῆς εἶπε κάποτε ὁ ἄνδρας της ὁ Ἑλκανά: «Ἄννα»! Καὶ ἐκείνη τοῦ ἀπεκρίθη: «Ὄρίστε, ἐδῶ εἶμαι, κύριε. Σὲ ἀκούω». Καὶ ἐκεῖνος τῆς εἶπε: «Τί σοῦ συμβαίνει; Καὶ διατί κλαίεις; Διατί ἐπίσης δὲν τρώγεις καὶ διατί εἶναι πληγωμένη ἡ καρδιά σου; Δὲν εἶμαι ἐγὼ διὰ σὲ καλύτερος ἀπὸ δέκα παιδιά;»

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ τὸ οἰκογενειακόν, μετὰ τὴν θυσίαν, φαγητὸν εἰς Σηλώ, ἡ Ἄννα ἐσηκώθη, μετέβη καὶ ἐστάθη ἐνώπιον τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου. Ὁ ἀρχιερεὺς ὁ Ἡλὶ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς ἕνα ἀνάκλιντρον εἰς τὴν εἴσοδον τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου.

Καὶ ἀφοῦ ἔφαγαν ὅλοι μαζὶ τὰ ὑπόλοιπα τῶν θυσιῶν εἰς τὴν Σηλώ, ἐσηκώθη ἡ Ἄννα καὶ ἐστάθη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τὴν στιγμὴν ποὺ ὁ ἀρχιερεὺς Ἡλὶ ἦτο καθισμένος εἰς τὴν εἰδικὴν καθέδραν του εἰς τὸ κατώφλι τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου.

Ἡ Ἄννα ἦτο βαθύτατα λυπημένη καὶ προοηυχήθη πρὸς τὸν Κύριον. Καθ’ ὃν δὲ χρόνον προσηύχετο, ἔκλαιε καὶ ἔχυνεν ἄφθονα δάκρυα.

Ἦτο δὲ καταλυπημένη ἡ ψυχή της καὶ ἐπροσευχήθη εἰς τὸν Κύριον μὲ πολλὰ δάκρυα.

Κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην τῆς προσευχῆς ἔκαμε ἕνα τάμα πρὸς τὸν Θεὸν λέγουσα· «Ἀδωναΐ, Κύριε, Ἐλωὲ Σαβαώθ, ἐὰν ρίψῃς βλέμμα εὐσπλαγχνίας καὶ ἴδῃς τὴν θλῖψιν καὶ τὴν ἐντροπὴν τῆς δούλης σου ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι εἶμαι στεῖρα, μὲ ἐνθυμηθῇς εἰς τὸ ἔλεός σου καὶ μοῦ δώσῃς τέκνον, ἐγώ σοῦ ὑπόσχομαι νὰ ἀφιερώσω αὐτὸ ἐνώπιόν σου, διὰ νὰ σὲ ὑπηρετῇ διαρκῶς μέχρι τῆς ἡμέρας τοῦ θανάτου του. Ὑπόσχομαι ἐπὶ πλέον ὅτι οἶνον καὶ οἰνοπνευματώδη γενικῶς ποτὰ δὲν θὰ πίῃ τὸ παιδὶ αὐτὸ εἰς ὅλην του τὴν ζωήν· ψαλλίδι δὲν θὰ ἀνέβη ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του, διὰ νὰ τοῦ κόψῃ τὴν κόμην».

Καὶ ἔκανε τάξιμο εἰς τὸν Κύριον καὶ εἶπε: «Κύριέ μου, Κύριε, Κύριε καὶ Θεὲ τῶν Δυνάμεων, ἐὰν προσέξῃς μὲ εὐμένειαν εἰς τὴν ταπείνωσιν καὶ θλῖψιν τῆς δούλης σου καὶ μὲ ἐνθυμηθῇς καὶ μοῦ χαρίσῃς υἱόν, θὰ σοῦ τὸν ἀφιερώσω, διὰ νὰ διακονῇ ἐνώπιόν σου μέχρι τὴν ἡμέραν τοῦ θανάτου του. Δὲν θὰ πίῃ δὲ τὸ παιδί μου αὐτό ποτὲ κρασὶ ἢ ὁποιοδήποτε ποτόν, ποὺ προκαλεῖ μέθην, καὶ δὲν θὰ ἀνέβη ψαλίδι εἰς τὸ κεφάλι του, διὰ νὰ κόψῃ τὰ μαλλιά του».

Ἐπειδὴ δὲ αὐτὴ ἐπὶ πολλὴν ὥραν παρέτεινε τὴν προσευχήν της ἐνώπιον τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου, ὁ ἀρχιερεὺς Ἡλὶ παρετήρει τὸ στόμα αὐτῆς·

Ἐνῷ ὅμως προσηύχετο ἡ Ἄννα καὶ παρέτεινεν ἐπὶ πολλὴν ὥραν τὴν προσευχήν της, ὁ ἀρχιερεὺς Ἡλὶ ἐπρόσεξε τὸ στόμα της.

παρετήρει δηλαδὴ ὅτι αὐτὴ ὠμιλοῦσε ἀπὸ τὴν καρδίαν της, τὰ δὲ χείλη της μόλις ἐκινοῦντο καὶ ἡ φωνή της δὲν ἠκούετο καθόλου. Ὁ Ἡλί τὴν ἐνόμισε μεθυσμένην.

Τὴν ὥραν δὲ ἐκείνην ἡ Ἄννα ὡμιλοῦσε πρὸς τὸν Θεὸν μὲ τὴν καρδιά της καί, ἐνῷ ἐκινοῦντο τὰ χείλη της, δὲν ἠκούετο ἡ φωνή της. Καὶ δι’ αὐτὸ ὁ Ἡλὶ τὴν ἐθεώρησε μεθυσμένην.

Εἶπε δὲ ὁ ὑπηρέτης τοῦ Ἡλί, κατ’ ἐντολήν τοῦ Ἡλί· «ἕως πότε θὰ εἶσαι μεθυσμένη; Σταμάτησε τὴν ἐπήρειαν τοῦ κρασιοῦ σου καὶ ἀπομακρύνσου ἀπὸ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου».

Καὶ ἔστειλεν ὁ Ἡλὶ τὸν νεαρὸν ὑπηρέτην του καὶ τῆς εἶπεν: «Ἕως πότε θὰ εἶσαι μεθυσμένη; Διῶξε ἐπὶ τέλους τὴν μέθην σου καὶ φύγε ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν τόπον τῆς δόξης τοῦ Κυρίου».

Ἀπεκρίθη δὲ ἡ Ἄννα καὶ τοῦ εἶπε· «ὄχι, κύριε, δὲν εἶμαι μεθυσμένη. Εἶμαι μία σύζυγος, ἡ ὁποία διέρχεται πολὺ πικρὰς ἡμέρας. Οἶνον καὶ ἄλλὰ οἰνοπνευματώδη ποτὰ δὲν ἔχω πίει, ἀλλὰ ξεχύνω τὸν πόνον τῆς ψυχῆς μου ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἡ Ἄννα ἀπήντησε καὶ εἶπε: «Ὄχι, κύριε! Ἐγὼ εἶμαι γυναῖκα, ποὺ μὲ εὑρῆκε σκληρὴ δοκιμασία καὶ πονῶ πολύ. Δὲν ἔχω πιεῖ κρασί, οὔτε ἄλλο ποτόν. Μένω ἐδῶ καὶ ξεχύνω τὸν πόνον τῆς ψυχῆς μου ἐμπρὸς εἰς τὸν Κύριον.

Μὴ θεωρήσῃς ἐμὲ τὴν δούλην σου ὡς ἁμαρτωλὴν καὶ ἀσεβῆ γυναῖκα. Δὲν εἶμαι ἐγὼ τέτοια, ἀλλὰ ὁ ὑπερβολικὸς πόνος ἔχει λυώσει τὴν ψυχήν μου καὶ δι’ αὐτὸ ἀπευθύνω τὴν μακρὰν αὐτὴν προσευχὴν πρὸς τὸν Κύριον».

Μὴ θεωρήσῃς τὴν δούλην σου σὰν μίαν κακὴν καὶ πονηρὰν γυναῖκα, διότι ἡ πολλή μου θλῖψις εἶναι ἐκείνη ποὺ μὲ ἔκανε νὰ εἰπῶ πολλὰ καὶ νὰ μακρύνω μέχρι τώρα τὴν προσευχήν μου».

Ὁ Ἡλὶ ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὴν καὶ τῆς εἶπε· «πήγαινε εἰς τὸ καλό· εὔχομαι νὰ ἐκπληρώσῃ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ὁλόκληρον τὸ αἴτημά σου καὶ σοῦ δώσῃ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐζήτησες».

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἡλὶ καὶ τῆς εἶπε: «Ἠρέμησε καὶ πήγαινε εἰς τὸ καλό. Ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἂς σοῦ ἐκπληρώσῃ ὀτιδήποτε τοῦ ἐζήτησες».

Εἶπε τότε ἡ Ἄννα· «εἴθε ἐγώ, ἡ δούλη σου, νὰ εὕρω χάριν ἐνώπιόν σου καὶ ὁ Κύριος νὰ εἰσακούσῃ τὴν εὐχήν σου». Ἀνεχώρησεν ἔπειτα ἡ Ἄννα ἀπὸ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ μετέβη εἰς τὸ προσωρινὸν κατάλυμα τοῦ συζύγου της, εἰς Σηλώ. Ἐκεῖ ἔφαγε καὶ ἔπιε καὶ τὸ πρόσωπόν της δὲν ἐφαίνετο πλέον θλιμμένον.

Καὶ εἶπεν ἡ Ἄννα: «Εὐχαριστῶ, διότι κατενόησες τὴν κατάστασιν τῆς δούλης σου. Μάκαρι νὰ εἰσακουσθῇ ἡ εὐχή σου ἀπὸ τὸν Κύριον». Καὶ ἐσηκώθη ἡ γυναῖκα καὶ ἐπῆρε τὸν δρόμον της καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ κατάλυμα, ὅπου ἔμεναν οἱ ἰδικοί της. Ἔφαγε δὲ ἐκεῖ μὲ τὸν ἄνδρα της καὶ ἤπιε καὶ δὲν ἦτο θλιμμένον πλέον τὸ πρόσωπόν της.

Τὴν ἑπομένην πολὺ πρωῒ ἐσηκώθησαν, προσεκύνησαν ἐνώπιον τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἐπορεύθησαν πρὸς τὴν ἰδιαιτέραν των πόλιν, τὴν Ἀρμαθαίμ. Ὁ Ἑλκανὰ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον του εἰς Ἀρμαθαίμ, ἦλθεν εἰς συνάφειαν μὲ τὴν σύζυγόν του τὴν Ἄνναν, ὁ δὲ Κύριος τὴν ἐπεσκέφθη καὶ ἔμεινεν αὐτὴ ἔγκυος.

Καὶ ἐξύπνησαν ἐνωρὶς τὸ πρωῒ καὶ ἐπροσκύνησαν ἐμπρὸς εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἐπῆραν τὸν δρόμον τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τὴν πατρίδα των. Ἐμβῆκε δὲ κατόπιν ὁ Ἑλκανὰ εἰς τὸ σπίτι του, εἰς τὴν Ἀρμαθαίμ, καὶ ἦλθεν εἰς συζυγικὴν σχέσιν μὲ τὴν γυναῖκα του Ἄνναν καὶ ἔδειξεν ὁ Κύριος εὔνοιαν πρὸς αὐτὴν καὶ ἔμεινεν ἔγκυος.

Κατὰ τὸν κανονικὸν χρόνον, τὸν ἔνατον δηλαδὴ μῆνα, ἐγέννησεν υἱὸν καὶ ὠνόμασεν αὐτὸν Σαμουὴλ λέγουσα· «ὀνομάζω αὐτὸν Σαμουήλ, διότι ἀπὸ τὸν Κύριον τὸν Θεὸν τὸν παντοκράτορα ἐζήτησα καὶ τὸν ἔλαβα».

Καὶ ὅταν συνεπληρώθη ὁ ὡρισμένος χρόνος τῆς κυοφορίας, ἐγέννησε υἱόν. Τὸν ὠνόμασε δὲ Σαμουὴλ καὶ εἶπε ὅτι τὸ ὄνομα αὐτὸ δίδεται, ἐπειδὴ ἐζήτησα τὸν υἱόν μου αὐτὸν ἀπὸ τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τῶν Δυνάμεων, καὶ ἔκαμε δεκτὸν τὸ αἴτημά μου.

Μετὰ ἕνα ἔτος ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ Ἑλκανὰ καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά του, ἀνέβησαν κατὰ τὴν συνήθειάν των εἰς Σηλώμ, διὰ νὰ προσφέρῃ ὁ Ἑλκανὰ τὴν ἐτησίαν θυσίαν, τὸ τάξιμόν του, καὶ τὸ ὑπὸ τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου ὁριζόμενον δέκατον ἀπὸ τὰ γεωργικά του προϊόντα.

Ἀνέβη δὲ ἔπειτα ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὁ Ἑλκανά, μαζὶ μὲ ὅλην του τὴν οἰκογένειαν εἰς τὴν Σηλώμ, διὰ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν, ποὺ προσεφέρετο ὡρισμένας ἡμέρας κάθε ἔτους, καὶ νὰ ἐκπληρώσῃ τὰ τάματά του καὶ νὰ δώσῃ καὶ τὸ ἓν δέκατον ὅλων τῶν προϊόντων τῶν κτημάτων του.

Ἡ Ἄννα ὅμως δὲν ἀνέβη μαζῆ του καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἄνδρα της· «ἐγὼ θὰ παραμείνω καὶ δὲν θὰ ἀναβῶ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, μέχρις ὅτου ἔλθῃ ἐποχὴ καὶ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀναβῇ καὶ τὸ τέκνον μας αὐτὸ μετὰ τὸν ἀπογαλακτισμόν του. Τότε θὰ τὸ παρουσιάσωμεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ παραμένῃ ἐκεῖ ἰσοβίως».

Ἡ Ἄννα ὅμως δὲν ἀνέβηκε μαζί του, διότι εἶπεν εἰς τὸν ἄνδρα της: «Δὲν θὰ ἀνέβω εἰς τὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου, ἕως ὅτου ἀνέβη καὶ τὸ μικρό μας παιδί. Μόλις παύσω νὰ τὸ θηλάζω, θὰ παρουσιασθῇ ἐμπρὸς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου καὶ θὰ μείνῃ ἐκεῖ διὰ παντός».

Ὁ Ἑλκανά, ὁ σύζυγός της, τῆς εἶπε· «κάμε αὐτὸ ποὺ νομίζεις ὅτι εἶναι καλόν. Κάθησε, δηλαδή, ἐδῶ μέχρις ὅτου ἀπογαλακτίσῃς τὸ παιδίον. Εὔχομαι δέ, νὰ ἐκπληρώσῃ ὁ Κύριος τὸ τάμα σου, ὅπως τὸ εἶπες». Ἡ Ἄννα παρέμεινεν εἰς τὸν οἶκον της, μέχρις ὅτου ἀπογαλακτίσῃ τὸν υἱόν της.

Καὶ τῆς εἶπεν ὁ ἄνδρας της, ὁ Ἑλκανά: «Κάνε αὐτό, ποὺ σοῦ φαίνεται καλόν. Κάθησε ἐδῶ, ἕως ὅτου παύσῃς νὰ τὸ θηλάζῃς. Εὔχομαι δὲ νὰ πραγματοποιήσῃ ὁ Κύριος τὸ τάμα, ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ χείλη σου, νὰ προφυλάξῃ δηλαδὴ τὸ παιδὶ καὶ νὰ τὸ δεχθῇ ὡς ἰδικόν Του». Καὶ ἐκάθησεν ἡ γυναῖκα καὶ ἐθήλαζε τὸν υἱόν της, ἕως ὅτου ἦλθεν ὁ καιρός, ποὺ ἔπρεπε νὰ παύσῃ νὰ τὸν τρέφῃ μὲ τὸ γάλα της.

Κατόπιν ἀνέβη καὶ αὐτὴ μὲ τὸν σύζυγόν της εἰς Σηλὼμ φέρουσα μαζῆ της ὡς θυσίαν αἱματηρὰν ἕνα μόσχον τριῶν ἐτῶν καὶ τὴν ἀνάλογον ἀναίμακτον θυσίαν ἀπὸ ἄρτους, εἴκοσι περίπου χιλιόγραμμα σημιγδάλι καὶ ἕνα ἀσκὶ κρασί. Εἰσῆλθον εἰς τὴν αὐλὴν τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν Σηλώμ. Τὸ δὲ παιδίον ἦτο μαζῆ τους.

Ἀνέβη δὲ μαζὶ μὲ τὸν Ἑλκανὰ εἰς τὴν Σηλὼμ καὶ ἔφερε μαζί της καὶ ἕνα μοσχάρι τριῶν χρόνων καὶ ἄρτους καὶ σαράντα περίπου κιλὰ σιμιγδάλι καὶ διακόσια περίπου λίτρα κρασί. Καὶ ἐμβῆκαν εἰς τὸν ὡρισμένον χῶρον τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Σηλώμ. Μαζί των δὲ ἦτο καὶ τὸ μικρὸ παιδί των, ὁ Σαμουήλ.

Προσέφεραν τὰ πρὸς θυσίαν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου. Ὁ πατὴρ ἔσφαξε τὸ ζῶον, τὸ ὁποῖον κάθε ἔτος προσέφεραν εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου ὡς θυσίαν. Ἔπειτα δὲ ὡδήγησε καὶ παρέδωσε τὸ παιδὶ εἰς τὸν Κύριον, ἔσφαξε καὶ ἐθυσίασε τὸν τριετῆ μόσχον καὶ ἡ Ἄννα ἡ μητέρα τοῦ παιδίου ἐπλησίασε πρὸς τὸν Ἡλὶ

Καὶ προσέφεραν ἐκεῖ τὰ δῶρα των ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐθυσίασε καὶ προσέφερεν ὁ πατέρας του τὴν αἱματηρὰν θυσίαν, τὴν ὁποίαν προσέφερε πάντοτε κατὰ τὰς ὡρισμένας ἡμέρας κάθε ἔτους εἰς τὸν Κύριον. Κατόπιν ὡδήγησεν ἐμπρὸς εἰς τὸν Κύριον τὸ μικρὸ παιδί του καὶ ἔσφαξε τὸ μοσχάρι, διὰ νὰ προσφερθῇ θυσία. Ἡ δὲ μητέρα τοῦ παιδιοῦ ἡ Ἄννα, ἐπλησίασε πρὸς τὸν Ἡλί, τὸν ἀρχιερέα,

καὶ τοῦ εἶπε· «παρατηρήσατέ με, κύριε ὅσον εἶναι ἀληθινὸν ὅτι σεῖς εἶσθε ὁ Ἡλί, ἄλλο τόσον εἶναι ἀληθινὸν ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἡ γυναῖκα ἐκείνη, ἡ ὁποία εὑρέθη κάποτε ἐνώπιόν σου προσευχομένη πρὸς τὸν Θεόν.

καὶ τοῦ εἶπε: «Ἄκουσέ με, σὲ παρακαλῶ, κύριε! Νὰ ζῇς καὶ νὰ εἶσαι πολύχρονος! Ἐγώ, ποὺ σοῦ ὁμιλῶ αὐτὴν τὴν στιγμήν, εἶμαι ἡ γυναῖκα ἐκείνη, ποὺ ἐστάθη κάποτε ἐμπρός σου, καὶ μοῦ εὐχήθηκες, ὅταν προσευχήθηκα πρὸς τὸν Κύριον.

Διὰ τὸ παιδίον τοῦτο ἐγὼ τότε προσηυχήθην. Ὁ δὲ Κύριος ἐδέχθη τὸ αἴτημά μου καὶ ἐπραγματοποίησεν αὐτὸ τὸ ὁποῖον τοῦ ἐζητοῦσα.

Ἔκαμα προσευχὴν δι’ αὐτὸ τὸ μικρὸ παιδί, ποὺ βλέπεις, καὶ ὁ Κύριός μου ἐξεπλήρωσε τὸ αἴτημά μου. Μοῦ ἔδωσε αὐτό, ποὺ τοῦ ἐζήτησα.

Καὶ ἐγὼ σήμερον ἀφιερώνω αὐτὸ τὸ παιδί μου εἰς τὸν Κύριον, διὰ νὰ ὑπηρετῇ τὸν Κύριον ἰσοβίως». Ἡ Ἄννα εἶπε κατόπιν τὴν κατωτέρω ὠδήν.

Καὶ τώρα ἐγὼ τὸν προσφέρω εἰς τὸν Κύριον καὶ ἐπιστρέφω ἔτσι τὸ δάνειον, ποῦ μου ἔκανε ἐκεῖνος, διὰ νὰ εἶναι πλέον ὑπηρέτης τοῦ Κυρίου καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του. Καὶ εἶπεν ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἄννα:

Ἡ λυπημένη καὶ κλονισμένη καρδία μου ἐστερεώθη μὲ τὴν δύναμιν καὶ τὴν χάριν τοῦ Κυρίου. Ἐξυψώθη ἡ δύναμίς μου διὰ τοῦ Θεοῦ μου, τὸ στόμα μου διάπλατα ἤνοιξεν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μου. Εἶμαι γεμάτη χαρὰν ἀπὸ τὴν σωτηριώδη δύναμιν τοῦ Κυρίου.

Ἡ πληγωμένη καὶ ταραγμένη καρδιά μου ἐπῆρε δύναμιν ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ ἐστερεώθη. Μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ μου ἐξυψώθη ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα μου. Ἄνοιξε τὸ στόμα μου καὶ ἠμπορῶ πλέον νὰ ὁμιλῶ ἐλεύθερα πρὸς τοὺς ἐχθρούς μου, ποὺ μὲ περιφρονοῦσαν διὰ τὴν ἀτεκνίαν μου. Ἐγέμισα ἀπὸ χαρὰν διὰ τὴν λύτρωσιν, ποὺ μοῦ ἐχάρισες, Κύριε.

Διότι δὲν ὑπάρχει ἀπολύτως κανένας ἄλλος ἅγιος, ὅπως εἶναι ὁ Κύριος, οὔτε κανένας ἄλλος δίκαιος ὅπως εἶναι ὁ δίκαιος Θεός μας. Δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος ἅγιος, πλὴν ἀπὸ σὲ Κύριε.

Διότι κανεὶς ἄλλος δὲν εἶναι τόσον ἅγιος, ὅπως ὁ Κύριος, καὶ κανεὶς δὲν εἶναι τόσον δίκαιος, ὅπως ὁ Θεός μας. Δὲν ὑπάρχει, ἐπαναλαμβάνω, κανεὶς ἅγιος, ἕκτος ἀπὸ Σέ, Κύριε.

Ἄνθρωποι, μὴ καυχᾶσθε καὶ μὴ λαλῆτε ὑπερήφανα λόγια. Ἂς μὴ ἐξέλθουν ἀπὸ τὸ στόμα σας ἀλαζονικὰ λόγια, διότι ὁ Θεὸς εἶναι ὁ μόνος παντογνώστης Κύριος. Αὐτὸς εἶναι, ποὺ φέρει εἰς ἄριστον πέρας τὰ τέλεια αὐτοῦ ἔργα.

Μὴ καυχάσθε διὰ τὰ χαρίσματά σας, ἄνθρωποι, καὶ μὴ λέγετε μεγάλα λόγια. Ἂς μὴ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα σας λέξεις, ποὺ φανερώνουν ἐγωϊσμὸν καὶ ὑπερηφάνειαν, διότι ὁ Κύριος εἶναι Θεός, ποὺ τὰ γνωρίζει ὅλα - καὶ Αὐτὸς εἶναι ποὺ χαρίζει καὶ τὴν γνῶσιν εἰς τοὺς ἂνθρώπους. Εἶναι Θεός, ποὺ ρυθμίζει μὲ σοφίαν καὶ κατὰ τρόπον τέλειον καὶ ἀλάνθαστον τὰ σχέδια καὶ τὰ ἔργα Του.

Δυνατῶν πολεμιστῶν τὰ τόξα ἀπεδείχθησαν ἀνίσχυρα, ἐνῶ ἐξ ἀντιθέτου ἄνθρωποι ἀσθενεῖς καὶ ἀδύνατοι περιεζώσθησαν καὶ ἀπέκτησαν δύναμιν.

Ἡ δύναμις τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐνόμιζαν τοὺς ἑαυτούς των δυνατούς, ἐξησθένησε καὶ ἀπεδείχθη μηδαμινή, ἐνῷ ἐκεῖνοι, ποὺ ἦσαν ἀδύνατοι, ἐζώσθηκαν μὲ δύναμιν καὶ ἀπεδείχθησαν ἰσχυροί.

Ἄνθρωποι πλούσιοι εἰς ὑλικὰ ἀγαθὰ ἐπτώχυναν καὶ ἐπείνασαν, ἐνῶ ἄνθρωποι πτωχοί, οἱ ὁποῖοι ἐπεινοῦσαν, ἔγιναν πλούσιοι τόσον πολύ, ὥστε ἐγκατεστάθησαν εἰς εὔφορον χώραν. Ὑπῆρξε στεῖρα, ἡ ὁποία ἐγέννησε πολλὰ παιδιὰ καὶ ἐξ ἀντιθέτου ὑπῆρξε πολύτεκνος μὲ πολλὰ παιδιά, ἡ ὁποία ἐν τέλει ἔμεινε μόνη της καὶ ἀπωρφανισμένη,

Ἄνθρωποι γεμᾶτοι ἀπὸ ἀγαθὰ τῆς γῆς ἔχασαν τὰς περιουσίας των, ἐνῷ ἄλλοι, ποὺ ἐπεινοῦσαν, ἔγιναν τόσον πλούσιοι, ὥστε ἄφησαν τὴν γῆν καὶ ἔπαυσαν νὰ δουλεύουν οἱ ἴδιοι εἰς τοὺς ἀγρούς, ἄλλα ἐπῆραν μισθωτοὺς ἐργάτας. Στεῖρα γυναῖκα ἐπίσης ἀπέκτησε πολλὰ παιδιά, ἐνῷ ἄλλη, ποὺ εἶχε πολλὰ τέκνα, τὰ ἔχασε ὅλα καὶ ἔμεινε μόνη καὶ ἐρήμη.

Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ κύριος τοῦ θανάτου καὶ τῆς ζωῆς. Αὐτὸς θανατώνει καὶ αὐτὸς ζωογονεῖ, αὐτὸς κατεβάζει τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὸν τάφον καὶ αὐτὸς τοὺς ἐπαναφέρει πάλιν εἰς τὴν ζωήν.

Ὁ Κύριος σὰν ἐξουσιαστὴς τῶν πάντων θανατώνει καὶ ζωογονεῖ, κατεβάζει τὸν ἄνθρωπον εἰς τὰ βάθη τοῦ Ἅδου καὶ τὸν ἀνεβάζει καὶ πάλιν.

Ὁ Κύριος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος καθιστᾷ πτωχοὺς τοὺς πλουσίους καὶ κάμνει πλουσίους τοὺς πτωχούς. Ταπεινώνει καὶ ἀνυψώνει.

Ὁ Κύριος κάμνει τὸν ἄνθρωπον πτωχὸν καὶ πλούσιον, τὸν ταπεινώνει καὶ τὸν ἀνυψώνει.

Αὐτὸς ἀνεγείρει ἀπὸ τὴν γῆν τὸν κατάκοιτον πτωχόν· πεινῶντα καὶ στερούμενον, ποὺ κοιμᾶται εἰς τὴν κοπριάν, τὸν ἀνυψώνει καὶ τὸν ἐνθρονίζει ὡς ἰσχυρὰν μεταξὺ τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς. Αὐτὸς ἀναδεικνύει τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀποκλήρους κληρονόμους θρόνων ἐνδόξων.

Ὁ Κύριος σηκώνει ἀπὸ τὴν ταπεινὴν κατάστασιν τὸν πτωχὸν καὶ ἀνυψώνει ἀπὸ τὴν κοπριὰν ἕνα ἄσημον καὶ ἄπορον ἄνθρωπον, διὰ νὰ τὸν βάλῃ νὰ καθήσῃ μαζὶ μὲ τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ καὶ νὰ τὸν ἀναδείξῃ κληρονόμον ἐνδόξου θρόνου.

Αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐκπληρώνει τὸ αἴτημα τοῦ εὐσεβοῦς. Αὐτὸς ἐπλήθυνε τὰ ἔτη τῆς ζωῆς τοῦ δικαίου δυνατὸς εἰς τὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔχει σωματικὴν δύναμιν.

Ὁ Κύριος εἶναι Ἐκεῖνος, ποὺ συντελεῖ εἰς τὸ νὰ ἐκπληρώνωνται τὰ αἰτήματα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ προσεύχεται μὲ πίστιν, καθὼς καὶ τὰ τάματά του. Ἐκεῖνος ἐπίσης εὐλογεῖ καὶ πληθαίνει τὰ ἔτη τῆς ζωῆς τοῦ εὐσεβοῦς καὶ ἐναρέτου ἀνθρώπου. Τὰ πάντα ἐξαρτῶνται ἀπὸ Ἐκεῖνον, διότι καὶ ἡ δύναμις κάποιου ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι δυνατός, δὲν στηρίζεται εἰς τὰς ἰδικάς του σωματικὰς δυνάμεις καὶ ἱκανότητας.

Ὁ Κύριος καθιστᾷ ἀνίσχυρον τὸν οἰονδήποτε ἐχθρόν του. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ μόνος ἅγιος. Λοιπόν, ἂς μὴ καυχᾶται ὁ σοφός μὲ τὴν σοφίαν αὐτοῦ οὔτε ὁ δυνατός μὲ τὴν δύναμίν του, οὔτε ὁ πλούσιος διὰ τὸν πλοῦτον του. Ἀλλὰ εἰς τοῦτο πρέπει νὰ καυχᾶται ὁ συνετὸς ἄνθρωπος, εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι γνωρίζει καὶ σκέπτεται τὸν Κύριον καὶ πρὸ παντὸς εἰς τὸ ὅτι ἐφαρμόζει δικαιοσύνην ἐν μέσῳ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ὁ Κύριος ἀνέβη εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐξαπέλυσε βροντὰς καὶ κεραυνούς. Αὐτὸς κρίνει καὶ δικάζει τὴν οἰκουμένην μέχρι τῶν περάτων τῆς γῆς. Δίδει δύναμιν εἰς τοὺς βασιλεῖς μας, αὐτὸς μεγαλώνει τὴν δύναμιν τοῦ βασιλέως, τὸν ὁποῖον αὐτὸς θὰ ἔχῃ χρίσει».

Ὁ Κύριος θὰ ἀποδυναμώσῃ καὶ θὰ συντρίψῃ κάθε ἀντίπαλόν Του, ὁ Κύριος ποὺ εἶναι ὁ μόνος ἅγιος. Ἂς μὴ καυχᾶται ὁ σοφὸς διὰ τὴν σοφίαν του. Καὶ ἂς μὴ καυχᾶται ὁ δυνατὸς διὰ τὴν δύναμίν του. Ἀλλὰ καὶ ὁ πλούσιος ἂς μὴ καυχᾶται διὰ τὸν πλοῦτον του. Μόνον διὰ τὸ ἑξῆς νὰ καυχᾶται αὐτὸς ποὺ καυχᾶται: διὰ τὸ ὅτι τὸν ἐφώτισεν ὁ Θεὸς νὰ σκέπτεται καὶ νὰ γνωρίζῃ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, νὰ ἐφαρμόζῃ τὰς θείας ἐντολὰς καὶ νὰ ζῇ με ἀρετὴν καὶ δικαιοσύνην ἀνάμεσα εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ Κύριος ἀνέβηκε σὰν ἐξουσιαστὴς ἐπάνω εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐβρόντησε τὸ μεγαλεῖον τοῦ παντοῦ. Αὐτὸς εἶναι, ποὺ θὰ κρίνῃ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ κατοικοῦν ἕως τὰ πέρατα τῆς γῆς. Αὐτὸς εἶναι, ποὺ χαρίζει δύναμιν εἰς τοὺς βασιλεῖς καὶ ἄρχοντάς μας καὶ θὰ μεγαλύνῃ καὶ θὰ ὑψώσῃ τὴν δύναμιν ἐκείνου, ποὺ θὰ ἔχῃ χρισθῇ ἀπὸ Αὐτόν».

Ἡ Ἄννα ἀφῆκε τὸ παιδίον της, τὸν Σαμουήλ, ἐκεῖ ἐνώπιον τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὴν Ἀρμαθαίμ. Τὸ παιδίον της ἀνέλαβε νὰ ὑπηρετῇ τὸν Θεὸν κοντὰ εἰς τὸν Ἡλὶ τὸν ἀρχιερέα.

Καὶ ἀφοῦ εἶπε τὰ λόγια αὐτὰ ἡ Ἄννα, ἄφησε τὸν Σαμουὴλ ἐκεῖ ἐμπρὸς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Ἀρμαθαίμ. Τὸ δὲ μικρὸ παιδί, ὁ Σαμουήλ, ὑπηρετοῦσεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου, ἐμπρὸς εἰς τὸν ἀρχιερέα Ἡλί.

Οἱ υἱοὶ ὅμως τοῦ ἀρχιερέως Ἡλὶ ἦσαν ἐλεεινοὶ καὶ κακοήθεις, ἑστία μολύνσεως. Δὲν ἐσέβοντο τὸν Κύριον καὶ δὲν ἐζοῦσαν σύμφωνα μὲ τὸν θεῖον νόμον. Ἔκανον κατάχρησιν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἱερέως ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, ἐνώπιον παντὸς Ἰσραηλίτου, ὁ ὁποῖος προσήρχετο νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν.

Οἱ υἱοὶ ὅμως τοῦ ἀρχιερέως Ἡλὶ ἦσαν ἀσεβεῖς καὶ διεφθαρμένοι καὶ δὲν εἶχαν κανένα ψυχικὸν σύνδεσμον μὲ τὸν Κύριον. Διὰ τοῦτο δὲν ἐφέροντο, ὅπως ἔπρεπεν, ὡς πρὸς αὐτὰ ποὺ ἐδικαιοῦτο νὰ παίρνῃ ὁ ἱερεὺς ἀπὸ τὸν λαόν, ἀπὸ καθένα ποὺ προσέφερε θυσίαν.

Ὁ δοῦλος τοῦ ἀρχιερέως Ἡλί, κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Ὀφνὶ καὶ Φινεές, προσήρχετο, πρὶν βράσῃ τὸ κρέας τῆς θυσίας, κρατῶν εἰς τὰ χέρια του ἕνα μεγάλο πηρούνι μὲ τρία δόντια.

Ἐπήγαινε δηλαδὴ κατ’ ἐντολὴν τῶν υἱῶν τοῦ Ἡλὶ ὁ νεαρὸς ὑπηρέτης τοῦ ἱερέως, πρὶν βράσῃ τὸ κρέας τῶν θυσιῶν, ἐκεῖ ὅπου τὸ ἔψηναν, καὶ ἐκρατοῦσεν εἰς τὰ χέρια του ἕνα πηροῦνι μὲ τρία δόντια.

Ἐβύθιζε τὸ πηρούνι εἰς τὸν μεγάλον λέβητα ἢ εἰς τὴν χαλκίνην χύτραν ἢ εἰς τὴν μικροτέραν χύτραν, καὶ κάθε τι τὸ ὁποῖον ἥρπαζε τὸ πηρούνι, ὁ δοῦλος τὸ ἔπαιρνε διὰ τὸν ἱερέα τὸν κύριόν του. Κατὰ πορόμοιον τρόπον οἱ υἱοὶ τοῦ Ἡλὶ ἐφέροντο πρὸς κάθε Ἰσραηλίτην, ὁ ὁποῖος προσήρχετο νὰ θυσιάσῃ εἰς Σηλώμ.

Καὶ τὸ ἔχωνε μὲ ὁρμὴν εἰς τὸ μεγάλο καζάνι, ἢ εἰς τὸ μικρὸ χάλκινο καζάνι, ἢ εἰς τὴν χύτραν, ὅπου ἔβραζαν τὰ κρέατα τῶν θυσιῶν, καὶ ὀτιδήποτε ἔπιανε μὲ τὸ πηροῦνι, τὸ ἔπαιρνε διὰ τὸν ἑαυτόν του ὁ ἱερεύς. Ἔτσι ἔκαμναν δι’ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ ἐπήγαιναν εἰς τὴν Σηλὼμ διὰ νὰ προσφέρουν θυσίας εἰς τὸν Κύριον.

Πρὶν δὲ τεθῇ τὸ λίπος τῶν θυσιαζομένων ζώων εἰς τὸ θυσιαστήριον, διὰ νὰ ἀνέλθῃ ὡς θυμίαμα ὁ καπνὸς ἀπὸ αὐτό, ἤρχετο ὁ δοῦλος τοῦ ἱερέως καὶ ἔλεγεν εἰς τὸν ἄνδρα, ὁ ὁποῖος προσέφερε τὴν θυσίαν· «δός μου κρέας νὰ ψήσωμε διὰ τὸν ἱερέα καὶ δὲν θὰ πάρω ἀπὸ σένα κρέας, τὸ ὁποῖον βράζει εἰς τὸν λέβητα».

Προτοῦ δὲ νὰ τοποθετηθῇ τὸ λίπος τῶν σφακτῶν εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ νὰ καῇ σὰν θυμίαμα πρὸς τὸν Θεόν, ἐπλησίαζεν ὁ ὑπηρέτης τοῦ ἱερέως καὶ ἔλεγεν εἰς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ προσέφερε τὴν θυσίαν: «Δός μου κρέας νὰ τὸ ψήσω διὰ τὸν ἱερέα καὶ δὲν θὰ πάρω ἀπὸ σὲ κρέας βρασμένο μέσα ἀπὸ τὸ καζάνι».

Ὁ δὲ Ἰσραηλίτης ὁ ὁποῖος προσέφερε τὴν θυσίαν ἔλεγεν· «ἂς καῇ πρῶτα τὸ λίπος ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον, ὅπως ὁ Θεὸς διατάσσει, καὶ ἔπειτα πάρε ἀπὸ ὅλα ὅσα ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου». «Ὄχι, ἀπαντοῦσε ὁ δοῦλος. Τώρα θὰ μοῦ δώσῃς. Καὶ ἂν ὑποτεθῇ ὅτι δὲν μοῦ δώσῃς, ἐγὼ θὰ τὸ πάρω διὰ τῆς βίας».

Καὶ ἔλεγεν ὁ ἄνθρωπος, ποὺ προσέφερε τὴν θυσίαν: «Ἂς καῇ πρῶτα, ὅπως ὁρίζει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ, τὸ λίπος εἰς τὸ θυσιαστήριον σὰν θυμίαμα καὶ πάρε ἔπειτα διὰ τὸν ἑαυτόν σου ἀπὸ ὅλα, ὅσα ἐπιθυμεῖ ἡ καρδία σου. Ὁ ὑπηρέτης ὅμως ἀπαντοῦσε: «Ὄχι ἔπειτα! Τώρα θὰ μοῦ τὸ δώσῃς! Καὶ ἐὰν δὲν δέχεσαι, θὰ τὸ πάρω μὲ τὸ ἔτσι θέλω!»

Αὐτὸ ἦτο ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἁμαρτία τῶν ὑπηρετῶν τῶν ἱερέων, πάρα πολὺ μεγάλη, διότι καταφρονοῦσαν τὴν θυσίαν τοῦ Κυρίου καὶ ἀσεβοῦσαν πρὸς αὐτὸν τὸν Κύριον.

Ἡ ἁμαρτία αὐτὴ τῶν νέων αὐτῶν παιδιῶν ἀπέναντι τοῦ Κυρίου ἦτο πολὺ μεγάλη, διότι ἐφέροντο μὲ περιφρόνησιν καὶ ἀσέβειαν πρὸς τὴν θυσίαν, ποὺ προσεφέρετο πρὸς τὸν Κύριον.

Τὸ παιδίον Σαμουὴλ προσέφερε τὰς ὑπηρεσίας του πρὸς τὸν Κύριον· ἦτο δὲ ἐζωσμένον μὲ ἕνα λινὸν ἐφούδ.

Ὁ δὲ Σαμουὴλ ἦτο μικρὸ παιδί, ζωσμένο μὲ λινὸν ἐφοὺδ καὶ ὑπηρετοῦσε εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου.

Ἐκτὸς τούτου, ἡ μητέρα του εἶχε κατασκευάσει δι’ αὐτὸν ἕνα μικρὸν ἐπενδυτήν, τὸν ὁποῖον ἀνανέωνε κάθε ἔτος φέρουσα καινούργιον, ὅταν ἤρχετο μαζῆ μὲ τὸν σύζυγόν της, διὰ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν.

Τοῦ ἔφτιαχνε δὲ ἡ μητέρα του καὶ ἕνα μικρὸ ἐπανωφόρι καὶ τοῦ τὸ ἔφερε κάθε χρόνον, κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ ἀνέβαινε μὲ τὸν ἄνδρα της εἰς τὴν Σηλώμ, διὰ νὰ προσφέρουν τὴν καθωρισμένην θυσίαν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων κάθε ἔτους.

Ὁ Ἡλί, ὁ ἀρχιερεύς, ηὐλόγησε τὸν Ἑλκανὰ καὶ τὴν γυναῖκα του λέγων· «εἴθε ὁ Κύριος νὰ σοῦ δώσῃ πολλὰ παιδιὰ ἀπὸ τὴν γυναῖκα αὐτὴν ἀντὶ τοῦ τάματος, τὸ ὁποῖον ἔδωκες εἰς αὐτόν, ἀντὶ τοῦ παιδιοῦ σας τούτου». Ὁ Ἑλκανὰ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν πατρίδα του τὴν Ἀρμαθαίμ.

Καὶ εὐλόγησεν ὁ ἀρχιερεὺς Ἡλὶ τὸν Ἑλκανὰ καὶ τὴν γυναῖκα του καὶ εἶπε: «Εὔχομαι νὰ σοῦ δώσῃ ὁ Κύριος ἀπογόνους ἀπὸ αὐτὴν τὴν γυναῖκα σὰν ἐξόφλησιν τοῦ δανείου, ποὺ τοῦ ἐπρόσφερες μὲ τὸ νὰ Τοῦ δώσῃς ὡς ὑπηρέτην Του τὸν Σαμουήλ». Καὶ ἐπέστρεψεν ὁ Ἑλκανὰ εἰς τὴν πατρίδα του.

Ὁ Κύριος ἐπεσκέφθη καὶ πάλιν τὴν εὐσεβῆ Ἄνναν. Ἔτσι δὲ αὐτὴ ἀπέκτησε τρεῖς ἀκόμη υἱοὺς καὶ δύο θυγατέρας. Τὸ παιδίον Σαμουὴλ ἐμεγάλωνεν ἐνώπιον τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου.

Καὶ ἔδειξεν ὁ Κύριος τὴν εὔνοιάν Του πρὸς τὴν Ἄνναν καὶ τὴν ἐβοήθησε καὶ ἐγέννησεν ἄλλους τρεῖς υἱοὺς καὶ δύο θυγατέρας. Τὸ δὲ μικρὸ παιδί, ὁ Σαμουήλ, ἐμεγάλωνεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου καὶ ἐπροώδευε.

Ὁ Ἡλί, ὁ ἀρχιερεύς, ἐγήρασε πλέον πολύ, ἐπληροφορεῖτο δὲ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔκανον οἱ υἱοί του μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ἡλὶ εἶχε γηράσει πολὺ καὶ δὲν ἡμποροῦσε νὰ τὰ παρακολουθῇ καὶ νὰ τὰ ἐλέγχῃ ὅλα. Ἔμαθε λοιπὸν αὐτό, ποὺ ἔκαμναν τὰ παιδιά του εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας,

Ἔλεγε δὲ πρὸς τὰ παιδιά του· «διατί πράττετε αὐτὸ τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον πληροφοροῦμαι ἀπὸ τὸ στόμα ὅλου τοῦ λαοῦ τοῦ Κυρίου;

καὶ τοὺς εἶπε: «Διατί κάμνετε αὐτά, ποὺ μοῦ λέγουν, καὶ τὰ ἀκούω μάλιστα ἀπὸ τὸ στόμα ὅλου τοῦ λαοῦ τοῦ Κυρίου;

Μή, παιδιά μου, μὴ πράττετε αὐτά, διότι ὅσα ἀκούω διὰ σᾶς δὲν εἶναι καθόλου καλὰ καὶ τιμητικά. Μὴ φέρεσθε ἔτσι, διότι δὲν εἶναι καθόλου καλαὶ αἱ πληροφορίαι, τὰς ὁποίας ἐγὼ ἀκούω διὰ τὴν κακὴν συμπεριφοράν σας καὶ ἐπὶ πλέον γίνονται σκάνδαλον εἰς τὸν λαόν, ὥστε νὰ μὴ σέβωνται καὶ νὰ μὴ ὑπηρετοῦν τὸν Θεόν.

Μή, παιδιά μου, διότι δὲν εἶναι καλὰ αὐτά, ποὺ ἀκούω ἐγώ. Μὴ φέρεσθε ἔτσι, διότι δὲν εἶναι καλαὶ αἱ διαδόσεις, ποὺ φθάνουν εἰς τὰ αὐτιά μου. Γίνεσθε αἰτία νὰ μὴ λατρεύῃ ὁ λαὸς τὸν Θεόν, ὅπως πρέπει.

Ἐὰν ἔνας ἄνθρωπος πταίσῃ ἀπέναντι ἑνὸς ἄλλου, εἶναι δυνατὸν νὰ προσευχηθοῦν ἄλλοι διὰ τὸν πταίστην καὶ νὰ ζητήσουν συγχώρησιν ἀπὸ τὸν Κύριον δι’ αὐτόν. Ἐὰν ὅμως κανεὶς ἁμαρτήσῃ ἀπέναντι τοῦ Κυρίου, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ προσευχηθῇ δι’ αὐτόν;» Ἀλλὰ τὰ παιδιὰ τοῦ Ἡλὶ δὲν ἤκουον τὰς συμβουλὰς τοῦ πατρός των. Ἐσκληρύνοντο εἰς τὴν ἀσέβειάν των. Ὁ δὲ Κύριος εἶχε λάβει ὁριστικὴν ἀπόφασιν νὰ καταστρέψῃ αὐτούς.

Ἐὰν ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος κάνῃ ἕνα σφάλμα καὶ βλάψῃ κάποιον συνάνθρωπόν του, θὰ προσευχηθοῦν δι’ αὐτὸν εἰς τὸν Κύριον οἱ ἱερεῖς καὶ θὰ ἐξιλεωθῇ. Ἐὰν ὅμως παρανομήσῃ κάποιος ἔναντι τοῦ Κυρίου καὶ γίνῃ κατὰ κάποιον τρόπον ἐχθρός Του καὶ εἶναι μάλιστα αὐτὸς καὶ ἱερεύς, ποῖος θὰ προσευχηθῇ διὰ τὴν ἐξιλέωσίν του;» Τὰ παιδιά του ὅμως δὲν ἄκουαν τὰ λόγια τοῦ πατέρα των, ποὺ ἦσαν βεβαίως σωστὰ ἀλλ’ ὄχι αὐστηρά. Ἔμεναν ἀδιόρθωτα, διότι τὰ εἶχεν ἐγκαταλείψει ὁριστικῶς ὁ Κύριος καὶ εἶχεν ἀποφασίσει να τὰ καταστρέψῃ διὰ τὴν ἀθεράπευτον ἀσέβειάν των.

Ὁ νεαρὸς Σαμουήλ, ὅσον παρήρχετο ὁ χρόνος, τόσον καὶ ἐμεγάλωνε· καὶ ἦτο ἐνάρετος ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων.

Ἀντιθέτως τὸ μικρὸ παιδί, ὁ Σαμουήλ, ἐζοῦσε καὶ ἐμεγάλωνε μὲ προσοχὴν καὶ εὐλάβειαν καὶ εἶχε καλὴν ζωὴν ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἕνας προφήτης τοῦ Θεοῦ ἦλθε πρὸς τὸν Ἡλὶ καὶ τοῦ εἶπε· «αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος. Ἐγὼ ἀπεκαλύφθην βεβαίως εἰς τοὺς προγόνους σου, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς τὴν πατρικήν σου οἰκογένειαν, εἰς τὸν Ἀαρὼν καὶ τὸν Μωϋσῆν, ὅταν ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς εὑρίσκετο ἀκόμη εἰς τὴν Αἴγυπτον, δοῦλος τοῦ Φαραὼ καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Φαραώ.

Καὶ ἦλθεν ἕνας ἀπεσταλμένος ἄνθρωπος τοῦ Θεου πρὸς τὸν Ἡλὶ καὶ τοῦ εἶπε: «Αὐτὰ λέγει ὁ μόνος Κύριος: Ἐφανέρωσα μὲ πολὺ ἔκδηλον τρόπον τὸν ἑαυτόν μου εἰς τοὺς προγόνους σου, τότε ποὺ ἦσαν αὐτοὶ δοῦλοι τῆς δυναστείας τοῦ Φαραὼ εἰς τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου.

Μεταξὺ δὲ ὅλου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐξέλεξα ἀπὸ τὴν ἰδικήν σου φυλὴν τοὺς ἱερεῖς οἱ ὁποῖοι θὰ ἔπρεπε νὰ μὲ ὑπηρετοῦν καὶ ἔτσι νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἀνέρχωνται τὰς βαθμίδας τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων, νὰ θυμιοῦν εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν θυμιαμάτων καὶ νὰ φέρουν τὸ ἱερατικὸν ἔνδυμα ἐφούδ. Ἐπίσης εἰς τὴν πατρικήν σου φυλὴν ἔδωσα ἐντολὴν νὰ περιέρχονται πρὸς διατροφήν των τὰ ὑπόλοιπα ἀπὸ ὡρισμένας θυσίας τῶν Ἰσραηλιτῶν, αἱ ὁποῖαι θυσίαι περνοῦν ἀπὸ τὸ πῦρ τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων.

