Πρὸς Κορινθίους Β'

Ἐγὼ ὁ Παῦλος, ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ Τιμόθεος ὁ ἀδελφὸς ἀπευθυνόμεθα στὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι στὴν Κόρινθο, καὶ σ’ ὅλους τοὺς ἁγίους (τοὺς πιστούς), ποὺ εἶναι σ’ ὅλη τὴν ἐπαρχία τῆς Ἀχαΐας.

Ἐγώ ὁ Παῦλος, ὁ ὁποῖος εἶμαι ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι τὸ ἠθέλησεν ὁ Θεός, χωρὶς νὰ πάρω μόνος μου τὸ ἀξίωμα τοῦτο, καὶ ὁ Τιμόθεος ὁ γνωστός σας ἀδελφός, πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπάρχει εἰς τὴν Κόρινθον, καθὼς καὶ πρὸς ὅλους τοὺς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι εἰς ὅλην τὴν ἐπαρχίαν τῆς Ἀχαΐας.

Ἐγώ ὁ Παῦλος, ποὺ εἶμαι ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Τιμόθεος ὁ ἀδελφός, πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι εἰς τὴν Κόρινθον καὶ πρὸς πάντας τοὺς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς ὅλην τὴν Ἀχαΐαν,

Χάρι νὰ εἶναι σὲ σᾶς καὶ εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεὸ πατέρα μας καὶ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Εἴθε ἡ χάρις καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς εἰρήνη νὰ σᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν Πατέρα μας καὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

εἴθε νὰ εἶναι πάντοτε μαζῆ σας χάρις καὶ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν Πατέρα μας καὶ ἀπὸ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

Δοξασμένος νὰ εἶναι ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Πατέρας ποὺ δίνει τὰ ἐλέη καὶ ὁ Θεὸς ποὺ δίνει κάθε ἐνίσχυσι.

Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Θεός, ποὺ εἶναι Πατὴρ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν θείαν του φύσιν, ἀλλὰ καὶ Θεός του κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν. Ἂς εἶναι δοξασμένος, διότι αὐτὸς εἶναι Πατὴρ καὶ πηγὴ ἐλέους, συμπαθείας καὶ εὐσπλαγχνίας, καὶ Θεός, ποὺ χορηγεῖ κάθε παρηγορίαν.

Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Πατὴρ καὶ ὁ χορηγὸς τῆς ἐσπλαγχνίας, τοῦ ἐλέους καὶ τῆς συγκαταβάσεως, καὶ ὁ Θεὸς κάθε παρηγορίας διὰ τοὺς θλιβομένους ἀνθρώπους.

Αὐτὸς μᾶς ἐνισχύει σὲ κάθε θλῖψι μας, γιὰ νὰ μποροῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἐνισχύωμε ὅσους περνοῦν κάθε θλῖψι μὲ τὴν ἐνίσχυσι, μὲ τὴν ὁποία ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἐνισχυόμεθα ἀπὸ τὸ Θεό.

Αὐτὸς μᾶς παρηγορεῖ εἰς κάθε θλῖψιν μας, διὰ νὰ ἠμποροῦμεν καὶ ἡμεῖς μὲ τὴν παρηγορίαν, μὲ τὴν ὁποίαν μᾶς παρηγορεῖ ὁ Θεός, νὰ παρηγορῶμεν τοὺς ἄλλους εἰς ὁποιανδήποτε θλῖψιν καὶ ἂν εὑρίσκωνται.

Αὐτὸς εἶναι ποὺ μᾶς παρηγορεῖ καὶ μᾶς γαληνεύει εἰς κάθε μας θλῖψιν, ὥστε νὰ ἠμποροῦμεν καὶ ἡμεῖς νὰ παρηγοροῦμεν τοὺς ἀνθρώπους τοὺς εὑρισκομένους εἰς κάθε θλῖψιν μὲ τὴν παρηγορίαν, μὲ τὴν ὁποίαν ἡμεῖς οἱ ἴδιοι παρηγορούμεθα ἀπὸ τὸν Θεόν.

Διότι, ὅπως τὰ παθήματα γιὰ τὸ Χριστὸ πλεονάζουν σὲ μᾶς, ἔτσι διὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἐνίσχυσί μας πλεονάζει.

Τὸν δοξάζομεν λοιπὸν καὶ τὸν εὐχαριστοῦμεν, διότι, καθὼς πάρα πολλὰ εἶναι τὰ παθήματα καὶ αἱ θλίψεις, ποὺ πάσχομεν σὰν τὸν Χριστὸν καὶ πρὸς δόξαν αὐτοῦ, οὕτω πολλὴ καὶ ὑπὲρ ἄφθονος εἶναι καὶ ἡ παρηγορία, τὴν ὁποίαν διὰ μέσου τοῦ Χριστοῦ λαμβάνομεν.

Εὐχαριστοῦμεν τὸν Κύριον, διότι ὅπως πλεονάζουν καὶ ἀφθονοῦν εἰς ἡμᾶς αἱ θλίψεις καὶ τὰ παθήματα σὰν τοῦ Χριστοῦ καὶ πρὸς χάριν τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι πλεονάζει καὶ περισσεύει καὶ ἡ παρηγορία, τὴν ὁποίαν διὰ μέσου τοῦ Χριστοῦ παίρνομεν.

Καὶ εἴτε ὑφιστάμεθα θλίψεις, τὶς ὑφιστάμεθα γιὰ τὴ δική σας λύτρωσι καὶ σωτηρία, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ὑπομονὴ στὰ ἴδια παθήματα, τὰ ὁποῖα καὶ ἐμεῖς ὑφιστάμεθα. Ἡ δὲ ἐλπίς μας εἶναι βεβαία γιὰ σᾶς.

Καὶ εἴτε θλιβόμεθα, θλιβόμεθα καὶ κακοπαθοῦμεν διὰ νὰ σᾶς κηρύξωμεν τὸ Εὐαγγέλιον καὶ νὰ σᾶς ὁδηγήσωμεν εἰς τὴν πίστιν, ὥστε νὰ ἐπιτύχετε τὴν παρηγορίαν καὶ σωτηρίαν σας. Τὴν παρηγορίαν δὲ καὶ σωτηρίαν σας ἐνεργεῖ ἡ θεία χάρις, ἡ ὁποία σᾶς ἐνισχύει νὰ ὑπομένετε τὰ ἴδια παθήματα καὶ τὰς ἰδίας θλίψεις, τὰς ὁποίας καὶ ἡμεῖς πάσχομεν. Καὶ εἶναι βεβαία ἡ ἐλπίς, ποὺ ἔχομεν διὰ σᾶς, ὅτι τὰ δεινὰ καὶ αἱ θλίψεις δὲν θὰ κλονίσουν τὴν πίστιν σας.

Ἀλλ’ εἴτε δοκιμάζομεν θλίψεις, τὰς δοκιμάζομεν διὰ τὴν ἰδικήν σας παρηγορίαν καὶ διὰ τὴν ἰδικήν σας σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ εἰς σᾶς, καὶ ἡ ὁποία χάρις σᾶς δίδει τὴν δύναμιν νὰ ὑπομένετε τὰ ἴδια παθήματα, τὰ ὁποῖα καὶ ἡμεῖς πάσχομεν·

Εἴτε λαμβάνουμε ἐνίσχυσι, τὴ λαμβάνουμε γιὰ τὴ δική σας λύτρωσι καὶ σωτηρία. Καὶ ξέρουμε, ὅτι, ὅπως συμμετέχετε στὰ παθήματα, ἔτσι θὰ συμμετάσχετε καὶ στὴ λύτρωσι.

Εἴτε παρηγορούμεθα, παρηγορούμεθα πάλιν διὰ τὴν παρηγορίαν καὶ σωτηρίαν σας, διότι ὅταν μᾶς βλέπετε παρηγορημένους, ἐνθαρρύνεσθε καὶ παρηγορεῖσθε καὶ στηρίζεσθε εἰς τὴν ἐλπίδα καὶ ὑπομονήν, αἱ ὁποῖαι θὰ σᾶς ἑξασφαλίσουν τὴν σωτηρίαν. Διότι γνωρίζομεν ὅτι, ὅπως συμμετέχετε εἰς τὰ παθήματα καὶ τὰς κακοπαθείας μας, ἔτσι θὰ γίνετε συμμέτοχοι καὶ εἰς τὴν παρηγορίαν μας. Καὶ θὰ ἐνισχυθῆτε ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅπως καὶ ἡμεῖς, διὰ νὰ ὑποφέρετε μὲ γενναιότητα καὶ μὲ παρηγορημένην καρδίαν τὰς δοκιμασίας καὶ κακοπαθείας.

εἴτε παρηγορούμεθα, παρηγορούμεθα πάλιν πρὸς ἰδικήν σας παρηγορίαν καὶ σωτηρίαν, διὰ νὰ ἐνθαρρύνεσθε ἀπὸ τὸ παράδειγμά μας καὶ νὰ στηρίζεσθε εἰς τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ὑπομονήν. Καὶ εἶναι σταθερὰ καὶ ἀδιάψευστος ἡ ἐλπίδα ποὺ ἔχομεν γιὰ σᾶς, ἐπειδὴ γνωρίζομεν καλὰ ὅτι ὅπως συμμετέχετε εἰς τὰς θλίψεις καὶ τὰς κακοπαθείας μας, ἔτσι θὰ συμμετέχετε καὶ εἰς τὴν παρηγορίαν μας.

Δὲν θέλουμε δὲ νὰ ἔχετε ἄγνοια, ἀδελφοί, γιὰ τὴ θλῖψι μας, ποὺ μᾶς συνέβη στὴν ἐπαρχία τῆς Ἀσίας. Δὲν θέλουμε ν’ ἀγνοῆτε, ὅτι ἐπάνω μας ἔπεσε βάρος δοκιμασίας ὑπερβολικὰ μεγάλο, μεγαλύτερο ἀπὸ τὴ δύναμί μας, ἱκανὸ νὰ μᾶς συνθλίψῃ, ὥστε νὰ στερηθοῦμε καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή μας.

Σᾶς ὁμιλῶ δὲ περὶ παθημάτων καὶ παρηγορίας μας, διότι δὲν θέλω νὰ ἔχετε ἄγνοιαν, ἀδελφοί, διὰ τὴν θλῖψιν, ποὺ μᾶς εὗρεν εἰς τὴν Ἀσίαν. Διότι ἔπεσεν ἐπάνω μας μεγάλο βάρος ὑπερβολικῶν δοκιμασιῶν καὶ πειρασμῶν, ποὺ ἦσαν πάρα πάνω ἀπὸ τὴν δύναμίν μας τόσον πολύ, ὥστε νὰ ἀπελπισθῶμεν καὶ δι’ αὐτὴν τὴν ζωήν μας.

Δὲν θέλομεν δὲ νὰ ἀγνοῆτε, ἀδελφοί, τὴν θλῖψιν ποὺ μᾶς εὑρῆκεν εἰς τὴν Ἀσίαν, διότι ἐταλαιπωρήθημεν πάρα πολὺ ὑπερβολικὰ μεγάλο βάρος θλίψεων καὶ δοκιμασιῶν ἔπεσεν ἐπάνω μας, παραπάνω ἀπὸ τὴν δύναμίν μας, ὥστε νὰ χάσωμεν κάθε ἐλπίδα καὶ δι’ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ζωὴν μας.

Ἀλλ’ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι θεωρήσαμε τοὺς ἑαυτούς μας νεκρούς, γιὰ νὰ μὴ στηριζώμεθα στοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ στὸ Θεό, ποὺ ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς.

Καὶ ἦσαν τέτοια τὰ γεγονότα, ὥστε ἀπὸ τοὺς φοβεροὺς κινδύνους ποὺ διετρέχαμεν, ἐγίνετο φανερὸν καὶ μᾶς ἐδίδετο ἡ ἀπόκρισις, ἀπὸ τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι εἴχομεν πεισθῆ, ὅτι ὁ θάνατος μας ἦτο πλέον βέβαιος. Καὶ ἐπέτρεπεν ὁ Θεὸς οἱ πρωτοφανεῖς αὐτοὶ κίνδυνοι νὰ μᾶς προκαλοῦν τὴν βεβαιότητα αὐτήν, διὰ νὰ μὴ ἔχωμεν πεποίθησιν εἰς τὸν ἑαυτόν μας, ἀλλ’ εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς.

Ὅλα δὲ αὐτὰ ἔγιναν αἰτία, ὥστε ἡμεῖς οἱ ἴδιοι νὰ πάρωμεν σὰν ἀπάντησιν ἀπὸ τὰ γεγονότα τὴν πληροφορίαν καὶ τὴν βεβαιότητα, ὅτι πρόκειται νὰ ἀποθάνωμεν. Ἐπέτρεψε δὲ ὁ Κύριος τοὺς φοβεροὺς αὐτοὺς καὶ θανασίμους κινδύνους διὰ νὰ μὴ ἔχωμεν πεποίθησιν εἰς τὸν ἑαυτόν μας, ἀλλ’ εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς.

Αὐτὸς καὶ μᾶς ἔσωσε ἀπὸ τόσο μεγάλο κίνδυνο θανάτου. Καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ μᾶς σῴζῃ. Καὶ ἐλπίζουμε σ’ αὐτόν, ὅτι καὶ στὸ μέλλον θὰ μᾶς σῴζῃ.

Αὐτὸς ἀπὸ ἕνα τόσον μεγάλον κίνδυνον, ποὺ μᾶς ἀπειλοῦσε μὲ βέβαιον θάνατον, μᾶς ἐγλύτωσε καὶ ἑξακολουθεῖ νὰ μᾶς γλυτώνῃ. Εἰς αὐτὸν δὲ ἔχομεν στηρίξει τὰς ἐλπίδας μας, ὅτι ἀκόμη καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ μᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ κάθε κίνδυνον.

Αὐτὸς μᾶς ἐγλύτωσεν ἀπὸ ἕνα τόσον μεγάλον καὶ βέβαιον κίνδυνον θανάτου καὶ μᾶς γλυτώνει. Εἰς αὐτὸν δὲ ἔχομεν ἀναθέσει τὰς ἐλπίδας μας, ὅτι καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ μᾶς γλυτώσῃ καὶ ἀπὸ ἄλλους κινδύνους,

Σ’ αὐτὸ συμβάλλετε καὶ σεῖς μὲ τὴν προσευχὴ γιὰ μᾶς, ὥστε τὸ ὅτι ὁ Θεὸς χαρίζει τὴ ζωὴ σὲ μᾶς μὲ τὴ διάσωσι ἀπὸ θανασίμους κινδύνους νὰ γίνῃ αἰτία ν’ ἀποδοθοῦν ἀπὸ πολλὰ πρόσωπα πολλὲς εὐχαριστίες στὸ Θεὸ γιὰ μᾶς.

Ναί· θὰ μᾶς γλυτώσῃ, ἀφοῦ καὶ σεῖς θὰ συνεργῆτε μὲ τὰς προσευχὰς καὶ δεήσεις σας ὑπὲρ ἡμῶν, ὥστε ἡ ζωή, ποὺ θὰ μᾶς χαρίζῃ ὁ Θεός, νὰ ἀναγνωρισθῇ ὡς δωρεά του ἀπὸ πολλὰ πρόσωπα, καὶ ἀπὸ ἡμᾶς δηλαδὴ καὶ ἀπὸ σᾶς. Καὶ ἔτσι μὲ πολλὰς εὐχαριστίας νὰ ἐκφρασθῇ πρὸς τὸν Θεόν ἡ διὰ τὴν σωτηρίαν μας εὐγνωμοσύνη ὅλων.

ἀφοῦ καὶ σεῖς ὑποβοηθεῖτε καὶ συνεργεῖτε μὲ τὰς προσευχάς σας ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς τὸν Θεόν, ὥστε τὸ δῶρον ποὺ θὰ μᾶς χαρίσῃ ὁ Θεός, ἡ περιφρούρησις δηλαδὴ τῆς ζωῆς μας ἀπὸ τοὺς κινδύνους, νὰ ὁμολογηθῇ καὶ νὰ ἀναγνωρισθῇ ὡς δωρεά του ἀπὸ πολλὰ πρόσωπα, ἀπὸ ἡμᾶς δηλαδὴ καὶ ἀπὸ σᾶς. Καὶ ἔτσι νὰ ἀναπεμφθῇ μὲ πολλοὺς τρόπους θερμὴ εὐχαριστία πρὸς τὸν Κύριον δι’ ἡμᾶς.

Ἡ δὲ πεποίθησί μας εἶναι αὐτή, ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεώς μας, ὅτι μὲ ἁπλότητα καὶ εἰλικρίνεια, ποὺ θέλει ὁ Θεός, ὄχι μὲ ἀνθρώπινη σοφιστεία, ἀλλὰ μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ συμπεριφερθήκαμε στὸν κόσμο, καὶ περισσότερο ἀπέναντί σας.

Ἔχομεν δὲ κάποιο δικαίωμα νὰ ζητῶμεν τὰς προσευχὰς ὅλων σας. Διότι ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον καυχώμεθα, εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεως μας, ὅτι συμπεριεφέρθημεν μέσα εἰς τὸν κόσμον καὶ πρὸ παντὸς ἀπέναντί σας μὲ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνειαν, ὅπως ζητεῖ ὁ Θεός. Ὄχι μὲ σοφιστείαν καὶ μὲ χρησιμοποίησιν ἀπατηλῶν συλλογισμῶν, ποὺ μεταχειρίζονται οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὰ σημεῖα, ποὺ μᾶς χαρίζει ὡς δωρεάν του ὁ Θεός.

Αὐτὸ τὸ ὁποῖον μᾶς κάμνει νὰ καυχώμεθα εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεώς μας, ὅτι ἔχομεν συμπεριφερθῆ καὶ ἐργασθῆ εἰς ὅλον τὸν κόσμον καὶ ἰδιαιτέρως μεταξύ σας, μὲ ἁπλότητα καὶ εἰλικρίνειαν, ὅπως θέλει ὁ Θεός, ὄχι μὲ τὴν κοσμικήν, τὴν ψευδῆ καὶ πλανωμένην σοφίαν, ἀλλὰ μὲ τὴν σοφίαν καὶ τὴν σύνεσιν, ποὺ μᾶς δίδει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι μ’ αὐτά, ποὺ σᾶς γράφουμε, δὲν ἐννοοῦμε ἄλλα, ἀλλ’ αὐτὰ ἀκριβῶς, ποὺ διαβάζετε ἢ καὶ παραδέχεσθε. Ἐλπίζω δέ, ὅτι θὰ παραδέχεσθε ὥς τὸ τέλος,

Διότι δὲν σᾶς γράφομεν ἄλλα, διφορούμενα ἢ διάφορα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ σᾶς ἐκηρύξαμεν, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ διαβάζετε καὶ ἀντιλαμβάνεσθε ἀπὸ τὴν ἔννοιαν καὶ σημασίαν τῶν λέξεων ποὺ σᾶς γράφομεν, ἡ ὁποία εἶναι καθαρὰ καὶ σαφής. Ἢ καὶ ὅπως μᾶς ἠξεύρετε καλὰ ἀπὸ τὴν προτέραν διδασκαλίαν μας καὶ συμπεριφοράν μας, ἐλπίζω δὲ ὅτι καὶ μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μας θὰ μᾶς γνωρίσετε.

Διότι δὲν σᾶς γράφομεν ἄλλα, διαφορετικὰ ἀπὸ ὅσα προφορικῶς σᾶς ἐδιδάξαμεν, ἀλλὰ τὰ ἴδια αὐτά ποὺ διαβάζετε, καὶ αὐτὰ ποὺ καταλαβαίνετε πολὺ καλά. Ἐλπίζω δὲ ὅτι καὶ μέχρις τέλους θὰ τὰ γνωρίσετε μὲ ἀκρίβειαν καὶ βαθύτητα.

ἀφοῦ καὶ μᾶς παραδεχθήκατε ἕνα μέρος ἀπὸ σᾶς, ὅτι εἴμεθα καύχημά σας, ὅπως καὶ σεῖς εἶσθε καύχημά μας, γιὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Καὶ θὰ μᾶς γνωρίσετε τοὺς ἰδίους πάντοτε. Εἴμεθα δηλαδὴ καὶ τώρα, θὰ εἴμεθα καὶ εἰς τὸ μέλλον, καθὼς μᾶς ἐγνωρίσατε εἰς κάποιον βαθμόν, ὅτι εἴμεθα καύχημά σας, διότι τόσον εἰλικρινεῖς καὶ θεοφωτίστους ἀπεκτήσατε διδασκάλους. Ὁμολογῶ δὲ ὅτι καὶ σεῖς εἶσθε καύχημά μας, διότι ἐδείχθητε εὐπειθεῖς καὶ πρόθυμοι εἰς τὸ κήρυγμά μας. Καὶ ἀκόμη καλύτερα θὰ μᾶς γνωρίσετε κατὰ τὴν ἡμέράν του Κυρίου Ἰησοῦ, ὁπότε ὁ ὑπέρτατος Κριτὴς θὰ διακηρύξῃ τὴν εἰλικρίνειάν μας καὶ τὸν ἀποστολικὸν ζῆλον μας.

Θὰ γνωρίσετε δὲ καὶ ἡμᾶς τοὺς ἰδίους καλά, ὅπως εἰς κάποιον βαθμὸν μᾶς ἔχετε γνωρίσει, ὅτι εἴμεθα καύχημά σας, διότι ἔχετε τέτοιους διδασκάλους. Ἀκριβῶς δὲ τὰ ἴδια καὶ ἡμεῖς αἰσθανώμεθα γιὰ σᾳς, ὅτι εἶσθε δηλαδὴ καύχημά μας, διότι ἐδεχθήκατε μὲ προθυμίαν καὶ πίστιν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν νέαν ζωήν. Καὶ τὸ δίκαιον αὐτὸ καύχημά μας θὰ φανῇ ἀκόμη λαμπρότερον κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέραν τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Μ’ αὐτὴ δὲ τὴν πεποίθησι, γιὰ νὰ ἔχετε διπλὴ χαρά, σχεδίαζα νὰ ἔλθω πρῶτα σὲ σᾶς,

Καὶ μὲ τὸ θάρρος καὶ τὴν πεποίθησιν αὐτήν, ὅτι εἴμεθα καύχημά σας καὶ σεῖς ἰδικόν μας καύχημα, ἤθελα νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς προτήτερα, προτοῦ ὑπάγω εἰς Μακεδονίαν, ὥστε νὰ κάμω δύο ταξίδια εἰς Κόρινθον, διὰ νὰ ἔχετε διπλὴν χαρὰν καὶ παρηγορίαν καὶ πνευματικὴν ὠφέλειαν ἀπὸ τὰς δύο αὐτὰς ἐπισκέψεις μου.

Καὶ μὲ αὐτὴν τὴν πεποίθησιν καὶ διάθεσιν ἤθελα νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς, πρὶν περιοδεύσω τὴν Μακεδονίαν, ὥστε νὰ ἔχετε διπλῆν χαρὰν καὶ πνευματικὴν ὠφέλειαν ἀπὸ τὰς δύο αὐτὰς ἐπισκέψεις μου.

καὶ ἀπὸ σᾶς νὰ μεταβῶ στὴ Μακεδονία, καὶ πάλι ἀπὸ τὴ Μακεδονία νὰ ἔλθω σὲ σᾶς, καὶ σεῖς νὰ μὲ προπέμψετε γιὰ τὴν Ἰουδαία.

Ἤθελα δηλαδὴ νὰ ἔλθω πρῶτον εἰς Κόρινθον καὶ διὰ μέσου τῆς Κορίνθου νὰ διαβῶ εἰς Μακεδονίαν καὶ πάλιν ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν νὰ ἐπιστρέψω εἰς σᾶς καὶ ἀπὸ σᾶς νὰ προπεμφθῶ εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Διὰ μέσου δὲ τῆς πόλεώς σας ἤθελα νὰ διαβῶ ἀπὸ σᾶς εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ πάλιν ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν νὰ ἔλθω εἰς σᾶς, διὰ νὰ μὲ κατευοδώσετε εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Ἀλλὰ σχεδιάζοντας αὐτό (γιὰ τὸ ὁποῖο κατηγοροῦμαι, ἐπειδὴ δὲν τὸ πραγματοποίησα), μήπως ἆραγε ὑπῆρξα ἐπιπόλαιος; Ἢ μήπως ἐκεῖνα, ποὺ ἀποφασίζω, ἀποφασίζω ὡς κοσμικὸς ἄνθρωπος, ὥστε σὲ μένα τὸ ναὶ νὰ εἶναι ναί, καὶ τὸ ὄχι νὰ εἶναι ὄχι (ὅταν δηλαδὴ ἀποφασίζω νά κάνω κάτι, νὰ τὸ κάνω, καὶ ὅταν ἀποφασίζω νὰ μὴ κάνω κάτι, νὰ μὴ τὸ κάνω); (Ὁ κοσμικὸς ἄνθρωπος δύναται νὰ κάνῃ ὅ,τι ἀποφασίζει, ἐνῷ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ματαιώνει σχέδια καὶ ἀποφάσεις, ὅταν ὁ Θεὸς ὑπαγορεύῃ ἄλλα).

Ἐνῷ λοιπὸν ἐσκεπτόμην καὶ ἐσχεδίαζα τοῦτο, δὲν τὸ ἐπραγματοποίησα. Μήπως ἄραγε ἀπὸ τὴν ματαίωσιν τοῦ σχεδίου μου αὐτοῦ ἠμπορεῖ νὰ ἐξαχθῇ τὸ συμπέρασμα, ὅτι μετεχειρίσθην τὴν ἐλαφρότητα καὶ ἐπιπολαιότητα, τὴν ὁποίαν μερικοὶ μοῦ ἀποδίδουν; Ὄχι. Ἢ μήπως ἐκεῖνα, ποὺ ἀποφασίζω, τὰ ἀποφασίζω σὰν ἄνθρωπος σαρκικός, ποὺ ὁρίζει τὸν ἑαυτόν του καὶ δὲν διευθύνεται ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα; Μόνον ἐὰν ὤριζα τὸν ἑαυτόν μου, θὰ ἦτο βέβαιον τὸ ναὶ καὶ τὸ ὄχι μου. Ἀλλὰ δὲν ἀποφασίζω σὰν ἄνθρωπος σαρκικὸς καὶ ἔτσι ἀναγκάζομαι νὰ ἀθετῶ τὸν λόγον μου καὶ τὰς ἀποφάσεις μου, ὅταν τὸ Πνεῦμα, ποὺ μὲ κυβερνᾷ, διατάσσῃ διαφορετικά.

Αὐτά, λοιπόν, ἐσχεδίαζα καὶ ἀπεφάσιζα, ἀλλ’ αἱ περιστάσεις δὲν μὲ ἐβοήθησαν νὰ τὰ πραγματοποιήσω. Μήπως ἀπὸ αὐτὸ βγαίνει τὸ συμπέρασμα, ὅπως μὲ κατηγοροῦν οἱ ἐχθροί μου, ὅτι μὲ πολλὴν ἐλαφρότητα ἐσκέφθην ἢ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα σκέπτομαι καὶ ἀποφασίζω, τὰ σκέπτομαι σὰν σαρκικὸς ἄνθρωπος καὶ θέλω κατὰ τρόπον ἐγωϊστικὸν αὐτό, ποὺ θὰ εἴπω ναί, νὰ εἶναι ναὶ καὶ τὸ ὄχι νὰ εἶναι ὄχι; (Ἐγὼ ὅμως δὲν ἀποφασίζω σὰν κοσμικὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ σὰν ἄνθρωπος ποὺ ὑποβάλλει τὰς ἀποφάσεις του εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, καὶ τὰς ὁποίας ἀποφάσεις ἠμπορεῖ τὸ Πνεῦμα ἄλλας νὰ εὐοδώσῃ καὶ ἄλλας νὰ ματαιώσῃ).

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς εἶναι ἀξιόπιστος. Γι’ αὐτὸ ὁ λόγος, ποὺ σᾶς κηρύξαμε (λόγος τοῦ Θεοῦ), δὲν ὑπῆρξε ναὶ καὶ ὄχι (δὲν ἦταν βεβαιώσεις ποὺ διαψεύθηκαν καὶ ὑποσχέσεις ποὺ ἀθετήθηκαν).

Μὴ ὑποθέσετε ὅμως ἐξ αὐτοῦ, ὅτι ὅλα ὅσα λέγω, εἶναι ἄστατα καὶ ἀβέβαια. Εἶναι ἄξιος πάσης ἐμπιστοσύνης ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐγγυᾶται, ὅτι ὁ λόγος μας, τὸν ὁποῖον σᾶς ἐκηρύξαμεν καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι λόγος ἰδικός του, δὲν ἔγινεν ἀμφίβολος καὶ ἀβέβαιος, ναὶ καὶ ὄχι.

Μὴ βγάλετε ὅμως τὸ συμπέρασμα, ὅτι καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ σᾶς ἔχω διδάξει εἶναι ἀβέβαιον. Κάθε ἄλλο· εἶναι κατὰ πάντα ἀξιόπιστος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐπιμαρτυρεῖ, ὅτι τὸ κήρυγμά μας πρὸς σᾶς δὲν εἶναι ἀμβίβολον, δὲν εἶναι καὶ ναὶ καὶ ὄχι.

Διότι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ κηρύχθηκε σὲ σᾶς ἀπὸ μᾶς, ἀπὸ μένα καὶ τὸ Σιλουανὸ καὶ τὸν Τιμόθεο, δὲν ὑπῆρξε ναὶ καὶ ὄχι, ἀλλὰ δι’ αὐτοῦ ἔγινε ναί.

Διότι τὸ κήρυγμά μου περὶ τοῦ Υἱοῦ του Θεοῦ, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἐκηρύχθη μεταξύ σας διὰ μέσου ἡμῶν, ἤτοι δι’ ἐμοῦ καὶ τοῦ Σιλουανοῦ καὶ τοῦ Τιμοθέου, δὲν ἀπεδείχθη ἀπὸ τὴν πεῖραν σας ναὶ καὶ ὄχι, ἀβέβαιον δηλαδὴ καὶ ἄστατον, ἀλλ’ ἀπεδείχθησαν τὰ ἀναφερόμενα εἰς αὐτόν (τὸν Χριστὸν) βέβαια καὶ ἀπαρασάλευτα.

Διότι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς, τὸν ὁποίον ἡμεῖς, δηλαδή ἐγώ, ὁ Σιλουανὸς καὶ ὁ Τιμόθεος, σᾶς ἔχομεν κηρύξει, δὲν ἔγινε καὶ ναὶ καὶ ὄχι, δὲν ἀπεδείχθη δηλαδὴ κάτι τὸ ἄστατον καὶ ἀβέβαιον, ἀλλ’ ὅπως καὶ ἡ προσωπική σας πεῖρα μαρτυρεῖ, ἐπεκυρώθησαν καὶ ἀπεδείχθησαν ἀληθινὰ καὶ ἀμετακίνητα ὅλα ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὸν Χριστόν.

Ὅσες δηλαδὴ ὑποσχέσεις ἔδωσε ὁ Θεός, δι’ αὐτοῦ εἶχαν τὸ ναὶ καὶ δι’ αὐτοῦ εἶχαν τὸ ἀμήν (εἶχαν δηλαδὴ τὴν πραγματοποίησί τους), γιὰ νὰ δοξάζεται ἀπὸ μᾶς ὁ Θεός.

Διότι ὅλαι αἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, διὰ μέσου τοῦ Χριστοῦ ἐπραγματοποιήθησαν καὶ ἐβεβαιώθησαν ὑπ’ αὐτοῦ καὶ ἀπεδείχθησαν ναὶ καὶ ἀμήν, διὰ νὰ δοξάζεται ὁ Θεὸς διὰ τῆς διακονίας καὶ τοῦ κηρύγματος ἡμῶν τῶν Ἀποστόλων.

Διότι ὅλαι αἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ περὶ τῆς σωτηρίας μας ἐπραγματοποιήθησαν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπεδείχθησαν δι’ αὐτοῦ ναὶ καὶ ἀμήν, (ἀληθιναὶ καὶ βέβαιαι) διὰ νὰ δοξάζεται ἔτσι δι’ ἡμῶν τῶν Ἀποστόλων ὁ Θεός.

Ἐκεῖνος δέ, ποὺ μᾶς στηρίζει μαζί σας στὸ Χριστό, καὶ μᾶς ἔχρισε, εἶναι ὁ Θεός.

Ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος δίδει τὴν βεβαιότητα καὶ εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς σᾶς, καὶ ὁ ὁποῖος μᾶς στηρίζει, ὥστε νὰ μένωμεν πιστοὶ καὶ ἀσάλευτοι εἰς τὸν Χριστόν, καὶ ὁ ὁποῖος μᾶς ἔχρισε μὲ τὴν χάριν τοῦ Πνεύματός του, εἶναι ὁ Θεός.

Ἐκεῖνος δὲ ὁ ὁποῖος δίδει τὴν ἀκλόνητον καὶ βεβαίαν πεποίθησιν εἰς ἡμᾶς μαζῆ μὲ σᾶς, ὥστε νὰ μένωμεν πιστοὶ εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ὁ ὁποῖος μᾶς ἔχρισε μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, εἶναι ὁ Θεός.

Αὐτὸς καὶ μᾶς σφράγισε, καὶ ἔδωσε στὶς καρδιὲς μας τὸ Πνεῦμα ὡς ἀρραβῶνα (ὡς ἐγγύησι γιὰ τὰ μέλλοντα ἀγαθά).

Αὐτὸς καὶ μᾶς ἐσφράγισεν ὡς ἰδικούς του καὶ ἔδωκεν εἰς τὰς καρδίας μας τὸ Πνεῦμα του ὡς ἀρραβῶνα καὶ ἀσφαλῆ ἐγγύησιν περὶ τοῦ ὅτι θὰ πληρώσῃ ὅλας τὰς ὑποσχέσεις, ποὺ μᾶς δίδει μὲ τὸ εὐαγγέλιόν του.

Αὐτὸς καὶ ἔβαλε τὴν σφραγῖδα του ἐπάνω μας, διὰ νὰ δείξῃ, ὅτι εἴμεθα ἰδικοὶ του καὶ ἔδωσε τὸ Πνεῦμα του τὸ Ἅγιον εἰς τὰς καρδίας μας ὡς προκαταβολὴν καὶ ἐγγύησιν δι’ ὅλα ὅσα μᾶς ἔχει ὑποσχεθῆ.

Ἐγὼ δὲ ἐπικαλοῦμαι ὡς μάρτυρά μου τὸ Θεό, ὅτι δὲν ἦλθα ἀκόμη στὴν Κόρινθο ἐπειδὴ σᾶς λυποῦμαι (καὶ δὲν θέλω νὰ δοκιμάσετε τὴν αὐστηρότητά μου).

Καὶ διὰ νὰ ἐπανέλθω εἰς τὸ ζήτημα τοῦ ταξιδίου μου, ἐπικαλοῦμαι τὸν καρδιογνώστην Θεόν νὰ ἴδῃ αὐτὸς τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου καὶ νὰ μαρτυρήσῃ, ἐὰν εἶναι ἀλήθεια, ὅτι δὲν ἦλθα ἀκόμη εἰς τὴν Κόρινθον, ἐπειδὴ σᾶς λυποῦμαι καὶ δὲν θέλω νὰ δοκιμάσετε τὴν αὐστηρότητά μου.

Πρέπει δὲ νὰ σᾶς πῶ τοῦτο· ὅτι ἐγώ, ἐπειδὴ σᾶς λυποῦμαι, δὲν ἦλθα ἀκόμη εἰς τὴν Κόρινθον, διὰ νὰ μὴ σᾶς στενοχωρήσω μὲ τὰς παρατηρήσεις μου καὶ εἰς αὐτὸ ἐπικαλοῦμαι μάρτυρα τὸν Θεόν, ποὺ βλέπει τὴν ψυχήν μου.

Αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι εἴμεθα ἐξουσιασταί σας ἐπειδὴ εἶσθε στὴν πίστι (ὅτι, μὲ ἄλλα λόγια, ἐκμεταλλευόμεθα τὴν χριστιανική σας ἰδιότητα καὶ σᾶς φερόμεθα ἐξουσιαστικά). Ἀλλ’ εἴμεθα συνεργοὶ τῆς χαρᾶς σας. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς διότι εἶσθε στὴν πίστι.

Λέγω δὲ τὸ τελευταῖον αὐτό, ὄχι διότι εἴμεθα κύριοι τῆς πίστεώς σας καὶ ἔχομεν ἐξουσίαν εἰς σᾶς σὰν νὰ εἶσθε δοῦλοι μας. Εἴμεθα ὅμως συνεργάται τῆς χαρᾶς σας καὶ θέλομεν νὰ συντελῶμεν, ὅπως αὐξάνῃ ἡ χαρά σας. Ἀποκλείεται δὲ ὁλότελα τὸ νὰ ἐξουσιάζωμεν τὴν πίστιν σας, διότι σεῖς στέκεσθε καλὰ καὶ εἶσθε στερεωμένοι εἰς τὴν πίστιν.