Καὶ ἐδιάλεξα τιμητικῶς μέσα ἀπὸ ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ τὴν φυλὴν τοῦ προπάτορός σου, τοῦ Λευΐ, διὰ νὰ εἶναι ἰδική μου, νὰ μὲ ὑπηρετῇ δηλαδὴ καὶ νὰ ἀνεβαίνῃ εἰς τὸ θυσιαστήριόν μου, διὰ νὰ μοῦ προσφέρῃ τὰς θυσίας καὶ νὰ θυμιάζῃ μὲ τὸ θυμίαμα καὶ νὰ φορῇ τὸ εἰδικὸν ἄμφιον ἐφούδ, μὲ τὸ ὁποῖον ξεχωρίζουν οἱ λειτουργοί μου. Ἔδωσα ἐπίσης εἰς τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας σας τὸ δικαίωμα νὰ τρώγουν ὅλα, ὅσα ὥρισα νὰ μένουν ἀπὸ τὰς θυσίας, ποὺ προσφέρονται διὰ νὰ καοῦν εἰς τὸ θυσιαστήριον.

Σὺ ὅμως διατί ἐκύτταξες ὄχι μὲ εὐλάβειαν ἀλλὰ μὲ ἀναιδὲς βλέμμα εἰς τὰ προσφερόμενα ὁλοκαυτώματα καὶ εἰς τὰ θυμιάματα ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον; Διατί ἐπροτίμησες καὶ ἐτίμησες περισσότερον τοὺς υἱούς σου ἀπὸ ἐμὲ καὶ διατί ἀνέχεσαι νὰ γεύωνται ἀπὸ τὰς προσφερομένας θυσίας τῶν Ἰσραηλιτῶν, εὐθὺς ἀμέσως μόλις αὐταὶ παρουσιάζονται, πρὶν ἀκόμη προσφερθοῦν εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων;

Διατί λοιπὸν εἶδες τὸ θυμίαμα, ποὺ μοῦ ἀνήκει, καὶ τὴν θυσίαν, ποὺ εἶναι ἰδική μου, μὲ μάτι ἀδιάφορον καὶ ἀναίσχυντον καὶ ἐτίμησες τὰ παιδιά σου περισσότερον ἀπὸ ἐμὲ καὶ ἠνέχθης νὰ ὠφελοῦνται αὐτὰ ἐξ ἀρχῆς πρὶν ἀπὸ ἐμὲ ἀπὸ κάθε θυσίαν τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐνώπιόν μου;

Διὰ τὴν χλιαρὰν καὶ ἀσεβῆ συμπεριφοράν σου αὐτὰ λέγει Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Σοῦ εἶπα ἄλλοτε καὶ ὑπεσχέθην ὅτι οἱ πατρικοί σου πρόγονοι, ἐπομένως καὶ ὁ ἰδικός σου οἶκος, θὰ εἶναι πάντοτε μαζῆ μου διὰ νὰ μὲ ὑπηρετοῦν. Ἀλλὰ τώρα ὁ Κύριος λέγει· Κατ’ οὐδένα λόγον καὶ τρόπον δὲν ἀνέχομαι πλέον αὐτό. Ἀλλὰ ἐγὼ θὰ δοξάζω ἐκείνους, ποὺ μὲ μὲ δοξάζουν καὶ μὲ σέβωνται, καὶ θὰ καταφρονήσω καὶ θὰ ἐξουθενώσω ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ καταφρονοῦν.

Ἐπειδὴ ἔγινε αὐτὴ ἡ ἀσέβεια, αὐτὰ λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ: Εἶπα κάποτε ὅτι ἡ οἰκογένειά σου καὶ γενικῶς ἡ προγονική σου οἰκογένεια θὰ περάσῃ τὴν ζωήν της αἰωνίως εἰς τὴν ὑπηρεσίαν μου. Τώρα λοιπὸν ὁ Κύριος λέγει τὰ ἑξῆς: Ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ θὰ ἀνεχθῶ περισσότερον αὐτὴν τὴν κατάστασιν· ἀλλ’ αὐτοὺς μὲν ποὺ μὲ τιμοῦν καὶ μὲ δοξάζουν, θὰ τοὺς δοξάσω καὶ Ἐγώ· ἐκεῖνον ὅμως ποὺ μὲ περιφρονεῖ, θὰ τὸν ἀφήσω νὰ περιφρονηθῇ καὶ νὰ ἀτιμασθῇ.

Θὰ ἔλθῃ καιρός, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἐξολοθρεύσω τοὺς ἀπογόνους σου καὶ τοὺς ἀπογόνους τῆς οἰκογενείας σου,

Νά! Πλησιάζουν αἱ ἡμέραι, ποὺ θὰ ἑξαφανίσω τοὺς ἀπογόνους σου καὶ γενικῶς τοὺς ἀπογόνους τῆς πατρικῆς σου οἰκογενείας.

καὶ κανένας εἰς τὸ μέλλον ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους σου δὲν θὰ φθάνῃ εἰς γεροντικὴν ἡλικίαν, ἄλλα θὰ ἀποθνῄσκῃ πολὺ ἐνωρίς.

Καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ εἰς τὸ ἑξῆς καθ’ ὅλους τοὺς αἰῶνας ἄνθρωπος τῆς φυλῆς σου, ποὺ νὰ ζῇ πολλὰ χρόνια καὶ νὰ μὲ ὑπηρετῇ. Θὰ πεθαίνουν νέοι.

Ἐὰν δὲ καὶ δὲν ἐξολοθρεύσω κάποιον ἄνδρα ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ὑπηρετοῦν εἰς τὸ θυσιαστήριόν μου, τοῦτο θὰ ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι αὐτοῦ θὰ ἔχουν σβήσει οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ θὰ ἔχῃ καταρρεύσει ἡ ζωή του. Κατὰ κανόνα ὅμως ὅλοι οἱ ἀπόγονοι τοῦ οἴκου σου θὰ πέσουν ἀπὸ κτυπήματα ρομφαίας.

Δὲν θὰ ἑξαφανίζω δὲ ἀμέσως ἀνεξαιρέτως κάθε ἄνδρα τῆς οἰκογενείας σου ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον. Θὰ ἀφήνω μερικοὺς νὰ ζοῦν δι’ ἕνα διάστημα, διὰ νὰ σβήνουν τὰ μάτια των ἀπὸ τὸ κλάμα καὶ να λειώνῃ ἡ ψυχή των, καθὼς θὰ βλέπουν τὴν γενικὴν καταστροφὴν καὶ θὰ πέφτουν κατόπιν καὶ αὐτοὶ νεκροί. Ὅσοι δὲ ἀπὸ τὴν οἰκογένειάν σου θὰ ἔχουν ἰσχυρὰν κρᾶσιν καὶ περίσσειαν δυνάμεως καὶ θὰ ἀντέχουν νὰ βλέπουν τὴν συμφοράν, θὰ θανατώνωνται ἀπὸ μαχαίρι κάποιου ἀνθρώπου.

Ἀπόδειξις καὶ ἐπικύρωσις αὐτῶν, τὰ ὁποῖα σοῦ λέγω, θὰ εἶναι αὐτό ποὺ θὰ ἐπέλθῃ ἐναντίον τῶν δύο παιδιῶν σου, τοῦ Ὀφνὶ καὶ τοῦ Φινεές. Εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἡμέραν θὰ ἀποθάνουν καὶ οἱ δύο.

Τὸ δὲ σημάδι, ποὺ θὰ σοῦ φανερώσῃ ὅτι θὰ ἐπακολουθήσῃ τιμωρία, θὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ θὰ συμβῇ εἰς τοὺς δύο υἱούς σου, τὸν Ὀφνὶ καὶ τὸν Φινεές. Θὰ πεθάνουν δηλαδὴ καὶ οἱ δύο τὴν ἰδίαν ἡμέραν.

Ἐγὼ δὲ θὰ ἀναδείξω διὰ τὸν ἑαυτόν μου ἀρχιερέα πιστὸν εἰς ἐμὲ ὁ ὁποῖος θὰ ἐφαρμόσῃ ὅλα ὅσα ἔχω εἰς τὴν καρδίαν μου. Θὰ ἀναδείξω τὸν οἶκον του πιστὸν καὶ ἀφωσιωμένον εἰς ἐμέ. Καὶ αὐτὸς θὰ διέρχεται ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του πλησίον τοῦ χρισμένου βασιλέως.

Καὶ θὰ ἀναδείξω δι’ ἐμὲ ἄλλον ἀρχιερέα, ποὺ θὰ μοῦ εἶναι πιστὸς καὶ θὰ κάνῃ ὅλα, ὅσα ἐπιθυμεῖ ἡ καρδιά μου καὶ θέλει ἡ ψυχή μου. Θὰ στερεώσω τὸν οἶκον του, ὥστε νὰ εἶναι πιστὸς καὶ ἀφωσιωμενος εἰς ἐμὲ διαρκῶς καὶ θὰ περάσῃ ὅλην τὴν ζωήν του κοντὰ εἰς ἐκεῖνον, ποὺ Ἐγὼ θὰ τὸν ἔχω διαλέξει καὶ χρίσει βασιλέα.

Ἐκεῖνος δὲ ὁ ὁποῖος θὰ απολειφθῇ ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους σου, θὰ ἔλθῃ εἰς τοιαύτην ἀξιοδάκρυτον κατάστασιν, ὥστε θὰ μεταβῇ καὶ θὰ προσκυνήσῃ αὐτὸν τὸν ἀρχιερέα ζητῶν ὑπηρεσίαν ἀντὶ ἐλαχίστης ἀμοιβῆς, ἀντὶ ἑνὸς ἀργυροῦ ὀβολοῦ λέγων· Πέταξέ με εἰς κάποιαν ἱερατικὴν ὑπηρεσίαν, διὰ νὰ τρώγω καὶ ἐγὼ ἔστω καὶ ἄρτον μόνον».

Θὰ συμβῇ δὲ καὶ τὸ ἑξῆς: Αὐτὸς ποὺ θὰ ἀπομείνῃ ζωντανὸς ἀπὸ τὴν οἰκογένειάν σου, θὰ ἔρχεται εἰς αὐτὸν τὸν ἀρχιερέα καὶ θὰ τὸν προσκυνῇ καὶ θὰ τὸν ἱκετεύῃ, διὰ νὰ πάρῃ ἐλάχιστα χρήματα ἀντὶ ὁποιασδήποτε ἐργασίας. Καὶ θὰ τοῦ λέγῃ: «Ρῖξε με εἰς ὁποιανδήποτε ἱερατικὴν ὑπηρεσίαν, ἔστω καὶ τὴν πλέον κατωτέραν, ἀρκεῖ νὰ ἠμπορῶ νὰ ἐξοικονομῶ ἕνα κόμματι ψωμί, διὰ νὰ ζήσω».

Ὁ δὲ νεαρὸς Σαμουὴλ ἐξηκολούθει νὰ ὑπηρετῇ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου μὲ εὐλάβειαν καὶ σεμνότητα, καθοδηγούμενος καὶ παρακολουθούμενος ἀπὸ τὸν ἀρχιερέα Ἡλί. Ὁ προφητικὸς λόγος κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἦτο σπάνιος, δὲν ὑπῆρχε δὲ καὶ προφητεία δι’ ὁραμάτων, ἡ ὁποία νὰ διατάσσῃ τὰ δέοντα καὶ νὰ ζεχωρίζῃ ρητῶς τὸ ὀρθὸν ἀπὸ τοῦ ψεύδους.

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ μικρὸς Σαμουὴλ ὑπηρετοῦσε εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου πλησίον τοῦ ἀρχιερέως Ἡλί. Κατὰ δὲ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἦτο δυσεύρετος καὶ σπάνιος, διότι δὲν ὑπῆρχαν ἄνθρωποι κατάλληλοι, διὰ νὰ χρησιμοποιηθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸν σὰν προφῆται Του, νὰ βλέπουν ὁράματα καὶ νὰ διακρίνουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ να τὸ κηρύττουν.

Ὁ Ἡλὶ κατὰ τὴν ἰστορικὴν δι’ αὐτὸν ἐκείνην ἡμέραν ἐκοιμᾶτο εἰς τὸν τόπον, ὅπου συνήθως ἕμενε. Οἱ Ὀφθαλμοί του, λόγῳ τῆς γεροντικῆς ἡλικίας, ἤρχισαν νὰ χάνουν τὸ φῶς των, ὥστε νὰ μὴ δύναται πλέον νὰ βλέπῃ καθαρά.

Συνέβη λοιπὸν κάποιαν ἡμέραν τὸ ἑξῆς: Ὁ Ἡλί, ποὺ τὰ μάτια του λόγῳ καὶ τῆς ἡλικίας εἶχαν γίνει βαρειὰ καὶ θολὰ καὶ «δὲν ἡμποροῦσε νὰ βλέπῃ, κοιμόταν εἰς τὸν συνήθη τόπον του.

Ἦτο ἡ ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἑπτάφωτος λυχνία ἔκαιεν ἀκόμη, ὁ δὲ Σαμουὴλ ἐκοιμᾶτο εἰς κάποιο ἄκρον τοῦ ναοῦ, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ὑπῆρχεν ἡ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ.

Δὲν εἶχεν ἀκόμη χαράξει ἡ ἡμέρα καὶ δὲν εἶχαν σβήσει οἱ λύχνοι τῆς ἑπταφώτου λυχνίας, ποὺ τοὺς ἄναβαν κάθε βράδυ. Ὁ δὲ Σαμουὴλ κοιμόταν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, μέσα εἰς τὸν ὁποῖον εὑρίσκετο ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου.

Ὁ Κύριος ἐκάλεσε τὸν Σαμουὴλ καὶ εἶπε· «Σαμουήλ, Σαμουήλ». Ὁ δὲ Σαμουὴλ ἀπήντησεν· «ἰδοὺ ἐγώ, κύριε».

Καὶ ἐφώναξε κάποιαν στιγμὴν ὁ Κύριος: «Σαμουήλ, Σαμουήλ!» Καὶ ἀπεκρίθη ἐκεῖνος ἀμέσως: «Ὅριστε! Ἐδῶ εἶμαι».

Ἔτρεξε πρὸς τὸν Ἡλί καὶ τοῦ εἶπεν· «ἰδοὺ ἐγὼ εἶμαι παρών· ἦλθα, διότι μὲ ἐκάλεσες». Ὁ Ἡλὶ ἀπήντησε· «δὲν σὲ ἐκάλεσα· γύρισε πίσω καὶ κοιμήσου». Ἐπέστρεψε καὶ ἐκοιμήθη.

Καὶ ἐτρεξε πρὸς τὸν Ἡλὶ καὶ τοῦ εἶπε: «Ἐδῶ εἶμαι! Ἦλθα, ἐπειδὴ ἄκουσα ὅτι μὲ ἐκάλεσες!» Καὶ ὁ Ἡλὶ τοῦ εἶπε: «Δὲν σὲ ἐκάλεσα! Πήγαινε ἐκεῖ, ὅπου ἤσουν, καὶ συνέχισε τὸν ὕπνον σου». Καὶ ἐπέστρεψεν ἐκεῖνος εἰς τὴν θέσιν του καὶ ἐκοιμήθη.

Ὁ Κύριος καὶ πάλιν ἐκάλεσε τὸν Σαμουὴλ λέγων· «Σαμουήλ, Σαμουήλ». Ὁ Σαμουὴλ νομίσας ὅτι ὁ Ἡλὶ τὸν ἐκάλεσε, παρουσιάσθη δευτέραν φορὰν πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπε· «ἰδοὺ ἐγώ, ἦλθον διότι μὲ ἐκάλεσες». Εἶπεν ὅμως εἰς αὐτὸν ὁ Ἡλί· «ὄχι, δὲν σὲ ἐκάλεσα, γύρισε καὶ κοιμήσου πάλιν».

Ἐφώναξε δὲ διὰ δευτέραν φορὰν ὁ Κύριος: «Σαμουήλ, Σαμουήλ!» Καὶ ἐπῆγε διὰ δευτέραν φορὰν ἐκεῖνος πρὸς τὸν Ἡλὶ καὶ τοῦ εἶπεν: «Ὅριστε! Ἦλθα, ἐπειδὴ ἄκουσα ὅτι μὲ ἐκάλεσες». Καὶ ἐκεῖνος ἀπεκρίθη: «Δὲν σὲ ἐκάλεσα. Πήγαινε πίσω εἰς τὴν θέσιν σου καὶ κοιμήσου».

Αὐτὰ ἔγιναν πρὶν ἢ ὁ Σαμουὴλ γνωρίσῃ σαφῶς τὸν καλοῦντα Θεόν, καὶ πρὶν λάβῃ καμμίαν ἀποκάλυψιν ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη πρὶν νὰ γνωρίσῃ ὁ Σαμουὴλ καλύτερα τὸν Θεὸν καὶ τοὺς τρόπους, μὲ τοὺς ὁποίους ἐπεμβαίνει Ἐκεῖνος εἰς τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων, καὶ πρὶν νὰ τοῦ ἀποκαλυφθῇ κάποιος λόγος ἀπὸ τὸν Κύριον.

Διὰ τρίτην πάλιν φορὰν ὁ Κύριος προσεκάλεσε τὸν Σαμουήλ. Ὁ Σαμουὴλ ἐσηκώθη, μετέβη πρὸς τὸν Ἡλὶ καὶ εἶπεν· «ἰδοὺ ἐγώ, εἶμαι παρών, ἤλθα διότι μὲ προσεκάλεσες». Ὁ Ἡλί ἐνόησε τότε, ὅτι ὁ Κύριος εἶχε καλέσει τὸν νεαρὸν Σαμουήλ,

Ἐπανέλαβε λοιπὸν ὁ Κύριος τὴν πρόσκλησίν του καὶ ἐφώναξε τὸν Σαμουὴλ διὰ τρίτην φοράν. Καὶ ἐσηκώθη καὶ πάλιν καὶ ἐπῆγε πρὸς τὸν Ἡλὶ καὶ τοῦ εἶπε: «Ὅριστε, ἐδῶ εἶμαι! Ἦλθα, ἐπειδὴ μὲ ἐκάλεσες». Ἐκατάλαβε τότε ὁ Ἡλὶ ὅτι ἐπρόκειτο διὰ κάτι ἔκτακτον καὶ ὅτι ὁ Κύριος ἦτο Ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε καλέσει τρεῖς φορὲς τὸν νεαρὸν βοηθόν του,

καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «πήγαινε πίσω, παιδί μου, καὶ κοιμήσου· καὶ ἂν σὲ καλέσῃ πάλιν ἡ φωνὴ αὐτὴ ποὺ ἤκουσες, θὰ εἴπῃς· Λάλει, Κύριε, διότι ὁ δοῦλος σου ἀκούει». Ὁ Σαμουὴλ ἐπῆγε πράγματι καὶ ἐκοιμήθη πάλιν εἰς τὸν τόπον του.

καὶ δι’ αὐτὸ τοῦ εἶπε: «Γύρισε πίσω, παιδί μου, καὶ πέσε νὰ κοιμηθῇς. Καὶ ἐὰν σὲ φωνάξῃ, νὰ ἀπαντήσῃς: «Λέγε μου, Κύριε, ὅ,τι θέλεις, διότι ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, εἶμαι πρόθυμος νὰ σὲ ἀκούσω καὶ νὰ κάνω ὅτι θὰ διατάξῃς». Καὶ ἔφυγεν ὁ Σαμουὴλ καὶ ἐκοιμήθη εἰς τὴν θέσιν του.

Ὁ δὲ Κύριος ἦλθε, ἐστάθη κάπου ἐκεῖ καὶ ἐκάλεσεν αὐτόν, ὅπως καὶ προηγουμένως, καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ· «λάλει, διότι ὁ δοῦλος σου ἀκούει».

Καὶ ἦλθεν ὁ Κύριος καὶ ἐστάθη εἰς τὸν ἱερὸν ἐκεῖνον τόπον, ὅπου ἦτο ὁ Σαμουήλ, καὶ τὸν ἐφώναξε μὲ τὸ ὄνομά του, ὅπως καὶ τὰς προηγουμένας φοράς. Καὶ ἀπήντησεν ὁ Σαμουήλ: «Λέγε μου, Κύριε, ὅ,τι θέλεις, διότι ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, εἶμαι πρόθυμος νὰ σὲ ἀκούσω καὶ νὰ κάνω ὅ,τι θὰ διατάξῃς».

Ὁ Κύριος εἶπε πρὸς τὸν Σαμουήλ· «ἰδού, ἐγὼ θὰ πραγματοποιήσω τὰ λόγια μου ἐνώπιον τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ κατὰ τέτοιον θαυμαστὸν τρόπον, ὥστε θὰ ἀντηχήσουν καὶ τὰ δύο αὐτιὰ παντός, ὁ ὁποῖος ἤθελε ἀκούσει αὐτά.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ: «Πλησιάζει ἡ ὤρα ποὺ θὰ πραγματοποιήσω αὐτά, ποὺ εἶπα εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ μάλιστα μὲ τέτοιον τρόπον, ὥστε θὰ βουΐζουν καὶ τὰ δύο αὐτιὰ καθενός, ποὺ θὰ τὰ ἀκούῃ.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην θὰ ἐπιφέρω κατὰ τοῦ Ἡλὶ ὅλα ὅσα εἶπα ἐναντίον τοῦ οἴκου του. Θὰ ἀρχίσω, ἀλλὰ καὶ θὰ φέρω εἰς πέρας, τὰς ἐναντίον αὐτοῦ τιμωρίας μου.

Κατὰ τὴν ὡρισμένην ἐκείνην ἡμέραν θὰ φέρω ἐπάνω εἰς τὸν Ἡλὶ ὅλα, ὅσα εἶπα ἐναντίον τῆς οἰκογενείας του. Δὲν πρόκειται νὰ μετανοήσω. Θὰ ἀρχίσω καὶ θὰ ὁλοκληρώσω ὁ ἴδιος τὴν τιμωρίαν του.

Ἔχω προαναγγείλει εἰς αὐτόν, ὅτι θὰ τιμωρήσω τὴν οἰκργένειάν του εἰς αἰῶνα τὸν ἅπαντα ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν, ποὺ διαπράττουν οἱ υἱοί του, διότι οἱ υἱοί του βλασφημοῦν τὸν Θεόν, ὁ δὲ Ἡλί δὲν ἐπέπληττε καὶ δὲν ἐνουθετοῦσε αὐτούς, ὅπως ἔπρεπε.

Καὶ ἤδη τοῦ τὸ ἔχω ἀναγγείλει ὅτι θὰ ἐκδικηθῶ Ἐγὼ ὁ Ἴδιος τὴν οἰκογένειάν του μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων διὰ τὰς ἀδικίας τῶν υἱῶν του· διότι οἱ υἱοί του αὐτοὶ ὕβριζαν καὶ ἐβλασφημοῦσαν τὸν Θεὸν καὶ ἐκεῖνος δὲν τοὺς συνεβούλευεν, ὅπως ἔπρεπε.

Δὲν θὰ συνεχισθῇ ὅμως αὐτὴ ἡ κατάστασις. Ὠρκίσθηκα ἐναντίον τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἡλὶ καὶ εἶπα· Ἡ ἁμαρτία τῶν παιδιῶν τοῦ Ἡλὶ οὐδέποτε θὰ ἐξιλεωθῇ οὔτε μὲ θυμιάματα οὔτε μὲ ἀναιμάκτους καὶ αἱματηρὰς θυσίας».

Δὲν ἀνέχομαι πλέον νὰ συνεχίζεται αὐτὴ ἡ ἀσέβεία. Ὡρκίσθηκα ἤδη ἐναντίον τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἡλί. Δὲν θὰ ἐξιλεωθῇ ποτὲ ἡ παρανομία τῆς ἱερατικῆς οἰκογενείας τοῦ Ἡλὶ οὔτε μὲ θυμίαμα οὔτε μὲ θυσίας».

Ὁ Σαμουὴλ ἐκοιμήθη μέχρι τῆς πρωΐας, ὁπότε λίαν πρωῒ ἐξύπνησε καὶ ἤνοιξε τὰς θύρας τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου. Ὁ Σαμουὴλ ἐφοβήθη νὰ ἀνακοινώσῃ εἰς τὸν Ἡλὶ τὴν ὅρασιν καὶ προφητείαν τὴν ὁποίαν ἤκουσε.

Καὶ ἐκοιμήθη ὁ Σαμουὴλ μέχρι τὸ πρωῒ καὶ ἐξύπνησεν ἐνωρὶς τὸ πρωῒ καὶ ἄνοιξε τὰς πύλας τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου. Ἐφοβήθη ὅμως ὁ Σαμουὴλ νὰ φανερώσῃ εἰς τὸν Ἡλὶ αὐτό, ποὺ εἶδε καὶ ἄκουσε.

Ὁ Ἡλὶ εἶπεν ὅμως πρὸς τὸν Σαμουήλ· «Σαμουήλ, τέκνον μου». Καὶ Σαμουὴλ εἶπεν· «ἰδοὺ ἐγώ, κύριε, εἶμε παρών».

Καὶ εἶπεν ὁ Ἡλὶ πρὸς τὸν Σαμουήλ: «Σαμουήλ, παιδί μου». Καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Ὁρίστε, ἐδῶ εἶμαι».

Εἶπεν ὁ Ἡλί· «ποῖος εἶναι ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον ἐλάλησε πρὸς σὲ ὁ Κύριος; Μή μοῦ ἀποκρύψῃς τίποτε ἀπολύτως. Θὰ σὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεός, ἐάν μοῦ ἀποκρύψῃς, ἔστω καὶ ἕνα λόγον ἀπὸ ὅλα τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ἐλαλήθησαν εἰς τὰ αὐτιά σου».

Καὶ εἶπεν ὁ Ἡλί: «Τί ἀκριβῶς σοῦ ἐλέχθη κατὰ τὴν νύκτα; Πρόσεξε μὴ κρύψῃς κάτι ἀπὸ ἐμέ. Ἐὰν τυχὸν κρύψῃς ἀπὸ ἐμὲ κάτι ἀπὸ ὅλα τὰ λόγια, ποὺ ἄκουσες μὲ τὰ αὐτιά σου, νὰ σὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεὸς μὲ αὐτὴν καὶ αὐτὴν τὴν τιμωρίαν καὶ ἀκόμη περισσότερον».

Ὁ Σαμουήλ ἐφανέρωσε τότε εἰς τὸν Ἡλὶ ὅλα τὰ λόγια καὶ δὲν ἔκρυψε τίποτε ἀπὸ αὐτόν. Εἶπε δὲ ὁ Ἡλί· «ὁ Κύριος εἶναι αὐτὸς καὶ ἂς κάμῃ τὸ καλὸν καὶ τὸ πρέπον ἐνώπιόν του».

Ἀνεκοίνωσε τότε ὁ Σαμουὴλ ὅλα τὰ λόγια ποὺ ἄκουσε καὶ δὲν ἀπέκρυψε τίποτε ἀπὸ αὐτόν. Ὅταν τὰ ἄκουσε ὁ Ἡλί, εἶπε: «Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος ὅλων καὶ ἑπομένως ἂς κάνῃ ὅ,τι νομίζει καλόν».

Ὁ Σαμουὴλ διὰ τὴν ἀρετήν του καὶ τὴν σύνεσίν του ἔγινε μέγας καὶ πολύς. Ὁ Κύριος ἦτο μαζῆ του καὶ τίποτε ἀπὸ ὅλα τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ὁ Σαμουὴλ εἶπε, δὲν ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν, δὲν ἐλέχθη ἐπὶ ματαίῳ.

Καὶ ἐμεγάλωνεν ὁ Σαμουὴλ καὶ διεδίδετο συγχρόνως καὶ ἡ φήμη τῆς ἀρετῆς του καὶ ἐδοξάζετο. Ἦτο δὲ πάντοτε μαζί του ὁ Κύριος καὶ συντελοῦσε, ὥστε να μὴ πέσῃ ποτὲ εἰς τὴν γῆν κενὸς καὶ ἀπραγματοποίητος κανεὶς λόγος, ἀπὸ ὅσους ἔλεγεν ὁ Σαμουήλ.

Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν ἀπὸ τὴν περιοχὴν Δὰν καὶ ἕως τὴν περιοχὴν Βηρσαβεέ, ἐπείσθησαν ὅτι ὁ Σαμουὴλ ἦτο πιστὸς καὶ ἀληθινὸς προφήτης τοῦ Κυρίου.

Ἔμαθαν δὲ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὸ βορειότερον μέρος τῆς χώρας, ὅπου εὑρίσκετο ἡ πόλις Δάν, μέχρι τὸ νοτιώτερον, ὅπου ἦτο ἡ πόλις Βηρσαβεέ, ὅτι ὁ Σαμουὴλ ἦτο προφήτης τοῦ Κυρίου ἀληθινὸς καὶ ἀξιόπιστος.

Ὁ Κύριος ἐπανειλημμένως ἐξεδήλωσε τὸ θέλημά του ἐν Σηλὼμ διὰ τοῦ Σαμουήλ, διότι ἀπεκαλύφθη ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ. Ἀπὸ ὅλους δὲ τοὺς Ἰσραηλίτας ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρον τῆς γῆς Παλαιστίνης ἕως τὸ ἄλλο ἄκρουν ἔγινε πιστευτὸν καὶ ἀποδεκτὸν ὅτι ὁ Σαμουὴλ εἶναι προφήτης τοῦ Κυρίου. Ὁ Ἡλὶ ἐγήρασε πλέον πολύ, οἱ δὲ υἱοί του ἐξηκολούθουν νὰ φέρωνται κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ ὁ τρόπος τῆς ζωῆς των ἦτο πονηρὸς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ὁ δὲ Κύριος ἔκαμε καὶ ἄλλας ἀποκαλύψεις Του ἐκεῖ εἰς τὴν Σηλώμ, διότι ἐφανερώθη καὶ ἄλλοτε εἰς τὸν Σαμουήλ. Ἔτσι ἔγινε πιστευτὸν ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἰσμαηλίτας ἀπὸ τὴν μίαν ἄκρην τῆς χώρας ἕως τὴν ἄλλην ὅτι ὁ Σαμουὴλ ἀνεδείχθη προφήτης τοῦ Κυρίου. Ὁ δὲ Ἡλὶ ἐγήρασε πολὺ καὶ τὰ παιδιά του ἑξακολουθοῦσαν νὰ ζοῦν ὅπως καὶ προηγουμένως. Ἡ συμπεριφορά των ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἦτο ἀσεβὴς καὶ παράνομος.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας οἱ Φιλισταῖοι συνεκεντρώθησαν, διὰ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Οἱ Ἰσραηλῖται ἐξῆλθον ἀπὸ τὰς πόλεις των, διὰ νὰ ἀντιπαραταχθοῦν καὶ πολεμήσουν τοὺς Φιλισταίους. Ἦλθον καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς Ἀβενέζερ, ἐνῶ οἱ Φιλισταῖοι εἶχον στρατοπεδεύσει εἰς Ἀφέκ.

Κατὰ δὲ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην συνεκεντρώθησαν οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι, διὰ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἐβγῆκαν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται διὰ νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσουν καὶ νὰ πολεμήσουν. Καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν πόλιν Ἀβενέζερ, ἐνῷ οἱ Φιλισταῖοι ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν Ἀφέκ.

Παρετάχθησαν οἱ ἀλλόφυλοι, οἱ Φιλισταῖοι, εἰς μάχην ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Κατὰ τὴν μάχην οἱ Ἰσραηλῖται ἐνικήθησαν ἀπὸ τοὺς ἀλλοφύλους καὶ κατὰ τὴν σύγκρουσιν, ἡ ὁποία ἔγινεν εἰς τὴν πεδιάδα, ἐφονεύθησαν τέσσαρες χιλιάδες ἄνδρες ἀπὸ αὐτούς.

Καὶ παρετάχθησαν οἱ Φιλισταῖοι εἰς θέσιν μάχης ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Καὶ ἐτελείωσεν ὁ πόλεμος μὲ νίκην τῶν Φιλισταῖων. Ἔκαναν σφάλματα ὁ Ἰσραηλῖται ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀλλοφύλους καὶ ἐνικήθησαν καὶ ἐσκοτώθηκαν ἐκεῖ, ὅπως ἦσαν παρατεταγμένοι εἰς τὴν πεδιάδα, τέσσαρες χιλιάδες ἄνδρες των.

Ὁ ὑπόλοιπος στρατὸς τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπανῆλθεν εἰς τὸ στρατόπεδόν του. Οἱ γεροντότεροι Ἰσραηλῖται διηρωτήθησαν ἀναμεταξύ των καὶ εἶπαν· «διατί παρεχώρησεν ὁ Κύριος σήμερον νὰ νικηθῶμεν ἀπὸ τοὺς Φιλισταίους; Ἄς πάρωμεν ἀπὸ τὴν Σηλὼμ τὴν ἱερὰν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ μας καὶ μαζῆ μὲ ἡμᾶς καὶ ἐν μέσῳ ἡμῶν ἂς ἐξέλθῃ καὶ αὐτὴ εἰς τὴν μάχην κατὰ τῶν Φιλισταίων. Αὐτὴ θὰ μᾶς σώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν μας».

Ὅσοι δὲ στρατιῶται τοῦ Ἰσραὴλ διεσώθησαν, ἐπέστρεψαν εἰς τὸν τόπον, ὅπου ἦτο ὁ καταυλισμός των. Καὶ εἶπαν μεταξύ των οἱ προεστοὶ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ: «Διατί ἄραγε μᾶς ἄφησε σήμερα ὁ Κύριος νὰ κάνωμεν σφάλματα ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀλλοφύλους καὶ νὰ νικηθῶμεν; Ἂς πάρωμεν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ μας ἀπὸ τὴν Σηλὼμ καὶ ἂς βγῇ ἀνάμεσά μας εἰς τὸ πεδίον τῆς μάχης καὶ θὰ μᾶς σώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν μας».

Ἀπέστειλαν λοιπὸν οἱ Ἰσραηλῖται ἀνθρώπους εἰς Σηλὼμ καὶ μετέφεραν ἀπὸ ἐκεῖ τὴν κιβωτὸν τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἐκάθητο ἐπάνω εἰς τὰ Χερουβὶμ τὰ εὑρισκόμενα ἐπὶ τῆς Κιβωτοῦ. Μαζῆ μὲ τὴν Κιβωτὸν ἠκολούθησαν καὶ οἱ δύο υἱοὶ τοῦ Ἡλί, ὁ Ὀφνὶ καὶ ὁ Φινεές.

Καὶ ἔστειλαν ἀμέσως οἱ Ἰσραηλῖται ἀνθρώπους των εἰς τὴν Σηλὼμ καὶ ἐπῆραν καὶ ἔφεραν ἀπὸ ἐκεῖ τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, ὁ Ὁποῖος ἐκάθητο εἰς τὰ πτερὰ τῶν Χερουβίμ, ποὺ ἦσαν στερεωμένα εἰς τὰ δύο ἄκρα τοῦ καλύμματος τῆς Κιβωτοῦ. Μαζὶ μὲ τὴν Κιβωτόν, σὰν συνοδοί της, ἦλθαν ἀπὸ τὴν Σηλὼμ καὶ οἱ δύο υἱοὶ τοῦ Ἡλί, ὁ Ὀφνὶ καὶ ὁ Φινεές.

Συνέβη δὲ τοῦτο τὸ γεγονός. Ὅταν ἔφθασεν ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἐκραύγασαν μὲ φωνὴν μεγάλην, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἀντήχησεν ὅλη ἡ γύρω περιοχή.

Μόλις λοιπὸν ἔφθασεν ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰς τὸ στρατόπεδον, ἐνθουσιάσθηκαν καὶ ἐφώναξαν μὲ μεγάλην φωνὴν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἀντήχησεν ὁ τόπος.

Οἱ ἀλλόφυλοι, οἱ Φιλισταῖοι, ὅταν ἤκουσαν τοὺς ἀλαλαγμοὺς ἐκείνους διηρωτήθησαν μεταξύ των λέγοντες· «ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ μεγάλη κραυγὴ εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἑβραίων; Ἔμαθον δὲ ὅτι ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου εἶχεν ἔλθει εἰς τὸ στρατόπεδον ἐκείνων.

Ἄκουσαν δὲ οἱ Φιλισταῖοι τὴν κραυγὴν καὶ εἶπαν μεταξύ των οἱ ἀλλόφυλοι: «Τί σημαίνει ἄραγε ἡ μεγάλη αὐτὴ κραυγή, ποὺ ἀκούεται εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἑβραίων;» Καὶ ἔμαθαν ὅτι ἔφθασεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἰσραηλιτῶν ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τὸν Κυρίου.

Ἐφοβήθησαν οἱ ἀλλόφυλοι καὶ εἶπον ἀναμεταξύ των· «αὐτοὶ εἶναι οἱ θεοί, οἱ ὁποῖοι ἦλθον πρὸς αὐτοὺς εἰς τὸ στρατόπεδόν των. Ἀλλοίμονον εἰς ἡμᾶς. Γλύτωσέ μας, Κύριε, ἀπὸ τὴν σημερινὴν συμφοράν, ὅμοια τῆς ὁποίας δὲν ἔχει γίνει εἰς ἡμᾶς κατὰ τὸν προηγούμενον καιρόν!

Καὶ ἐφοβήθησάν οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι καὶ εἶπαν:»Οἱ θεοὶ οἱ ἴδιοι ἦλθαν εἰς τὸ στρατόπεδον, διὰ νὰ πολεμήσουν εἰς τὸ πλευρόν των. Ἀλλοίμονό μας! Σῶσε μας, κύριε, σήμερον, διότι ποτὲ ἄλλοτε δὲν μᾶς συνέβη κάτι παρόμοιον.

Ἀλλοίμονον εἰς ἡμᾶς· ποιὸς θὰ μᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὰ παντοδύναμα χέρια τῶν ἰσχυρῶν αὐτῶν θεῶν; Αὐτοὶ οἱ θεοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐκτύπησαν μὲ κάθε εἶδος πληγῆς τὴν Αἴγυπτον καὶ ἐβοήθησαν τοὺς Ἰσραηλίτας εἰς τὴν ἔρημον.

Ἀλλοίμονό μας! Ποῖος θὰ μᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια αὐτῶν τῶν δυνατῶν θεῶν; Οἱ θεοὶ αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἐκτύπησαν μὲ κάθε εἴδους τιμωρίαν τοὺς Αἰγυπτίους καὶ ἔδειξαν τὴν δύναμίν των ὑπὲρ τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰς τὴν ἔρημον».

Ἀλλὰ πάρετε θάρρος, ὦ Φιλισταῖοι. Φανῆτε πραγματικοὶ ἄνδρες, διὰ νὰ μὴ νικηθῆτε καὶ ὑποδουλωθῆτε εἰς τοὺς Ἑβραίους, ὅπως ἐκεῖνοι εἶχον ὑποδουλωθῆ εἰς ἡμᾶς. Φανῆτε ἄνδρες καὶ πολεμήσατε γενναίως ἐναντίον αὐτῶν»!

Οἱ ἀξιωματικοί των ὅμως τοὺς ἔδωσαν θάρρος καὶ εἶπαν: «Μὴ τὰ χάνετε, Φιλισταῖοι! Σταθῆτε γενναῖοι καὶ φερθῆτε σὰν ἄνδρες, διὰ νὰ μὴ γίνετε δοῦλοι τῶν Ἑβραίων, ὅπως ἔγιναν ἐκεῖνοι ἄλλοτε δοῦλοι μας. Δείξατε ἀνδρείαν καὶ πολεμήσατε ἐναντίον των!»

Οἱ Φιλισταῖοι ἐπολέμησαν πράγματι μὲ ἀνδρείαν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Οἱ Ἰσραηλῖται ἐνικήθησαν καὶ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς ἐτράπη εἰς πανικόβλητον φυγὴν διὰ τὸ σπίτι του. Οἱ Ἰσραηλῖται ὑπέστησαν πολὺ μεγάλην συμφοράν, διότι εἰς τὸ πεδίον τῆς μάχης ἔπεσαν τριάκοντα χιλιάδες πεζοί.

Καὶ ἐπολέμησαν πράγματι μὲ γενναιότητα ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν οἱ Φιλισταῖοι καὶ ἔσφαλε καὶ ἐνικήθη ὁ στρατὸς τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ ἔφυγε διὰ νὰ κρυβῇ καθένας εἰς τὸ σπίτι του. Καθὼς δὲ ἔφευγαν πανικόβλητοι, ἔγινε πολὺ μεγάλη συμφορά. Καὶ ἐσκοτώθηκαν ἀπὸ τὸ πεζικὸν τῶν Ἰσραηλιτῶν τριάντα χιλιάδες ἄνδρες.

Ἡ δὲ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ ἔπεσεν εἰς τὰ χέρια τῶν Φιλισταίων. Καὶ οἱ δύο δὲ υἱοὶ τοῦ Ἡλί, ὁ Ὀφνὶ καὶ ὁ Φινεές, ἐφονεύθησαν.

Ἡ δὲ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ ἡρπάγη σὰν λάφυρον ἀπὸ τοὺς Φιλισταίους. Ἐσκοτώθηκαν δὲ ἐκεῖ καὶ οἱ δύο υἱοὶ τοῦ Ἡλί, ὁ Ὀφνὶ καὶ ὁ Φινεές.

Ἔνας δὲ ἀνὴρ Ἰσραηλίτης, ἀνήκων εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμίν, ἔτρεξεν ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης καὶ ἦλθεν εἰς Σηλὼμ κατὰ τὴν ἰδίαν ἐκείνην ἡμέραν. Τὰ ἐνδύματά του ἦσαν σχισμένα καὶ χῶμα ἦτο ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ.

Κάποιος δὲ ἄνδρας Ἰσραηλίτης Ἰεμιναῖος, δηλαδὴ μέλος τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ἔτρεξεν ἀπὸ τὸν τόπον τῆς μάχης καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Σηλὼμ κατὰ τὴν ἰδίαν ἡμέραν τῆς μάχης. Σὰν ἔνδειξιν πένθους εἶχε σχισμένα τὰ ροῦχα του καὶ χῶμα ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔφθασε, τὴν ὥραν ἐκείνην ὁ Ἡλὶ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς ἕνα κάθισμα πλησίον τῆς πύλης τῆς Σκηνῆς, παρατηρῶν τὴν ὁδόν, ἀπὸ ὅπου ἐπερίμενεν ἀγγελίαν διὰ τὴν ἔκβασιν τῆς μάχης. Τὸν κατεῖχεν ἀγωνία, διότι ἡ καρδία του ἐφοβεῖτο διὰ τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου. Ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, διὰ νὰ ἀναγγείλῃ τὰ γεγονότα· καὶ ἀνήγγειλε τὴν συμφοράν. Ὅλοι οἱ κάτοικοι ἐξέβαλον γοερὰς κραυγάς.

Καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν Σηλώμ, ἐνῷ ὁ Ἡλὶ ἦτο καθισμένος εἰς τὸν δίφρον, δηλαδὴ εἰς τὸ εἰδικὸν κάθισμά του (σκαμνί), δίπλα εἰς τὴν εἴσοδον τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου. Εἶχε δὲ τὸ βλέμμα του διαρκῶς προσηλωμένον πρὸς τὸν δρόμον, διότι ἡ καρδία του ἦτο γεμάτη ἀπὸ ἀνησυχίαν διὰ τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ ἀγγελιαφόρος ἐκεῖνος ἐμβῆκε εἰς τὴν πόλιν, διὰ νὰ ἀνακοινώσῃ τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ πολέμου. Ἀπὸ δὲ τὰ δυσάρεστα νέα, ποὺ ἔφερεν, ἀντήχησε πένθιμη κραυγὴ εἰς ὅλην τὴν πόλιν.

Ὁ Ἡλὶ ἤκουσε τὴν βοὴν τῶν κραυγῶν καὶ ἠρώτησεν· εἰς ποίαν αἰτίαν ὀφείλεται ὁ θόρυβος αὐτὸς τῶν κραυγῶν»; Ἀμέσως ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἔσπευσεν, ἦλθε καὶ ἀνεκοίνωσεν εἰς τὸν Ἡλὶ τὰ συμβάντα.

Καὶ ἄκουσε ὁ Ἡλὶ τὸν θόρυβον ἀπὸ τὰς κραυγὰς τῶν κατοίκων καὶ διερωτήθη: «Τί νὰ σημαίνῃ ἄραγε ὁ θόρυβος αὐτός;» Καὶ ὁ ἀγγελιαφόρος ἦλθε βιαστικὸς καὶ ἐμβῆκε εἰς τὴν αὐλὴν τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἀνεκοίνωσε τὰ καθέκαστα εἰς τὸν Ἡλί.

Ἦτο τότε ὁ Ἡλὶ ἐνενήκοντα ἐτῶν. Οἱ ὀφθαλμοί του ἦσαν ἀπλανεῖς· εἶχεν ἄκαμπτον τὸ βλέμμα καὶ δὲν ἔβλεπε.

Ὁ δὲ Ἡλὶ ἦτο τότε γέρων ἡλικίας ἐνενήντα ἐτῶν. Τὰ μάτια του δὲν ἐκινοῦντο πλέον καὶ δὲν ἔβλεπε σχεδὸν καθόλου.

Ἠρώτησε λοιπὸν ὁ Ἡλὶ πάλιν τοὺς ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν γύρω του· «ποῦ ὀφείλεται ὁ θόρυβος αὐτῶν τῶν κραυγῶν;» Ὁ ἀγγελιαφόρος ἐκεῖνος ἔσπευσεν, ἐπλησίασε τὸν Ἡλί καὶ τοῦ εἶπε· «ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔχω ἔλθει ἀπὸ τὸ στρατόπεδον, καὶ ἐγὼ κατώρθωσα νὰ φύγω σήμερον ἀπὸ τὴν μάχην». Τὸν ἠρώτησεν ὁ Ἡλί· «τί λοιπὸν συνέβη, παιδί μου;»

Καὶ ἐρώτησε ὁ Ἡλὶ τοὺς ἄνδρας, ποὺ ἔστεκαν γύρω του: «Τί σημαίνει αὐτὸς ὁ θόρυβος;» Καὶ ὁ ἄνδρας, ποὺ ἔφερε τὸ δυσάρεστον νέον, ἔσπευσε καὶ ἐπλησίασε τὸν Ἤλι καὶ τοῦ εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἀγγελιαφόρος, ποὺ ἦλθα ἀπὸ τὸ μέτωπον καὶ διέφυγα ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης σήμερα». Καὶ εἶπεν ὁ Ἡλί: «Τί ἀκριβῶς συνέβη, παιδί μου;»

Ὁ νεαρὸς ἐκεῖνος Ἰσραηλίτης ἀπήντησεν· «οἱ Ἰσραηλῖται ἐνικήθησαν, κατελήφθησαν ἀπὸ πανικὸν καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ἐνώπιον τῶν ἀλλοφύλων. Ἔγινε μεγάλη συμφορὰ εἰς τὸν στρατόν, οἱ δύο υἱοί σου ἀπέθανον, ἡ δὲ Κιβωτὸς περιῆλθεν εἰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν».

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ νεαρὸς καὶ εἶπε: «Οἱ Ἰσραηλῖται τὸ ἔβαλαν εἰς τὰ πόδια ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀλλοφύλους καὶ ἔγινε μεγάλη συμφορὰ εἰς τὸν στρατόν μας. Ἐσκοτώθηκαν δὲ καὶ οἱ δύο υἱοί σου, ἡ δὲ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἡρπάγη ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς».

Ἀμέσως μόλις ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἀνέφερε τὴν ἀπώλειαν τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἡλί κατελήφθη ἀπὸ τοιαύτην ὀδύνην, ὥστε ἔπεσεν ἀπὸ τὸ κάθισμά του πρὸς τὰ ὀπίσω πλησίον τῆς πύλης καὶ συνετρίβη ὁ νῶτος του καὶ ἀπέθανε, διότι ὁ Ἡλὶ ἦτο γέρων πλέον καὶ βαρύς. Αὐτὸς ὑπῆρξε Κριτὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐπὶ εἴκοσιν ἔτη.

Μόλις ἀνέφερεν ὁ ἀγγελιαφόρος τὴν εἴδησιν αὐτὴν διὰ τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, ἔπεσεν ὁ Ἡλὶ ἀπὸ τὸ κάθισμά του πρὸς τὰ πίσω, πλησίον τῆς πύλης τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου, καὶ ἔσπασεν ἡ ράχη του καὶ πέθανε ἀμέσως, διότι ὁ ἄνθρωπος ἦτο ἠλικιωμένος καὶ βαρύς. Ἦτο δὲ ὁ Ἡλὶ Κριτὴς τοῦ Ἰσραὴλ ἐπὶ εἴκοσι χρόνια.

Ἡ νύμφη τοῦ Ἡλί, ἡ σύζυγος τοῦ Φινεές, ἦτο ἔγκυος, ἔτοιμη νὰ γεννήσῃ. Ὅταν ἤκουσε τὴν ἀγγελίαν, ὅτι ἡ Κιβωτὸς εἶχε κυριευθῇ ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ὅτι ὁ πενθερός της ἀπέθανεν, ὁ δὲ σύζυγός της ἐφονεύθη, ἔκλαυσε καὶ ἐγέννησε, διότι τότε τῆς ἦλθαν ἀπότομα αἱ ὠδῖνες τοῦ τοκετοῦ.

Ἡ δὲ νύφη τοῦ Ἡλί, ἡ γυναῖκα τοῦ Φινεές, ἦτο ἔγκυος καὶ ἐπλησίαζεν ὁ καιρὸς νὰ γεννήσῃ. Μόλις λοιπὸν ἄκουσε τὴν εἴδησιν ὅτι ἔχει ἁρπαγὴ ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι πέθανε ὁ πεθερός της καὶ ὁ ἄνδρας της, ἔκλαυσε καὶ ἐγέννησε, διότι τὴν ἔπιασαν ξαφνικὰ οἱ πόνοι τοῦ τοκετοῦ.