Δὲν σᾶς τὰ λέγομεν αὐτά, διότι ἔχομεν ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς σᾶς καὶ εἰς τὴν πίστιν σας, ἀλλὰ διότι εἴμεθα συνεργάται εἰς τὴν ἰδικήν σας χαράν. Ἄλλωστε σεῖς στέκεσθε στερεοὶ εἰς τὴν πίστιν.

Ἔτσι θεώρησα καλὸ τοῦτο, τὸ νὰ μὴν ἔλθω πάλι σὲ σᾶς προκαλώντας (μὲ τοὺς ἐλέγχους μου) λύπη.

Ἀπεφάσισα δὲ τοῦτο καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν μου. Ηὗρα δηλαδὴ καλύτερον καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν μου νὰ μὴ ἔλθω πάλιν εἰς σᾶς ἀναγκασμένος καὶ ἐγὼ νὰ σᾶς λυπῶ μὲ τοὺς ἐλέγχους μου, ἀλλὰ καὶ σεῖς νὰ μὲ λυπῆτε μὲ τὰς ἀταξίας, ποὺ θὰ βλέπω μεταξύ σας.

Ἐσκέφθην δὲ μόνος μου καὶ ἀπεφάσισα τοῦτο· νὰ μὴ ἔλθω πρὸς σᾶς λυπούμενος διὰ τὰ σφάλματά σας, λυπῶν δὲ καὶ σᾶς μὲ τὰς παρατηρήσεις, ποὺ εἶμαι ἀναγκασμένος νὰ σᾶς κάμω.

Ἀλλ’ ἐὰν ἐγὼ προκαλῶ σὲ σᾶς λύπη, καὶ ποιός μὲ εὐφραίνει παρὰ ἐκεῖνος, ποὺ (δέχεται τοὺς ἐλέγχους μου καὶ) λυπεῖται ἀπὸ μένα; (Διότι αὐτὴ ἡ λύπη φανερώνει μετάνοια).

Ὠρισμένως δὲ ἡ ἐγὼ ἢ σεῖς θὰ ἐδοκιμάζαμεν λύπην. Διότι, ἐὰν ἑγὼ μὲ τοὺς ἐλέγχους μου προκαλῶ λύπην μετανοίας εἰς σᾶς, ποῖος ἄλλος μὲ εὐφραίνει παρὰ ἐκεῖνος, ποὺ δέχεται τοὺς ἐλέγχους μου καὶ λυπεῖται ἀπὸ ἑμέ; Ἔτσι ἐὰν ἐγὼ δὲν λυποῦμαι, θὰ λυπῆσθε ὅμως σεῖς.

Ἡ λύπη ὅμως, ποὺ θὰ σᾶς προκαλέσω, ἀποβλέπει εἰς τὸ καλόν σας, διότι ἐὰν ἐγὼ μὲ τοὺς ἐλέγχους σᾶς στενοχωρῶ, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μὲ εὐφραίνει, παρὰ αὐτός ποὺ δέχεται τὰς παρατηρήσεις μου, λυπεῖται καὶ μετανοεῖ διὰ τὰ σφάλματά του καὶ προχωρεῖ εἰς διόρθωσιν·

Σᾶς ἔγραψα δὲ (σὲ προηγουμένη ἐπιστολὴ) αὐτὸ ἐδῶ, δηλαδὴ νὰ μὴ δοκιμάσω, ὅταν ἔλθω, λύπη ἀπ’ αὐτούς, ποὺ ἔπρεπε νὰ χαίρω. Διότι εἶμαι βέβαιος γιὰ ὅλους σας, ὅτι ἡ δική μου χαρὰ εἶναι χαρὰ ὅλων σας.

Καὶ σᾶς ἔγραψα ἀκριβῶς τοῦτο εἰς προηγουμένην μου ἐπιστολήν, διὰ νὰ διορθώσετε ἐν τῷ μεταξὺ τὰς ἀταξίας, ὥστε, ἐὰν ἔλθω εἰς Κόρινθον, νὰ τὰ εὕρω ὅλα ἐν τάξει καὶ νὰ μὴ δοκιμάσω λύπην ἐξ αἰτίας ἐκείνων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔπρεπε νὰ χαίρω. Ἄλλως τε ἡ λύπη μου θὰ ἐλύπει καὶ σᾶς. Διότι ἔχω δι’ ὅλους σας πεποίθησιν, ὅτι ἡ χαρά μου εἶναι χαρὰ ὅλων σας.

Καὶ σᾶς ἔγραψα αὐτὸ τοῦτο ἀκριβῶς εἰς προηγουμένην ἐπιστολὴν καὶ σᾶς ἔκαμα παρατηρήσεις, διὰ νὰ διορθωθῆτε ἐν τῷ μεταξύ, ὥστε, ὅταν θὰ ἔλθω, νὰ μὴ δοκιμάσω λύπην ἀπὸ ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔπρεπε μᾶλλον νὰ δοκιμάζω χαράν. Εἶμαι δὲ βέβαιος δι’ ὅλους σας, ὅτι ἡ ἰδική μου χαρὰ εἶναι καὶ χαρὰ ὅλων σας.

Πολὺ δὲ πίεσα καὶ ἔσφιξα τὴν καρδιά μου γιὰ νὰ σᾶς γράψω· καὶ σᾶς ἔγραψα μὲ πολλὰ δάκρυα, ὄχι γιὰ νὰ λυπηθῆτε, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταλάβετε τὴν ἀγάπη, ποὺ ἔχω περισσότερο σ’ ἐσᾶς.

Μὴ νομίσετε δὲ ὅτι διὰ τοὺς ἐλέγχους, ποὺ σᾶς ἔγραψα εἰς τὴν ἐπιστολήν μου ἐκείνην, ἐγὼ δὲν ἐδοκίμασα τίποτε. Διότι σᾶς ἔγραψα ἀπὸ πολλὴν θλῖψιν καὶ στενοχώριαν τῆς καρδίας, μὲ δάκρυα πολλά, ὄχι διὰ νὰ λυπηθῆτε, ἀλλὰ διὰ νὰ γνωρίσετε τὴν ἀγάπην, τὴν ὁποίαν ὑπερβολικὰ ἔχω πρὸς σᾶς.

Εἶχα βέβαια λυπηθῆ καὶ ἐγὼ πολύ, διὰ τοὺς ἐλέγχους ποὺ σᾶς ἔκαμα εἰς τὴν πρώτην ἐπιστολὴν βαθύτατα θλιμμένος καὶ μὲ σφιγμένην τὴν καρδιὰ καὶ μὲ πολλὰ δάκρυα, ὄχι διὰ νὰ καταβληθῆτε ἀπὸ λύπην, ἀλλὰ διὰ νὰ γνωρίσετε τὴν ἐξαιρετικὴν ἀγάπην, τὴν ὁποίαν ἔχω πρὸς σᾶς.

Ἐὰν δὲ κάποιος προξένησε λύπη, δὲν λύπησε μόνον ἐμένα, ἀλλὰ σὲ κάποιο βαθμό, - γιὰ νὰ μὴν εἶμαι ὑπερβολικός - , ὅλους σας.

Ἐὰν δὲ κάποιος μὲ τὴν σοβαρὰν ἁμαρτίαν του ἔγινε πρόξενος λύπης, αὐτὸς δὲν ἔχει λυπήσει μόνον ἐμέ, ἀλλ’ εἰς κάποιον βαθμὸν ἐλύπησεν ὅλους σας, διὰ να μὴ σᾶς ἐπιβαρύνω μὲ τὴν κατηγορίαν, ὅτι ἐμείνατε ἀδιάφοροι εἰς τὴν παρεκτροπήν του.

Ἐὰν δὲ κάποιος μὲ τὸ βαρύ του σφάλμα ἐπροκάλεσε λύπην, δὲν ἐλύπησε μόνον ἐμέ, ἀλλ’ ἐν μέρει ἐλύπησε καὶ ὅλους σας, καὶ διὰ τοῦτο δὲν θέλω νὰ σᾶς στενοχωρήσω καὶ σᾶς λυπήσω μὲ ἐλέγχους δι’ ἀδιαφορίαν ὡς πρὸς τὸ θέμα αὐτό.

Εἶναι ἀρκετὴ γι’ αὐτὸν αὐτὴ ἡ τιμωρία, ποὺ τοῦ ἐπέβαλαν οἱ πολλοὶ (τὰ μέλη τῆς ἐκκλησίας σὲ γενικὴ σύναξι).

Εἶναι ἀρκετὴ εἰς τὸν τοιοῦτον ἡ ἐπίπληξις αὐτή, ποὺ τοῦ ἔγινεν ἀπὸ τοὺς περισσοτέρους.

Εἶναι ἀρκετὴ τιμωρία δι’ αὐτὸν ἡ ἐπίπληξις αὐτή, ἡ ὁποία τοῦ ἔγινε ἀπὸ τοὺς περισσοτέρους.

Ὥστε ἀντιθέτως πρέπει μᾶλλον νὰ τὸν συγχωρήσετε καὶ νὰ τὸν παρηγορήσετε, γιὰ νὰ μὴ χαθῇ ἀπὸ ὑπερβολικὴ λύπη (γιὰ νὰ μὴ τὸν καταπιῇ ὁ δαίμων τῆς ἀπελπισίας).

Ὥστε τώρα χρειάζεται ἡ ἀντίθετος πρὸς τὴν ἐπίπληξιν συμπεριφορά. Πρέπει μᾶλλον σεῖς νὰ τοῦ δώσετε τώρα χάριν καὶ συγγνώμην καὶ νὰ τὸν παρηγορήσετε, μήπως ἕνεκα τῆς ὑπερβολικῆς λύπης ἀπελπισθῇ οὗτος καὶ τὸν καταπίῃ ὁ διάβολος.

Ὥστε ἀντιθέτως εἶναι καλύτερον τώρα νὰ τοῦ δείξετε χάριν καὶ καλωσύνην, νὰ τοῦ συγχωρήσετε τὸ σφάλμα καὶ νὰ τὸν παρηγορήσετε, μήπως ἀπὸ τὴν μεγάλην καὶ βαρεῖαν λύπην καταβληθῇ καὶ καταποντισθῇ εἰς ἀπογοήτευσιν καὶ ἀπελπισίαν.

Γι’ αὐτὸ σᾶς παρακαλῶ νὰ τοῦ δείξετε πραγματικὴ ἀγάπη.

Δι’ αὐτὸ σᾶς παρακαλῶ νὰ δείξετε δημοσίᾳ εἰς αὐτὸν ἀγάπην πραγματικὴν καὶ βεβαίαν.

Δι’ αὐτὸ καὶ σᾶς παρακαλῶ νὰ δείξετε εἰς αὐτὸν εἰλικρινῆ ἀγάπη καὶ καλωσύνην.

Γι’ αὐτὸ δὲ καὶ σᾶς ἔγραψα, γιὰ νὰ ἰδῶ τὴν πρόοδό σας, ἂν εἶσθε ὑπάκουοι σὲ ὅλα.

Διότι δι’ αὐτὸ καὶ σᾶς ἔγραψα εἰς τὴν προηγουμένην μου ἐπιστολήν, διὰ νὰ γνωρίσω τὴν δοκιμασμένην πρόοδόν σας, ἐὰν εἰς ὅλα ἔχετε ὑπακοήν. Καὶ τὴν ἐδείξατε, ὅταν ἀπεκόψατε τὸν παρεκτραπέντα, ὅπως καὶ τώρα θὰ τὴν δείξετε δεχόμενοι πάλιν αὐτόν.

Διότι μὲ αὐτὸν τὸν σκοπὸν καὶ σᾶς ἔγραψα εἰς τὴν προηγουμένην μου ἐπιστολήν, διὰ νὰ ἴδω καὶ γνωρίσω τὴν ἀρετήν σας, ἐὰν εἰς ὅλα εἶσθε ὑπήκοοι.

Σ’ ἐκεῖνον δέ, ποὺ συγχωρεῖτε κάτι, συγχωρῶ καὶ ἐγώ. Ἄλλωστε ἐγώ, ἐὰν ἔχω συγχωρήσει κάτι σ’ ὅποιον ἔχω συγχωρήσει, τὸ ἔκανα γιὰ σᾶς ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ,

Εἰς ὅποιον δὲ παρέχετε χάριν καὶ συγγνώμην εἰς κάτι, δίδω καὶ ἑγὼ χάριν. Διότι καὶ ἐγώ, ἂν ἔχω χαρίσει κάτι, εἰς ὅποιον τὸ ἔχω χαρίσει, διὰ σᾶς τὸ ἐχάρισα ὑπὸ τὰ βλέμματα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὸν αἰσθάνομαι νὰ μὲ παρακολουθῇ.

Εἰς ὅποιον δὲ σεῖς δίδετε χάριν καὶ συγχώρησιν, δίδω καὶ ἐγὼ διότι καὶ ἐγώ, ἐὰν ἔχω χαρίσει κάτι εἰς ὅποιον ἔχω χαρίσει, τὸ ἔκαμα πρὸς χάριν ἰδικήν σας, ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ.

γιὰ νὰ μὴ μᾶς ἐκμεταλλευθῇ ὁ Σατανᾶς. Διότι δὲν ἀγνοοῦμε τὶς πανουργίες του.

Δηλαδὴ πρὸς πνευματικὴν ὠφέλειαν καὶ πρὸς δόξαν τοῦ Χριστοῦ ἔκαμα τὴν χάριν αὐτήν, διὰ νὰ μὴ νικηθῶμεν μὲ ἀπάτην ἀπὸ τὸν σατανᾶν. Λέγω δὲ μὲ ἀπάτην τοῦ σατανᾶ, διότι γνωρίζομεν τὰς δολίας ἐπινοήσεις του.

Πρέπει δὲ νὰ δείχνωμεν αὐτὴν τὴν καλωσύνην καὶ τὴν ἀνοχὴν πρὸς τοὺς ἀδελφούς, διὰ νὰ μὴ ἐξαπατηθῶμεν μὲ ὑψηλόφρονας λογισμοὺς ἀπὸ τὸν σατανᾶν καὶ κυριαρχηθῶμεν ἔτσι ἀπὸ αὐτόν. Διότι δὲν μᾶς εἶναι ἄγνωστοι οἱ μοχθηραὶ καὶ δόλιαι αὐτοῦ ἐπινοήσεις.

Ὅταν δὲ πῆγα στὴν Τρῳάδα γιὰ νὰ κηρύξω τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐνῷ μοῦ εἶχε ἀνοιχθῇ θύρα (μοῦ εἶχε δοθῇ εὐκαιρία) γιὰ τὸ ἔργο τοῦ Κυρίου,

Σᾶς εἶπα, ὅτι εἰς τὴν Ἀσίαν ἐδοκίμασα πειρασμοὺς καὶ θλίψεις. Ἀλλὰ καὶ ὅταν ἔφυγα ἀπ’ ἐκεῖ, ἄλλου εἴδους θλῖψις μὲ εὗρεν. Ὅταν δηλαδὴ ἦλθα εἰς τὴν Τρῳάδα διὰ νὰ κηρύξω τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐνῶ ἐκεῖ μοῦ εἶχε ἀνοιχθῆ θύρα καὶ εὐκαιρία διὰ τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου,

Ὅταν δὲ ἦλθα εἰς τὴν Τρῳάδα, διὰ νὰ μεταφέρω καὶ ἐκεῖ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐνῶ μοῦ εἶχε ἀνοιχθῆ θύρα, διὰ νὰ ὑπηρετήσω τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου,

τὸ πνεῦμα μου δὲν ἡσύχαζε, διότι δὲν βρῆκα ἐκεῖ τὸν ἀδελφό μου Τίτο. Γι’ αὐτὸ τοὺς ἀποχαιρέτισα (τοὺς ἐκεῖ πιστοὺς) καὶ ἀναχώρησα γιὰ τή Μακεδονία.

δὲν ἠμποροῦσα νὰ ἔχω ἀνακούφισιν καὶ ἀνάπαυσιν εἰς τὸ πνεῦμα μου, ἐπειδὴ δὲν εὗρον τὸν Τίτον τὸν ἀδελφόν μου, ποὺ τὸν ἐπερίμενα νὰ μοῦ φέρῃ ἐκεῖ εἰδήσεις ἀπὸ σᾶς. Δὲν ἔμεινα λοιπὸν ἐκεῖ, ἀλλ’ ἀφοῦ τοὺς ἀπεχαιρέτησα, ἐβγῆκα καὶ ἐπῆγα εἰς Μακεδονίαν, ὅπου ἔλαβα τὰς εὐχαρίστους αὐτὰς εἰδήσεις.

δὲν ἐδοκίμασα καὶ δὲν εἶχα ἄνεσιν εἰς τὸ πνεῦμα μου, διότι δὲν εὑρῆκα ἐκεῖ τὸν Τίτον, τὸν ἀδελφόν μου, νὰ μὲ πληροφορήσῃ σχετικῶς μὲ τὴν κατάστασίν σας. Δι’ αὐτὸ ἀφοῦ ἀπεχαιρέτησα τοὺς ἐκεῖ ἀδελφούς, ἀνεχώρησα εἰς τὴν Μακεδονίαν, διὰ νὰ προαπαντήσω τὸν Τίτον.

Ἂς εὐχαριστοῦμε δὲ τὸ Θεό, ποὺ πάντοτε μᾶς κάνει νὰ θριαμβεύωμε μὲ χριστιανικοὺς θριάμβους, καὶ μὲ μᾶς ὡς ὄργανά του φανερώνει τὴν εὐωδία τῆς γνώσεώς του σὲ κάθε τόπο.

Εὐχαριστία δὲ ὀφείλεται εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος νικῶν καὶ θριαμβεύουν περιφέρει καὶ ἡμᾶς πάντοτε εἰς τὸν θρίαμβόν του, ὡς διακόνους τῆς νίκης του, ποὺ συντελεῖται διὰ τὸν Χριστὸν καὶ τὸ εὐαγγέλιόν του. Ὁ Θεὸς κατὰ τὴν θριαμβευτικὴν αὐτὴν πορείαν τοῦ εὐαγγελίου του φανερώνει διὰ μέσου ἡμῶν τὴν εὐωδίαν τῆς γνώσεώς του εἰς κάθε τόπον.

Ἂς εἶναι δὲ εὐλογημένον καὶ δοξασμένον τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς δίδει χάριν καὶ δύναμιν καὶ μᾶς κάμνει νὰ νικῶμεν καὶ νὰ θριαμβεύωμεν ἐν τῷ Χριστῷ, καὶ ὁ ὁποῖος κάμνει φανερὰν καὶ αἰσθητὴν διὰ μέσου ἡμῶν εἰς κάθε τόπον τὴν ζωογόνον εὐωδίαν τῆς ἀληθινῆς γνώσεως.

Διότι εἴμεθα εὐωδία Χριστοῦ γιὰ τὸ Θεό, ποὺ διαδίδεται σ’ αὐτοὺς ποὺ σῴζονται, καὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ χάνονται.

Διότι πράγματι ἠμεῖς οἱ ἀπόστολοι καὶ κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου εἴμεθα Χριστοῦ εὐωδία, εὐχάριστος εἰς τὸν Θεόν· εὐωδία δὲ μεταξὺ τῶν σωζομένων, καθὼς καὶ μεταξὺ ἐκείνων ποὺ καταδικάζονται εἰς αἰωνίαν ἀπώλειαν.

Διότι ἡμεῖς, οἱ ἐργάται τοῦ Εὐαγγελίου, εἴμεθα εὐωδία Χριστοῦ εἰς τὸν Θεόν· εὐωδία καὶ μεταξὺ τῶν σωζομένων καὶ μεταξὺ ἐκείνων, ποὺ βαδίζουν τὸν δρόμον τῆς αἰωνίας ἀπωλείας.

Σ’ ἄλλους μὲν εἴμεθα ὀσμὴ θανατηφόρος, γιὰ νὰ τοὺς θανατώνῃ, σ’ ἄλλους δὲ εἴμεθα ὀσμὴ ζωηφόρος, γιὰ νὰ τοὺς φέρνῃ ζωή. Καὶ γι’ αὐτὰ (τὰ κατορθώματα) ποιός εἶναι ἱκανός;

Εἰς ἄλλους μὲν μυρωδιὰ θανατηφόρος, ποὺ φέρει θάνατον, εἰς ἄλλους δὲ μυρωδιὰ ζωηφόρος ποὺ παρέχει ζωήν. Καὶ ποῖος εἶναι ἱκανὸς νὰ ἐπιτελέσῃ τὰ κατορθώματα καὶ ἀποτελέσματα αὐτά; Ὄντως κανεὶς ἄλλος παρὰ μόνος ὁ Θεός.

Εἰς ἄλλους μὲν εἴμεθα ὀσμὴ ποὺ φέρει τὸν θάνατον, διότι αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ δεχθοῦν τὴν σώζουσαν ἀλήθειαν· εἰς ἄλλους δέ, τοὺς καλοπροαιρέτους, ζωογόνος εὐωδία, ποὺ δίδει ζωήν. Καὶ ποιὸς εἶναι ἱκανὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του νὰ πραγματοποιήσῃ αὐτὰ τὰ μεγάλα ἔργα;

Δὲν εἴμεθα βεβαίως σὰν τοὺς ἄλλους, ποὺ ἐμπορεύονται τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ὡς εἰλικρινεῖς, ἀλλ’ ὡς ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸ Θεὸ κηρύττουμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ Χριστό.

Ἂς καυχῶνται ἄλλοι, ὅτι τάχα εἶναι ἱκανοί. Ἡμεῖς ὅμως δὲν εἴμεθα σὰν τοὺς πολλούς, ποὺ ἐμπορεύονται τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξ ἰδιοτελείας τὸν νοθεύουν. Ἀλλὰ κηρύττομεν, ὅπως κηρύττει καθένας ποὺ κινεῖται ἀπὸ εἰλικρίνειαν καὶ ἄδολον ἐνδιαφέρον ὅπως ὁμιλεῖ ἕνας ποὺ ἐμπνέεται ἀπὸ τὸν Θεόν, ἔτσι ὁμιλοῦμεν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ἐνωμένοι ἀχώριστα μὲ τὸν Χριστόν.

Ἡμεῖς δὲν εἴμεθα, ὅπως οἱ πολλοί, ποὺ νοθεύουν καὶ ἀλλοιώνουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ κερδοσκοποῦν ἐπάνω εἰς αὐτόν. Ἀλλὰ κηρύττωμεν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ κινούμενοι ἀπὸ ἁγνὰ καὶ εἰλικρινὴ ἐλατήρια, ἀπὸ ἄδολον ἐνδιαφέρον, ὡς ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν Χριστῷ ὁμιλοῦντες.

Ἀρχίζουμε πάλι νὰ συσταίνωμε τοὺς ἑαυτοὺς μας; Ἢ μήπως χρειαζόμεθα, ὅπως μερικοί, συστατικὲς ἐπιστολὲς πρὸς σᾶς, ἢ συστατικὲς ἀπὸ σᾶς;

Ἀρχίζομεν πάλιν νὰ συσταίνωμεν τὸν ἑαυτόν μας; Ἢ μήπως χρειαζόμεθα, ὅπως μερικοὶ ἄλλοι, συστατικὰ γράμματα πρὸς σᾶς ἢ νὰ πάρωμεν ἀπὸ σᾶς συστατικὰ πρὸς ἄλλους;

Ἀρχίζομεν πάλιν νὰ συνιστῶμεν τὸν ἑαυτόν μας; Μήπως τυχὸν καὶ χρειαζόμεθα, ὅπως καὶ μερικοὶ ἄλλοι, συστατικὰς ἐπιστολὰς πρὸς σᾶς ἢ ἀπὸ σᾶς συστατικὰς ἐπιστολὰς διὰ τοὺς ἄλλους;

Ἡ συστατικὴ ἐπιστολή μας (ποὺ βεβαιώνει ποιοί εἴμεθα) εἶσθε σεῖς, ἐπιστολὴ γραμμμένη στὶς καρδιὲς μας. Καὶ τὴ γνωρίζουν καὶ τὴ διαβάζουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι.

Ἡ συστατική μας ἐπιστολή, ποὺ βεβαιώνει ποῖοι εἴμεθα, εἶσθε σεῖς· ἐπιστολὴ γραμμένη μέσα εἰς τὰς καρδίας μας, ἡ ὁποία παραμένει ἀνεξάλειπτος καὶ γνωρίζεται καὶ ἀναγινώσκεται ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Ἡ ἰδική μας συστατικὴ ἐπιστολὴ εἶσθε σεῖς οἱ ἴδιοι. Ἐπιστολὴ γραμμένη μέσα εἰς τὰς καρδίας μας, ἡ ὁποία γνωρίζεται ὡς γνησία καὶ ἀληθινὴ καὶ ἀναγινώσκεται ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ γίνεσθε φανεροί, ὅτι εἶσθε ἐπιστολὴ ποὺ ἔγραψε ὁ Χριστὸς μὲ τὴ δική μας φροντίδα. Εἶναι γραμμένη ὄχι μὲ μελάνι, ἀλλὰ μὲ τὸ Πνεῦμα τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ, ὄχι σὲ πλάκες λίθινες, ἀλλὰ σὲ ἄλλου εἴδους πλάκες, ποὺ εἶναι οἱ σάρκινες (εὐαίσθητες) καρδιές.

Καὶ γίνεσθε εἰς ὅλους φανεροί, ὅτι εἶσθε ἐπιστολή, ποὺ τὴν ἔγραψεν ὁ Χριστὸς μὲ διακόνους του ἠμᾶς. Καὶ ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ἔχει γραφῆ ὄχι μὲ μελάνι, ἀλλὰ μὲ τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Καὶ ἐγράφη ὄχι εἰς πλάκας λιθίνας, ὅπως ἄλλοτε ὁ Μωσαϊκὸς νόμος, ἀλλ’ εἰς ἄλλου εἴδους πλάκας, δηλαδὴ εἰς καρδίας σαρκίνας, αἱ ὁποῖαι αἰσθάνονται καὶ κατανοοῦν καὶ ἐγκολπώνονται αὐτά, ποὺ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα γράφει εἰς αὐτάς.

Σεῖς γίνεσθε φανεροὶ καὶ διὰ τῶν πραγμάτων ἀποδεικνύετε, ὅτι εἶσθε ἐπιστολὴ Χριστοῦ, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνος ἔγραψε, χρησιμοποιήσας ἡμᾶς ὡς ὄργανά του· γραμμένη ὄχι μὲ μελάνι, ἀλλὰ μὲ τὴν χάριν καὶ τὸν φωτισμὸν τοῦ Πνεύματος τοῦ ζῶντος Θεοῦ· ὄχι εἰς λίθινες πλάκες, ὅπως εἶχε γραφῆ ὁ μωσαϊκὸς Νόμος, ἀλλ’ εἰς τὶς σάρκινες πλάκες τῶν καρδιῶν σας, αἱ ὁποῖαι αἰσθάνονται καὶ ζοῦν τὰς δωρεὰς καὶ τὰς ἀληθείας, ποὺ δίδει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον.

Ναί, τέτοια πεποίθησι ἔχουμε διὰ τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Τὴν πεποίθησιν δέ, ὅτι εἶσθε ἐπιστολὴ τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ὑπηρετήθη ἀπὸ ἡμᾶς, καθὼς καὶ τὸ θάρρος ποὺ μᾶς ἐμπνέει αὕτη, τὴν ἔχομεν διὰ μέσου τοῦ Χριστοῦ· καὶ τὴν πηγὴν καὶ τὸ στήριγμά της τὸ ἔχομεν εἰς τὸν Θεόν.

Κάμνομεν δὲ αὐτὴν τὴν ὁμολογίαν καὶ ἔχομεν αὐτὴν τὴν πεποίθησιν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι εἴμεθα ἱκανοὶ ἀφ’ ἑαυτῶν γιὰ νὰ θεωροῦμε, ὅτι κάτι προέρχεται ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλ’ ἡ ἱκανότης μας προέρχεται ἀπὸ τὸ Θεό.

Ὄχι διότι εἴμεθα ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μας ἱκανοὶ διὰ νὰ λογαριάσωμεν, ὅτι κάτι ἀπὸ αὐτά, ποὺ κατορθώνονται εἰς τὴν ἀποστολικὴν διακονίαν μας προέρχεται ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μας καὶ ἀπὸ τὴν δύναμίν μας, ἀλλ’ ἡ ἱκανότης μας εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ὄχι διότι εἴμεθα ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας ἱκανοί, οὔτε ὅτι ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας διάνοιαν καὶ ἀπὸ τοὺς ἰδικούς μας λογισμοὺς συνθέτομεν καὶ προσφέρομεν τὸ κήρυγμα. Ἀλλ’ ἡ ἱκανότης μας εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν.

Αὐτὸς μᾶς ἔκανε ἱκανοὺς νὰ διακονήσωμε σὲ νέα διαθήκη, διαθήκη ὄχι γράμματος, ἀλλὰ Πνεύματος. Διότι τὸ γράμμα θανατώνει, ἐνῷ τὸ Πνεῦμα δίνει ζωή (Ὁ νόμος τῆς παλαιᾶς διαθήκης ἦταν ἁπλῶς γράμμα, καὶ ἡ παράβασί του εἶχε ὡς συνέπεια τὸ θάνατο, ἐνῷ στὴ νέα διαθήκη ἰσχύει ἡ χάρι τοῦ Πνεύματος, ἡ ὁποία σῴζει).

Αὐτὸς δὲ καὶ κανένας ἄλλος μᾶς ἔκαμεν ἱκανοὺς νὰ διακονήσωμεν εἰς διαθήκην νέαν. Αὐτὸς μᾶς ἀνέδειξε διακόνους ὄχι νόμου γραπτοῦ, ποὺ ἦτο γράμμα ἀνίσχυρον νὰ μεταδώσῃ ζωήν, ἀλλὰ πνεύματος, ποὺ ζωοποιεῖ. Διότι ὁ γραπτὸς νόμος, ἐπειδὴ δὲν παρέχει εἰς τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν ἐνίσχυσιν διὰ τὴν ἐφαρμογήν του, ὁδηγεῖ εἰς τὸν πνευματικὸν θάνατον. Τὸ πνεῦμα ὅμως τῆς Καινῆς Διαθήκης μὲ τὴν χάριν καὶ ἐνίσχυσιν, ποὺ μεταδίδει εἰς τοὺς πιστούς, χορηγεῖ εἰς αὐτοὺς ζωήν.

Αὐτὸς καὶ μᾶς ἔχει ἀναδείξει ἱκανοὺς καὶ ἀξίους διακόνους τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὄχι τοῦ παλαιοῦ γραπτοῦ καὶ τυπικοῦ νόμου, ἀλλὰ τοῦ πνευματικοῦ, ὁ ὁποῖος διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γράφεται εἰς τὰς καρδίας μας καὶ δίδει ζωήν. Διότι τὸ γράμμα, αἱ τυπικαὶ διατάξεις τοῦ παλαιοῦ Νόμου, φέρουν τὸν πνευματικὸν θάνατον. Τὸν νέον ὅμως πνεῦμα τῆς Καινῆς Διαθήκης δίδει τὴν ζωήν.

Ἀφοῦ δὲ ἡ διακονία σ’ ἐκεῖνο (στὸ μωσαϊκὸ νόμο), ποὺ μὲ γράμματα εἶχε χαραχθῇ σὲ λίθινες πλάκες καὶ ἔφερε θάνατο, συνωδεύθηκε ἀπὸ λαμπρότητα, ὥστε οἱ Ἰσραηλῖτες νὰ μὴ μποροῦν νὰ ἀτενίσουν στὸ πρόσωπο τοῦ Μωυσῆ λόγῳ τῆς λαμπρότητος τοῦ προσώπου του, ἡ ὁποία ἦταν πρόσκαιρη,

Ἐὰν δὲ ἡ διακονία τοῦ νόμου, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸν θάνατον καὶ εἶχε χαραχθῆ μὲ γράμματα εἰς λίθους, συνωδεύθη μὲ δόξαν, ὥστε νὰ μὴ ἠμποροῦν οἱ Ἰσραηλῖται νὰ κυττάξουν κατ’ εὐθεῖαν τὸ πρόσωπον τοῦ Μωϋσέως διὰ τὴν λαμπρότητα καὶ δόξαν τοῦ προσώπου του, ἡ ὁποία μ’ ὅλα ταῦτα ἦτο πρόσκαιρος καὶ θὰ κατηργεῖτο μίαν ἡμέραν,

Ἐὰν δὲ ὁ παλαιὸς Νόμος, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸν θάνατον καὶ εἶχε χαραχθῆ μὲ γράμματα εἰς λίθους, ἐδόθη μὲ τόσην δόξαν, ὥστε οἱ Ἰσραηλῖται νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ἀτενίσουν τὸ πρόσωπον τοῦ Μωϋσέως, ἕνεκα τῆς δόξῃς καὶ λαμπρότητος ποὺ ἀνέδιδεν αὐτό, ἡ ὁποία ἐν τούτοις ἦτο παροδικὴ καὶ θὰ κατηργεῖτο,

πῶς θὰ ἦταν δυνατὸ νὰ μὴν εἶναι περισσότερο ἔνδοξη ἡ διακονία σ’ αὐτὸ (στὴ νέα διαθήκη), ὅπου ἰσχύει τὸ Πνεῦμα (ποὺ δίνει ζωή);

πῶς δὲν θὰ εἶναι περισσότερον ἔνδοξος ἡ διακονία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ποὺ δίδει εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

πῶς δὲν θὰ ἔχῃ μεγαλυτέραν δόξαν καὶ μεγαλειότητα ἡ διακονία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ ὁποία χορηγεῖ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον;

Ἀσφαλῶς, ἀφοῦ ἡ διακονία σ’ ἐκεῖνο, ποὺ κατέληγε σὲ καταδίκη, ἦταν δόξα, πολὺ περισσότερο ὑπερτερεῖ σὲ δόξα ἡ διακονία σ’ αὐτό, ποὺ δίνει τὴ δικαίωσι (τὴ σωτηρία).

Διότι, ἐὰν ἡ διακονία ἐκείνη, ποὺ κατέληγεν εἰς τὴν κατάκρισιν, ἦτο ἔνδοξος, πολὺ περισσότερον ἡ διακονία αὕτη, ποὺ παρέχει εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν δικαίωσιν καὶ σωτηρίαν, ἔχει ὑπεράφθονον τὴν δόξαν.

Διότι ἐὰν ἡ διακονία ἐκείνη τοῦ παλαιοῦ Νόμου, ποὺ εἶχε ὡς συνέπειαν τὴν καταδίκην τοῦ ἀνθρώπου, ἦτο ἔνδοξος, πολὺ περισσότερον ἡ διακονία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ποὺ δίδει τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν σωτηρίαν ἔχει μὲ τὸ παραπάνω πλουσίαν τὴν δόξαν.

Μάλιστα σ’ αὐτὴ τὴ σχέσι δὲν εἶναι κἂν δοξασμένο ἐκεῖνο, ποὺ ἄλλοτε εἶχε δοξασθῇ, ἐξ αἰτίας τῆς ὑπερβολικῆς δόξης (Ἡ δόξα τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου, ὅταν συγκρίνεται μὲ τὴν ὑπερβολικὴ δόξα τῆς νέας διαθήκης, παύει νὰ εἶναι δόξα).

Πράγματι δὲ ἔχει περισσεύουσαν τὴν δόξαν. Διότι δὲν εἶναι κἂν δόξα ἡ δόξα τοῦ δοξασμένου παλαιοῦ νόμου, ἐὰν ἤθελε συγκριθῆ πρὸς τὴν Καινὴν Διαθήκην ἕνεκα τῆς ὑπερβολικῆς δόξης, ποὺ ἔχει ἡ Διαθήκη αὐτή.

Διότι δὲν ἔχει ἀποκτήσει ποτὲ τέτοιαν δόξαν ὁ δοξασμένος παλαιὸς Νόμος, ἐν συγκρίσει καὶ ἀντιπαραβολῇς πρὸς τὴν Καινὴν Διαθήκην, ἕνεκα τῆς ὑπερβολικῆς καὶ ἀσυλλήπτου δόξης, ποὺ ἔχει ἡ νέα αὐτῃ Διαθήκη.

Ἐπίσης, ἀφοῦ τὸ προσωρινὸ εἶχε δόξα, πολὺ περισσότερο ἔχει δόξα τὸ μόνιμο.

Καὶ εἶναι φυσικὸν ἡ δόξα τῆς Καινῆς Διαθήκης νὰ εἶναι ἀσυγκρίτως μεγαλυτέρα. Διότι ἐὰν ὁ νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ ἦτο προσωρινὸς καὶ θὰ κατηργεῖτο μίαν ἡμέραν, ἐδοξάσθη, πολὺ περισσότερον εἶναι ἔνδοξος ἡ Καινὴ Διαθήκη, ἡ ὁποία μένει καὶ δὲν θὰ καταργηθῇ ποτέ.

Καὶ ἔτσι ἔπρεπε νὰ εἶναι· διότι ἐὰν ὁ παλαιὸς Νόμος, ποὺ ἦτο προσωρινὸς καὶ θὰ κατηργεῖτο, εἶχε τὴν δόξαν του, πολὺ περισσότερον συνοδεύεται ἀπὸ μεγαλυτέραν δόξαν αὐτὸ ποὺ μένει εἰς τοὺς αἰῶνας αἰώνων, δηλαδὴ ἡ Καινὴ Διαθήκη.

Ἀλλ’ ἂν καὶ ἔχουμε τέτοια πεποίθησι (ὅτι δηλαδὴ ἡ νέα διαθήκη εἶναι ἀσυγκρίτως ἐνδοξότερη ἀπὸ τὸ μωσαϊκὸ νόμο), μεταχειριζόμεθα πολλὴ ἐλευθερία,

Ἔχοντες λοιπὸν μιὰ τέτοια ἐλπίδα, ὅτι δηλαδὴ τὸ ἔργον, ποὺ ὑπηρετοῦμεν, θὰ παρουσιασθῇ καὶ θὰ λάμψη εἰς τὸ μέλλον ἐνδοξότερον ἀπὸ τὴν διακονίαν τοῦ Μωϋσέως, μεταχειριζόμεθα εἰς τὸ κήρυγμά μας πολλὴν παρρησίαν καὶ ἐλευθερίαν.

Ἔχοντες, λοιπόν, μίαν τέτοιαν ἐλπίδα, ὅτι δηλαδὴ τὸ ἐν Χριστῷ ἔργον μας εἶναι ἀφαντάστως καὶ αἰωνίως, ἔνδοξον, προχωροῦμεν καὶ ἐργαζόμεθα μὲ πολὺ θάρρος διὰ τὴν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου.

καὶ δὲν κάνουμε ὅπως ὁ Μωυσῆς, ποὺ ἔθετε κάλυμμα στὸ πρόσωπό του, γιὰ νὰ μὴν ἰδοῦν οἱ Ἰσραηλῖτες τὸ μεγαλεῖον ἐκείνου, τὸ ὁποῖον ἐπρόκειτο νὰ καταργηθῇ (Καὶ ἀφοῦ δὲν θέτουμε κάλυμμα, οἱ Ἰουδαῖοι θὰ ἔπρεπε νὰ βλέπουν).

Καὶ δὲν θέτομεν κάλυμμα εἰς τὴν διδασκαλίαν μας διὰ νὰ ἀποκρύψωμεν ἢ συσκιάσωμεν τὴν ἀλήθειαν, ὅπως ὁ Μωϋσῆς ἔθετεν εἰς τὸ πρόσωπόν του κάλυμμα, ποὺ ἐσυμβόλιζεν, ὅτι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἦτο συσκιασμένη ἐμφάνισις τῆς ἀληθείας. Καὶ προετύπωνε τὸ κάλυμμα ἐκεῖνο, ὅτι οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραὴλ δὲν θὰ ἠμπορέσουν ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας των νὰ ἀτενίσουν καὶ νὰ ἴδουν τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος ἦτο τέλος καὶ σκοπός του καταργουμένου νόμου.

Καὶ προσφέρομεν καθαράν, χωρὶς κανένα κάλλυμα, τὴν νέαν διδασκαλίαν καὶ τὸ ἔργον μας, καὶ ὄχι ὅπως ὁ Μωϋσῆς, ὁ ὁποῖος ἔθετε κάλυμμα ἐμπρὸς εἰς τὸ πρόσωπόν του, τὸ ὁποῖον κάλυμμα ὑπεδήλωνεν, ὅτι οἱ υἱοὶ τοῦ Ἰσραὴλ δὲν θὰ ἠμποροῦσαν, ἐξ αἰτίας τῆς σκληροκαρδίας των, νὰ ἀτενίσουν καὶ νὰ κατανοήσουν τοῦ καταργουμένου ἐκείνου Νόμου τὸ τέλος καὶ τὸν σκοπόν, δηλαδὴ τὸν Χριστόν.

Ἀλλὰ τυφλώθηκαν οἱ διάνοιές τους. Καὶ μέχρι σήμερα τὸ αὐτὸ κάλυμμα κατὰ τὴν ἀνάγνωσι τῆς παλαιᾶς διαθήκης μένει καὶ δέν ἀφαιρεῖται, καίτοι διὰ τοῦ Χριστοῦ καταργεῖται.

Ἀλλ’ ἐτυφλώθησαν αἱ διάνοιαί των. Διότι μέχρι σήμερον μένει τὸ αὐτὸ κάλυμμα, ὅταν ἀναγινώσκεται ἀπὸ αὐτοὺς ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, καὶ δὲν σηκώνεται τοῦτο, διότι μόνον διὰ τῆς πίστεως καὶ ἑνώσεως μὲ τὸν Χριστὸν καταργεῖται τὸ κάλυμμα αὐτό.

Ἀλλ’ ἐσκληρύνθη καὶ ἐτυφλώθη ἡ διάνοιά των. Διότι καὶ μέχρι σήμερον μένει τὸ ἴδιο κάλυμμα κατὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ δὲν ἀφαιρεῖται τοῦτο ἀπὸ αὐτοὺς (κατὰ κυριολεξίαν καὶ κατὰ μεταφοράν) ἐπειδὴ δὲν πιστεύουν εἰς τὸν Χριστόν, ἐν τῷ ὁποίῳ καὶ διὰ τοῦ ὁποίου καταργεῖται αὐτό.

Ναί, ἕως σήμερα, ὅταν διαβάζεται ὁ Μωυσῆς, ὑπάρχει κάλυμμα στὴν ψυχή τους.

Ἀλλὰ μέχρι σήμερον, ὅταν ἀναγινώσκεται ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως, ὑπάρχει κάλυμμα εἰς τὴν καρδίαν των, ὥστε νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ καταλάβουν, ὅτι πρὸς τὸν Ἰησοῦν τοὺς ὁδηγοῦν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται.

Ἀλλὰ μέχρι σήμερον, ὅταν ἀναγινώσκεται ὁ Νόμος τοῦ Μωϋσέως, ἀπλώνεται καὶ ὑπάρχει κάλυμμα ὄχι μόνον εἰς τὸ πρόσωπόν των, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν καρδίαν των.

Ἀλλ’ ὅταν ὁ ἄπιστος Ἰουδαῖος (ἐπι)στρέψῃ πρὸς τὸν Κύριο, τότε ἀφαιρεῖται τὸ κάλυμμα.

Ὅταν δὲ καθένας, ποὺ ἀναγινώσκει τὸν Μωϋσῆν, ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τότε θὰ σηκωθῇ τὸ κάλυμμα καὶ θὰ καταλάβῃ, ὅτι εἰς τὸν Χριστὸν ὡδήγει ὁ νόμος.

Ὅταν δὲ κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς καθοδηγηθῇ καὶ ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τότε ξετυλίγεται καὶ ἀφαιρεῖται τὸ κάλυμμα τῆς καρδίας, διὰ νὰ γίνῃ ἔτσι φανερὰ εἰς αὐτὸν καὶ κατανοητὴ ἡ ἀλήθεια.

Ὁ δὲ Κύριος (σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωσι) εἶναι τὸ Πνεῦμα. Ὅπου δὲ εἶναι τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου (τοῦ Θεοῦ Πατρός), ἐκεῖ εἶναι ἐλευθερία (Ὡς πρόσωπο ὁ Παράκλητος ἐν σχέσει πρὸς τὸν Πατέρα εἶναι «τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου», καὶ ὡς οὐσία ἢ θεότης εἶναι «ὁ Κύριος», ὅλη ἡ θεότης ἢ κυριότης).

Πράγματι δὲ μὲ τὴν ἐπιστροφήν του πρὸς τὸν Χριστὸν λαμβάνει μέσα του ὁ καθένας μας καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Τὸ Πνεῦμα δὲ εἶναι ὁ Κύριος. Καὶ ὅπου ὑπάρχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον λαμβάνομεν διὰ μέσου τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἐκεῖ ὑπάρχει καὶ ἐλευθερία ἀπὸ τὸ κάλυμμα καὶ τὴν δουλείαν τοῦ νόμου.

Ὁ Κύριος εἶναι τὸ Πνεῦμα καὶ ὅπου ὑπάρχει τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον διὰ μέσου τοῦ Κυρίου χορηγεῖται, ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ ἀπελευθέρωσις ἀπὸ τὸ κάλυμμα καὶ τὴν δουλείαν τοῦ Νόμου· ἐκεῖ εὑρίσκεται ἡ πραγματικὴ ἐλευθερία.

Ὅλοι δὲ ἐμεῖς χωρὶς κάλυμμα στὸ πρόσωπο (τοῦ ἐσωτερικοῦ ἀνθρώπου) δεχόμεθα ὡς καθρέπτες τὴ λάμψι τοῦ Κυρίου καὶ μεταμορφωνόμεθα στὴν εἰκόνα του (στὸ ἐσωτερικὸ μας δηλαδὴ σχηματίζεται ἡ μορφὴ τοῦ Κυρίου, ὅπως μέσα στὸν καθρέπτη σχηματίζεται ἡ μορφὴ τοῦ ἡλίου). Καὶ προοδεύουμε ἀπὸ λαμπρότητα σὲ λαμπρότητα, ὅπως εἶναι ἑπόμενο νὰ συμβαίνῃ σ’ ὅσους δέχονται λαμπηδόνες ἀπὸ τὸ Κύριο Πνεῦμα [Σημ.: Ἤ, ἀπὸ τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος εἶναι τὸ Πνεῦμα].

Καὶ ὅλοι ἡμεῖς μὲ ξέσκεπον τὸ πρόσωπον τοῦ ἐσωτερικοῦ μας ἀνθρώπου, σὰν ἄλλοι καθρέπται πνευματικοὶ δεχόμεθα καὶ ἀντανακλῶμεν τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἔτσι μεταμορφωνόμεθα καὶ λαμβάνομεν τὴν αὐτὴν ἔνδοξον εἰκόνα τοῦ Κυρίου. Καὶ προοδεύομεν ἀπὸ ἕνα βαθμὸν δόξης εἰς ἄλλον βαθμὸν ἀνώτερον, ὅπως εἶναι ἑπόμενον να προοδεύῃ ὁ φωτιζόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον εἶναι ὁ Κύριος.

Ἡμεῖς δὲ ὅλοι μὲ ἀκάλυπτον τὸ πρόσωπον καὶ ἀνεμπόδιστον τὴν καρδίαν δεχόμεθα καὶ ἀντικατοπτρίζομεν καὶ ἀκτινοβολοῦμεν τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου, καὶ μεταμορφωνόμεθα εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν εἰκόνα του καὶ τοῦ ὁμοιάζομεν πνευματικῶς, προχωροῦντες ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, ὅπως εἶναι φυσικὸν νὰ προχωρῇ αὐτός, ποὺ ἁγιάζεται καὶ λαμπρύνεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, ἀπὸ τὸν Κύριον.

Γι’ αὐτό, ἀσκώντας αὐτὴ τὴ διακονία, ποὺ μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀνατέθηκε, δὲν ἀποκάμνουμε (ὅσα καὶ ἂν ὑποφέρωμε).

Ἐπειδὴ δὲ τὸ ἔργον μας καὶ ἡ διακονία μᾶς εἶναι τόσον ἔνδοξα, δι’ αὐτὸ ἔχοντες τὴν διακονίαν αὐτὴν ὄχι ἀπὸ τὰ κατορθώματά μας, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἔλεος, ποὺ μᾶς ἔδειξεν ὁ Θεός, δὲν ἀποκάμνομεν, ὅσους πειρασμοὺς καὶ ἂν ὑποφέρωμεν.

Δι’ αὐτὸ καὶ ἡμεῖς ἔχοντες τὴν ὑψηλὴν καὶ μεγάλην αὐτὴν διακονίαν τοῦ κηρύγματος, χάρις εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου, δὲν ἀποκάμνομεν, οὔτε δυσφοροῦμεν ἐνώπιον τῶν δυσκολιῶν καὶ κινδύνων.

Ἀπαρνηθήκαμε δὲ τὰ σκοτεινὰ ἔργα, ποὺ προκαλοῦν αἰσχύνη, καὶ δὲν βαδίζουμε μὲ πανουργία, οὔτε νοθεύουμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴ φανέρωσι τῆς ἀληθείας συσταίνουμε τοὺς ἑαυτούς μας σὲ κάθε συνείδησι ἀνθρώπων ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλ’ ἀπηρνήθημεν ὅλα ἐκεῖνα, ποὺ οἱ ἄνθρωποι τὰ κρύπτουν, διότι ἐντρέπονται νὰ τὰ φανερώσουν· καὶ δὲν συμπεριφερόμεθα μὲ πανουργίαν, οὔτε νοθεύομεν μὲ ξένας διδασκαλίας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴν φανέρωσιν τῆς ἀληθείας συσταίνομεν τὸν ἑαυτόν μας εἰς κάθε ἄνθρωπον, ποὺ ἔχει συνείδησιν καὶ εἶναι εἰς θέσιν νὰ κρίνῃ ὀρθῶς· ἔχομεν δὲ καὶ μάρτυρα τῆς εἰλικρινείας μας τὸν Θεόν.

Ἀλλ’ ἔχομεν ἀπαρνηθῆ ὅλα ἐκεῖνα, ποὺ οἱ ἄνθρωποι, διὰ λόγους ἐντροπῆς, τὰ κρύπτουν, καὶ δὲν προχωροῦμεν τὸν δρόμον μας μὲ πανουργίαν οὒτε νοθεύομεν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ ἰδικάς μας ἢ ξένας ἐπινοήσεις, ἀλλὰ μὲ τὴν καθαρὰν καὶ ἀνόθευτον φανέρωσιν τῆς ἀληθείας συσταίνομεν εἰς κάθε εὐσυνείδητον καὶ ὀρθοφρονοῦντα ἄνθρωπον τὸν ἑαυτόν μας, ὡς γνήσιον ἐργάτην τοῦ Εὐαγγελίου, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἂν δὲ τὸ εὐαγγέλιο, ποὺ κηρύττουμε, εἶναι καὶ σκεπασμένο, σκεπασμένο εἶναι γι’ αὐτούς, ποὺ βαδίζουν πρὸς τὴν ἀπώλεια.

Ἐὰν δὲ τὸ εὐαγγέλιόν μας εἶναι καὶ σκεπασμένον καὶ ἀκατανόητον, εἶναι σκεπασμένον εἱς ἐκείνους, ποὺ ἕνεκα τῆς θεληματικῆς των τυφλώσεως παραμένουν εἰς τὴν ἀπώλειαν.

Ἐὰν δὲ καὶ εἶναι σκεπασμένον καὶ ἀκατάληπτον τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου μας, εἶναι σκεπασμένον δι’ ἐκείνους ποὺ θεληματικὰ βαδίζουν τὸν δρόμον τῆς ἀπωλείας.

Ὁ θεὸς τοῦ αἰῶνος τοὺτου (ὁ Σατανᾶς) τύφλωσε τὶς διάνοιες τῶν ἀπίστων, γιὰ νὰ μὴ μποροῦν νὰ ἰδοῦν τὸ φῶς τοῦ λαμπροῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος (ἐπειδὴ προσέλαβε σάρκα) εἶναι ὁρατὴ μορφὴ τοῦ (ἀοράτου) Θεοῦ.

Μεταξὺ αὐτῶν ὁ σατανᾶς, ὁ ὁποῖος εἶναι θεὸς καὶ ἄρχων τοῦ αἰῶνος αὐτοῦ, ποὺ προηγεῖται τῆς δευτέρας παρουσίας, ἐτύφλωσε τὰς διανοίας τῶν ἀπίστων διὰ νὰ μὴ λάμψῃ εἰς αὐτοὺς ὁ φωτισμὸς τοῦ εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖον κηρύττει τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ.

Ἐν μέσῳ αὐτῶν ὁ Θεὸς τοῦ ἁμαρτωλοῦ τούτου αἰῶνος, δηλαδὴ ὁ σατανᾶς, ἔχει σκοτίσει καὶ τυφλώσει τὰς διανοίας καὶ τὰς σκέψεις τῶν ἀπίστων, ὥστε νὰ μὴ λάμψῃ εἰς αὐτοὺς τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ.

Δὲν κηρύττουμε βεβαίως τοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν Κύριο. Τοὺς δὲ ἑαυτούς μας κηρύττουμε δούλους σας γιὰ τὸν Ἰησοῦ.

Λέγω, ὅτι τὸ εὐαγγέλιον κηρύττει τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, διότι μὲ αὐτὸ δὲν κηρύττομεν τὸν ἑαυτόν μας, οὔτε δοξάζομεν τὸν ἑαυτόν μας, ἀλλὰ κηρύττομεν τὸν μὲν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς Κύριον καὶ δεσπότην, τοὺς ἑαυτούς μας δὲ δούλους ἰδικούς σας πρὸς δόξαν τοῦ Ἰησοῦ.

Διότι ἡμεῖς δὲν κηρύσσομεν καὶ δὲν διαφημίζομεν τὸν ἑαυτόν μας, ἀλλὰ κηρύττομεν τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, τὸν Κύριον, ποὺ εἶναι ὁ μόνος ἔνδοξος· τοὺς ἑαυτούς μας δὲ τοὺς παρουσιάζομεν ὡς δούλους καὶ ὑπηρέτας ἰδικούς σας διὰ τὴν δόξαν τοῦ Ἰησοῦ.

Διότι ὁ Θεός, ποὺ διέταξε μέσα ἀπὸ τὸ σκότος νὰ λάμψῃ φῶς, αὐτὸς ἔλαμψε στὶς διάνοιές μας, γιὰ νὰ φωτισθοῦμε νὰ γνωρίσωμε τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κηρύττομεν δὲ ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον πρὸς δόξαν τοῦ Χριστοῦ, διότι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν δημιουργίαν τοῦ κόσμου διέταξεν ἀπὸ τὸ σκότος νὰ λάμψη φῶς, αὐτὸς καὶ τώρα ἔλαμψεν εἰς τὰς καρδίας μας, ὄχι μόνον διὰ νὰ φωτισθῶμεν ἠμεῖς, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ μεταδοθῇ διὰ μέσου ἡμῶν ὁ φωτισμός, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν γνῶσιν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δόξα ἐφανερώθη διὰ μέσου τοῦ προσώπου τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Χριστοῦ.

Καὶ τοῦτο, διότι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος κατὰ τοὺς χρόνους τῆς δημιουργίας διέταξε νὰ λάμψῃ φῶς ἀντὶ τοῦ σκότους ποὺ ὑπῆρχε τότε, αὐτὸς ἔλαμψεν εἰς τὰς καρδίας μας καὶ τὰς ἐφώτισεν, ὄχι μόνον διὰ νὰ γνωρίσωμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ διὰ νὰ μεταδώσωμεν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους φωτεινὴν καὶ καθαρὰν τὴν γνῶσιν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δόξα ἐφανερώθη διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἔχουμε δὲ αὐτὸ τὸ θησαυρὸ (τὴ θεία ἀποκάλυψι) μέσα σὲ πήλινα εὔθραυστα δοχεῖα (μέσα στοὺς ἀδυνάτους ἑαυτούς μας), γιὰ νὰ φαίνεται, ὅτι ἡ ὑπερβολικὴ δύναμι (ποὺ ὑπάρχει σὲ μᾶς) εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν προέρχεται ἀπὸ μᾶς.

Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τῆς φωτιστικῆς καὶ ἐνδόξου αὐτῆς γνώσεως μέσα εἰς τὰ σώματά μας τὰ εὔθραυστα καὶ χωματένια, διὰ νὰ ἀποδεικνύεται, ὅτι τὸ ὑπερβολικὸν μεγαλεῖον τῆς δυνάμεως, ἡ ὁποία ὑπερνικᾷ τὰ ἐμπόδια καὶ τοὺς κινδύνους μας, εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν προέρχεται ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ ἀδυνάτους.

Ἔχομεν δὲ αὐτὸν τὸν ἀνεκτίμητον θησαυρὸν τῆς ἐνδόξου γνώσεως μέσα εἰς τὰ σώματά μας, τὰ ἀδύνατα καὶ εὔθραστα σὰν ὄστρακα, διὰ νὰ φαίνεται ἔτσι καθαρὰ ὅτι ὁ ὑπεράφθονος πλοῦτος τῆς δυνάμεως εἶναι καὶ προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὄχι ἀπὸ ἡμᾶς.

Ἀπὸ παντοῦ πιεζόμεθα, ἀλλὰ δὲν ἀγχωνόμεθα. Φθάνουμε σὲ ἀδιέξοδο, ἀλλὰ δὲν ἀπελπιζόμεθα.

Καὶ ἔτσι συμβαίνει νὰ θλιβώμεθα εἰς κάθε τόπον καὶ εἰς κάθε περίστασιν, καὶ ὅμως αἱ ἐξωτερικαὶ αὐταὶ δυσκολίαι δὲν μᾶς δημιουργοῦν ἀδιέξοδον καὶ ἀγωνιώδη στενοχωρίαν. Φθάνομεν εἰς ἀπορίαν, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ ἀπελπιζώμεθα ἢ νὰ ἀποστερηθῶμεν ποτὲ μέσον καὶ πόρον σωτηρίας.

Ἔτσι δὲ ἐξηγεῖται ἡ ὑπερνίκησις τῶν ἀναριθμήτων ἐμποδίων καὶ κινδύνων ποὺ συναντῶμεν εἰς τὸ ἔργον μας. Διότι ὄντως ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι παντοῦ καὶ πάντοτε θλιβόμεθα, χωρὶς ὅμως νὰ φθάνωμεν εἰς ἀδιέξοδον καὶ καταθλιπτικὴν στενοχωρίαν. Περιπίπτομεν εἰς ἀπορίαν καὶ ἀμηχανίαν, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀποθαρρυνώμεθα καὶ νὰ μὴ εὑρίσκωμεν λύσιν καὶ ἀπάντησιν εἰς τὰς ἀπορίας μας.

Διωκόμεθα, ἀλλὰ δὲν ἐγκαταλειπόμεθα. Πέφτουμε κάτω ἀπὸ κτυπήματα, ἀλλὰ δὲν χανόμεθα.

Καταδιωκόμεθα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ δὲν ἐγκαταλειπόμεθα ποτὲ ἀπὸ τὸν Θεόν. Φαίνεται, ὅτι κατανικώμεθα καὶ σὰν ἄλλοι παλαισταὶ ριπτόμεθα κατὰ γῆς, ἀλλὰ δὲν χανόμεθα.

Διωκόμεθα ἀπὸ ἀπίστους καὶ ψευδαδέλφους, ἀλλὰ δὲν ἐγκαταλειπόμεθα ἀπὸ τὸν Θεόν. Φαίνεται μερικὲς φορές, ὅτι καταβαλλόμεθα καὶ ριπτόμεθα ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας κάτω ὡς ἡττημένοι, ἀλλὰ δὲν χανόμεθα.

Πάντοτε στὸ σῶμα περιφέρουμε τὸ θάνατο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, γιὰ νὰ φανερωθῇ στὸ σῶμα μας καὶ ἡ ζωὴ τοῦ (ἀναστημένου) Ἰησοῦ.

Διαρκῶς καὶ κάθε ἡμέραν περιφέρομεν κατὰ τὰς περιοδείας μας τὸ σῶμα μας κυκλωμένον ἀπὸ τὸν ἔσχατον κίνδυνον τοῦ νὰ ἀποθάνωμεν, ὅπως ἀπέθανεν ὁ Κύριος Ἰησοῦς. Ἀλλ’ αὐτὸ γίνεται διὰ νὰ φανερωθῇ εἰς τὸν κόσμον μὲ τὰς ἀπελευθερώσεις τοῦ σώματός μας ἀπὸ τοὺς καθημερινοὺς κινδύνους, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἑξακολουθεῖ νὰ ζῇ.

Ὅπου καὶ ἂν περιοδεύωμεν, φέρομεν εἰς τὸ σῶμα μας πάντοτε τὰς ὀδύνας καὶ τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, κινδυνεύοντες ὅπως ἐκεῖνος καὶ νὰ ἀποθάνωμεν εἰς κάθε στιγμήν. Τοῦτο ὅμως, διὰ νὰ φανερωθῇ εἰς τὴν ζωὴν καὶ ὕπαρξίν μας, ποὺ πάντοτε διαφεύγει τὸν θάνατον, ἡ ζωὴ καὶ ἡ δύναμις τοῦ Ἰησοῦ.

Ναί! Πάντοτε ἐμεῖς, ἂν καὶ ἐξακολουθοῦμε νὰ ζοῦμε, παραδιδόμεθα γιὰ τὸν Ἰησοῦ σὲ θάνατο, γιὰ νὰ φανερωθῇ καὶ ἡ ζωὴ τοὺ Ἰησοῦ στὴ νεκρή μας σάρκα.

Διότι πάντοτε ἡμεῖς, ποὺ παρὰ τοὺς τόσους κινδύνους ζῶμεν, παραδιδόμεθα εἰς θάνατον πρὸς δόξαν τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ φανερωθῇ μὲ τὴν θνητὴν σάρκα μας καὶ ἡ δύναμις τῆς ζωῆς τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ παρεμβαίνει καὶ προλαμβάνει τὸν θάνατόν μας.

Διότι πάντοτε ἡμεῖς, ποὺ ζῶμεν διὰ τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου, παραδιδόμεθα εἰς θάνατον διὰ τὴν δόξαν τοῦ Ἰησοῦ, ὥστε ἡ ζωὴ καὶ ἡ δύναμις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ φανῇ εἰς τὸ θνητόν μας σῶμα, τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος κατὰ θαυμαστοὺς τρόπους σώζει.

Ὥστε ὁ μὲν θάνατος συντελεῖται σὲ μᾶς, ἡ δὲ ζωὴ σὲ σᾶς (Ἐμεῖς πεθαίνουμε σωματικῶς, γιὰ νὰ ζῆτε σεῖς πνευματικῶς).

Ὥστε τοὺς μὲν κινδύνους τοῦ θανάτου τοὺς ὑποφέρομεν ἡμεῖς, τὴν δὲ πνευματικὴν ζωήν, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν κινδυνώδη δρᾶσιν μας, καρποῦσθε σεῖς.

Ὥστε οἱ μὲν καθημερινοὶ θανάσιμοι κίνδυνοι ὑπάρχουν εἰς ἡμᾶς, ἡ δὲ πνευματικὴ ζωή, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν ἰδικόν μας θάνατον, ἐνεργεῖται καὶ αὐξάνεται εἰς σᾶς.

Ἐπειδὴ δὲ ἔχουμε τὸ ἴδιο πνεῦμα τῆς πίστεως συμφὼνως πρὸς τὸ λόγο τῆς Γραφῆς, Πίστευσα, γι’ αὐτὸ καὶ μίλησα, καὶ ἐμεῖς πιστεύουμε, γι’ αὐτὸ καὶ μιλοῦμε.

Παρ’ ὅλους ὅμως αὐτοὺς τοὺς κινδύνους, ἐπειδὴ ἔχομεν τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ μᾶς στηρίζει εἰς τὴν πίστιν, ὅπως ἄλλοτε καὶ τὸν Δαβὶδ σύμφωνα μὲ τὸ γραμμένον εἰς τοὺς ψαλμούς· Ἐπίστευσα, δι αὐτὸ δὲ καὶ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, ἕνεκα δὲ τούτου καὶ θαρραλέως ὁμολογοῦμεν καὶ κηρύττομεν τὸν λόγον τῆς πίστεώς μας.

Ἐπειδὴ ὅμως ἔχομεν τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ μᾶς χαρίζει καὶ μᾶς στερεώνει εἰς τὴν πίστιν, σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι γραμμένον εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην «ἐπίστευσα καὶ δι’ αὐτὸ ἐλάλησα». καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν κατὰ τρόπον ὀρθὸν καὶ σταθερὸν εἰς τὸν Κύριον, δι’ αὐτὸ καὶ μὲ θάρρος κηρύττομεν τὴν διδασκαλίαν τῆς πίστεώς μας.

Καὶ ξέρουμε, ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ ἀνέστησε τὸν Κύριο Ἰησοῦ, θ’ ἀναστήσῃ καὶ μᾶς διὰ τοῦ Ἰησοῦ, καὶ θὰ μᾶς παρουσιάσῃ μπροστά του μαζὶ μὲ σᾶς.

Καὶ γνωρίζομεν, ὅτι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἀνέστησε τὸν Κύριον Ἰησοῦν, θὰ ἀναστήσῃ καὶ ἡμᾶς διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ καὶ θὰ μᾶς παρουσιάσῃ ἐνδόξως εἰς τὸ βῆμα του μαζὶ μὲ σᾶς.

Ἀπὸ αὐτὴν δὲ τὴν πίστιν ἀντλοῦμεν τὴν βεβαίαν γνῶσιν, ὅτι ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ, ὁ ὁποῖος ἀνέστησε τὸ Κύριον Ἰησοῦν, θὰ ἀναστήσῃ καὶ ἡμᾶς διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ καὶ θὰ μᾶς θέσῃ κοντά του, μαζῆ μὲ σᾶς, ἐνδόξους εἰς τὴν βασιλείαν του.

Ὅλα λοιπὸν γίνονται γιὰ σᾶς, ὥστε μὲ τὰ πολλὰ νὰ πλεονάσῃ ἡ εὐεργεσία καὶ νὰ προκαλέσῃ πλουσία εὐχαριστία γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ.

Ναί, μαζὶ μὲ σᾶς. Διότι ὅλα διὰ σᾶς γίνονται. Ὥστε ἡ εὐεργεσία, ποὺ μᾶς κάνει ὁ Θεός, σώζων ἡμᾶς ἀπὸ τοὺς κινδύνους πρὸς χάριν σας, νὰ πλεονάσῃ καὶ νὰ γίνῃ εὐεργεσία καὶ χάρις ὄχι μόνον εἰς ἡμᾶς, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλους σας. Καὶ οἱ εὐεργετούμενοι ἔτσι θὰ εἶναι περισσότεροι, ὥστε καὶ ἡ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεόν νὰ πλεονάσῃ καὶ νὰ περισσεύσῃ διὰ νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομά του.

Διότι ὅλα γίνονται διὰ σᾶς, ὥστε ἡ εὐεργεσία καὶ ἡ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ποὺ γίνεται εἰς ἡμᾶς, νὰ γίνῃ καὶ ἰδική σας εὐεργεσία καὶ νὰ πλεονάσῃ εἰς ὅλους. Ἔτσι δὲ σεῖς καὶ ἡμεῖς, ποὺ εἴμεθα οἱ εὐεργετούμενοι, νὰ εὐχαριστοῦμεν τὸν Θεόν, ὥστε καὶ ἡ εὐχαριστία νὰ πλεονάζῃ καὶ νὰ περισσεύῃ πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Γι’ αὐτὸ δὲν ἀποκάμνουμε, ἀλλ’ ἂν καὶ ὁ ἐξωτερικός μας ἄνθρωπος (τὸ σῶμα) διαρκῶς φθείρεται, ὅμως ὁ ἐσωτερικὸς ἄνθρωπος (ἡ ψυχὴ) διαρκῶς ἀνανεώνεται.

Ἐπειδὴ δὲ γνωρίζομεν, ὅτι ὅλα τὰ δυσάρεστα ποὺ μᾶς συμβαίνουν, πρὸς εὐχαριστίαν καὶ δόξαν τοῦ Θεοῦ καταλήγουν, δι’ αὐτὸ δὲν ἀποκάμνομεν, ἀλλ’ ἐὰν ὁ ἐξωτερικός μας ἄνθρωπος, ἤτοι τὸ σῶμα μας, φθείρεται ἀπὸ τὰς θλίψεις καὶ τοὺς κινδύνους αὐτούς, ὁ ἐσωτερικὸς ὅμως ἄνθρωπος, ἤτοι ἡ ψυχή μας γίνεται νεωτέρα ἡμέραν μὲ τὴν ἡμέραν.

Ἐπειδὴ δὲ ἀκριβῶς καὶ αἱ θλίψεις ἀποβλέπουν εἰς τὸ ἀγαθόν, δὲν ἀποκάμνομεν καὶ δὲν ἀποθαρρυνόμεθα. Ἀλλ’ ἂν καὶ ὁ ἔξω ἄνθρωπος, τὸ σῶμα μας, ταλαιπωρῆται καὶ θλίβεται καὶ φθείρεται, ὁ ἔσω ὅμως ἄνθρωπος, ἡ ψυχή, ξανακαινουργώνεται καὶ ξανανιώνει ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέραν.

Ἡ δὲ προσωρινὴ καὶ ἐλαφρὴ θλῖψι μας παρουσιάζει γιὰ μᾶς αἰώνια καὶ ὑπερβολικὰ ὑπερβολικὴ σὲ βαρύτητα δόξα,

Καὶ ξανανιώνει ἡ ψυχή μας, διότι αἱ θλίψεις μας, ποὺ γρήγορα περνοῦν καὶ εἶναι δι’ αὐτὸ ἐλαφραί, κατεργάζονται εἰς ἡμᾶς εἰς ὑπερβολικὰ μεγάλον βαθμὸν αἰώνιον βάρος δόξης.

Διότι ἡ βραχείας διαρκείας, διὰ τοῦτο δὲ καὶ ἐλαφρά, θλῖψις μας, ἀπεργάζεται καὶ φέρει ὡς κέρδος εἰς ἡμᾶς αἰώνιον βάρος δόξης, ὑπερβολικὰ μεγάλο καὶ ἀφάνταστον.

ἐφ’ ὅσον δὲν ἀποβλέπουμε σ’ αὐτὰ, ποὺ βλέπουμε, ἀλλὰ σ’ ἐκεῖνα, ποὺ δὲν βλέπουμε. Διότι αὐτά, ποὺ βλέπουμε, εἶναι πρόσκαιρα, ἐνῷ ἐκεῖνα, ποὺ δὲν βλέπουμε, εἶναι αἰώνια.

Ὀσονδήποτε δὲ βαρεῖαι καὶ ἂν εἶναι αἱ θλίψεις, θὰ τὰς αἰσθανώμεθα ὡς ἐλαφράς, ἀρκεῖ νὰ μὴ καρφώνωμεν τὸ βλέμμά μας πρὸς ἐκεῖνα, ποὺ βλέπονται μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος, ἀλλὰ πρὸς ἐκεῖνα ποὺ δὲν βλέπονται, μᾶς ἀναμένουν ὅμως μετὰ θάνατον. Διότι τὰ βλεπόμενα εἶναι πρόσκαιρα καὶ περνοῦν, τὰ μὴ βλεπόμενα ὅμως εἶναι αἰώνια.

Ὅσον δὲ μεγάλαι καὶ ὀδυνηραὶ καὶ ἂν εἶναι αἱ θλίψεις μας, θὰ τὰς αἰσθανώμεθα ὡς ἐλαφρὰς καὶ θὰ τὰς ὑπομένωμεν μὲ χαράν, ἐὰν δὲν θὰ προσηλώνωμεν τὸ βλέμμα μας εἰς ἐκεῖνα ποὺ βλέπονται μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος, εἰς τὰ ὑλικὰ καὶ αἰσθητά, ἀλλ’ εἰς ἐκεῖνα ποὺ δὲν βλέπονται. Διότι τὰ βλεπόμενα εἶναι παροδικὰ καὶ προσωρινά, τὰ δὲ μὴ βλεπόμενα εἶναι αἰώνια καὶ ἀναλλοίωτα.

Ξέρουμε δέ, ὅτι, ἂν τὸ ἐπίγειο σπίτι μας, τὸ σῶμα, ὅπου κατοικοῦμε σὰν σὲ σκηνή, γκρεμισθῇ, ἔχουμε σπίτι ἀπὸ τὸ Θεό, σπίτι ἀχειροποίητο, αἰώνιο, στοὺς οὐρανούς.

Δι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀποκάμνομεν. Διότι γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος κατοικία τῆς ψυχῆς μας, ποὺ εἶναι κατοικία πρόσκαιρος καὶ διαλύεται εὔκολα σὰν σκηνή, ἤτοι τὸ σῶμα μας, γίνῃ ἐρείπιον ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ διαλυθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔχομεν ὡς ἄλλην οἰκοδομήν, ποὺ μᾶς ἑτοιμάζεται ἀπὸ τὸν Θεόν, τὸ νέον ἀθάνατον σῶμα. Αὐτὸ πλέον θὰ εἶναι σπίτι, τὸ ὁποῖον δὲν ἔκτισαν χεῖρες ἀνθρώπινοι, καὶ θὰ εἶναι αἰώνιον εἰς τοὺς οὐρανούς.

Διὰ τοῦτο οὔτε καταβαλλόμεθα οὔτε ἀποκάμνομεν ἀπὸ τὰς θλίψεις, τοὺς κινδύνους καὶ τὰς ταλαιπωρίας. Διότι γνωρίζομεν καλὰ ὅτι, ἐὰν ἡ ἐπίγειος κατοικία τῆς ψυχῆς μας, σὰν προσωρινὴ σκηνὴ ποὺ εἶναι, διαλυθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔχωμεν ἄλλην οἰκοδομὴν ἑτοιμασμένην ἀπὸ τὸν Θεόν, οἰκίαν ποὺ δὲν τὴν ἔχουν κάμει ἀνθρώπινα χέρια, δηλαδὴ τὸ ἀθάνατον καὶ ἔνδοξον σῶμα μας, ποὺ θὰ εἶναι αἰώνιον εἰς τοὺς οὐρανούς.