Ὅταν δὲ ἐγέννησε περιῆλθεν εἰς κατάστασιν θανάτου. Αἱ παρευρισκόμενοι ἐκεῖ γυναῖκες εἶπαν εἰς αὐτήν· «μὴ φοβῆσαι διότι ἐγέννησες υἱόν». Ἐκείνη δὲν ἀπήντησε, διότι εὑρίσκετο εἰς τὴν ἐπιθανάτιον ἀγωνίαν. Δὲν ἐκατάλαβε τίποτε.

Καὶ μόλις ἐγέννησεν, ἔγινε ὅπως ὁ ἐτοιμοθάνατος ἄνθρωπος. Τῆς εἶπαν τότε οἱ γυναῖκες, ποὺ ἦσαν δίπλα της: «Μὴ φοβᾶσαι, διότι ἐγέννησες ἀγόρι». Ἐκείνη ὅμως δὲν ἔδωσεν ἀπάντησιν καὶ οὔτε ἔνοιωσε τίποτε.

Ἐπρόλαβεν ὅμως καὶ ὠνόμασε τὸ νεογέννητον παιδὶ «Οὐαὶ Βαρχαβώθ», δηλαδὴ «ἔχάθη ἡ δόξα»! Τοῦ ἔδωσε δὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα διὰ τὴν αἰχμαλωσίαν τῆς Κιβωτοῦ, διὰ τὸν θάνατον τοῦ πενθεροῦ της καὶ διὰ τὸν φόνον τοῦ συζύγου της.

Πρὶν ξεψυχήσῃ ὅμως ἐπρόλαβε καὶ ὠνόμασε τὸ βρέφος της: «Οὐαὶ Βαρχαβώθ», δηλαδή «Ἀλλοίμονον, ἐχάθη ἡ δόξα». Τὸ ὠνόμασε δὲ ἔτσι ἐξ αἰτίας τῆς ἁρπαγῆς τῆς Κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ θανάτου τοῦ πεθεροῦ της καὶ τοῦ ἀνδρός της.

Οἱ Ἰσραηλῖται κατόπιν αὐτῶν τῶν συμφορῶν εἶπαν· «ἡ δόξα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἔφυγε πλέον λόγῳ τῆς αἰχμαλωσίας τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Κυρίου!».

Καὶ ὅσοι ἔμαθαν τὰ συμβάντα εἶπαν: «Ἔχει ἐγκαταλείψει πλέον ἡ δόξα τὸν Ἰσραήλ, ἐφ’ ὅσον ἔφυγεν ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀνεπαύετο εἰς τὴν Κιβωτόν, ἀφ’ ὅτου ἔπεσεν αὐτὴ εἰς τὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων».

Οἱ ἀλλόφυλοι, οἱ Φιλισταῖοι, ἐπῆραν τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν μετέφεραν ἀπὸ τὸν τόπον τῆς μάχης, ἀπὸ τὴν Ἀβενεζέρ, εἰς τὴν Ἄζωτον, τὴν πόλιν των.

Ἄρπαξαν λοιπὸν οἱ Ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἔφεραν ἀπὸ τὴν Ἀβενεζὲρ εἰς τὴν πόλιν των, ποὺ ἐλέγετο Ἄζωτος.

Ἐπῆραν, λοιπόν, οἱ Φιλισταῖοι τὴν Κιβωτὸν αὐτὴν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἔφεραν εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ τῶν Δαγών. Τὴν ἐτοποθέτησαν δὲ πλησίον τοῦ ἀγάλματος τοῦ θεοῦ Δαγών.

Καὶ ἐπῆραν οἱ Ἀλλόφυλοι τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἔβαλαν μέσα εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ των, ποὺ ὠνομάζετο Δαγών, καὶ τὴν ἔστησαν δίπλα εἰς τὸ ἄγαλμα τοῦ Δαγών.

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀζώτου ἐσηκώθηκαν πολὺ πρωῒ καὶ εἰσῆλθον εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ Δαγών, προφανῶς διὰ νὰ προσκυνήσουν. Αἴφνης εἶδον ὅτι τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ τῶν Δαγὼν εἶχε πέσει κατὰ γῆς μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὸ ἔδαφος ἐνώπιον τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἐσήκωσαν τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ των καὶ τὸ ἐτοποθέτησαν πάλιν εἰς τὴν προτέραν του θέσιν. Ἀλλὰ ἡ τιμωρὸς χεὶρ τοῦ Κυρίου ἔπεσε βαρεῖα καὶ ἐβασάνισεν αὐτούς. Ἐπέφερε δὲ νόσον εἰς τοὺς ἀφεδρῶνας ὅλων τῶν κατοίκων τῆς Ἀζώτου καὶ τῶν περιχώρων της.

Ἐξύπνησαν δὲ ἐνωρὶς τὸ πρωῒ οἱ κάτοικοι τῆς Ἀζώτου καὶ ἦλθαν μέσα εἰς τὸν ναὸν τοῦ Δαγὼν καὶ βλέπουν ἔκπληκτοι τὸ ἄγαλμα τοῦ Δαγὼν πεσμένον μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, ἐμπρὸς εἰς τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐσήκωσαν τὸν θεόν των Δαγὼν καὶ τὸν ἔστησαν εἰς τὴν θέσιν του. Τὸ χέρι ὅμως τοῦ Κυρίου ἔπεσε βαρὺ ἐπάνω εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἀζώτου καὶ τοὺς ἐκτύπησε μὲ ἀσθένειαν εἰς τὸ σημεῖον τοῦ σώματος, ὅπου παρουσιάζονται οἱ αἱμορροΐδες. Ἡ ὀδυνηρὰ αὐτὴ ἀσθένεια ἔπληξε ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἀζώτου καὶ τῶν περιχώρων της.

Ὅταν τὴν πρωΐαν οἱ κάτοικοι τῆς Ἀζώτου ἠγέρθησαν καὶ εἰσῆλθον πάλιν εἰς τὸν ναόν, εἶδον μὲ ἔκπληξίν των, ὅτι τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ των Δαγὼν εἶχε καὶ πάλιν πέσει κατὰ γῆς ἐνώπιον τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὸ ἔδαφος. Ἡ κεφαλὴ δὲ τοῦ Δαγὼν καὶ αἱ δύο παλάμαι τῶν χειρῶν τοῦ ἀγάλματός του εἶχον ἀφαιρεθῆ καὶ εἶχον ἀποχωρισθῆ ἀπὸ τὸ ἄλλο σῶμα πρὸς τὰ ἐμπρός. Οἱ καρποὶ καὶ αἱ παλάμαι τῶν χειρῶν του εἶχον πέσει εἰς τὸ κατώφλι τοῦ ναοῦ. Μόνον ὁ κορμὸς τοῦ ἀγάλματος εἶχε μείνει (εἰς τὴν θέσιν, ὅπου εἶχε τοποθετηθῆ προηγουμένως).

Καὶ τὸ ἄλλο πρωῒ ἐπίσης, μόλις ἐξύπνησαν καὶ ἐμβῆκαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Δαγών, εἶδαν πάλιν τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ των πεσμένον μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, ἐμπρὸς εἰς τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου. Αὐτὴν τὴν φορὰν ὅμως τὸ κεφάλι τοῦ Δαγὼν καὶ οἱ δύο παλάμες τῶν χεριῶν του εἶχαν ἀποχωρισθῇ καὶ εἶχαν βγῇ τὸ καθένα ἀπὸ τὴν θέσιν του καὶ ἔπεσαν ἐμπρός, πρὸς τὸ πρόθυρον (ἀμαφέθ) τοῦ ναοῦ. Καὶ οἱ δύο καρποὶ τῶν χεριῶν του ἦσαν πεσμένοι ἐκεῖ εἰς τὸ κατώφλι καὶ δὲν εἶχε μείνει ἀπὸ τὸ ἄγαλμα τοῦ Δαγὼν εἰς τὴν θέσιν του τίποτε ἄλλο πλὴν τοῦ κορμοῦ.

Διὰ τοῦτο οἱ ἱερεῖς τοῦ ναοῦ τοῦ Δαγὼν καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἰσέρχονται εἰς τὸν ναὸν τοῦτον τοῦ θεοῦ Δαγών, δὲν πατοῦν εἰς τὸ κατώφλι τοῦ ναοῦ τούτου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἄζωτον, μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ γράφονται αὐτά, ἀλλὰ διασκελίζουν μὲ πολλὴν προσοχὴν τὸ κατώφλι τῆς εἰσόδου τοῦ ναοῦ.

Ἕνεκα τούτου μάλιστα οἱ ἱερεῖς τοῦ Δαγὼν καὶ καθένας ποὺ εἰσέρχεται εἰς τὸν ναὸν τοῦ Δαγὼν μέχρι τώρα, ποὺ γράφονται αὐτά, δὲν πατοῦν ἐπάνω εἰς τὸ κατώφλι αὐτὸ τοῦ ναοῦ τοῦ Δαγὼν εἰς τὴν Ἄζωτον, Ἀλλὰ τὸ ὑπερπηδοῦν μὲ εὐλάβειαν. Θεωροῦν τὸ σημεῖον ἐκεῖνο τοῦ δαπέδου, ὅπου ἔπεσεν ὁ Δαγών, ὡς ἱερώτατον.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ τιμωρὸς χεὶρ τοῦ Κυρίου ἔπεσε βαρύτατη εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἀζώτου, τοὺς ἐτιμώρησε καὶ ἐπέφερεν εἰς αὐτοὺς ἐκζέματα εἰς τοὺς ἀφεδρῶνας, ἐνῶ εἰς ὅλην τὴν χώραν των ἐνεφανίσθησαν σμήνη ποντικῶν. Ἐξ αἰτίας ὅλων αὐτῶν τῶν πληγῶν εἰς τὰς πόλεις των κατέλαβε τὴν χώραν πανικὸς καὶ ἐξηπλώθη ὁ θάνατος.

Καὶ ἔπεσε βαρὺ τὸ χέρι τοῦ Κυρίου ἐπάνω εἰς τὴν ἄζωτον καὶ ἔστειλε τιμωρίας εἰς τοὺς κατοίκους της. Τὸ σῶμα των ἔβγαλε βασανιστικὰ ἐκζέματα εἰς τὸ σημεῖον ὅπου ἐμφανίζονται οἱ αἱμορροΐδες. Ἐβγῆκαν δὲ καὶ ἔτρεχαν μέσα εἰς τὴν χώραν των καὶ πολλὰ ποντίκια καὶ ἐκυριεύθη ἡ πόλις ἀπὸ μεγάλην σύγχυσιν καὶ πανικὸν θανάτου.

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀζώτου, ὅταν εἶδον ὅτι προσεβλήθησαν ἀπὸ τοιαύτην συμφοράν, συνεκεντρώθησαν καὶ εἶπαν· «δὲν πρέπει νὰ παραμείνῃ ἡ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ μαζῆ μας, διότι ἔπεσεν ἐναντίον μας βαρεῖα ἡ τιμωρὸς χεὶρ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐναντίον καὶ αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ θεοῦ μας Δαγών».

Καὶ εἶδαν οἱ ἄνδρες τῆς Ἀζώτου αὐτὰ ποὺ συνέβησαν καὶ εἶπαν: «Δὲν πρέπει νὰ μείνῃ ἄλλο ἀνάμεσά μας ἡ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν, διότι ἔπεσε σκληρὸ τὸ χέρι του ἐπάνω μας καὶ ἐπάνω εἰς τὸν θεόν μας, τὸν Δαγών».

Ἀπέστειλαν λοιπὸν ἀνθρώπους καὶ προσεκάλεσαν εἰς σύσκεψιν τοὺς ἄρχοντας τῶν Φιλισταίων καὶ τοὺς ἠρώτησαν· «τί θὰ κάνωμεν σχετικῶς με τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ»; Οἱ κάτοικοι τῆς Γὲθ ἀπήντησαν· «ἂς μεταφερθῇ ἡ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν πόλιν μας». Πράγματι ἡ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ μετεφέρθη εἰς τὴν πόλιν Γέθ.

Καὶ ἔστειλαν καὶ ἐκάλεσαν εἰς τὴν Ἄζωτον διὰ σύσκεψιν ὅλους τοὺς ἄρχοντας τῶν διαφόρων περιοχῶν τῶν Φιλισταίων καὶ εἶπαν: «Τί θὰ κάνωμεν μὲ τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν;» Καὶ εἶπαν οἱ ἄρχοντες τῆς πόλεως Γέθ: «Ἂς μεταφερθῇ ἡ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν πόλιν μας». Καὶ μετεφέρθη πράγματι ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰς τὴν Γέθ.

Ἀλλὰ συνέβη τότε τοῦτο τὸ γεγονός· ὅταν αὐτὴ μετεφέρθη ἐκεῖ, ἔπεσε βαρεῖα ἡ τιμωρὸς χεὶρ τοῦ Κυρίου ἐναντίον τῶν κατοίκων τῆς πόλεως καὶ μεγάλη ἀναταραχὴ συνέβη μεταξύ των, διότι προσέβαλε διὰ νόσου ὁ Κύριος τοὺς ἀφεδρῶνας των. Διὰ τοῦτο οἱ κάτοικοι τῆς Γὲθ κατεσκεύασαν εἰδικὰ καθίσματα, διὰ νὰ κάθωνται.

Μόλις ὅμως μετεφέρθη ἐκεῖ ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης, ἀπλώθηκε τὸ χέρι τοῦ Κυρίου ἐπάνω ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ προεκλήθη πολὺ μεγάλη ἀναταραχή. Ἐκτύπησε δὲ μὲ πληγὴν ὁ Κύριος ὅλους τοὺς ἄνδρας τῆς πόλεως, μικροὺς καὶ μεγάλους. Τοὺς ἔστειλε δηλαδὴ ὀδυνηρὰν ἀσθένειαν ἐκεῖ ὅπου ἐμφανίζονται οἱ αἱμορροΐδες καὶ ἠναγκάσθησαν νὰ φτιάξουν εἰδικὰ καθίσματα, διὰ νὰ κάθωνται.

Ἔστειλαν τότε τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν πόλιν Ἀσκάλωνα. Ὅταν ὅμως ἡ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ εἰσῆλθεν εἰς τὴν Ἀσκάλωνα, ἐφώναξαν οἱ κάτοικοι τῆς Ἀσκάλωνος λέγοντες· «διατί ἐστείλατε τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ εἰς ἡμᾶς; Διὰ νὰ θανατώσετε ἡμᾶς καὶ ὅλον τὸν λαόν μας;»

Μετὰ τὴν τιμωρίαν αὐτὴν ἔστειλαν τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν πόλιν, ποὺ ἐλέγετο Ἀσκάλων. Μόλις ὅμως ἐμβῆκε ἡ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἀσκάλωνα, ἐφώναξαν δυνατὰ καὶ διεμαρτυρήθησαν οἱ Ἀσκαλωνῖται καὶ ἔλεγαν: «Διατί ἐφέρατε εἰς τὴν πόλιν μας τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ; Θέλετε νὰ θανατώσετε καὶ ἐμᾶς καὶ τὸν λαόν μας;»

Ἀπέστειλαν λοιπὸν ἀγγελιαφόρους καὶ προσεκάλεσαν τοὺς σατράπας τῶν Φιλισταίων καὶ εἶπαν· «πάρετε καὶ ἀπομακρύνατε τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἂς σταλῇ αὐτὴ νὰ τοποθετηθῆ εἰς τὸν τόπον της, διὰ νὰ διαφύγωμεν ἔτσι τὸν θάνατον ἡμεῖς καὶ ὁ λαός μας.

Κατόπιν τούτου στέλλουν καὶ συγκαλοῦν εἰς σύσκεψιν τοὺς ἄρχοντας τῶν διαφόρων περιοχῶν τῆς χώρας τῶν Φιλισταίων καὶ τοὺς εἶπαν: «Νὰ ἀπομακρύνετε ἀμέσως ἀπὸ τὴν χώραν μας τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἂς μεινῃ εἰς τὸν τόπον της, διὰ νὰ μὴ θανατώσῃ καὶ ἐμᾶς καὶ τὸν λαόν μας».

Πρέπει δὲ νὰ φύγῃ τὸ συντομώτερον, διότι ἀπὸ τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν μας, ἐξηπλῶθη καὶ ἐπεκράτησε μία βαρεῖα καὶ πρωτοφανὴς σύγχυσις καὶ πανικὸς ἐξ αἰτίας τῶν θανάτων. Ὅσοι ἔζησαν καὶ δὲν ἀπέθαναν, προσεβλήθησαν ἀπὸ νόσον εἰς τοὺς ἀφεδρῶνας των». Τόσον δὲ μεγάλη ἦτο ἡ κραυγὴ τῆς πόλεως, ὥστε ἔφθασεν ἕως εἰς τὸν οὐρανόν.

Τὰ εἶπαν αὐτά, διότι εὐθὺς μόλις ἐμβῆκε εἰς τὴν πόλιν των ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, προεκλήθη ἐκεῖ πολὺ μεγάλη σύγχυσις καὶ πανικὸς καὶ πέθαναν πολλοί. Ὅσοι δὲ ἔμεναν ἀκόμη ζωντανοὶ καὶ δὲν εἶχαν πεθάνει, προσεβλήθησαν ἀπὸ τὴν ὀδυνηρὰν ἐκείνην ἀσθένειαν εἰς τὸ σημεῖον τοῦ σώματος, ὅπου παρουσιάζονται οἱ αἱμορροΐδες. Καὶ ἀνέβη ἡ κραυγὴ τῆς ἀγωνίας τῶν κατοίκων τῆς πόλεως ἕως τὸν οὐρανόν.

Ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης εἶχεν ἀφεθῆ εἰς τοὺς ἀγροὺς τῶν Φιλισταίων ἐπὶ ἑπτὰ μῆνας. Ἡ χώρα των ἐξέβρασε ποντικούς.

Ἔμεινε δὲ ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης εἰς τοὺς ἀγροὺς τῶν ἀλλοφύλων ἐπὶ ἑπτὰ μῆνας καὶ ἔβγαλεν ἡ χώρα των ποντίκια, ποὺ ἐγέμισαν τὸν τόπον.

Οἱ Φιλισταῖοι τότε προσεκάλεσαν τοὺς ἱερεῖς, τοὺς μάντεις καὶ τοὺς μάγους, οἱ ὁποῖοι ψάλλουν μαγικὰς ὠδάς, καὶ τοὺς ἠρώτησαν· «τί πρέπει νὰ κάμωμεν μὲ τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου; Πληροφορήσατέ μας, πῶς πρέπει νὰ ἀποστείλωμεν αὐτὴν εἰς τὸν τόπον της».

Καλοῦν λοιπὸν οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς μάντεις καὶ τοὺς μάγους των καὶ τοὺς λέγουν: «Τί θὰ κάνωμεν μὲ τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου; Νὰ μᾶς εἰπῆτε μὲ ποῖον τρόπον θὰ τὴν ἐπιστρέψωμεν εἰς τὴν θέσιν της».

Οἱ ἱερεῖς, οἱ μάντεις καὶ οἱ μάγοι ἀπήντησαν· «ἐὰν θὰ ἐπιστρέψετε τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, νὰ μὴ τὴν στείλετε κενήν, χωρὶς δῶρα, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐπανόρθωσιν τῆς ἀσεβοῦς καὶ ἀναξιοπρεποῦς συμπεριφορᾶς σας πρὸς τὴν Κιβωτόν, προσφέρετε προθύμως δῶρα καὶ τότε θὰ θεραπευθῆτε καὶ θὰ ἐξιλεωθῆτε. Ἐὰν ὅμως δὲν ἐνεργήσετε ἔτσι, ὑπάρχει φόβος νὰ μὴν ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ σᾶς ἡ τιμωρὸς χεὶρ τοῦ Κυρίου».

Καὶ ἐκεῖνοι τοὺς εἶπαν: «Ἐὰν ἀπεφασίσατε νὰ ἐπιστρέψετε τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν πρέπει να τὴν στείλετε, ὅπως ἦλθε, κενήν. Ἀντιθέτως πρέπει νὰ φροντίσετε να ἀποκαταστήσετε τὸ κῦρος της καὶ νὰ τῆς ἀποδώσετε κάτι ἀντὶ τῆς ταλαιπωρίας, εἰς τὴν ὁποίαν τὴν ὑπεβάλατε. Μόνον ἔτσι θὰ ἐξιλεωθῆτε καὶ θὰ θεραπευθῆτε. Εἰ δ’ ἄλλως, δὲν θὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ σᾶς τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ σᾶς τιμωρεῖ».

Οἱ Φιλισταῖοι ἠρώτησαν· «τί πρέπει νὰ τῆς προσφέρωμεν εἰς ἐπανόρθωσιν τῆς ἀσεβείας μας καὶ τῆς ἀναξιοπρεποῦς συμπεριφορᾶς μας πρὸς τὴν Κιβωτόν;» Ἐκεῖνοι τοὺς εἶπαν· «ἀναλόγως μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν σατραπειῶν θὰ προσφέρετε ὁμοιώματα ἑδρῶν χρυσῶν ὡς ἀφιερώματα, διότι αὐτὴ ἡ ἐνοχὴ βαρύνει κυρίως σᾶς, τοὺς ἄρχοντας καὶ τὸν λαόν.

Καὶ λέγουν πάλιν οἱ Φιλισταῖοι: «Τί πρέπει νὰ προσφέρωμεν ὡς ἀνταπόδοσιν διὰ τὴν ταλαιπωρίαν της;» Καὶ ἀπήντησαν οἱ ἱερεῖς, οἱ μάντεις καὶ οἱ μάγοι: «Ἐφ’ ὅσον πέντε εἶναι αἱ περιοχαὶ καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς χώρας, θὰ φτιάξετε πέντε ἕδρας (πρωκτούς) ἀπὸ χρυσάφι καὶ θὰ τὰς ἀφιερώσετε εἰς αὐτήν. Πρέπει νὰ γίνῃ αὐτό, διότι ὅλοι σας, ἄρχοντες καὶ λαός, ποὺ κατοικεῖτε εἰς τὰς πέντε σατραπείας τῆς χώρας, βαρύνεσθε μὲ τὸ ἴδιον ἁμάρτημα.

Ἐπίσης θὰ προσφέρετε ὡς ἀφιερώματα χρυσᾶ ὁμοιώματα ποντικῶν, οἱ ὁποῖοι κατέστρεψαν τὴν χώραν σας, καὶ ἔτσι θὰ ἀποδώσετε τὴν πρέπουσαν τιμὴν καὶ δόξαν εἰς τὸν Θεόν. Αὐτὸς δὲ θὰ ἁπαλύνῃ καὶ θὰ ἀποσύρῃ τὴν τιμωρὸν χεῖρα του ἀπὸ σᾶς, ἀπὸ τοὺς θεοὺς σας, ἀπὸ τὴν χώραν σας.

Θὰ φτιάξετε ἐπίσης καὶ ποντίκια ἀπὸ χρυσάφι, ὅμοια πρὸς τὰ ποντίκια ποὺ καταστρέφουν τὴν χώραν. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ δοξάσετε τὸν Κύριον καὶ θὰ ἀναγνωρίσετε τὴν δύναμίν του, ἀλλὰ θὰ δείξετε καὶ ὅτι ἀναγνωρίζετε τὸ σφάλμα σας. Ἔτσι θὰ σηκώσῃ Ἐκεῖνος τὸ χέρι του ἀπὸ ἐπάνω σας καὶ ἐπάνω ἀπὸ τοὺς θεούς σας καὶ ἀπὸ τὴν χώραν σας καὶ θὰ ἀνακουφισθῆτε.

Διατί σκληρύνετε τὰς καρδίας σας καὶ δὲν θέλετε νὰ ἀποστείλετε τὴν Κιβωτόν; Σκληρύνετε, λοιπόν, τὰς καρδίας σας, ὅπως ἄλλοτε οἱ Αἰγύπτιοι καὶ ὁ Φαραὼ καὶ δὲν ἀφῆκαν ἐλευθέρους τοὺς Ἰσραηλίτας; Διατί δὲν ἐνθυμεῖσθε, ὅτι οἱ Αἰγύπτιοι καὶ ὁ Φαραώ, ἀφοῦ ὁ Θεὸς τοὺς ἐτιμώρησε μὲ σκληρὰς πληγάς, ἠναγκάσθησαν νὰ ἀφήσουν τοὺς Ἰσραηλίτας νὰ ἀπέλθουν ἐλεύθεροι;

Διατί ἑπομένως νὰ σκληρύνετε τὰς καρδίας σας, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Κιβωτόν, ὅπως ἐσκλήρυναν τὰς καρδίας των ἄλλοτε οἱ Αἰγύπτιοι καὶ ὁ Φαραώ; Δὲν ἀκούσατε ὅτι, ὅταν ὁ Κύριος τοὺς ἐτιμώρησε καὶ τοὺς ἐκτύπησε μὲ τρόπον ἐξευτελιστικὸν δι’ αὐτοὺς καὶ τοὺς θεούς των, ἠναγκάσθησαν καὶ τοὺς ἄφησαν ἐλευθέρους καὶ ἔφυγαν;

Τώρα λοιπὸν σεῖς κατασκευάσατε μίαν καινουργῆ ἅμαξαν, πάρετε δύο ἀγελάδες, αἱ ὁποῖαι μόλις τὸ πρῶτον ἐγέννησαν, ἀλλὰ χωρὶς τὰ τέκνα των. Αὐτὰς τὰς ἀγελάδας ζεύξατέ τας εἰς τὴν ἅμαξαν, τὰ δὲ τέκνα των ἀπομακρύνατε τα ἀπὸ αὐτὰς καὶ κλείσατέ τα εἰς τὸν σταῦλον.

Τώρα ἀμέσως λοιπὸν νὰ πάρετε καὶ νὰ φτιάξετε ἕνα καινούργιο ἁμάξι. Νὰ παρετε ἐπίσης καὶ δύο ἀγελάδες, ποὺ ἐγέννησαν τὸ πρῶτο παιδί των, χωρὶς τὰ μικρά των καὶ νὰ ζεύξετε τὶς ἀγελάδες εἰς τὸ ἁμάξι καί, ἀφοῦ πάρετε κρυφὰ ἀπὸ πίσω τὰ μικρά των, νὰ τὰ φέρετε εἰς τὸν στάβλον.

Θὰ πάρετε τὴν Κιβωτὸν καὶ θὰ τὴν θέσετε εἰς τὴν ἄμαξαν. Ὡς πρὸς δὲ τὰ χρυσᾶ σκεύη, τὰ ὁποῖα θὰ προσφέρετε ὡς ἀφιερώματα εἰς ἐπανόρθωσιν τῆς ἀσεβείας σας πρὸς αὐτήν, θὰ τὰ θέσετε εἰς δοχεῖον παραπλεύρως. Τὰς ἀγελάδας μὲ τὴν ἅμαξαν καὶ μὲ τὰ ἀντικείμενα τὰ ἐπάνω αὐτῆς, θὰ ἀφήσετε νὰ φύγουν ἀπὸ κοντά σας θὰ τὰ ἀφήσετε ἐλεύθερα νὰ ἀπέλθουν.

Θὰ παρετε κατόπιν τὴν Κιβωτὸν καὶ θὰ τὴν βάλετε ἐπάνω εἰς τὸ ἁμάξι. Θὰ πάρετε ἐπίσης καὶ τὰ χρυσᾶ σκεύη, ποὺ θὰ ἔχετε κατασκευάσει διὰ νὰ ἀποκαταστήσετε τὴν ζημίαν καὶ προσβολὴν τῆς Κιβωτοῦ, καὶ θὰ τὰ βάλετε εἰς ἕνα κιβώτιον δίπλα της. Καὶ θὰ τὴν ἑξαποστείλετε. Θὰ τὴν ἀπομακρύνετε ἀπὸ τὴν χώραν, ὥστε νὰ φύγῃ ἀπὸ ἐδῶ.

Θὰ προσέξετε δέ, ἐὰν αἱ ἀγελάδες θὰ κατευθυνθοῦν πρὸς τὴν Βαιθσαμύς, πρὸς τὸ μέρος τῶν Ἰσραηλιτῶν, αὐτὸ θὰ σημαίνῃ, ὅτι πράγματι ὁ Θεὸς ἐπέφερεν ἐναντίον σας τὰς καταστροφὰς ἐκείνας τὰς μεγάλας. Ἐὰν ὅμως δὲν κατευθυνθοῦν πρὰς τὴν περιοχὴν τοῦ Ἰσραήλ, εἶναι σημεῖον ὅτι αἱ συμφοραὶ δὲν προῆλθον ἀπὸ τὴν τιμωρὸν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ συνέβησαν τυχαίως».

Ὅταν λοιπὸν ξεκινήσῃ τὸ ἁμάξι καὶ ἰδῆτε ὅτι οἱ ἀγελάδες παίρνουν τὸν δρόμον πρὸς τὰ σύνορα τῆς χώρας, δηλαδὴ πρὸς τὴν πόλιν Βαιθσαμὺς ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἰουδαίαν, αὐτὸ θὰ σημαίνῃ ὅτι ὁ Θεὸς τῶν Ἑβραίων ἦτο Ἐκεῖνος ποὺ ἔρριξεν ἐπάνω μας τὴν μεγάλην αὐτὴν συμφοράν. Ἐὰν ὅμως τὸ ἁμάξι πάρῃ ἄλλην κατεύθυνσιν, θὰ καταλάβωμεν ὅτι δὲν μᾶς ἐκτύπησε τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ των, ἀλλ’ ἐπάθαμεν ὅ,τι ἐπάθαμεν συμπτωματικῶς».

Οἱ Φιλισταῖοι ἔπραξαν, ὅπως τοὺς εἶπαν οἱ μάντεις καὶ οἱ μάγοι. Ἐπῆραν δηλαδὴ δύο ἀγελάδας, αἱ ὁποῖαι τὸ πρῶτον πρὸ ὀλίγου εἶχον γεννήσει, ἔζευξαν αὐτὰς εἰς τὴν ἅμαξαν, τὰ δὲ τέκνα των τὰ ἔκλεισαν εἰς σταῦλον.

Καὶ ἔκαναν πράγματι οἱ Φιλισταῖοι ὅ,τι τοὺς εἶπαν οἱ ἱερεῖς, οἱ μάντεις καὶ οἱ μάγοι των. Καὶ ἐπῆραν δύο ἀγελάδες, ποὺ εἶχαν γεννήσει τὸ πρῶτο παιδί των, καὶ τὶς ἔζευξαν εἰς τὸ ἁμάξι καὶ ἔκλεισαν τὰ μικρά των εἰς τὸν στάβλον.

Ἔθεσαν τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου ἐπάνω εἰς τὴν ἅμαξαν, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ δοχεῖον τὸ ἐργάβ, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἦσαν τὰ χρυσᾶ ὁμοιώματα τῶν ποντικῶν.

Ἔβαλαν κατόπιν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἐπάνω εἰς τὸ ἁμάξι καὶ τὸ κιβώτιον (ἐργάβ) μὲ τὰς χρυσᾶς ἕδρας καὶ τὰ χρυσᾶ ποντίκια.

Αἱ ἀγελάδες ἐπῆραν τὴν κατεύθυνσιν τῆς ὁδοῦ, ἡ ὁποία ὠδηγοῦσε εἰς τὴν πάλιν Βαιθσαμύς. Ἠκολούθουν δὲ πάντοτε τὸν ἴδιον δρόμον, χωρὶς νὰ παρεκκλίνουν οὔτε δεξιὰ οὔτε ἀριστερά. Οἱ σατράπαι τῶν Φιλισταίων ἀκολουθοῦσαν ὄπισθεν ἀπὸ τὴν ἅμαξαν ἕως τὰ σύνορα τῆς Βαιθσαμύς.

Καὶ μόλις ἐξεκίνησαν οἱ ἀγελάδες, ἐπῆραν τὸν δρόμον πρὸς τὴν Βαιθσαμύς. Ἐπροχωροῦσαν μάλιστα σταθερὰ εἰς τὸν ἴδιον δρόμον. Καὶ ἐκοπίαζαν, χωρὶς νὰ παρεκκλίνουν ἀπὸ τὴν πορείαν των οὔτε δεξιὰ οὔτε ἀριστερά. Πίσω ἀπὸ τὸ ἁμάξι, σὰν συνοδοί, ἀκολουθοῦσαν οἱ ἄρχοντες τῶν πέντε περιοχῶν τῆς χώρας τῶν Φιλισταίων καὶ ἦλθαν μέχρι τὰ σύνορα τῆς Βαιθσαμύς.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην οἱ κάτοικοι τῆς Βαιθσαμὺς ἐθέριζον τὰ σιτηρά των εἰς τὴν πεδιάδα. Ἐσήκωσαν τοὺς ὀφθαλμούς των, εἶδον αἴφνης τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ εὐχαριστήθησαν πάρα πολύ, μόλις τὴν ἀντίκρυσαν.

Οἱ κάτοικοι τῆς Βαιθσαμὺς ἐθέριζαν τότε τὰ σιτηρά των εἰς τὴν κοιλάδα. Καὶ ἐσήκωσαν τὰ μάτια των καὶ εἶδαν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου καὶ ἐχάρησαν πολὺ καὶ ἔτρεξαν να τὴν προϋπαντήσουν.

Ἡ ἅμαξα, συνεχίζουσα τὴν πορείαν της, εἰσῆλθεν εἰς τὸν ἀγρὸν τοῦ Ὠσηέ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Βαιθσαμύς, ἐσταμάτησαν δὲ αἱ ἀγελάδες ἐκεῖ πλησίον ἑνὸς μεγάλου λίθου. Οἱ κάτοικοι τῆς Βαιθσαμὺς ἔσχισαν τὰ ξύλα τῆς ἁμάξης καὶ προσέφεραν ὡς θυσίαν ὁλοκαυτώματος πρὸς τὸν Κύριον τὰς ἀγελάδας αὐτάς.

Καὶ ἐμβῆκε τὸ ἁμάξι εἰς τὸ χωράφι τοῦ Ὠσηέ, ποὺ διέμενεν εἰς τὴν Βαιθσαμύς. Καὶ ἔστησαν ἐκεῖ, δίπλα εἰς τὸ ἁμάξι, μίαν μεγάλην πέτραν σὰν βωμόν. Ἔσχισαν κατόπιν τὰ ξύλα, μὲ τὰ ὁποῖα εἶχε κατασκευασθῆ τὸ ἁμάξι, καὶ ἔσφαξαν τὶς ἀγελάδες καὶ τὶς ἔβαλαν να καοῦν ἐντελῶς ὡς θυσία εἰς τὸν Κύριον.

Οἱ ἱερεῖς Λευῖται ἐπῆραν καὶ ἔφεραν τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὸ δοχεῖον, τὸ ἀργάβ, μὲ τὰ χρυσᾶ ἀντικείμενα, ποὺ περιεῖχε, καὶ ἔθεσαν αὐτὰ ἐπάνω εἰς τὸν μεγάλον ἐκεῖνον λίθον. Οἱ κάτοικοι τῆς Βαιθσαμὺς προσέφεραν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁλοκαυτώματα καὶ ἄλλας θυσίας πρὸς τὸν Κύριον.

Μετὰ ταῦτα ἐσήκωσαν οἱ Λευῖται τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου καὶ μαζί της καὶ τὸ κιβώτιον μὲ τὰ χρυσᾶ σκεύη ποὺ τὴν συνώδευαν. Τὰ ἔβαλαν δὲ ὅλα ἐπάνω εἰς τὴν μεγάλην πέτραν. Καὶ ἦλθαν τὴν ἰδίαν ἡμέραν οἱ ἄνδρες τῆς Βαιθσαμὺς καὶ προσέφεραν εἰς τὸν Κύριον θυσίας ὁλοκαυτώσεως, καθὼς καὶ ἄλλας θυσίας (εἰρηνικὰς κ.λ.π.).

Οἱ δὲ πέντε σατράπαι τῶν Φιλισταίων, ὅταν εἶδαν αὐτά, ἐπέστρεψαν τὴν ἰδίαν ἡμέραν εἰς τὴν πόλιν Ἀσκάλωνα.

Ἐν τῷ μεταξὺ οἱ πέντε ἄρχοντες τῶν Φιλισταίων ἔβλεπαν ὅσα συνέβαιναν. Καὶ ἀφοῦ προσεφέρθησαν αἱ θυσίαι, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἀσκάλωνα τὴν ἰδίαν ἡμέραν.

Τὰ πέντε χρυσᾶ ὁμοιώματα τῶν ἑδρῶν, τὸ ὁποία οἱ Φιλισταῖοι προσέφεραν εἰς τὸν Κύριον διὰ νὰ ἁπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν τιμωρίαν των ἐξ αἰτίας τῆς ἀσεβείας των ποὺ ἔδειξαν ἀπέναντι τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Κυρίου, προήρχοντο ἀπὸ τὰς ἐξῆς πόλεις· Μία ἔδρα ἀπὸ τὴν πόλιν Ἄζωτον, μιὰ ἔδρα ἀπὸ τὴν πόλιν Γάζαν, μία ἔδρα ἀπὸ τὴν Ἀσκάλωνα, μία ἀπὸ τὴν Γὲθ καὶ μία ἀπὸ τὴν Ἀκκαρών,

Αἱ δὲ χρυσαῖ ἕδραι, ποὺ προσέφεραν εἰς τὸν Κύριον οἱ ἀλλόφυλοι διὰ να ἀποκατασταθῇ ἡ ἐκ μέρους των προσβολὴ τῆς Κιβωτοῦ, ἦσαν αἱ ἐξῇς: Μία τῆς Ἀζώτου, μία τῆς Γάζης, μία τῆς Ἀσκάλωνος, μία τῆς Γὲθ καὶ μία τῆς Ἀκκαρών.

Τὰ δὲ χρυσᾶ ὁμοιώματα τῶν ποντικῶν ἦσαν εἰς ἀριθμὸν ἀνάλογα μὲ ὅλας τὰς πόλεις καὶ τῶν πέντε σατραπειῶν τῶν Φιλισταίων ἀπὸ τῆς πλέον ὠχυρωμένης πόλεως μέχρι τοῦ ἀνοχυρώτου χωρίου τοῦ Φερεζαίου. Ἐκεῖ ἀκόμη εὑρίσκεται ὁ μέγας λίθος, ἐπάνω εἰς τὸν ὁποῖον ἔθεσαν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν ἀγρόν τοῦ Ὠσηὲ τοῦ κατοίκου τῆς Βαιθσαμύς.

Καὶ τὰ χρυσᾶ ποντίκια ἦσαν ὅσα καὶ ὅλαι αἱ πόλεις τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων καὶ τῶν πέντε περιφερειῶν των. Διότι ἔστειλαν χρυσὰ ἀφιερώματα ὅλαι αἱ πόλεις των, ἀπὸ τὴν πλέον μεγάλην καὶ ὠχυρωμένην πόλιν ἕως τὸ τελευταῖον ἀνοχύρωτον χωριὸ τοῦ Φερεζαίου καὶ ἕως τὸν τόπον, ὅπου ἐστήθη, σὰν ἀδιάψευστος μάρτυς τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, ἡ μεγάλη ἐκείνη πέτρα, ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν ἔβαλαν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, ἐκεῖ δηλαδὴ εἰς τὸ χωράφι τοῦ Ὠσηέ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Βαιθσαμύς.

Τὰ παιδιὰ τοῦ Ἰεχονίου δὲν ἔμειναν ἰκανοποιημένα μὲ τοὺς κατοίκους τῆς Βαιθσαμὺς διότι ἐκεῖνοι εἶδον τὴν Κιβωτόν μὲ κάποιαν περιέργειαν μᾶλλον καὶ ὄχι μὲ τὴν πρέπουσαν εὐσέβειαν. Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἐφόνευσεν ἑβδομήκοντα ἄνδρας καὶ πενήντα ἄλλας χιλιάδας ἀνδρῶν. Ὁ λαὸς κατελήφθη ἀπὸ μεγάλο πένθος, διότι ὁ Κύριος ἐκτύπησε τὸν λαόν μὲ τὴν μεγάλην αὐτὴν τιμωρίαν.

Ὅταν οἱ κάτοικοι τῆς Βαιθσαμὺς εἶδαν μὲ περιέργειαν καὶ χωρὶς τὸν ἀπαιτούμενον σεβασμὸν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, ἀντέδρασαν καὶ δὲν εὐχαριστήθησαν μὲ τὴν διαγωγήν των οἱ υἱοὶ τοῦ Ἰεχονίου, ποὺ ἦτο Λευίτης. Δι’ αὐτὸν ἄλλως τε τὸν λόγον καὶ ὁ Κύριος, τὸν Ὁποῖον ὑπηρετοῦσαν οἱ Λευῖται, ἐτιμώρησε τοὺς Βαιθσαμύτας καὶ ἐθανάτωσε πενῆντα χιλιάδας ἄνδρας ἀπὸ τὸν λαὸν καὶ ἑβδομῆντα ἄνδρας ἀπὸ τοὺς προεστούς. Καὶ ἐθρήνησε πολὺ ὁ λαός, διότι ὁ Κύριος ἐτιμώρησε μὲ πολὺ μεγάλην τιμωρίαν τὸν λαόν.

Εἶπαν δὲ οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως Βαιθσαμύς· «ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ παρουσιασθῇ ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου Θεοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν; Πρὸς ποῖον μέρος θὰ μεταφερθῇ ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ ἡμᾶς;»

Καὶ εἶπαν οἱ ἄνδρες τῆς Βαιθσαμύς: «Ποιὸς εἶναι ἱκανὸς νὰ περάσῃ ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Κύριον, τὸν ἅγιον αὐτὸν Θεόν, καὶ νὰ σταθῇ ἐνώπιόν του; Καὶ πρὸς ποῖον θὰ πάη ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, μόλις φύγῃ ἀπὸ μᾶς;»

Ἀπέστειλαν, λοιπόν, ἀγγελιαφόρους πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Καριαθιαρίμ, διὰ νὰ εἶπουν εἰς αὐτούς· «οἱ Φιλισταῖοι ἐπέστρεψαν εἰς ἡμᾶς τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου. Ἐλᾶτε νὰ τὴν πάρετε καὶ νὰ τὴν μεταφέρετε εἰς τὸν τόπον σας».

Καὶ ἀποστέλλουν ἀγγελιαφόρους πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως Καριαθιαρὶμ καὶ τοὺς λέγουν: «Ἔχουν ἐπιστρέψει οἱ ἀλλόφυλοι τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου. Νὰ κατεβῆτε λοιπὸν εἰς τὴν Βαιθσαμὺς καὶ νὰ τὴν ἀνεβάσετε εἰς τὴν πόλιν σας».

Ἔρχονται οἱ κάτοικοι τῆς Καριαθιαρὶμ καὶ μεταφέρουν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου καὶ εἰσήγαγαν αὐτὴν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἀμιναδάβ, ὁ ὁποῖος οἶκος εὑρίσκετο εἰς κάποιο ὕψωμα. Καθιέρωσαν δὲ καὶ ὥρισαν τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν Ἐλεάζαρ, νὰ φυλάττῃ τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης.

Ἔρχονται λοιπὸν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως Καριαθιαρὶμ καὶ σηκώνουν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου καὶ τὴν μεταφέρουν μέσα εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἀμιναδάβ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ λόφου τῆς πόλεως. Καὶ ἐξεχώρισαν τὸν υἱόν του, τὸν Ἐλεάζαρ, καὶ τοῦ ἀνέθεσαν τὴν ἱερὰν ἀποστολὴν να προσέχῃ τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν ὅμως, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου εὑρίσκετο εἰς τὴν Καριαθιαρίμ, ἐπέρασε πολὺ χρονικὸν διάστημα, εἴκοσιν ὁλόκληρα ἔτη. Ἀλλὰ κατόπιν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἔστρεψαν τὰ βλέμματά των ἐν μετανοίᾳ, πρὸς τὸν Θεόν.

Ἐπέρασε δὲ πολὺς καιρὸς ἀπὸ τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν ἦλθεν ἡ Κιβωτὸς εἰς τὴν Καριαθιαρίμ, ἐν συνόλῳ εἴκοσι χρόνια. Καὶ ἐστράφησαν τελικῶς ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται μετανοημένοι εἰς τὸν Κύριον.

Τότε τοὺς εἶπεν ὁ Σαμουὴλ τὰ ἐξῆς· «ἐὰν μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν μετανοῆτε καὶ ἐπιστρέφετε πρὸς τὸν Κύριον, ἀφαιρέσατε τὰ ἀγάλματα τῶν ξένων θεῶν τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται μεταξύ σας. Καταστρέψατε τὰ δάση καὶ τὰ ἀγάλματα τῆς Ἀστάρτης, ἑτοιμάσατε τὰς καρδίας σας διὰ τὸν Κύριον καὶ εἰς αὐτὸν μόνον νὰ ὑπακούσετε καὶ νὰ δουλεύσετε· καὶ τότε ὁ Κύριος θὰ σᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὴν κυριαρχίαν τῶν ἀλλοφύλων».

Καὶ ὡμίλησεν ὁ Σαμουὴλ πρὸς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ εἶπεν: «Ἐὰν ἐπιστρέφετε μετανοημένοι μὲ ὅλην τὴν καρδιάν σας πρὸς τὸν Κύριον, πάρετε καὶ βγάλετε τοὺς ξένους θεοὺς ἀπὸ ἀνάμεσά σας καὶ καταστρέψατε τὰ δάση, ὅπου λατρεύετε τὰ εἴδωλα. Κάμετε τὰς καρδίας σας εὐαίσθητους ἔναντι τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ Τὸν ἀγαποῦν ἀληθινὰ καὶ νὰ λατρεύουν καὶ ὑπηρετοῦν Αὐτὸν καὶ μόνον. Καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι θὰ σᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων».

Οἱ Ἰσραηλῖται πράγματι ἀφήρεσαν τὰ διάφορα ἀγάλματα τοῦ θεοῦ Βάαλ, τὰ διάφορα ἀγάλματα τῆς θεᾶς Ἀστάρτης καὶ ἐλάτρευσαν ἔκτοτε μόνον τὸν Κύριον.

Κατόπιν τούτου οἱ Ἰσραηλῖται ἐμάζευσαν καὶ ἑξαφάνισαν τὰ ἀγάλματα τοῦ θεοῦ Βάαλ καὶ κατέστρεψαν τὰ δάση, ὅπου ἐλατρεύετο ἡ θεᾷ Ἀστάρτη, καὶ ἐλάτρευαν εἰς τὸ ἑξῆς μόνον τὸν Κύριον.

Ὁ Σαμουὴλ δὲ εἶπε· «συγκεντρωθῆτε ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὴν πόλιν Μασσηφάθ, ἐγὼ δὲ θὰ προσευχηθῶ διὰ σᾶς πρὸς τὸν Κύριον».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ: «Νὰ συγκεντρώσετε ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας εἰς τὴν Μασσηφὰθ καὶ θὰ προσευχηθῶ ἐκεῖ διὰ σᾶς πρὸς τὸν Κύριον».

Οἱ Ἰσραηλῖται συνεκεντρώθησαν πράγματι εἰς Μασσηφάθ. Ἐκεῖ, εἰς ἐκδήλωσιν τῆς μετανοίας των καὶ τῆς ἀποκηρύξεως τῶν ἁμαρτιῶν των, ἀντλοῦσαν ὕδωρ καὶ ἔχυναν αὐτὸ εἰς τὴν γῆν. Ἐπίσης ἐνήστευσαν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ διεκήρυξαν ἐν μετανοίᾳ· «ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου». Ὁ δὲ Σαμουὴλ ἦτο Κριτὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ἔμενεν εἰς Μασσηφάθ.

Ἐμαζεύθηκαν λοιπὸν εἰς τὴν Μασσηφὰθ καὶ διὰ νὰ δείξουν τὴν μετάνοιαν των ἀντλοῦσαν νερὸ καὶ τὸ ἔχυναν εἰς τὴν γῆν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐνήστευσαν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ εἶπαν: «Ἔχομεν ἁμαρτήσει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου». Ὁ δὲ Σαμουὴλ ἐδίκαζεν ἐκεῖ, εἰς τὴν Μασσηφάθ, ὡς Κριτὴς τὰς ὑποθέσεις τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Οἱ Φιλισταῖοι ἐπληροφορήθησαν ὅτι ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εἶχαν συγκεντρωθῆ εἰς Μασσηφάθ. Ἐνόμισαν, ὅτι πρόκειται περὶ πολεμικῆς παρατάξεως, διὰ τοῦτο ὅλοι οἱ σατράπαι τῶν Φιλισταίων μὲ τὸν στρατόν των ἀνέβησαν ἐκεῖ, διὰ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Οἱ Ἰσραηλῖται, ὅταν ἐπληροφορήθησαν τὴν παράταξιν αὐτὴν τῶν Φιλισταίων, κατελήφθησαν ἀπὸ φόβον καὶ δὲν ἐτόλμησαν νὰ ἀντιπαραταχθοῦν ἐναντίον αὐτῶν.

Ἄκουσαν ἐν τῷ μεταξὺ οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι ὅτι ἐμαζεύθηκαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὴν Μασσηφὰθ καὶ ἀνέβησαν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν οἱ ἄρχοντες τῶν Φιλισταίων με τὰ στρατεύματά των. Μόλις τὸ ἐπληροφορήθησαν οἱ Ἰσραηλῖται, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀλλοφύλους.

Εἶπαν δὲ πρὸς τὸν Σαμουήλ· «μὴ παύσῃς μὲ φωνὴν μεγάλην νὰ προσεύχεσαι ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς τὸν Κύριον τὸν Θεόν σου, διότι ἔτσι θὰ μᾶς σώσῃ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Φιλισταίων».

Καὶ εἶπαν πρὸς τὸν Σαμουὴλ οἱ Ἰσραηλῖται: «Μὴ ἀδιαφορήσῃς διὰ τὴν κατάστασίν μας καὶ μὴ παύσῃς νὰ κραυγάζῃς ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεόν σου. Μόνον ἔτσι θὰ μᾶς σώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων».