Μάλιστα δὲ τώρα στενάζουμε, καὶ μὲ πολὺ πόθο ποθοῦμε νὰ φορέσωμε ἐπάνω μας σὰν ἄλλο ἔνδυμα τὸ σπίτι μας τὸ οὐράνιο,

Καὶ ἀληθῶς, ὅσον καιρὸν εὑρισκόμεθα εἰς τὸ φθαρτὸν αὐτὸ σῶμα, στενάζομεν, διότι μὲ πολὺν πόθον ἐπιθυμοῦμεν νὰ φορέσωμεν ἐπάνω μας σὰν ἄλλο ἔνδυμα τὴν μόνιμον κατοικίαν μας, ἡ ὁποία θὰ μᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Διότι πράγματι εἰς τοῦτο τὸ σκῆνος, τὸ φθαρτὸν καὶ ταλαιπωρημένον σῶμα, στενάζομεν, ἐπιθυμοῦντες μὲ πολὺν πόθον καὶ λαχτάραν νὰ φορέσωμεν ἐπάνω μας, σὰν ἄλλο πολυτιμόταστον ἔνδυμα, τὴν ἔνδοξον κατοικίαν μας, ἡ ὁποία θὰ μᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, δηλαδὴ τὸ ἄφθαρτον καὶ ἀκατάλυτον καὶ ἔνδοξον νέον σῶμα.

ὥστε, ἀφοῦ τὸ ἐνδυθοῦμε, νὰ μὴ βρεθοῦμε γυμνοί.

Καὶ ἐὰν ἀκόμη ὡς ἔνδυμα ἐκλάβωμεν τὸ νέον σῶμα, μιὰ φορὰ ποὺ θὰ φορέσωμεν τὸ ἔνδυμα αὐτό, δὲν θὰ εὑρεθῶμεν γυμνοί, χωρὶς κάποιο σῶμα.

Ἐὰν βέβαια ἔστω καὶ σὰν ἔνδυμα φορέσωμεν αὐτὸ τὸ νέον σῶμα, δὲν θὰ εὑρεθῶμεν πλέον γυμνοί.

Ναί! Ἐμεῖς, ποὺ εἴμεθα στὸ σῶμα, ποὺ ὁμοιάζει μὲ σκηνὴ, στενάζουμε ἀπὸ τὸ βάρος του. Δὲν θέλουμε ὅμως νὰ τὸ ἀποβάλωμε γι’ αὐτό, ἀλλ’ ἐπάνω σ’ αὐτὸ νὰ φορέσωμε ἄλλο (τὸ οὐράνιο σῶμα), γιὰ νὰ καταπιῇ (καὶ ν’ ἀφανίσῃ) ἡ ζωὴ τὴ θνητότητα.

Ἡμεῖς δηλαδή, ὅσοι εἴμεθα εἰς τὸ σῶμα αὐτό, ποὺ ὁμοιάζει πρὸς σκηνήν, στενάζομεν σὰν νὰ πιεζώμεθα ἀπὸ κάποιο βαρὺ φόρτωμα. Καὶ στενάζομεν, ὄχι διότι θέλομεν νὰ ἐκδυθῶμεν τὸ σῶμα, ἀλλὰ διότι θέλομεν νὰ ἐνδυθῶμεν ἐπάνω μας τὸ οὐράνιον σῶμα, διὰ νὰ καταποθῇ ἡ θνητότης τοῦ σημερινοῦ μας σώματος ἀπὸ τὴν ἄφθαρτον ζωὴν τοῦ ἄλλου.

Διότι ἡμεῖς ποὺ εἴμεθα καὶ ζῶμεν εἰς τὸ φθαρτὸν τοῦτο σῶμα, στενάζομεν σὰν νὰ εἴμεθα φορτωμένοι βαρὺ φορτίον, ὄχι διότι θέλομεν νὰ ἐκδυθῶμεν τὸ σῶμα καὶ νὰ ἀπαλλαγῶμεν ἀπὸ αὐτό, ἀλλὰ διότι θέλομεν νὰ φορέσωμεν ἐπάνω μας τὸ ἀθάνατον σῶμα, διὰ νὰ ἀπορροφηθῇ καὶ ἐξαφανισθῇ ἐντελῶς ἡ θνητότης τοῦ σώματος καὶ μεταστοιχειωθῇ τὸ φθαρτὸν τοῦτο σῶμα ὑπὸ τῆς αἰωνίου καὶ ἀφθάρτου ζωῆς τοῦ ἄλλου, ὥστε νὰ γίνῃ ἄφθαρτον.

Αὐτὸς δέ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔκανε ἀκριβῶς γι’ αὐτό, εἶναι ὁ Θεός (ὁ ὁποῖος ὡς Παντοδύναμος δύναται νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ σκοπό του). Αὐτὸς καὶ μᾶς ἔδωσε τὸ Πνεῦμα ὡς ἀρραβῶνα (ὡς ἐγγύησι).

Εἰς τὴν ἀνθρωπίνην βέβαια δύναμιν εἶναι ἀδύνατον αὐτὸ ποὺ σᾶς λέγω. Ἂλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ μᾶς ἔπλασε διὰ τὸν σκοπὸν αὐτόν, ἤτοι διὰ νὰ ἐπενδυθῶμεν τὴν ἀφθαρσίαν, δὲν εἶναι ἄνθρωπος. Εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μάλιστα ὡς ἀρραβῶνα καὶ ἐπίσημον ὑπόσχεσιν περὶ τοῦ ὅτι θὰ ἀφθαρτισθῶμεν, μᾶς ἔδωκε τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐδημιούργησε δι’ αὐτὸ τοῦτο, διὰ νὰ ἐνδυθῶμεν δηλαδὴ τὸ ἄφθαρτον σῶμα, εἶναι αὐτὸς ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔδωσε ἀπὸ τώρα σὰν ἐγγύησιν καὶ βεβαίαν ὑπόσχεσιν τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ χορηγοῦ τῆς ζωῆς.

Ἔχουμε δὲ πάντοτε τὴν πεποίθησι καὶ τὴ βεβαιότητα, ὅτι, ὅσο βρισκόμεθα μέσα στὸ σῶμα, βρισκόμεθα μακριὰ ἀπὸ τὸν Κύριο.

Ἔχομεν λοιπὸν θάρρος πάντοτε καὶ γνωρίζομεν, ὅτι ὅσον καιρὸν μένομεν εἰς τὸ σῶμα, εἴμεθα ξενητευμένοι ἀπὸ τὸν Κύριον.

Πάντοτε, λοιπόν, ἔχομεν θάρρος καὶ ἐλπίδα καὶ γνωρίζομεν καλά, ὅτι κατὰ τὸ διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖον μένομεν εἰς τὸ σῶμα τοῦτο, εἶναι σὰν νὰ ἔχωμεν ξενητευθῆ ἀπὸ τὸν Κύριον.

Διότι ζοῦμε πιστεύοντας, ὄχι βλέποντας (Γιὰ νὰ ἰδοῦμε τὸν Κύριο, πρέπει νὰ φύγωμε ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ νὰ πᾶμε κοντά του).

Λἑγὼ ξενητευμένοι, ὄχι διότι εἴμεθα χωρισμένοι ἀπὸ τὸν Κύριον, ἀλλὰ διότι δὲν τὸν βλέπομεν μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος. Διότι τὴν παροῦσαν ζωὴν τὴν περνῶμεν μὲ πίστιν, χωρὶς νὰ βλέπιομεν κατὰ πρόσωπον τὸν Κύριον.

Διότι τὴν παροῦσαν ζωὴν τὴν διερχόμεθα μὲ πίστιν, χωρὶς καὶ νὰ βλέπωμεν μὲ τρόπον αἰσθητὸν κατὰ πρόσωπον τὸν Κύριον.

Γι’ αὐτὸ δὲν φοβούμεθα (τὸ θάνατο), ἀλλὰ καὶ εὐχαριστούμεθα μᾶλλον νὰ φύγωμε ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ νὰ πᾶμε νὰ μείνωμε μαζὶ μὲ τὸν Κύριο.

Εἴμεθα δὲ γεμᾶτοι θάρρος καὶ ἐπιθυμοῦμεν πολὺ νὰ ἀναχωρήσωμεν ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ να μεταβῶμεν διὰ νὰ μείνωμεν μονίμως πλησίον τοῦ Κυρίου.

Ἔχομεν δὲ ἀκλόνητον θάρρος καὶ πολὺ προτιμῶμεν νὰ ἐκδημήσωμεν ἀπὸ τὸ σῶμα αὐτὸ καὶ νὰ μείνωμεν διὰ παντὸς πλησίον τοῦ Κυρίου.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἀγωνιζόμεθα νὰ εἴμεθα εὐάρεστοι σ’ αὐτὸν εἴτε μένοντας στὸ σῶμα εἴτε φεύγοντας ἀπ’ αὐτό.

Δι’ αὐτὸ δὲ καὶ προσπαθοῦμεν μὲ κάθε φιλοτιμίαν, εἴτε εὑρισκόμεθα μέσα εἰς τὸ σῶμα αὐτὸ τὸ φθαρτὸν καὶ ἐνδημοῦμεν εἰς αὐτό, εἴτε ἀποθνήσκομεν καὶ ἀναχωροῦμεν ἀπὸ τὸ σῶμα, νὰ εἴμεθα εὐάρεστοι εἰς αὐτόν.

Δι’ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦμεν μὲ κάθε φιλοτιμίαν νὰ εἴμεθα εὐάρεστοι εἰς τὸν Θεόν, εἴτε εὑρισκόμεθα εἰς τὸ φθαρτὸν αὐτὸ σῶμα εἴτε ἀναχωροῦμεν ἀπὸ αὐτὸ διὰ τὸν οὐρανὸν κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου.

Διότι ὅλοι ἐμεῖς πρόκειται νὰ ἐμφανισθοῦμε μπροστὰ στὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ λάβῃ καθένας ὅ,τι τοῦ ἁρμόζει γιὰ ὅσα ἔπραξε μὲ τὸ σῶμα, εἴτε καλὸ εἴτε κακό.

Διότι ὅλοι ἡμεῖς πρέπει νὰ παρουσιασθῶμεν φανεροὶ καὶ ξεσκεπασμένοι ἐμπρὸς εἰς τὸ δικαστικὸν βῆμα τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ ἀπολαύσῃ ὁ καθένάς μας ἐκεῖνα, ποὺ ἔκαμε μὲ τὸ σῶμα, ἀναλόγως τῶν ὅσων ἔπραξεν, εἴτε ἀγαθὸν εἶναι τὸ σύνολον τῶν πράξεών του εἴτε κακόν.

Διότι ὅλοι μας θὰ παρουσιασθῶμεν ὀπωσδήποτε μπροστὰ εἰς τὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ, ὁλοφάνεροι καὶ ξέσκεποι, διὰ νὰ ἀποκομίσῃ καὶ ἀπολαύσῃ ὁ καθένας, ἀνάλογα μὲ ὅσα διὰ τοῦ σώματος ἔπραξε, εἴτε ἀγαθὰ εἴτε κακά.

Ξέροντας λοιπόν, ὅτι ὁ Κύριος εἶναι φοβερός, διδάσκουμε καὶ διαφωτίζουμε τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ἔχουμε τὴν ἀναγνώρισι καὶ τὴν ἐπιδοκιμασία τοῦ Θεοῦ, πιστεύω δέ, ὅτι ἔχουμε τὴν ἀναγνώρισι καὶ τὴν ἐπιδοκιμασία καὶ τῶν συνειδήσεών σας.

Ἐπειδὴ λοιπὸν γνωρίζομεν τὸν φόβον τοῦ Κυρίου, ποὺ ἐμπνέει τὸ δικαστήριόν του αὐτό, ἐπιχειροῦμεν νὰ πείσωμεν περὶ τῆς εἰλικρινείας μας τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν μᾶς ξεύρουν, εἴμεθα ὅμως φανεροὶ καὶ ξεσκεπασμένοι ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ἐλπίζω δέ, ὅτι ἔχομεν φανερωθῇ καὶ εἰς τὰς συνειδήσεις σας.

Ἐπειδὴ ἀκριβῶς γνωρίζομεν τὸν φόβον τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ καθίσῃ ὡς κριτὴς κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν εἰς τὸ ἔνδοξον ἐκεῖνο βῆμα, ζητοῦμεν μὲ κάθε εἰλικρίνειαν νὰ πείσωμεν τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὰς διαθέσεις μας καὶ τὸ ἔργον μας. Ὡς πρὸς δὲ τὸν Θεὸν εἴμεθα ὁλοφάνεροι εἰς αὐτόν. Ἐλπίζω δὲ ὅτι καὶ εἰς τὰς ἰδικάς σας συνειδήσεις ἔχομεν φανερωθῆ, ὁποῖοι εἴμεθα.

Ἔτσι δὲν συσταίνουμε πάλι τοὺς ἑαυτούς μας σ’ ἐσᾶς, ἀλλὰ σᾶς δίνουμε ἀφορμὴ καυχήσεως γιὰ μᾶς, γιὰ νὰ ἀντιτάσσετε σ’ αὐτούς, ποὺ καυχῶνται γιὰ πράγματα ἐξωτερικὰ καὶ φαινομενικά, καὶ ὄχι ἐσωτερικὰ καὶ οὐσιαστικά.

Διότι δὲν συσταίνομεν πάλιν τοὺς ἑαυτούς μας εἰς σᾶς, ἀλλὰ μὲ αὐτά, ποὺ γράφομεν, σᾶς δίδομεν ἀφορμὴν νὰ καυχάσθε δι’ ἠμᾶς τοὺς διδασκάλους σας καὶ νὰ ἔχετε θὰ λέγετε πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καυχῶνται διὰ πλεονεκτήματα ἐξωτερικὰ καὶ ὄχι δι’ ἐσωτερικὰ προσόντα τῆς καρδίας.

Διότι δὲν συσταίνομεν πάλιν τοὺς ἑαυτούς μας εἰς σᾶς, ἀλλὰ σᾶς δίδομεν ἀφορμὴν νὰ καυχᾶσθε δι’ ἡμᾶς, ὥστε νὰ ἔχετε τί νὰ ἀπαντᾶτε καὶ τί νὰ λέγετε εἰς ἐκείνους ποὺ καυχῶνται καὶ ζητοῦν δόξαν ἀπὸ ἐξωτερικὰ πλεονεκτήματα καὶ ὄχι ἀπὸ τὰς ἐσωτερικὰς ἀρετὰς τῆς καρδίας.

Ἐὰν δὲ (μὲ τὰ ἐπαινετικὰ γιὰ τοὺς ἑαυτούς μας λόγια) γίναμε παράφρονες, τὸ κάναμε γιὰ τὸ Θεό (γιὰ νὰ μὴ μειώνεται τὸ ἀποστολικὸ μας κῦρος καὶ ζημιώνεται τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ). Καὶ ἐὰν (μὲ τὰ ταπεινὰ γιὰ τοὺς ἑαυτούς μας λόγια) δεικνυώμεθα σώφρονες, τὸ κάνουμε γιὰ σᾶς (γιὰ νὰ διδάσκεσθε ἀπὸ τὸ παράδειγμά μας νὰ εἶσθε ταπεινόφρονες καὶ σεῖς).

Ἡμεῖς ὅμως κάθε τι ποὺ πράττομεν, τὸ κάνομεν μὲ εἰλικρίνειαν καὶ χωρὶς ἰδιοτέλειαν καὶ συμφεροντολογίαν. Καὶ εἴτε ἐκαταντήσαμεν εἰς τρέλλαν ἐπαινοῦντες τοὺς ἑαυτούς μας, πράττομεν τοῦτο πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ, διότι ἀποβλέπομεν εἰς τὸ νὰ μὴ μειωθῇ τὸ ἀξίωμα τοῦ Ἀποστόλου καὶ ἐμποδισθῇ ἡ πρόοδος τοῦ εὐαγγελίου. Εἴτε μέτρια καὶ ταπεινὰ λέγομεν διὰ τοὺς ἑαυτούς μας, τὰ λέγομεν διὰ τὴν ἰδικήν σας ὠφέλειαν, διὰ νὰ διδάσκεσθε δηλαδὴ καὶ μὲ τὸ παράδειγμά μας τὴν ταπεινοφροσύνην.

Εἴτε ὅμως ἕνεκα τοῦ ἐνθουσιασμοῦ μας ἐβγήκαμε ἀπὸ τὸν εὐατόν μας καὶ παραλογιζόμεθα μὲ τὸ νὰ αὐτοεπαινούμεθα, διὰ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον αὐτό· εἴτε εἴμεθα σώφρονες καὶ συνετοὶ καὶ περικρύπτομεν τὰς δωρεὰς ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός, τὸ πράττομεν διὰ τὴν ἰδικήν σας ὠφέλειαν.

Διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ κυριαρχεῖ σ’ ἐμᾶς,

Καὶ ἔχομεν τὰ ἀνιδιοτελῆ αὐτὰ ἐλατήρια, διότι ἡ ἀγάπη, τὴν ὁποίαν ἔδειξεν εἰς ἡμᾶς ὁ Χριστός, μᾶς σφίγγει ὅλους μαζὶ καὶ μᾶς συγκροτεῖ προσκολλημένους εἰς αὐτόν.

Διότι ἡ ἄδολος καὶ ἁγνὴ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μᾶς κρατεῖ ὅλους, ἡμᾶς καὶ σᾶς, σφικτὰ ἐνωμένους.

ποὺ σχηματίσαμε αὐτὸ τὸ φρόνημα· Ἀφοῦ ἕνας πέθανε γιὰ ὅλους, ἄρα ὅλοι πέθαναν. Καὶ πέθανε γιὰ ὅλους, ὥστε οἱ ζῶντες νὰ μὴ ζοῦν πλέον γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους, ἀλλὰ γι’ αὐτὸν, ποὺ πέθανε γι’ αὐτοὺς καὶ ἀναστήθηκε.

Καὶ κρατούμεθα προσκολλημένοι εἰς αὐτόν, διότι μὲ φωτισμένην κρίσιν ἐσχηματίσαμεν πεποίθησιν περὶ τούτου, ὅτι δηλαδή, ἐὰν ἕνας ὁ Χριστὸς ἀπέθανε δι’ ὅλους ὡς ἀντιπρόσωπός των, ἄρα ὅλοι ἀπέθανον ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀπέθανε δι’ ὅλους ὁ Χριστός, ὥστε ὅσοι εὑρίσκονται εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν νὰ μὴ ζοῦν πλέον διὰ τὸν ἑαυτόν τους, ἀλλὰ δι’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπέθανε καὶ ἀνέστη ὑπὲρ αὐτῶν, πράττοντες πάντοτε τὰ ἀρεστὰ εἰς αὐτόν.

Ἐσχηματίσαμεν δὲ ἀκλόνητον τὸ φρόνημα καὶ τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἐὰν ἔνας, ὁ Χριστός, ἀπέθανεν ὑπὲρ ὅλων καὶ ὡς ἀντιπρόσωπος ὅλων, ἄρα ὅλοι ἀπέθανον καὶ ἀπέθανεν ὑπὲρ ὅλων ἵνα, ὅσοι ζοῦν καὶ εὑρίσκονται ἀκόμη εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, μὴ ζοῦν πλέον διὰ τὸν ἑαυτόν των, ἀλλὰ δι’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐθυσιάσθη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καὶ ἀνεστήθη πρὸς χάριν αὐτῶν.

Ἔτσι ἀπὸ τώρα (ποὺ σχηματίσαμε αὐτὸ τὸ φρόνημα) ἐμεῖς δὲν λογαριάζουμε κανένα μὲ βάσι ἐξωτερικὰ προσόντα. Καὶ ἂν εἴχαμε δὲ γνωρίσει τὸ Χριστὸ σωματικῶς (ὅπως οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι), ἀλλὰ τώρα πλέον δὲν τὸν γνωρίζουμε.

Ὥστε ἡμεῖς ἀφ’ ὅτου ἔσχηματίσαμεν τὸ φρόνημα τοῦτο, δὲν λογαριάζομεν κανένα ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἐξωτερικῶν προσόντων τῆς σαρκός, δηλαδὴ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς εὐγενοῦς καταγωγῆς του ἢ τοῦ πλούτου του ἢ τῆς κατὰ κόσμον σοφίας ἢ ἐπιρροής του. Ἐὰν δὲ κάποτε, προτοῦ νὰ πιστεύσωμεν, ἐγνωρίσαμεν τὸν Χριστόν, ὅπως τὸν παρουσίαζαν τὸ ταπεινὸν ἐξωτερικόν του καὶ ἡ καταδίκη του, τώρα ὅμως δὲν τὸν γνωρίζομεν πλέον ἔτσι.

Ὥστε ἡμεῖς ἀπὸ τότε ποὺ ἐσχηματίσαμεν αὐτὴν τὴν πεποίθησιν, δὲν ἀναγνωρίζομεν καὶ δὲν ἐκτιμῶμεν κανένα, κατὰ τὰ ἐξωτερικά του προσόντα (ὅπως εἶναι ἡ εὐγενὴς κατὰ σάρκα καταγωγὴ του ἢ τὰ ἀξιώματα του καὶ ἡ σοφία του). Ἐὰν δὲ καὶ κάποτε εἴχαμεν γνωρίσει τὸν Χριστόν, εἰς τὴν ταπείνωσιν καὶ ἀσημότητα τῆς ἀνθρωπίνης του σαρκός, τώρα ὅμως δὲν τὸν γνωρίζομεν πλέον ἔτσι, ἀλλὰ ὡς τὸν Θεάνθρωπον λυτρωτήν.

Ὥστε, ἐὰν κανεὶς ἀνήκῃ στὸ Χριστὸ, αὐτὸς εἶναι καινούργια δημιουργία. Τὰ παλαιὰ πέρασαν, ἰδοὺ ὅλα ἔχουν γίνει καινούργια.

Ἀλλ’ ἐὰν συναπεθάναμεν μαζὶ μὲ τὸν Χριστόν, ἐξάγεται λοιπὸν τὸ συμπέρασμα, ὅτι καθένας, ποὺ εἶναι ἐνωμένος μὲ τὸν Χριστόν, εἶναι νέον δημιούργημα. Ἡ ἀρχαία κατάστασις, τὴν ὁποίαν εἶχε δημιουργήσει ὁ νόμος καὶ ἡ ἁμαρτία, ἐπέρασεν. Ἰδοὺ ἔχουν γίνει ὅλα νέα.

Κατὰ συνέπειαν ὅποιος εἶναι ἀναγεννημένος καὶ ἐνωμένος μὲ τὸν Χριστὸν εἶναι νέα δημιουργία, νέος ἄνθρωπος. Ἡ ἀρχαία κατάστασις τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς καταδίκης ἐπέρασεν. Ἰδοὺ ὅλα ἔχουν γίνει νέα.

Καὶ ὅλα ἀπὸ τὸ Θεό, ποὺ μᾶς συμφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτό του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀνέθεσε σ’ ἐμᾶς νὰ ὑπηρετήσωμε στὴ συμφιλίωσι.

Ὅλα δὲ αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐσυμφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτόν του διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους τὴν διακονίαν τῆς συνδιαλλαγῆς. Μᾶς ἀνέθεσε τουτέστι νὰ περιοδεύωμεν καὶ μὲ τὸ κήρυγμά μας νὰ συμφιλιώνωμεν τοὺς ἀνθρώπους μὲ αὐτόν.

Ὅλαι δὲ αὐταὶ αἱ δωρεαὶ πηγάζουν ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς συνεφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτόν του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἔδωσεν εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους τὸ τιμητικὸν ἔργον νὰ ὑπηρετοῦμεν εἰς αὐτὴν τὴν συνδιαλλαγὴν καὶ συμφιλίωσιν τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἡ συμφιλίωσι ἐπιτεύχθηκε, διότι βεβαίως στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἦταν ὁ Θεός (ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ ἦταν θυσία Θεανθρώπου), ὁ ὁποῖος συμφιλίωσε τὸν κόσμο μὲ τὸν ἑαυτό του, μὴ καταλογίζοντας σ’ αὐτοὺς τὰ παραπτώματά τους, καὶ ἀνέθεσε σ’ ἐμᾶς τὸ κήρυγμα τῆς συμφιλιώσεως.

Ἐννοῶ δηλαδή, ὅτι ὁ Θεὸς ἦτο ἐνωμένος μὲ τὸν Χριστὸν καὶ συνεπῶς ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπῆρξε θάνατος ἀπλοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ Θεανθρώπου. Καὶ αὐτὸς ὁ ἓν τῷ Χριστῷ Θεὸς συνεφιλίωσε τὸν κόσμον πρὸς τὸν ἑαυτόν του, μὴ λογαριάζων εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ ἁμαρτήματα των. Καὶ αὐτὸς μᾶς ἀνέθεσε τὸ κήρυγμα τῆς συμφιλιώσεως.

Διότι ὁ Θεὸς ἦτο ἐνωμένος μὲ τὸν Χριστόν, εἰς μίαν θεανδρικὴν ὑπόστασιν, συνδιαλλάσσων καὶ συμφιλιώνων πρὸς τὸν ἑαυτόν του τὸν κόσμον, μὴ καταλογίζων πλέον εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ ἁμαρτήματά των, καὶ ἀναθέσας εἰς ἡμᾶς τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα τῆς συμφιλιώσεως πρὸς τὸν Θεόν.

Συνεπῶς ἐκτελοῦμε ἔργο πρεσβευτῶν χάριν τοῦ Χριστοῦ ὡς τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κηρύττει μὲ τὸ στόμα μας. Παρακαλοῦμε χάριν τοῦ Χριστοῦ, συμφιλιωθῆτε μὲ τὸ Θεό!

Ἀντιπροσωπεύοντες λοιπὸν τὸν Χριστὸν ἐνεργοῦμεν ὡς ἀπεσταλμένοί του καὶ ὡς πρεσβευταί του. Διότι ὁ Θεὸς παρακαλεῖ διὰ μέσου ἡμῶν. Παρακαλοῦμεν τοὺς ἀνθρώπους ἐξ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ καὶ τοὺς λέγομεν· Συμφιλιωθῆτε μὲ τὸν Θεόν.

Εἴμεθα, λοιπόν, ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι πρεσβευταὶ τοῦ Χριστοῦ πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους· διότι ὁ Θεὸς διὰ μέσου ἡμῶν παρακαλεῖ. Παρακαλοῦμεν, λοιπόν, καὶ ἡμεῖς ἐξ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, συμφιλιωθῆτε μὲ τὸν Θεόν. (Ὁ Ἀπόστολος εἶναι θεόθεν ἐντεταλμένος νὰ συνεχίζῃ τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ ὡς ἐκπρόσωπος αὐτοῦ. Ὅταν δὲ ὁμιλῇ εἶναι ὡς νὰ ὁμιλῇ δι’ αὐτοῦ ὁ Χριστός).

Διότι ἐκεῖνον, ποὺ δὲν γνώρισε ἁμαρτία, γιὰ μᾶς τὸν ἔκανε ἁμαρτία (φορτώνοντάς τον μὲ τὶς δικές μας ἁμαρτίες), γιὰ νὰ γίνωμε ἐμεῖς διὰ μέσου αὐτοῦ ἁγιωσύνη (ἅγιοι), ὅπως θέλει ὁ Θεός. [Σημ.: Ἤ, γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε (νὰ σωθοῦμε) ἐμεῖς ἀπὸ τὸ Θεὸ διὰ μέσου αὐτοῦ].

Εἶναι δὲ εὔκολον νὰ συμφιλιωθῆτε, διότι τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἐγνώρισεν ἐκ πείρας ἁμαρτίαν, ἀφῆκεν ὁ Θεὸς νὰ κατακριθῇ ὡς ἁμαρτωλὸς χάριν ἡμῶν, διὰ νὰ γίνωμεν ἠμεῖς δικαιοσύνη Θεοῦ διὰ τῆς ἑνώσεώς μας μετ’ αὐτοῦ (τοῦ Χριστοῦ).

Καὶ εἶναι πλέον ἔργον εὔκολον αὐτὴ ἡ συμφιλίωσις, διότι τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἐγνώρισε ποτὲ ἀπὸ προσωπικὴν πεῖραν καμμίαν ἀπολύτως ἁμαρτίαν, τὸν ἔκαμεν ὑπὲρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ὁ Θεός, τοῦ ἐφόρτωσε τὰς ἰδικάς μας ἁμαρτίας καὶ τὸν ἀφῆκε νὰ κατακριθῇ ὡς ἁμαρτωλὸς χάριν ἡμῶν, διὰ νὰ δικαιωθῶμεν ἡμεῖς δι’ αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἐπειδὴ συνεργοῦμε δὲ στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτὸ σᾶς παρακαλοῦμε νὰ μὴ δεχθῆτε τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ ματαίως.

Συνεργαζόμενοι δὲ μὲ τὸν Θεόν εἰς τὸ ἔργον αύτὸ τῆς συμφιλιώσεως καὶ τῆς καταλλαγῆς τῶν ἀνθρώπων, σᾶς παρακαλοῦμεν νὰ δείξετε μὲ τὴν διαγωγήν σας, ὅτι δὲν ἐδέχθητε ματαίως καὶ ἀνωφελῶς τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ.

Συνεργαζόμενοι δὲ μὲ τὸν Θεὸν διὰ νὰ συμφιλιωθῇ μὲ αὐτὸν ὁ κόσμος, σᾶς παρακαλοῦμεν νὰ προσέξετε, μήπως ματαίως καὶ ἀνωφελῶς δεχθῆτε τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ.

Διότι λέγει· Στὸν εὐλογημένο καιρὸ σὲ ἄκουσα, καὶ στὴν ἐποχὴ τῆς σωτηρίας σὲ βοήθησα. Ἰδοὺ τώρα καιρὸς εὐλογημένος, ἰδοὺ τώρα ἐποχὴ σωτηρίας.

Μὴ νομίσετε δέ, ὅτι πάντοτε ὁ Θεὸς θὰ σᾶς στέλλῃ τοὺς ἀντιπροσώπούς του νὰ σᾶς παρακαλοῦν. Ὄχι. Διότι λέγει ἡ Γραφή· Εἰς καιρὸν κατάλληλον, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς δεικνύει τὰ ἐλέη του καὶ τὰς εὐνοίας του, σὲ ἑπήκουσα καὶ εἰς ἡμέραν, ποὺ δίδεται ἡ σωτηρία, σὲ ἐβοήθησα. Ἰδοὺ τώρα εἶναι καιρὸς κατάλληλος, ἰδοὺ τώρα εἶναι ἡμέρα σωτηρίας.

Αἱ εὐκαιρίαι τῆς σωτηρίας παρέρχονται. Διότι ἡ Γραφὴ λέγει· «εἰς κατάλληλον καὶ εὐπρόσδεκτον καιρὸν σὲ ἤκουσα καὶ σὲ ἐδέχθην καὶ εἰς περίοδον, ποὺ προσφέρεται πρὸς σωτηρίαν, σὲ ἐβοήθησα». Ἰδοὺ τώρα εἶναι ὁ κατάλληλος καὶ εὐπρόσδεκτος καιρός, ἰδοὺ τώρα εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς σωτηρίας.

Καμμία ἀφορμὴ σκανδάλου δὲν δίνουμε σὲ κανένα, γιὰ νὰ μὴ δυσφημηθῇ ἡ διακονία μας.

Καὶ τώρα σᾶς παρακαλοῦμεν ἡμεῖς, χωρὶς νὰ δίδωμεν καμμίαν ἀφορμὴν σκανδάλου εἰς τίποτε, διὰ νὰ μὴ κατηγορηθῇ εἰς τὸ ἐλάχιστον ἡ διακονία τοῦ κηρύγματος.

Τώρα καὶ ἡμεῖς ὡς πρεσβευταὶ τοῦ Θεοῦ μεσιτεύομεν καὶ παρακαλοῦμεν νὰ δεχθῆτε τὴν σωτηρίας, χωρὶς νὰ δίδωμεν εἰς κανένα οὐδεμίαν ἀφορμὴν προσκόμματος, διὰ νὰ μὴ γίνῃ κατὰ κανένα τρόπον θέμα μομφῆς καὶ ἐμπαιγμοῦ ἡ διακονία, ποὺ μᾶς ἀνέθεσεν ὁ Κύριος.

Ἀντιθέτως, σὲ κάθε τι ἀποδεικνύουμε σωστοὺς τοὺς ἑαυτούς μας σὰν διάκονοι τοῦ Θεοῦ μὲ ὑπομονὴ πολὺ σὲ θλίψεις, σὲ δοκιμασίες, σὲ δυσχερέστατες καταστάσεις,

Ἀλλὰ τουναντίον μὲ κάθε τι συσταίνομεν καὶ ἀποδεικνύομεν τοὺς ἑαυτούς μας σὰν ἀληθινοὶ τοῦ Θεοῦ διάκονοι. Συσταίνομεν δηλαδὴ τοὺς ἑαυτούς μας μὲ ὑπομονὴν πολλήν, μὲ θλίψεις, μὲ ἀνάγκας, μὲ στενοχώριας,

Ἀλλὰ τουναντίον εἰς κάθε περίστασιν καὶ μὲ κάθε ἔργον συσταίνομεν καὶ προβάλλομεν τοὺς ἑαυτούς μας σὰν γνησίους ὑπηρέτας τοῦ Θεοῦ μὲ πολλὴν ὑπομονήν, μὲ θλίψεις, μὲ ἀνάγκας, μὲ στενοχωρίας,

σὲ δαρμούς, σὲ φυλακίσεις, σὲ καταδιώξεις ποὺ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ σταθοῦμε πουθενά, σὲ κόπους, σὲ ἀϋπνίες, σὲ στερήσεις φαγητοῦ·

μὲ δαρμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ποὺ πληγώνουν τὸ σῶμα μας, μὲ φυλακίσεις, μὲ καταδιώξεις, ποὺ δὲν μᾶς ἀφίνουν νὰ σταθῶμεν πουθενά, μὲ κόπους, μὲ ἀγρυπνίας, μὲ στερήσεις φαγητοῦ,

μὲ δαρμούς, μὲ φυλακίσεις, μὲ συνεχεῖς μετακινήσεις - εἴτε ἕνεκα τῶν διωγμῶν εἴτε ἕνεκα τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἔργου μας - μὲ κόπους, μὲ ἀγρυπνίας, μὲ νηστείας,

μὲ ἁγνότητα, μὲ κατανόησι, μὲ εὐσπλαχνία, μὲ καλωσύνη, μὲ διάθεσι ἁγία, μὲ ἀγάπη ἀνυπόκριτη·

μὲ καθαρότητα ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν, μὲ γνῶσιν τῆς ἀληθείας, μὲ μακροθυμίαν, μὲ καλωσύνην, μὲ ἁγιασμὸν καὶ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ ἀγάπην πραγματικὴν καὶ ἐλευθέραν ἀπὸ ὑποκρισίαν,

μὲ ἁγνότητα ἀπὸ κάθε μολυσμόν, μὲ τὴν ἄδολον γνῶσιν τῆς ἀληθείας, μὲ τὴν μακροθυμίαν, μὲ ἡμερότητα καὶ καλωσύνην, μὲ τὰς δωρεὰς τοῦ Ἅγίου Πνεύματος, μὲ ἀγάπην εἰλικρινῆ καὶ ἄδολον,

μὲ λόγο ἀληθινό (ἀνόθευτο, γνήσιο), μὲ δύναμι Θεοῦ, μὲ τὰ ὅπλα τῆς ἀρετῆς στὸ δεξιὸ χέρι γιὰ ἐπίθεσι καὶ στὸ ἀριστερό γιὰ ἄμυνα,

μὲ λόγον, εἰς τὸν ὁποῖον κηρύττεται ἡ ἀλήθεια, μὲ δύναμιν Θεοῦ, μὲ τὰ ὅπλα τὰ ἐπιθετικά, ποὺ εἶναι κατάλληλα διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς δικαιοσύνης καὶ ὁμοιάζουν πρὸς αὐτὰ ποὺ οἱ μαχόμενοι στρατιῶται φέρουν εἰς τὴν δεξιάν τους χεῖρα, καθὼς καὶ μὲ τὰ ὅπλα τὰ ἀμυντικὰ ποὺ ὁμοιάζουν πρὸς τὰ ἐπὶ τῆς ἀριστερᾶς χειρὸς φερόμενα. Εἴμεθα δηλαδὴ πάνοπλοι καὶ διὰ νὰ ὑπερασπισθῶμεν τὴν δικαιοσύνην καὶ ἀλήθειαν καὶ διὰ νὰ δημιουργήσωμεν τὸν θρίαμβόν της.

μὲ τὸ κήρυγμα, διὰ τοῦ ὁποίου ἐξαγγέλεται ἡ ἀλήθεια, μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, μὲ τὰ ὅπλα τῆς δικαιοσύνης τὰ δεξιά, σὰν ἐκεῖνα ποὺ κρατοῦν οἱ ἐπιτιθέμενοι κατὰ τὴν μάχην, καὶ μὲ τὰ ὅπλα τὰ ἀριστερά, σὰν ἐκεῖνα ποὺ κρατοῦν οἱ ἀμυνόμενοι μὲ τὸ ἀριστερόν των χέρι, ὅπως εἶναι ἡ ἀσπίδα.

μὲ τιμὴ (ἐκ μέρους τῶν πιστῶν), καὶ καταφρόνησι καὶ ἐξευτελισμούς (ἐκ μέρους τῶν ἀπίστων), μὲ δυσφήμησι καὶ ἔπαινο· ὡς ἀπατεῶνες (κατὰ τοὺς ἐχθροὺς) καὶ εἰλικρινεῖς (κατὰ τοὺς πιστοὺς),

Ἀποδεικνύομεν ποῖοι εἴμεθα μὲ τὴν δόξαν, ποὺ μᾶς ἀποδίδουν οἱ πιστεύοντες εἰς τὸ εὐαγγέλιον, καὶ μὲ τὴν ἀτιμίαν ἐκ μέρους τῶν ἀπίστων, μὲ τὴν δυσφήμησιν ἐκ μέρους τῶν συκοφαντῶν μας καὶ μὲ τὴν καλὴν φήμην καὶ τοὺς ἐπαίνους ἐκ μέρους τῶν πιστῶν. Ἐμφανιζόμεθα ὡς ἀπατεῶνες ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ὡς εἰλικρινεῖς ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς του,

Μαρτυροῦμεν καὶ βεβαιώνομεν ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα ποῖοι εἴμεθα μὲ τὴν δόξαν, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς καὶ οἱ πιστοὶ ἄνθρωποι μᾶς ἀποδίδουν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν περιφρόνησιν ἐκ μέρους τῶν ἀπίστων, μὲ τὴν δυσφήμησιν ἐκ μέρους τῶν διαβολέων, μὲ τὸν ἔπαινον καὶ τὴν καλὴν φήμην ἐκ μέρους τῶν πιστῶν, μὲ τὴν κατηγορίαν ἐκ μέρους τῶν ἀπίστων ὅτι εἴμεθα ἀπατεῶνες καὶ μὲ τὴν ὁμολογίαν ἐκ μέρους τῶν πιστῶν ὅτι εἴμεθα εἰλικρινείς.

ὡς ἀπορριπτόμενοι καὶ ἀναγνωριζόμενοι, ὡς φθάνοντες στὸ χεῖλος τοῦ θανάτου καὶ παρ’ ἐλπίδα ἐξακολουθοῦντες νὰ ζοῦμε, ὡς βασανιζόμενοι χωρὶς τὰ βάσανα νὰ μᾶς ἐπιφέρουν τὸ θάνατο,

ὡς ἄγνωστοι λόγῳ τῆς κατὰ κόσμον ἀσημότητός μας καὶ ὡς πολὺ γνωστοὶ καὶ περισπούδαστοι· ὡς κινδυνεύοντες νὰ ἀποθάνωμεν, καὶ ὅμως ἰδοὺ ζῶμεν· ὡς ἄνθρωποι ποὺ παιδαγωγούμεθα ἀπὸ τὸν Θεὸν μὲ βαρυτάτας δοκιμασίας, ἀλλὰ δὲν θανατωνόμεθα.

Ἐργάται τοῦ Εὐαγγελίου ἡμεῖς ζῶμεν ἐν μέσῳ τοῦ κόσμου ὡς ἄγνωστοι διὰ τὴν ἀσημότητα ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ ὡς πολὺ καλὰ γνωστοὶ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς διὰ τὸ ἔργον μας, ὡς κινδυνεύοντες κάθε ἡμέραν νὰ ἀποθάνωμε, ἀλλ’ ἰδοὺ ὅτι ζῶμεν, ὡς βασανιζόμενοι καὶ τιμωρούμενοι, ἀλλὰ καὶ μὴ θανατούμενοι ἕως τώρα,

ὡς λυπούμενοι (ἀπὸ θλιβερὰ γεγονότα) καὶ ὅμως πάντοτε χαίροντες (χαρμολύπη), ὡς πτωχοὶ ποὺ ὅμως πλουτίζουμε πολλούς, ὡς ἀκτήμονες ποὺ ὅμως στὴ διάθεσί μας ἔχουμε τὰ πάντα.

Λόγῳ τῶν δοκιμασιῶν μας αὐτῶν μᾶς νομίζουν βυθισμένους εἰς λύπην, ἡμεῖς ὅμως πάντοτε χαίρωμεν. Θεωρούμεθα ὡς πτωχοί, ἡμεῖς ὅμως κάμνομεν πολλοὺς πλουσίους μὲ πνευματικοὺς καὶ οὐρανίους θησαυρούς. Παρουσιαζώμεθα σὰν να μὴ ἔχωμεν τίποτε, καὶ ὅμως κατέχομεν ὅλα.

ὡς ἄνθρωποι, ποὺ εἴμεθα συνεχῶς βυθισμένοι εἰς τὴν λύπην, ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἐν τούτοις εἰς τὴν πραγματικότητα πάντοτε χαίρομεν, ὡς πτωχοὶ οἱ ὁποῖοι κάμνομεν πολλοὺς ἄλλους πλουσίους, ὡς ἄνθρωποι ποὶ δὲν ἔχομεν τίποτε καὶ ὅμως κατέχομεν τὰ πάντα.

Ὦ Κορίνθιοι! Ἀπὸ ἀγάπη τὸ στόμα μας ἄνοιξε πρὸς ἐσᾶς, ἡ καρδιά μας ἔγινε πλατειά.

Τὸ στόμα μας ἠνοίχθη πρὸς σᾶς, ὦ Κορίνθιοι, καὶ σᾶς ὁμιλοῦμεν ἐλεύθερα καὶ μὲ πολλὴν οἰκειότητα. Ἡ καρδία μας ἔγινε πλατεῖα διὰ νὰ σᾶς περιλάβῃ ὅλους μὲ τὴν ἀγάπην της.

Ἠνοίχθη τὸ στόμα μας πρὸς σᾶς, Κορίνθιοι, διὰ νὰ καταστήσῃ γνωστὰ μὲ ἐμπιστοσύνην, τὰ ὅσα μᾶς συμβαίνουν. Ἡ καρδία μας ἔχει γίνει πλατειά, διὰ νὰ σᾶς περιλάβῃ μὲ στοργὴν ὅλους.

Μέσα μας χωρεῖτε ἀνέτως, δὲν ὑπάρχει στενότης χώρου σὲ μᾶς. Ἀλλὰ στενότης χώρου ὑπάρχει στὴν καρδιά σας.

Δὲν στενοχωρεῖσθε μέσα εἰς τὴν εὐρύχωρον ἐκ τῆς ἀγάπης καρδίαν μας. Στενοχωρεῖσθε ὅμως εἰς τὰ σπλάγχνα σας, ποὺ εἶναι στενά, διότι σᾶς λείπει ἡ ἀγάπη.

Δὲν στενοχωρεῖσθε μέσα εἰς τὴν ἀγαπῶσαν καρδίαν μας. Στενοχωρεῖσθε εἰς τὰ ἰδικά σας σπλάγχνα, διότι εἶσθε στενόκαρδοι ἀπὸ ἔλλειψιν ἀγάπης.

Σᾶς ὁμιλῶ σὰν παιδιά μου. Ἀνταποδώσετε λοιπὸν τὴν αὐτὴ ἀγάπη, κάνετε καὶ σεῖς τὴν καρδιά σας πλατειά.

Δείξατε καὶ σεῖς τὴν αὐτὴν ἀγαθὴν διάθεσιν πρὸς ἀνταμοιβὴν τῆς ἀγάπης μας. Σᾶς ὁμιλῶ ὡς πρὸς παιδιά μου. Πλατύνατε καὶ σεῖς τὰς καρδίας σας μὲ τὴν ἀγάπην.

Πλατύνατε καὶ σεῖς τὶς καρδιές σας καὶ ὡς ἀμοιβὴν τῆς ἀγάπης μας δεῖξτε τὴν ἰδίαν ἀγάπην. Σᾶς ὁμιλῶ σὰν πατέρας πρὸς παιδιά.

Νὰ μὴ λαμβάνετε ὡς συζύγους ἀπίστους, διότι αὐτὴ ἡ συζυγία εἶναι ἀταίριαστη. Διότι ποιά σχέσι ἔχει ἡ ἀρετὴ μὲ τὴ φαυλότητα; Καὶ τί κοινὸ ἔχει τὸ φῶς μὲ τὸ σκότος;

Μὴ συνάπτετε στενὸν σύνδεσμον πρὸς τοὺς ἀπίστους, μὲ τοὺς ὁποίους δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἀποτελέσετε ταιριαστὸ ζευγάρι, ὥστε νὰ ἐμβαίνετε εἰς τὸν ἴδιον ζυγὸν μαζί τους. Διότι ποῖος συνεταιρισμὸς ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ δικαιοσύνης καὶ ἀνομίας; Ποία δὲ ἐπικοινωνία μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους;

Μὴ συνδέεσθε στενὰ καὶ μὴ συνοδοιπορεῖτε μὲ τοὺς ἀπίστους (μὲ τοὺς ὁποίους, ὡς ἐκ τῆς ἀπιστίας των, εἶναι ἀδύνατος ἡ καλὴ συνεννόησις καὶ συνεργασία σας). Διότι ποία συνάφεια καὶ ἀνάμιξις ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς παρανομίας; Ποία ἐπικοινωνία μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους;

Καὶ ποιά ἁρμονία μπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Βελίαλ [Σημ.: Ἤ, Βελίαρ] (τοῦ Σατανᾶ); Ἢ ποιά θέσι μπορεῖ νὰ ἔχῃ ὁ πιστὸς μαζὶ μὲ τὸν ἄπιστο;

Ποία δὲ συμφωνία μπορεῖ νὰ γίνῃ μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Σατανᾶ; Ἢ ποῖον μερίδιον δύναται νὰ ἔχῃ ἕνας πιστὸς μὲ ἕνα ἄπιστον;

Ποία συννενόησις καὶ συμφωνία μεταξὺ Χριστοῦ καὶ διαβόλου; Τί κοινὸν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ ἔνας πιστὸς μὲ ἔναν ἄπιστον;

Καὶ πώς μπορεῖ νὰ συνυπάρχῃ στὸν ἴδιο τόπο ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ναὸ τῶν εἰδώλων; Ἐσεῖς δὲ (ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς ἀπίστους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ναὸς τῶν εἰδώλων, τῶν ψευδῶν θεῶν) εἶσθε ναὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ, συμφώνως πρὸς τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ· Θὰ κατοικήσω ἀνάμεσά τους καὶ θὰ περιπατῶ ἀνάμεσά τους, καὶ θὰ εἶμαι Θεός τους, καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου.

Πῶς δὲ ἠμπορεῖ νὰ εὑρίσκωνται μαζὶ εἰς τὸν ἴδιον τόπον ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ εἴδωλα; Ναί· δὲν ἔχουν καμμίαν θέσιν τὰ εἴδωλα εἰς σᾶς. Διότι σεῖς εἶσθε ναὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ, καθὼς εἶπεν εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην ὁ Θεός· Ὅτι θὰ κατοικήσω μέσα των καὶ θὰ περιπατήσω μεταξύ των καὶ θὰ εἶμαι Θεὸς ἰδικός των καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου.

Ποῖος δὲ συμβιβασμὸς καὶ ποία συνύπαρξις ἠμπορεῖ νὰ νοηθῇ μεταξὺ τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ναοῦ τῶν εἰδώλων; Διότι σεῖς - μὴ τὸ λησμονεῖτε - εἶσθε ναὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὅπως ἄλλωστε ἔχει προφητεύσει ὁ Θεὸς καὶ εἰς τὴν Π. Διαθήκην· ὅτι «θὰ κατοικήσω μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἐντὸς αὐτῶν καὶ θὰ περιπατήσω ἀνάμεσά των καὶ θὰ εἶμαι ἐγὼ ὁ ἰδικός των Θεὸς καὶ θὰ εἶναι αὐτοὶ λαός μου.

Γι’ αὐτὸ φύγετε ἀπ’ αὐτοὺς καὶ χωρισθῆτε, λέγει ὁ Κύριος, καὶ ἀκάθαρτον μὴν ἐγγίζετε, καὶ ἐγὼ θ’ ἀνοίξω τὶς ἀγκάλες μου νὰ σᾶς δεχθῶ.

Δι’ αὐτὸ ἐξέλθετε ἀπὸ μέσα ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ ξεχωρισθῆτε ἀπὸ αὐτούς, λέγει ὁ Κύριος, καὶ μὴ ἐγγιζετε ὀτιδήποτε ἀκάθαρτον. Καὶ ἑγὼ θὰ σᾶς δεχθῶ μὲ στοργὴν πατρικήν.

Δι’ αὐτὸ ἐξέλθετε ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ ξεχωρισθῆτε ἀπὸ αὐτοὺς μὲ τὸν τρόπον τῆς ζωῆς σας, λέγει ὁ Κύριος, καὶ μὴ πιάνετε τίποτε τὸ ἀκάθαρτον. Καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς δεχθῶ μὲ στοργὴν εἰς τὴν βασιλείαν μου.

Καὶ θὰ εἶμαι σὲ σᾶς πατέρας, καὶ σεῖς θὰ εἶσθε σὲ μένα υἱοὶ καὶ θυγατέρες, λέγει ὁ παντοκράτωρ Κύριος.

Καὶ θὰ γίνω πατέρας σας καὶ σεῖς θὰ εἶσθε παιδιά μου καὶ θυγατέρες μου, λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτωρ.

Καὶ θὰ εἶμαι γιὰ σᾶς πατέρας καὶ σεῖς θὰ εἶσθε υἱοί μου καὶ θυγατέρες μου, λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτωρ».

Ἀφοῦ λοιπόν, ἀγαπητοί, πραγματοποιήθηκαν σὲ μᾶς αὐτὲς οἱ ὑποσχέσεις, ἂς καθαρίσωμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸ σώματος καὶ πνεύματος καὶ ἂς πραγματοποιοῦμε ἁγιωσύνη μὲ φόβο Θεοῦ.

Ἀφοῦ λοιπὸν ἔχομεν τὰς ὑποσχέσεις αὐτάς, ἀγαπητοί, ἂς καθαρίσωμεν τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε τι, ποὺ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὸ πνεῦμα μας καὶ ἂς τελειοποιούμεθα εἰς τὴν ἀγιωσύνην μὲ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ.

Ἐφ’ ὅσον, λοιπόν, ἀγαπητοί, ἔχομεν αὐτὰς τὰς μαγάλας ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, ἂς καθαρίσωμεν τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸν σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἀγωνιζόμενοι καὶ συνεχῶς προχωροῦντες μέχρι τέλους εἰς τὸν δρόμον τῆς ἁγιότητος, μὲ φόβον Θεοῦ.

Δῶστε μας χῶρο στὴν καρδιά σας. Σὲ κανένα δὲν κάναμε κακό, κανένα δὲν ἐξαπατήσαμε, κανένα δὲν ἐκμεταλλευθήκαμε.

Κάμετε μὲ τὴν ἀγάπην χῶρον εἰς τὰς καρδίας σᾶς δι’ ἠμᾶς. Κανένα δὲν ἠδικήσαμεν· κανένα δὲν διεφθείραμεν· εἰς κανένα δὲν ἐδείχθημεν πλεονέκται.

Κάμετε εὐρύχωρες τις καρδιές σας μὲ ἀγάπην, διὰ νὰ μᾶς χωρέσετε· κανένα δὲν ἔχομεν ἀδικήσει· κανένα δὲν ἐξωθήσαμεν καὶ δὲν παρεσύραμεν εἰς διαφθοράν· ἐπάναντι κανενὸς δὲν ἐφανήκαμεν πλεονέκται, ὥστε νὰ τοῦ ἁρπάσωμεν τὰ ἀγαθά του.

Δὲν τὰ λέγω γιὰ νὰ σᾶς κατακρίνω. Εἶπα δὲ προηγουμένως, ὅτι εἶσθε μέσα στὶς καρδιές μας, γιὰ νὰ πεθάνωμε μαζί σας καὶ νὰ ζήσωμε μαζί σας.

Δὲν λέγω ταῦτα διὰ νὰ σᾶς κατακρίνω· διότι ἔχω εἴπει προτήτερα, ὅτι εἶσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας μας διὰ νὰ συναποθάνωμεν καὶ συζήσωμεν μαζί σας.

Δὲν τὰ λέγω αὐτὰ πρὸς κατάκρισίν σας· διότι σᾶς ἔχω πεῖ, ὅτι εἶσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας μας, διὰ νὰ πεθάνωμεν καὶ ζήσωμε μαζῆ σας (συμμέτοχοι τῶν θλίψεων καὶ τῶν κινδύνων σας, ὅπως ἐπίσης τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἐπιτυχίας σας).

Ἔχω πολλή ἐκτίμησι σὲ σᾶς, ἔχω πολλὴ καύχησι γιὰ σᾶς. Εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ παρηγοριά, ἔχω ξεχειλίσει ἀπὸ χαρὰ παρ’ ὅλη τὴ θλῖψι μας.

Ἔχω πολὺ θάρρος καὶ πεποίθησιν εἰς σᾶς· ἔχω πολλὴν καύχησιν διὰ σᾶς· εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ τὴν παρηγορίαν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἐπροξένησεν ἡ διόρθωσίς σας· ἔχω μὲ τὸ παραπάνω περισσεύουσαν τὴν χαράν, ὥστε αὐτὴ ὑπερτερεῖ ὅλην τὴν θλῖψιν μας.

Ἔχω πολὺ θάρρος καὶ ἐμπιστοσύνην πρὸς σᾶς. Μεγάλο εἶναι τὸ καύχημά μου διὰ σᾶς. Εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ τὴν παρηγορίαν, ποὺ μοῦ ἔχετε χαρίσει. Ὑπερεκχειλίζει ἡ χαρά μου, ὥστε νὰ ὑπερκαλύπτῃ κάθε θλῖψιν μας.

Ἀκόμη δὲ καὶ ὅταν φθάσαμε στὴ Μακεδονία, καμμία ἀνακούφισι δὲν βρήκαμε. Ἀλλ’ ἀπὸ παντοῦ θλίψεις. Ἀπ’ ἔξω μάχες, ἀπὸ μέσα φόβοι (μάχες ἀπὸ τοὺς ἀπίστους, φόβοι ἀπὸ τοὺς πιστοὺς μήπως κλονισθοῦν).

Ναί· ὑπερτερεῖ καὶ ἐπικρατεῖ ἡ χαρά μας. Διότι πράγματι, ὅταν ἤλθαμεν εἰς Μακεδονίαν, δὲν εὗρε καμμίαν ἀνακούφισιν τὸ πονεμένον σῶμα μας, ἀλλ’ ἀπὸ κάθε τι ἐθλιβόμεθα. Ἀπ’ ἕξω ἀπὸ τοὺς ἀπίστους ἐγίνοντο μάχαι ἐναντίον μας, ἀπὸ μέσα διὰ τοὺς ἀσθενεῖς ἀδελφούς μας κατελάμβανον φόβοι, μήπως παρασυρθοῦν καὶ ἀποπλανηθοῦν ἀπὸ τὴν πίστιν.

Χαίρομεν τώρα, διότι, ὅταν ἤλθαμε εἰς τὴν Μακεδονίαν, δὲν εὑρῆκε καμμίαν ἄνεσιν τὸ σῶμα μας, ἀλλ’ ἀπὸ κάθε τι καὶ εἰς κάθε στιγμὴν ἐθλιβόμεθα. Ἀπ’ ἔξω ἦσαν αἱ μάχαι τῶν ἀπίστων ἐναντίον μας, ἀπὸ μέσα εἰς τὴν καρδίαν μας ὑπῆρχεν ὁ φόβος διὰ τοὺς ἀσθενεῖς πνευματικῶς ἀδελφούς.

Ἀλλ’ ὁ Θεός, ποὺ παρηγορεῖ τοὺς ταπεινούς, μᾶς παρηγόρησε μὲ τὴν παρουσία Τίτου.

Ἀλλ’ ὁ Θεός, ποὺ παρηγορεῖ τοὺς ταπεινωμένους, μᾶς ἐπαρηγόρησε μὲ τὴν παρουσίαν τοῦ Τίτου.

Ἀλλ’ ὁ Θεός, ποὺ παρηγορεῖ καὶ ἐνισχύει τοὺς ταπεινοὺς καὶ ἀδυνάτους, μᾶς παρηγόρησε μὲ τὴν παρουσίαν τοῦ Τίτου.

Ὄχι δὲ μόνο μὲ τὴν παρουσία του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παρηγοριά, ποὺ αἰσθάνθηκε ἐξ αἰτίας σας. Σχετικῶς μᾶς ὁμιλεῖ γιὰ τὸ σφοδρό σας πόθο, τὴ βαθειά σας λύπη καὶ τὸ θερμὸ ἐνδιαφέρον σας γιὰ μένα, ὥστε νὰ χαρῶ περισσότερο.

Ἐπαρηγορήθην δὲ ὄχι μόνον ἀπὸ τὸν ἐρχομὸν καὶ τὴν παρουσίαν του, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν παρηγορίαν ποὺ αὐτὸς ἐπαρηγορήθη ἐξ αἰτίας σας, ὅταν μᾶς ἀνήγγελλε τὸν μεγάλον πόθον σας δι’ ἐμέ, τὰ πολλὰ κλάματά σας ἐπειδὴ μὲ εἴχατε λυπήσει, τὸν ζῆλον ποὺ ἐδείξατε δι’ ἐμὲ κατ’ ἐκείνων, ποὺ μὲ συκοφαντοῦν, ὥστε ἑγὼ ἀκούων ὅλα αὐτὰ περισσότερον νὰ χαρῶ.

Ἐπαρηγορήθημεν ὄχι μόνον μὲ τὴν παρουσίαν αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παρηγορίαν, τὴν ὁποίαν αὐτὸς ἐπῆρεν ἐξ αἰτίας σας, ὅταν κατέστησεν εἰς ἡμᾶς γνωστὸν τὸν μεγάλον πόθον σας, τὰ κλάματα καὶ τοὺς στεναγμούς σας, τὸν ζῆλον ποὺ ἐδείξατε δι’ ἐμέ, ὥστε ἐγὼ πληροφορούμενος αὐτὰ νὰ δοκιμάσω μεγάλην χαράν.

Γι’ αὐτό, ἂν καὶ σᾶς λύπησα μὲ τὴν ἐπιστολή, δὲν μετανοῶ, ἂν καὶ εἶχα μετανοήσει. Διότι βλέπω, ὅτι ἡ ἐπιστολὴ ἐκείνη, ἔστω καὶ προσωρινά, σᾶς λύπησε.

Ἐπαρηγορήθην δέ, διότι ἂν καὶ σᾶς ἐλύπησα μὲ τὴν ἐπιστολήν μου, δὲν μεταμέλομαι τώρα δι’ αὐτό, ἂν καὶ τότε ποὺ σᾶς ἔστειλα τὴν ἐπιστολήν, μετενόουν. Καὶ δὲν μεταμέλομαι τώρα, διότι βλέπω, ὅτι ἡ ἐπιστολὴ ἐκείνη, καίτοι σᾶς ἐλύπησε προσκαίρως, σᾶς ἐλύπησε πρὸς ὠφέλειάν σας.

Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἀγάπη σας γιὰ μένα, μὲ κάμνει νὰ λέγω, ὅτι ἂν καὶ σᾶς ἐλύπησα μὲ τὴν ἐπιστολήν μου, δὲν μετανοῶ, μολονότι εἶχα αἰσθανθῆ μεταμέλειαν ποὺ σᾶς τὴν ἔγραψα (μέχρις ὅτου ὅμως ἦλθεν ὁ Τίτος καὶ μὲ ἐπληροφόρησε τὰ τῆς διορθόσεώς σας). Διότι βλέπω τώρα ὅτι ἡ ἐπιστολή μου ἐκείνη, καίτοι σᾶς ἐστενοχώρησε ἐπὶ ὀλίγον διάστημα, σᾶς ἐλύπησε πρὸς ὠφέλειαν, διότι σᾶς ἔφερε εἰς συναίσθησιν καὶ μετάνοιαν.

Τώρα χαίρω, ὄχι διότι λυπηθήκατε, ἀλλὰ διότι ἡ λύπη σας ἔφερε μετάνοια. Διότι λυπηθήκατε ὅπως θέλει ὁ Θεός, ὥστε νὰ μὴ ζημιωθῆτε σὲ τίποτε ἀπὸ μᾶς.

Τώρα χαίρω, ὄχι διότι ἐλυπήθητε, ἀλλὰ διότι ἡ λύπη ποὺ ἐδοκιμάσατε, σᾶς ὡδήγησεν εἰς μετάνοιαν. Διότι ἐλυπήθητε ὅπως θέλει ὁ Θεός, διὰ νὰ μὴ βλαβῆτε πνευματικῶς εἰς τίποτε ἀπὸ ἡμᾶς.

Τώρα χαίρω, ὄχι διότι ἁπλῶς ἐλυπηθήκατε, ἀλλὰ διότι ἐλυπηθήκατε εἰς μετάνοιαν καὶ διόρθωσιν. Ἐδοκιμάσατε τὴν κατὰ Θεὸν λύπην, εἰς τρόπον ὥστε νὰ μὴ ὑποστῆτε καμμίαν ζημίαν ἐκ μέρους ἡμῶν.

Ναί, ἡ θεία λύπη φέρνει μετάνοια γιὰ σωτηρία, γιὰ τὴν ὁποία δὲν μεταμελεῖται κανείς. Ἀντιθέτως ἡ κοσμικὴ λύπη φέρνει θάνατο.

Τουναντίον μάλιστα ὠφελήθητε πνευματικῶς. Διότι ἡ λύπη, ποὺ εἶναι σύμφωνος πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα μετάνοιαν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς σωτηρίαν. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ αἰσθάνεται τὴν μετάνοιαν αὐτήν, δὲν θὰ μεταμεληθῇ ποτὲ διὰ τὴν μεταβολὴν αὐτὴν καὶ τὸ ἄλλαγμα τῶν σκέψεων καὶ ἀποφάσεών του. Ἡ λύπη ὅμως, τὴν ὁποίαν προκαλεῖ ἡ προσκόλλησις εἰς τὸν κόσμον, ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὸν ψυχικόν, κάποτε δὲ καὶ αὐτὸν τὸν σωματικὸν θάνατον.

Ὠφέλειαν πνευματικὴν σᾶς ἔφερεν ἡ λύπη αὐτή. Διότι ἡ κατὰ Θεὸν λύπη κατεργάζεται τὴν εἰλικρινῆ μετάνοιαν, διὰ τὴν ὁποίαν ποτὲ δὲν θὰ μεταμεληθῇ ὁ λυπούμενος καὶ ἡ ὁποία φέρει ὡς καρπὸν τὴν σωτηρίαν. Ἡ λύπη ὅμως, τὴν ὁποίαν διὰ τῆς ἁμαρτίας του προκαλεῖ ὁ κόσμος, ἔχει ὡς καρπὸν καὶ ἀποτέλεσμά της τὸν θάνατον τὸν πνευματικόν.

Καὶ ἰδοὺ αὐτὸ ἀκριβῶς, τὸ ὅτι λυπηθήκατε ὅπως θέλει ὁ Θεός, πόσο ἐνδιαφέρον σᾶς προκάλεσε, πόση προθυμία γιὰ ἀπολογία, πόση ἀγανάκτησι (γιὰ τὸν ἔνοχο), πόσο φόβο (γιὰ συνέπειες), πόσο πόθο (γιὰ μένα), πόσο ζῆλο, πόση ἐπιθυμία τιμωρίας τοῦ κακοῦ! Μὲ ὅλα ἀποδείξατε ὅτι εἶσθε ἀθῷοι στὴν ὑπόθεσι.

Τὸ ὅτι δὲ ἡ σύμφωνος πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ λύπη φέρει ὡς ἀποτέλεσμα μετάνοιαν σωτηριώδη, ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν ἰδικήν σας περίπτωσιν. Διότι, ἰδοὺ ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ ὅτι ἐλυπήθητε σεῖς σύμφωνα πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, πόσον δραστηρίους καὶ σπουδαίους σᾶς ἔκαμεν, ἀλλὰ καὶ ποίαν ἀπολογίαν σᾶς ἔδωκεν, ὥστε νὰ εἶσθε τώρα δικαιολογημένοι ἀπέναντί μου· ἀλλὰ καὶ ποίαν ἀγανάκτησιν ἐδημιούργησε μέσα σας κατὰ τοῦ ἁμαρτήσαντος· ἀλλὰ καὶ φόβον, μήπως τιμωρηθῆτε ἀπὸ τὸν Θεόν· ἀλλὰ καὶ πόθον σφοδρὸν νὰ μὲ ἐπανίδητε, ἀλλὰ καὶ ζῆλον ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκδίκησιν κατὰ τοῦ κακοῦ. Μὲ ὅλην τὴν διαγωγήν σας ἐσυστήσατε τοὺς ἑαυτούς σας καὶ ἀπεδείξατε, ὅτι εἶσθε καθαροὶ ἀπὸ πᾶσαν εὐθύνην καὶ ἐνοχὴν εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν.

Ἄλλωστε ἰδέτε καὶ μόνοι σας· ὅτι δηλαδὴ αὐτὸ τοῦτο, τὸ ὅτι ἐλυπηθήκατε κατὰ Θεόν, πόσην δραστηριότητα πρὸς διόρθωσιν ἀνέπτυξεν εἰς σᾶς, ἀλλὰ καὶ ποίαν ἀπολογίαν σᾶς ἐχάρισε ἀπέναντί μου, ἀλλὰ καὶ ἀγανάκτησιν ἐναντίον τοῦ ἐκτραπέντος ἀδελφοῦ, ἀλλὰ καὶ φόβον μήπως ὁ Θεὸς τιμωρήσῃ μαζῆ μ’ ἐκεῖνον καὶ σᾶς, ἀλλὰ καὶ σφοδρὰν ἐπιθυμίαν νὰ μὲ ἴδετε, ἀλλὰ καὶ ἱερὸν ζῆλον καὶ ἐνθουσιασμόν, ἀλλὰ καὶ τιμωρίαν κατὰ τοῦ κακοῦ κατὰ λόγον δικαιοσύνης. Μὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τρόπους ἀπεδείξατε, ὅτι εἶσθε καθαροὶ καὶ ἀνεύθυνοι εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν τοῦ παρεκτραπέντος.

Ἔτσι, ἂν καὶ σᾶς ἔγραψα, αὐτὸ δὲν ἔγινε γι’ αὐτόν, ποὺ ἔκανε τὸ κακό, οὔτε γι’ αὐτόν, ποὺ ὑπέστη τὸ κακό, ἀλλὰ μᾶλλον γιὰ νὰ ἐκδηλωθῇ σὲ σᾶς τὸ ἐνδιαφέρον σας γιὰ μᾶς, ὅπως θέλει ὁ Θεός.

Συνεπῶς, ἂν καὶ σᾶς ἔγραψα, δὲν σᾶς ἔγραψα κυρίως διὰ νὰ τιμωρηθῇ αὐτὸς ποὺ ἔκαμε τὴν ἀδικίαν, οὔτε διὰ νὰ ἰκανοποιηθῇ αὐτὸς ποὺ ἠδικήθη, ἀλλὰ διὰ νὰ φανερωθῇ μεταξύ σας τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ ἔχετε δι’ ἠμᾶς, καὶ τὸ βλέπει ὁ Θεός, ὅτι εἶναι εἰλικρινές.

Ἐπομένως ἂν καὶ σᾶς ἔγραψα, δὲν σᾶς ἔγραψα ἕνεκα τοῦ ἀδικήσαντος, διὰ νὰ ζητήσω τὴν τιμωρίαν του, οὔτε ἕνεκα τοῦ ἀδικηθέντος, διὰ νὰ ζητήσω τὴν ἰκανοποίησίν του, ἀλλὰ διὰ νὰ φανερωθῇ τὸ ζωηρόν σας ὑπὲρ ἡμῶν ἐνδιαφέρον καὶ ἡ φροντίς σας νὰ συμμορφωθῆτε πρὸς ὅσα σᾶς ἔγραψα· καὶ ταῦτα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Γι’ αὐτὸ αἰσθανθήκαμε εὐχαρίστησι. Κοντὰ δὲ στὴν εὐχαρίστησι ποὺ μᾶς δώσατε, πολὺ περισσότερο χαρήκαμε γιὰ τὴ χαρὰ τοῦ Τίτου, διότι τὸ πνεῦμα του αἰσθάνθηκε ἀνάπαυσι ἀπ’ ὅλους σας·

Διὰ τοῦτο ἔχομεν παρηγορηθῆ. Κοντὰ δὲ εἰς τὴν παρηγορίαν μας αὐτὴν ἐχάρημεν ἀκόμη περισσότερον διὰ τὴν χαρὰν τοῦ Τίτου, διότι ἀνεπαύθη τὸ πνεῦμα του ἀπὸ ὅλους σᾶς καὶ ἰκανοποιήθη.

Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ἔχομεν παρηγορηθῆ. Ἐπὶ πλέον δὲ κοντὰ εἰς τὴν παρηγορίαν σας ἐχαρήκαμε καὶ ἡμεῖς πιὸ πολὺ διὰ τὴν χαρὰν ποὺ ἐδοκίμασεν ὁ Τίτος, ἐπειδὴ τὸ πνεῦμα του ἔχει ἀναπαυθῆ ἀπὸ ὅλους σας.

διότι, σ’ ὅτι καυχήθηκα σ’ αὐτὸν γιὰ σᾶς, δὲν ντροπιάσθηκα. Ἀλλ’ ὅπως ὅλα, ὅσα σᾶς εἴπαμε, εἶναι ἀληθινά, ἔτσι καὶ ἡ καύχησί μας στὸν Τίτο ἀποδείχθηκε ὀρθή.

Ἡ χαρὰ αὐτὴ τοῦ Τίτου ἐπροκάλεσε καὶ εἰς ἐμὲ χαράν, διότι, ἐὰν εἰς κάτι εἶχα καυχηθῆ εἰς αὐτὸν διὰ σᾶς, δὲν ἐντροπιάσθην, ἀλλὰ καθὼς καὶ εἰς σᾶς ὅλα μὲ ἀλήθειαν τὰ εἴπαμεν καὶ τὰ ἐδιδάξαμεν, ἔτσι καὶ εἰς τὸν Τίτον ἡ καύχησίς μας ἀπεδείχθη ἀλήθεια.

Ἡ χαρὰ τοῦ Τίτου μὲ ἰκανοποίησε, διότι, ἐὰν ἔχω κάπως καυχηθῆ ἐνώπιον αὐτοῦ διὰ σᾶς, δὲν ἐντροπιάσθηκα, ἀλλά, ὅπως ὅλα μὲ ἀλήθειαν τὰ ἐδιδάξαμεν εἰς σᾶς, ἔτσι καὶ ἡ καύχησίς μας διὰ σᾶς εἰς τὸν Τίτον ἀπεδείχθη ἀληθινή.

Καὶ ἡ καρδιά του εἶναι περισσότερο σὲ σᾶς, καθὼς ἐνθυμεῖται τὴν ὑπακοὴ ὅλων σας, ὅτι τὸν δεχθήκατε μὲ φόβο καὶ μὲ τρόμο (μὴπως τὸν δυσαρεστήσετε σὲ κάτι).

Καὶ ἡ καρδία του περισσότερον τώρα, παρ’ ὅσον ἄλλοτε εἶναι προσκολλημένη εἰς σᾶς, διότι ἐνθυμεῖται τὴν ὑπακοὴν ὅλων σας. Ἐνθυμεῖται, πῶς τὸν ἐδέχθητε μὲ φόβον καὶ μὲ τρόμον, μήπως τὸν δυσαρεστήσετε εἰς τίποτε καὶ δὲν ἐπιδείξετε εἰς αὐτὸν τὴν πρέπουσαν συμπεριφοράν.

Καὶ ἡ καρδιά του τώρα εἶναι ἀκόμη περισσότερον δοσμένη εἰς σᾶς, διότι ἐνθυμεῖται τὴν ὑπακοὴν ὅλων σας, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ πῶς τὸν ἐδεχθήκατε μὲ φόβον καὶ τρόμον, μήπως τυχὸν καὶ μὲ νέαν τινὰ ἀταξίαν τὸν λυπήσετε.

Χαίρω, διότι σὲ κάθε τι δύναμαι νὰ βασίζωμαι σὲ σᾶς.

Χαίρω, διότι εἰς ὅλα ἠμπορῶ να ἔχω θάρρος καὶ να βασίζωμαι εἰς σᾶς.

Χαίρω, διότι διὰ τὸ κάθε τι πλέον ἠμπορῶ νὰ ἔχω θάρρος καὶ παποίθησιν εἰς σᾶς.

Σᾶς πληροφορῶ τώρα, ἀδελφοί, γιὰ τὴ (μεγάλη) χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ δόθηκε στὶς ἐκκλησίες τῆς Μακεδονίας.