Ὁ Σαμουὴλ ἐπῆρεν ἕνα ἀρνί ποὺ ἐθήλαζεν ἀκόμη, καὶ μαζῆ μὲ ὅλον τὸν λαὸν τὸ προσέφερεν ὡς ὁλοκαύτωμα πρὸς τὸν Κύριον. Ὁ Σαμουὴλ ἐκραύγασεν εἰς τὴν προσευχήν του πρὸς τὸν Κύριον ὑπὲρ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ὁ Κύριος ἤκουσε τὴν προσευχὴν τοῦ Σαμουὴλ.

Καὶ ἐπῆρεν ὁ Σαμουὴλ ἕνα ἀρνί, ποὺ ἀκόμη ἐθήλαζε, καὶ τὸ προσέφερε μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, διὰ νὰ καῇ ἐντελῶς ὡς θυσία εἰς τὸν Κύριον. Καὶ ἱκέτευσε μὲ μεγάλην φωνὴν ὁ Σαμουὴλ τὸν Κύριον διὰ τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ὁ Κύριος εἰσήκουσε τὴν προσευχήν του.

Κατὰ τὴν ὥραν λοιπὸν ποὺ ὁ Σαμουὴλ προσέφερε τὸ ὁλοκαύτωμα ὡς θυσίαν εἰς τὸν Κύριον, οἱ Φιλισταῖοι ἐπλησίαζα διὰ νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Τότε ὁ Κύριος, κατὰ τὴν ἰστορικὴν ἐκείνην ἡμέραν, ἀπέστειλε βροντὰς ἐκκωφαντικὰς κατὰ τῶν Φιλισταίων. Οἱ Φιλισταῖοι κατελήφθησαν ἀπὸ πανικὸν καὶ ἔτσι ἐνικήθησαν ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἐνῷ προσέφερεν ὅμως ὁ Σαμουὴλ τὴν θυσίαν τῆς ὁλοκαυτώσεως, οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταίοι ἐπλησίαζαν, διὰ νὰ πολεμήσουν ἐνάντιον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Καὶ ἐβρόντησεν ὁ Κύριος ἀπὸ τὸν οὐρανὸν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μὲ ἰσχυρὸν κρότον ἐπάνω ἀπὸ τοὺς ἀλλοφύλους καὶ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ σύγχυσιν καὶ ταραχὴν καὶ τὰ ἔχασαν ἐμπρὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἐξώρμησαν οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὴν Μασσηφάθ, κατεδίωξαν τοὺς Φιλισταίους καὶ ἐφόνευσαν αὐτοὺς μέχρι τοῦ κάτω τμήματος τῆς Βαιθχόρ.

Καὶ ἐβγῆκαν οἱ πολεμισταὶ τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὴν Μασσηφὰθ καὶ κατεδίωξαν τοὺς Φιλισταίους καὶ τοὺς κατετρόπωσαν καὶ τοὺς ἠνάγκασαν νὰ φύγουν νικημένοι ἕως τὴν περιοχήν, ποὺ εὑρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴν τοποθεσίαν Βαιθχόρ.

Ὁ δὲ Σαμουήλ, εἰς ἀνάμνησιν τῆς θαυμαστῆς αὐτῆς θείας ἐπεμβάσεως, ἐπῆρεν ἔναν λίθον καὶ τὸν ἔστησε μεταξὺ Μασσηφὰθ καὶ Παλαιᾶς. Ὠνόμασε δὲ αὐτὸν τὸν λίθον «Ἀβενέζερ» ὄνομα τὸ ὁποῖον σημαίνει «Λίθος τοῦ βοηθοῦντος Θεοῦ». Καὶ προσέθεσε· «μέχρις ἐδῶ μᾶς ἐβοήθησεν ὁ Κύριος».

Καὶ ἐπῆρε ὁ Σαμουὴλ μίαν μεγάλην πέτραν καὶ τὴν ἔστησεν ἀνάμεσα εἰς τὴν Μασσηφὰθ καὶ εἰς τὴν Παλαιάν (ἡ ὁποία ἦτο γειτονικὴ πόλις καὶ ἐλέγετο εἰς τὰ ἑβραϊὰ Σέν) καὶ ἔδωσεν εἰς τὴν πέτραν αὐτὴν τὸ ὄνομα Ἀβενέζερ, ποὺ σημαίνει: «Λίθος τοῦ Βοηθοῦ». Καὶ εἶπε: «Μέχρι τὸ σημεῖον αὐτὸ μᾶς ἐβοήθησεν ὁ Κύριος».

Ἔτσι δὲ ὁ Κύριος ἐξηυτέλισε τοὺς Φιλισταίους οἱ ὁποῖοι δὲν ἐτόλμησαν ἄλλην φορὰν εἰσβάλουν εἰς τὴν χώραν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διότι τοὺς ἐβάρυνεν ἡ τιμωρὸς χεὶρ τοῦ Κυρίου ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς τοῦ Σαμουήλ.

Καὶ ἐταπεινώθησαν ἀπὸ τὸν Κύριον οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι καὶ δὲν ἐπεχείρησαν πλέον νὰ πλησιάσουν ἄλλην φορὰν εἰς τὰ σύνορα τῶν Ἰσραηλιτῶν. Καθ’ ὅλον δὲ τὸ χρονικὸν διάστημα τῆς ζωῆς τοῦ Σαμουὴλ οἱ Φιλισταῖοι ἦσαν ταπεινωμένοι κάτω ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Κυρίου, ποὺ ἔπεφτε βαρὺ ἐπάνω των.

Αἱ πόλεις, τὰς ὁποίας οἱ Φιλισταῖοι εἶχαν ἀφαιρέσει ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, ἀνακατελήφθησαν ἀπὸ τοῦ Ἰσραηλίτας, οἱ δὲ Φιλισταῖοι ἐπέστρεψαν αὐτὰς τὰς πόλεις ἀπὸ τὴν Ἀσκάλωνα μέχρι τῆς Ἀβόζ. Ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται ἀφήρεσαν τὴν χώραν των ἀπὸ τοὺς Φιλισταίους καὶ τὴν ἀνέκτησαν. Συνήφθη δὲ μεταξὺ Ἰσραηλιτῶν καὶ Ἀμορραίων εἰρήνη.

Ὅλαι δὲ αἱ πόλεις, ποὺ τὰς εἶχαν πάρει ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας οἱ ἀλλόφυλοι, ἐπεστράφησαν καὶ ἐδόθησαν καὶ πάλιν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, ἀπὸ τὴν πόλιν ποὺ ἐλέγετο Ἀσκάλων ἕως τὴν Ἀζόβ. Ἔτσι ἀπέσπασαν οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὴν κατοχὴν τῶν Φιλισταίων ὅλην τὴν περιοχήν, ποὺ ἦτο ἰδική των. Τότε μάλιστα συνήφθη εἰρήνη καὶ μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τῶν Ἀμορραῖων.

Ὁ Σαμουὴλ ἔμεινε Κριτὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του.

Ἐδίκαζε δὲ ὁ Σαμουὴλ ὡς Κριτὴς τὰς ὑποθέσεις τῶν Ἰσραηλιτῶν καθ’ ὅλον τὸ χρονικὸν διάστημα τῆς ζωῆς του.

Κάθε δὲ ἔτος περιώδευε καὶ ἔκαμνε τὸν κύκλον τῶν πόλεων Βαιθὴλ Γαλγαλά, Μασσηφάθ, καὶ ἐδίκαζε τὰς διαφορὰς τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν τοὺς ἱεροὺς αὐτοὺς τόπους τῆς γῆς τῆς ἐπαγγελίας.

Ἐπήγαινε μάλιστα κάθε χρόνον μὲ τὴν σειρὰν κυκλικῶς ἀπὸ τὴν Βαιθὴλ εἰς τὴν Γαλγαλὰ καὶ τὴν Μασσηφὰθ καὶ ἐδίκαζε τὰς ὑποθέσεις τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τοὺς τόπους αὐτούς, ποὺ εἶχαν ξεχωρισθῇ διὰ τὸ ἱερὸν ἔργον τῶν Κριτῶν.

Ἡ μόνιμος ὅμως κατοικία του ἦτο εἰς Ἀρμαθαίμ, διότι ἐκεῖ ἦτο τὸ σπίτι του, ἡ πατρίδα του καὶ ἐκεῖ κυρίως ἔλυε τὰς διαφορὰς τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἐκεῖ δὲ καὶ ἔκτισε θυσιαστήριον εἰς τιμὴν τοῦ Κυρίου.

Καὶ τελικῶς ἐπέστρεφε πάντοτε εἰς τὴν Ἀρμαθαίμ, διότι ἐκεῖ εὑρίσκετο τὸ σπίτι του. Ἐδίκαζε δὲ καὶ ἐκεῖ ὡς Κριτὴς τὰς ὑποθέσεις τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἔκτισεν ἐκεῖ θυσιαστήριον διὰ τὴν λατρείαν τοῦ Κυρίου.

Ὁ Σαμουήλ, ἐπειδὴ πλέον εἶχε γηράσει, κατέστησεν ὡς δικαστὰς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ τὰ παιδιά του.

Ὅταν λοιπὸν ἐγήρασεν ὁ Σαμουήλ, διώρισε δικαστὰς τῶν Ἰσραηλιτῶν τοὺς υἱούς του.

Τὰ δὲ ὀνόματα τῶν υἱῶν του εἶναι τὰ ἐξῆς· Ὁ πρωτότοκος ὠνομάζετο Ἰωήλ, ὁ δὲ δευτερότοκος ὠνομάζετο Ἀβιά. Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ ἦσαν δικασταὶ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἐδίκαζαν εἰς τὴν πόλιν Βηρσαβεέ.

Τὰ δὲ ὀνόματα τῶν υἱῶν του ἦσαν τὰ ἑξῆς: Ὁ πρωτότοκος ὠνομάζετο Ἰωὴλ καὶ ὁ δεύτερος ἐλέγετο Ἀβιά. Αὐτοὶ οἱ δύο ἐδίκαζαν τὰς ὑποθέσεις τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰς τὴν πόλιν Βηρσαβεέ.

Τὰ παιδιὰ ὅμως τοῦ Σαμουὴλ δὲν ἠκολούθησαν τὸ εὐσεβὲς παράδειγμα τοῦ πατρός των, ἀλλὰ κυριευθέντες ἀπὸ φιλαργυρίαν παρεξέκλιναν ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ἐδωροδοκοῦντο κατὰ τὴν ἀπονομὴν τῆς δικαιοσύνης καὶ καταπατοῦσαν τοιουτοτρόπως τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ.

Οἱ υἱοί του ὅμως δὲν ἐμιμήθησαν τὴν συμπεριφοράν του, ἀλλὰ παρεξέκλιναν καὶ ἀκολούθησαν τὴν διαφθοράν. Παρεσύρθησαν ἀπὸ τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ κέρδους καὶ ἔπαιρναν δῶρα καὶ δὲν ἐδίκαζαν μὲ τιμιότητα καὶ δικαιοσύνην.

Τότε ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ συνεκεντρώθησαν, ἦλθον εἰς τὴν πόλιν Ἀρμαθαὶμ πρὸς τὸν Σαμουὴλ

Καὶ ἐπειδὴ ἔγινε γνωστὴ ἡ διαγωγή των, ἐμαζεύθηκαν ὡρισμένοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἦλθαν εἰς τὴν πόλιν Ἀρμαθαίμ, πρὸς τὸν Σαμουήλ,

καὶ τοῦ εἶπαν· «ἰδού, σὺ πλέον ἔχεις γηράσει, τὰ δὲ παιδιά σου δὲν ἀκολουθοῦν τὸ ἰδικόν σου εὐσεβὲς παράδειγμα. Διὰ τοῦτο ζητοῦμεν νὰ ἐγκαταστήσῃς εἰς ἡμᾶς βασιλέα, διὰ νὰ λύῃ αὐτὸς τὰς διαφοράς μας, ὅπως ἀκριβῶς βασιλέα ἔχουν καὶ τὰ ἀλλὰ ἔθνη».

καὶ τοῦ εἶπαν: «Εἶναι φανερὸν πλέον ὅτι σὺ ἔχεις γηράσει καὶ οἱ υἱοί σου δὲν ζοῦν συμφώνως πρὸς τὸ παράδειγμά σου. Τώρα λοιπὸν θέλομεν νὰ ἐγκαταστήσῃς εἰς τὴν χώραν μας ἕνα βασιλέα, διὰ νὰ μᾶς δικάζῃ καὶ νὰ μᾶς κυβερνᾷ, ὅπως γίνεται καὶ μὲ τοὺς ἄλλους λαούς».

Ὁ λόγος αὐτός, τὸν ὁποῖον εἶπαν οἱ Ἰσραηλῖται «δός μας βασιλέα διὰ νὰ μᾶς διοικῇ», δὲν ἐφάνη καλὸς εἰς τὸν Σαμουήλ. Διὰ τοῦτο ὁ Σαμουὴλ προσηυχήθη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐζήτησε νὰ τοῦ φανερώσῃ τί πρέπει νὰ κάμῃ.

Τὸ αἴτημα αὐτὸ ὅμὼς ἐθεωρήθη ἀπὸ τὸν Σαμουὴλ πονηρὸν καὶ ἐφάμαρτον. Ἐλυπήθη μόλις τοῦ εἶπαν· «δός μας βασιλέα νὰ μᾶς δικάζῃ». Καὶ ἀμέσως κατέφυγεν ὁ Σαμουὴλ μὲ τὴν προσευχὴν εἰς τὸν Κύριον καὶ ἐζήτησε τὴν βοήθειάν του.

Ὁ Κύριος ἀπήντησε πρὸς τὸν Σαμουὴλ καὶ τοῦ εἶπεν· «ἄκουσε τὸ αἴτημα τοῦ λαοῦ, κάμε ὅ,τι αὐτοὶ σοῦ ἐζήτησαν, διότι μὲ τὸ αἴτημά των αὐτὸ δὲν περιφρονοῦν σέ, ἀλλὰ ἐμὲ περιφρονοῦν, ἐπειδὴ δὲν θέλουν νὰ βασιλεύω ἐγὼ εἰς αὐτούς.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ: «Ἄκουσε αὐτό, ποὺ σοῦ λέγει ὁ λαός, καὶ ἰκανοποίησε τὸ αἴτημα, ποὺ σοῦ ἀνέφεραν. Μὴ νομίζῃς δὲ ὅτι περιφρονῆσαν ἐσὲ μὲ αὐτὸ ποὺ ἐζήτησαν. Ἐμὲ τὸν Ἴδιον ἔχουν περιφρονήσει καὶ δὲν θέλουν νὰ εἶμαι πλέον βασιλεύς των.

Ὅπως εἰς τὸ παρελθὸν ἐφέρθησαν πρὸς ἐμὲ ἀπὸ τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν τοὺς ἔβγαλα ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, ὅπως δηλαδὴ ἐγκατέλιπον ἐμὲ καὶ ἐλάτρευσαν ἄλλους θεούς, ἔτσι συμπεριφέρονται καὶ αὐτοὶ τώρα πρὸς σέ.

Δείχνουν καὶ ἀπέναντί σου τὴν ἰδίαν συμπεριφοράν, ποὺ ἔδειξαν ἀπέναντί μου, ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ τοὺς ἐσήκωσα καὶ τοὺς ἐγλύτωσα ἀπὸ τὴν τυραννίαν τῆς Αἰγύπτου μέχρι σήμερα. Σὲ ἐγκαταλείπουν, ὅπως ἐγκατέλειψαν καὶ ἐμὲ καὶ ἐλάτρευαν κατὰ καιροὺς ἄλλους θεούς.

Καὶ τώρα ἄκουσε τὸ αἴτημά των. Μόνον θὰ διαμαρτυρηθῇς ἐντόνως πρὸς αὐτοὺς καὶ θὰ προβάλῃς τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔχῃ ἐπάνω των ὁ βασιλεύς».

Τώρα λοιπὸν νὰ δεχθῇς καὶ νὰ ἰκανοποιήσῃς τὸ αἴτημά των· πλὴν ὅμως νὰ διαμαρτυρηθῇς ἐντόνως καὶ νὰ τοὺς ἐξηγήσῃς τὰ δικαιώματα καὶ τὴν κυριαρχικὴν ἐξουσίαν, ποὺ θὰ ἔχῃ ἐπάνω των ὁ βασιλεύς, ποὺ θὰ τοὺς κυβερνᾷ».

Ὁ Σαμουὴλ ἀνεκοίνωσε τὸν λόγον αὐτὸν τοῦ Κυρίου εἰς τὸν λαόν, εἰς αὐτοὺς ποὺ ἐζητοῦσαν βασιλέα

Κατόπιν αὐτῶν ἀνεκοίνωσεν ὁ Σαμουὴλ ὅλα, ὅσα τοῦ εἶπεν ὁ Κύριος, πρὸς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, πρὸς αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ τοῦ ἐζητοῦσαν βασιλέα.

καὶ τοὺς εἶπεν· «αὐτὰ θὰ εἶναι τὰ δικαιώματα τοῦ βασιλέως, ὁ ὁποῖος θὰ βασιλεύσῃ εἰς σᾶς· Θὰ πάρῃ τοὺς υἱούς σας καὶ θὰ βάλῃ αὐτοὺς ὁδηγοὺς εἰς τὰ ἅρματά του, ἱππεῖς εἰς τὸ ἱππικόν του, προπορευόμενους ἐμπρὸς ἀπὸ τὰ ἄρματά του.

Τοὺς εἶπε τὰ ἑξῆς: «Αὐτὰ θὰ ἔχῃ δικαίωμα νὰ κάνῃ ὁ βασιλεύς, ποὺ θὰ βασιλεύῃ ἐπάνω σας: Θὰ πάρῃ τοὺς υἱούς σας καὶ θὰ τοὺς κάνῃ ὁδηγοὺς εἰς τὰ ἅρματά του καὶ ἱππεῖς εἰς τὸ ἱππικόν του καὶ θὰ τοὺς ὑποχρεώσῃ νὰ τρέχουν ἐμπρὸς ἀπὸ τὰ ἅρματά του.

Θὰ πάρῃ ἀπὸ αὐτοὺς καὶ θὰ τοποθετήσῃ πρὸς ἐξυπηρέτησίν του ἄλλους μὲν ἑκατοντάρχους καὶ χιλιάρχους, ἄλλους δὲ ἐργάτας διὰ νὰ θερίζουν τὰ σπαρτά του, νὰ τρυγοῦν τὰ ἀμπέλια του, νὰ κατασκευάζουν τὰ πολεμικά του ὅπλα καὶ τὰ ἐξαρτήματα διὰ τὰ ἅρματά του.

Θὰ τοὺς τοποθετήσῃ ἐπίσης ἐπὶ κεφαλῆς ἑκατὸν καὶ χιλίων ὑπηκόων του διὰ τὴν ἰδικήν του ἀσφάλειαν καὶ θὰ τοὺς βάλῃ νὰ θερίζουν τὰ σιτηρά του καὶ νὰ τρυγοῦν τὰ ἀμπέλια του καὶ νὰ φτιάχνουν ὅπλα καὶ μηχανὰς πολεμικὰς καὶ ἐξαρτήματα διὰ τὰ ἅρματά του.

Θὰ πάρῃ τὰς θυγατέρας σας, τὰς ὁποίας θὰ κάμῃ μυροποιούς, μαγείρισσας καὶ ἀρτοποιούς.

Θὰ πάρῃ καὶ τὰς θυγατέρας σας καὶ θὰ τὰς χρησιμοποιῇ διὰ νὰ φτιάχνουν τὰ μύρα του, νὰ τοῦ μαγειρεύουν καὶ νὰ ζυμώνουν καὶ νὰ ψήνουν τὸ ψωμί του.

Θὰ πάρῃ τοὺς ἀγρούς σας καὶ τὰ ἀμπέλια σας καὶ τοὺς καρποφόρους ἐλαιῶνας σας, καὶ θὰ τὰ δώσῃ εἰς τοὺς δούλους του.

Θὰ πάρῃ καὶ τὰ καλύτερα χωράφια σας καὶ τὰ ἀμπέλια σας καὶ τὰ ἐλαιοχώραφά σας καὶ θὰ τὰ δώσῃ εἰς τοὺς δούλους του.

Θὰ πάρῃ τὸ δέκατον ἀπὸ τὴν ἐσοδείαν τῶν σπαρτῶν σας καὶ τῶν ἀμπελιῶν σας, καὶ θὰ τὰ δώσῃ εἰς τοὺς εὐνούχους καὶ τοὺς δούλους του.

Ἀπὸ δὲ τὰ κτήματα, ποὺ θὰ σᾶς ἀπομείνουν, θὰ παίρνῃ ἐκεῖνος τὸ ἓν δέκατον τῶν προϊόντων, ποὺ θὰ μαζεύετε εἰς τὰς ἀποθήκας σας, καὶ ἀπὸ τὰ σταφύλια, ποὺ θὰ μαζεύετε ἀπὸ τὰ ἀμπέλια σας, καὶ θὰ τὸ δίνῃ εἰς τοὺς εὐνούχους του καὶ εἰς τοὺς δούλους του.

Ἀκόμη δὲ θὰ πάρῃ τοὺς δούλους σας καὶ τὰς δούλας σας, τὰ παχειὰ βόδια σας καὶ τοὺς ὄνους σας καὶ τὸ δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματά σας διὰ τὰ ἔργα του.

Θὰ ἠμπορῇ ἐπίσης νὰ πάρῃ καὶ τὸ ἓν δέκατον ἀπὸ τοὺς δούλους ποὺ ἔχετε καὶ ἀπὸ τὰς δούλας σας καὶ ἀπὸ τὰ καλὰ βόδια σᾶς καὶ ἀπὸ τοὺς ὄνους σας διὰ νὰ δουλεύουν διὰ λογαριασμόν του εἰς τὰ ἔργα του.

Καὶ ἀπὸ τὰ ποίμνιά σας θὰ πάρῃ τὸ δέκατον. Καὶ ἐπὶ πλέον σεῖς θὰ εἶσθε δοῦλοι του.

Θὰ παίρνη ἀκόμη καὶ τὸ ἓν δέκατον ἀπὸ τὰ κοπάδια τῶν προβάτων σας. Καὶ θὰ γίνετε ὅλοι σας δοῦλοι του.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν δὲ ἐκείνην καταπικραμμένοι σεῖς ἀπὸ τὴν καταθλιπτικὴν αὐτὴν μεταχείρισιν ἐκ μέρους τοῦ βασιλέως, τὸν ὁποῖον οἱ ἰδιοι διὰ τὸν ἑαυτόν σας ἔχετε ἐκλέξει, θὰ φωνάξετε πρὸς τὸν Κύριον. Ἀλλὰ ὁ Κύριος δὲν θὰ σᾶς ἀκούσῃ τότε, ἐπειδὴ σεῖς αὐτοβούλως ἐξελέξατε διὰ τὸν ἑαυτόν σας βασιλέα».

Ἐξ αἰτίας δὲ τῆς καταπιέσεως, ποὺ θὰ ὑφίστασθε ἀπὸ τὸν βασιλέα, ποὺ τὸν ἐδιαλέξατε μόνοι σας διὰ τοὺς ἑαυτούς σας, θὰ κραυγάζετε κατὰ τὸν καιρὸν ποὺ θὰ ὑποφέρετε. Ἀλλ’ ὅμως δὲν θὰ σᾶς ἀκούῃ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκεῖνας ὁ Κύριος, διότι μόνοι σας ἐδιαλέξατε νὰ ἔχετε βασιλέα».

Ὁ λαὸς ὅμως δὲν ἤθελε νὰ ὑπακούσῃ εἰς τὸν Σαμουὴλ καὶ ἀπήντησαν εἰς αὐτόν· «Ὄχι! Ἡμεῖς θέλομεν ὀπωσδήποτε νὰ ἔχωμεν βασιλέα.

Παρὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ὅμως τοῦ Σαμουὴλ οἱ Ἰσραηλῖται δὲν ἤθελαν νὰ τὸν ἀκούσουν καὶ τοῦ εἶπαν: «Ὄχι! Δὲν συμφωνοῦμεν μαζί σου. Θέλομεν ὁπωσδήποτε νὰ ἀποκτήσωμεν βασιλέα, ποὺ νὰ μᾶς κυβερνᾷ.

Θέλομεν καὶ ἡμεῖς νὰ εἴμεθα καὶ νὰ διοικούμεθα, ὅπως καὶ τὰ ἄλλα ἔθνη. Ὁ βασιλεὺς θὰ μᾶς κυβερνᾷ καὶ θὰ δικάζῃ τὰς διαφοράς μας. Εἰς περίπτωσιν δὲ πολέμου αὐτὸς θὰ ἐξέρχεται καὶ θὰ προπορεύεται ἐμπρὸς ἀπὸ ἡμᾶς καὶ θὰ διεξάγῃ τὸν πόλεμόν μας».

Ἔτσι θὰ γίνωμεν καὶ ἐμεῖς ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοί. Καὶ θὰ δικάζῃ ὁ βασιλεύς μας τὰς ὑποθέσεις μας καὶ θὰ βγαίνῃ ἐπὶ κεφαλῆς μας καὶ θὰ πολεμῇ, ὅταν ἔχωμεν πόλεμον».

Ὁ Σαμουὴλ ἤκουσε τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ τὰ ἀνέφερεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἀφοῦ ἄκουσε ὁ Σαμουὴλ ὅλα τὰ λόγια τοῦ λαοῦ, τὰ διεβίβασε μὲ τὴν προσευχήν του εἰς τὸν Κύριον.

Ὁ Κύριος ἀπήντησεν εἰς τὸν Σαμουήλ· «νὰ ὑπακούσῃς εἰς τὴν ἀπαίτησιν αὐτῶν καὶ νὰ ἀναδείξῃς εἰς αὐτοὺς βασιλέα». Ὁ Σαμουὴλ εἶπε τότε πρὸς τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ λαοῦ· «πηγαίνετε ὁ καθένας σας εἰς τὴν πόλιν του καὶ τὸ αἴτημά σας θὰ πραγματοποιηθῇ.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος εἰς τὸν Σαμουήλ: «Κάνε δεκτὸν τὸ αἴτημά των καὶ ἐγκατάστησε εἰς αὐτούς βασιλέα». Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ πρὸς τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰσραήλ: «Πηγαίνετε ἀμέσως εἰς τὴν πόλιν, ποὺ διαμένει ὁ καθένας σας, καὶ περιμένετε τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ αἰτήματός σας».

Ἐζοῦσε τότε ἔνας ἀνὴρ ἀπὸ τὴν φυλὴν Βενιαμίν, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Κίς. Αὐτὸς ἦτο υἱὸς τοῦ Ἀβιήλ, υἱοῦ τοῦ Ἰαρέδ, ὁ ὁποῖος Ἰαρὲδ ἦτο υἱὸς τοῦ Βαχίρ, ὁ δὲ Βαχὶρ ἦτο υἱὸς του Ἀφὲκ καὶ ὁ Ἀφὲκ ἦτο υἱὸς ἀνδρὸς Βενιαμίτου. Αὐτὸς ὁ Κὶς ἦτο πλούσιος καὶ ἰσχυρός.

Υπῆρχε τὴν ἐποχὴν ἐκείνην μεταξὺ τῶν ἀπογόνων τοῦ Βενιαμὶν ἕνας ἀνδρας, ποὺ ἐλέγετο Κίς. Ἦτο υἱὸς τοῦ Ἀβιήλ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Ἰαρέδ, ὃ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Βαχὶρ καὶ ὅ ὁποῖος εἶχε πατέρα τὸν Ἀφέκ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ ἄνδρα τῆς φυλῆς τοῦ Βενιαμίῖν. Ὁ Κὶς ἦτο ἄνὅρας μὲ πολλὴν δύναμιν.

Εἶχε δὲ υἱὸν ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Σαούλ. Αὐτὸς ὁ Σαοὺλ ἧτο ἄνδρας ὑψηλόσωμος καὶ ὡραῖος. Κανεὶς ἄλλος μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν ἦτο ὡραιότερος ἀπὸ αὐτόν. Ἦτο ὑψηλός, ὑψηλότερος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ὅλης τῆς χώρας του.

Εἶχε δὲ ὁ Κὶς υἱόν, ποὺ ὠνομάζετο Σαούλ. Ἧτο ὑψηλός, σωματώδης καὶ ὡραῖος ἄνδρας καὶ δὲν ὑπῆρχεν ἀνάμεσα εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας ὡραιότερος ἀπὸ αὐτόν. Εἶχε πλατεῖς καὶ ὑψηλοὺς ὥμους καὶ ἦτο ὁ ὑψηλότερος ἄνθρωπος τῆς χώρας του.

Μίαν ἡμέραν αἱ ὄνοι τοῦ πατρός του Κὶς ἐχάθησαν. Εἶπε δὲ ὁ Κὶς πρὸς τὸν υἱόν του, τὸν Σαούλ· «πάρε μαζῆ σου ἕνα ἀπὸ τοὺς νεαροὺς ὑπηρέτας καὶ σηκωθῆτε καὶ πηγαίνετε εἰς ἀναζήτησιν τῶν ὄνων». Αὐτὸ καὶ ἔγινε.

Κάποτε λοιπὸν ποὺ έχαθηκαν οἱ ὄνοι τοῦ Κις, ποὺ ἧτο πατέρας τοῦ Σαούλ, εἶπεν ὁ Κὶς πρὸς τὸν υἱόν τοῦ Σαούλ: «Πάρε μαζί σου ἕνα ἀπὸ τὰ νέα παιδιά, ποῦ μᾶς ὑπηρετοῦν, καὶ σηκωθῆτε καὶ πηγαίνετε νὰ ψάξετε, διὰ γνὰ βρῆτε τοὺς ὄνους».

Ὁ Σαούλ μὲ τὸν ὑπηρέτην ἐπέρασαν τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Ἐφραίμ, ἔφθασαν εἰς τὴν χώραν Σελχά, ἀλλὰ δὲν εὗρον τὰς ὄνους. Ἦλθον ἐπίσης εἰς τὴν χώραν Σεγαλεὶμ καὶ οὔτε ἐκεῖ τὰς εὗρον. Ἦλθον εἰς τὴν χώραν τῆς φυλῆς Βενιαμὶν καὶ δὲν τὰς εὑρῆκαν.

Κατόπιν τούτου ἐπέρασαν αὐτοὶ μέσα ἀπὸ τὰ βουνὰ τῆς χώρας τοῦ Ἐφραίμ, διέσχισαν ἐπίσης καὶ τὴν χώραν Σελχά, ἀλλὰ δὲν τοὺς εὐρῆκαν. Ἑπέρασαν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν χώραν Σεγαλεὶμ καὶ δὲν ἦσαν οὔτε ἐκεῖ. Διέσχισαν καὶ τὴν χώραν τῆς φυλῆς Ἰαμίν (Βενιαμίν) καὶ δὲν τοὺς εὑρῆκαν.

Ὅταν ἔφθασαν εἰς τὴν χώραν Σίφ, εἶπεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν δοῦλον του, τὸν ὁποῖον εἶχε μαζῆ του· «ἔλα νὰ ἐπανέλθωμεν, μήπως ὁ πατήρ μου ἀφήσῃ πλέον τὴν φροντίδα διὰ τὰς ὄνους του καὶ φροντίζῃ νὰ εὕρῃ ἡμᾶς».

Ὅταν τέλος ἔφθασαν εἰς τὴν περιοχὴν Σίφ, εἶπεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν νεαρὸν ὑπηρέτην, ποὺ ἧτο μαζί του: «Ἔλα, ἂς γυρίσωμε πίσω, διὰ νὰ μὴ ἀναγκασθῇ ὁ πατέρας μοὺ νὰ ἐγκαταλείψῃ τοὺς ὄνους καὶ ἀρχίσῃ νὰ ψάχνῇ διὰ νὰ βρῇ ἐμᾶς».

Ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εἶπεν εἰς τὸν Σαούλ· «ἰδού, εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν ὑπάρχει ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ὀνομαστός. Κάθε τι τὸ ὁποῖον θὰ προείπῃ, ἀσφαλῶς θὰ γίνῃ. Ἂς πᾶμε λοιπὸν πρὸς αὐτὸν νὰ μᾶς πληροφορήσῃ, ποίαν ὁδὸν πρέπει νὰ πάρωμεν, διὰ νὰ εὕρωμεν τὰς ὄνους μας».

Τοῦ εἶπε τότε ὁ νεαρὸς δοῦλος του: «Εἴμαστε εἰς την πόλιν, ὅπου ὑπάρχει ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ποῦ εἶναι ἄνθρωπος ἐξακουστὸς καὶ ὁτιδήποτε θὰ εἰπῇ γίνεται πάντοτε. Ἂς πᾶμε νὰ τὸν συναντήσωμεν, διὰ νὰ μᾶς διαφωτίσῃ ὡς πρὸς τὴν πορείαν μας καὶ νὰ μᾶς βοηθήσῃ εἰς αὐτό, διὰ τὸ ὁποῖον ἐκάναμε τόσον δρόμον».

Ὁ Σαοὺλ ἀπήντησεν εἰς τὸν δοῦλον του· «ναί, νὰ πάμε. Τί θὰ δώσωμεν ὅμως εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν τοῦ Θεοῦ; Οἱ ἄρτοι εἰς τὰ σακκίδιά μας ἔχουν ἐξαντληθῆ, οὔτε καὶ κανένα ἄλλο δῶρον ἔχομεν μαζῆ μας, διὰ νὰ προσφέρωμεν εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν τοῦ Θεοῦ».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν νεαρὸν δοῦλον του, ποὺ ἦτο μαζί του: «Συμφωνῶ καὶ ἐγὼ νὰ τὸν ἐπισκεφθῶμεν. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ προσφέρωμεν κάτι εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ; Τὸ ξεύρεις ὅτι τὰ ψωμιά μας, ποὺ εἴχαμε εἰς τοὺς σάκκους μας, ἔχουν ἐξαντληθῆ. Καὶ δὲν ἔχομεν μαζί μας καὶ κάτι ἄλλο ἰδικόν μας, διὰ νὰ τὸ προσφέρωμεν ὡς δῶρον εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ».

Ὁ νεαρὸς δοῦλος ἐκινήθη νὰ ἀπαντήσῃ πάλιν καὶ εἶπε· «ἰδού, εἰς τὰ χέρια μου ὑπάρχει ἕνα τέταρτον ἀργυροῦ σίκλου. Αὐτὸ θὰ δώσῃς εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, τὸν προφήτην τοῦτον, καὶ θὰ μας εἴπῃ, ποῖον δρόμον πρέπει νὰ ὀκολουθήσωμεν διὰ νὰ εὕρωμεν τὰς ὄνους μας;

Καὶ ἐπῆρε πάλι τὸν λόγον ὁ νεαρὸς ὑπηρέτης διὰ νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ εἶπε: «Νά, ἔχω εἰς τὰ χέρια μου αὐτὸ τὸ νόμισμα, ποὺ εἶναι τὸ ἕν τέταρτον τοῦ ἀργυροῦ σίκλου. Δῶσε αὐτὸ εἰς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ μᾶς διαφωτίσῃ ὡς πρὸς τὴν πορείαν, ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμεν».

Ἄλλοτε οἱ Ἰσραηλῖται, ὅταν ἐπήγαιναν νὰ ἐρωτήσουν τὸν Θεόν, ἔλεγαν μεταξύ των· «Ἔλα νὰ πάμε πρὸς τὸν βλέποντα. Ἔτσι ὁ λαὸς ὠνόμαζε τὸν προφήτην τοῦ Θεοῦ· «ὁ Βλέπων».

Ἀπὸ πολὺν καιρὸν προηγουμένως συνέβαινεν αὐτὸ μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ὅσοι δηλαδὴ ἐπήγαιναν νὰ σὺμβουλευθοῦν τὸν Θεὸν διὰ κάποιο ζήτημά των, ἔλεγαν: «Ἐλᾶτε νὰ πᾶμε πρὸς αὐτὸν ποὺ βλέπει. Διότι ἀπὸ παλαιὰ ὁ λαὸς ὠνόμαζε τὸν προφήτην τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ὄνομα: «ὁ Βλέπων».

Ὁ Σαοὺλ εἶπε πρὸς τὸν νεαρὸν ὑπηρέτην του· «καλὰ εἶπες, ἔλα νὰ πᾶμε». Ἐπῆγαν εἰς τὴν πόλιν, ὅπου εὑρίσκετο ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ προφήτης.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν νεαρὸν δοῦλον του: «Πολὺ καλὴ εἶναι ἡ πρότασίς σου. Ἔλα, λοιπόν, ἂς πᾶμε!» Καὶ ἐπῆγαν εἰς τὴν πόλιν, ὅπου διέμενεν ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀφωσιωμένος εἰς τὸν Θεόν, ὁ προφήτης Του.

Ἐνῶ αὐτοὶ ἀνέβαιναν τὸν ἀνωφερῆ δρόμον πρὸς τὴν πόλιν, συνήντησαν τὰς νεάνιδας τῆς πόλεως, αἱ ὀποῖαι εἶχαν ἐξέλθει, διὰ νὰ πάρουν νερὸ ἀπὸ κάποιαν ἐκεῖ πηγὴν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν. Ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ ὑπηρέτης ἠρώτησαν τὰς νεάνιδας αὐτάς· «μήπως εὑρίσκεται ἐδῶ ὁ «βλέπων», ὁ προφήτης;»

Καθὼς ὅμως ἀνέβαιναν αὐτοὶ τὸν ἀνηφορικὸν δρόμον τῆς πόλεως, συναντοῦν τὰ κορίτσια, ποὺ εἶχαν βγῆ διὰ νὰ ἀντλήσουν νερὸ καὶ τὰ ἐρωτοῦν: «Ξεύρετε ἐὰν εἰναι ἐδῶ ὁ Βλέπων;»

Αἱ νεάνιδες ἀπήντησαν εἰς αὐτούς· «ναί, ἐδῶ εἶναι, ἰδού εὑρίσκεται ἔμπροσθέν σας. Σήμερα ἀκριβῶς ἔχει ἔλθει εἰς τὴν πόλιν λόγῳ τῆς ἡμέρας, διότι πρόκειται κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν νὰ μεταβῇ καὶ νὰ προσφέρῃ θυσίαν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ εἰς κάποιο ὑψωμα, εἰς τὸν λόφον.

Καὶ ἀπήντησαν πρὸς αὐτοὺς τὰ κορίτσια καὶ τοὺς εἷπαν: «Ἐδῶ εἶναι. Εὑρίσκεται ἀκριβῶς ἀπέναντί σας. Ἔχει ἔλθει τώρα μόλις εἰς τὴν πόλιν λόγῳ τῆς ἡμέρας, διότι σήμερα θὰ προσφερθῇ θυσία ὑπὲρ τοῦ λαοῦ εἰς τὸν λόφον Βαμᾶ.

Ἀμέσως μόλις εἰσέλθετε εἰς τὴν πόλιν θὰ τὸν συναντήσετε, πρὶν αὐτὸς ἀνέβη εἰς τὸν λόφον, ὅπου θὰ παρακαθήσῃ εἰς τὸ μετὰ τὴν θυσίαν γεῦμα. Ὁ λαός, ἄλλωστε, δὲν πρόκειται νὰ φάγῃ ἐκεῖ, ἂν αὐτὸς προηγουμένως δὲν μεταβῇ διὰ νὰ εὐλογήσῃ τὴν θυσίαν καὶ κατόπιν θὰ φάγουν οἱ ξένοι, οἱ προσκυνηταί. Πηγαίνετε λοιπὸν τώρα καὶ θὰ τὸν εὑρῆτε ἐκεῖ λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἡμέρας αὐτῆς».

Ἐὰν ἐμβῆτε σύντομα εἰς τὴν πόλιν, θὰ τὸν προλάβετε, πρὶν νὰ φύγῃ ἀπὸ αὐτήν, διὰ νὰ ἀνεβῇ εἰς τὴν Βαμᾶ, ὅπου θὰ πάρῃ μέρος εἰς τὸ ἱερὸν γεῦμα, ποὺ ἀκολουθεῖ μετὰ τὴν θυσίαν. Δὲν θὰ μείνῃ πολὺ εἰς τὴν πόλιν, διότι τὸν περιμένει ὁ λαὸς καὶ δὲν τρώγει τίποτε κανείς, ἕως ὅτου ἔλθῃ ἀνάμεσά των ἐκεῖνος. Διότι αὐτὸς εἶναι ποὺ εὐλογεῖ τὴν θυσίαν καὶ τὰ σφακτὰ καὶ μόνον μετὰ τὴν εὐλογίαν τοῦ τρώγουν οἱ προσκεκλημένοι. Τώρα λοιπὸν ἀνεβῆτε καὶ θὰ τὸν συναντήσετε ἐδῶ λόγῳ τῆς ἡμέρας».

Πράγματι μετέβησαν ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ ὑπηρέτης εἰς τὴν πόλιν. Καθὼς δὲ αὐτοὶ εἰσήρχοντο ἐντὸς τῆς πόλεως, ἰδοὺ ὁ Σαμουὴλ ἐξῆλθεν εἰς συνάντησίν των, διὰ νὰ ἀναβῇ κατόπιν εἰς τὸν λόφον διὰ τὴν θυσίαν.

Καὶ ἀνέβηκαν εἰς τὴν πόλιν καὶ καθὼς ἐπροχωροῦσαν εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως, νὰ καὶ ὁ Σαμουὴλ ἐρχόταν ἀπέναντι ἀπὸ αὐτούς, διὰ νὰ ἀνεβῇ εἰς τὴν Βαμᾷ.

Ὁ Κύριος εἶχεν ὁμιλήσει πρὸς τὸν Σαμουὴλ καὶ μίαν ἡμέραν πρὶν ἔλθῃ ὁ Σαοὺλ πρὸς αὐτὸν εἶχεν ἀποκαλύψει τὰ ἐξῆς·

Ἐν τῷ μεταξύ, μίαν ἡμέραν πρὶν ἔλθῃ ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Σαμουήλ, ὁ Κύριος εἶχε κάμει ἀποκάλυψιν εἰς τὸν Σαμουὴλ καὶ τοῦ εἶπε:

«Αὔριον, κατὰ τὴν ὥραν αὐτήν, θὰ στείλω πρός σὲ ἕνα ἄνδρα ἀπὸ τὴν φυλὴν Βενιαμίν, τὸν ὁποῖον θὰ χρίσῃς βασιλέα διὰ τὸν λαόν μου τὸν ἰσραηλιτικόν. Αὐτὸς θὰ ἀπαλλάξῃ τὸν λαόν μου ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Φιλισταίων. Θὰ τοὺς σώσω τοὺς Ἰσραηλίτας, διότι εἶδα μὲ εὐσπλαγχνικὸν βλέμμα τὴν δυστυχίαν τοῦ λαοῦ μου καὶ διότι ἡ βοὴ τοῦ στεναγμοῦ των ἔφθασεν ἕως εἰς ἐμέ».

«Αὔριον, τὴν ἰδίαν ὥραν μὲ αὐτὴν ποὺ σοῦ ὁμιλῶ, θὰ σοῦ στείλω ἕνα ἄνδρα ἀπὸ τὴν χώραν τῆς φυλῆς Βενιαμὶν καὶ θὰ τὸν χρίσῃς, διὰ νὰ γίνῃ ὁ ἄρχων τοῦ λαοῦ μου Ἰσραήλ. Καὶ θὰ σώσῃ αὐτὸς τὸν λαόν μου ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων. Θὰ γίνῃ αὐτό, διότι εἶδα μὲ συμπάθειαν τὴν ταλαιπωρίαν τοῦ λαοῦ μου, ἐπειδὴ ἡ γεμάτη πόνον κραυγή των ἔφθασε μέχρις ἐμέ».

Ὁ Σαμουὴλ εἶδε τὸν Σαοὺλ καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς τὸν Σαμουήλ· «ἰδού, αὐτὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, διὰ τὸν ὁποῖον σοῦ ὡμίλησα. Αὐτὸς θὰ γίνῃ βασιλεὺς τοῦ λαοῦ μου».

Καὶ εἶδε πράγματι ὁ Σαμουὴλ τὸν Σαοῦλ καὶ τοῦ εἶπὲν ὁ Κύριος τὴν στιγμὴν ἐκείνην: «Νά, ὁ ἄνθρωπος, διὰ τὸν ὅποῖον σοῦ εἶπα χθές. Αὐτὸς θὰ βασιλεύσῃ εἰς τὸν λαόν μου».

Ὁ Σαοὺλ ἐπλησίασε τὸν Σαμουὴλ ἐντὸς τῆς πόλεως καὶ τὸν ἠρώτησε· «εἰπέ μου, σὲ παρακαλῶ, ποιὸ εἶναι τὸ σπίτι τοῦ βλέποντος, τοῦ προφήτου;»

Καὶ ἐπλησίασεν ὁ Σαοὐλ πρὸς τὸν Σαμουὴλ ἐκεῖ εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως καὶ τοῦ εἶπε: «Δεῖξε μου, σὲ παρακαλῶ, τὸ σπίτι, ὅπου μένει ὁ Βλέπων».

Ὁ Σαμουὴλ ἀπήντησε πρὸς τὸν Σαούλ· «εἶμαι ἐγὼ ὁ ἴδιος. Ἀνέβα μαζῆ μου εἰς τὸν λόφον καὶ φάγε ἐκεῖ μαζῆ μὲ ἐμὲ σήμερον. Αὔριον θὰ σὲ ἀφήσω ἐλεύθερον νὰ ἀναχωρήσῃς, ἀφοῦ προηγουμένως σοῦ ἀποκαλύψω ὅλα ὅσα ἀπασχολοῦν τὸν νοῦν σου.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σαμουὴλ πρὸς τὸν Σαοὺλ καὶ εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς ποὺ ζητεῖς. Προχώρει ἑμπρός μοὺ καὶ ἀνέβα εἰς τὴν Βαμᾶ καὶ κάθησε νὰ φάγῃς μαζί μου σήμερα. Καὶ ὅταν ξημερώσῃ τὸ πρωΐ, θὰ σὲ στείλω εἰς τὸν τόπον σου καὶ θὰ σοῦ ὁμιλήσω δι’ ὅλα, ὅσα ἔχεις εἰς τὴν καρδιάν σου.

Διὰ δὲ τὰς ὄνους τὰς ὁποίας ἐχάσατε πρὸ τριῶν ἡμερῶν, μὴν ἀνησυχῇς, διότι εὑρέθησαν. Εἰς ποῖον, ἄλλωστε, ἄλλον εἰμὴ εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός σου θὰ ἀποδοθοῦν ὅλα τὰ ἀγαθὰ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ;»

Καὶ μὴ ἀπασχολῆσαι πλέον μὲ τοὺς ὄνους σου, ποὺ ἐχάθηκαν πρὶν ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας, διότι ἤδη ἔχουν εύρεθῆ. Ἐξ ἄλλου διὰ ποῖον προορίζονται τὰ ἀγαθὰ τοῦ Ἰσραήλ, παρὰ διὰ σὲ καὶ τὴν πατρικήν σου οἰκογένειαν;»

Ὁ Σαοὺλ ἀπήντησεν· «αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατόν, διότι ἐγὼ ειμαι υἱὸς ἀνδρός, ὁ ὁποῖος ἀνήκει εἰς τὴν φυλὴν Βενιαμίν, τῆς μικροτέρας ἀπὸ ὅλας τὰς ἄλλας φυλὰς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ἡ δὲ οἰκογένειά μου εἶναι μικροτέρα ἀπὸ ὅλας τὰς οἰκογενείας τῆς φυλῆς τοῦ Βενιαμίν. Διατί λοιπὸν ὠμίλησες πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπες αὐτὰ τὰ λόγια;»

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σαοὺῦλ καὶ εἶπε: «Δὲν εἶμαι ἐγὼ ἀπόγονος ἀνδρὸς τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ποὺ θεωρεῖται μικρὰ καὶ ἀσήμαντος μεταξὺ τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ; Καὶ δὲν εἶναι καὶ οἰκογένειά μου ἡ πλέον ἐλαχίστη ἀπὸ ὅλην τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμίν; Πῶς λοιπὸν μίλησες ἔτσι πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπες τέτοια λόγια;»

Ὁ Σαμουὴλ ἐπῆρε τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν νεαρὸν ὑπηρέτην του, τοὺς ὡδήγησε εἰς τὸν οἶκον του καὶ τοὺς ἔβαλε νὰ καθίσουν εἰς τιμητικὴν θέσιν μεταξὺ τῶν ἄλλων ἑβδομήκοντα περίπου προσκεκλημένων ἐπισήμων ἀνδρῶν.

Καὶ ἐπῆρε ὁ Σαμουὴλ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν νεαρὸν δοῦλον του καὶ τοὺς ὡδήγησε μέσα εἰς τὸ σπίτι, ὅπου θὰ ἔτρωγαν. Καὶ τοὺς ἔβαλε νὰ καθήσουν εἰς τὰς πλέον τιμητικᾶς θέσεις τῶν προσκεκλημένων, ποὺ ἦσαν περίπου ἑβδομῆντα ἄνδρες.

Εἶπε δὲ ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν μάγειρον· «δός μου τὴν μερίδα τοῦ κρέατος, τὴν ὁποίαν σοῦ ἔδωκα καὶ διὰ τὴν ὁποίαν σοῦ εἶπα νὰ τὴν θέσῃς κατὰ μέρος».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν μάγειρον: «Φέρε μου τἢν μερίδα τοῦ κρέατος, ποὺ σοῦ ἔδωσα καὶ σοῦ εἶπα νὰ τὴν φυλάξῃς ἰδιαιτέρως».

Ὁ μάγειρος εἶχε ψήσει τὴν μερίδα αὐτήν, ἡ ὁποία ἦτο τὸ παχὺ σαρκῶδες μέρος τοῦ μηροῦ, καὶ τὴν παρέθεσε πλησίον τοῦ Σαμουήλ. Ὁ Σαμουὴλ εἶπεν εἰς τὸν Σαούλ· «ἰδού, αὐτὴ ἡ μερὶς ἔχει φυλαχθῇ διὰ σέ. Πάρε την ἐμπρός σου καὶ φάγε, διότι αὐτὴ εἶναι δεῖγμα, ποὺ μαρτυρεῖ τὴν ἰδιαιτέραν μου προτίμησιν πρὸς σέ, καὶ τίθεται ἐμπρός σου ἐπὶ παρουσία ὅλων τῶν ἄλλων. Φάγε λοιπόν». Καὶ ἔφαγε πράγματι ὁ Σαοὺλ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μαζῆ μὲ τὸν Σαμουήλ.