Σᾶς γνωστοποιῶ δέ, ἀδελφοί, τὸ χάρισμα τῆς ἐλεημοσύνης, ποὺ ἔχει δώσει ὁ Θεὸς εἰς τὰς Ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας.

Φέρω δὲ εἰς γνῶσιν σας, ἀδελφοί, τὴν δωρεάν, ποὺ ἔχει δώσει ὁ Θεὸς εἰς τὰς Ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας (που τὰς ἠξίωσε δηλαδὴ νὰ προσφέρουν τὸ βοήθημα τῆς ἀγάπης των εἰς τοὺς στερουμένους των ἀδελφούς).

Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι, παρὰ τὴ μεγάλη δοκιμασία τῆς οἰκονομικῆς στερήσεως, ἡ μεγάλη προθυμία τους καὶ ἡ βαθειά τους φτώχεια ξεχείλισαν, γιὰ νὰ σχηματίσουν τὸν πλοῦτο τῆς γενναιοδωρίας τους.

Πραγματικὰ δὲ πρόκειται περὶ θείου χαρίσματος. Διότι ἐν μέσῳ μεγάλης δοκιμασίας θλίψεως δὲν κατεβλήθησαν, ἀλλ’ ἠσθάνθησαν ὑπεράφθονον χαρὰν καὶ ἡ βαθυτάτη καὶ ἐσχάτη πτωχεία των ἀπεδείχθη μὲ τὸ παραπάνω ἀξιοθαύμαστος εἰς τὸν πλοῦτον τῆς γενναιοδωρίας καὶ τὴν προθυμίαν των εἰς τὸ νὰ συνεισφέρουν μεγάλα ποσά.

Καὶ πρόκειται ὄντως περὶ θείας δωρεὰς καὶ ἐνισχύσεως, διότι ἐνῶ εὑρίσκοντο αἱ Ἐκκλησίαι αὐτὰ εἰς μεγάλην δοκιμασίαν θλίψεως, ἡ πλουσία χαρά των διὰ τὸ καλὸν ἔργον ποὺ ἐπρόκειτο νὰ κάμουν καὶ ἡ ἐσχάτη πτωχεία των, ἐξεχείλισαν καὶ ἐφάνησαν θαυμασταὶ εἰς τὴν μεγάλην ἁπλοχεριά των καὶ τὴν ὁλοπρόθυμον γενναιοδωρίαν των.

Διότι συμφώνως πρὸς τὴν οἰκονομική τους δύναμι, βεβαιώνω, καὶ παραπάνω ἀπὸ τὴν οἰκονομική τους δύναμι πρόσφεραν ἀπὸ δική τους πρωτοβουλία.

Λέγω δὲ τοῦτο, διότι καὶ σύμφωνα μὲ τὰς οἰκονομικάς των δυνάμεις - δίδω μαρτυρίαν δι’ αὐτὸ - ἀλλὰ καὶ παραπάνω ἀπὸ τὰς δυνάμεις των ἔδωκαν ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας καὶ εὐχαριστήσεως, χωρὶς νὰ τοὺς ἀναγκάσῃ κανείς.

Βεβαιώνω, ὅτι ἔδωκαν, ὄχι μόνο τὸ κατὰ δύναμιν, ἀλλὰ καὶ ὑπὲρ τὴν δύναμίν των, μὲ ἰδικήν των πρωτοβουλίαν, χωρὶς κανεὶς νὰ τοὺς ὑποχρεώσῃ.

Καὶ μὲ πολλὲς παρακλήσεις μᾶς ζητοῦσαν νὰ τοὺς ἐπιτρέψωμε τὴν προσφορὰ καὶ τὴ μετάδοσι γιὰ τὴ βοήθεια πρὸς τοὺς ἁγίους (τοὺς χριστιανοὺς τῆς Ἱερουσαλήμ).

Καὶ μὲ θερμὰς παρακλήσεις μᾶς παρεκάλουν καὶ ἐζήτουν νὰ τοὺς κάμωμεν τὴν χάριν νὰ συμμετάσχουν καὶ αὐτοὶ εἰς τὴν διακονίαν καὶ ὑπηρεσίαν, ποὺ ἀποβλέπει εἰς τὴν βοήθειαν τῶν πτωχῶν Χριστιανῶν.

Καὶ μὲ πολλὰς θερμὰς παρακλήσεις μᾶς ἰκέτευαν νὰ τοὺς κάμωμεν τὴν χάριν, νὰ συμετάσχουν εἰς τὴν ἱερὰν αὐτὴν ὑπηρεσίαν τῆς προσφορᾶς καὶ συλογῆς βοηθημάτων διὰ τοὺς πτωχοὺς Χριστιανούς.

Καὶ δὲν ἔδωσαν μόνον ὅπως περιμέναμε, ἀλλὰ πρῶτα ἔδωσαν τοὺς ἑαυτούς τους στὸν Κύριο καὶ σὲ μᾶς συμφώνως πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ δὲν ἔδωκαν μόνον ὅπως καὶ ὅσον ἐπεριμέναμεν καὶ ἠλπίσαμεν, ἀλλ’ ἔδωκαν προτήτερα καὶ τὸν ἑαυτόν τους εἰς τὸν Κύριον καὶ εἰς ἡμᾶς σύμφωνα πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ δὲν ἔδωσαν, ὅπως καὶ ὅσα ἡμεῖς ἠλπίζαμεν καὶ ἐπεριμέναμεν, ἀλλ’ ἔδωσαν πρῶτα τὸν εὐατόν τους εἰς τὸν Κύριον καὶ ἔπειτα εἰς ἡμᾶς, κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Ἔτσι (γιὰ νὰ μὴν ὑστερήσετε σεῖς) παρακαλέσαμε τὸν Τίτο, ὅπως κατὰ τὸ παρελθὸν ἔκανε τὴν ἀρχή, ἔτσι ἐπίσης νὰ φέρῃ σὲ πέρας μεταξύ σας καὶ αὐτὸ τὸ ἔργο τῆς φιλανθρωπίας.

Καὶ ἦτο τόση ἡ προθυμία των, ὥστε διὰ νὰ μὴ δειχθῆτε ὑποδεέστεροι καὶ σᾶς, παρεκαλέσαμεν καὶ ἡμεῖς τὸν Τίτον καθὼς εἰς τὸ παρελθὸν ἔκαμεν εἰς τὴν Κόρινθον τὴν ἀρχὴν τῆς συνεισφορᾶς, ἔτσι νὰ φέρῃ εἰς πέρας μεταξύ σας καὶ τὸ γεμᾶτον ἀπὸ χάριν ἔργον αὐτὸ τῆς ἐλεημοσύνης σας.

Καὶ αὐτὸ ἔκαμεν ἡμᾶς νὰ παρακαλέσωμεν τὸν Τίτον, ὅπως ἄλλοτε ἤρχισεν ἀπὸ τὴν Κόρινθον τὸ ἔργον τῶν εἰσφορῶν ὑπὲρ τῶν πτωχῶν, ἔτσι καὶ τώρα νὰ ὁλοκληρώσῃ καὶ ἀποτελειώσῃ τὸ γεμᾶτο χάριν Θεοῦ αὐτὸ ἔργον μεταξύ σας.

Ὅπως δὲ σὲ ὅλα ὑπερέχετε, σὲ πίστι, καὶ σὲ λόγο, καὶ σὲ γνῶσι, καὶ σὲ φροντίδα, καὶ στὴν ἀγάπη σας γιὰ μᾶς, ἔτσι νὰ ὑπερέχετε καὶ σ’ αὐτὸ τὸ ἔργο τῆς φιλανθρωπίας.

Καὶ οἱ μὲν Μακεδόνες ἐδείχθησαν τόσον γενναῖοι. Ἀλλὰ σεῖς, καθὼς εἰς ὅλα παρουσιάζεσθε προκομμένοι μὲ τὸ παραπάνω, καὶ εἰς τὴν πίστιν καὶ εἰς τὸν λόγον τῆς σοφίας καὶ εἰς τὴν γνῶσιν τῆς ἀληθείας καὶ εἰς κάθε προθυμίαν καὶ ζῆλον, καὶ εἰς τὴν ἀγάπην ποὺ δεικνύετε σεῖς καὶ τὴν ἀπολαμβάνομεν ἡμείς, φροντίσατε καὶ εἰς τὴν χάριν αὐτὴν τῆς ἐλεημοσύνης νὰ δειχθῆτε μὲ τὸ παραπάνω γενναιόδωροι.

Καὶ σεῖς, λοιπόν, τώρα, ὅπως εἰς κάθε τι ἀγαθὸν εἶσθε πλούσιοι, εἰς τὴν πίστιν καὶ εἰς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν γνῶσιν τῆς ἀληθείας καὶ εἰς κάθε καλὴν δραστηριότητα καὶ εἰς τὴν ἀγάπην σας πρὸς ἡμᾶς, φροντίσατε νὰ φανῆτε πλούσιοι καὶ γενναιόδωροι καὶ εἰς τὴν χάριν αὐτὴν τῆς ἀγαθοεργίας.

Δὲν τὸ λέγω σὰν διαταγή, ἀλλ’ ἀναφέρω τὸ ζῆλο τῶν ἄλλων, γιὰ νὰ σᾶς κάνω ν’ ἀποδείξετε καὶ τῆς δικῆς σας ἀγάπης τὴ γνησιότητα.

Δὲν λέγω αὐτὸ προστακτικῶς, ἀλλὰ σᾶς κάνω γνωστὸν τὸν ζῆλον καὶ τὴν προθυμίαν τῶν ἄλλων διὰ νὰ ἀποδείξω, πόσον γνησία εἶναι ἡ ἀγάπη σας.

Δὲν σᾶς δίδω ἐντολὴν καὶ διαταγήν. Ἀλλὰ σᾶς παρουσιάζω τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τὴν δραστηριότητα τῶν ἄλλων διὰ τὸ ἔργον αὐτὸ τῆς φιλανθρωπίας, διὰ νὰ ἀποδείξω καὶ παρουσιάσω τὸ γνήσιον τῆς ἰδικῆς σας ἀγάπης.

Γνωρίζετε δὲ τὴν εὐσπλαχνία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι γιὰ σᾶς, ἐνῷ ἦταν πλούσιος, ἔγινε πτωχός, γιὰ νὰ γίνετε σεῖς πλούσιοι μὲ τὴν πτωχεία ἐκείνου.

Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σᾶς διατάξω. Διότι γνωρίζετε καλὰ τὴν χάριν, ποὺ ἔδειξεν ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός· διότι διὰ σᾶς ἔγινε πτωχός, ἐνῷ ἦτο πλούσιος λόγῳ τοῦ ἀπείρου μεγαλείου τῆς θεότητός του. Καὶ ἐφόρεσε τὴν πτωχὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ ἔγινεν ἄνθρωπος, διὰ νὰ γίνετε σεῖς πλούσιοι πνευματικῶς μὲ τὴν πτωχείαν Ἐκείνου.

Διότι γνωρίζετε τὴν ἀνεκτίμητον δωρεὰν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι δηλαδὴ ἐνῶ ἦτο ἀπείρως πλούσιος εἰς ὅλας τὰς τελειότητας τῆς θείας του ὑποστάσεως, ἔγινε πτωχὸς πρὸς χάριν σας, διὰ νὰ γίνετε σεῖς πνευματικῶς πλούσιοι μὲ τὴν πτωχείαν ἐκείνου.

Γνώμη λοιπὸν δίνω σ’ αὐτὸ τὸ θέμα. Αὐτὸ (τὸ νὰ φανῆτε γενναιόδωροι) βεβαίως συμφέρει σὲ σᾶς, οἱ ὁποῖοι ἄλλωστε πρῶτοι ἀρχίσατε ἀπὸ πέρυσι, ὄχι μόνο νὰ κάνετε, ἀλλὰ καὶ νὰ θέλετε αὐτὸ τὸ ἔργο.

Δὲν σᾶς διατάσσω, ἀλλ’ ἁπλῶς δίδω γνώμην εἰς τοῦτο. Διότι αὐτό, τὸ νὰ φανῆτε δηλαδὴ γενναιόδωροι εἰς τὴν εἰσφορὰν αὐτήν, εἶναι ἰδικόν σας συμφέρον. Ξεύρετε δὲ καλὰ τὸ συμφέρον σας αὐτὸ σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀρχίσατε ἀπὸ πέρυσι, προτοῦ ἐγὼ νὰ σᾶς προτρέψω, ὄχι μόνον νὰ ἐνεργῆτε τὴν συνεισφοράν, ἀλλὰ καὶ ἐξεδηλώσατε πρῶτοι τὴν θέλησιν νὰ ἐνεργήσετε αὐτήν.

Δίδω, λοιπόν, ἁπλῶς γνώμην εἰς τὸ ζήτημα αὐτό, διότι αὐτό, τὸ νὰ προσφέρετε μὲ γενναιοδωρίαν, συμφέρει καὶ σᾶς τοὺς ἰδίους. Σεῖς ἄλλωστε ἔχετε ἀρχίσει ἀπὸ πέρυσι, πρὶν δηλαδὴ ἐγὼ σᾶς προτρέψω, ὄχι μόνον νὰ κάνετε ἔρανον μεταξύ σας, ἀλλὰ καὶ εἴχατε ἐκδηλώσει πρῶτοι τὴν θέλησίν σας διὰ τὸ καλὸν αὐτὸ ἔργον.

Τώρα λοιπὸν ὁλοκληρώσετε τὸ ἔργο, ὥστε, ὅπως ὑπῆρξε ἡ προθυμία τοῦ νὰ τὸ θέλετε, ἔτσι νὰ γίνῃ καὶ ἡ ἐκτέλεσί του ἀπ’ ὅ,τι ἔχετε.

Τώρα δὲ συντελέσατε καὶ ἀποτελειώσατε τὸ ἔργον τῆς συνεισφορᾶς, ὥστε καθὼς ὑπῆρχεν ἡ προθυμία τοῦ νὰ θέλετε, ἔτσι νὰ τελειώσῃ καὶ νὰ ἔλθῃ εἰς ἐπιτυχὲς πέρας καὶ ἡ συνεισφορά, ἀναλόγως μὲ ὅσα ἔχετε.

Τώρα, λοιπόν, σύμφωνα μὲ τὴν καλήν σας θέλησιν ὁλοκληρώσατε μὲ τὰς εἰσφοράς σας τὸ καλὸν ἔργον, ὥστε ὅπως ἐδείχθη ἡ προθυμία τῆς καλῆς σας θελήσεως, ἔτσι νὰ ὁλοκληρωθῆ καὶ τὸ καλὸν ἔργον μὲ τὰς συνεισφοράς σας, ἀνάλογα μὲ ὅσα ἔχετε.

Ὅταν δὲ ὑπάρχῃ ἡ προθυμία, ἀπαιτεῖται προσφορὰ ἐὰν κανεὶς ἔχῃ, ὄχι ἐὰν δὲν ἔχῃ (Ἐὰν κάποιος δὲν ἔχῃ, ὁ Θεός ἐκτιμᾷ τὴν προθυμία του).

Λέγω ἀναλόγως μὲ ὅσα ἔχετε, διότι, ὅταν ὑπάρχῃ ἡ προθυμία καὶ ἡ καλὴ διάθεσις, τότε κανεὶς εἶναι εὐπρόσδεκτος μὲ ὅ,τι ἔχει· ὄχι μὲ ὅ,τι δὲν ἔχει.

Διότι, ὅταν ἡ προθυμία ὑπάρχῃ, τότε εἶναι κανεὶς εὐπρόσδεκτος μὲ ὅ,τι ἔχει, καὶ ὄχι μὲ ὅ,τι δὲν ἔχει.

Ὄχι βεβαίως σ’ ἄλλους νὰ ὑπάρχῃ εὐχέρεια καὶ σὲ σᾶς στέρησι, ἀλλ’ ἐξ ἴσου. Στὴν παροῦσα περίστασι τὸ δικό σας περίσσευμα νὰ προστεθῇ στὸ ὑστέρημα ἐκείνων,

Διότι δὲν ἐννοῶ μὲ τὴν συνεισφορὰν αὐτὴν νὰ γίνῃ εἰς ἄλλους ἀνακούφισις, εἰς σᾶς δὲ στέρησις, ἀλλὰ λέγω σύμφωνα μὲ τὴν ἰσότητα, ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ ἀδελφῶν, τὸ ἰδικόν σας χρηματικὸν περίσσευμα να συμπληρώσῃ εἰς τὴν παροῦσαν δύσκολον περίστασιν τὸ ὑστέρημα ἐκείνων.

Διότι δὲν θέλω ποτὲ νὰ δώσετε περισσότερα ἀπὸ ὅσα ἔχετε, ὥστε ἡ εἰσφορά σας αὐτὴ νὰ γίνῃ διὰ μὲν τοὺς ἄλλους ἄνεσις, διὰ σᾶς δὲ στέρησις καὶ στενοχωρία. Ἀλλὰ μὲ κανόνα τὴν ἰσότητα μεταξὺ ἀδελφῶν, ὥστε αὐτὸ ποὺ περισεύει εἰς σᾶς κατὰ τὴν παροῦσαν περίστασιν νὰ ἔλθῃ ὡς συμπλήρωμα εἰς τὴν στέρησιν ἐκείνων.

γιὰ νὰ προστεθῇ (ἄλλοτε, ἂν ἀντιστραφοῦν τὰ πράγματα) καὶ τὸ περίσσευμα ἐκείνων στὸ δικό σας ὑστέρημα, καὶ ἔτσι νὰ προκύψῃ ἰσότης.

Ἄλλα καὶ ἡ ἰδική των πρὸς τὸν Θεόν παρρησία, ποὺ λόγῳ τῶν δοκιμασιῶν των εἶναι περίσσια, νὰ συμπληρώσῃ τὸ ἰδικόν σας τυχὸν πνευματικὸν ὑστέρημα, διὰ νὰ γίνῃ ἔτσι ἰσότης καὶ εἰς τὰ σωματικὰ καὶ εἰς τὰ πνευματικά.

Ἔτσι δὲ καὶ ὁ πλοῦτος τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς προσευχῆς ἐκείνων πρὸς τὸν Θεὸν νὰ συμπληρώσῃ τὸ ἰδικόν σας ὑστέρημα, διὰ νὰ γίνῃ καὶ ἐπὶ τοῦ πνευματικοῦ αὐτοῦ πεδίου ἰσότης μεταξύ σας.

Ὅπως λέγει ἡ Γραφή, Αὐτὸς ποὺ μάζεψε τὸ πολὺ (μάννα) δὲν εἶχε περίσσευμα, καὶ αὐτὸς ποὺ μάζεψε τὸ λίγο δὲν εἶχε ὑστέρημα.

Νὰ γίνῃ δὲ ἡ ἰσότης αὐτὴ σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ εἶναι γραμμένον εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν· Ἐκεῖνος ποὺ ἐμάζευσεν ἀπὸ τὸ μάννα τὸ πολύ, δὲν ἐσχημάτισε περίσσευμα, καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐμάζευσε τὸ ὀλίγον, δὲν ἐστερήθη οὔτε ἐπῆρεν ὀλιγώτερον. Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ ἔγινε εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας τότε ἀναγκαστικῶς διὰ θαύματος τοῦ Θεοῦ, κάμετέ το σεῖς σήμερον μὲ τὴν ἐλευθέραν προθυμίαν καὶ γενναιοδωρίαν σας.

Ὅπως ἄλλωστε ἔχει γραφῆ καὶ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην· «ἐκεῖνος ποὺ ἐμάζευσε τὸ πολὺ μάννα, δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὸ κρατήσῃ ὡς περίσσευμα καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐμάζεψε τὸ ὀλίγον δὲν ἐστερήθη (θαυματουργικῶς τοὺς ἐδόθη τὸ αὐτὸ ποσόν. Αὐτὴ ἡ ἰσότης ποὺ ἔγινε τότε μὲ θαῦμα Θεοῦ, ἂς γίνῃ σήμερον μεταξύ σας μὲ τὴν καλήν σας διάθεσιν ὡς ἔργον ἀγάπης).

Ἂς ευχαριστήσωμε δὲ τὸ Θεό, ποὺ δίνει τὸν ἴδιο ζῆλο γιὰ σᾶς στὴν καρδιὰ τοῦ Τίτου.

Ἂς εἶναι δὲ εὐχαριστία εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δίδει τὸν αὐτὸν πρόθυμον καὶ ἀκούραστσν ζῆλον διὰ σᾶς εἰς τὴν καρδίαν τοῦ Τίτου.

Εὐχαριστία καὶ δόξα εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δίδει εἰς τὴν καρδίαν τοῦ Τίτου τὴν ἰδίαν προθυμίαν καὶ φροντίδα διὰ σᾶς.

Διότι, ὄχι μόνο δέχθηκε τὴν παράκλησί μου (νὰ ἔλθῃ σὲ σᾶς), ἀλλ’ ἐπειδὴ εἶχε μεγαλύτερη προθυμία, ἀναχώρησε γιὰ σᾶς αὐτοπροαιρέτως.

Ἐδείχθη δὲ ὁ ζῆλος του αὐτός, διότι τὴν μὲν παράκλησίν μου τοῦ νὰ ἔλθῃ πρὸς σᾶς ἐδέχθη μὲ εὐχαρίστησιν, ἐπειδὴ δὲ ἦτο προθυμότερος ἀπὸ κάθε ἄλλον, μόνος του καὶ ἀπὸ ἰδικήν του θέλησιν καὶ εὐχαρίστησιν ἀνεχώρησε διὰ νὰ ἔλθῃ πρὸς σᾶς.

Καὶ ἐδείχθη αὐτὸ τὸ ἐνδιαφέρον του, διότι τὴν παράκλησίν μου νὰ σᾶς ἐπισκεφθῇ καὶ σᾶς συμβουλεύσῃ τὴν ἐδέχθη εὐχαρίστως. Ἐπειδὴ δὲ καὶ ὁ ἴδιος ἦτο προθυμότερος ἀπὸ κάθε ἄλλην φοράν, ἦλθε καὶ ἀπὸ τὴν ἰδικήν του θέλησιν πρὸς σᾶς.

Στείλαμε δὲ μαζί του τὸν ἀδελφό, ποὺ ἐπαινεῖται ἀπ’ ὅλες τὶς ἐκκλησίες γιὰ τὸ εὐαγγέλιο.

Ἐστείλαμεν δὲ μαζί του τὸν ἀδελφόν, τοῦ ὁποίου ὁ ἔπαινος διὰ τὴν ἐπιτυχίαν, μὲ τὴν ὁποίαν κηρύττει τὸ Εὐαγγέλιον, ἀκούεται μεταξὺ ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν.

Μαζῆ του δὲ ἐστείλαμεν τὸν ἀδελφόν, τοῦ ὁποίου ὁ ἔπαινος διὰ τὸ ἔργον τοῦ Εὐαγγελίου διαλαλεῖται μεταξὺ ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν.

Ὄχι δὲ μόνον αὐτό, ἀλλὰ καὶ τὸν ἐξέλεξαν οἱ ἐκκλησίες, γιὰ νὰ συνταξιδεύσῃ μαζί μας μ’ αὐτὴ τὴν προσφορά, γιὰ τὴν ὁποία φροντίζουμε, πρὸς δόξαν τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου, καὶ γιὰ νὰ φανῇ ἡ ἀνιδιοτέλειά μας.

Ὄχι μόνον δὲ ἐπαινεῖται εἰς ὅλας τὰς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ἀνεδείχθη ἀπὸ αὐτὰς συνοδοιπόρος καὶ συνεργάτης μας, ὥστε νὰ κηρύττῃ μαζὶ μὲ ἠμᾶς τὸ εὐαγγέλιον καὶ νὰ ὑπηρετῇ εἰς τὴν χάριν αὐτὴν τῆς ἐλεημοσύνης, ἡ ὁποία διακονεῖται ἀπὸ ἡμᾶς, διὰ νὰ δοξάζεται αὐτὸς ὁ Κύριος καὶ διὰ νὰ γινώμεθα ἠμεῖς προθυμότεροι παραδειγματιζόμενοι ἀπὸ τὸν ζῆλον του.

Καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλά ὁ ἀδελφὸς αὐτὸς ἐπεμαρτυρήθη καὶ ὁμοφώνως ἐξελέγη ἀπὸ τὰς Ἐκκλησίας ὡς συνοδοιπόρος καὶ συνεργάτης μας εἰς τὸ ἔργον τόσον τοῦ κηρύγματος ὅσον καὶ τῆς συλλογῆς βοηθημάτων διὰ τοὺς πτωχούς, τὸ ὁποῖον ἔργον ἐξυπηρετεῖται ἀπὸ ἡμᾶς, διὰ νὰ δοξάζεται ἔτσι αὐτὸς ὁ Κύριος, νὰ γινώμεθα δὲ καὶ ἡμεῖς προθυμότεροι εἰς κάθε καλὸν ἔργον.

Διότι φοβούμεθα τοῦτο, μήπως κανεὶς μᾶς κατηγορήσῃ γιὰ τὴν πλουσία αὐτὴ συνεισφορά, ποὺ φροντίζεται ἀπὸ μᾶς (μήπως δηλαδὴ κανεὶς μᾶς κατηγορήσῃ γιὰ κατάχρησι).

Εἰς τὴν διακονίαν μας δὲ αὐτὴν λαμβάνομεν προφυλάξεις ἰδιαιτέρως διὰ τοῦτο, διὰ νὰ μὴ μᾶς μεμφθῇ δηλαδὴ κανεὶς ὡς συμφεροντολόγους καὶ ἰδιοτελεῖς εἰς τὴν γενναίαν καὶ πλουσίαν αὐτὴν συνεισφοράν, ἡ ὁποία διεξάγεται καὶ διακονεῖται ἀπὸ ἡμᾶς.

Προσέχομεν ὅμως τοῦτο· μήπως τυχὸν καὶ μᾶς κατηγορήσῃ κανεὶς ὡς ἀπαιτητικοὺς ἢ ὡς συμφεροντολόγους εἰς τὴν πλουσίαν συνεισφοράν σας, ἡ ὁποία ἐνεργεῖται ἀπὸ ἡμᾶς.

Λαμβάνουμε πρόνοια, ὥστε τὰ ἔργα μας νὰ εἶναι καλὰ ὄχι μόνο στὰ μάτια τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων.

Διότι λαμβάνομεν πρόνοιαν ἡ διαγωγή μας νὰ εἶναι καλὴ ὄχι μόνον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων.

Λαμβάνομεν δὲ πρόνοιαν καὶ φροντίδα νὰ φερώμεθα κατὰ τρόπον καλὸν καὶ ἀνεπίληπτον ὄχι μόνον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων.

Ἐπίσης μαζὶ μ’ αὐτοὺς στείλαμε τὸν ἀδελφό μας, γιὰ τὸν ὁποῖο σὲ πολλές περιπτώσεις πολλὲς φορὲς διαπιστώσαμε, ὅτι εἶναι πρόθυμος. Τὼρα δὲ εἶναι πολὺ προθυμότερος λόγῳ τῆς πολλῆς ἐμπιστοσύνης, ποὺ ἔχει σὲ σᾶς.

Ἐστείλαμεν δὲ μαζὶ μὲ αὐτοὺς τὸν ἀδελφόν μας, τὸν ὁποῖον πολλὰς φορὰς ἐδοκιμάσαμεν εἰς πολλὰς περιστάσεις, ὅτι εἶναι πρόθυμος, τώρα δὲ εἶναι πολὺ προθυμότερος ἀπὸ κάθε ἄλλην φορὰν λόγῳ τῆς πολλῆς πεποιθήσεως, ποὺ ἔχει διὰ σᾶς, ὅτι θὰ φανῆτε μεγαλόδωροι. Ὅλα λοιπὸν τὰ πρόσωπα, ποὺ σᾶς ἔστειλα διὰ τὴν συνεισφοράν, εἶναι ἐκλεκτά.

Ἐστείλαμεν δὲ μαζῆ μὲ αὐτοὺς τὸν ἀδελφόν μας, τὸν ὁποῖον εἰς πολλὰς περιστάσεις καὶ πολλὲς φορὲς τὸν ἐδοκιμάσαμεν καὶ τὸν εἴδαμεν νὰ εἶναι πρόθυμος καὶ δραστήριος, τώρα δὲ εἶναι ἀκόμη περισσότερον πρόθυμος ἕνεκα τῆς μεγάλης πεποιθήσεως καὶ ἐμπιστοσύνης, ποὺ ἔχει εἰς τὴν γενναιοδωρίαν σας.

Εἴτε γιὰ τὸν Τίτο πρόκειται, αὐτὸς εἶναι φίλος μου καὶ συνεργάτης στὸ ἔργο μου γιὰ σᾶς· εἴτε γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας πρόκειται, αὐτοὶ εἶναι ἀπεσταλμένοι τῶν ἐκκλησιῶν, δόξα τοῦ Χριστοῦ.

Εἴτε διὰ τὸν Τίτον ἐρωτᾷ κανείς, ἂς μάθῃ ὅτι εἶναι σύντροφος ἰδικός μου καὶ συνεργάτης διὰ τὴν ἰδικήν σας πνευματικὴν ἐξυπηρέτησιν καὶ ὠφέλειαν. Εἴτε διὰ τοὺς ἄλλους ἐρωτᾷ κανείς, ἂς μάθῃ ὅτι εἶναι ἀδελφοί μας, ἀπεσταλμένοι Ἐκκλησιῶν, πρόσωπα διὰ τῶν ὁποίων δοξάζεται ὁ Χριστός.

Εἴτε ὑπὲρ τοῦ Τίτου ὁμιλοῦμεν, λέγομεν ὅτι εἶναι σύντροφός μας καὶ συνεργάτης μας διὰ τὴν ἰδικήν σας ἐξυπηρέτησιν· εἴτε διὰ τοὺς ἀδελφούς μας ὁμιλοῦμεν, λέγομεν ὅτι εἶναι σταλμένοι ἀπὸ τὰς Ἐκκλησίας καὶ ἀποτελοῦν μὲ τὸν ἅγιον βίον των δόξαν Χριστοῦ.

Δώσετε λοιπὸν σ’ αὐτοὺς, γιὰ νὰ ἰδοῦν οἱ ἐκκλησίες τὴν ἀπόδειξι, ποὺ θ’ ἀποδεικνύῃ τὴν ἀγάπη σας, καὶ τὸ γιατί καυχώμεθα γιὰ σᾶς.

Δείξατέ τους λοιπόν, πόσον μὲ ἀγαπᾶτε καὶ πόσον ἔχω δίκαιον νὰ καυχῶμαι διὰ σᾶς. Καὶ δώσατέ τους τὴν ἀπόδειξιν τῆς ἀγάπης σας καὶ τῆς δικαίας καυχήσεώς μου διὰ σᾶς, σὰν νὰ ἦσαν παροῦσαι αἱ Ἐκκλησίαι ποὺ τοὺς ἀπέστειλαν καὶ νὰ ἐπληροφοροῦντο καὶ αὐταὶ περὶ τούτων.

Τώρα, λοιπόν, τὴν ἀπόδειξιν καὶ ἐπιβεβαίωσιν τῆς ἀγάπης σας πρὸς ἡμᾶς καὶ τοῦ ἰδικοῦ μας καυχήματος διὰ σᾶς, ἀποδείξατέ τα μὲ τὴν συμπεριφοράν σας εἰς αὐτούς, μὲ τὴν βεβαιότητα, ὅτι αὐτὴ ἡ καλὴ συμπεριφορά σας ἀναφέρεται καὶ εἰς αὐτὰς ταύτας τὰς Ἐκκλησίας, ποὺ τοὺς ἔστειλαν.

Γιὰ τὴ βοήθεια δὲ πρὸς τοὺς ἁγίους (τοὺς πτωχοὺς χριστιανοὺς τῆς Ἱερουσαλὴμ) μοῦ εἶναι περιττὸ νὰ σᾶς γράψω.

Ἐκτὸς δὲ τῆς συστάσεώς μου διὰ τὰ πρόσωπα αὐτὰ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σᾶς συστήσω τίποτε ἄλλο, διότι διὰ τὴν σπουδαιότητα μὲν τῆς διακονίας, ποὺ ἀποβλέπει εἰς τὴν βοήθειαν τῶν πτωχῶν Χριστιανῶν, μοῦ εἶναι περιττὸν νὰ σᾶς γράψω.

Ὡς πρὸς μὲν τῆς ἱερὰν διακονίαν τῆς συνεισφορᾶς διὰ τοὺς πτωχοὺς ἀδελφοὺς θεωρῶ περιττὸν νὰ σᾶς γράψω.

Διότι ξέρω τὴν προθυμία σας, γιὰ τὴν ὁποία μὲ καύχησι γιὰ σᾶς λέγω στοὺς Μακεδόνες, ὅτι ἡ (ἐπαρχία) Ἀχαΐα εἶναι ἕτοιμη ἀπὸ πέρυσι. Καὶ ὁ ζῆλος ποὺ ἐκδηλώθηκε ἀπὸ σᾶς, κέντρισε τοὺς περισσοτέρους.

Διότι γνωρίζω τὴν προθυμίαν σας, διὰ τὴν ὁποίαν μὲ πολλοὺς ἐπαίνους καυχῶμαι διὰ σᾶς εἰς τοὺς Μακεδόνας, εἰς τοὺς ὁποίους λέγω ὅτι ἡ Ἄχαΐα ἔχει ἑτοιμασθῆ ἀπὸ πέρυσι. Καὶ ὁ ζῆλος, ποὺ ἤναψεν ἀπὸ σᾶς, ἐπαρακίνησεν εἰς μίμησιν τοὺς περισσοτέρους.

Διότι γνωρίζω καλὰ τὴν προθυμίαν σας, διὰ τὴν ὁποίαν, διὰ λογαριασμὸν ἰδικόν σας, καυχῶμαι μεταξὺ τῶν Μακεδόνων λέγων, ὅτι ἡ Ἀχαΐα εἶναι ἀπὸ πέρυσι ἕτοιμη. Καὶ ὁ ζῆλος, ποὺ προῆλθεν ἀπὸ σᾶς, ἐκέντησε καὶ παρεκίνησε ἔντονα τοὺς περισσοτέρους νὰ σᾶς μιμιθοῦν.

Καὶ ἔστειλα τοὺς ἀδελφοὺς, γιὰ νὰ μὴν ἀποδειχθῇ ἀβάσιμη στὴν ὑπόθεσι αὐτὴ ἡ καύχησί μας γιὰ σᾶς, γιὰ νὰ εἶσθε, καθὼς ἔλεγα (στοὺς Μακεδόνες), προετοιμασμένοι,

Ἔστειλα δὲ τοὺς ἀδελφούς, ποὺ σᾶς ἔγραψα ἀνωτέρω, διὰ νὰ μὴ ἀποδειχθῇ ἀβάσιμον καὶ ἀστήρικτον τὸ διὰ σᾶς καύχημα μᾶς εἰς τὸ ζήτημα αὐτὸ τῆς συνεισφορᾶς, διὰ νὰ εἶσθε ἑτοιμασμένοι, ὅπως ἔλεγα εἰς τοὺς Μακεδόνας.

Ἔστειλα δὲ τοὺς ἀδελφοὺς εἰς σᾶς, διὰ νὰ μὴ παρουσιασθῇ κούφιο καὶ χωρὶς περιεχόμενον τὸ καύχημά μας διὰ τὴν προθυμίαν σας εἰς τὸ θέμα τοῦτο τῆς συνεισφορᾶς, διὰ νὰ εἶσθε προπαρασκευασμένοι, ὅπως ἔλεγα εἰς τοὺς Μακεδόνας.

μήπως, ἐὰν ἔλθουν μαζί μου Μακεδόνες καὶ σᾶς βροῦν ἀπροετοιμάστους, ντροπιασθοῦμε ἐμεῖς, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε ἐσεῖς, σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωσι τῆς καυχήσεως.

Καὶ ἐνδιαφέρομαι νὰ εἶσθε ἑτοιμασένοι, μήπως, ἐὰν συμβῇ νὰ ἔλθουν μαζί μου Μακεδόνες καὶ σᾶς εὕρουν ἀπροετοιμάστους, ἐντροπιασθῶμεν ἠμεῖς, ὥστε νὰ μὴ δικαιούμεθα πλέον μὲ τὴν πεποίθησιν αὐτὴν τῆς καυχήσεως νὰ λέγωμεν σᾶς οἱ Κορίνθιοι πόσον ἀξίζετε!

Μήπως τυχόν, ἐὰν ἔλθουν μαζῆ μου οἱ Μακεδόνες καὶ σᾶς εὔρουν ἀπροετοιμάστους, καταντροπιασθῶμεν ἡμεῖς, διὰ νὰ μὴ εἴπωμεν ὅτι καὶ σεῖς θὰ ἐντροπιασθῆτε, καὶ ἀποδειχθῇ ματαία ἡ καύχησίς μας διὰ τὴν ἰδικήν σας γενναιοδωρίαν.

Θεώρησα λοιπὸν ἀναγκαῖο νὰ παρακαλέσω τοὺς ἀδελφοὺς νὰ ἔλθουν σὲ σᾶς πρωτύτερα ἀπὸ μένα καὶ νὰ προετοιμάσουν τὴν εὐλογημένη προσφορά σας, ἡ ὁποία εἶχε προαναγγελθῆ, ὥστε αὐτὴ νὰ εἶναι ἕτοιμη ὡς ὄντως εὐλογημένη προσφορά, καὶ ὄχι ὡς κάτι ποὺ δίνεται μὲ τσιγγουνιὰ καὶ ἀναγκαστικά.

Ἐνόμισα λοιπόν, ὅτι ἦτο ἀναγκαῖον νὰ παρακαλέσω τοὺς ἀδελφοὺς νὰ ἔλθουν πρὸς σᾶς προτήτερα ἀπὸ ἐμὲ καὶ νὰ βάλουν ἐκ προτέρου τάξιν εἰς τὴν εὐλογημένην συνεισφοράν σας, τὴν ὁποίαν προανήγγειλα εἰς τοὺς Μακεδόνας. Ὥστε ὅταν ἔλθω, νὰ εἶναι ἕτοιμος ἡ συνεισφορά σας αὐτή. Νὰ εἶναι δὲ ἔτσι ἕτοιμος σὰν ἀγαθοεργία καὶ ὄχι σὰν συνεισφορά, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ δεικνύεται πλεονεξία καὶ φιλαργυρία ἐκ μέρους σας.

Ἔκρινα, λοιπόν, ἀναγκαῖον νὰ παρακαλέσω τοὺς ἀδελφοὺς νὰ σᾶς ἐπισκεφθοῦν ἐνωρίτερον ἀπὸ ἐμὲ καὶ νὰ ὀργανώσουν ἐκ τῶν προτέρων τὸ ζήτημα τῆς εὐλογημένης αὐτῆς συνεισφοράς σας, τὴν ὁποίαν ἔχω προαναγγείλει εἰς τοὺς Μακεδόνας, ὥστε ὅταν θὰ ἔλθωμεν νὰ εἶναι ἔτοιμη σὰν καλὸν ἔργον καὶ καρπὸς τῆς ἀγάπης σας, καὶ ὄχι σὰν ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ μιᾶς φιλαργύρου καὶ πλεονεκτικῆς καρδίας.

Νὰ ξέρετε δὲ τοῦτο· Ὅποιος σπείρει μὲ τσιγγουνιά, θὰ θερίσῃ λίγο καρπό. Καὶ ὅποιος σπείρει μὲ ἁπλοχεριά, θὰ θερίσῃ πλούσιο καρπό.

Τοῦτο δὲ πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ σπείρει μὲ τσιγγουνιάν, μὲ τσιγγουνιὰν καὶ θὰ θερίσῃ. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ σπείρει ἄφθονα, ἄφθονα καὶ θὰ θερίση.

Ἂς γνωρίζετε δὲ τοῦτο· ὅτι ἐκεῖνος ποὺ εἰς τὸ χωράφι του σπέρνει μὲ τσιγκουνιὰ λιγοστὸ σπόρο, θὰ θερίσῃ καὶ λίγο σιτάρι. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει ἁπλόχερα, θὰ θερίσῃ πολὺν καρπόν. (Ὁ καθένας δηλαδὴ θὰ ἀμειφθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἀνάλογα μὲ ὅσα δίνει, κατὰ τὴν δύναμίν του πάντοτε).

Ὁ καθένας ἂς δίνῃ σύμφωνα μὲ τὴν προαίρεσι τῆς καρδιᾶς του, χωρὶς νὰ στενοχωρῆται ἢ νὰ ἐξαναγκάζεται. Διότι ὁ Θεὸς ἀγαπᾷ ἐκεῖνον, ποὺ δίνει μὲ προθυμία καὶ χαρά.

Ὁ καθένας ἂς δίδῃ σύμφωνα μὲ τὴν ἐλευθέραν διάθεσιν τῆς καρδίας του, ὄχι μὲ λύπην ἢ ἀπὸ ἀνάγκην, διότι ὁ Θεὸς ἀγαπᾷ ἐκεῖνον, ποὺ δίδει μὲ προθυμίαν καὶ χαρούμενον πρόσωπον.

Ὁ καθένας ἂς δίδῃ σύμφωνα μὲ τὴν ἀγαθὴν διάθεσιν τῆς καρδίας του, ὄχι μὲ λύπην ἢ ἀπὸ ἀνάγκην. Διότι ὁ Θεὸς «ἀγαπᾷ ἐκεῖνον, ποὺ δίδει μὲ καλωσύνην καὶ γλυκύτητα».

Ὁ δὲ Θεὸς ἔχει τὴ δύναμι νὰ σᾶς δώσῃ μὲ τὸ παραπάνω κάθε δωρεά, γιὰ νὰ ἔχετε σὲ ὅλα πάντοτε κάθε ἐπάρκεια, καὶ νὰ κάνετε μὲ τὸ παραπάνω κάθε καλὸ ἔργο,

Εἶναι δὲ δυνατὸς ὁ Θεὸς νὰ σᾶς δώσῃ ὑπεράφθονον κάθε χάριν· καὶ τὴν χάριν τουτέστι τῆς προθυμίας εἰς τὸ νὰ εἰσφέρετε γενναίως, καὶ τὴν χάριν τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ὥστε νὰ ἔχετε πάντοτε εἰς ὅλα ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σας κάθε ἐπάρκειαν καὶ νὰ πράττετε μὲ τὸ παραπάνω κάθε ἔργον ἀγαθόν.

Εἶναι δὲ δυνατὸν ὁ Θεὸς νὰ σᾳς δώσῃ μὲ τὸ παραπάνω κάθε δωρεάν, ὥστε πάντοτε, σὲ κάθε τι, νὰ ἔχετε κάθε ἐπάρκειαν εἰς ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ἔτσι νὰ προθυμοποῆσθε μὲ τὸ παραπάνω διὰ κάθε καλὸν ἔργον.

ὅπως λέγει ἡ Γραφή· Σκόρπισε, ἔδωσε στοὺς πτωχούς· ὁ πλοῦτος του μένει διαρκῶς (Ὁ ἐλεήμων ἄνθρωπος δίνει ἀφειδώλευτα στοὺς πτωχούς, καὶ ἐν τούτοις ὁ πλοῦτος τους δὲν ἐξαντλεῖται, διότι καὶ ὁ Θεὸς δίνει πλουσίως στὸν ἐλεήμονα ἄνθρωπο).

Καὶ ἔτσι νὰ γίνῃ καὶ μὲ σᾶς σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ λέγει ἡ Γραφή: Ἐμοίρασεν ἄφθονα, ἔδωκεν εἰς τοὺς πτωχούς· ἡ ἐκ τῶν ἀγαθοεργιῶν ἀρετή του μένει διὰ παντός.

Μὲ τὸν τρόπον δὲ αὐτὸν θὰ πραγματοποιηθῇ καὶ εἰς σᾶς ἐκεῖνο ποὺ λέγει ἡ Γραφή· «ἐσκόρπισεν ἀφθόνως τὰς ἐλεημοσύνας του, ἔδωκεν εἰς τοὺς πτωχούς· ἡ ἀρετή του μένει καὶ διαλαλεῖται πάντοτε».

Ἐκεῖνος δέ, ποὺ χορηγεῖ σπόρο στὸ σπορέα, καὶ ἄρτο γιὰ τροφή, εἴθε νὰ πληθύνῃ τὸ σπόρο σας καὶ ν’ αὐξήσῃ τὰ εἰσοδήματα τοῦ πλούτου σας (ἢ τὰ εἰσοδήματα ποὺ θὰ συνιστοῦν τὸν πλοῦτο σας).

Ὁ Θεὸς δέ, ὁ ὁποῖος χορηγεῖ ἄφθονον σπόρον εἰς ἐκεῖνον ποὺ σπέρνει, καὶ ἄρτον διὰ νὰ τρώγωμεν, εἴθε νὰ χορηγήσῃ καὶ νὰ πληθύνῃ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά σας καὶ νὰ αὐξήσῃ τοὺς καρποὺς τῆς ἀγαθοεργίας σας,

Ὁ δὲ Θεός, ὁ ὁποῖος «παρέχει ἐν ἀφθονίᾳ σπόρον εἰς τὸν γεωργόν ποὺ σπέρνει, καὶ ψωμὶ πρὸς τροφὴν ὅλων μας», εἴθε νὰ χορηγήσῃ, νὰ εὐλογήσῃ καὶ νὰ πληθύνῃ τὴν σπορὰν τῶν χωραφιῶν σας καὶ τὰ ἄλλα ὑλικὰ ἀγαθά σας καὶ νὰ αὐξήσῃ ἔτσι τοὺς καρποὺς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς καλωσύνης σας πρὸς τοὺς ἄλλους.

Νὰ πλουτίζετε σὲ ὅλα γιὰ κάθε γενναιοδωρία, ἡ ὁποία μᾶς κάνει νὰ εὐχαριστοῦμε τὸ Θεό.

ὥστε νὰ γίνεσθε πλούσιοι εἰς κάθε τι, εἰς κάθε εἶδος γενναιοδωρίας, ἡ ὁποία διὰ μέσου ἡμῶν τῶν Ἀποστόλων, ποὺ μεταφέρομεν τὰς συνεισφοράς σας, συντελεῖ εἰς τὸ νὰ ἀναπέμπωνται εὐχαριστίαι εἰς τὸν Θεόν.

Ἔτσι δὲ νὰ γίνεσθε πλούσιοι εἰς κάθε καλὸν ἔργον, εἰς κάθε γενναιοδωρίαν, ἡ ὁποία συνεργεῖ διὰ μέσου ἡμῶν, ποὺ ἐξυπηρετοῦμεν αὐτὴν τὴν διακονίαν, νὰ ἐκφράζωνται εὐχαριστίαι πρὸς τὸν Θεόν.

Διότι ἡ διακονία στὸ ἱερὸ αὐτὸ ἔργο ὄχι μόνο ἀναπληρώνει τὰ ὑστερήματα τῶν ἁγίων (τῶν χριστιανῶν), ἀλλὰ καὶ ξεχειλίζει μὲ πολλὲς εὐχαριστίες πρὸς τὸ Θεό.

Διότι ἡ διακονία τῆς ἀγαθοεργοῦ καὶ ἱερᾶς αὐτῆς ὑπηρεσίας ὄχι μόνον προφθάνει μὲ τὸ παραπάνω τὰς ἀνάγκας τῶν Χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ δημιουργεῖ πλήμμυραν εὐχαριστιῶν πρὸς τὸν Θεόν.

Διότι ἡ διακονία αὐτῆς τῆς ἀγαθοεργίας σας, ὄχι μόνον προλαμβάνει καὶ θεραπεύει μὲ τὸ παραπάνω τὰς ἀνάγκας τῶν Χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ γεμίζει τὴν καρδίαν ἀπὸ εὐγνωμοσύνην, ὥστε νὰ ξεχειλίζουν πλούσιαι εὐχαριστίαι πρὸς τὸν Θεόν.

Λόγῳ τῆς ἐπιτυχίας τῆς διακονίας αὐτῆς δοξάζουμε τὸ Θεὸ γιὰ τὴν ὑποταγὴ τῆς προαιρέσεώς σας στὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴ γενναιοδωρία τῆς προσφορᾶς σ’ αὐτοὺς καὶ σ’ ὅλους,

Καὶ τοῦτο διότι οἱ εὐεργετούμενοι ἀπὸ σᾶς λαμβάνουν πεῖραν μὲ τὴν διακονίαν αὐτὴν τῆς ἐλεημοσύνης σας περὶ τοῦ ποῖοι εἶσθε, καὶ δοξάζουν τὸν Θεόν διὰ τὴν ὑποταγὴν εἰς τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεώς σας εἰς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ καὶ διὰ τὴν γενναιοδωρίαν, ποὺ δεικνύετε μὲ τὴν συμμετοχὴν εἰς τὰς ἀνάγκας τόσον τὰς ἰδικάς των, ὅσον καὶ ὅλων ἒν γένει τῶν Χριστιανῶν.

Αὐτὴ ἡ εἰσφορὰ τῆς ἀγάπης σας δείχνει ποῖοι πράγματι εἶσθε καὶ οἱ ἀπολαμβάνοντες τὰς δωρεὰς σας δοξάζουν τὸν Θεόν, διὰ τὴν ἔμπρακτον ὑποταγὴν τῆς ὁμολογίας σας εἰς τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ καὶ διὰ τὴν γενναιοδωρίαν σας νὰ συμμετέχετε προθύμως εἰς τὰς ἀνάγκας αὐτῶν καὶ εἰς τὰς ἀνάγκας ὅλων.

καὶ τὴ δέησί τους γιὰ σᾶς, διότι σᾶς ἀγαποῦν θερμὰ λόγῳ τῆς ὑπερβολικῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ἐπάνω σας.

Καὶ αὐτοὶ μὲ προσευχὴν καὶ δέησιν πρὸς τὸν Θεόν σᾶς ποθοῦν πολὺ διὰ τὴν ὑπερβολικὴν χάριν, ποὺ σᾶς ἔδωκεν ὁ Θεός.

Καὶ αὐτοὶ μὲ τὰς δεήσεις, τὰς ὁποίας γιὰ σᾶς κάμνουν πρὸς τὸν Θεόν, μαρτυροῦν πόσον πολὺ σᾶς ποθοῦν διὰ τὴν πλουσίαν χάριν, ποὺ ὁ Θεὸς σᾶς ἔχει δώσει.

Ἂς εὐχαριστήσωμε δὲ τὸ Θεὸ γιὰ τὴν ἀπερίγραπτη δωρεὰ του.

Εὐχαριστία δὲ ὀφείλεται εἰς τὸν Θεόν διὰ τὴν δωρεάν του, τῆς ὁποίας τὸ μέγεθος δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ λόγους νὰ ἐκφρασθῇ.

Εὐχαριστία δὲ καὶ δόξα ἀνήκει εἰς τὸν Θεὸν διὰ τὴν δωρεάν του αὐτήν, τὴν ὁποίαν στόμα ἀνθρώπου εἶναι ἀδύνατον νὰ διηγηθῇ.

Ἐγὼ τώρα ὁ Παῦλος σᾶς παρακαλῶ μὲ τὴ χριστιανικὴ ταπείνωσι καὶ καλωσύνη. Ἐγὼ, ὁ ὁποῖος (κατηγοροῦμαι ὅτι), ὅταν μὲν εἶμαι ἐνώπιόν σας, εἶμαι συνεσταλμένος, ὅταν δὲ ἀπουσιάζω, εἶμαι τολμηρὸς ἀπέναντί σας!

Σᾶς προβάλλω δὲ τὴν πραότητα καὶ ἐπιείκειαν τοῦ Χριστοῦ καὶ σᾶς προτρέπω ἑγὼ ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος, ὁ ὁποῖος ὅταν εἶμαι ἐμπρός σας καὶ σᾶς βλέπω κατὰ πρόσωπον, εἶμαι ἀσθενὴς καὶ τιποτένιος, καθὼς μὲ κατηγοροῦν οἱ συκοφάνται μου, ὅταν δὲ εἶμαι ἀπῶν, παίρνω θάρρος ἀπέναντί σας καὶ δεικνύομαι ἀγέρωχος.

Ἐγὼ δὲ ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος προσωπικῶς σᾶς παρακαλῶ διὰ τῆς πρᾳότητος καὶ τῆς ἐπιεικείας καὶ τῆς γλυκύτητος τοῦ Χριστοῦ, ἐγὼ ὁ ὁποῖος, ὅταν εἶμαι προσωπικῶς κοντά σας, εἶμαι μηδαμινὸς καὶ ἀσθενὴς εἰς τὰ μάτια σας, ὅταν δὲ ἀπουσιάζω παίρνω θάρρος ἀπέναντί σας καὶ φαίνομαι τόσον τολμηρός.

Παρακαλῶ λοιπόν, νὰ μὴ μὲ ἀναγκάσετε, ὅταν θὰ εἶμαι παρών, νὰ φανῶ τολμηρὸς μὲ τὴν τόλμη, τὴν ὁποία σκέπτομαι νὰ μεταχειρισθῶ ἐναντίον μερικῶν, οἱ ὁποῖοι νομίζουν, ὅτι κινούμεθα ἀπὸ ἐλατήρια ἀνθρώπινα (ἰδιοτελῆ, κοσμικά).

Σᾶς παρακαλῶ δὲ νὰ μὴ μὲ ἀναγκάσετε, ὅταν ἔλθω εἰς Κόρινθον καὶ θὰ εἶμαι παρών, νὰ δείξω θάρρος μὲ τὴν πνευματικὴν καὶ τιμωρητικὴν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν, τὴν ὁποίαν λογαριάζω μὲ τόλμην νὰ μεταχειρισθῶ ἐναντίον μερικῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς περνοῦν σὰν ἀνθρώπους, ποὺ συμπεριφέρονται καὶ κινοῦνται ἀπὸ σαρκικὰ ἐλατήρια.

Σᾶς παρακαλῶ δὲ νὰ μὴ μὲ φέρετε εἰς τὴν ἀνάγκην, ὅταν θὰ εἶμαι παρὼν μεταξύ σας, νὰ χρησιμοποιήσω αὐτὸ τὸ θάρρος, ποὺ μοῦ τὸ δίδει ἡ πίστις καὶ ἡ πεποίθησίς μου εἰς τὴν ἀποστολήν μου, νὰ κάμω χρῆσιν τῆς ἐξουσίας, τὴν ὁποίαν λογαριάζω νὰ μεταχειρισθῶ μὲ τόλμην ἐναντίον μερικῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς θεωροῦν σὰν ζῶντας καὶ συμπεριφερομένους, ὅπως οἱ σαρκικοὶ ἄνθρωποι μὲ ἰδιοτέλειαν καὶ ἐμπάθειαν.

Βεβαίως ζοῦμε μὲ σάρκα καὶ εἴμεθα ἄνθρωποι. Ἀλλὰ δὲν ἀγωνιζόμεθα μὲ ἀνθρώπινα ἐλατήρια.

Ἀλλ’ ὅσα λέγουν καθ’ ἡμῶν δὲν εἶναι ἀληθῆ. Διότι ἡμεῖς, μολονότι ἔχομεν σῶμα καὶ περιβαλλόμεθα ἀπὸ σάρκα, δὲν διεξάγομεν τὸν πνευματικὸν πόλεμον καὶ ἀγῶνα μας μὲ σαρκικὰ ἐλατήρια καὶ ὅπλα.

Διότι ἡμεῖς ἂν καὶ ζῶμεν ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, καθὸ σάρκα καὶ ὀστὰ ἔχοντες, δὲν ἀγωνιζόμεθα ὅμως τὸν καλὸν ἀγῶνα μὲ σαρκικὰ μέσα.

Καὶ τὰ ὅπλα τοῦ ἀγῶνος μας δὲν εἶναι ἀνθρώπινα, ἀλλὰ δυνατὰ ἀπὸ τὸ Θεό, γιὰ νὰ γκρεμίσουν ὀχυρώματα.

Διότι τὰ ὅπλα τῆς ἐκστρατείας μᾶς δὲν εἶναι ἀσθενῆ ἀνθρώπινα ὅπλα, ἀλλ’ εἶναι δυνατὰ ἐνώπιόν τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ κρημνίζουν ὀχυρώματα.

Διότι τὰ ὅπλα τοῦ ἀγῶνας μας δὲν εἶναι εὐτελῆ καὶ ἀδύνατα ἀνθρώπινα ὅπλα, ἀλλὰ δυνατὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ διὰ τὸ κρήμνισμα τῶν ὀχυρωμάτων τοῦ ἐχθροῦ.

Γκρεμίζουμε διάνοιες καὶ κάθε τι, ποὺ μὲ ἔπαρσι ὑψώνεται κατὰ τῆς θελήσεως τοῦ Θεοῦ. Καὶ αἰχμαλωτίζουμε κάθε νοῦ, γιὰ νὰ ὑπακούῃ στὸ Χριστό.

Καὶ ὅταν λέγω ὀχυρώματα, δὲν ἐννοῶ πύργους ἢ φρούρια ὑλικά, ἀλλὰ πνευματικά. Δηλαδὴ ἀνατρέπομεν συλλογισμοὺς πονηροὺς καὶ κάθε ὑψηλοφροσύνην, ποὺ ὑψώνεται σὰν ἄλλος πύργος καὶ ἐμποδίζει τοὺς ἀνθρώπους να γνωρίσουν τὸν ἀληθινὸν Θεόν. Ἀκόμη μὲ τὰ ὅπλα μας κατανικῶμεν σὰν ἄλλον ἄοπλον καὶ παραδομένον αἰχμάλωτον κάθε ἀνθρωπίνην ἐπινόησιν καὶ σοφιστείαν καὶ ὁδηγοῦμεν τοὺς παραπλανωμένους ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὸ νὰ ὑπακούσουν εἰς τὸν Χριστόν.

Καὶ αὐτὰ τὰ ὀχυρά, ποὺ κρημνίζομεν, εἶναι τὰ σοφίσματα καὶ κάθε ἔπαρσις, καὶ ὑψηλοφροσύνη, ποὺ ὑψώνεται ἀλαζονικά, διὰ νὰ ἐμποδίζῃ τοὺς ἀνθρώπους νὰ γνωρίσουν τὸν Θεόν. Ἐπὶ πλέον δὲ μὲ τὰ πνευματικά μας ὅπλα ἑλκύομεν κάθε καλοπροαίρετον καρδίαν καὶ σὰν αἰχμάλωτον τὴν παραδίδομεν εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ τιμωρήσωμε κάθε παρακοή, ὅταν ἡ δική σας ὑπακοὴ γίνῃ πλήρης.

Καὶ εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ τιμωρήσωμεν μὲ δικαιοσύνην κάθε παρακοήν, ὅταν τελειοποιηθῇ ἡ ὑπακοή σας, ὥστε εἰς τὰ τιμωρητικὰ μέτρα, ποὺ θὰ λάβωμεν, νὰ μὴ περιληφθῆτε καὶ σεῖς.

Καὶ εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ ἀποδώσωμεν δικαιοσύνην καὶ νὰ τιμωρήσωμεν κάθε παρακοήν, ἐφ’ ὅσον καὶ ὅταν ἡ ἰδική σας ὑπακοὴ γίνῃ πλήρης καὶ τελεία.

Βλέπετε τὰ πράγματα ἐπιφανειακά. Ἐὰν κανεὶς ἀφ’ ἑαυτοῦ ἔχῃ σχηματίσει τὴν πεποίθησι, ὅτι εἶναι τοῦ Χριστοῦ, τοῦτο ἂς θεωρῇ ἐπίσης ἀφ’ ἑαυτοῦ (ἂς μὴ περιμένῃ νὰ τὸ μάθῃ ἀπὸ μᾶς), ὅτι, ὅπως αὐτὸς εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι καὶ ἐμεῖς εἴμεθα τοῦ Χριστοῦ.

Ναί· δὲν εἶναι ἀκόμη τελεία ἡ ὑπακοή σας. Δίδετε προσοχὴν εἰς τὴν ἐξωτερικὴν ὄψιν τῶν πραγμάτων καὶ δ’ αὐτὸ σᾶς ἑξαπατοῦν εὔκολα. Ἐὰν κανεὶς ἀπὸ αὐτούς, ποὺ σᾶς πλησιάζουν, ἔχῃ πεποίθησιν περὶ τοῦ ἑαυτοῦ του, ὅτι εἶναι δοῦλος καὶ διάκονος τοῦ Χριστοῦ, ἂς συλλογίζεται πάλιν μόνος του τοῦτο, ὅτι καθὼς αὐτὸς εἶναι διάκονος τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι καὶ ἡμεῖς εἴμεθα διάκονοι τοῦ Χριστοῦ.

Σεῖς ὅμως βλέπετε ἀκόμη τὴν ἐπιφάνειαν τῶν πραγμάτων καὶ ὄχι τὸ βάθος. Ἐὰν κανεὶς κολακεύεται νὰ πιστεύῃ, ὅτι ἀνήκει εἰς τὸν Χριστόν, ἂς συλλογισθῇ πάλιν ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του καὶ τοῦτο, ὅτι, ὅπως αὐτὸς εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι καὶ ἡμεῖς εἴμεθα τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ἂν δὲ μὲ καύχησι εἰπῶ καὶ κάτι περισσότερο ἀναφερόμενος στὴν ἐξουσία μας, ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος γιὰ νὰ σᾶς οἰκοδομοῦμε καὶ ὄχι γιὰ νὰ σᾶς γκρεμίζωμε, δὲν θὰ αἰσθανθῶ γι’ αὐτὸ ντροπή.

Διότι καὶ ἂν καυχηθῶ κάπως καὶ περισσότερον διὰ τὴν ἐξουσίαν μας, τὴν ὁποίαν μᾶς ἔδωκεν ὁ Κύριος διὰ νὰ σᾶς οἰκοδομοῦμεν καὶ ὄχι διὰ νὰ σᾶς σκανδαλίζωμεν καὶ σᾶς βλάπτωμεν, δὲν θὰ ἐντροπιασθῶ, ὅπως ἐντροπιάζονται οἱ καυχηματίαι.

Διότι καὶ ἂν ἀκόμη καυχηθῶ κάπως περισσότερον διὰ τὴν ἐξουσίαν, ποὺ ἔχομεν ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι καὶ τὴν ὁποίαν μᾶς ἔχει δώσει αὐτὸς ὁ Κύριος, διὰ νὰ σᾶς οἰκοδομοῦμεν εἰς τὴν πνευματικὴν ζωὴν καὶ ὄχι νὰ σᾶς κατακρημνίζωμεν, δὲν θὰ ἐντροπιασθῶ, διότι τὴν ἀλήθειαν θὰ εἴπω.

Νὰ μὴ θεωρηθῶ σὰν νὰ σᾶς τρομοκρατῶ μὲ τὶς ἐπιστολές.

Δὲν θὰ καυχηθῶ ὅμως περισσότερον, διὰ νὰ μὴ φανῶ σὰν νὰ σᾶς ἐκφοβίζω μὲ τὰς ἐπιστολάς.

Δὲν τὸ πράττω ὅμως, διὰ νὰ μὴ φανῶ σὰν νὰ θέλω μὲ τὰς ἐπιστολάς μου νὰ σᾶς ἐκφοβίσω.

Διότι λέγει ὁ κατήγορος (κάθε κατήγορος)· «Οἱ μὲν ἐπιστολές του εἶναι αὐστηρὲς καὶ δυναμικές, ἡ δὲ σωματική του παρουσία εἶναι ἀδύνατη, καὶ ὁ προφορικὸς του λόγος τιποτένιος».

Καὶ λέγω, ὅτι δὲν θέλω νὰ φανῶ, ὅτι σᾶς ἐκφοβίζω, διότι οἱ ψευδαπόστολοι, ποὺ μᾶς συκοφαντοῦν, λέγουν, ὅτι αἱ μὲν ἐπιστολαί (τοῦ Παύλου) εἶναι σοβαραὶ καὶ δυναταί, ἡ προσωπική του ὅμως ἐμφάνισις εἶναι ἀσθενὴς καὶ ὁ λόγος τοῦ τιποτένιος.

Διότι λέγουν καὶ τοῦτο οἱ κατήγοροί μας, ὅτι αἱ μὲν ἐπιστολαί του εἶναι καταθλιπτικαὶ μὲ τὸ βάρος των καὶ αὐστηραὶ μὲ τὴν δύναμιν τῶν ἐλέγχων· ἡ σωματική του ὅμως ἐμφάνισις εἶναι ἀσθενὴς καὶ ὁ λόγος του σὰν ἕνα τίποτε.

Αὐτός, ποὺ λέγει τέτοια λόγια, ἂς ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του αὐτό, ὅτι, ὅπως εἴμεθα στὸ λόγο μὲ τὶς ἐπιστολὲς ὅταν ἀπουσιάζωμε, ἔτσι εἴμεθα καὶ στὸ ἔργο ὅταν εἴμεθα παρόντες.

Αὐτὸς ὅμως, ποὺ λέγει αὐτὰς τὰς κατηγορίας, ἂς συλλογίζεται καλὰ τοῦτο, ὅτι ὅποιοι εἴμεθα μὲ τὸν λόγον, ὅταν ἀπουσιάζωμεν καὶ στέλλωμεν ἐπιστολάς, τέτοιοι εἴμεθα καὶ μὲ τὸ ἔργον, ὅταν εἴμεθα παρόντες.

Αὐτὸς ὅμως ποὺ μᾶς κατηγορεῖ, ἂς σκεφθῇ τοῦτο· ὅτι ὅποιοι εἴμεθα μὲ ὅσα γράφομεν εἰς τὰς ἐπιστολάς μας, ὅταν ἀπουσιάζωμεν, τέτοιοι εἴμεθα καὶ μὲ τὰ ἔργα μας, ὅταν εἴμεθα παρόντες.

Ἀλλὰ δὲν θεωροῦμε σωστὸ νὰ κρίνωμε ἐπαινετικὰ τὸν ἑαυτό μας (νὰ περιαυτολογήσωμε), ἢ νὰ συγκρίνωμε τὸν ἑαυτό μας μὲ μερικοὺς ἀπ’ αὐτοὺς, οἱ ὁποῖοι αὐτοσυσταίνονται. Αὐτοὶ βεβαίως, ἀξιολογώντας οἱ ἴδιοι τοὺς ἑαυτούς τους, καὶ συγκρίνοντας τοὺς ἑαυτούς τους μὲ τοὺς ἑαυτούς τους, εἶναι ἀνόητοι.

Πράγματι εἶμαι ἀσθενής! Διότι δὲν τολμῶ νὰ κατατάξω ἢ νὰ συγκρίνω τὸν ἑαυτόν μου πρὸς μερικούς, ποὺ αὐτοσυσταίνονται. Ἀλλ’ ἐκεῖνοι μετροῦν τὸν ἑαυτόν τους πρὸς τὸν ἑαυτόν τους καὶ συγκρίνουν τὸν ἑαυτόν τους μὲ τὸν ἑαυτόν τους. Εἶναι δηλαδὴ ἄνθρωποι, ποὺ αὐτοθαυμάζονται καὶ ἐπαινοῦνται μεταξύ των. Φουσκώνει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ δὲν καταλαβαίνουν πόσον εἶναι ἀνόητοι.

Πράγματι δὲν ἔχομεν τὴν τόλμην νὰ συναριθμήσωμεν τοὺς εὐατούς μας ἢ καὶ νὰ τοὺς συγκρίνωμεν μὲ μερικούς, ποὺ συσταίνουν τοὺς ἑαυτούς των ὡς μεγάλους καὶ ἰσχυρούς. Αὐτοὶ ὅμως εἶναι ἄνθρωποι ποὺ αὐτοθαυμάζονται μετροῦντες τὸν ἑαυτόν των μὲ τοὺς ἑαυτούς των καὶ συγκρίνοντες τὸν ἑαυτόν των πρὸς ἑαυτοὺς καὶ δὲν καταλαβαίνουν οὔτε τί εἶναι οὔτε τί λέγουν.

Ἐμεῖς ὅμως δὲν θὰ καυχηθοῦμε πέρα ἀπὸ τὸ μέτρο, ἀλλὰ κατὰ τὸ μέτρο τῆς δικαιοδοσίας ποὺ μᾶς ὥρισε ὁ Θεός, μέτρο γιὰ νὰ φθάσωμε καὶ σὲ σᾶς.

Ἡμεῖς ὅμως δὲν θὰ καυχηθῶμεν διὰ κόπους ἄλλων εἰς μέρη ἔξω ἀπὸ τὰ μέτρα τῆς δικαιοδοσίας μας, ἀλλὰ θὰ καυχηθῶμεν διὰ τὰ ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς δικαιοδοσίας, ποὺ μᾶς ἐξεχώρισεν ὁ Θεὸς ὡς μέτρον καὶ περιφέρειαν τῆς δράσεως μας. Τὸ μέτρον δὲ αὐτὸ περιλαμβάνει καὶ σᾶς. Ἡ ἀποστολική μας δικαιοδοσία δηλαδὴ εἶναι νὰ φθάσωμεν ἕως καὶ εἰς σᾶς κηρύττοντες τὸ εὐαγγέλιον.

Ἡμεῖς δὲ δὲν θὰ καυχηθῶμεν κατὰ τρόπον ὑπερβολικὸν καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ θὰ καυχηθῶμεν σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον τῆς δικαιοδοσίας, ποὺ ἐξεχώρισεν εἰς ἡμᾶς ὁ Θεὸς σὰν περιοχὴν τῆς ἀποστολικῆς μας δράσεως καὶ ποὺ μᾶς ἔχει ἀξιώσει νὰ φθάσωμεν μέχρις εἰς σᾶς.

Μὲ τὴν καύχησι δὲν ἁπλώνουμε πέραν τοῦ δέοντος τοὺς ἑαυτούς μας, ὅπως θὰ συνέβαινε ἐὰν δὲν εἴχαμε φθάσει σὲ σᾶς. Διότι μέχρι καὶ σὲ σᾶς φθάσαμε γιὰ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.

Διότι δὲν παρατεντώνομεν τὸν ἑαυτόν μας μὲ καυχησιολογίας καὶ μὲ λόγους, ποὺ δὲν στηρίζονται εἰς τὰ πράγματα. Αὐτὸ θὰ συνέβαινεν, ἐὰν καμπτόμενοι ἀπὸ τοὺς κόπους δὲν ἔχομεν φθάσει ἕως σας. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν συνέβη· διότι ἡμεῖς ἐφθάσαμεν καὶ μέχρι τῆς πόλεως σας κηρύττοντες τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ.

Διότι δὲν ἐξυψώνομεν μὲ κενὰς καυχησιολογίας τὸν εὐατόν μας, σὰν νὰ μὴ εἴχαμεν φθάσει μέχρι καὶ εἰς τὴν χώραν σας κηρύττοντες τὸ Εὐαγγέλιον, διότι τότε θὰ ἐψεδόμεθα. Ἐνῶ ἡμεῖς λέγομεν τὴν ἀλήθειαν, διότι ἐφθάσαμεν πράγματι μέχρις ὑμῶν διὰ τὸ ἔργον τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.

Δὲν καυχώμεθα πέρα ἀπὸ τὸ μέτρο γιὰ ξένους κόπους. Ἔχουμε δὲ τὴν ἐλπίδα, ὅταν αὐξηθῇ ἡ πίστι σας, ἐξ αἰτίας σας (ἐξ αἰτίας τῆς προόδου σας στὴν πίστι) ν’ ἁπλωθοῦμε περισσότερο στὴ δικαιοδοσία μας,

Καὶ δὲν καυχώμεθα ἔξω ἀπὸ τὴν σφαῖραν καὶ τὸ μέτρον τῆς δικαιοδοσίας μας διὰ κόπους, ποὺ κατέβαλαν ἄλλοι, διὰ νὰ διαδώσουν ἐκεῖ τὸ εὐαγγέλιον. Ἀλλ’ ἔχομεν ἐλπίδα, ὅτι ὅσον αὐξάνεται ἡ πίστις σας, θὰ ἀναδειχθῶμεν διὰ τῆς ἰδικῆς σας προόδου καὶ ἡμείς οἱ διδάσκαλοί σας ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς δικαιοδοσίας, ποὺ μᾶς ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεόν, θὰ ἐπεκταθῇ δὲ καὶ ἡ δρᾶσις μας μὲ τὸ παραπάνω,

Ὄχι, δὲν καυχώμεθα ἔξω ἀπὸ τὸ μέτρον δι’ ἐργασίας καὶ κόπους, ποὺ ἄλλοι ἔχουν κάμει. Ἀλλ’ ἔχομεν ἐλπίδα, καθ’ ὅσον αὐξάνει ἡ χριστιανική σας πίστις καὶ ζωή, ὅτι θὰ δοξασθῶμεν μὲ τὴν ἰδικήν σας πρόοδον καὶ ἡμεῖς, ἐντὸς τῶν ὁρίων πάντοτε τῆς δικαιοδοσίας καὶ τῆς δράσεως, ποὺ μᾶς ἔχει δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἔτσι δὲ θὰ ἐκτείνωμεν τὴν ἀποστολικὴν δρᾶσιν καὶ ἀκόμη περισσότερον,

γιὰ νὰ κηρύξωμε τὸ εὐαγγέλιο στὰ πολὺ πέρα ἀπὸ σᾶς μέρη (ὅπου δὲν ἔχει κηρυχθῇ), γιὰ νὰ μὴ καυχώμεθα γιὰ ἕτοιμο ἔργο σὲ ξένη δικαιοδοσία.

ὥστε νὰ κηρύξωμεν τὸ εὐαγγέλιον εἰς τὰς χώρας, ποὺ εἶναι πολὺ πέραν ἀπὸ τὴν πατρίδα σας, χωρὶς νὰ καυχηθῶμεν εἰς ξένην δικαιοδοσίαν διὰ κατορθώματα, ποὺ ἔγιναν ἕτοιμα ἀπὸ ἄλλους.