Ἔψησε λοιπὸν ὁ μαγειρος τὸ τμῆμα τοῦ κρέατος, ποὺ ἧτο ἀπὸ τὸν μηρόν (ἢ τὴν οὐραν), καὶ τὸ ἔφερεν ᾶμεσως ἐμπρὸς εἰς τὸν Σαούλ. Καὶ εἶπεν ὁ Σαμοοὴλ εἰς τὸν Σαούλ: «Νά, ἕνα ὑπόλοιπον ἀπὸ τὰ σφακτὰ τῆς θυσίας. Πάρε το ἐμπρός σου καὶ φάγε, διότι αὐτὸ σοῦ ἔχει προσφερθῆ σὰν ἔνδειξις τῆς ἰδιαιτέρας τιμῆς, ἡ ὁποία σοῦ ἀποδίδεται ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἄλλους καὶ περισσότερον ἀπὸ αὐτούς. Κόβε λοιπὸν καὶ τρῶγε». Καὶ ἔφαγε πράγματι τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ Σαοὺλ μαζὶ μὲ τὸν Σαμουήλ.

Ὁ Σαμουὴλ κατέβη ἀπὸ τὸ ὕψωμα τοῦ λόφου μαζῆ μὲ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν δοῦλον του εἰς τὴν πόλιν. Διέταξε δὲ νὰ στρώσουν διὰ τὸν Σαοὺλ εἰς τὸ ἐπάνω διαμέρισμα τοῦ σπιτιοῦ. Τοῦ ἔστρωσαν καὶ ἐκεῖ ἐκοιμήθη.

Ἀφοῦ δὲ ἐτελείωσε τὸ γεῦμα, κατεβηκαν ἀπὸ την Βαμᾶ εἰς τὴν πόλιν. Καὶ ἔστρωσαν διὰ τὸν Σαοὺλ εἰς τὸ δῶμα τῆς οἰκίας καὶ ἐκοιμήθη ἐκεῖ.

Ὅταν ἐξημέρωσεν, ὁ Σαμουὴλ ἐκάλεσε τὸν Σαοὺλ ἀπὸ τὸ δῶμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἐκοιμᾶτο, καὶ τοῦ εἶπε· «σήκω, θὰ σὲ ἀφήσω τώρα ἐλεύθερον νὰ φύγῃς». Ὁ Σαοὺλ ἐσηκώθη καὶ ἐξῆλθον μαζῆ μὲ τὸν Σαμουὴλ ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν.

Καὶ καθὼς ἐξημέρωνεν ἡ ἄλλη ἡμέρα, ἐφωναξεν ὁ Σαμουὴλ τὸν Σαούλ, ποὺ ἧτο εἰς τὸ δῶμα, καὶ τοῦ εἶπε: «Ξύπνα καὶ σήκω! Θὰ σὲ στείλω εἰς τὴν πατρίδα σου». Καὶ ἐσηκώθη ὁ Σαοὺλ καὶ ἐβγῆκε μαζὶ μὲ τὸν Σαμουὴλ μέχρι ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν.

Ὅταν κατέβαιναν εἰς τὸ ἄκρον τῆς πόλεως, ὁ Σαμουὴλ εἶπεν εἰς τὸν Σαούλ· «πὲς εἰς τὸν νεαρὸν δοῦλον σου νὰ προχωρήσῃ ἐμπρὸς ἀπὸ ἡμᾶς, σὺ δὲ στάσου τώρα ἐδῶ, καὶ πρόσεξε νὰ ἀκούσῃς τὸν λόγον τοῦ Κυρίου».

Καὶ ἐνῷ κατέβαιναν καὶ ἔφθασαν εἰς τὴν ἄκρην τῆς πόλεως, εἶπεν ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν Σαούλ: «Πὲς εἰς τὸν νεαρὸν ὑπηρέτην σοῦ νὰ προχωρήσῃ εἰς τὸν δρόμον πρὶν ἀπὸ μᾶς. Καὶ στάσου σὺ ἐδῶ τώρα δι᾽ ὀλίγον χρόνον καὶ ἄκουσε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ποὺ ἔχω νὰ σοῦ εἶπῶ».

Ὁ Σαμουὴλ ἐπῆρε τότε τὸ δοχεῖον τοῦ ἐλαίου καὶ ἔχυσε ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Σαούλ, τὸν ἐφίλησε καὶ τοῦ εἶπεν· «ὁ Κύριος σὲ δὲν ἔχει χρίσει ἄρχοντα καὶ βασιλέα εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν του; Ναί, σὺ θὰ εἶσαι ἀρχηγὸς τοῦ λαοῦ τοῦ Κυρίου· σὺ θὰ σώσῃς αὐτὸν ἀπὸ τὰ χέρια τῶν γύρω ἐχθρῶν του.

αὶ ἐπῆρεν ὁ Σαμουὴλ τὸ δοχεῖον, ποὺ περιεῖχε λάδι, καὶ ἔχυσε λάδι ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι τοῦ Σαοὺλ καὶ τὸν ἠσπάσθη καὶ τοῦ εἶπεν: «Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι Ἐκεῖνος, ποὺ σὲ ἐδιάλεξε καὶ σὲ ἔχρισεν ἤδη, διὰ νὰ βασιλεύῃς εἰς τὸν λαόν του, τὸν Ἰσραήλ; Σὺ λοιπὸν εἰς τὸ ἑξῆς θὰ ἐξουσιάζῃς τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου καὶ σὺ εἶσαι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ τὸν σώσῃς ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν του, ποὺ τὸν περικυκλώνουν.

Αὐτὰ δὲ εἶναι διὰ σὲ τὰ σημεῖα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα θὰ πεισθῇς, ὅτι πράγματι ὁ Κύριος σὲ ἔχρισεν ὡς ἄρχοντα τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ του. Πρῶτον· ἀμέσως μόλις σήμερον ἀναχωρήσῃς ἀπὸ ἐμέ, θὰ εὕρῃς πλησίον εἰς τὸν τάφον τῆς Ραχήλ, εἰς τὰ νότια ὅρια τῆς φυλῆς Βενιαμίν, δύο ἄνδρας ποὺ θὰ πηδοῦν ἀπὸ τὴν χαράν των καὶ οἱ ὁποῖοι θὰ σοῦ εἴπουν· Εὑρέθησαν αἱ ὄνοι, τὰς ὁποίας ἐπήγατε νὰ ἀναζητήσετε, καὶ ὁ πατήρ σου ἔπαυσε πλέον νὰ ἀσχολῆται μὲ τὸ ζήτημα τῶν ὄνων. Ἔχει ὅμως κυριευθῇ ἀπὸ ἀνησυχίαν νὰ εὕρῃ σᾶς καὶ λέγει· Τί πρέπει νὰ κάμω διὰ νὰ εὕρω τὸν υἱόν μου;

Καὶ αὐτὰ εἶναι τὰ σημάδια, ποὺ θὰ σὲ βεβαιώσουν ὅτι σὲ ἔχρισεν ὁ Κύριος ἄρχοντα τοῦ λαοῦ του, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀνήκει σὰν κτῆμα του. Τώρα ποὺ θὰ φύγῃς ἀπὸ ἐμέ, θὰ συναντήσῃς κοντὰ εἰς τοὺς τάφους τῆς Ραχήλ, εἰς τὸ βουνὸ ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰ σύνορα τῆς χώρας τῆς φυλῆς Βενιαμίν, δύο ἄνδρας ποὺ θὰ χοροπηδοῦν ἐνθουσιασμένοι καὶ θὰ σοῦ εἰποῦν: «Βρέθηκαν πλέον οἱ ὄνοι, ποὺ ἐπήγατε νὰ ἀναζητήσετε. Τώρα μάλιστα ὁ πατέρας σου ἄφησε τὴν ὑπόθεσιν τῶν ὄνων καὶ ἄρχισε νὰ ἀνησυχῇ διὰ σᾶς καὶ λέγει: Τί θὰ κάνω, διὰ νὰ βρεθῇ ὁ υἱός μου;»

Δεύτερον σημεῖον· θὰ φύγῃς ἀπὸ ἐκεῖ, θὰ προχωρήσῃς καὶ θὰ φθάσῃς μέχρι τῆς τοποθεσίας, ἡ ὁποία λέγεται «Δρῦς Θαβώρ». Ἐκεῖ θὰ συναντήσῃς τρεῖς ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀνέρχονται πρὸς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου, εἰς τὴν Βαιθήλ. Ὁ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ὁδηγῇ τρία ἐρίφια, ὁ δεύτερος θὰ φέρῃ τρία ἀγγεῖα, μέσα εἰς τὰ ὁποῖα θὰ ὑπάρχουν ἄρτοι, καὶ ὁ τρίτος θὰ φέρῃ ἕνα ἀσκὶ μὲ κρασί.

Θὰ φύγῃς ἔπειτα ἀπὸ ἐκεῖ καί, ἀφοῦ συνεχίσῃς τὴν πορείαν σου, θὰ φθάσῃς μέχρι τὴν θέσιν, ποὺ ὀνομάζεται «Δρῦς Θαβώρ». Καὶ θὰ συναντήσῃς ἐκεῖ τρεῖς ἄνδρας, ποὺ θὰ ἀνεβαίνουν πρὸς τὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Βαιθήλ. Ὁ ἕνας θὰ σηκώνῃ ἐπάνω του τρία μικρὰ κατσίκια, ὁ ἄλλος θὰ κρατῇ τρία πανέρια μὲ ψωμιὰ καὶ ὁ τρίτος θὰ βαστάζῃ ἕνα ἀσκὶ μὲ κρασί.

Αὐτοὶ θὰ σὲ χαιρετήσουν εἰρηνικῶς καὶ θὰ σοῦ δώσουν δύο ἄρτους, τοὺς ὁποίους σὺ θὰ λάβῃς ἀπὸ τὰ χέρια των.

Θὰ σὲ χαιρετήσουν λοιπὸν αὐτοὶ καὶ θὰ εὐχηθοῦν νὰ ἔχῃς εἰρήνην καὶ θὰ σοῦ προσφέρουν δύο ψωμιὰ ζυμωμένα ἀπὸ τὰ πρῶτα σιτηρὰ καὶ θὰ τὰ πάρης ἀπὸ τὰ χέρια των.

Τρίτον σημεῖον· ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ θὰ ἀνεβῇς εἰς ἕνα ὕψωμα ἀφιερωμένον εἰς τὸν Θεόν, ὅπου ὑπάρχει κάποιο φυλάκιον τῶν Φιλισταίων. Ἐκεῖ εἶναι ὁ Φιλισταῖος Νασίβ. Θὰ συμβῇ δὲ τοῦτο· Ὅταν εἰσέλθετε εἰς τὴν πόλιν, ἐπάνω εἰς τὸ ὕψωμα, θὰ συναντήσῃς μία ὁμάδα προφητῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ κατεβαίνουν ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὕψωμα. Ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτοὺς θὰ προηγοῦνται μουσικὰ ὄργανα, λύρα, τύμπανον, αὐλὸς καὶ κιθάρα. Ἡ ὁμὰς αὐτὴ τῶν προφητῶν θὰ προφέρῃ λόγια ἱερὰ καὶ ἱερὰ ἄσματα, ἀπὸ τὴν ἔμπνευσιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Κυρίου.

Κατόπιν θὰ περάσῃς μέσα ἀπὸ τὸ βουνό, ποὺ λέγεται «βουνὸ τοῦ Θεοῦ», ὅπου εὑρίσκεται ἡ στρατιωτικὴ φρουρὰ τῶν Φιλισταίων καὶ ἐδρεύει ἐκεῖ ὁ ἀλλόφυλος Νασίβ. Καὶ μόλις θὰ ἐμβῆτε εἰς τὴν πόλιν, θὰ συναντήσῃς μίαν ὁμάδα προφητῶν, ποὺ θὰ κατεβαίνουν ἀπὸ τὴν Βαμᾶ. Θὰ προπορεύωνται δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ὀργανοπαίκται μὲ λύραν καὶ τύμπανον καὶ αὐλὸν καὶ κιθάραν. Καὶ καθὼς θὰ βαδίζουν οἱ προφῆται αὐτοί, θὰ προφέρουν λόγια Θεοῦ καὶ θὰ ψάλλουν.

Τότε θὰ ἔλθῃ ἔξαφνα καὶ εἰς σὲ καὶ θὰ σὲ καταλάβῃ Πνεῦμα Κυρίου καὶ μαζῆ μὲ αὐτοὺς θὰ λέγῃς καὶ σὺ ἱερὰ λόγια καὶ ἱερὰ ἄσματα. Θὰ γίνῃς ἄλλος ἄνθρωπος.

Τὴν στιγμὴν ἐκείνην θὰ ἔλθῃ μὲ ὁρμὴν ἐπάνω σου Πνεῦμα Κυρίου καὶ θὰ προφητεύσῃς καὶ σὺ μαζί των καὶ θὰ μεταστραφῇς καὶ θὰ γίνῃς ἄλλος ἄνθρωπος.

Ὅταν δὲ πραγματοποιηθοῦν εἰς σὲ αὐτὰ τὰ τρία σημεῖα, κάμε ὅλα ὅσα αἱ περιστάσεις σοῦ ἐπιβάλλουν, διότι ὁ Κύριος εἶναι πλέον μαζῆ σου.

Ὅταν λοιπὸν γίνουν ἐμπρός σου αὐτὰ τὰ σημάδια, κάμνε ὅ,τι νομίζεις καὶ ἠμπορεῖς διὰ κάθε περίστασιν, διότι θὰ εἶναι βέβαιον πλέον ὅτι εἶναι μαζί σου ὁ Θεὸς καὶ σὲ καθοδηγεῖ.

Κατόπιν θὰ προχωρήσῃς ἐμπρὸς καὶ θὰ ἔλθῃς εἰς Γάλγαλα. Σοῦ δηλώνω δὲ ὅτι θὰ ἔλθω καὶ ἐγὼ ἐκεῖ πρὸς σέ, διὰ νὰ προσφέρω ὁλοκαυτώματα καὶ γενικὰς θυσίας πρὸς τὸν Θεόν. Θὰ περιμένῃς ἑπτὰ ἡμέρας μέχρις ὅτου ἔλθω καὶ ἐγὼ ἐκεῖ, ὅπου καὶ θὰ σοῦ εἴπω, τί πρέπει νὰ κάμῃς».

Θὰ κατεβῇς κατόπιν καὶ θὰ εὕρῃς ἐμπρός σου τὴν πόλιν Γαλγάλ. Θὰ ἔλθω ἐπίσης καὶ ἐγὼ ἐκεθι κάτω κοντά σου, διὰ νὰ προσφέρω θυσίαν ὁλοκαυτώσεως καὶ θυσίας εἰρηνικὰς ὡς ἐκδήλωσιν εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Κύριον. Θὰ μὲ περιμένῃς ἑπτὰ ἡμέρας, ἕως ὅτου ἔλθω καὶ σὲ συναντήσω καὶ θὰ σοῦ εἶπω τότε τί θὰ κάνῃς κατόπιν».

Ἀμέσως μόλις ὁ Σαούλ, ἔκπληκτος δι’ ὅσα ἤκουσε, ἔστρεψε τὰ νῶτα του διὰ νὰ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὸν Σαμουήλ, ὁ Θεὸς μετέβαλε αὐτοῦ τὴν καρδίαν, ὥστε νὰ γίνῃ ὁ Σαοὺλ ἄλλος ἄνθρωπος. Ἐπραγματοποιήθησαν δὲ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὅλα ἐκεῖνα τὰ σημεῖα, ποὺ τοῦ εἶχε προείπει ὁ Σαμουήλ.

Καὶ πράγματι, μόλις ἔστρεψε τὰ νῶτα του ὁ Σαοὺλ διὰ νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸν Σαμουήλ, μετέβαλεν ὁ Θεὸς τὴν καρδίαν του καὶ ἔγινεν ἄλλος ἄνθρωπος. Ἐξεπληρώθησαν δὲ κατὰ τὴν ἰδίαν ἡμέραν ὅλα, ὅσα τοῦ προεῖπε σὰν σημάδια ὁ Σαμουήλ.

Ἦλθεν ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Σαοὺλ εἰς τὸ ὑψωμα καὶ ἰδοὺ μία ὁμὰς προφητῶν ἀπέναντί του. Ἔπεσεν εἰς αὐτὸν Πνεῦμα Θεοῦ καὶ ἐδίδασκε καὶ αὐτὸς ἐν μέσῳ αὐτῶν λόγια Θεοῦ.

Καὶ ἔρχεται ἀπὸ ἐκεῖ εἰς τὸ βουνὸ καὶ ἀμέσως βλέπει ἀπέναντί του τὴν ὁμάδα τῶν προφητῶν. Καὶ τὸν ἐκυρίευσε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ προεφήτευσε καὶ αὐτὸς ἀνάμεσά των, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι.

Ὅλοι δὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐγνώριζον αὐτὸν προηγουμένως καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ ὅτι αὐτὸς εὑρίσκετο ἐν μέσῳ τῶν προφητῶν προφητεύων, διηρωτήθησαν καὶ ἔλεγεν ὁ ἔνας πρὸς τὸν ἄλλον· «τί εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖον συνέβη εἰς τὸ παιδὶ τοῦ Κίς; Πράγματι καὶ ὁ Σαοὺλ ἀνήκει εἰς τὴν τάξιν τῶν προφητῶν;»

Τὸν εἶδαν ἐν τῷ μεταξὺ ὅλοι, ὅσοι τὸν ἤξευραν μέχρι τότε, να εὑρίσκεται τώρα καὶ αὐτὸς ἀνάμεσα εἰς τοὺς προφήτας. Καὶ εἶπαν ἔκπληκτοι ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον οἱ Ἰσραηλῖται: «Τί εἶναι αὐτό, ποὺ ἔχει συμβῇ μὲ τὸν υἱὸν τοῦ Κίς; Ὥστε καὶ ὁ Σαοὺλ ἀνῆκει εἰς τοὺς προφήτας;»

Κάποιος δὲ ἀπὸ τὸν λαὸν ἀπεκρίθη περιφρονητικῶς καὶ εἶπε· «ποιὸς εἶναι ὁ πατέρας του;» Διὰ τοῦτο ἡ φράσις αὐτή «πράγματι καὶ ὁ Σαοὺλ εἶναι μεταξὺ τῶν προφητῶν;» Ἔγινε πλέον παροιμιώδης μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Κάποιος δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε: «Καὶ ποῖος εἶναι ὁ πατέρας του; Ποιὸς τὸν ἔκανε προφήτην;» Δι’ αὐτὸν μάλιστα τὸν λόγον ἔμεινεν ἀπὸ τότε παροιμιώδης ἡ φράσις: «Ὥστε καὶ ὁ Σαοὺλ ἀνήκει εἰς τοὺς προφήτας;»

Ὅταν ὁ Σαοὺλ ἐτελείωσε τοὺς ἱεροὺς λόγους, μετέβη εἰς τὸ ὕψωμα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσεν ὁ Σαοὺλ τὰ ἱερὰ λόγια καὶ ἄσματα, ποὺ τοῦ ἐνέπνευσε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἦλθεν εἰς τὸ βουνό.

Ἕνας συγγενής του εἶπεν εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τὸν νεαρὸν δοῦλον του· «ποῦ ἐπήγατε;» Ἐκεῖνοι ἀπάντησαν· «ἐπήγαμεν εἰς ἀναζήτησιν τῶν ὄνων. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν τοὺς εὐρήκαμε πουθενά, ἐπανήλθομεν εἰς τὴν πόλιν ὅπου ἦτο ὁ Σαμουήλ».

Ἕνας δὲ συγγενής του ἐρώτησε τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν νεαρὸν δοῦλον του: «Ποὺ ἐπήγατε;» Καὶ τοῦ εἶπαν: «Ἐπήγαμε νὰ ἀναζητήσωμεν τοὺς ὅνους καί, ὅταν δὲν τοὺς εὐρήκαμε, ἐπήγαμε καὶ ἐσυναντήσαμε τὸν Σαμουήλ».

Ὁ συγγενὴς αὐτὸς τοῦ Σαοὺλ εἶπεν εἰς τὸν Σαούλ· «πές μου λοιπόν, τί εἶπεν εἰς σὲ ὁ Σαμουήλ;»

Καὶ εἶπεν ὁ συγγενής του πρὸς τὸν Σαούλ: «Πές μου λοιπὸν τώρα, τὶ σοῦ εἶπεν ὁ Σαμουήλ;»

Ὁ Σαοὺλ ἀπήντησε πρὸς τὸν συγγενῆ του· «μᾶς ἐπληροφόρησεν ὅτι εὑρέθησαν αἱ ὄνοι». Τὸ ζήτημα τῆς βασιλείας δὲν τὸ ἀνέφερεν εἰς τὸν συγγενῆ του.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν συγγενῆ του: «Μοῦ ἐφανέρωσε καὶ μοῦ εἶπεν ὅτι ἔχουν βρεθῆ οἱ ὄνοι». Δὲν τοῦ εἶπεν ὅμως τίποτε ὁ Σαοὺλ διὰ τὸ θέμα τῆς βασιλείας καὶ τὴν χρῖσιν τοῦ εἰς βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ Σαμουὴλ παρήγγειλλε καὶ ἦλθεν ὅλος ὁ λαὸς ὁ ἰσραηλιτικὸς εἰς Μασσηφὰθ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Μετὰ ταῦτα ἔδωσεν ὁ Σαμουὴλ ἐντολὴν καὶ ἐμαζεύθηκαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἐνώπιον τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Μασσηφάθ.

Εἶπε δὲ πρὸς τοὺς συγκεντρωθέντος Ἰσραηλίτας· «αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ· Ἐγὼ ἔβγαλα ἐλευθέρους τοὺς Ἰσραηλίτας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον· σᾶς ἔβγαλα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Φαραὼ τοῦ βασιλέως τῆς Αἰγύπτου καὶ κατόπιν σᾶς ἔσωσα ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα σᾶς κατέθλιβον.

Καὶ εἶπε πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας: «Αὐτὰ ἀπεκάλυψε καὶ εἶπεν ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ: «Ἐγὼ εἶμαι Ἐκεῖνος, ποὺ ἐσήκωσα καὶ ἔβγαλα ἐλεύθερον τὸν Ἰσραὴλ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ σᾶς ἐγλύτωσα ἀπὸ τὰ σκληρὰ χέρια τοῦ Φαραώ, τοῦ βασιλέως τῆς Αἰγύπτου, καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ βασίλεια ποὺ σᾶς ἐπίεζαν».

Σεῖς ὅμως σήμερα περιεφρονήσατε ἐμὲ τὸν Θεόν σας, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξα ὁ σωτήρ σας ἀπὸ ὅλας τὰς περιπετείας καὶ τὰς συμφοράς σας, καὶ εἴπατε· Τίποτε ἄλλο δὲν θέλομεν πλὴν τοῦ νὰ ἐγκαταστήσῃς βασιλέα εἰς ἡμᾶς. Παρουσιασθῆτε λοιπὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου κατὰ φυλὰς καὶ κατὰ δήμους».

Σεῖ» ὅμως τώρα περιφρονήσατε τὸν Θεόν, ποὺ αὐτὸς εἶναι ὁ σωτήρ σας ἀπὸ ὅλας τὰς συμφοράς σας καὶ τὰς θλίψεις σας, καὶ εἴπατε: «Ὄχι, δὲν θέλομεν νὰ μᾶς κυβερνᾷ ὁ Θεός. Ζητοῦμεν νὰ ἐγκαταστήσῃς εἰς ἡμᾶς βασιλέα». Τώρα λοιπὸν σταθῆτε ἐδῶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μὲ τὴν σειρὰν κατὰ τὰς φυλάς σας καὶ κατὰ τὰς πατρίας σας».

Ὁ Σαμουήλ, προκειμένου νὰ κάμῃ τὴν ἐκλογὴν τοῦ βασιλέως, διέταξε νὰ προσέλθουν ὅλαι αἱ φυλαὶ τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἔβαλε δὲ κλήρους καὶ ὁ κλῆρος ἔπεσεν εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμίν, ἐκ τῆς ὁποίας θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκλεγῇ ὁ βασιλεύς.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ να προσέλθουν ἐκεῖ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραὴλ καί, ἀφοῦ ἔβαλε κλήρους, ἔπεσεν ὁ κλῆρος εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμίν.

Προσῆλθεν ἡ φυλὴ Βενιαμὶν κατὰ δήμους, ἔγινε πάλιν κλήρωσις καὶ διὰ κλήρου ὡρίσθη ὁ δῆμος Ματταρί, ἀπὸ ὅπου ἔπρεπε νὰ ἐκλεγῇ ὁ βασιλεύς. Ἐνεφανίσθη ὁ δῆμος Ματταρὶ κατ’ ἄνδρας καὶ ἐρρίφθη κλῆρος καὶ ὁ κλῆρος ἔπεσεν εἰς τὸν Σαούλ, τὸν υἱὸν τοῦ Κίς. Ὁ Σαμουὴλ ἐζήτει αὐτὸν ἀλλὰ δὲν τὸν εὕρικεν.

Εἶπε κατόπιν νὰ προσέλθουν οἱ ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῆς φυλῆς τοῦ Βενιαμίν. Καί, ἀφοῦ ἔβαλε κλήρους, ἔπεσεν ὁ κλῆρος εἰς τὴν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ματταρί. Καὶ εἶπεν ἐν συνεχείᾳ νὰ προσέλθουν ὅλοι οἱ ἄνδρες τῆς πατριαρχικῆς οἰκογενείας τοῦ Ματταρὶ καί, ἀφοῦ ἔβαλε κλήρους, ἔπεσεν ὁ κλῆρος εἰς τὸν Σαούλ, τὸν υἱὸν τοῦ Κίς. Ἀνεζήτησε λοιπὸν ὁ Σαμουὴλ τὸν Σαούλ, ἀλλ’ ὅμως δὲν εὑρίσκετο πουθενά.

Ὁ Σαμουὴλ ἠρώτησε καὶ πάλιν τότε τὸν Κύριον· «θὰ ἔλθῃ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἐδῶ;» Ὁ Κύριος ἀπήντησεν· «ἰδού, αὐτὸς εἶναι κρυμμένος εἰς τὰς ἀποσκευάς».

Καὶ ἐρώτησε ὁ Σαμουὴλ καὶ πάλιν τὸν Κύριον: «Θὰ ἔλθῃ ἄραγε ἐδῶ ὁ ἄνδρας αὐτός;» Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπεκρίθη: «Νά, αὐτὸς εἶναι κρυμμένος ἐκεῖ, ὅπου φυλάσσονται αἱ ἀποσκευαί».

Ὁ Σαμουὴλ ἔτρεξε, ἐπῆρεν αὐτὸν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸν ἐτοποθέτησεν ἐν μέσῳ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ὁ Σαούλ, χάρις εἰς τὸ μεγάλο ἀνάστημά του, ἦτο ὑψηλότερος ἀνάμεσα εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους, ἀπὸ τοὺς ὤμους καὶ ἐπάνω, καὶ διεκρίνετο μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Καὶ ἔτρεξεν ὁ Σαμουὴλ καὶ τὸν ἐπῆρε ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸν ἔβαλε νὰ σταθῇ ἀνάμεσα εἰς τὸν λαόν. Καὶ διεκρίνετο ἀπὸ ὅλους, διότι ἦτο ὑψηλότερος ὅλων, ἀπὸ τοὺς ὤμους καὶ ἐπάνω.

Ὁ Σαμουὴλ εἶπε πρὸς ὅλον τὸν λαόν· «δὲν εἴδατε αὐτόν, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος ἐξέλεξεν ὡς βασιλέα σας; Δὲν ὑπάρχει ἄλλος ὅμοιος μὲ αὐτὸν μεταξὺ ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν». Ὅλος ὁ λαὸς ἀνεγνώρισε καὶ παρεδέχθη τὴν ἐκλογὴν αὐτὴν τοῦ βασιλέως καὶ ἐφώναξαν· «ζήτω ὁ βασιλεύς».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ πρὸς ὅλον τὸν λαόν: «Εἴδατε λοιπὸν αὐτόν, ποὺ ἔχει διαλέξει ὡς βασιλέα διὰ τὸν λαόν του ὁ ἴδιος ὁ Κύριος; Δὲν ὑπάρχει ἄλλος ὅμοιος του μεταξὺ ὅλων σας». Καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἐνέκριναν τὴν ἐκλογήν, τὸν ἀνεγνώρισαν ὡς βασιλέα των καὶ ἐκραύγασαν: «Ζήτω ὁ βασιλεύς!»

Ἀνεκοίνωσε τότε ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν λαὸν τὰ δικαιώματα τοῦ βασιλέως καὶ ἔγραψεν αὐτὰ εἰς βιβλίον, τὸ ὁποῖον καὶ ἐτοποθέτησε πλησίον εἰς τὴν Ἱερὰν Κιβωτόν. Μετὰ ταῦτα ὁ Σαμουὴλ διέλυσεν ὅλον τὸν λαὸν καὶ ὁ κάθε Ἰσραηλίτης μετέβη εἰς τὴν πόλιν του.

Ἀνεκοίνωσε κατόπιν ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν λαὸν τὰ κυριαρχικὰ δικαιώματα τοῦ βασιλέως καὶ τὰ ἔγραψεν εἰς βιβλίον, ποὺ τὸ ἐτοποθέτησεν ἐν συνεχείᾳ ἐμπρὸς εἰς τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης. Καὶ μετὰ ταῦτα διέλυσεν ὁ Σαμουὴλ τὴν συνάθροισιν τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἐπέστρεψε καθένας εἰς τὸν τόπον του.

Καὶ ὁ Σαοὺλ μετέβη εἰς τὸν οἶκον του εἰς Γαβαά. Μερικοὶ δὲ γενναῖοι ἄνδρες, τῶν ὁποίων τὰς καρδίας ὁ Κύριος εἶχε παρακινήσει, ἐπορεύθησαν μαζῆ μὲ τὸν Σαούλ.

Μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἐπέστρεψεν εἰς τὸ σπίτι του, εἰς τὴν Γαβαὰ καὶ ὁ Σαούλ. Ὡρισμένοι δὲ γενναῖοι καὶ ἰσχυροὶ ἄνδρες, ποὺ συνεκίνησε τὰς καρδίας των ὁ Κύριος, ἐνθουσιάσθηκαν καὶ ἀκολούθησαν τὸν Σαοὺλ ὡς τιμητικὴ φρουρά του.

Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτὰ τὰ σημεῖα εὑρέθησαν καὶ μερικοὶ ἀσεβεῖς ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἶπαν περιφρονητικῶς· «ποῖος εἶναι αὐτὸς ὁ Σαούλ, ὁ ὁποῖος θὰ μᾶς σώσῃ;» Ἔτσι δὲ περιεφρόνησαν τὸν Σαοὺλ καὶ δὲν προσέφεραν κανένα δῶρον πρὸς αὐτὸν ὡς πρὸς βασιλέα.

Μερικοὶ ὅμως, ποὺ ἦσαν πονηροὶ καὶ ἀχρεῖοι, εἶπαν: «Ποιὸς εἶναι αὐτός, ποὺ θὰ μᾶς σώσῃ;» Καὶ ἔδειξαν περιφρόνησιν πρὸς τὸ πρόσωπόν του καὶ δὲν τοῦ προσέφεραν δῶρα διὰ τὴν ἐκλογήν του ὡς βασιλέως τὴν Μασσηφάθ.

Ἕνα μῆνα ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ὁ Νάας ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀμμωνιτῶν ἐπροχώρησε μὲ στρατὸν πρὸς βορρᾶν καὶ ἐστρατοπέδευσε πλησίον τῆς Ἰαβὶς τῆς πρωτευούσης τῆς χώρας Γαλαάδ. Οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ κάτοικοι τῆς Ἰαβίς, εἶπαν πρὸς τὸν Νάας τὸν Ἀμμωνίτην· «κάμε συμφωνίαν φιλίας μὲ ἡμᾶς καὶ ἡμεῖς θὰ γίνωμεν δοῦλοι σου.

Ἕνα μῆνα περίπου μετὰ τὴν ἀνακήρυξιν τοῦ Σαοὺλ ὡς βασιλέως συνέβη τὸ ἑξῆς: Ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀμμωνιτῶν, ποὺ ἐλέγετο Νάας, ἀνέβηκε μὲ τὸν στρατόν του πρὸς βορρᾶν, ὅπου διέμεναν οἱ Ἰσραηλῖται, καὶ ἐστρατοπέδευσεν ἀπέναντι ἀπὸ τὴν πόλιν τῶν Ἑβραίων Ἰαβίς, ποὺ ἦτο πρωτεύουσα τῆς ἐπαρχίας Γαλαάδ. Εἶπαν τότε ὅλοι οἱ ἄνδρες τῆς Ἰαβὶς πρὸς τὸν Ἀμμωνίτην Νάας: «Ἂς μὴ πολεμήσωμεν. Δέξου νὰ συμφωνήσῃς μαζί μας καὶ εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ γίνωμεν δοῦλοι σου».

Ὁ Νάας μὲ ἀγερωχίαν πολλὴν ἀπήντησε πρὸς αὐτούς· «ἰδοὺ ὑπὸ ποῖον ὅρον θὰ κλείσω συμφωνίαν φιλίας μαζῆ σας· ἂν θὰ βγάλω τὸ δεξὶ μάτι ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἔτσι θὰ προσάψω ἐντροπὴν εἰς ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ».

Ὁ Νάας ὅμως, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀμμωνιτῶν, τοὺς ἔδωσε τὴν ἑξῆς ἀπάντησιν: «Δέχομαι τὴν πρότασίν σας νὰ συνάψωμεν εἰρηνικὴν συμφωνίαν, ὑπὸ ἕνα ὅμως ὅρον: Νὰ βγάλω τὸ δεξιὸ μάτι ὅλων σας, ὥστε νὰ ἐξευτελίσω τὸ ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ».

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἰαβὶς ἀπήντησαν εἰς αὐτόν· «δῶσε μας προθεσμίαν ἑπτὰ ἡμερῶν, διὰ νὰ στείλωμεν ἀγγελιοφόρους εἰς ὅλην τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἐὰν δὲ δὲν παρουσιασθῇ κανεὶς νὰ μᾶς σώσῃ, θὰ ἐξέλθωμεν καὶ θὰ παραδοθῶμεν χωρὶς ὄρους εἰς τὰ χέρια σας».

Τοῦ εἶπαν τότε οἱ ἄνδρες τῆς Ἰαβίς: «Δός μας προθεσμίαν ἑπτὰ ἡμερῶν, διὰ νὰ ἀποστείλωμεν ἀγγελιαφόρους μας εἰς ὅλην τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ νὰ ἀνακοινώσωμεν τὰ ὅσα μᾶς εἶπες. Καὶ ἐὰν δὲν ἔλθῃ κανεὶς νὰ μᾶς βοηθήσῃ καὶ νὰ μᾶς σώσῃ, θὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν πόλιν μας καὶ θὰ ἔλθωμεν πρὸς σᾶς ὡς δοῦλοι σας».

Ἀγγελιαφόροι τῆς Ἰαβὶς μετέβησαν εἰς Γαβαά, πλησίον τοῦ Σαούλ, καὶ ἀνέφεραν τὴν δεινὴν θέσιν των ἐνώπιον ὅλου τοῦ ἐκεῖ λαοῦ. Ὅλος ὁ λαός, μόλις ἤκουσαν τὴν φοβερὰν θέσιν των, ἐφώναξαν δυνατὰ καὶ ἔκλαυσαν.

Ἔρχονται λοιπὸν οἱ ἀγγελιαφόροι εἰς τὴν Γαβαά, ὅπου διέμενεν ὁ Σαούλ, καὶ ἀνακοινώνουν ὅσα εἶχαν νὰ εἰποῦν ἐνώπιον τοῦ λαοῦ. Εἰς τὸ ἄκουσμα αὐτῶν τῶν εἰδήσεων ἐφώναξαν δυνατὰ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ, καὶ ἔκλαυσαν.

Καὶ ἰδού, ὁ Σαοὺλ ἐπέστρεφεν ἀπὸ τοὺς ἀγρούς του, ὅταν ἡ ἡμέρα εἶχε πλέον προχωρήσει. Ἠρώτησε τότε· «διατί κλαίει αὐτὸς ὁ λαός;» Ἀνέφεραν εἰς αὐτὸν τὰ λόγια τῶν κατοίκων τῆς Ἰαβίς.

Ἐκείνην δὲ ἀκριβῶς τὴν στιγμὴν ἔρχοταν ἀπὸ τὸ χωράφι του ὁ Σαούλ, ἀφοῦ ἤδη εἶχεν ἀνέβη ὁ ἥλιος εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἐρώτησεν ὁ Σαούλ: «Τί συνέβη καὶ κλαίει ὁ λαός;» Τοῦ ἀνεκοίνωσαν τότε λεπτομερῶς αὐτὰ ποὺ εἶπαν οἱ ἄνδρες, ποὺ εἶχαν ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἰαβίς.

Ὁ Σαούλ, ἀμέσως μόλις ἤκουσε τὰ λόγια αὐτά, συνηρπάσθη ἀπὸ πνεῦμα Θεοῦ, ὠργίσθη μὲ πάρα πολὺ μεγάλον θυμὸν ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ τοῦ Νάας.

Καὶ μόλις τὰ ἄκουσε αὐτὰ ὁ Σαούλ, ἦλθε ἑξαφνικὰ ἐπάνω του καὶ τὸν ἐκυρίευσε τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου καὶ ὠργίσθη καὶ ἐθύμωσε πολὺ ἐνάντιον τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Ἐπῆρε δύο ἀγελάδας τὰς διεμέλισε καὶ τὰ κομμάτια των ἀπέστειλε μὲ ἀγγελιαφόρους εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ λέγων· «ἐκεῖνος, ποὺ δὲν θὰ ἀκολουθήσῃ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν Σαμουὴλ εἰς τὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν, αὐτὸς θὰ τιμωρηθῇ· αὐτὴν τὴν τύχην θὰ ἔχουν τὰ βόδια του». Τρόμος δὲ ἀπὸ Θεοῦ ἔπεσεν εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ ὅλοι ἐφώναζαν, ὡς ἐὰν ἦσαν ἐνας ἄνθρωπος, καὶ ἐδέχθησαν τὴν πρόσκλησιν τοῦ Σαούλ.

Καὶ ἐπῆρε δύο βόδια καὶ τὰ ἐτεμάχισε καὶ ἔστειλε τὰ κομμάτια μὲ ἀγγελιαφόρους εἰς ὅλην τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ εἶπε: «Θὰ λέγετε τὰ ἑξῆς ἐκεῖ ποὺ θὰ πηγαίνετε: Ὁποιοσδήποτε δὲν ἔρχεται νὰ παραταχθῇ εἰς πόλεμον πίσω ἀπὸ τὸν Σαοὺλ καὶ πίσω ἀπὸ τὸν Σαμουήλ, θὰ ἴδῃ σύντομα νὰ κομματιάζωνται ἔτσι τὰ βόδια του ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς». Μὲ τὴν ἐπίδρασιν δὲ τοῦ Θεοῦ ἐκυριεύθησαν ἀμέσως οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ ἔκστασιν, φόβον καὶ συγκίνησιν, καὶ ἐφώναξαν συγκινημένοι καὶ ἀποφασισμένοι διὰ πόλεμον ὅλοι μαζὶ σὰν ἕνας ἄνθρωπος.

Συνεκέντρωσεν ὁ Σαοὺλ εἰς Ἀβιεζέκ, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς ὑψηλὸν τόπον, ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, οἱ ὁποῖοι ἀνῆλθον εἰς ἑξακοσίας χιλιάδας ἀνδρῶν. Μόνη ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα ἔδωσε στρατιώτας, οἱ ὁποῖοι ἀνῆλθον εἰς ἑβδομήκοντα χιλιάδας ἄνδρας.

Ἔκανε δὲ ὁ Σαοὺλ ἐπιθεώρησιν καὶ καταμέτρησιν τῶν πολεμιστῶν εἰς τὴν πόλιν Ἀβιεζέκ, ποὺ εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὸ ὕψωμα Βαμᾶ, καὶ διεπίστωσεν ὅτι ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἦσαν ἑξακόσιαι χιλιάδες ἄνδρες. Εἰδικῶς ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰούδα εἶχαν συγκεντρωθὴ ἑβδομῆντα χιλιάδες ἄνδρες.

Ὁ Σαοὺλ εἶπε τότε εἰς τοὺς ἀγγελιαφόρους τῆς Ἰαβίς· «αὐτὰ θὰ πῆτε εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἰαβίς· Αὔριον τὸ πρωΐ, μόλις ὁ ἥλιος ἀρχίσῃ νὰ θερμαίνῃ, ἡ σωτηρία σας θὰ γίνῃ πραγματικότης». Οἱ ἀγγελιαφόροι ἦλθον εἰς τὴν πόλιν των τὴν Ἰαβὶς καὶ ἀνήγγειλαν εἰς τοὺς κατοίκους αὐτά, καὶ ὅλοι ἐχάρησαν.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ εἰς τοὺς ἀγγελιαφόρους, ποὺ εἶχαν ἔλθει: «Αὐτὰ θὰ πῆτε εἰς τοὺς ἄνδρας τῆς Ἰαβίς, ποὺ σᾶς ἀπέστειλαν: Αὔριον καὶ μόλις θ ἀνέβη ψηλὰ ὁ ἥλιος καὶ θὰ ζεσταίνπῃ, κατὰ τὸ μεσημέρι, θὰ σωθῆτε ἀπὸ τὸν κίνδυνον». Καὶ ἐπέστρεψαν οἱ ἀγγελιαφόροι εἰς τὴν πόλιν των καὶ ἀνεκοίνωσαν τὰ νέα εἰς τοὺς ἄνδρας τῆς Ἰαβὶς καὶ ἐγέμισαν ὅλοι ἀπὸ χαράν.

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἰαβὶς εἶπαν εἰς τὸν Νάας τὸν Ἀμμωνίτην· «αὔριον θὰ ἐξέλθωμεν ἀπὸ τὴν πόλιν μας καὶ κάμετέ μας, ὅπως σᾶς ἀρέσει».

Κατόπιν αὐτῶν εἶπαν οἱ ἄνδρες τῆς Ἰαβὶς εἰς τὸν Νάας, τὸν βασιλέα τῶν Ἀμμωνιτῶν: «Αὔριον θὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν πόλιν μας καὶ θὰ ἔλθωμεν κοντ σας καὶ συμπεριφερθῆτε ἀπέναντί μας, ὅπως νομίζετε καλύτερον».

Κατὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν ὁ Σαοὺλ διήρεσε τὸν στρατόν του εἰς τρία τμήματα καὶ ἐπετέθη μὲ δύναμιν εἰς τὸ κέντρον τῆς παρατάξεως τῶν Ἀμμωνιτῶν κατὰ τὰς πρωϊνὰς ὥρας. Οἱ Ἰσραηλῖται θαρραλέοι ἐκτυποῦσαν καὶ ἐφόνευαν τοὺς ἐχθρούς των, μέχρις ὅτου ἐζέστανεν ἡ ἡμέρα. Οἱ ἀπομείναντες ἀπὸ τοὺς Ἀμμωνίτας διεσκορπίσθησαν καὶ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ τόσον μεγάλον φόβον, ὥστε δὲν ὑπῆρχον οὔτε δύο μαζῆ.

Τὴν ἑπομένην λοιπὸν ἡμέραν ἐχώρισεν ὁ Σαοὺλ τὸν στρατόν του εἰς τρία τμήματα καὶ ἐπροχώρησαν μέσα εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν ἐχθρῶν κατὰ τὰ χαράματα, ἐνῶ διαρκοῦσε ἀκόμη ἡ τελευταῖα νυκτερινὴ σκοπιά. Καὶ ἐσκότωναν τοὺς Ἀμμωνίτας, ἕως ὅτου ἐζεστάθη ἡ ἡμέρα ἀπὸ τὸν ἥλιον. Ὅσοι δὲ Ἀμμωνῖται ἐγλύτωσαν ἀπὸ τὸ μαχαίρι τῶν Ἰσραηλιτῶν, διεσκορπίσθησαν κατὰ τέτοιον τρόπον, ὥστε νὰ μὴ εὑρίσκωνται πλέον οὔτε δύο ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὸν ἴδιον τόπον.

Ὁ λαὸς εἶπε τότε πρὸς τὸν Σαμουήλ· «ποῖοι εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι εἶπαν ὅτι ὁ Σαοὺλ δὲν θὰ εἶναι βασιλεύς μας; Φέρετε αὐτοὺς τοὺς ἄνδρας ἐδῶ, διὰ νὰ τοὺς φονεύσωμεν».

Καὶ εἶπαν οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὸν Σαμουήλ: «Ποιὸς εἶναι αὐτός, ποὺ εἶπεν ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνῃ βασιλεύς μας ὁ Σαούλ; Παράδωσέ μας τοὺς ἄνδρας αὐτούς, ποὺ τὸ εἶπαν, διὰ νὰ τοὺς ἐξοντώσωμεν».

Ὁ Σαοὺλ ὅμως εἶπε· «κανεὶς δὲν θὰ φονευθῇ κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, διότι σήμερον ὁ Κύριος ἔστειλε τὴν σωτηρίαν εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ: «Ὄχι, δὲν θὰ τιμωρηθῇ μὲ θάνατον κανεὶς κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, διότι σήμερα μᾶς ἐχάρισε ὁ Κύριος τὴν νίκην καὶ ἐλύτρωσε τὸν Ἰσραήλ».

Ὁ Σαμουὴλ εἶπε πρὸς τὸν λαόν· «ἂς πᾶμε εἰς τὰ Γάλγαλα, διὰ νὰ ἐγκαινιάσωμεν ἐπισήμως τὴν ἐκλογὴν τοῦ Σαοὺλ ὡς βασιλέως».

Καὶ ὡμίλησεν ὁ Σαμουὴλ πρὸς τὸν λαὸν καὶ εἶπεν: «Ἂς πᾶμε εἰς τὰ Γάλγαλα, διὰ νὰ κάνωμεν ἐκεῖ τὰ ἐγκαίνια καὶ τὴν ἐπίσημον ἔναρξιν τῆς βασιλείας».

Πράγματι μετέβησαν εἰς τὰ Γάλγαλα, ὅπου ὁ Σαμουὴλ ἔχρισε δι’ ἐλαίου τὸν Σαοὺλ βασιλέα εἰς τὰ Γάλγαλα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ ὁ Σαμουὴλ προσέφερε διαφόρους θυσίας καὶ θυσίας εἰρηνικὰς πρὸς τὸν Κύριον. Ηὐφράνθησαν δὲ πάρα πολὺ ὁ Σαμουὴλ καὶ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός.

Καὶ ἐπῆγαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὰ Γάλγαλα καὶ ἐκεῖ, ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον τὸν Κυρίου, ποὺ ὑπῆρχεν εἰς τὰ Γάλγαλα, ὁ Σαμουὴλ ἔχρισε βασιλέα τὸν Σαούλ. Προσέφερε δὲ ἐκεῖ, ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, θυσίας πολλάς, καὶ μάλιστα θυσίας εἰρηνικὰς πρὸς ἐκδήλωσιν εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Κύριον. Καὶ ἔνοιωσαν ἐξαιρετικὴν χαρὰν καὶ ὁ Σαμουὴλ καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται.

Εἶπε τότε ὁ Σαμουὴλ πρὸς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας· «ἰδού, ἐγὼ ἤκουσα τὸ αἴτημά σας, ὅλα ὅσα μοῦ εἴπατε, καὶ ἐγκατέστησα ὡς κυβερνήτην σας βασιλέα.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ πρὸς τοὺς τοὺς Ἰσραηλίτας: «Νά, λοιπὸν ποὺ σᾶς ἄκουσα καὶ ἔκαμα δεκτὸν τὸ αἴτημά σας. Ἐπρόσεξα ὅλα, ὅσα μου εἴπατε, καὶ ἐγκατέστησα βασιλέα, διὰ νὰ βασιλεύῃ εἰς τὴν χώραν σας.

Καὶ τώρα ἰδού, ὁ βασιλεύς σας πηγαινοέρχεται ἀναμεταξύ σας. Ἐγὼ ὅμως ἔχω γηράσει πλέον καὶ πρέπει νὰ ἀναπαυθῶ. Τὰ παιδιά μου εὑρίσκονται μεταξύ σας, χωρὶς νὰ ἔχουν καμμίαν ἀξίωσιν διὰ νὰ μὲ διαδεχθοῦν εἰς τὴν ἐξουσίαν. Ἐγὼ ἐπέρασα τὴν ζωήν μου ἐνώπιόν σας ἀπὸ τῆς νεότητός ἕως τὴν ἡμέραν αὐτήν.

Καὶ τώρα νά, ὁ βασιλεύς σας ζῇ καὶ κινεῖται ἐμπρός σας. Ἐγὼ πλέον ἔχω γηράσει καὶ ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ καθήσω εἰς τὴν ἄκρην μου καὶ νὰ ἀναπαυθῶ. Οἱ υἱοί μου, ὅπως ξέρετε, ζοῦν ἀνάμεσά σας. Εἶναι γνωστὸν ἐπίσης ὅτι ἔζησα τὴν ζωήν μου μαζί σας ἀπὸ τὴν νεανικήν μου ἡλικίαν μέχρι σήμερα.

Ἰδοὺ ἐγὼ θέτω τώρα τὸν ἑαυτόν μου καὶ τὴν συμπεριφοράν μου ὡς Κριτοῦ ὑπὸ τὴν κρίσιν σας. Ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ βασιλέως εἴπατε ἐλεύθερα, ἐὰν ἔχετε κανένα παράπονον ἐναντίον μου. Μήπως τυχὸν καὶ ἀφῄρεσα τὸν μόσχον ἀπὸ κανένα σας, ἢ τὸν ὄνον του; Μήπως ἐτυράννησα ἢ ἁπλῶς ἐπίεσα κανένα ἀπὸ σᾶς; Μήπως ἐπῆρα δῶρον ἀπὸ κάποιον, διὰ νὰ ἐξιλεωθῇ αὐτὸς ἀπέναντί μου ἢ ἐπῆρα ἔστω καὶ ὑποδήματα; Ἐὰν σᾶς ἔχω ἀδικήσει εἰπέτε τὸ, διὰ νὰ ἐπιστρέψω εἰς σᾶς ὅ,τι ἀδίκως ἔλαβα».

Εἶμαι λοιπὸν τώρα εἰς τὴν διάθεσίν σας. Νὰ πῆτε ὀτιδήποτε ἔχετε ἐναντίον μου ἐδῶ, ἐμπρὸς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου καὶ ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλέα, ποὺ ἔχρισεν Ἐκεῖνος. Μήπως ἐπῆρα τὸ μοσχάρι κανενός, ἢ ἐπῆρα κανενὸς τὸν ὄνον; Μήπως ἐτυράννησα κάποιον ἀπὸ σᾶς, ἢ ἐπίεσα καὶ ἐστενοχώρησα ὁποιονδήποτε; Μήπως ἐπῆρα χρήματα ἢ ὑπόδημα ἀπὸ κάποιον σὰν δῶρον, διὰ νὰ τὸν ἐξιλεώσω δῆθεν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐκμεταλλευθῶ ἔτσι τὴν εὐλάβειάν του, ἢ καὶ νὰ τὸν ἀθωώσω; Νὰ καταγγείλετε ὀτιδήποτε ἔχετε ἐναντίον μου καὶ θὰ τὰ ἐπανορθώσω ὅλα. Θὰ πληρώσω τὰς τυχὸν ἀδικίας μου ἀπέναντί σας».

Ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἀπήντησε πρὸς τὸν Σαμουήλ· «οὔτε μᾶς ἠδίκησες, οὔτε μᾶς ἐτυράννησες, οὔτε μᾶς συνέτριψες καὶ τίποτε δὲν ἐπῆρες ἀπὸ τὰ χέρια κανενός».

Καὶ εἶπαν εἰς τὸν Σαμουὴλ οἱ Ἰσραηλῖται: «Δὲν μᾶς ἀδίκησες, οὔτε μᾶς ἐτυράννησες, οὔτε μᾶς ἐπλήγωσες καὶ δὲν μᾶς ἐταπείνωσες ποτέ. Ποτὲ ἐπίσης δὲν ἐπῆρες χρήματα ἢ ἄλλο δῶρον ἀπὸ τὸ χέρι κανενός μας».

Ὁ Σαμουὴλ εἶπε τότε πρὸς τὸν λαόν· «ἐπομένως εἶναι μάρτυς ἐνώπιόν σας ὁ Κύριος καὶ ὁ χρισθεὶς βασιλεὺς Σαοὺλ κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, ὅτι τίποτε τὸ ἄδικον δὲν εὑρήκατε εἰς τὴν ζωήν μου καὶ τὰς χεῖρας μου». Ὁ λαὸς ἀπήντησε· «ναί, μάρτυρες τῶν ὅσων εἴπομεν εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ὁ βασιλεύς μας».

Ἀπεκρίθη τότε ὁ Σαμουὴλ πρὸς τὸν λαόν: «Εἶναι μάρτυς μεταξύ σας σήμερα ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι ἐδῶ παρὼν μὲ τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης, καθὼς ἐπίσης εἶναι μάρτυς καὶ ὁ βασιλεύς, ποὺ ἐχρίσθη ἀπὸ Ἐκεῖνον, ὅτι κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν δὲν εὑρήκατε νὰ ἔχω διαπράξει κάτι κακὸν εἰς τὴν ζωήν μου». Καὶ ἐκεῖνοι ἀπήντησαν μὲ ἕνα στόμα: «Μάλιστα! Ὁ Θεὸς καὶ ὁ βασιλεὺς εἶναι μάρτυρες καὶ βεβαιώνουν τὴν ἀθῳότητά σου».

Ὁ Σαμουὴλ ὡμίλησε τότε πρὸς τὸν λαὸν καὶ εἶπε· «μάρτυς εἶναι πράγματι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἔφερεν εἰς τὴν ζωὴν τὸν Μωϋσῆν καὶ τὸν Ἀαρὼν καὶ ὁ ὁποῖος ἔβγαλε τοὺς προγόνους μας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Καὶ ὡμίλησε πάλιν πρὸς τὸν λαὸν ὁ Σαμουὴλ καὶ εἶπεν: «Ἔχω μάρτυρα ὑπὲρ ἐμοῦ τὸν Κύριον, ποὺ ἔφερεν εἰς τὴν ζωὴν καὶ ἀνέδειξε τὸν Μωϋσῆν καὶ τὸν Ἀαρὼν καὶ ἐσήκωσε καὶ ἔβγαλε ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον τοὺς πατέρας μας.

Καὶ τώρα ἐλᾶτε καὶ σταθῆτε νὰ σᾶς δικάσω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ νὰ διακηρύξω τὴν ἀχαριστίαν σας ἀπέναντι τῆς καλωσύνης τοῦ Κυρίου καὶ τῆς δικαιοσύνης τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος ἔδειξεν εἰς σᾶς καὶ εἰς τοὺς προγόνους σας.

Σταθῆτε λοιπὸν τώρα ἐδῶ καὶ θὰ σᾶς δικάσω. Θὰ σᾶς κρίνω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ θὰ διακηρύξω πρὸς σᾶς ὅλην τὴν δικαιοσύνην καὶ τὰς ἐκδηλώσεις τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, ὅσα ἔκανε δηλαδὴ διὰ σᾶς καὶ τοὺς πατέρας σας.

Ὅταν ὁ Ἰακὼβ μαζῆ με τὰ παιδιά του εἰσῆλθον εἰς τὴν Αἴγυπτον, οἱ Αἰγύπτιοι τοὺς ἐπίεσαν καὶ τοὺς ἐξουθένωσαν. Τότε οἱ πρόγονοί μας ἐβόησαν διὰ τῆς προσευχῆς των πρὸς τὸν Κύριον ζητοῦντες ἀπελευθέρωσιν. Ὁ Κύριος ἔστειλε τὸν Μωϋσῆν καὶ τὸν Ἀαρών, οἱ ὁποῖοι ἔβγαλαν πράγματι τοὺς προπάτορας μας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ τοὺς ἔφερεν ὁ Θεὸς καὶ τοὺς ἐγκατέστησεν εἰς τὸν τόπον αὐτόν, εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας.

Ἐνθυμηθῆτε ὅτι, ὅταν ἐγκατεστάθη εἰς τὴν Αἴγυπτον ὁ Ἰακὼβ καὶ οἱ υἱοί του καὶ τοὺς ἐτυράννησαν καὶ τοὺς ἐταπείνωσαν οἱ Αἰγύπτιοι καὶ ἐκραύγασαν πρὸς τὸν Κύριον μέσα εἰς τὰς ταλαιπωρίας των οἱ πατέρες μας, ὁ Κύριος ἀπέστειλε τὸν Μωϋσῆν καὶ τὸν Ἀαρὼν καὶ ἔβγαλαν ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον τοὺς πατέρας μας. Τοὺς ἔφερε δὲ ὁ Κύριος καὶ τοὺς ἐγκατέστησε μονίμως εἰς τὸν τόπον αὐτόν, ὅπου εὑρισκόμεθα τώρα.

Ἐκεῖνοι ὅμως ἐλησμόνησαν τὸν Θεὸν καὶ διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς τοὺς παρέδωσεν ὡς δούλους εἰς τὰ χέρια τοῦ Σισάρα, τοῦ ἀρχιστρατήγου τοῦ βασιλέως Ἰαβίν, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴν ἔδραν του εἰς τὴν πόλιν Ἀσώρ. Τοὺς παρέδωσεν ἐπίσης ὡς δούλους εἰς τὴν ἐξουσίαν τῶν Φιλισταίων καὶ εἰς τὴν ἐξουσίαν τοῦ βασιλέως τῶν Μωαβιτῶν, ἐναντίον τῶν ὁποίων καὶ ἐπολέμησαν, ἀλλὰ ματαίως.

Οἱ πατέρες μας ὅμως ἐξέχασαν καὶ ἐγκατέλειψαν Κύριον τὸν Θεόν των καὶ Ἐκεῖνος, διὰ νὰ τιμωρηθοῦν καὶ παιδαγωγηθοῦν, τοὺς παρέδωσεν εἰς τὰ χέρια τοῦ Σισάρα, ποὺ ἦτο ἀρχιστράτηγος τοῦ βασιλέως τῆς Ἀσὼρ Ἰαβίν, καὶ εἰς τὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων καὶ εἰς τὰ χέρια τοῦ βασιλέως τῆς Μωὰβ καὶ ἐπολέμησαν μὲ αὐτούς.

Παρεκάλεσαν τότε τὸν Κύριον καὶ ἐβόησαν πρὸς αὐτόν· Ἡμαρτήσαμεν, διότι ἐγκατελείψαμεν τὸν Κύριον καὶ ἐλατρεύσαμεν τὰ ἀγάλματα τοῦ Βάαλ, τὰ ἱερὰ ἄλση καὶ τὰ ἀγάλματα τῆς Ἀστάρτης, καὶ τώρα γλύτωσέ μας ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν μας καὶ ὑποσχόμεθα νὰ λατρεύσωμεν σέ.

Μέσα δὲ εἰς τὰς θλίψεις, ποὺ ὑπέφεραν ἀπὸ τοὺς ἐχθροώς των, ἐφώναζαν μὲ πόνον ψυχῆς καὶ ἔλεγαν: «Ἀναγνωρίζομεν ὅτι ἔχομεν ἁμαρτήσει, μὲ τὸ νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὸν Κύριον καὶ νὰ προσκυνήσωμεν τὰ εἴδωλα τοῦ Βάαλ καὶ νὰ λατρεύσωμεν τοὺς ψευδεῖς θεοὺς εἰς τὰ ἄλση. Τώρα ὅμως, Κύριε, λύτρωσέ μας ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν μας καὶ θὰ σὲ λατρεύωμεν εἰς τὸ ἑξῆς ὡς μόνον Θεόν μας».

Ὁ Κύριος ἔστειλε τότε ἐλευθερωτὰς τοὺς Κριτὰς Γεδεών, Βαράκ, Ἰεφθάε καὶ ἐμὲ τὸν Σαμουὴλ καὶ σᾶς ἔβγαλεν ἀπὸ τὰ χέρια τῶν γύρω ἐχθρῶν μας καὶ ἔτσι τώρα σεῖς κατοικεῖτε ἐδῶ ἀσφαλεῖς καὶ ἥσυχοι.

Καὶ ἀπέστειλεν ὁ Κύριος τὸν Ἱεροβάαλ, ποὺ ἐλέγετο καὶ Γεδεών, καὶ τὸν Βαρὰκ καὶ τὸν Ἰεφθάε καὶ τὸν Σαμουὴλ καὶ μᾶς ἔβγαλε μέσα ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν μας, ποὺ μᾶς εἶχαν περικυκλώσει. Χάρις εἰς αὐτὴν τὴν βοήθειαν ἐζούσατε μέχρι τώρα ἀσφαλεῖς κάτω ἀπὸ τὴν προστασίαν τοῦ Κυρίου.

Καὶ ὅταν εἴδατε ὅτι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀμμωνιτῶν ἐπῆλθεν ἐναντίον σας, εἴπατε· Δὲν θέλομεν παρὰ ὁ βασιλεὺς νὰ μᾶς κυβερνᾷ, ἂν καὶ ὑπῆρχε βασιλεὺς ἰδικός σας, ὁ Κύριός μας.

Μόλις ὅμως εἴδατε τὸν Νάας, τὸν βασιλέα τῶν Ἀμμωνιτῶν, νὰ ἐπιτίθεται ἐναντίον σας, εἴπατε: «Ἀρκετὰ πλέον! Δὲν θέλομεν νὰ συνεχισθῇ αὐτὴ ἡ κατάστασις. Ἐπιθυμοῦμεν νὰ μᾶς διοικῇ εἰς τὸ ἑξῆς βασιλεύς». Δὲν μᾶς ἔλειπεν ὅμως ὁ Κυβερνήτης, διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ Θεός μας ἦτο ὁ βασιλεύς μας.

Καὶ τώρα ἰδοὺ ὁ βασιλεύς, τὸν ὁποῖον ἐξελέξατε νὰ σᾶς κυβερνᾷ. Ἰδοὺ σᾶς ἔδωκεν ὁ Κύριος βασιλέα.

Τώρα λοιπὸν νά, ὁ βασιλεὺς ποὺ ἐδιαλέξατε. Βλέπετε ὅτι συγκατέβη ὁ Κύριος καὶ σᾶς ἔδωσε βασιλέα, διὰ νὰ σᾶς διοικῇ.

Ἐὰν λοιπὸν τώρα φοβῆσθε τὸν Κύριον καὶ λατρεύετε αὐτὸν καὶ ὑπακούετε εἰς τὰς ἐντολάς του καὶ δὲν γογγύζετε διὰ τὰς ἐντολὰς τὰς ὁποίας αὐτὸς ἔχει ὁρίσει, τοὐναντίον δὲ σεῖς καὶ ὁ βασιλεύς σας συνεχίζετε νὰ ὑπακούετε εἰς τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου καὶ νὰ πορεύεσθε σύμφωνα μὲ αὐτάς, τότε ὁ Θεὸς θὰ σᾶς εὐλογήσῃ.

Ἐὰν λοιπὸν φοβῆσθε εἰς τὸ ἑξῆς καὶ ὑπολογίζετε τὸν Κύριον καὶ τὸν λατρεύετε καὶ ὑπακούετε εἰς τὰ προστάγματά του καὶ δὲν ἀντιδράσετε πρὸς αὐτά, ποὺ σᾶς παραγγέλλει ὁ Κύριος, καὶ ἀκολουθῆτε σταθερὰ καὶ σεῖς καὶ ὁ βασιλεύς, ποὺ σᾶς κυβερνᾷ, τὸν δρόμον ποὺ σᾶς ὑποδεικνύει ὁ Κύριος, σᾶς λέγω ὅτι ὅλα θὰ πηγαίνουν καλά. Θὰ ἔχετε τὴν εὐλογίαν τοῦ Κυρίου.

Ἐὰν ὅμως δὲν ὑπακούσετε εἰς τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου, γογγύζετε δὲ καὶ ἀνθίστασθε εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ἐντολῶν του, ἡ τιμωρὸς χεὶρ τοῦ Κυρίου βαρειὰ θὰ πέσῃ ἐπάνω σας καὶ ἐπάνω εἰς τὸν βασιλέα σας.

Ἐὰν ὅμως δὲν ὑπακούσετε εἰς τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου καὶ ἀντιδράσετε πρὸς αὐτά, ποὺ σᾶς παραγγέλλει ὁ Κύριος, τότε θὰ πέσῃ ἐπάνω σας καὶ ἐπάνω εἰς τὸν βασιλέα σας βαρὺ τὸ χέρι τοῦ Κυρίου καὶ θὰ τιμωρηθῆτε.

Καὶ τώρα σταθῆτε, νὰ ἰδῆτε τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸν γεγονός, τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος θὰ πραγματοποιήσῃ ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια σας.

Καὶ τώρα σταθῆτε καὶ ἰδῆτε τὸ μεγάλο θαῦμα, ποὺ θὰ κάνῃ ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια σας ὁ Κύριος, ποὺ ἐξουσιάζει τὰ πάντα.

Ἐποχὴ θερισμοῦ εἶναι τώρα καὶ ἐπομένως εἶναι ἐποχὴ ξηρασίας. Ἐγὼ ὅμως θὰ παρακαλέσω τὸν Κύριον καὶ θὰ δώσῃ ἀστραπὰς καὶ βροντὰς καὶ βροχήν. Ἀπὸ τὸ θαῦμα δὲ αὐτὸ θὰ πεισθῆτε, ὅτι ἡ ἁμαρτία, τὴν ὁποίαν διεπράξατε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἦτο μεγάλη, μὲ τὸ νὰ ζητήσετε δηλαδὴ διὰ τὸν ἑαυτόν σας καὶ νὰ ἔχετε βασιλέα, ὅπως τὰ γύρω σας εἰδωλολατρικὰ ἔθνη».

Δὲν εἶναι τώρα καιρός, ποὺ θερίζουν τὰ σιτάρια, δηλαδὴ ἐποχὴ ξηρασίας; Παρὰ ταῦτα ὅμως θὰ παρακαλέσω τὸν Κύριον καὶ θὰ στείλῃ ἀμέσως Ἐκεῖνος βροντὰς καὶ βροχὴν καὶ θὰ καταλάβετε καὶ θὰ διαπιστώσετε ὅτι ἡ ἁμαρτία σας, ποὺ διεπράξατε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μὲ τὸ νὰ ζητήσετε βασιλέα διὰ νὰ σᾶς κυβερνᾷ, εἶναι μεγάλη».

Πράγματι ὁ Σαμουὴλ παρεκάλεσε τὸν Κύριον καὶ ὁ Κύριος ἔδωσε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἀστραπὰς καὶ βροντὰς καὶ βροχήν. Ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἐφοβήθη πολὺ τὸν Θεὸν καὶ τὸν Σαμουήλ.

Καὶ παρεκάλεσεν ὁ Σαμουὴλ τὸν Κύριον καὶ ἔστειλεν ὁ Κύριος βροντὰς καὶ βροχὴν κατὰ τὴν ἰδίαν ἡμέραν. Καὶ ἐφοβήθησαν πολὺ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται τὸν Κύριον καὶ τὸν Σαμουήλ.

Ὅλος τότε ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς εἶπε πρὸς τὸν Σαμουήλ· «νὰ προσεύχεσαι πρὸς τὸν Θεὸν δι’ ἡμᾶς τοὺς δούλους σου, διὰ νὰ μὴ θανατωθῶμεν. Διότι μέσα εἰς ὅλας τὰς ἄλλας ἁμαρτίας μας προσεθέσαμεν καὶ αὐτήν, μὲ τὸ νὰ ζητήσωμεν διὰ τὸν ἑαυτόν μας βασιλέα».

Καὶ εἶπαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὸν Σαμουήλ: «Προσευχήσου χάριν ἡμῶν, τῶν δούλων σου, πρὸς Κύριον τὸν Θεόν σου, διὰ νὰ μὴ τιμωρηθῶμεν μὲ θάνατον, διότι εἰς ὅλας τὰς ἄλλας ἁμαρτίας μας ἔχομεν προσθέσει καὶ νέαν ἁμαρτίαν, μὲ τὸ νὰ ζητήσωμεν βασιλέα διὰ νὰ μᾶς κυβερνᾷ».

Ὁ Σαμουὴλ εἶπε πρὸς τὸν λαόν· «μὴ φοβεῖσθε τώρα. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι σεῖς διεπράξατε ὅλην αὐτὴν τὴν κακίαν ζητήσαντες βασιλέα, πλὴν ὅμως μὴ ἀπομακρύνεσθε ἀπὸ τὸν Κύριον, ἀλλὰ νὰ λατρεύετε τὸν Κύριον μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ πρὸς τὸν λαόν: «Μὴ φοβεῖσθε! Ἐκάνατε βεβαίως ὅλον αὐτὸ τὸ κακόν, πλὴν ὅμως προσέχετε εἰς τὸ ἑξῆς νὰ μὴ παρεκκλίνετε καὶ φύγετε ἀπὸ τὸν δρόμον τοῦ Κυρίου. Φροντίσατε νὰ λατρεύετε πλέον τὸν Κύριον μὲ ὅλην τὴν καρδιάν σας.

Μη ἀκολουθήσετε καὶ μὴ πορευθῆτε ὀπίσω ἀπὸ τὰ εἴδωλα, τὰ ὁποῖα εἰς τὴν πραγματικότητα εἶναι ἀνύπαρκτοι θεοὶ καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν κατορθώνουν ποτὲ νὰ φέρουν τίποτε εἰς πέρας καὶ δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ σᾶς ἁπαλλάξουν ἀπὸ τὰς συμφοράς σας, διότι δὲν εἶναι τίποτε εἶναι ἀνύπαρκτοι.

Καὶ μὴ ἀλλάξετε πορείαν, ὥστε νὰ ἀκολουθήσετε τοὺς ψευδεῖς καὶ ἀνυπάρκτους θεούς, ποὺ δὲν ἠμποροῦν νὰ κάνουν τίποτε καὶ ποὺ δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ βγάλουν κάποιον ἀπὸ μίαν δυσκολίαν του, διότι ἁπλούστατα οὔτε κἀν ὑπάρχουν.

Μὴ ἀποκαρδιώνεσθε ὅμως, διότι ὁ Κύριος χάριν τοῦ ὀνόματός του δὲν θὰ ἀπορρίψῃ τὸν λαόν του. Θὰ δείξῃ ἐπιείκειαν καὶ εὐσπλαγχνίαν πρὸς σᾶς, διότι σᾶς ἔχει προσλάβει ὡς ἰδιαίτερόν του λαόν.

Μὴ ἀνησυχεῖτε, διότι ὁ Κύριος δὲν πρόκειται νὰ ἀποδοκιμάσῃ καὶ νὰ παραπετάξῃ τὸν λαόν του, ἐπειδὴ τὸ ἀπαιτεῖ αὐτὸ τὸ μέγα κῦρος τοῦ Ὀνόματος Ἐκείνου, ποὺ εἶναι ὁ Ἐλεήμων. Ἕνεκα τοῦ ἐλέους του ἄλλως τε καὶ ἐπιεικῶς σᾶς ἐδιάλεξε ὁ Κύριος καὶ σᾶς ἔκανε λαὸν ἰδικόν του καὶ ὠνομάσθη Θεός σας.

Ἐγὼ δὲ ποτὲ δὲν θὰ διαπράξω τὴν ἁμαρτίαν νὰ σταματήσω προσευχόμενος διὰ σᾶς. Ἐξ ἀντιθέτου, θὰ ἐξακολουθῶ νὰ ὑπηρετῶ τὸν Κύριον, νὰ διδάσκω εἰς σᾶς τὴν καλὴν καὶ τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν τοῦ Κυρίου.

Ὡς πρὸς δὲ τὸν ἑαυτόν μου σᾶς λέγω ὅτι δὲν θέλω νὰ διαπράξω ποτὲ ἁμαρτίαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, μὲ τὸ νὰ ἀδιαφορήσω καὶ νὰ παύσω νὰ προσεύχωμαι διὰ σᾶς. Θὰ ὑπηρετῶ δὲ πιστὰ τὸν Κύριον καὶ θὰ σᾶς ὑποδεικνύω τὸν καλὸν καὶ εὐθὺν δρόμον τῆς ἀρετῆς, ποὺ προστάζει ὁ Κύοιος.

Σεῖς ὅμως νὰ φοβῆσθε τὸν Κύριον, νὰ λατρεύετε αὐτὸν ἐν ἀλήθείᾳ καὶ μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν, διότι εἴδατε ποίας καὶ πόσας θαυμαστὰς εὐεργεσίας ἔκαμε πρὸς σᾶς ὁ Θεός.

Πλὴν ὅμως πρέπει νὰ φοβῆσθε καὶ νὰ ὑπολογίζετε τὸν Κύριον καὶ νὰ τὸν λατρεύετε ἀληθινὰ καὶ μὲ ὅλην τὴν καρδιάν σας, διότι εἴδατε τὰ μεγαλεῖα του καὶ τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε πρὸς χάριν σας.

Ἐὰν ὅμως τυχὸν καὶ ἐκτραπῆτε καὶ ἐπιμείνετε εἰς τὴν κακίαν σας, τότε καὶ σεῖς καὶ ὁ βασιλεύς σας μαζῆ θὰ καταστραφῆτε».

Ἐὰν ὅμως προτιμήσετε νὰ ζῆτε μὲ κακίαν καὶ ὅχι ὅπως θέλει ὁ Κύριος, θὰ προστεθῆτε καὶ σεῖς καὶ ὁ βασιλεύς σας εἰς ἐκείνους, ποὺ ἐτιμωρήθησαν καὶ ἐξωντώθησαν».

Ὁ Σαοὺλ ἐξέλεξε ἀπὸ ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ὡς σωματοφύλακάς του τρεῖς χιλιάδας ἄνδρας. Ἀπὸ αὐτοὺς αἱ μὲν δύο χιλιάδες ἦσαν μαζῆ μὲ τὸν Σαοὺλ εἰς Μαχμάς, εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς Βαιθήλ. Οἱ ἄλλοι χίλιοι ἦσαν μαζῆ μὲ τὸν Ἰωνάθαν εἰς Γαβαὰ τῆς φυλῆς Βενιαμίν. Τοὺς ὑπολοίπους Ἰσραηλίτας ὁ Σαοὺλ ἔστειλε τὸν καθένα εἰς τὴν κατοικίαν του.

Καὶ ἐδιάλεξε διὰ τὸν ἑαυτόν του ὁ Σαοὺλ τρεῖς χιλιάδες πολεμιστὰς ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰσραήλ. Ἀπὸ τοὺς στρατιώτας αὐτοὺς οἱ μὲν δύο χιλιάδες ἦσαν μαζὶ μὲ τὸν Σαοὺλ εἰς τὴν θέσιν Μαχμάς, εἰς τὰ βουνὰ τῆς Βαιθήλ, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι χίλιοι μαζὶ μὲ τὸν Ἰωνάθαν εὑρίσκοντο εἰς τὴν θέσιν Γαβαὰ τῆς χώρας τῆς φυλῆς Βενιαμίν. Ὅλους δὲ τοὺς ἄλλους Ἰσραηλίτας τοὺς ἔστειλε καθένα εἰς τὸ σπίτι του.

Ὁ Ἰωνάθαν ἐκτύπησε τὸν Νασὶβ τὸν Φιλισταῖον, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο μὲ φρουρὰν εἰς ἕνα ὕψωμα. Οἱ Φιλισταῖοι ἐπληροφορήθησαν τὴν ἐπιχείρησιν του Ἰωνάθαν ἐναντίον τῆς φρουράς των. Ὁ Σαοὺλ ἐπῆρε θάρρος ἀπὸ τὴν νίκην αὐτὴν τοῦ Ἰωνάθαν καὶ διέταξε νὰ σαλπίσουν εἰς ὅλην τὴν χώραν τῆς Παλαιστίνης, ὅτι οἱ ἕως τώρα σκλαβωμένοι Ἰσραηλῖται ἐπανεστάτησαν ἐναντίον τῶν Φιλισταίων.

Μίαν ἡμέραν λοιπὸν ὁ Ἰωνάθαν ἐπετέθη καὶ ἐσκότωσε τὸν Νασίβ, ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς τῶν Φιλισταίων ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸ βουνό, πρᾶγμα ποὺ τὸ ἔμαθαν ἀμέσως οἱ Φιλισταῖοι. Ἐσάλπισε τότε πολεμικὸν σάλπισμα εἰς ὅλην τὴν χώραν ὁ Σαοὺλ καὶ ἐκαλοῦσε τὸν λαὸν νὰ ἐξεγερθῇ ἐναντίον τῶν κατακτητῶν Φιλισταίων καὶ ἔλεγε: «Δὲν εἴμεθα πλέον δοῦλοι τῶν ἀλλοφύλων! Δὲν τοὺς θεωροῦμεν κατακτητάς μας!»

Ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἐπληροφορήθησαν τὴν εἴδησιν, ὅτι ὁ Σαοὺλ προσέβαλε τὸν ἀλλόφυλον Νασὶβ καὶ ἐκυρίευσε τὸ φυλάκιον ἐκεῖνο τῶν Φιλισταίων, διὰ τοῦτο ὁ Ἰσραηλτικὸς λαὸς κατεφρονήθη περισσότερον ἀπὸ τοὺς Φιλισταίους. Ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἠκολούθησε τὸν Σαοὺλ καὶ συνεκεντρώθη εἰς τὰ Γάλγαλα.

Καὶ ἔμαθαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται τὰ νέα, ὅτι δηλαδὴ ἐκτύπησεν ὁ Σαοὺλ τὸν Φιλισταῖοι Νασὶβ καὶ ὅτι οἱ Ἰσραηλῖται ἔγιναν περισσότερον μισητοὶ εἰς τοὺς Φιλισταίους. Μετὰ τὰς πληροφορίας αὐτὰς οἱ Ἰσραηλῖται ἀνέβηκαν εἰς τὰ Γάλγαλα καὶ ἀκολούθησαν τὸν Σαούλ, ἕτοιμοι διὰ πόλεμον.

Οἱ Φιλισταῖοι συνηθροίσθησαν, διὰ νὰ πολεμήσουν τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἀνέβησαν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν μὲ τριάκοντα χιλιάδας πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἓξ χιλιάδας ἱππεῖς καὶ μὲ στρατὸν τόσον κατὰ τὸ πλῆθος, ὅση εἶναι ἡ ἄμμος ἡ πλησίον τῆς θαλάσσης. Οἱ Φιλισταῖοι συνεκεντρώθησαν καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς Μαχμάς, ἀπέναντι καὶ πρὸς νότον τῆς Βαιθωρών.

Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι ἐσυνάχθηκαν διὰ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἐπῆραν τὸν δρόμον πρὸς τὰ ὑψώματα τῶν Γαλγάλων, ὅπου εὑρίσκοντο οἱ Ἰσραηλῖται, τριάντα χιλιάδες ἅρματα καὶ ἕξι χιλιάδες ἱππεῖς καὶ πλῆθος πεζοί, σὰν τοὺς κόκκους τῆς ἄμμου εἰς τὴν παραλίαν. Ἀνέβηκαν λοιπὸν καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν Μαχμάς, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Βαιθωρών, πρὸς νότον.

Οἱ Ἰσραηλῖται, ὀλιγάριθμοι καθὼς ἦσαν, ὅταν εἶδαν ὅτι εὑρίσκοντο εἰς ἀδυναμίαν νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τόσον πολλῶν ἐχθρῶν, ἐκρύβησαν ἄλλοι εἰς τὰ σπήλαια, ἄλλοι εἰς τὰς μάνδρας, ἄλλοι εἰς τοὺς βράχους, ἄλλοι εἰς τοὺς βόθρους καὶ ἄλλοι εἰς τοὺς λάκκους.

Καὶ ἀντελήφθησαν οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰσραὴλ ὅτι τὰ πράγματα ἦσαν πολὺ δυσκόλα δι’ αὐτοὺς καὶ ὅτι δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἐμποδίσουν τὴν προέλασιν τῶν ἐχθρῶν. Διὰ τοῦτο ἐκρύβησαν οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὰ σπήλαια, εἰς τὰς μάνδρας, εἰς τοὺς βράχους, εἰς τοὺς βόθρους καὶ εἰς τοὺς λάκκους.

Μερικοὶ δὲ διέβησαν τὸν Ἰορδάνην ποταμὸν καὶ ἦλθαν εἰς τὴν χώραν Γὰδ καὶ τὴν χώραν Γαλαάδ. Ὁ Σαοὺλ ὅμως εὑρίσκετο ἀκόμη εἰς τὰ Γάλγαλα καὶ ὁ ἄλλος Ἰσραηλιτικὸς λαός, ὁ ὁποῖος τὸν ἀκολουθοῦσε, ἦτο καταπτοημένος.

Ὅσοι μάλιστα ἠμποροῦσαν νὰ φύγουν, ἐπέρασαν τὸν Ἰορδάνην καὶ ἔφθασαν εἰς τὰς περιοχὰς Γὰδ καὶ Γαλαάδ. Ὁ Σαοὺλ ὅμως παρέμεινεν ἀκόμη εἰς τὰ Γάλγαλα, ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν, ἦσαν ἀνήσυχοι καὶ τρομαγμένοι.

Ὁ Σαοὺλ ἐπερίμενε τὸν Σαμουὴλ ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Σαμουήλ, ἀλλὰ ἀκόμη δὲν εἶχεν ἔλθει ὁ Σαμουὴλ εἰς τὰ Γάλγαλα. Ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς διεσπάρη καὶ ἔφυγε μακρὰν ἀπὸ τὸν Σαούλ.

Καὶ ἐπερίμενεν ἐκεῖ ὁ Σαοὺλ ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας, συμφώνως πρὸς τὴν παραγγελίαν ποὺ τοῦ εἶχε δώσει ὁ Σαμουήλ. Ὁ Σαμουὴλ ὅμως καθυστέρησε νὰ ὑπάγῃ εἰς τὰ Γάλγαλα καὶ δι’ αὐτὸ διεσκορπίσθησαν οἱ ἄνδρες τοῦ Σαοὺλ καὶ ἔφυγαν ἀπὸ κοντά του.

Εἶπε τότε ὁ Σαούλ· «φέρετέ μου νὰ προσφέρω ἐγὼ θυσίαν ὁλοκαυτώματος καὶ θυσίαν εἰρηνικήν». Ὁ Σαοὺλ προσέφερε πράγματι τὴν θυσίαν τοῦ ὁλοκαυτώματος.

Προτοῦ δὲ νὰ κλείσῃ ἡ ἑβδόμη ἡμέρα, εἶπεν ὁ Σαούλ: «Φέρετέ μου τὰ ζῶα, διὰ νὰ προσφέρω θυσίαν ὁλοκαυτώσεως καὶ θυσίας εἰρηνικός». Καὶ προσέφερε πράγματι τὴν θυσίαν τῆς ὁλοκαυτώσεως.

Ὅταν ἐτελείωσε τὴν προσφορὰν τῆς θυσίας, ἦλθεν ὁ Σαμουήλ. Ὁ Σαοὺλ ἐβγῆκεν εἰς προϋπάντησίν του, διὰ νὰ τὸν χαιρετήσῃ εἰρηνικῶς.

Μόλις ὅμως ἐτελείωσε τὴν προσφορὰν τῆς θυσίας τοῦ ὁλοκαυτώματος, φθάνει εἰς τὴν πόλιν ὁ Σαμουήλ. Ἐβγῆκε τότε ἀμέσως ὁ Σαοὺλ διὰ νὰ τὸν προϋπαντήσῃ καὶ νὰ τὸν καλωσορίσῃ.

Ὁ Σαμουὴλ ἠρώτησε τότε τὸν Σαούλ· «τί ἔκαμες; Διατί ἐθυσίασες;» Ὁ Σαοὺλ ἀπήντησεν· «ἐθυσίασα διότι εἶδον ὅτι ὁ λαὸς διεσκορπίσθη μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ καὶ διότι ἀκόμη σὺ δὲν εἶχες ἔλθει, ὅπως μοῦ εἶχες ὑποσχεθῆ, κατὰ τὴν ὡρισμένην ἡμέραν. Καὶ ἐπὶ πλέον, διότι οἱ Φιλισταῖοι εὑρίσκονται εἰς Μαχμάς.

Ὁ Σαμουὴλ ὅμως τοῦ εἶπε: «Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔκανες;» Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σαούλ:«Προσέφερα θυσίαν, ἐπειδὴ εἶδα ὅτι διεσκορπίσθη ὁ λαὸς ἀπὸ κοντά μου καὶ σὺ δὲν ἦλθες μέσα εἰς τὴν ὡρισμένην προθεσμίαν τῶν ἡμερῶν ποὺ μοῦ καθώρισες, οἱ δὲ Φιλισταῖοι εἶχαν συγκεντρωθῇ εἰς τὴν Μαχμάς.

Ἐνώπιον αὐτῆς τῆς καταστάσεως ἐσκέφθην καὶ εἶπα· Τώρα θὰ ἐπέλθουν οἱ Φιλισταῖοι ἐναντίον μου εἰς Γάλγαλα καὶ ἀκόμη δὲν ἔχω παρακαλέσει τὸν Κύριον. Τότε ἐπίεσα τὸν ἑαυτόν μου καὶ ἀπεφάσισα καὶ ἐθυσίασα τὸ ὁλοκαύτωμα».

Καὶ εἶπα μέσα μου: Ἀπὸ στιγμῆς εἰς στιγμὴν θὰ πέσουν ἐπάνω μου εἰς τὰ Γάλγαλα οἱ Φιλισταῖοι καὶ δὲν προσευχήθηκα εἰς τὸν Κύριον, διὰ νὰ ζητήσω τὴν βοήθειάν του. Ἀναγκάσθηκα λοιπὸν καὶ ἀνέλαβα τὴν εὐθύνην καὶ προσέφερα τὴν θυσίαν τῆς ὁλοκαυτώσεως».

Ὁ Σαμουὴλ εἶπεν εἰς τὸν Σαούλ· «ἐνήργησες κατὰ τρόπον ἀνόητον καὶ ἁμαρτωλόν, διότι δὲν ἐσεβάσθης τὴν ἐντολήν μου, τὴν ὁποίαν ἐντολὴν ὁ Κύριος σὲ διέταξε. Ἐὰν δὲν ἐφέρεσο μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὁ Κύριος εἶχεν ἑτοιμάσει, ὥστε νὰ εἶναι παντοτεινὴ ἡ βασιλεία σου.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν Σαούλ: «Ἐνήργησες σὰν ἀνόητος. Δὲν σὲ ὠφελεῖ καθόλου αὐτὴ ἡ θυσία, ἐπειδὴ δὲν ἐτήρησες τὴν ἐντολήν μου, ποὺ ἦτο ἐντολὴ τοῦ Κυρίου πρὸς σέ. Μέχρι τώρα, ποὺ ἔδειξες τὸν πραγματικὸν ἑαυτόν σου, ὁ Κύριος σοῦ εἶχεν ἑτοιμάσει παντοτινὴν βασιλείαν εἰς τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, ἐὰν βεβαίως ἐπρόσεχες.

Ἀλλὰ τώρα ἡ βασιλεία σου δὲν θὰ παραμείνῃ πλέον εἰς σέ. Ὁ Κύριος θὰ ζητήσῃ καὶ θὰ εὕρῃ ἄνδρα, ὅπως τὸν ποθεῖ ὁ ἴδιος. Ὁ Κύριος θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν τὴν ἐντολὴν νὰ βασιλεύσῃ, ἐπειδὴ σὺ δὲν ἐτήρησες ὅσα σὲ διέταξεν ὁ Κύριος».

Τώρα ὅμως, ποὺ ἔκανες αὐτό, δὲν θὰ παραμείνῃ εἰς σὲ καὶ τὴν οἰκογένειάν σου ἡ βασιλεία σου. Θὰ ζητήσῃ ὁ Κύριος διὰ τὸν ἑαυτόν του ἄνθρωπον, ποὺ θὰ εἶναι ὅπως τὸν ποθεῖ ἡ καρδιά του. Καὶ θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος τὴν ἐντολὴν τῆς ἐξουσίας διὰ νὰ κυβερνᾷ τὸν λαὸν Του, ἐπειδὴ σὺ δὲν ἐτήρησες ὅσα σὲ διέταξεν ὁ Κύριος».

Ὁ Σαμουὴλ ἠγέρθη καὶ ἔφυγεν ἀπὸ τὰ Γάλγαλα ἀκολουθῶν τὸν δρόμον του. Οἱ ὑπόλοιποι ἄνδρες τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἠκολούθησαν τὸν Σαούλ, διὰ νὰ συναντήσουν τὸν στρατὸν καὶ ἀσφαλισθοῦν εἰς τὰ μετόπισθεν. Ὅταν αὐτοὶ ἦλθον ἀπὸ τὰ Γάλγαλα εἰς τὴν Γαβαά, τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ὁ Σαοὺλ ἐπιθεώρησε τὸν στρατόν του, ὁ ὁποῖος εὑρέθη μαζῆ του, καὶ εἶδε ὅτι ἦσαν ἑξακόσιοι μόνον ἄνδρες.

Μετὰ ταὐτὰ ἐσηκώθη ὁ Σαμουὴλ καὶ ἔφυγεν ἀπὸ τὰ Γάλγαλα καὶ ἐπῆρε τὸν δρόμον πρὸς τὴν κατοικίαν του. Ὅσοι δὲ ἀπέμειναν ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, ἀκολούθησαν τὸν Σαοὺλ καὶ ἀνέβηκαν μαζί του εἰς τὰ ὑψώματα, διὰ νὰ συναντήσουν τοὺς πολεμιστὰς καὶ νὰ ἐνωθοῦν μαζί των. Ὅταν ἔφθασαν ἀπὸ τὰ Γάλγαλα εἰς τὴν Γαβαὰ τῆς χώρας τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ἔκανε ὁ Σαοὺλ ἐπιθεώρησιν τοῦ στρατοῦ, ποὺ ἦτο μαζί του, καὶ διεπίστωσεν ὅτι ἦσαν ἑξακόσιοι περίπου ἄνδρες.

Ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν καὶ ὁ λαός, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο μαζῆ του, ἐκάθισαν εἰς τὴν Γαβαὰ τῆς φυλῆς Βενιαμὶν καὶ ἔκλαιον, ἐπειδὴ οἱ Φιλισταῖοι εἶχον πλέον στρατοπεδεύσει πλησίον των εἰς τὴν Μαχμάς.

Καὶ ἐκάθισαν ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ υἱὸς του ὁ Ἰωνάθαν καὶ οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἦσαν μαζί των, εἰς τὴν Γαβαὰ τῆς χώρας Βενιαμὶν καὶ ἐθρηνοῦσαν, ἐνῷ οἱ Φιλισταῖοι εἶχαν ἤδη στρατοπεδεύσει εἰς τὴν Μαχμάς.

Ἀπὸ κάποιον δὲ ἀγρὸν τῶν Φιλισταίων ἐβγῆκαν τρία τμήματα στρατοῦ τῶν ἀλλοφύλων, διὰ νὰ λεηλατήσουν τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν. Τὸ πρῶτον τμῆμα τοῦ ἐχθρικοῦ στρατοῦ ἐστράφη πρὸς τὴν ὁδόν, ἡ ὁποία ὠδηγοῦσε εἰς Γοφεράν, εἰς τὴν χώραν Σωγάλ.

Ἐβγῆκαν δὲ ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων στρατιῶται χωρισμένοι εἰς τρία τμήματα, διὰ νὰ καταστρέφουν τὴν χώραν. Τὸ ἕνα τμῆμα κατηυθύνθη πρὸς τὸν δρόμον, ποὺ ὡδηγοῦσε εἰς τὴν πόλιν Γοφερὰ τῆς χώρας Σωγάλ.

Τὸ δεύτερον τμῆμα τοῦ στρατοῦ ἐστράφη πρὸς τὴν πόλιν Βαιθωρὼν καὶ τὸ τρίτον τμῆμα τοῦ στρατοῦ ἔλαβε τὴν ὁδόν, ἡ ὁποία κατευθύνεται πρὸς τὴν Γαβαὰ τὴν πόλιν Γαὶ τῆς Σαβίμ.

Τὸ ἄλλο τμῆμα ἐπῆρε κατεύθυνσιν πρὸς τὸν δρόμον, ποὺ ὡδηγοῦσε εἰς τὴν Βαιθωρών, καὶ τὸ τρίτον τμῆμα ἐστράφη πρὸς τὸν δρόμον, ποὺ ὡδηγοῦσε εἰς τὴν πόλιν Γαβαέ, ἡ ὁποία ἐδέσποζε εἰς τὴν πόλιν Γαί, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν κοιλάδα Σαβίμ.

Σιδηρουργὸς δὲν ὑπῆρχεν εἰς ὅλην τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν, διότι οἱ ἀλλόφυλοι εἶχον διατάξει νὰ μὴ κατασκευάσουν οἱ Ἑβραῖοι ρομφαίας καὶ δόρατα.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον δὲν ὑπῆρχε σιδηρουργὸς εἰς ὅλην τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν, διότι οἱ κατακτηταὶ Φιλισταῖοι εἶχαν πάρει ἀπαγορευτικὰ μέτρα, διὰ νὰ μὴ κατασκευάζουν οἱ Ἑβραῖοι ρομφαίας καὶ δόρατα.

Διὰ τοῦτο ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται κατέβαιναν εἰς τὴν χώραν τῶν Φιλισταίων, διὰ νὰ σφυρηλατήσῃ ὁ καθένας τὸ θεριστήριόν του καὶ κάθε ἄλλο οἰκιακὸν ἐργαλεῖον, δηλαδὴ τὴν ἀξίνην του, τὸ δρέπανόν του.

Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἀπαγορευτικῆς διατάξεως κατέβαιναν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὴν χώραν τῶν Φιλισταίων, διὰ νὰ φτιάχνῃ ἢ νὰ ἐπισκευάζῃ καθένας των τὸ ἐργαλεῖον του διὰ τὸν θερισμόν, καθὼς καὶ κάθε ἐργαλεῖον διὰ τὸ σπίτι του καὶ ἀξίνας καὶ δρεπάνια, ἀναλόγως πρὸς τὰς ἀνάγκάς του.

Ὁ θερισμὸς ἐπλησίαζεν, τὰ δὲ γεωργικὰ ἐργαλεία ἦσαν πανάκριβα. Τρεῖς σίκλους ἐστοίχιζε τὸ ὑνὶ καὶ ἡ αὐτὴ τιμὴ ἦτο διὰ τὴν ἀξίναν καὶ διὰ τὸ δρέπανον.

Ἔτσι, ὅταν ἔφθανεν ὁ καιρὸς τῆς συγκομιδῆς τῶν καρπῶν, τὰ ἀπαραίτητα γεωργικὰ ἐργαλεῖα ἦσαν σπάνια καὶ πολὺ ἀκριβά. Κάθε δόντι ἐπὶ παραδείγματι ἀπὸ τὸ θεριστικὸ μαχαίρι ἐστοίχιζε τρεῖς σίκλους. Τὰ ἴδια χρήματα ἐχρειάζοντο ἐπίσης, διὰ νὰ κατασκευασθῇ ἡ ἀξίνα καὶ τὸ δρεπάνι.

Συνέβη ὅμως κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ πολέμου εἰς τὴν Μαχμὰς μεταξὺ Φιλισταίων καὶ Ἰσραηλιτῶν νὰ μὴ εὑρίσκεται οὔτε δόρυ, οὔτε ρομφαία εἰς τὰ χέρια τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἦτο μαζῆ μὲ τὸν Σαοὺλ καὶ με τὸν Ἰωνάθαν. Μόνον ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ υἱός του ὁ Ἰωνάθαν εἶχον ὅπλον.

Τότε λοιπόν, ποὺ εἶχαν παραταχθῇ νὰ πολεμήσουν εἰς τὴν Μαχμάς, κανεὶς ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ ἦσαν μὲ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν Ἰωνάθαν, δὲν εἶχεν εἰς τὰ χέρια τοῦ ρομφαίαν καὶ δόρυ. Οἱ μόνοι ποὺ εἶχαν, ἦσαν ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ υἱὸς του ὁ Ἰωνάθαν.

Καὶ ἰδοὺ ὅτι ἕνα τμῆμα τοῦ στρατοῦ τῶν Φιλισταίων ἦλθε καὶ ἐπροχώρησεν εἰς τοποθεσίαν, ἡ ὁποία εὑρίσκετο πέραν ἀπὸ τὴν περιοχὴν Μαχμάς.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἕνα τμῆμα τοῦ στρατιωτικοῦ ἀποσπάσματος τῶν Φιλισταίων ἐβγῆκε, διὰ νὰ ἐγκατασταθῇ πέραν ἀπὸ τὴν Μαχμάς.

Ὅταν ἐξημέρωσεν, ὁ Ἰωνάθαν ὁ υἱὸς τοῦ Σαοὺλ εἶπεν εἰς ἕνα νεαρὸν δοῦλον του, ὁ ὁποῖος ἔφερε τὸν ὁπλισμόν του· «ἔλα, ἂς περάσωμεν εἰς τὸ φυλάκιον τῶν Φιλισταίων, ποὺ εὑρίσκεται ἐκεῖ εἰς τὴν ἄλλην πλευράν». Δὲν ἀνέφερε δὲ τίποτε εἰς τὸν πατέρα του διὰ τὸ διάβημα αὐτό.

Μόλις λοιπὸν ἐξημέρωσεν, εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, εἰς τὸν νεαρὸν βοηθόν του, ποὺ μετέφερε τὸν ὁπλισμόν του: «Ἔλα νὰ περάσωμεν εἰς τὴν Μεσσάβ, ἐκεῖ εἰς τὴν ἀπέναντι πλευράν, ὅπου εὑρίσκεται τὸ τμῆμα ἐκεῖνο τοῦ στρατοῦ τῶν Φιλισταίων». Δὲν εἶπεν ὅμως τίποτε εἰς τὸν πατέρα του διὰ τὸ σχέδιόν του.

Ὁ Σαοὺλ εὑρίσκετο εἰς τὸ ἄκρον τοῦ ὑψώματος καὶ ἐκάθητο κάτω ἀπὸ μίαν ροδιὰν εἰς Μαγδών. Μαζῆ του ἦσαν ἑξακόσιοι περίπου ἄνδρες.

Ὁ δὲ Σαοὺλ ἦτο καθισμένος εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ κάτω ἀπὸ μίαν ροδιάν, εἰς τὴν θέσιν Μαγδὼν καὶ ἦσαν μαζί του ἑξακόσιοι περίπου ἄνδρες.

Ἐπίσης μαζῆ του ἦτο καὶ ὁ ἀρχιερεὺς Ἀχιά, υἱὸς τοῦ Ἀχιτὼβ τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Ἰωχαβήδ, ὁ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Φινεὲς υἱοῦ τοῦ Ἡλί. Ὁ Ἀχιὰ ἦτο ἀρχιερεὺς εἰς Σηλὼμ φορῶν τὸ ἀρχιερατικὸν ἐφούδ. Οὔτε δὲ ὁ λαὸς ἐγνώριζε τίποτε διὰ τὸ διάβημα αὐτὸ τοῦ Ἰωνάθαν.

Ἦτο ἐκε καὶ ὁ ἀρχιερεὺς τῆς Σηλὼμ Ἀχιά, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιτώβ, ποὺ ἦτο ἀδελφὸς τοῦ Ἰωχαβήδ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Φινεές, ὁ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Ἡλί. Ὁ Ἀχιὰ ἐφοροῦσε καὶ τὸ ἄμφιον Ἐφὼδ ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἤξευρε δὲ κανεὶς ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας ὅτι ἐξεκίνησεν ὁ Ἰωνάθαν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν.

Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος καὶ τὸ ἄλλο τῆς στενωποῦ, ποὺ ἤθελε νὰ διαβῇ ὁ Ἰωνάθαν διὰ νὰ φθάσῃ ἐκεῖ ὅπου ὑπῆρχον οἱ Φιλισταῖοι, ἦσαν δύο ἀπότομοι βράχοι, ὁ ἕνας εἰς τὴν μίαν πλευρὰν καὶ ὁ ἄλλος εἰς τὴν ἄλλην. Τὸ ὄνομα τοῦ ἑνὸς βράχου ἦτο Βασές, τὸ δὲ ὄνομα τοῦ δευτέρου Σεννά.

Καὶ ὅταν ἔφθασεν ὁ Ἰωνάθαν εἰς τὸ μέσον τῆς στενῆς διαβάσεως, ἀπὸ τὴν ὁποῖαν ἐσκπτετο νὰ περάσῃ εἰς τὴν θέσιν, ὅπου εὑρίσκετο ἡ δύναμις τῶν Φιλισταίων, εὑρεθῇ ἀνάμεσα εἰς δύο μυτεροὺς βράχους, ποὺ ἔμοιαζαν σὰν δόντια, δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ τῆς διαβάσεως. Ὁ ἕνας βράχος ὠνομάζετο Βασές, ποὺ σημαίνει ἀστραφτερός, καὶ ὁ ἄλλος Σεννά, ποὺ σημαίνει ἀγκάθι.

Δύο δὲ δρόμοι ὠδηγοῦσαν πρὸς τοὺς Φιλισταίους, ὁ ἔνας πρὸς βορρᾶν ἀπέναντι τῆς Μαχμάς, ὁ δὲ ἄλλος δρόμος ἦτο πρὸς νότον ἀπέναντι τῆς Γαβαά.

Ἀπὸ τὸ σημεῖον ἐκεῖνο ἐπερνοῦσαν δύο δρόμοι, ἕνας πρὸς βορρᾶν ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Μαχμὰς καὶ ἕνας πρὸς νότον ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Γαβαέ.

Ὁ Ἰωνάθαν εἶπεν εἰς τὸν νεαρὸν δοῦλον του, ὁ ὁποῖος ἐκρατοῦσε τὸν ὁπλισμόν του· «ἔλα, ἂς περάσωμεν τὸ φυλάκιον τῶν ἀπεριτμήτων αὐτῶν. Πιθανὸν ὁ Κύριος νὰ μᾶς βοηθήσῃ, διότι τίποτε δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐμποδίσῃ τὸν Κύριον εἰς τὸ νὰ σώσῃ, διὰ πολλῶν ἢ δι’ ὀλίγων, κάποιον, ποὺ εὑρίσκεται εἰς στενόχωρον θέσιν».

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν εἰς τὸν νεαρὸν βοηθόν του, ποὺ μετέφερε τὸν ὁπλισμόὸν τουῦ: «Ἔλα νὰ περάσωμεν εἰς τὴν Μεσσάβ, εἰς τὴν φρουρὰν αὐτῶν τῶν ἀπεριτμήτων Φιλισταίων, καὶ δὲν ἀποκλείεται νὰ μᾶς βοηθήσῃ ὁ Κύριος. Τίποτε ἄλλως τε δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐμποδίσῃ τὸν Κύριον, ὅταν θέλῃ νὰ σώσῃ μὲ πολλοὺς ἤ μὲ ὀλίγους ἀνθρώπους Του ἐκείνους, ποὺ εὑρίσκονται εἰς δύσκολον θέσιν».

Ὁ νεαρὸς δοῦλος, ὁ φέρων τὸ ὁπλισμὸν τοῦ Ἰωνάθαν, εἶπεν εἰς αὐτόν· «κάμε ὅ,τι ποθεῖ ἡ καρδιά σου. Ἐγὼ ἰδού, θὰ εἶμαι μαζῆ σου. Ἡ καρδιά σου εἶναι καρδιά μου, τὸ θέλημά σου θέλημά μου».

Τοῦ εἶπε τότε ὁ νέος, ποὺ μετέφερε τὸν ὁπλισμόν του: «Κάνε ὀτιδήποτε ἀποφασίζει ἡ καρδιά σου, καὶ σὲ διαβεβαιώνω ὅτι θὰ εἶμαι μαζί σου. Ἡ καρδιά μου εἶναι ὅπως ἡ καρδιά σου».

Ὁ Ἰωνάθαν εἶπεν· «ἰδού, ἡμεῖς μεταβαίνομεν πρὸς τοὺς Φιλισταίους, τοῦ ἄνδρας τῆς προφυλακῆς. Θὰ παρουσιασθῶμεν ἔξαφνα ἐνώπιόν των.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν: «Πρόσεξε! Σὲ λίγο θὰ φθάσωμεν εἰς τὴν θέσιν, ὅπου εὑρίσκονται οἱ στρατιῶται τῶν Φιλισταίων, καὶ θὰ ἐμφανισθῶμεν αἰφνιδιαστικὰ ἐμπρός των.

Ἐὰν λοιπὸν ἐκεῖνοι οἱ ἄνδρες μας εἴπουν: Σταθῆτε αὐτοῦ καὶ θὰ σᾶς δώσωμεν ἀπάντησιν δὲν θὰ προχωρήσωμεν ἐναντίον των.

Ἐὰν λοιπὸν μᾶς ειποῦν: Σταθῆτε ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκεσθε, ἕως ὅτου σᾶς ἀπαντήσωμεν», θὰ σταθῶμεν ἐπὶ τόπου καὶ δὲν θὰ ἀνεβῶμεν πρὸς τὰς θέσεις των.

Ἐὰν ὅμως μας εἴπουν: Ἐλᾶτε κοντά μου θὰ μεταβῶμεν τότε πρὸς αὐτούς, διότι αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Κύριος τοὺς παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια μας. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ σημεῖον τῆς νίκης μας».

Ἐὰν ὅμως μᾶς εἰποῦν: «Ἀνεβῆτε πρὸς ἡμᾶς», θὰ προχωρήσωμεν, διότι εἶναι βέβαιον ὅτι τοὺς ἔχει παραδώσει ὁ Κύριος εἰς τὰ χέρια μας. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ σημάδι διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς ἀποπείρας μας».

Καὶ οἱ δύο, ὁ Ἰανάθαν καὶ ὁ δοῦλος του, ἐνεφανίσθησα εἰς τὸ φυλάκιον τῶν Φιλισταίων. Οἱ ἄνδρες τοῦ φυλακίου ἐκείνου εἶπαν μεταξύ των· «ἰδού, οἱ Ἑβραῖοι βγαίνουν ἀπὸ τὰς τρώγλας ὅπου εἶχαν κρυφθῇ».

Ἐπροχώρησαν λοιπὸν καὶ οἱ δύο μέσα εἰς τὴν Μεσσάβ, ὅπου εὑρίσκετο ἡ φρουρὰ τῶν Φιλισταίων. Καὶ μόλις τοὺς εἶδαν οἱ Φιλισταῖοι, εἶπαν: «Νά, οἱ Ἑβραῖοι βγαίνουν ἀπὸ τὰς τρώγλας των, ἀπὸ τοὺς τόπους ὅπου ἦσαν κρυμμένοι».

Ὡμίλησαν δὲ οἱ ἄνδρες τοῦ φυλακίου πρὸς τὸν Ἰωνάθαν καὶ πρὸς τὸν ὑπηρέτην, ποὺ εἶχεν τὸν πολεμικὸν ὁπλισμὸν τοῦ Ἰωνάθαν, καὶ τοὺς εἶπαν· «ἀνεβῆτε πρὸς ἡμᾶς καὶ ἔχομεν νὰ σᾶς ἀνακοινώσωμεν κάτι». Εἶπε τότε ὁ Ἰωνάθαν πρὸς αὐτόν, ποὺ ἔφερε τὸν ὁπλισμόν του· «ἀνέβα ὕστερα ἀπὸ ἐμέ, διότι ὁ Κύριος ἔχει παραδώσει αὐτοὺς εἰς τὰ χέρια ἡμῶν τῶν Ἰσραηλιτῶν».

Καὶ ἐψώναζαν οἱ στρατιῶται τῆς Μεσσάβ, τῆς φρουρᾶς δηλαδὴ τῶν Φιλισταίων, πρὸς τὸν Ἰωνάθαν καὶ πρὸς τὸν νέον, ποὺ μετέφερε τὸν ὁπλισμόν του, καὶ εἶπαν: «Ἐλᾶτε ἐδῶ ἐπάνω κοντά μας. Ἔχουμε κάτι νὰ σᾶς ποῦμε». Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνάθαν πρὸς τὸν βοηθόν του, ποὺ μετέφερε τὸν ὁπλισμόν του: «Ἀκολούθησέ με καὶ ἀνέβα μαζί μου, διότι εἶναι βέβαιον ὅτι ὁ Κύριος τοὺς παρέδωσε πλέον εἰς τὰ χέρια τῶν Ἰσραηλιτῶν».

Ὁ Ἰωνάθαν ἀνερριχήθη μὲ τὰ χέρια καὶ μὲ τὰ πόδια καὶ μαζῆ του, ἔπειτα ἀπὸ αὐτόν, ἀκολουθοῦσε καὶ ὁ νεαρὸς δοῦλος του, ποὺ ἔφερε τὸν ὁπλισμόν του. Ὁ Φιλισταῖοι εἶδον ἐνώπιόν των τὸν Ἰωνάθαν. Ὁ Ἰωνάθαν ὥρμησε τότε καὶ ἐφόνευσεν αὐτούς. Πίσω ἀπὸ αὐτὸν ὁ δοῦλος ποὺ ἔφερε τὸν ὁπλισμόν του, ἔδιδεν εἰ τὸν Ἰωνάθαν ἀκόντια καὶ λίθους, διὰ νὰ κτυπᾷ τοὺς Φιλισταίους.

Καὶ ἐσκαρφάλωσεν ἀμέσως ὁ Ἰωνάθαν μὲ τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια του καὶ ἀνέβη μαζὶ μὲ τὸν νεαρόν, ποὺ μετέφερε τὸν ὁπλισμόν του. Καὶ εἶδαν ἀμέσως ἐμπρός των οἱ Φιλισταῖοι τὸν Ἰωνάθαν, ὁ ὁποῖος χωρὶς νὰ χάνῃ στιγμὴν τοὺς ἐκτύπησε θανάσιμα, ἐνῶ συγχρόνως ὁ νεαρός, ποὺ μετέφερε τὸν ὁπλισμόν του, τὸν ἐβοηθοῦσε ἀπὸ πίσω του καὶ ἐθανάτωνε καὶ ἐκεῖνος τοὺς ἐχθρούς.

Ἡ αἰφνιδιαστικὴ αὐτὴ καὶ ὁρμητικὴ ἐπίθεσις τοῦ Ἰωνάθαν καὶ τοῦ δούλου, ποὺ ἔφερε τὸν ὁ πλισμόν του, ἐναντίον τῶν Φιλισταίων τούτων, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὸν θάνατον εἴκοσι ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ἐφονεύθησαν μὲ ἀκόντιον, μὲ πετροβολισμοὺς καὶ μὲ χαλίκια ἀκόμα τῆς ὑπαίθρου.

Ὁ ἀπολογισμὸς τῆς πρώτης αὐτῆς ἐπιθέσεως τοῦ Ἰωνάθαν καὶ τοῦ βοηθοῦ του, ποὺ μετέφερε τὸν ὁπλισμόν του, ἦτο εἴκοσι περίπου νεκροὶ στρατιῶται τῶν Φιλισταίων, ποὺ ἐφονεύθησαν μὲ ἀκόντια, μὲ πετροβολισμοὺς καὶ μὲ χαλίκια ἀπὸ τοὺς ἀγρούς.

Σύγχυσις καὶ πανικὸς ἐπεκράτησεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων εἰς τὴν ὕπαιθρον καὶ εἰς ὅλον τὸν λαὸν τοῦ φυλακίου. Καὶ αὐτὸ τὸ κύριον σῶμα τοῦ στρατοῦ τῶν Φιλισταίων κατελήφθη ἀπὸ τρόμον καὶ δὲν ἤθελαν νὰ κάμουν τίποτε εἰς ἀπόκρουσιν τῆς ἐπιθέσεως. Ἐσείσθη ἡ γῆ καὶ τρόμος παρὰ Κυρίου κατέλαβεν ὅλους

Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἐπιθέσεως τοῦ Ἰωνάθαν ἦτο νὰ πέσῃ φόβος καὶ τρόμος εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν ἀλλοφύλων καὶ εἰς ὅλην τὴν περιοχήν, ποὺ κατεῖχαν οἱ Φιλισταῖοι. Ὅλος ὁ στρατὸς τῶν ἀλλοφύλων, ποὺ ἦτο εἰς τὴν Μεσσάβ, κατετρόμαξεν. Ἐτρόμαζαν ἐπίσης καὶ οἱ στρατιῶται, ποὺ ἐβγῆκαν εἰς τρία τμήματα διὰ νὰ λεηλατήσουν καὶ καταστρέψουν τὴν χώραν, καὶ δὲν ἤθελαν νὰ κάνουν τίποτε. Συνεκλονίσθη ὅλη ἡ χώρα τῶν Φιλισταίων καὶ τὰ ἔχασαν ὅλοι ἀπὸ ὑπερβολικὸν φόβον καὶ τρόμον, ποὺ ἔστειλεν ἐπάνω των ὁ Κύριος.

Οἱ σκοποὶ τοῦ Σαούλ, ποὺ ἦσαν ἐκ Γαβαὰ τῆς φυλῆς Βενιαμίν, παρετήρησαν μὲ ἔκπληξιν ὅτι τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων εἶχε περιέλθει εἰς μεγάλην ταραχὴν καὶ σύγχυσιν, οἱ δὲ στρατιῶται ἐπγαινοήρχοντο ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ.

Καὶ παρετήρησαν οἱ σκοποὶ τοῦ Σαούλ, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Γαβαὰ τῆς χώρας Βενιαμίν, καὶ εἶδαν ὅτι εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων ἐπικρατοῦσε ταραχὴ καὶ ὅτι ἔτρεχαν πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις ἐδῶ καὶ ἐκεῖ πανικόβλητοι.

Εἶπε τότε ὁ Σαοὺλ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς στρατιώτας ποὺ τὸν περιέβαλλαν· «ἐξετάσατε, λοιπόν, καὶ ἐξακριβώσατε ποιὸς ἔχει φύγει ἀπὸ ἡμᾶς». Ἐξήτασαν, καὶ αἴφνης εἶδον ὅτι δὲν εὑρίσκετο ὁ Ἰωνάθαν μαζῆ των καὶ ὁ φέρων τὸν ὁπλισμὸν νεαρὸς δοῦλος του.

Εἶπε τότε ὁ Σαοὺλ εἰς τοὺς ἄνδρας, ποὺ ἦσαν μαζί του: «Θέλω νὰ ἐξετάσετε καλὰ καὶ νὰ βρῆτε ποιὸς ἔφυγεν ἀπὸ σᾶς». Ἐρεύνησαν πράγματι ἐκεῖνοι καὶ διεπίστωσαν ὅτι ἀπουσίαζεν ὁ Ἰωνάθαν μαζὶ μὲ τὸν βοηθόν του, ποὺ μετέφερε τὸν ὁπλισμόν του.

Ὁ Σαοὺλ εἶπεν εἰς τὸν Ἀχιά· «φέρε ἐδῶ τὸ ἐφοὺδ καὶ ρώτησε τὸν Θεόν, τί πρέπει νὰ κάμωμεν». Αὐτός, ὁ Ἀχιά, ὡς ἀρχιερεύς ποὺ ἦτο, ἐφοροῦσε κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἐνώπιον τῶν Ἰσραηλιτῶν τὸ ἱερατικὸν ἄμφιον, τὸ ἐφούδ.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν ἀρχιερέα Ἀχιά, ποὺ εἶχεν ἐπάνω του κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐμπρὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας τὸ ἄμφιον Ἐφώδ: «Φέρε κοντά μου τὸ Ἐφώδ».

Καθ’ ὃν χρόνον ὠμιλοῦσεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν ἀρχιερέα τὸν Ἀχιά, ὁ θόρυβος καὶ ἡ ὀχλοβοή, ποὺ προήρχετο ἀπὸ τὸ πανικοβληθὲν στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων, ὁλοένα καὶ ἐμεγάλωνεν. Ὁ Σαοὺλ εἶπε τότε πρὸς τὸν ἀρχιερέα Ἀχιά· «ἀπόσυρε τὰ χέρια σου καὶ παῦσε νὰ ἐρωτᾷς τὸν Θεόν».

Ἐνῷ δὲ ὡμιλοῦσε ὁ Σαούλ μὲ τὸν ἀρχιερέα, ὁ θόρυβος εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων ἐμεγάλωνε ὁλοὲν καὶ περισσότερον. Καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἀρχιερέα ὁ Σαούλ: «Κατέβασε τὰ χέριά σου. Δὲν χρειάζεται πλέον νὰ ἐρωτήσῃς τὸν Κύριον διὰ τὸ τὶ πρέπει νὰ γίνῃ».

Ἔπειτα ὁ ἴδιος ὁ Σαοὺλ καὶ ὅλος ὁ στρατός, ποὺ ἦτο μαζῆ του, ἐπροχώρησαν καὶ ἔφθασαν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων εἰς τὴν πεδιάδα τῆς μάχης. Καὶ ἰδού, εἶδον ὅτι ἡ ρομφαία τοῦ ἑνὸς Φιλισταίου ἐστρέφετο φονικὴ κατὰ τοῦ ἄλλου καὶ ἔτσι ἐπικρατοῦσε μεταξύ των πολὺ μεγάλη σύγχυσις.

Καὶ ἀμέσως ὁ Σαοὺλ καὶ ὅλος ὁ στρατός, ποὺ ἦτο μαζί του, ἀνέβηκαν τὰ ὑψώματα καὶ ἔφθασαν εἰς τὸν τόπον τοῦ πολέμου καὶ εἶδαν ὅτι ἐπικρατοῦσε πολὺ μεγάλη σύγχυσις μεταξὺ τῶν ἐχθρῶν. Ἐκτυπῶντο μεταξυ των οἱ στρατιῶται τῶν Φιλισταίων μὲ τὰς ρομφαίας των.

Οἱ δὲ δοῦλοι τῶν Φιλισταίων, οἱ Ἑβραῖοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον λιποτακτήσει προηγουμένως εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων, ἐπέστρεψαν πρὸς τοὺς ὁμοεθνεῖς των τοὺς Ἰσραηλίτας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μαζῆ μὲ τὸν Σαοὺλ καὶ μὲ τὸν Ἰωνάθαν.

Οἱ δὲ δοῦλοι, ποὺ ὑπηρετοῦσαν ἕως τότε τοὺς Φιλισταίους καὶ εἶχαν ἀνέβη μαζί των εἰς τὸ στρατόπεδον, ἔφυγαν ἀπὸ κοντά των καὶ ἐπῆγαν καὶ ἐνώθηκαν μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ ἦσαν μὲ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν Ἰωνάθαν.

Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι ἐκρύπτοντο εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Ἐφραίμ, ὅταν ἐπληφορήθησαν ὅτι οἱ Φιλισταῖοι ἐτράπησαν εἰς φυγήν, ἔσπευσαν καὶ ἠνώθησαν μὲ τοὺς ἄλλους Ἰσραηλίτας καὶ ἔλαβον μέρος εἰς τὴν καταδίωξιν τῶν Φιλισταίων.

Καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἦσαν κρυμμένοι εἰς τὰ βουνὰ τῆς χώρας τῆς φυλῆς Ἐφραίμ, ὅταν ἔμαθαν ὅτι ἔφυγαν τρομαγμένοι οἱ Φιλισταῖοι, ἐνώθηκαν καὶ ἐπολεμοῦσαν καὶ αὐτοὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους καὶ κατεδίωκαν τοὺς ἐχθρούς.

Ἔτσι ὁ Κύριος ἔσωσε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ τοὺς Φιλισταίους. Ἡ μάχη ὅμως ἐσυνεχίζετο καὶ ἔφθασε μέχρι τῆς Βαμώθ. Ὅλος ὁ ἰσραηλιτικος λαός, ὁ ὁποῖος ἦτο μαζῆ μὲ τὸν Σαούλ, ἀνήρχετο τώρα εἰς δέκα χιλιάδες ἄνδρας. Ὁ δὲ πόλεμος εἶχεν ἐπεκταθῆ εἰς ὅλας τὰς πόλεις τῆς ὀρεινῆς περιοχῆς τῆς φυλῆς Ἐφραίμ.

Καὶ ἔσωσεν ἔτσι ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν. Ὁ πόλεμος ὅμως ἐσυνεχίσθη καὶ ἔφθασε ἕως τὴν Βαμώθ. Ὅλοι δὲ οἱ πολεμισταὶ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἀκολουθοῦσαν τὸν Σαούλ, ἦσαν περίπου δέκα χιλιάδες ἄνδρες. Καὶ ἐξηπλώθη ὁ πόλεμος εἰς κάθε πόλιν, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς καταδιώξεως τῶν Φιλισταίων ὁ Σαοὺλ διέπραξε μίαν μεγάλην ἀπερισκεψίαν, διότι ὥρκισε τὸν λαόν του εἰπών· «κατηραμένος θὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ποὺ θὰ φάγῃ κάτι κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἕως τὴν ἑσπέραν. Διότι θέλω νὰ ἐξοντώσω τοὺς ἐχθρούς μου τοὺς Φιλισταίους». Κανεὶς πράγματι ἀπὸ τὸν λαὸν δὲν ἔφαγε τίποτε. Ὅλοι ἐνήστευσαν.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὅμως χωρὶς πολλὴν σκέψιν ὁ Σαοὺλ ἔκανε μίαν πολὺ ἀσύνετον ἐνέργειαν καὶ ὥρκισε τὸν λαὸν μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Νὰ εἶναι καταράμενος ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ποὺ θὰ βάλῃ κάτι εἰς τὸ στόμα του μέχρι τὸ βράδυ, διότι ἀπεφάσισα νὰ ἐκδικηθῶ καὶ νὰ ἐξοντώσω τοὺς ἐχθρούς μου». Καὶ δὲν ἔβαλαν πράγματι τίποτε εἰς τὸ στόμα των ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην. Ὅλη ἡ χώρα ἐνήστευεν.

Εἰς τὸ δάσος τῆς Ἰάαλ ὑπῆρχε μελισσὼν εἰς μίαν ἀνοικτὴν περιοχήν.

Εἰς μίαν δὲ περιοχήν, ποὺ ἐλέγετο Ἰάαλ, ὑπῆρχεν ἕνα δάσος, ὅπου ἀπέναντι ἀπὸ ἕνα χωράφι ὑπῆρχαν μελίσσια.

Ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς διῆλθε διὰ τοῦ μελισσῶνος αὐτοῦ καὶ ἐπροχωροῦσε συζητῶν. Κανεὶς ὅμως δὲν ἐτόλμησε νὰ φέρῃ μὲ τὸ χέρι του εἰς τὸ στόμα του τροφὴν καὶ νὰ φάγῃ κάτι, διότι ὅλοι ἐφοβήθησαν τὸ τάξιμον ποὺ εἶχε κάμει ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν Κύριον.

Ἐπέρασαν λοιπὸν οἱ Ἰσραηλῖται μέσα ἀπὸ τὸ δάσος μὲ τὰ μελίσσια καί, ἐνῷ ἐβάδιζαν, συζητοῦσαν μεταξύ των, ἀσφαλῶς καὶ διὰ τὴν ἀπαγορευτικὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως των. Κανεὶς ὄμως δὲν ἄπλωσε τὸ χέρι του, διὰ νὰ πάρῃ κάτι καὶ νὰ φάγῃ, διότι ἐφοβήθη ὁ λαὸς τὸν ὅρκον τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἰωνάθαν ὅμως δὲν εἶχεν ἀκούσει τὸν πατέρα του, ὅταν ἐνόρκως ἐδέσμευε τὸν λαὸν νὰ μὴ φάγῃ τίποτε ἕως τὴν ἑσπέραν. Δι’ αὐτὸ ἄπλωσε τὴν ράβοον, ποὺ ἐκρατοῦσε εἰς τὸ χέρι του, καὶ ἐβύθισε τὸ ἄκρον αὐτῆς εἰς κηρήθραν. Ἔστρεψε κατόπιν τὸ ἄκρον τῆς ράβδου του, ποὺ κρατοῦσε εἰς τὸ χέρι του, τὸ ἔφερε εἰς τὸ στόμα του καὶ ἔφαγε τὸ μέλι ποὺ εἶχε κολλήσει εἰς αὐτήν. Ἔτσι οἱ ὀφθαλμοί του μὲ τὴν ἐλαχίστην αὐτὴν τροφὴν ἐζωήρευσαν.

Ὁ Ἰωνάθαν ὅμως δὲν ἦτο παρὼν καὶ δὲν εἶχεν ἀκούσει τὸν πατέρα του, τότε ποὺ ὥρκιζε τὸν λαόν. Ἄπλωσε λοιπὸν τὸ ραβδί, ποὺ ἐκρατοῦσε εἰς τὰ χέρια του σὰν ἔμβλημα ἐξουσίας, καὶ ἐβούτησε τὴν ἄκρην του εἰς τὴν κηρήθραν καὶ ἐμάζευσε τὸ μέλι μὲ τὸ χέρι του. Τὸ ἔβαλε κατόπιν εἰς τὸ στόμα του καὶ ἐζωήρευσαν ἀμέσως τὰ ἑξαντλημένα ἀπὸ τὴν ἀσιτίαν μάτια του.

Ἕνας δὲ ἐκ τοῦ λαοῦ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἰωνάθαν· «ὁ πατήρ σου ἐδέσμευσε μὲ ὅρκον τὸν λαὸν καὶ εἶπε· Καταράμενος ὁ ἄνθρωπος, ποὺ θὰ φάγῃ σήμερον ὁποιαδήποτε τροφήν». Ἔτσι δὲ ὁ λαὸς εἶχεν ἐξαντληθῆ ἀπὸ τὴν πεῖναν.

Ἐπῆρε ὅμως τὸν λόγον κάποιος ἀπὸ τὸν λαὸν καὶ εἶπε: «Ὁ πατέρας σου ὥρκισεν ἐπισήμως τὸν λαὸν καὶ εἶπε: «Νὰ εἶναι καταράμενος ὁ ἄνθρωπος, ποὺ θὰ φάγῃ ὁποιανδήποτε τροφὴν σήμερα». Ἐξ αἰτίας δὲ τοῦ ὅρκου αὐτοῦ ἐξηντλήθη ὁ λαός».

Ὅταν ὁ Ἰωνάθαν ἔμαθε τὸν ὅρκον τοῦ πατρός του, εἶπεν· «ὁ πατέρας μου ἔβλαψε τὸν λαόν. Κυττάξτε ὅτι τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου ἐζωήρευσε μὲ τὸ ὀλίγον μέλι τὸ ὁποῖον ἐγεύθην.

Καὶ ἀφοῦ ἔμαθε τὰ σχετικὰ μὲ τὸν ὅρκον ὁ Ἰωνάθαν εἶπε: «Ὁ πατέρας μου ἔβλαψε τὴν πατρίδα μας μὲ τὸν ὅρκον του. Πρόσεξε καὶ θὰ διαπιστώσῃς ὅτι, μόλις ἐγεύθηκα ὀλίγον ἀπὸ αὐτὸ τὸ μέλι, ἐζωήρευσαν τὰ μάτια μου.

Ἐὰν ὁ λαὸς ἔτρωγε σήμερον ἀπὸ τὴν πολεμικὴν λείαν, ἀπὸ τὰ λάφυρα ποὺ περιῆλθον εἰς τὰ χέρια του, θὰ ἐνισχύετο καὶ ἡ θραῦσις κατὰ τῶν Φιλισταίων θὰ ἦτο πολὺ μεγαλυτέρα».

Ἐὰν λοιπὸν ἔτρωγε κανονικὰ ὁ λαὸς σήμερα ἀπὸ τὰς τροφάς, ποὺ τὰς εὑρῆκεν ὡς λάφυρα τῶν ἐχθρῶν του, θὰ ἔπαιρνε δύναμιν καὶ θὰ ἐπέφερεν εἰς τοὺς ἀλλοφύλους κτύπημα μεγαλύτερον ἀπὸ τὸ τωρινόν».

Ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἐν τούτοις κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἐκτύπησε τὸ τμῆμα τῶν Φιλισταίων, ποὺ εὑρίσκετο εἰς Μαχμάς, ἀλλὰ ἐκοπίασε πολὺ καὶ περιέπεσεν εἰς μεγάλην ἐξάντλησιν λόγῳ τῆς πείνης.

Κατετρόπωσαν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τὸν στρατὸν τῶν Φιλισταίων, ποὺ ἦτο εἰς τὴν Μαχμάς, ἀλλ’ ἐκόπιασαν πολὺ ἐξ αἰτίας καὶ τῆς ἀσιτίας.

Μετὰ τὸ πέρας τῆς νηστείας, ὁ λαὸς προσεκλήθη εἰς τὰ λάφυρα τῶν Φιλισταίων νὰ λάβῃ καὶ νὰ φάγῃ. Ἔλαβαν λοιπὸν πρόβατα, βόδια, μοσχάρια, τὰ ὁποῖα ἔσφαζαν κάτω εἰς τὸ χῶμα καὶ ἔφαγαν τὸ κρέας πρὶν ἀκόμη στραγγίσῃ τὸ αἷμα.

Μετὰ ταῦτα προσεκλήθη ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ πάρῃ μέρος εἰς τὴν διανομὴν τῶν λαφύρων. Καὶ ἐπῆραν οἱ Ἰσραηλῖται κοπάδια πρόβατα καὶ βόδια καὶ μοσχάρια καὶ τὰ ἔσφαξαν κατὰ γῆς. Τὰ ἔψησαν ὅμως βιαστικὰ καὶ τὰ ἔτρωγαν, πρὶν νὰ χυθῇ τελείως τὸ αἷμα των, πρᾶγμα ποὺ ἀπηγορεύετο ἀπὸ τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου.

Ἐγνωστοποιήθη εἰς τὸν Σαοὺλ τοῦτο, ὅτι δηλαδὴ ὁ λαὸς ἡμάρτησεν ἀπέναντι τοῦ Κυρίου, διότι ἔφαγε κρέας μαζῆ μὲ τὸ αἷμα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀπηγόρευεν ὁ Θεός. Ὁ Σαοὺλ ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς Γεθθαίμ, εἶπε· «κυλίσατέ μου καὶ φέρετε ἐδῶ ἕνα μεγάλον λίθον.

Ἔτρεξαν τότε καὶ ἔφεραν τὴν εἴδησιν εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ τοῦ εἶπαν: «Ἔχει ἁμαρτήσει ὁ λαὸς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διότι ἔφαγε τὰ κρέατα μὲ τὸ αἷμα των». Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ ἀπὸ τὴν θέσιν Γεθθαίμ, ὅπου εὑρίσκετο: «Νὰ κυλίσετε καὶ νὰ μοῦ φέρετε ἐδῶ μίαν μεγάλην πέτραν».

Εἶπεν ἀκόμη Σαούλ· «διασκορπισθῆτε ἀνάμεσα εἰς ὅλον τὸν λαὸν καὶ εἴπατε εἰς τοὺς ἀνθρώπους νὰ φέρῃ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς ἐδῶ τὸ μοσχάρι του, τὸ πρόβατόν του καὶ ἂς σφάξουν αὐτὰ εἰς τὸ μέρος τοῦτο. Ἔτσι, δὲν θὰ ἁμαρτήσετε τρώγοντες τὰς σάρκας μαζῆ μὲ τὸ αἷμα». Πράγματι ὁ καθένας ἐκ τοῦ λαοῦ ἔφερε τὸ ζῶον, ποὺ ἦτο εἰς τὴν κατοχήν του, τὸ ἔσφαζεν ἐκεῖ καὶ τὸ αἷμα ἐχύνετο κοντὰ εἰς τὸν λίθον, ποὺ ἐπεῖχε θέσιν θυσιαστηρίου.

Εἶπε κατόπιν ὁ Σαούλ: «Σκορπισθῆτε μέσα εἰς τὸν λαὸν καὶ νὰ τοὺς εἰπῆτε νὰ φέρῃ ἐδῶ καθάνας τὸ μοσχάρι του καὶ ἄλλος τὸ ἀρνί του καὶ νὰ τὸ σφάζῃ ἐπάνω εἰς αὐτὴν τὴν πέτραν ὡς εἰς ἄλλο θυσιαστήριον καὶ ἔτσι δὲν θὰ ἁμαρτάνετε ἐνώπιον Κυρίου. Διότι τὸ αἷμα των θὰ στραγγίζῃ εἰς τὴν πέτραν καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ εἰς τὰ σφαχτά, ποὺ θὰ τρώγετε». Καὶ ἔφεραν οἱ Ἰσραηλῖται, καθένας αὐτὸ ποὺ εἶχε πάρει διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ τὰ ἔσφαζαν ἐκεῖ.

Ἔτσι ὁ Σαοὺλ οἰκοδόμησεν ἐκεῖ θυσιαστήριον πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου. Αὐτὸ δὲ ἦτο τὸ πρῶτον θυσιαστήριον, τὸ ὁποῖον οἰκοδόμησεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου.

Ἔκτισε δὲ ἐκεῖ ὁ Σαοὺλ θυσιαστήριον πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου. Αὐτὸ μάλιστα τὸ θυσιαστήριον ἦτο τὸ πρῶτον, ποὺ ἀνήγειρεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου.

Εἶπε τότε ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν λαόν του· «ἂς καταβῶμεν καὶ νὰ συνεχίσωμεν τὴν καταδίωξιν τῶν Φιλισταίων κατὰ τὴν νύκτα. Ἂς λεηλατήσωμεν αὐτούς, ἕως ὅτου ἐξημερώσῃ, καὶ ἂς μὴ ἀφήσωμεν κανένα ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ζήσῃ». Οἱ Ἰσραηλῖται ἀπήντησαν· «ὅ,τι σοῦ φαίνεται καλόν, αὐτὸ καὶ κάμε». Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς Ἀχιὰ ἐπρότεινεν· «ἂς πλησιάσωμεν καὶ ἂς ἐρωτήσωμεν διὰ τοῦτο τὸν Θεόν».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ: «Ἂς πάρωμεν τὸν κατηφορικὸν δρόμον πίσω ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς κατὰ τὴν νύκτα καὶ ἂς ἁρπάξωμεν τὰ ὑπάρχοντά των μέχρι νὰ χαράξῃ ἡ ἡμέρα καὶ ἂς μὴ ἀφήσωμεν ζωντανὸν κανένα ἄνδρα ἀπὸ αὐτούς». Καὶ τοῦ εἶπαν: «Κάνε ὅ,τι νομίζεις καλόν». Εἶπεν ὅμως ὁ ἀρχιερεύς: «Ἂς πλησιάσωμεν προηγουμένως ἐδῶ εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ ἂς ἐρωτήσωμεν τὸν Θεὸν δι’ αὐτό, ποὺ σχεδιάζεις νὰ κάνής».

Ὁ Σαοὺλ ἠρώτησε τὸν Θεόν· «νὰ καταβῶ καὶ νὰ συνεχίσω τὴν καταδίωξιν τῶν Φιλισταίων; Θὰ παραδώσῃς αὐτοὺς εἰς τὰ χέρια ἡμῶν τῶν Ἰσραηλιτῶν;» Ὁ Θεὸς δὲν τοῦ ἀπήντησε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην.

Καὶ ἐρώτησε ὁ Σαοὺλ τὸν Θεόν: «Νὰ κατεβῶ διὰ νὰ καταδιώξω τοὺς Φιλισταίους; Θὰ τοὺς παραδώσῃς ἄραγε εἰς τὰ χέρια τῶν Ἰσραηλιτῶν;» Ὁ Θεὸς ὅμως δὲν τοῦ ἀπεκρίθη κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην.

Ὁ Σαοὺλ ἔδωσεν ἐντολὴν καὶ εἶπε· «φέρετε ἐδῶ ὅλους τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ λαοῦ. Ἐξετάσατε καὶ μάθετε, ποῖος διέπραξε τὴν ἁμαρτίαν αὐτὴν σήμερον.

Εἶπε τότε ὁ Σαούλ: «Νὰ φέρετε ἐδῶ ὅλους τοὺς ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ νὰ ἐρευνήσετε καὶ νὰ μάθετε ποῖος ἀπὸ ὅλους μας διέπραξε σήμερα τὴν σοβαρὰν αὐτὴν ἁμαρτίαν, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας δὲν μᾶς ἀπαντᾷ ὁ Κύριος.

Διότι, ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον, ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὅτι καὶ ἂν ἀκόμη ἡ ἀπάντησις εἶναι ἐναντίον τοῦ υἱοῦ μου τοῦ Ἰωνάθαν, θὰ καταδικασθῇ καὶ αὐτὸς εἰς θάνατον». Κανεὶς ὅμως ἀπὸ τὸν λαὸν δὲν ἀπήντησεν εἰς τὴν ἔνορκον αὐτὴν ἔκκλησιν τοῦ Σαούλ.

Ὁρκίζομαι δὲ εἰς τὸν Κύριον, ποὺ ζῇ καὶ παρακολουθεῖ τὰ πάντα, ὅτι καὶ ἐὰν ὁ ἴδιος ὁ υἱός μου, ὁ Ἰωνάθαν, ἀποδειχθῇ ἔνοχος τῆς ἁμαρτίας, θὰ τιμωρηθῇ μὲ θάνατον ὁπωσδήποτε». Κανεὶς ὅμως ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας δὲν ἔδιδε κάποιαν ἀπάντησιν εἰς τὸν βασιλέα.

Ὁ Σαοὺλ εἶπε τότε εἰς τοὺς σιωπῶντας Ἰσραηλίτας· «σεῖς μὲ τὴν σιωπήν σας, ποὺ δὲν ἀποκαλύπτετε τὸν ἔνοχον, ὁδηγεῖτε τὸν ἑαυτόν σας εἰς ὑποδούλωσιν. Μαζῆ δὲ μὲ σᾶς θὰ γίνωμεν δοῦλοι τῶν Φιλισταίων καὶ ἐγὼ καὶ ὁ Ἰωνάθαν». Ὁ λαὸς τότε ἀπήντησε· «κάμε ὅ,τι θέλεις».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ εἰς ὅλους τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰσραήλ: «Μὲ τὴν στάσιν ποὺ τηρεῖτε, θὰ σκλαβωθῆτε καὶ σεῖς, συγχρόνως δὲ θὰ γίνωμεν σκλάβοι καὶ ἐγώ καὶ ὁ υἱός μου ὁ Ἰωνάθαν». Καὶ εἶπεν ὁ λαὸς εἰς τὸν Σαούλ: «Κάνε ὅ,τι σοῦ φαίνεται καλόν».

Εἶπε τότε ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Θεόν· «Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διατί δὲν ἀπήντησες εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου σήμερον, ποὺ σὲ ἠρώτησα; Ἐὰν ἡ παράβασις ἔγινεν ἀπὸ ἐμὲ ἢ ἀπὸ τὸν Ἰωνάθαν, ὦ Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, φανέρωσε τοῦτο μὲ τὴν δήλωσιν ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸ ἀρχιερατικὸν ἐφούδ. Ἐὰν ὅμως ἡ ἐνοχὴ βαρύνῃ τὸν λαόν, φανέρωσον τοῦτο μὲ τὴν ἀλήθειαν ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸ ἐφούδ». Ἔγινε κλῆρος καὶ ὁ κλῆρος ἔπεσε καὶ ὥρισεν ὡς ἐνόχους τὸν Ἰωνάθαν καὶ τὸν Σαούλ. Ὁ λαὸς ἀπηλλάγη ἀπὸ κάθε εὐθύνην.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ: «Κύριε, σὺ ποὺ εἶσαι ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, διατί δὲν ἔδωσες ἀπάντησιν σήμερα εἰς τὸν δοῦλον σου; Μήπως ἡ ἐνοχὴ τῆς παρανομίας βαρύνει ἐμὲ ἢ τὸν υἱόν μου Ἰωνάθαν; Κύριε, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, φανέρωσέ το μὲ τὴν «Δήλωσιν», ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸ ἐφώδ. Ἐὰν ὅμως ἡ ἐνοχή, τὴν ὁποίαν γνωρίζεις, βαρύνῃ τὸν λαόν, φανέρωσέ το μὲ τὴν «Ὁσιότητα» (τὸ δεύτερον δηλαδὴ σκεῦος ποὺ ὑπῆρχεν εἰς τὸ Ἐφὼδ καὶ τὸ ὁποῖον ἐλέγετο καὶ «Ἀλήθεια»), Μὲ αὐτὰ τὰ δύο σκεύη σὰν μὲ κλήρους ἐφανέρωνε ὁ Θεὸς τὸ θέλημά Του. Καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος μαζὶ εἰς τὸν Ἰωνάθαν καὶ τὸν Σαούλ, ὁ δὲ λαὸς ἀπηλλάγη ἀπὸ κάθε ἐνοχήν.

Εἶπε τότε ὁ Σαούλ· «βάλτε κλήρους δι’ ἐμὲ καὶ διὰ τὸν υἱόν μου τὸν Ἰωνάθαν. Ἐκεῖνος δέ, τὸν ὁποῖον διὰ τοῦ κλήρου θὰ δείξῃ ὁ Κύριος, θὰ καταδικασθῇ εἰς θάνατον». Ὁ λαὸς ἀπήντησε· «δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ κάτι τέτοιο». Ἀλλὰ, ἡ γνώμη τοῦ Σαοὺλ ἐπεκράτησεν. Ἔγινε κλήρωσις μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ υἱοῦ του τοῦ Ἰωνάθαν, ὁ δὲ κλῆρος ἔδειξεν ὡς ἔνοχον τὸν Ἰωνάθαν.

Εἶπε τότε ὁ Σαούλ: «Βάλετε κλήρους μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ υἱοῦ μου Ἰωνάθαν. Αὐτόν, ποὺ θὰ δείξῃ ὁ Κύριος μὲ τοὺς κλήρους ὡς ἔνοχον, νὰ τὸν θανατώσετε ἀμέσως». Καὶ εἶπεν ὁ λαὸς εἰς τὸν Σαούλ: «Δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ αὐτό». Ἐπέβαλεν ὅμως τὴν γνώμην του εἰς τὸν λαὸν ὁ Σαοὺλ καὶ ἔβαλαν κλήρους μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ υἱοῦ του Ἰωνάθαν καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος εἰς τὸν Ἰωνάθαν.

Ὁ Σαοὺλ ἠρώτησε τὸν Ἰωνάθαν· «πές μου, τί ἔκαμες;» Ὁ Ἰωνάθαν ἀνέφερεν εἰς αὐτὸν καὶ εἶπεν· «μὲ τὸ ἄκρον τῆς ράβδου μου, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὰ χέρια μου, ἐπῆρα καὶ ἐγεύθην ὀλίγον μέλι. Καὶ νά, τώρα ἐγὼ διὰ τοῦτο καταδικάζομαι εἰς θάνατον».

Εἶπε τότε ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν Ἰωνάθαν: «Πές μου, τὶ ἔκανες;» Καὶ ὡμολόγησεν ὁ Ἰωνάθαν τὴν πρᾶξιν του καὶ εἶπεν: «Ἐπῆρα μὲ τὴν ἄκρην τοῦ σκήπτρου, αὐτοῦ τοῦ ραβδιοῦ, ποὺ κρατῶ εἰς τὸ χέρι μου, λίγο μέλι καὶ μόλις ποὺ τὸ ἐγεύθηκα καὶ νὰ τώρα ὅτι εξ αἰτίας αὐτοῦ κρίνομαι ὡς ἔνοχος θανάτου».

Ὁ Σαοὺλ εἶπεν εἰς αὐτόν· «οἰανδήποτε τιμωρίαν καὶ ἂν θέλῃ ἂς μοῦ ἐπιβάλῃ ὁ Κύριος, καὶ τὴν ἀκόμη βαρυτέραν ἂς προσθέσῃ, ἐὰν δὲν καταδικασθῇς σήμερον εἰς θάνατον».

Καὶ ὁ Σαοὺλ τοῦ εἶπε: «Νὰ μοῦ στείλῃ ὁ Θεὸς ὁποιανδήποτε τιμωρίαν καὶ ἂς προσθέσῃ καὶ ὅ,τι ἄλλο θέλει, ἐὰν δὲν τηρήσω τὸν ὅρκον μου. Ἐφ’ ὅσον τὸ εἶπα, θὰ τιμωρηθῇς ὁπωσδήποτε σήμερα μὲ θάνατον».

Ὁ ἰσραηλιτικὸς ὅμως λαὸς εἶπεν εἰς τὸν Σαούλ· «θὰ θανατωθῇ λοιπὸν ὁ Ἰωνάθαν σήμερον, αὐτὸς ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν ὁ αἴτιος τῆς μεγάλης νίκης τῶν Ἰσραηλιτῶν; Ὁ Κύριος ζῇ καὶ δὲν θὰ πέσῃ οὔτε τρίχα ἀπὸ τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωνάθαν». Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπέτυχε τὴν νίκην ἐκείνην, αὐτὸς προσηυχήθη ὑπὲρ τοῦ Ἰωνάθαν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ ἔτσι δὲν κατεδικάσθη αὐτὸς εἰς θάνατον.

Εἶπεν ὅμως ὁ λαὸς εἰς τὸν Σαούλ: «Εἶναι σωστὸν νὰ θανατωθῇ σήμερα αὐτός, ποὺ προεκάλεσε αὐτὴν τὴν μεγάλην νίκην καὶ σωτηρίαν τοῦ Ἰσραήλ; Ὁρκιζόμαστε εἰς τὸν Κύριον, ποὺ ζῇ καὶ παρακολουθεῖ τὰ πάντα, ὅτι δὲν θὰ ἀφήσωμεν νὰ πέσῃ εἰς τὴν γῆν οὔτε τρίχα ἀπὸ τὸ κεφάλι του. Ἐμεῖς εἴμαστε ἄλλως τε ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐμεγαλούργησε κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, καὶ πρέπει νὰ εἰσακουσθῇ τὸ αἴτημά μας». Καὶ προσηυχήθη ὁ λαὸς ὑπὲρ τοῦ Ἰωνάθαν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ δὲν ἐθανατώθη.

Ὁ Σαοὺλ συνέχισε τὴν καταδίωξιν τῶν Φιλισταίων εἰς Γαβαά, οἱ δὲ Φιλισταῖοι πανικόβλητοι ἐπανῆλθον εἰς τὴν χώραν των.

Κατεδίωξε δὲ τοὺς Φιλισταίους ὁ Σαοὺλ καὶ οἱ ἀλλόφυλοι ἔφυγαν κυνηγημένοι εἰς τὴν χώραν των.

Ὁ Σαοὺλ εἶχε λάβει μὲ θεῖον κλῆρον τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν ἐπὶ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ἐπολέμησε τοὺς γύρω ἐχθρούς του, δηλαδὴ τοὺς Μωαβίτας, τοὺς Ἀμμωνίτας, τοὺς Ἰδουμαίους, τοὺς κατοικοῦντας Βαιθεώρ, τὸν βασιλέα Σουβὰ καὶ τοὺς Φιλισταίους. Ὅπουδήποτε δὲ καὶ ἂν ἔστρεφε τὰς πολεμικάς του ἐπιχειρήσεις, ἐνικοῦσε.

Ὁ δὲ Σαοὺλ μετὰ τὴν ἐκλογήν του ἀπὸ τὸν Θεὸν εἶχεν ὡς ἔργον του νὰ κυβερνᾷ τὸν Ἰσραὴλ καὶ νὰ μάχεται ἐναντίον ὅλων τῶν ἐχθρῶν του, ποὺ τὸν περιεκύκλωναν· μὲ τοὺς Μωαβίτας, μὲ τοὺς Ἀμμωνίτας, μὲ τοὺς Ἰδουμαίους, μὲ τοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς τοῦ Βαιθεώρ, μὲ τὸν βασιλέα Σουβὰ καὶ μὲ τοὺς Φιλισταίους. Παντοῦ δέ, ὅπου ἐστράφη καὶ ἐπολέμησεν, ἐνικοῦσε.

Συνεκέντρωσε δὲ πολὺν στρατὸν καὶ ἐπολέμησε τοὺς Ἀμαληκίτας, τοὺς ἐνίκησε καὶ ἔτσι ἀπήλλαξε τὸν ἰσραηλιτικόν λαὸν ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των, κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν ὁποίων εὑρίσκοντο καὶ συνεχῶς ἐλεηλατοῦντο.

Καὶ συνεκέντρωσε μεγάλην πολεμικὴν δύναμιν καὶ κατετρόπωσε τοὺς Ἀμαληκίτας καὶ ἐλυτρωσε τοὺς Ἰσραηλίτας ἀπὸ τὰ χέρια ἐκείνων, ποὺ τοὺς ἐτυραννοῦσαν.

Οἱ υἱοὶ τοῦ Σαοὺλ ἦσαν· Ὁ Ἰωνάθαν, ὁ Ἰεσσιοὺ καὶ ὁ Μελχισά. Αἱ δὲ δύο θυγατέρες του ὠνομάζοντο, ἡ μὲν πρωτότοκος ὠνομάζετο Μερόβ, ἡ δὲ δευτερότοκος ὠνομάζετο Μελχόλ.

Υἱοὶ δὲ τοῦ Σαοὺλ ἦσαν ὁ Ἰωνάθαν, ὁ Ἰεσσιοὺ καὶ ὁ Μελχισά. Τὰ δὲ ὀνόματα τῶν δύο θυγατέρων του ἦσαν τὰ ἑξῆς: Ἡ πρωτότοκος ὠνομάζετο Μερὸβ καὶ ἡ δευτέρα ἐλέγετο Μελχόλ.

Ἡ σύζυγος τοῦ Σαοὺλ ὠνομάζετο Ἀχινοόμ, ἦτο δὲ θυγάτηρ τοῦ Ἀχιμάας. Ὁ ἀρχιστράτηγός του ὠνομάζετο Ἀβεννὴρ καὶ ἦτο υἱὸς τοῦ Νήρ, υἱοῦ τοῦ θείου τοῦ Σαούλ.

Ἡ δὲ γυναῖκα του, ποὺ ἦτο κόρη τοῦ Ἀχιμάας, ἐλέγετο Ἀχινόομ. Ὁ δὲ ἀρχιστράτηγός του ὠνομάζετο Ἀβεννὴρ καὶ ἦτο υἱὸς τοῦ Νήρ, ποὺ ἦτο συγγενής (θεῖος) τοῦ Σαούλ.

Ὁ πατὴρ τοῦ Σαοὺλ ὠνομάζετο Κίς. Ὁ δὲ πατὴρ τοῦ Ἀβεννὴρ ὠνομάζετο Νήρ, ἦτο δὲ υἱὸς τοῦ Ἰαμίν, ὁ ὁποῖος πάλιν ἦτο υἱὸς τοῦ Ἀβιήλ.

Ὁ δὲ Κὶς ἦτο πατέρας τοῦ Σαοὺλ καὶ ὁ Νὴρ πατέρας τοῦ Ἀβεννήρ. Ἦτο δὲ ὁ Νὴρ υἱὸς τοῦ Ἰαμίν, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Ἀβιήλ.

Καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς ζωῆς τοῦ Σαοὺλ ὁ πόλεμος τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐναντίον τῶν Φιλισταίων ὑπῆρξεν ἔντονος. Ὁ Σαούλ, ὅταν ἔβλεπε ἄνδρα δυνατὸν καὶ ἱκανόν, τὸν προσελάμβανεν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν του.

Καθ’ ὅλον δὲ τὸ χρονικὸν διάστημα τῆς βασιλείας τοῦ Σαοὺλ ὁ πόλεμος ἐναντίον τῶν Φιλισταιων ἦτο πεισματώδης καὶ σκληρός. Κάθε ἄνδρα δὲ δυνατόν, ποὺ ἔβλεπεν ὁ Σαούλ, ὅπως καὶ κάθε ἄνδρα μὲ ἱκανότητας καὶ ἀντοχήν, τοὺς ἐμάζευεν ὅλους κοντὰ του ὡς στρατιώτας του.

Ὁ Σαμουὴλ εἶπεν εἰς τὸν Σαούλ· «ἐμὲ ἔστειλεν ὁ Θεὸς νὰ σὲ χρίσω βασιλέα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ἄκουσε λοιπὸν τώρα τὴν ἐντολήν τοῦ Κυρίου.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν Σαούλ: «Ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος ποὺ ἔστειλεν ὁ Κύριος, διὰ να σὲ χρίσω βασιλέα τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἄκουσε λοιπὸν τώρα τὶ λέγει ὁ Κύριος.

Αὐτὰ διατάσσει Κύριος ὁ παντοκράτωρ· Τώρα ἐγὼ θὰ τιμωρήσω τοὺς Ἀμαλικίτας δι’ ὅσα ἐκεῖνοι ἔπραξαν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅταν τοὺς συνήντησαν καθ’ ὁδόν, καθὼς ἀνέβαιναν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Αὐτὰ εἶπεν ὁ Κύριος τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων: «Τώρα εἶναι ὁ καιρός, ποὺ θὰ πάρω ἐκδίκησιν δι’ ὅσα ἔκαναν οἱ Ἀμαληκῖται εἰς βάρος τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅταν τοὺς συνήντησαν καθ’ ὁδόν, τότε ποὺ ἀνέβαιναν πρὸς τὴν Γῆν τῆς ἐπαγγελίας, ἀφοῦ εἶχαν ξεφύγει ἀπὸ τὴν σκλαβιὰ τῆς Αἰγύπτου.

Πήγαινε λοιπὸν τώρα νὰ κτυπήσῃς τοὺς Ἀμαληκίτας καὶ ἀναθεμάτισε αὐτοὺς καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά των. Δὲν θὰ λυπηθῇς κανένα, ἀλλὰ θὰ ἐξολθρεύσῃς αὐτούς, θὰ ἀναθεματίσῃς αὐτοὺς καὶ τὰ ὑπάρχοντά των. Κανένα ἀπὸ αὐτοὺς δὲν θὰ λυπηθῇς ἀλλὰ θὰ φονεύσῃς ὅλους, ἀπὸ ἄνδρα ἕως γυναῖκα, ἀπὸ νήπιον μέχρι καὶ θηλάζον, ἀπὸ μοσχάρι μέχρι προβάτον, ἀπὸ καμήλαν μέχρι ὄνον».

Προχώρει λοιπὸν τώρα καὶ νὰ πατάξῃς τοὺς Ἀμαληκίτας. Νὰ τοὺς θεωρήσῃς ἀναθεματισμένους (Ἱερίμ) καὶ αὐτοὺς καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά των καὶ νὰ μὴ συμπαθήσῃς καὶ περιποιηθῇς κανένα ἀπὸ αὐτούς. Νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃς καὶ νὰ ἀναθεματίσῃς καὶ αὐτοὺς καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά των καὶ νὰ μὴ λυπηθῇς κανένα ἀπὸ αὐτούς. Νὰ τοὺς σκοτώσῃς ὅλους, ἀπὸ ἄνδρα μέχρι γυναῖκα καὶ ἀπὸ μικρὸ παιδὶ μέχρι καὶ βρέφος ποὺ θηλάζει καὶ ἀπὸ μοσχάρι μέχρι ἀρνὶ καὶ ἀπὸ καμήλαν ἕως ὄνον. Τίποτε ἀπολύτως δὲν θὰ ἀφήσὴς νὰ ζῇ».

Ὁ Σαοὺλ ἔκαμε αὐτὰ γνωστὰ εἰς ὅλον τὸν λαὸν καὶ ὥρισεν ὡς συγκέντρωσιν τοῦ στρατοῦ τὰ Γάλγαλα. Ἐκεῖ ἐπεθεώρησε καὶ ἠρίθμησεν ὁ Σαοὺλ τὸν στρατόν του, ὁ ὁποῖος εὑρέθη ἀπὸ μὲν τὰς ἄλλας φυλὰς ὅτι ἀνήρχετο εἰς τετρακοσίας χιλιάδας πεζῶν, ἀπὸ δὲ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα εἰς τριάκοντα χιλιάδας πεζούς.

Μετὰ τὴν ἐντολὴν αὐτὴν διέταξεν ὁ Σαοὺλ τὸν λαὸν καὶ ἑτοιμάσθηκαν διὰ τὸν πόλεμον. Ἔκανε δὲ ἐπιθεώρησιν τῶν πολεμιστῶν εἰς τὰ Γάλγαλα καὶ ὑπελόγισεν ὅτι ἦσαν τετρακόσιαι χιλιάδες πεζοὶ στρατιῶται. Ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα εἰδικῶς ἦσαν τριάντα χιλιάδες πολεμισταί.

Ὁ Σαοὺλ μὲ τὸν στρατὸν αὐτὸν ἐπροχώρησεν ἕως εἰς τὰς πόλεις τῶν Ἀμαληκιτῶν καὶ ἔστησεν ἐνέδρας εἰς κάποιον ξηροπόταμον.

Καὶ ἐπροχώρησεν ὁ Σαοὺλ ἕως τὰς πόλεις τῶν Ἀμαληκιτῶν καὶ ἔβαλεν ἐνέδρας εἰς ἕνα ξηροπόταμον, ποὺ ἦτο ἐκεῖ κοντά.

Ὁ Σαούλ, πρὶν ἐπιχειρήσῃ τι κατὰ τῶν Ἀμαληκιτῶν, εἶπεν εἰς τοὺς Κιναίους ἀπογόνους τοῦ πενθεροῦ τοῦ Μωϋσέως· «φύγετε, ἐξέλθετε ἐκ μέσου τῶν Ἀμαληκιτῶν, διὰ νὰ μὴ συμπεριλάβῃ καὶ σᾶς ἡ τιμωρία, ποὺ θὰ ἐπιπέσῃ ἐναντίον ἐκείνων, πρᾶγμα ποὺ δὲν ἐπιθυμῶ, διότι οἱ πρόγονοί σας ἐβοήθησαν τοὺς Ἰσραηλίτας, ὅταν ἀνέβαιναν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον». Οἱ Κιναῖοι πράγματι ἀπεμακρύνθησαν ἐκ μέσου τῶν Ἀμαληκιτῶν.

Ἔστειλε δὲ μήνυμα ὁ Σαοὺλ πρὸς τοὺς Κιναίους, ποὺ ἦσαν συγγενεῖς τοῦ Μωϋσέως ἀπὸ τὸν πενθερόν του καὶ ἔμεναν μαζὶ μὲ τοὺς Ἀμαληκίτας, καὶ τοὺς εἶπε: «Φύγετε καὶ ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ τοὺς Ἀμαληκίτας, διὰ νὰ μὴ φονεύσω καὶ σᾶς μαζὶ μὲ αὐτούς. Σᾶς εἰδοποιῶ, διότι σεῖς ἐδείξατε συμπάθειαν πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας, ὅταν ἀνέβαιναν αὐτοὶ πρὸς τὴν Χαναὰν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν σκλαβιὰν τῶν Αἰγυπτίων». Καὶ πράγματι οἱ Κιναίοι ἐφρόντισαν καὶ ἔφυγαν μέσα ἀπὸ τοὺς Ἀμαληκίτας.

Κατόπιν ὁ Σαοὺλ ἐπετέθη καὶ κατενίκησε τοὺς Ἀμαληκίτας ἀπὸ τὴν Εὐϊλὰτ ἕως τὴν Σοὺρ ἀνατολικὰ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Ἐπετέθη δὲ ὁ Σαούλ μὲ ὁρμὴν ἐναντίον τῶν Ἀμαληκιτῶν καὶ τοὺς κατετρόπωσεν εἰς μίαν ἔκτασιν ποὺ ἐκτείνεται ἀπὸ τὴν Εὐϊλὰτ ἕως τὴν Σούρ, ποὺ εὑρίσκεται ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Συνέλαβε δὲ αἰχμάλωτον τὸν Ἀγὰγ τὸν βασιλέα τῶν Ἀμαληκιτῶν, τὸν ὁποῖον καὶ ἐκράτησεν εἰς τὴν ζωήν, ἐνῶ ὅλον τὸν ἄλλον λαὸν τῶν Ἀμαληκιτῶν κατὰ τὸν ἀναθεματισμὸν τὸν ἐπέρασεν ἐν στόματι μαχαίρας.

Καὶ συνέλαβε ζωντανὸν τὸν Ἀγάγ, τὸν βασιλέα τῶν Ἀμαληκιτῶν, ὅλους δὲ τοὺς Ἀμαληκίτας, ἀφοῦ τοὺς ἀνεθεμάτισε, τοὺς ἐφόνευσε με μαχαίρι.

Ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἐλυπήθησαν καὶ δὲν ἐφόνευσαν τὸν Ἀγάγ, τὸν ἐκράτησαν ζῶντα. Καὶ δὲν κατέστρεψαν τὰ ἐκλεκτὰ ἀπὸ τὰ πρόβατά του, ἀπὸ τὰ βόδια του, ἀπὸ τὰ φαγητά του, τοὺς ἀμπελῶνας του καὶ γενικῶς ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐκλεκτὰ ἀγαθὰ ποὺ εἶχε. Δὲν ἠθέλησαν νὰ τὰ καταστρέψουν, ὅπως ὁ Θεὸς τοὺς εἶχε διατάξει, ἀλλὰ κατέστρεψαν κάθε τι μηδαμινὸν καὶ εὐτελές.

Παρέβησαν ὅμως τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ὁ Σαοὺλ καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἄφησαν ζωντανὸν τὸν Ἀγὰγ καὶ ἔδειξαν συμπάθειαν ἀπέναντί του. Τὸ ἴδιο ἔκαναν καὶ διὰ τὰ καλύτερα ἀπὸ τὰ πρόβατα καὶ τὰ βόδια καὶ τὰ τρόφιμα καὶ τὰ ἀμπέλια καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθὰ τῶν Ἀμαληκιτῶν. Δὲν ἤθελαν νὰ τὰ ἐξολοθρεύσουν. Κάθε τι ὅμως ποὺ τὸ ἐθεώρησαν κατώτερον καὶ μηδαμινόν, τὸ κατέστρεψαν.

Ὁ Κύριος εἶπε τότε πρὸς τὸν Σαμουὴλ τὰ ἐξῆς·

Καὶ ὡμίλησεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουὴλ καὶ τοῦ εἶπε:

«μετεμελήθην διότι κατέστησα τὸν Σαοὺλ βασιλέα, ἐπειδὴ αὐτὸς ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὸν δρόμον μου καὶ δὲν ἐτήρησε τὰς ἐντολάς μου». Ὁ Σαμουὴλ ὅταν ἤκουσεν αὐτά, περιέπεσεν εἰς μεγάλην λύπην καὶ μὲ θερμὴν προσευχὴν ὅλην τὴν νύκτα ἐβόησε πρὸς τὸν Κύριον.

«Μετενόησα ποὺ ἔκανα βασιλέα τὸν Σαούλ, διὰ νὰ κυβερνᾷ τὸν λαόν μου, διότι παρεξέκλινε καὶ δὲν ἀκολούθησε τὸν δρόμον ποὺ τοῦ ὑπέδειξα καὶ δὲν ἐτήρησε τὰς ἐντολάς μου». Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ὁ Σαμουὴλ ἐκυριεύθη ἀπὸ ἀθυμίαν, ἐλυπήθη καὶ ἐκραύγαζε μὲ πόνον ὅλην τὴν νύκτα προσευχόμενος πρὸς τὸν Κύριον.

Ἐσηκώθη δὲ λίαν πρωῒ καὶ ἐπορεύθη, διὰ νὰ συναντήσῃ τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἐγνωστοποιήθη εἰς τὸν Σαούλ τὸ γεγονὸς καὶ τοῦ εἶπαν· «ἔχει ἔλθει ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸ Κάρμηλον ὄρος». Ἐκεῖ ὁ Σαοὺλ εἶχεν ἀνεγείρει τρόπαιον. Ὁ Σαμουὴλ ἰδὼν τὸ τρόπαιον αὐτοῦ ἤλλαξε κατεύθυνσιν τοῦ ἅρματός του. Κατέβη εἰς τὰ Γάλγαλα πρὸς τὸν Σαούλ. Καὶ ἰδοὺ εἶδεν αὐτὸν νὰ προσφέρῃ θυσίαν ὁλοκαυτώματος πρὸς τὸν Κύριον τὰ ἐκλεκτότερα ἀπὸ τὰ λάφυρα, ποὺ εἶχε πάρει κατὰ τὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν Ἀμαληκιτῶν.

Καὶ μόλις ἐχάραξεν ἡ ἄλλη ἡμέρα, ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγε νὰ συναντήσῃ πρωΐ-πρωῒ τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἀνήγγειλαν λοιπὸν τὸ γεγονὸς εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ τοῦ εἶπαν: «Ὁ Σαμουὴλ ἔχει ἔλθει εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Καρμήλου καὶ ἀφοῦ ἐστάθη ἐμπρὸς εἰς τὸ μνημεῖον, ποὺ ὁμοιάζει μὲ χέρι ἀνοικτό, ἔστρεψε τὸ ἅρμα του πρὸς ἄλλην κατεύθυνσιν». Μόλις εἶδε πράγματι ὁ Σαμουὴλ τὸ εἰδωλολατρικὸν αὐτὸ τρόπαιον, ποὺ ὕψωσεν ὁ Σαούλ, κατέβη πρὸς τὰ Γάλγαλα, ὅπου ἦτο ὁ Σαούλ. Καὶ βλέπει ἐκεῖ τὸν Σαοὺλ νὰ προσφέρῃ κατὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ὡς θυσίαν ὁλοκαυτώσεως εἰς τὸν Κύριον τὰ καλύτερα ἀπὸ τὰ λάφυρα, ποὺ εἶχε φέρει ἀπὸ τοὺς Ἀμαληκίτας.

Ὁ Σαμουὴλ ἦλθε πρὸς τὸν Σαούλ, ὁ δὲ Σαοὺλ τὸν ἐχαιρέτησεν εἰρηνικῶς καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «εὐλογημένος ἂς εἶσαι ἀπὸ τὸν Κύριον. Ἐγὼ ἐτήρησα ὅλα ὅσα ὁ Κύριος εἶχε διατάξει».

Ἐπλησίασε δὲ ὁ Σαμουὴλ πρὸς τὸν Σαοὺλ καὶ τοῦ εἶπεν ὁ Σαούλ: «Ἂς εἶσαι εὐλογημένος ἀπὸ τὸν Κύριον. Ἐτήρησα ὅλα, ὅσα παρήγγειλεν ὁ Κύριος».

Ὁ Σαμουὴλ τὸν ἠρώτησε· «τί εἶναι αὐτὰ τὰ βελάσματα προβάτων, ποὺ φθάνουν εἰς τὰ αὐτιά μου καὶ τί σημαίνουν οἱ μυκηθμοὶ αὐτοὶ τῶν βοῶν, ποὺ ἀκούω;»

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ: «Καὶ τὶ εἶναι αὐτὰ τὰ βελάσματα τῶν προβάτων, ποὺ φθάνουν εἰς τὰ αὐτιά μου, καὶ τὸ μούγκρισμα τῶν βοδιῶν ποὺ ἀκούω;»

Ὁ Σαοὺλ ἀπήντησεν· «αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ τοὺς Ἀμαληκίτας. Εἶναι δὲ τὰ καλύτερα ἀπὸ τὰ πρόβατά τους καὶ ἀπὸ τὰ βόδια τους, τὰ ὁποῖα ὁ λαὸς δὲν ἐξωλόθρευσε, διὰ νὰ τὰ προσφέρῃ θυσίαν εἰς Κύριον τὸν Θεόν· ὅλα δὲ τὰ ἄλλα τὰ κατέστρεψα».

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σαούλ: «Τὰ ἔφερα ἀπὸ τοὺς Ἀμαληκίτας. Εἶναι ὅσα ἐκράτησε ζωντανὰ ὁ λαός, τὰ καλύτερα ἀπὸ τὰ ἀρνιὰ καὶ τὰ βόδια, διὰ νὰ προσφερθοῦν θυσία εἰς Κύριον τὸν Θεόν σου. Τὰ ὑπόλοιπα ὅμως τὰ ἐξωλόθρευσα, ὅπως εἶπες».

Εἶπε τότε ὁ Σαμουὴλ πρὸς τὸν Σαούλ· «ἄφησε αὐτὰς τὰς δικαιολογίας. Θὰ σοῦ ἀναγγείλω ὅσα μοῦ εἶπεν ὁ Θεὸς κατὰ τὴν νύκτα αὐτήν». Ὁ Σαοὺλ ἀπήντησεν· «εἰπέ τα».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν Σαούλ: «Ἄφησέ τα αὐτά! Μὴ δικαιολογῆσαι! Θέλω νὰ σοῦ ἀνακοινώσω ὅσα μοῦ εἶπεν αὐτὴν τὴν νύκτα ὁ Κύριος». Καὶ τοῦ εἶπεν ἐκεῖνος: «Λέγε ὅ,τι ἔχεις νὰ εἰπῇς».

Ὁ Σαμουὴλ εἶπε τότε πρὸς αὐτόν· «σὺ δὲν ἤσουνα πολὺ μικρὸς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἔγινες βασιλεὺς καὶ ἔλαβες εἰς τὰ χέρια σου τὸ σκῆπτρον τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τότε ποὺ ὁ Θεὸς σὲ ἔχρισε βασιλέα τοῦ λαοῦ αὐτοῦ;

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν Σαούλ: «Δὲν ἤσουν καὶ δὲν εἶσαι σὺ πολὺ μικρὸς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ γίνῃς ἡγούμενος καὶ ἐπὶ κεφαλῆς κάθε φυλῆς τοῦ Ἰσραήλ; Ποιὰ ἦτο ἡ ἀξία σου; Παρὰ ταῦτα ὅμως σὲ ἐδιάλεξε ὁ Κύριος καὶ σὲ ἔχρισε βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ Θεὸς σὲ ὡδήγησεν εἰς τὸν δρόμον ἐκεῖνον τῆς καταστροφῆς τῶν Ἀμαληκιτῶν καὶ εἶπε πρὸς σέ· Πήγαινε, ἐξολόθρευσε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἡμάρτησαν ἀπέναντί μου, τοὺς Ἀμαληκίτας. Θὰ πολεμήσῃς, μέχρις ὅτου ὅτι ὁλοκληρώσῃς τὸν ὄλεθρόν των.

Καὶ σὲ ἔστειλεν ὁ Κύριος εἰς τὸν δρόμον τῆς ἐξοντώσεως τῶν Ἀμαληκιτῶν καὶ σοῦ εἶπε: «Πήγαινε καὶ ἐξολόθρευσε τοὺς Ἀμαληκίτας, τὸν λαὸν αὐτὸν ποὺ ἁμαρτάνει καὶ δείχνει ἀσέβειαν πρὸς ἐμέ. Νὰ πολεμήσῃς ἐναντίον των, ἕως ὅτου τοὺς ἐξοντώσῃς τελείως».

Διατί δὲν ἤκουσες τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ ἐρρίφθης καὶ ἄπλωσες τὰ χέρια σου εἰς τὰ λάφυρα καὶ ἔτσι διέπραξες τὴν μεγάλην αὐτὴν παράβασιν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου;»

Διατί λοιπὸν δὲν ἄκουσες αὐτό, ποὺ σοῦ εἶπεν ὁ Κύριος, ἀλλ’ ἀντιθέτως ὤρμησες μὲ βουλιμίαν διὰ νὰ ἀρπάξῃς τὰ λάφυρα καὶ ἔκαμες αὐτὴν τὴν παρανομίαν καὶ παρακοὴν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου;»

Ὁ Σαοὺλ ἀπήντησε πρὸς τὸν Σαμουήλ· «ὑπήκουσα εἰς τὴν φωνὴν τοῦ λαοῦ. Ἐπορεύθην εἰς τὸν δρόμον, εἰς τὸν ὁποῖον μὲ εἶχε στείλει ὁ Κύριος καὶ ἔφερα ζωντανὸν τὸν βασιλέα τῶν Ἀμαληκιτῶν τὸν Ἀγάγ, ἀλλὰ τοὺς Ἀμαληκίτας τοὺς ἐξωλόθρευσα.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν Σαμουήλ: «Τὸ ἔκανα, ἐπειδὴ ἄκουσα αὐτὸ ποὺ ἔλεγεν ὁ λαός. Πάντως ἐβάδισα εἰς τὸν δρόμον ποὺ μοῦ ὑπέδειξεν ὁ Κύριος. Συνέλαβα καὶ ἔφερα καὶ κρατῶ ζωντανὸν τὸν Ἀγάγ, τὸν βασιλέα τῶν Ἀμαληκιτῶν, ἐξώντωσα ὅμως ὅλους τοὺς Ἀμαληκίτας.

Ὁ λαὸς ἐπῆρεν ἀπὸ τὰ καλύτερα ἐκ τῶν ἀναθεματισμένων λαφύρων, πρόβατα καὶ βόδια, διὰ νὰ θυσιάσῃ αὐτὰ πρὸς τὸν Κύριον εἰς τὰ Γάλγαλα».

Ἐπῆρε ἐπίσης ὁ λαὸς τὰ καλύτερα ἀπὸ αὐτά, ποὺ εἶχε λεχθῇ νὰ ἀναθεματισθοῦν καὶ νὰ ἐξολοθρευθοῦν, ἀπὸ τὰ ἀρνιὰ δηλαδὴ καὶ τὰ βόδια, ἀλλὰ τὰ ἐπῆραν διὰ νὰ τὰ θυσιάσουν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας εἰς τὰ Γάλγαλα».

Ὁ Σαμουὴλ εἶπε· «νομίζεις ὅτι εἶναι προτιμότερα διὰ τὸν Κύριον τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ αἱ ἄλλαι θυσίαι, ἀπὸ τὸ νὰ ὑπακούῃ κανεὶς εἰς τὴν ἐντολήν του; Ἡ ὑπακοὴ εἰς τὴν ἐντολήν του εἶναι ἀνωτέρα ἀπὸ κάθε θυσίαν καὶ ἡ προσεκτικὴ ἀκρόασις τοῦ θελήματός του εἶναι προτιμοτέρα καὶ ἀπὸ τὸ λίπος τῶν κριῶν.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ: «Νομίζεις ὅτι εὐχαριστεῖται ὁ Κύριος μὲ ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας, ὅσον μὲ τὴν ὑπακοὴν εἰς τὰς ἐντολάς Του; Σοῦ λέγω λοιπὸν ὅτι ἡ ὑπακοὴ εἰς τὸν Κύριον εἶναι ἀνωτέρα καὶ ἀπὸ τὴν πλέον πλουσίαν θυσίαν. Ἡ δὲ προσεκτικὴ ἀκρόασις τῶν λόγων Του, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἐφαρμογήν των, εἶναι ἀνωτέρα ἀπὸ τὸ λίπος τῶν κριαριῶν, ποὺ καίονται εἰς τὸ θυσιαστήριον.

Εἶναι δὲ ἁμαρτία, ὁμοιάζει μὲ εἰδωλολατρικὴν θυσίαν καὶ φέρει ὀδύνην καὶ πόνον ἡ προσφορὰ θυσιῶν χωρὶς ὑπακοὴν εἰς τὸ θεῖον θέλημα. Ἐπειδὴ δὲ κατεφρόνησες τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, διὰ τοῦτο θὰ σὲ ἀποδοκιμάσῃ ὁ Κύριος, ὥστε νὰ μὴ εἶσαι πλέον βασιλεὺς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας».

Ἡ παρακοὴ τῆς θείας ἐντολῆς, ποὺ διέπραξες καὶ τὴν συνώδευσες μάλιστα καὶ μὲ θυσίαν, εἶναι ἁμαρτία ὅπως ἡ μαγεία. Καὶ ὅλα αὐτά, ποὺ κάνετε κατὰ τὴν θυσίαν, ἀντὶ ἐξιλεώσεως φέρουν ἐπάνω σας ὀδύνην καὶ πόνον, διότι ὁμοιάζουν μὲ τιμὴν πρὸς τὰ εἴδωλα (θεραφίν). Ἐπειδὴ λοιπὸν περιφρόνησες τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, θὰ σὲ ταπεινώσῃ ὁ Κύριος καὶ δὲν θὰ εἶσαι πλέον βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ».

Εἶπε τότε συγκινημένος ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Σαμουήλ· «ἡμάρτηκα, διότι παρέβην τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἰδικόν σου λόγον. Ἔκαμα ὅμως αὐτό, διότι ἐφοβήθην τὸν λαὸν καὶ τὴν φωνὴν τοῦ λαοῦ ἤκουσα.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν Σαμουήλ: «Ἁμάρτησα, διότι δὲν ὑπελόγισα τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου καὶ τὰ λόγια σου. Τὸ ἔκανα ὅμως, ἐπειδὴ ἐφοβήθηκα τὸν λαὸν καὶ ἄκουσα αὐτά, ποὺ ἔλεγαν ἐκεῖνοι.

Τώρα συγχώρησέ με καὶ ἐξάλειψε τὸ ἁμάρτημά μου καὶ ἔλα πάλιν μαζῆ μου καὶ θὰ λατρεύσω τὸν Κύριον τὸν Θεόν σου».

Τώρα λοιπὸν σήκωσε ἀπὸ ἐπάνω μου τὸ βάρος τοῦ ἁμαρτήματός μου! Συγχώρησέ με! Ἔλα μαζί μου! Δείξου εὐνοϊκὸς ἀπέναντί μου καὶ θὰ προσκυνῶ εἰς τὸ ἑξῆς τὸν Κύριον καὶ Θεόν σου».

Ὁ Σαμουὴλ εἶπε πρὸς τὸν Σαούλ· «δὲν θὰ εἶμαι πλέον μαζῆ σου, διότι κατεφρόνησες τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου. Διὰ τοῦτο θὰ σὲ ἐξουθενώσῃ ὁ Κύριος, ὥστε νὰ μὴ εἶσαι πλέον βασιλεὺς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν Σαούλ: «Δὲν θὰ ἔχω σχέσεις μαζί σου, διότι περιφρόνησες τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου. Καὶ δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς θὰ σὲ ἀποδοκιμάσῃ ὁ Κύριος, ὥστε νὰ μὴ εἶσαι πλέον βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ».

Καὶ ὁ Σαμουὴλ ἐγύρισε τὸ πρόσωπόν του, διὰ νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸν Σαούλ. Ἐκεῖνος ἐκράτησε τὸ ἄκρον ἀπὸ τὸ ἐπανωφόριον τοῦ Σαμουὴλ καὶ τὸ ἔσχισεν.

Καὶ ἔστρεψε τὸ πρόσωπόν του ὁ Σαμουὴλ διὰ νὰ φύγῃ. Ἔπιασεν ὅμως ὁ Σαοὺλ τὴν ἄκρην τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐνδύματός του καὶ τὸ ἔσχισε.

Ὁ Σαμουὴλ τοῦ εἶπε τότε· «ἔσχισεν ὁ Κύριος τὴν βασιλείαν σου ἐπὶ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ σήμερον. Τὴν ἐπῆρε ἀπὸ τὰ χέρια σου καὶ θὰ τὴν δώσῃ εἰς τὸν πλησίον σου, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι πολὺ καλύτερος ἀπὸ σέ.

Τοῦ εἶπε δὲ ἀμέσως ὁ Σαμουήλ: «Σοῦ λέγω λοιπὸν ὅτι καὶ ὁ Κύριος ἔσχισε καὶ σοῦ στερεῖ τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν σου ἐπὶ τοῦ Ἰσραήλ. Τὴν ἐπῆρεν ἀπὸ τὰ χέρια σου καὶ θὰ τὴν δώσῃ εἰς ἄλλον Ἰσραηλίτην, ποὺ εἶναι κοντά σου καὶ πολὺ καλύτερος ἀπὸ σέ.

Ὁ δὲ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς θὰ διαιρεθῇ εἰς δύο βασίλεια. Ὁ Θεὸς θὰ πραγματοποιήσῃ τοῦτο καὶ δὲν θὰ ἀλλάξῃ γνώμην, οὔτε θὰ μετανοήσῃ, διότι δὲν εἶναι ἄνθρωπος ὥστε νὰ μετανοῇ».

Οἱ δὲ Ἰσραηλῖται θὰ χωρισθοῦν εἰς δύο βασίλεια. Καὶ μὴ περιμένῃς νὰ ἀλλάξῃ τὴν ἀπόφασίν Του ὁ Κύριος καὶ νὰ μετανοήσῃ, διὰ νὰ σὲ συγχωρήσῃ, διότι Ἐκεῖνος δὲν ὁμοιάζει μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε νὰ μετανοῇ καὶ νὰ ἀλλάσσῃ γνώμην».

Ὁ Σαοὺλ εἶπε πάλιν· «ὁμολογῶ ὅτι ἡμάρτησα. Σὲ παρακαλῶ ὅμως ἀποκατάστησέ με, ὅπως ἤμουνα πρὶν ἐνώπιον τῶν πρεσβυτέρων καὶ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ἔλα καὶ σὺ μαζῆ μου καὶ σοῦ ὑπόσχομαι ὅτι θὰ λατρεύσω Κύριον τὸν Θεόν σου».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ: «Παραδέχομαι ὅτι ἔχω ἁμαρτήσει. Ὅμως τίμησέ με, σὲ παρακαλῶ, ἐμπρὸς εἰς τοὺς προεστοὺς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἐμπρὸς εἰς τὸν λαόν μου! Ἔλα ἐδῶ μαζί μου καὶ θὰ λατρεύσω Κύριον τὸν Θεόν σου».

Ὁ Σαμουὴλ ἐπέστρεψε πράγματι καὶ ἠκολούθησε τὸν Σαούλ, ὁ ὁποῖος καὶ ἐλάτρευσε τὸν Κύριον.

Συγκατένευσε τότε ὁ Σαμουὴλ καὶ συνώδευσε τὸν Σαοὺλ καὶ ἐπροσκύνησε τὸν Κύριον.

Ὁ Σαμουὴλ ἔδωσεν ἐντολὴν καὶ εἶπε· «φέρετε ἐδῶ τὸν Ἀγὰγ τὸν βασιλέα τῶν Ἀμαληκιτῶν». Καὶ τὸν ἔφεραν. Προσῆλθεν ὁ Ἀγὰγ πλησίον εἰς τὸν Σαμουὴλ τρέμων. Βλέπων δὲ τὸν θάνατον ποὺ ἐπήρχετο, εἶπε· «τόσον λοιπὸν πικρὸς εἶναι ὁ θάνατος!»

Εἶπε κατόπιν ὁ Σαμουήλ: «Φέρετέ μου τὸν Ἀγάγ, τὸν βασιλέα τῶν Ἀμαληκιτῶν». Καὶ ἐπλησίασε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀγὰγ καὶ ἔτρεμεν ὁλόκληρος. Καὶ εἶπεν ὁ Ἀγάγ: «Ὥστε τόσον πικρὸς εἶναι ὁ θάνατος!»

Ὁ Σαμουὴλ εἶπε πρὸς τὸν Ἀγάγ· «ὅπως ἡ ρομφαία σου ἀφῆκε μητέρας χωρὶς παιδιά, ἔτσι καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἄλλων μητέρων ἡ δική σου μητέρα θὰ μείνῃ χωρὶς σέ, τὸ τέκνον της». Ὁ Σαμουὴλ ἔσφαξε τὸν Ἀγὰγ εἰς Γάλγαλα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Εἶπε δὲ ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν Ἀγάγ: «Ὅπως ἄφησεν ἀτέκνους πολλὰς γυναῖκας ἡ ρομφαία σου, ἔτσι θὰ μείνῃ χωρὶς τὸ τέκνον της καὶ ἡ μητέρα σου ἀνάμεσα εἰς τὰς ἄλλας γυναῖκας». Καὶ ἔσφαξεν ὁ Σαμουὴλ τὸν Ἀγὰγ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἐκεῖ εἰς τὰ Γάλγαλα.

Ἀνεχώρησεν ὁ Σαμουὴλ διὰ τὴν ἰδιαιτέραν του πατρίδα, τὴν Ἀρμαθαίμ, ὁ δὲ Σαοὺλ ἀνέβη εἰς τὸν οἶκον του εἰς Γαβαά.

Μετὰ ταῦτα ἀνεχώρησεν ὁ Σαμουὴλ καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ἀρμαθαίμ, ὁ δὲ Σαοὺλ ἀνέβη εἰς τὴν κατοικίαν του εἰς τὴν Γαβαά.

Ὁ Σαμουὴλ δὲν ἐπεδίωξε νὰ ἐπανίδῃ πλέον τὸν Σαοὺλ μέχρι τοῦ θανάτου του καὶ ἐθρήνει διὰ τὸ κατάντημα τοῦ Σαούλ. Ὁ δὲ Κύριος μετεμελήθη, διότι κατέστησε βασιλέα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ τὸν Σαούλ.

Καὶ δὲν ἠθέλησεν ὁ Σαμουὴλ νὰ ἴδῃ ἄλλην φορὰν τὸν Σαούλ, μέχρις ὅτου ἀπέθανε· διότι ἐπενθοῦσε ὁ Σαμουὴλ διὰ τὴν οἰκτρὰν κατάληξιν τοῦ Σαούλ. Ὁ δὲ Κύριος μετεμελήθη διὰ τὸ ὅτι ἐγκατέστησε τὸν Σαοὺλ βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ.

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ· «ἕως πότε σὺ θὰ πενθῇς διὰ τὸν Σαούλ; Ἐγὼ ἐξουθένωσα καὶ ἀπέρριψα αὐτόν, ὥστε νὰ μὴ εἶναι πλέον βασιλεὺς εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Γέμισε τὸ δοχεῖον σου μὲ ἔλαιον καὶ ἔλα, διότι θὰ σὲ στείλω πρὸς τὸν Ἰεσσαὶ ἕως τὴν Βηθλεέμ, ἐπειδὴ εἶδα μεταξὺ τῶν υἱῶν του ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι βασιλεὺς ὅπως ἐγὼ τὸν θέλω».

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος εἰς τὸν Σαμουήλ: «Ἕως πότε θὰ πενθῇς σὺ διὰ τὸν Σαούλ; Τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν τὸν ἀπέρριψα ἐγὼ ὁ Ἴδιος, ὥστε νὰ μὴ εἶναι πλέον βασιλεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἄφησέ τον καὶ γέμισε τὸ δοχεῖον σου μὲ τὸ εἰδικὸ λάδι διὰ τὰς χρίσεις καὶ ἔλα νὰ σὲ στείλω εἰς τὴν Βηθλεὲμ πρὸς τὸν Ἰεσσαί, διότι ἀνάμεσα εἰς τοὺς υἱοὺς τοῦ ἔχω ἴδει κάποιον, ποὺ εἶναι δπως τὸν θέλω διὰ νὰ γίνῃ βασιλεύς».

Ὁ Σαμουὴλ ἀπήντησε· «πῶς νὰ πορευθῶ; Ὁ Σαοὺλ θὰ πληροφορηθῇ τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ θὰ μὲ φονεύσῃ». Ὁ Κύριος ἀπήντησε· «πάρε μίαν δάμαλιν ἀπὸ τὰ βόδια, τὴν ὁποίαν θὰ ὁδηγήσῃς μέχρι τῆς Βηθλεέμ, καὶ ἐκεῖ θὰ πῇς· Ἦλθα νὰ θυσιάσω αὐτὴν εἰς τὸν Κύριον.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ: «Πῶς θὰ πάω; Θὰ τὸ μάθῃ ὁ Σαοὺλ καὶ θὰ μὲ σκοτώσῃ!» Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Κύριος: «Πάρε μαζί σου ἕνα δάμαλι ἀπὸ τὰ βόδια καί, ὅταν φθάσῃς ἐκεῖ, νὰ εἰπῇς: Ἦλθα νὰ προσφέρω θυσίαν εἰς τὸν Κύριον.

Κατὰ δὲ τὴν θυσίαν θὰ προσκαλέσῃς τὸν Ἰεσσαὶ καὶ ἐκεῖ ἐγὼ θὰ σοῦ ἀποκαλύψω, τί πρέπει νὰ κάμῃς. Θὰ χρίσῃς δηλαδὴ βασιλέα ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ἐγὼ θὰ σοῦ ὑποδείξω».

Θὰ καλέσῃς δὲ εἰς τὴν θυσίαν τὸν Ἰεσσαὶ καὶ θὰ σοῦ εἰπῶ τότε τί θὰ κάνῃς. Καὶ θὰ χρίσῃς ἐκεῖ αὐτόν, ποὺ θὰ σοῦ εἰπῶ».

Ὁ Σαμουὴλ ἔκαμεν ὅλα ὅσα διέταξεν αὐτὸν ὁ Κύριος. Καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Βηθλεέμ. Οἱ πρεσβύτεροι τῆς Βηθλεέμ, ὅταν τὸν εἶδαν ἐκεῖ, ἐξεπλάγησαν καὶ εἶπαν· «ὁ ἐρχομός σου εἶναι εἰρηνικὸς καὶ εὐχάριστος δι’ ἡμᾶς, ὦ προφῆτα;»

Καὶ ἔκανε ὁ Σαμουὴλ ὅλα, ὅσα τοῦ εἶπεν ὁ Κύριος, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Βηθλεέμ. Ἐξεπλάγησαν δὲ καὶ ἐφοβήθησαν οἱ προεστοὶ τῆς πόλεως, μόλις τὸν ἀντίκρυσαν, καὶ εἶπαν: «Εἶναι ἄραγε εἰρηνικὸς ὁ σκοπὸς τῆς ἐπισκέψεώς σου εἰς τὴν πόλιν μας, Προφῆτα καὶ ἐκπρόσωπε τοῦ Θεοῦ;»

Ὁ Σαμουὴλ ἀπήντησε· «ναί, εἰρηνικὸς καὶ εὐχάριστος εἶναι. Ἦλθα νὰ θυσιάσω πρὸς τὸν Κύριον. Ἑτοιμασθῆτε νὰ λάβετε μέρος καὶ σεῖς μαζῆ μου εἰς τὴν θυσίαν σήμερον». Ὁ Σαμουὴλ ἐξήγνισε, σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον, τὸν Ὶεσσαὶ καὶ τὰ παιδιά του καὶ ἔπειτα προσεκάλεσε καὶ αὐτοὺς εἰς τὴν θυσίαν.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Σαμουήλ: «Μὴ ἀνησυχῆτε, εἰρηνικὸς εἶναι ὁ σκοπός μου. Ἦλθα διὰ νὰ προσφέρω θυσίαν εἰς τὸν Κύριον. Καθαρισθῆτε λοιπὸν καὶ ἐλᾶτε νὰ εὐφρανθῆτε μαζί μου σήμερον εἰς τὴν θυσίαν». Καὶ ἐξεχώρισε ἰδιαιτέρως τὸν Ἰεσσαὶ καὶ τοὺς υἱούς του καί, ἀφοῦ τοὺς προετοίμασε, τοὺς ἐκάλεσεν εἰς τὴν θυσίαν.

Μετὰ τὴν θυσίαν, ὅταν ὁ Σαμουὴλ μαζῆ μὲ τὸν Ἰεσσαὶ καὶ τὰ παιδιά του εἰσῆλθαν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἰεσσαί, εἶδε τὸν μεγαλύτερον υἱὸν τοῦ Ἰεσσαὶ τὸν Ἐλιάβ, καὶ ἐσκέφθη ἀπὸ μέσα του καὶ εἶπε· «αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου θὰ εἶναι ἄξιος νὰ χρισθῇ βασιλεύς».

Ὅταν λοιπὸν ἐμβῆκαν αὐτοὶ εἰς τὴν οἰκίαν μετὰ τὴν θυσίαν, εἶδεν ὁ Σαμουὴλ τὸν μεγαλύτερον υἱὸν τοῦ Ἰεσσαί, ποὺ ἐλέγετο Ἐλιάβ, καὶ εἶπε μέσα του: «Αὐτὸς ἀσφαλῶς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ τὸν θεωρεῖ ἄξιον ὁ Κύριος διὰ νὰ χρισθῇ βασιλεύς».

Ὁ Κύριος ὅμως εἶπεν εἰς τὸν Σαμουήλ· «μὴ προσέχῃς καὶ μὴ παρασύρεσαι ἀπὸ τὴν ἐξωτερικήν του ὄψιν, ἀπὸ τὴν ὡραιότητά του, οὔτε ἀπὸ τὸ ἀνάστημά του, διότι ἐγὼ ἀπέρριψα αὐτόν. Ὁ Θεὸς δὲν βλέπει, ὅπως βλέπουν οἱ ἄνθρωποι. Ὁ ἄνθρωπος βλέπει τὸ πρόσωπον. Ὁ Θεὸς βλέπει τὴν καρδίαν».

Εἶπεν ὅμως ὁ Κύριος εἰς τὸν Σαμουήλ: «Μὴ ἐπηρεάζεσαι ἀπὸ τὴν ὄψιν τοῦ προσώπου του, οὔτε ἀπὸ τὴν κορμοστασιά του, διότι ἐγὼ ἀπέρριψα αὐτόν, ποὺ θεωρεῖς σὺ σπουδαῖον. Ὁ Θεὸς δὲν βλέπει, ὅπως βλέπει ὁ ἄνθρωπος. Ὁ ἄνθρωπος βλέπει μόνον τὸ πρόσωπον, τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν. Ὁ Θεὸς ὅμως βλέπει τὴν καρδιά, τὸ βάθος τοῦ ἀνθρώπου».

Ὁ Ἰεσσαί ἐκάλεσε κατόπιν τὸν ἄλλον υἱόν του τὸν Ἀμιναδάβ, ὁ ὁποῖος προσῆλθεν ἐνώπιον τοῦ Σαμουήλ. Ὁ Σαμουὴλ εἶπεν· «οὔτε αὐτὸν ἐξέλεξεν ὁ Θεὸς ὡς βασιλέα».

Καὶ ἐφώναξεν ὁ Ἰεσσαὶ τὸν ἄλλον υἱόν του, τὸν Ἀμιναδάβ· καὶ ἐπέρασε ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Σαμουὴλ καὶ εἶπεν ὁ προφήτης: «Δὲν εἶναι οὔτε αὐτὸς ὁ ἔκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ».

Κατόπιν ὁ Ἰεσσαὶ ὡδήγησεν ἐνώπιον τοῦ Σαμουὴλ τὸν τρίτον υἱόν του, τὸν Σαμά. Ὁ Σαμουὴλ εἶπεν ἀπὸ μέσα του· «οὔτε αὐτὸν ἐξέλεξεν ὁ Κύριος ὡς βασιλέα».

Καὶ ἐπαρουσίασε ὁ Ἰεσσαὶ τὸν ἄλλον υἱόν του, ποὺ ἐλέγετο Σαμά, καὶ ὁ Σαμουὴλ εἶπε: «Οὔτε αὐτὸν ἐδιάλεξε ὁ Κύριος».

Ὁ Ἰεσσαὶ ὡδήγησεν ἐνώπιον τοῦ Σαμουὴλ καὶ τοὺς ἄλλους τέσσαρας υἱοὺς του, ἐν ὅλῳ ἑπτά. Ὁ Σαμουὴλ εἶπε· «κανένα ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἐξέλεξεν ὁ Κύριος ὡς βασιλέα».

Ἔφερε λοιπὸν ὁ Ἰεσσαὶ ἐμπρὸς εἰς τὸν Σαμουὴλ ἕνα πρὸς ἕνα καὶ τοὺς ἑπτὰ υἱούς του· καὶ εἶπεν ὁ Σαμουήλ: «Δὲν ἐδιάλεξε κανένα ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Κύριος».

Ἠρώτησεε τότε ὁ Σαμουὴλ τὸν Ἰεσσαί· «δὲν ἔχεις ἄλλα παιδιά;» Ὁ Ἰεσαὶ ἀπήντησεν· «ἔχω καὶ κάποιον νεαρόν, ὁ ὁποῖος βόσκει τὰ πρόβατα». Τοῦ εἶπεν ὁ Σαμουήλ· «στεῖλε ἄνθρωπον καὶ φέρε τον ἐδῶ, διότι δὲν θὰ καθήσωμεν εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ, πρὶν ἔλθῃ καὶ αὐτός».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν Ἰεσσαί: «Ἐτελειώσαμεν μὲ τὰ παιδιά σου; Μήπως ὑπάρχει καὶ κανένα ἄλλο;» Καὶ ὁ Ἰεσσαὶ ἀπεκρίθη: «Ὑπάρχει ἀκόμη ἕνας, ὁ μικρότερος, ποὺ τώρα βόσκει τὰ πρόβατα». Εἶπε τότε ὁ Σαμουὴλ εἰς τὸν Ἰεσσαί: «Στεῖλε κάποιον καὶ φέρε τον ἐδῶ, διότι δὲν πρόκειται νὰ ξαπλώσωμεν διὰ φαγητὸν καὶ ὕπνον, ἕως ὅτου ἔλθῃ καὶ αὐτός».

Ὁ Ἰεσσαὶ ἔστειλε καὶ ἔφερεν αὐτὸν καὶ τὸν παρουσίασεν εἰς τὸν Σαμουήλ. Ὁ νεαρὸς αὐτὸς υἱὸς τοῦ Ἰεσσαὶ ἦτο ξανθός, εἶχεν ὡραία μάτια καὶ ἦτα ἀγαθὸς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Εἶπε τότε ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ· «σήκω καὶ χρῖσε ὡς βασιλέα τὸν Δαυΐδ, διότι αὐτὸς εἶναι ἀγαθὸς καὶ ἄξιος ἐνώπιόν μου».

Ἔστειλε λοιπὸν ἀμέσως ὁ Ἰεσσαὶ κάποιον καὶ τὸν ἔφερε μέσα εἰς τὸ σπίτι. Ὁ υἱὸς αὐτὸς τοῦ Ἰεσσαὶ ἦτο κοκκινωπός, μὲ ὡραία μάτια καὶ ἀγαθὸς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος εἰς τὸν Σαμουήλ: «Σήκω καὶ χρίσε αὐτόν, τὸν Δαβίδ, διότι εἶναι ὁ πλέον κατάλληλος διὰ νὰ γίνῃ βασιλεύς».

Ὁ Σαμουὴλ ἐπῆρε τὸ δοχεῖον μὲ τὸ ἔλαιον καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς αὐτὸν ἔχρισεν ὡς βασιλέα. Ἀπὸ δὲ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ ἔπειτα Πνεῦμα Κυρίου ἐπλημμύρισε τὸν Δαυῒδ καὶ τὸν καθωδηγοῦσε. Κατόπιν αὐτῶν ὁ Σαμουὴλ ἐσηκώθη καὶ ἀνεχώρησε διὰ τὴν πατρίδα του τὴν Ἀρμαθαίμ.

Καὶ ἐπῆρε ὁ Σαμουὴλ τὸ δοχεῖον μὲ τὸ λάδι διὰ τὰς χρίσεις καὶ τὸν ἔχρισε βασιλέα ἐκεῖ, ἀνάμεσα εἰς τοὺς ἀδελφούς του. Καὶ ἀμέσως ἦλθεν ἐπάνω του μὲ ὁρμὴν τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου καὶ ἐκυρίευσε τὸν Δαβίδ, καὶ ἀπὸ τότε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς ἦτο μαζί του συνεχῶς καὶ τὸν καθωδηγοῦσε. Μετὰ ταῦτα ἐσηκώθη ὁ Σαμουὴλ καὶ ἀνεχώρησε διὰ τὴν Ἀρμαθαίμ, ὅπου διέμενε.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου εἶχεν ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὸν Σαούλ. Ἕνα δὲ ἄλλο πνεῦμα, κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ, πνεῦμα πονηρὸν ἐτάρασσεν αὐτόν.