ὥστε νὰ κηρύξωμεν τὸ Εὐαγγέλιον καὶ εἰς περιοχάς, ποὺ εἶναι πέραν ἀπὸ τὰ ἰδικά σας σύνορα, εἰς ἀνθρώπους πρὸς τοὺς ὁποίους κανεὶς μέχρι σήμερα δὲν ἔχει διδάξει τὸν Χριστόν, ὥστε καὶ πάλιν νὰ μὴ καυχώμεθα εἰς ξένην δικαιοδοσίαν δι’ ἔργα, ποὺ ἔχουν πραγματοποιήσει καὶ ἑτοιμάσει ἄλλοι.

Ἐκεῖνος δέ, ποὺ καυχᾶται, ἂς καυχᾶται ἐν Κυρίῳ.

Μὲ ἰδικούς μας δὲ κόπους, ποὺ θὰ εὐλογῇ ὁ Θεός, ἐπιτυγχάνοντες νέας κατακτήσεις διὰ τὸ εὐαγγέλιον, θὰ καυχώμεθα μὲ ταπείνωσιν ἀποδίδοντες τὸ πᾶν εἰς τὸν Κύριον, ὥστε νὰ ἐφαρμόζωμεν τὸν λόγον τῆς Γραφῆς· Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος καυχᾶται, ἂς καυχᾶται ὄχι ἀλαζονικῶς νομίζων, δὴ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του ἔγιναν ἐκεῖνα, διὰ τὰ ὁποῖα καυχᾶται, ἀλλ’ ἂς δοξάζῃ τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος δι’ αὐτοῦ εἰργάσθη τὰ κατορθώματα αὐτὰ καὶ ἔτσι ἂς καυχᾶται ἐν Κυρίῳ.

Ἂς ἐφαρμόζεται καὶ εἰς ἡμᾶς ὁ λόγος τῆς Γραφῆς· «ἐκεῖνος ποῦ καυχᾶται, ἂς καυχᾶται ὄχι ἀλαζωνικῶς, ἀλλὰ μὲ ταπείνωσιν ἀποδίδων εἰς τὸν Κύριον τὴν δόξαν διὰ τὰ καλὰ ἔργα, ποὺ αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς τοῦ ἔχει δώσει δύναμιν καὶ χάριν νὰ τὰ κάμῃ».

Διότι ἄξιος δὲν εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος συνιστᾷ τὸν ἑαυτό του, ἀλλ’ ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖο συνιστᾷ ὁ Κύριος.

Διότι δὲν εἶναι δόκιμος καὶ ἀρεστὸς εἰς τὸν Θεόν ἐκεῖνος, ποὺ συσταίνει μόνος του τὸν ἑαυτόν του, ἀλλ’ ἐκεῖνος τοῦ ὁποίου εὐλογεῖ τὸ ἔργον ὁ Κύριος καὶ ἔτσι συσταίνεται καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸν Κύριον.

Διότι ἐνάρετος καὶ εὐάρεστος εἰς τὸν Θεὸν δὲν εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος αὐτοσυσταίνεται καὶ αὐτοεγκωμιάζεται, ἀλλ’ ἐκεῖνος τὸν ὁποῖον συσταίνει καὶ ἐγκωμιάζει ὁ Θεός.

Θὰ ἤθελα νὰ μὲ ἀνεχθῆτε λίγο στὴν ἀφροσύνη. Καὶ μὲ ἀνέχεσθε βεβαίως.

Εἴθε νὰ μοῦ ἐδείχνατε ἀνοχὴν εἰς κάποιαν μικρὰν ἀνοησίαν, ποὺ θὰ κάμω διηγούμενος τὰ ὅσα ὁ Κύριος κατώρθωσε δι’ ἐμοῦ. Ἀλλ’ ἔχω πεποίθησιν, ὅτι μὲ ἀνέχεσθε.

Θὰ ἤθελα, καὶ τὸ ἐκφράζω ὡς εὐχήν, νὰ ἐδείχνατε ἀνοχὴν εἰς κάποιαν μικρὰν ἀπερισκεψίαν, ποὺ θὰ κάμω τώρα. Καὶ ἔχω τὴν πεποίθησιν, ὅτι θὰ μοῦ δείξατε αὐτὴν τὴν ἀνοχήν.

Λοιπόν, ἔχω ζῆλο γιὰ σᾶς, θεῖο ζῆλο. Καὶ σᾶς ἀρραβώνιασα μὲ ἕνα ἄνδρα, τὸ Χριστό, γιὰ νὰ σᾶς παρουσιάσω σ’ αὐτὸν ὡς ἁγνὴ παρθένο.

Διότι σᾶς ἀγαπῶ μὲ ζηλοτυπίαν, σὰν ἐκείνην, μὲ τὴν ὁποίαν ὁ πανάγαθος Θεὸς ἀγαπᾷ τοὺς ἀνθρώπους. Σᾶς ζηλοτυπῶ δὲ ὄχι διὰ τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ διὰ τὸν Χριστόν. Διότι σᾶς ἠρραβώνισα πρὸς ἕνα ἄνδρα, πρὸς τὸν Χριστόν, διὰ να σᾶς παρουσιάσω παρθένον ἁγνὴν εἰς αὐτόν. Δηλαδὴ να παρουσιάσω τὰς ψυχάς σας ἁγνὰς καὶ καθαρὰς ἀπὸ κάθε πλάνην καὶ ἁμαρτίαν, ἐνωμένας μὲ τὴν πίστιν καὶ ἀγάπην εἰς μίαν πνευματικὴν νύμφην, τῆς ὁποίας νυμφίος νὰ εἶναι ὁ Χριστός.

Διότι σᾶς ἀγαπῶ ὑπερβολικὰ μέχρι τοῦ σημείου νὰ σᾶς ζηλεύω μὲ ζηλοτυπίαν σὰν ἐκείνην, μὲ τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ἀγαπᾷ καὶ τρόπον τινὰ ζηλοτυποῖ τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τοῦτο, διότι σᾶς ἔχω ἐνώσει μὲ δεσμοὺς ἀρραβῶνος πρὸς ἕνα ἄνδρα, δηλαδὴ τὸν Χριστόν, διὰ νὰ παρουσιάσω τὴν ψυχήν σας ἁγνὴν καὶ καθαρὰν πρὸς αὐτόν, ὡς παρθένον καὶ πνευματικὴν νύμφην.

Ἀλλὰ φοβοῦμαι μήπως, ὅπως ὁ ὄφις ἐξαπάτησε τὴν Εὔα μὲ τὴν πανουργία του, ἔτσι ἐξαπατηθοῦν οἱ διάνοιές σας λόγῳ τῆς χριστιανικῆς ἀθῳότητός σας (ἀπονηρευσίας σας).

Φοβοῦμαι ὅμως μήπως, ὅπως τὸ φίδι ἐξηπάτησεν ἄλλοτε μὲ τὴν πανουργίαν του τὴν Εὔαν, ἔτσι διαφθαροῦν αἱ σκέψεις σας καὶ χάσετε τὴν εἰλικρίνειαν καὶ καθαρότητα, τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν να ἔχωμεν πρὸς τὸν νυμφίον μας Χριστόν.

Φοβοῦμαι ὅμως μήπως, ὅπως ἄλλοτε ὁ ὄφις ἐδελέασε καὶ ἐξηπάτησε τὴν Εὔαν μὲ τὴν πανουργίαν του, ἔτσι ἐξαπατήσῃ καὶ σᾶς καὶ διαφθαροῦν αἱ σκέψεις τὰ φρονήματα τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδίας σας καὶ ξεπέσετε ἀπὸ τὴν ἁπλότητα καὶ τὴν εἰλικρίνειαν, ποὺ πρέπει νὰ ἔχωμεν πρὸς τὸν Χριστόν.

Ἐὰν βεβαίως κανεὶς ἐρχόταν καὶ σᾶς κήρυττε ἄλλον Ἰησοῦ, ποὺ ἐμεῖς δὲν σᾶς κηρύξαμε· ἢ λαμβάνατε ἄλλο Πνεῦμα, ποὺ δὲν λάβατε (κατόπιν τοῦ δικοῦ μας κηρύγματος)· ἢ ἄλλο εὐαγγέλιο, ποὺ δὲν παραλάβατε (ἀπὸ μᾶς), (ἐὰν δηλαδὴ αὐτὸς ὁ κήρυξ σᾶς πρόσφερε περισσότερα ἀπ’ ὅσα σᾶς προσφέραμε ἐμεῖς), τότε καλὰ θὰ κάνετε νὰ τὸν δέχεσθε.

Ἔχω δὲ τὸν φόβον αὐτόν, διότι παρουσιάζεσθε πρόθυμοι νὰ ἀκούετε καὶ ἄλλους ἀδοκιμάστους διδασκάλους, ἀπέναντι τῶν ὁποίων ἔπρεπε να ἦσθε διατακτικοί. Διότι, ἐὰν μὲν ἐκεῖνος, ποὺ σᾶς ἔρχεται ὡς διδάσκαλος, κηρύσσῃ ἄλλον Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον ἡμεῖς δὲν σᾶς ἐκηρύξαμεν, ἢ ἐὰν λαμβάνετε μὲ τὸ κήυγμά του ἄλλα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὰ ὁποῖα δὲν ἐλάβατε ἢ ἄλλο εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον δὲν ἠκούσατε καὶ δὲν ἐδέχθητε, καλῶς θὰ ἠνείχεσθε νὰ σᾶς διδάξῃ αὐτὸς ὁ ξένος.

Φοβοῦμαι μήπως παρασυρθῆτε ἀπὸ ψευδοδιδασκάλους. Διότι ἐὰν ὁ πρῶτος τυχόν, ποὺ ἔρχεται ὡς διδάσκαλος, κηρύσσῃ εἰς σᾶς ἄλλον Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον ἡμεῖς δὲν ἐκηρύξαμεν ἤ, ἐὰν παίρνετε ἀπὸ αὐτὸν ἄλλο Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχετε λάβει ἢ ἄλλο Εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον δὲν ἠκούσατε καὶ δὲν ἐπήρατε, δικαιολογημένα θὰ ἐδείχνατε ἀνοχὴν καὶ ὑπομονὴν νὰ ἀκούσετε τὸν νέον διδάσκαλον.

Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι σὲ τίποτε δὲν ὑστέρησα ἀπέναντι τῶν ἐξαιρετικὰ διακεκριμένων ἀποστόλων.

Τώρα ὅμως ποῖος λόγος ὑπάρχει νὰ τὸν ἀνέχεσθε; Κανείς. Διότι φρονῶ, ὅτι ἑγὼ ὁ διδάσκαλος καὶ ἀπόστολός σας δὲν ἔχω ὑστερήσει καὶ ὑπολειφθῇ εἰς τίποτε ἀπὸ τοὺς ἐξαιρετικὰ διακεκριμένους ἀποστόλους.

Τώρα ὅμως διατί δίδετε προσοχὴν εἰς ἀγνώστους καὶ ἀδοκίμους διδασκάλους; Διατί φρονῶ ὅτι ἐγὼ δὲν ἔχω ὑπολειφθῇ καθόλου εἰς τὴν διδασκαλίαν καὶ εἰς τὸ ἔργον τοῦ Εὐαγγελίου (καὶ δὲν ἔχω ὑπολειφθῇ καθόλου), οὔτε ἀπὸ τοὺς πιὸ μεγάλους μεταξὺ τῶν Ἀποστόλων.

Ἐὰν δὲ καὶ ὑστερῶ στὸν προφορικὸ λόγο (ὅπως μὲ κατηγοροῦν), ὅμως δὲν ὑστερῶ στὴ γνῶσι. Σᾶς ἀποδείξαμε δὲ τοῦτο πάντοτε σὲ ὅλα τὰ ζητήματα.

Καὶ ἐὰν δὲ παραδεχθῶ, ὅτι εἶμαι ἄπειρος κατὰ τὸν λόγον καὶ τὸ ὕφος μου στερεῖται γλαφυρότητα καὶ κάλλος, δὲν εἶμαι ὅμως ἄπειρος κατὰ τὴν γνῶσιν, ἀλλ’ εἰς κάθε περίστασιν καὶ διδασκαλίαν καὶ ἐνέργειάν μας ἐφανερώθημεν εἰς τὰς πρὸς σᾶς σχέσεις μας ἴσοι πρὸς τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους.

Καὶ ἂν ἀκόμη παραδεχθῶ, ὅτι εἶμαι ἁπλοῦς, ἄκομψος, χωρὶς ρητορείαν εἰς τὴν διδασκαλίαν μου, δὲν εἶμαι ὅμως πτωχὸς καὶ ἄπειρος κατὰ τὴν γνῶσιν. Ἀλλ’ εἰς κάθε περίστασιν, εἴτε δρῶν εἴτε διδάσκων, εἴτε ἐνεργῶν, ἐφανερώθημεν εἰς σᾶς (ποῖοι εἴμεθα, ὅτι δηλαδὴ δὲν εἴμεθα καθόλου κατώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους).

Μήπως διέπραξα ἁμαρτία διότι σᾶς κήρυξα τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Θεοῦ δωρεάν, ταπεινώνοντας τὸν ἑαυτό μου (μὲ στερήσεις καὶ προσωπικὴ ἐργασία γιὰ τὴ συντήρησί μου), γιὰ νὰ ὑψωθῆτε σεῖς (πνευματικῶς ἀπὸ τὸ παράδειγμά μου);

Ἢ μήπως διέπραξα ἁμαρτίαν, ὅταν ἐζήτουν μὲ τὴν ἐργασίαν μου νὰ κερδήσω τὴν συντήρησίν μου καὶ ἐταπείνωσα ἔτσι τὸν ἑαυτόν μου διὰ νὰ ἀπαλλαγῆτε σεῖς ἀπὸ τὴν πλάνην τῆς εἰδωλολατρείας καὶ ὑψωθῆτε πνευματικῶς; Ἡμάρτησα, διότι δωρεὰν σᾶς ἐκήρυξα τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ;

Ἢ μήπως διέπραξα ἁμαρτίαν κηρύττων τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ δωρεὰν καὶ ἐταπείνωνα τὸν ἑαυτόν μου ἐργαζόμενος μὲ τὰ ἴδια μου τὰ χέρια, διὰ νὰ ὑψωθῆτε καὶ δοξασθῆτε κατὰ τὸν Χριστόν;

Ἄλλες ἐκκλησίες «λαφυραγώγησα» λαμβάνοντας κάτι πρὸς συντήρησί μου γιὰ νὰ σᾶς ὑπηρετῶ. Ἀκόμη καὶ ὅταν ἤμουν σὲ σᾶς καὶ περνοῦσα στερήσεις, δὲν ἐπιβάρυνα κανένα.

Ἄλλας Ἐκκλησίας ἐλαφυραγώγησα καὶ ἐπῆρα ἀπὸ αὐτὰς τὴν συντήρησίν μου διὰ νὰ ὑπηρετήσω σᾶς. Καὶ ὅταν ἤμην παρὼν μεταξύ σας καὶ ἐδοκίμασα στερήσεις, δὲν ἐπεβάρυνα κανένα.

Ἄλλας Ἐκκλησίας ἐγύμνωσα παίρνοντας ἀπὸ αὐτὰς τὰ μέσα τῆς συντηρήσεώς μου, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσω ὅμως σᾶς ἀδαπάνως. Καὶ ὅταν ἐζοῦσα μεταξύ σας καὶ εὑρέθην εἰς στέρησιν καὶ στενοχωρίαν, δὲν ἐπεβάρυνα κανένα σας.

Ἀλλὰ τὸ ὑστέρημά μου ἦλθαν ἀπὸ τὴ Μακεδονία καὶ ἀναπλήρωσαν οἱ ἀδελφοί. Μάλιστα, πάντοτε ἀπέφυγα νὰ σᾶς ἐπιβαρύνω, καὶ θ’ ἀποφύγω καὶ στὸ μέλλον.

Διότι, ὅσα μοῦ ἔλειπαν διὰ τὴν συντήρησίν μου, μοῦ τὰ συνεπλήρωσαν οἱ ἀδελφοί, ὅταν ἦλθαν ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν. Καὶ εἰς κάθε τι ἐφυλάχθην νὰ μὴ σᾶς γίνω βάρος καὶ θὰ φυλαχθῶ ἔτσι καὶ εἰς τὸ μέλλον.

Διότι τὴν στέρησίν μου τὴν ἰκανοποίησαν καὶ τὴν ἀνεπλήρωσαν μὲ τὸ παραπάνω οἱ ἀδελφοί, ὅταν ἦλθαν ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν. Καὶ εἰς κάθε τι ἐπρόσεξα νὰ μὴ σᾶς γίνω βάρος καὶ εἰς τὸ μέλλον τὸ ἴδιο θὰ προσέξω.

Ὑπάρχει μέσα μου χριστιανικὴ εἰλικρίνεια· ἐξάπαντος αὐτὴ ἡ καύχησι δὲν θ’ ἀποκλεισθῇ σέ μένα γιὰ τὰ μέρη (τῆς ἐπαρχίας) τῆς Ἀχαΐας.

Ἔχω μέσα μου τὴν ἀλήθειαν τοῦ Χριστοῦ, καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἐγγύησιν περὶ τοῦ ὅτι δὲν ψεύδομαι. Σᾶς βεβαιῶ λοιπὸν ὅτι ἡ καύχησίς μου αὐτή, ὅτι δὲν σᾶς ἔγινα βάρος, δὲν θὰ ἀποστομωθῇ, ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἑμέ, εἰς τὰ μέρη τῆς Ἀχαΐας.

Ὑπάρχει μέσα μου ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἀλήθειαν σᾶς λέγω πάντοτε. Σᾶς λέγω, λοιπόν, ὅτι αὐτὴ ἡ καύχησίς μου, ποὺ δὲν σᾶς ἔγινα βάρος, δὲν θὰ ἀποστομωθῇ καὶ δὲν θὰ ἀνακοπῇ ποτέ, ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμέ, εἰς τὰ μέρη τῆς Ἀχαῒας.

Γιατί; Διότι δὲν σᾶς ἀγαπῶ; Ὁ Θεὸς ξέρει (ὅτι σᾶς ἀγαπῶ).

Διατί δὲν θὰ φραχθῇ καὶ δὲν θὰ ἀποστομωθῇ; Μήπως, ἐπειδὴ δὲν σᾶς ἀγαπῶ; Ὁ Θεὸς ἠξεύρει, ὅτι σᾶς ἀγαπῶ.

Διατί δὲν θὰ ἀποστομωθῇ; Μήπως ἐπειδὴ δὲν σᾶς ἀγαπῶ; Ὁ Θεὸς ξεύρει πόσον σᾶς ἀγαπῶ.

Ὅ,τι δὲ κάνω, θὰ ἐξακολουθήσω νὰ κάνω, γιὰ νὰ μὴ δώσω ἀφορμὴ σ’ αὐτούς, ποὺ θέλουν ἀφορμὴ γιὰ νὰ θεωρηθοῦν στὸ ἔργο, γιὰ τὸ ὁποῖο καυχῶνται, ἴσοι μὲ μᾶς.

Αὐτὸ δὲ ποὺ κάνω ἕως τώρα ἀποφεύγων νὰ ἐπιβαρύνω ἐκείνους, εἰς τοὺς ὁποίους κηρύττω, θὰ ἑξακολουθήσω νὰ τὸ πράττω. Καὶ θὰ κηρύττω δωρεὰν τὸ εὐαγγέλιον, διὰ νὰ κόψω τελείως τὴν ἀφορμὴν ἐκείνων, ποὺ θέλουν ἀφορμήν, διὰ νὰ ἐξισώνουν εἰς τὰς καυχησιολογίας των τὸν ἑαυτὸν των μὲ ἠμᾶς, ὥστε, ὅταν σᾶς ἐκμεταλλεύωνται, νὰ εὐρεθοῦν, ὅτι εἶναι καθὼς εἴμεθα καὶ ἡμεῖς, διότι θὰ λέγουν, ὅτι καὶ ἡμεῖς λαμβάνομεν ἀπὸ σᾶς.

Αὐτὸ δὲ ποὺ κάμνω τώρα, τὸ ὅτι δηλαδὴ κηρύττω ἀδαπάνως τὸ Εὐαγγέλιον, θὰ τὸ κάνω καὶ εἰς τὸ μέλλον, διὰ νὰ κόψω κάθε ἀφορμὴν ἐκείνων, ποὺ θέλουν νὰ καυχῶνται καὶ ζητοῦν νὰ σᾶς πείσουν ὅτι εὑρίσκονται εἰς ἴσην μοῖραν καὶ εἰς τὸ αὐτὸ ἐπίπεδον, ποὺ εὑρισκόμεθα καὶ ἡμεῖς, ἰσχυριζόμενοι ὅτι παίρνουν χρήματα ἀπὸ σᾶς, διότι τὸ ἴδιον τάχα κάμνομεν καὶ ἡμεῖς.

Τέτοιοι ἄνθρωποι εἶναι βεβαίως ψευδαπόστολοι, ἐργάτες δόλιοι, ποὺ μετασχηματίζονται σὲ ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ θέλω νὰ τοὺς ἀποκλείσω τὸ δικαίωμα νὰ λέγουν, ὅτι εἶναι σὰν καὶ μᾶς, διότι τοῦ εἴδους αὐτοῦ οἱ κήρυκες εἶναι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, ποὺ ὑποκριτικὰ παίρνουν τὸ ἐξωτερικὸν σχῆμα καὶ τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν τῶν Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ.

Διότι οἱ τοιοῦτοι κήρυκες εἶναι ψευδαπόστολοι, δόλιοι ἐργάται, οἱ ὁποῖοι ὑποκρίνονται καὶ παίρνουν τὴν ἐξωτερικὴν μορφήν, ὥστε νὰ φαίνωνται ὅτι τάχα εἶναι ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ δὲν εἶναι παράδοξο. Διότι ὁ ἴδιος ὁ Σατανᾶς μετασχηματίζεται σὲ φωτεινὸ ἄγγελο.

Καὶ δὲν εἶναι παράδοξον αὐτὸ διότι καὶ αὐτὸς ὁ σατανᾶς μεταβάλλεται κατὰ τὸ ἐξωτερικὸν σχῆμα εἰς ἄγγελον φωτός.

Καὶ αὐτὸ βέβαια δὲν εἶναι παράδοξον· διότι καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ σατανᾶς ὑποκρίνεται καὶ μεταβάλλεται μερικὲς φορὲς κατὰ τὴν ἐμφάνησιν καὶ συμπεριφορὰν εἰς ἄγγελον φωτός.

Δὲν εἶναι λοιπὸν ἐκπληκτικό, ὅτι καὶ οἱ ὑπηρέτες του μετασχηματίζονται καὶ παρουσιάζονται ὡς ὑπηρέτες τοῦ καλοῦ. Τὸ τέλος τους θὰ εἶναι ἀνάλογο μὲ τὰ ἔργα τους.

Δὲν εἶναι λοιπὸν μεγάλο πρᾶγμα, ἐὰν καὶ οἱ ὑπηρέται του ἀλλάζουν σχῆμα καὶ παρουσιάζονται σὰν ὑπηρέται δικαιοσύνης. Τὸ τέλος των ὅμως θὰ εἶναι σύμφωνον πρὸς τὰ ἔργα των.

Δὲν εἶναι, λοιπόν, μεγάλο πρᾶγμα, ἐὰν καὶ οἱ ὑπηρέται τοῦ σατανᾶ παρυσιάζωνται ὑποκριτικὰ καὶ συμπεριφέρωνται σὰν νὰ εἶναι ὑπηρέται δικαιοσύνης. Τὸ κατάντημα ὅμως καὶ τὸ τέλος αὐτῶν θὰ εἶναι ἀνάλογον πρὸς τὰ πονηρά των ἔργα.

(Προηγουμένως παρουσίασα τὸν ἑαυτό μου ὡς ἄφρονα). Τώρα λέγω· Νὰ μὴ νομίσῃ κανεὶς, ὅτι εἶμαι ἄφρων. Ἀλλιῶς, ἔστω ὡς ἄφρονα, δεχθῆτε με (ἀκοῦστε με), γιὰ νὰ καυχηθῶ καὶ ἐγὼ λίγο.

Πάλιν λέγω ἐκεῖνο, ποὺ σᾶς εἶπα προηγουμένως. Δηλαδὴ σᾶς λέγω, μὴ μὲ νομίσῃ κανεὶς ἀπὸ σᾶς, ὅτι εἶμαι ἄφρων καὶ ἀνόητος, ἐπειδὴ θὰ ἐπαινέσω τὸν ἑαυτόν μου. Ἐὰν ὅμως δὲν πείθεσθε, ἔστω ἐκλάβετέ με ὡς ἀνόητον, διὰ νὰ καυχηθῶ καὶ ἐγὼ ὀλίγον τι.

Πάλιν λέγω καὶ ἐπανσαλαμβάνω, ἂς μὴ μὲ νομίσῃ κανεὶς ἀπερίσκεπτον καὶ ἄκριτον. Εἰ δ’ ἄλλως καὶ ἂν μὲ θεωρήσετε ὡς ἀπερίσκεπτον, θεωρήσατέ με ἐπὶ τέλους, διὰ νὰ καυχηθῶ καὶ ἐγὼ ὀλίγον.

Ὅ,τι θὰ εἰπῶ, δὲν θὰ τὸ εἰπῶ συμφώνως πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ σὰν νὰ εἶμαι ἄφρων σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωσι τῆς καυχήσεως.

Ἐκεῖνο ποὺ θὰ εἴπω ἐπαινῶν τὸν ἑαυτόν μου, δὲν θὰ τὸ εἴπω ὡς δοῦλος ταπεινὸς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ θὰ τὸ εἴπω σὰν νὰ ἔγινα ἄφρων καὶ ἀνόητος ἀπὸ τὴν πεποίθησίν μου, ὅτι ἔχω καὶ ἑγὼ δικαίωμα νὰ καυχῶμαι.

Αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ διὰ τὸν ἑαυτόν μου δὲν τὸ λέγω σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, (ὁ ὁποῖος διέταξε, ὅτι καὶ ἂν τηρήσωμεν ὅλα ὅσα εἶπε, πρέπει πάλιν νὰ λέγωμεν ὅτι εἴμεθα ἄχρηστοι δοῦλοι). Ἀλλὰ θὰ σᾶς ὁμιλήσω σὰν νὰ παραλογίζωμαι, μὲ τὴν βεβαιότητα ὅμως ὅτι εἰς τὴν πραγματικότητα ἔχω καὶ ἐγὼ λόγους νὰ καυχῶμαι.

Ἐπειδὴ πολλοὶ καυχῶνται κατὰ τὸν ἀνθρώπινο καὶ κοσμικὸ τρόπο, θὰ καυχηθῶ καὶ ἐγώ.

Ἀφοῦ πολλοὶ καυχῶνται διὰ προτερήματα τοῦ ἐξωτερικοῦ των ἀνθρώπου, θὰ καυχηθῶ καὶ ἐγώ.

Ἀφοῦ ἄλλωστε πολλοὶ καυχῶνται διὰ τὰ σωματικὰ καὶ κοσμικὰ προσόντα των, θὰ καυχηθῶ καὶ ἐγώ.

Ἄλλωστε εὐχαρίστως δέχεσθε (καὶ ἀκούετε) τοὺς ἄφρονες, μολονότι εἶσθε φρόνιμοι.

Καὶ θὰ καυχηθῶ, διότι μὲ μεγάλην εὐχαρίστησιν ἀνέχεσθε τοὺς ἄφρονας καὶ ἀνοήτους, μολονότι εἶσθε φρόνιμοι.

Διότι γνωρίζω ἄλλωστε, ὅτι εὐχαρίστως ἀνέχεσθε σεῖς τοὺς ἄφρονας νὰ καυχῶνται, ἂν καὶ εἶσθε συνετοὶ καὶ φρόνιμοι.

Ναί, δέχεσθε ὅποιον (μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ διδασκάλου καὶ τοῦ πνευματικοῦ ὁδηγοῦ) σᾶς ὑποδουλώνει τελείως, ὅποιον σᾶς ἐκμεταλλεύεται ἀγρίως, ὅποιον σᾶς συλλαμβάνει στὴν παγίδα του, ὅποιον σᾶς παριστάνει τὸν σπουδαῖο, ὅποιον σᾶς δέρνει κατὰ πρόσωπο.

Καὶ λέγω μὲ μεγάλην εὐχαρίστησιν, διότι ἀνέχεσθε, ἐὰν κανεὶς σᾶς καταδουλώνῃ, ἐὰν κανεὶς σᾶς κατατρώγῃ καὶ σᾶς ἐκμεταλλεύεται, ἐὰν κανεὶς σᾶς συλλαμβάνῃ σὰν τὰ πουλιὰ εἰς τὴν παγίδα, ἐὰν κανεὶς ὑψώνεται δεσποτικῶς ἐπάνω ἀπὸ σᾶς, ἐὰν κανεὶς σᾶς δέρνῃ κατὰ πρόσωπον.

Καὶ ἀνέχεσθε πράγματι, ἐὰν κανεὶς σᾶς ὑποδουλώνῃ καὶ σᾶς κάμνῃ ὄργανά του, ἐὰν κανεὶς κατατρώγῃ τὰ ἀγαθά σας, ἐὰν κανεὶς σᾶς παγιδεύῃ καὶ σᾶς τυλίγῃ εἰς τὰ σχέδιά του, ἐὰν κανεὶς ἀλαζονεύεται ἀπέναντί σας καὶ σᾶς θέτῃ εἰς κατωτέραν μοῖραν, ἐὰν κανεὶς σᾶς δέρνῃ εἰς τὸ πρόσωπον.

Ντρέπομαι ποὺ τὰ λέγω (ὅτι δέχεσθε εὐχαρίστως τέτοιους ἀνθρώπους), σὰν ἐμεῖς νὰ μειονεκτήσαμε (σὰν ἐμεῖς νὰ φανήκαμε κατώτεροι ἀπ’ αὐτούς. Δὲν εἴμεθα κατώτεροι, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἀνώτεροι). Γιὰ ὅ,τι δὲ κανεὶς καυχᾶται, μὲ ἀφροσύνη τὸ λέγω, καυχῶμαι καὶ ἐγώ.

Μὲ ἐντροπήν μου τὸ λέγω, σὰν νὰ ὑπήρξαμεν ἡμεῖς ἀσθενεῖς καὶ νὰ μὴ ἠμποροῦσαμεν νὰ σᾶς κάμωμεν, ὅ,τι σᾶς ἔκαμαν ἐκεῖνοι. Μάθετε ὅμως, ὅτι εἰς ὀ,τιδήποτε καὶ ἂν τολμᾷ νὰ καυχηθῇ κανεὶς - διαπράττω ἀφροσύνην ποὺ τὸ λέγω - τολμῶ καὶ ἑγὼ νὰ καυχηθῶ.

Πρὸς ἐντροπὴν καὶ ταπείνωσίν μου τὸ λέγω, σὰν νὰ ὑπήρξαμεν ἡμεῖς ἀσθενεῖς καὶ ἀδύνατοι μεταξύ σας, καὶ δὲν μπορούσαμε τάχα νὰ κάμωμεν ὅσα οἱ ψευδαπόστολοι σᾶς ἔκαμαν. Σᾶς λέγω ὅμως τοῦτο· εἰς ὁτιδήποτε τολμᾷ νὰ καυχηθῇ κανεὶς τολμῶ καὶ ἐγώ - μὲ ἀφροσύνην τὸ λέγω αὐτό.

Ἐβραῖοι εἶναι; Καὶ ἐγώ. Ἰσραηλῖτες εἶναι; Καὶ ἐγώ. Ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ εἶναι; Καὶ ἐγώ.

Διὰ ποῖον προτέρημα καὶ προσὸν καυχῶνται; Εἶναι Ἑβραῖοι; Καὶ ἑγὼ εἶμαι Ἑβραῖος καὶ ὁμιλῶ τὴν ἀραμαϊκήν. Καυχῶνται ὅτι εἶναι Ἰσραηλῖται; Εἶμαι καὶ ἑγὼ ἀπόγονος τοῦ Ἰσραήλ. Καυχῶνται ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ; Εἶμαι καὶ ἑγώ.

Εἶναι Ἑβραῖοι ἐκεῖνοι; Καὶ ἐγὼ εἶμαι Ἑβραῖος· εἶναι Ἰσραηλῖται, ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραήλ, δηλαδὴ τοῦ πατριάρχου Ἰακώβ; Εἶμαι καὶ ἐγώ. Καυχῶνται ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ; Εἶμαι καὶ ἐγώ.

Διάκονοι τοῦ Χριστοῦ εἶναι; Ὁμιλῶ σὰν παράφρων, περισσότερο εἶμαι ἐγώ. Μὲ κόπους περισσότερο, μὲ κτυπήματα ὑπερβολικά, μὲ φυλακίσεις περισσότερο, μὲ κινδύνους θανάτου πολλὲς φορές.

Καυχῶνται ὅτι εἶναι διάκονοι Χριστοῦ; Καὶ ἐὰν παραδεχθῶ ὅτι εἶναι - ὁμιλῶ σὰν παράφρων - ἐγὼ εἶμαι παραπάνω ἀπὸ αὐτοὺς διάκονος τοῦ Χριστοῦ. Ὑπεβλήθην εἰς κόπους περισσότερον ἀπὸ ὅ,τι θὰ ἐπερίμενε κανείς· ὑπέστην εἰς τὸ σῶμα μου κτυπήματα καὶ πληγὰς ὑπερβολικάς· ἐρρίφθην εἰς φυλακὰς περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον διέτρεξα πολλὰς φορὰς κινδύνους νὰ θανατωθῶ.

Καυχῶνται ὅτι εἶναι ὑπηρέται τοῦ Χριστοῦ - ὁμιλῶ σὰν παραλογιζόμενος αὐτὴν τὴν στιγμήν - εἶμαι ἐγὼ παραπάνω ἀπὸ αὐτοὺς διάκονος τοῦ Χριστοῦ. Τὸ ἀπέδειξε ὅλη μου ἡ ζωὴ ὡς Ἀποστόλου τοῦ Χριστοῦ. Διότι ἐγὼ ὑπεβλήθην εἰς κόπους περισσοτέρους ἀπὸ οἰανδήποτε ἄλλον· ὑπέμεινα πληγὲς ἀναρίθμητες εἰς τὸ σῶμα μου, ἐρρίφθην εἰς τὰς φυλακὰς καὶ ἔμεινα φυκλακισμένος περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον· πολλὲς φορὲς ἀντίκρυσα ἐμπρός μου τὸν θάνατον.

Ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους πέντε φορὲς μαστιγώθηκα μὲ «τεσσαράκοντα παρὰ μίαν» μαστιγώσεις,

Ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους πέντε φορὰς ἐμαστιγώθην μὲ τεσσαράκοντα παρὰ μίαν μαστιγώσεις

Ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους πέντε φορὲς ἐμαστιγώθην μὲ σαράντα παρὰ μίαν μαστιγώσεις κάθε φοράν.

τρεῖς φορὲς ραβδίσθηκα, μία φορὰ λιθοβολήθηκα, τρεῖς φορὲς ναυάγησα, ἕνα ἡμερονύκτιο πάλευα στὸ πέλαγος.

Τρεῖς φορὰς ἐρραβδίσθην, μίαν φορὰν ἐλιθοβολήθην, τρεῖς φορὰς ὑπέστην ναυάγιον, ἐπὶ ἐν ἡμερονύκτιον ἔμεινα εἰς τὸ ἀνοικτὸν πέλαγος καὶ μὲ ἔδερναν τὰ ἄγρια κύματα.

Τρεῖς φορὲς ἐκτυπήθηκα μὲ ράβδους· μιὰ φορὰ ἐλιθοβολήθηκα· τρεῖς φορὲς ἐναυάγησα· ἐπὶ ἕνα ἡμερονύκτιον ἔμεινα ναυαγὸς εἰς τὴν θάλασσαν.

Μὲ ὁδοιπορίες πολλὲς φορὲς, μὲ κινδύνους ἀπὸ ποταμούς, μὲ κινδύνους ἀπὸ λῃστάς, μὲ κινδύνους ἀπὸ τὸ γένος μου, μὲ κινδύνους ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, μὲ κινδύνους στὴν πόλι, μὲ κινδύνους στὶς ἐρημιές, μὲ κινδύνους στὴ θάλασσα, μὲ κινδύνους ἀπὸ ψευδαδέλφους.

Ὑπηρέτησα τὸν Κύριον μὲ ὁδοιπορίας πολλὰς φοράς, μὲ κινδύνους μέσα εἰς πλημμυρισμένα κατὰ τὸν χειμῶνα ποτάμια, μὲ κινδύνους ἀπὸ ληστάς, ποὺ παρεμόνευαν εἰς τὰ μέρη τῶν περιοδειῶν μου· μὲ κινδύνους ἀπὸ τὸ ἰδικόν μου ἰουδαϊκὸν γένος, εἰς τὸ ὁποῖον ἔγινα μισητὸς λόγῳ τοῦ ὅτι ἐκήρυττον τὴν διὰ μόνου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σωτηρίαν πάντων τῶν ἀνθρώπων· μὲ κινδύνους ἀπὸ ἐθνικοὺς καὶ εἰδωλολάτρας· μὲ κινδύνους μέσα εἰς πόλεις μὲ κινδύνους μέσα εἰς ἐρήμους τόπους· μὲ κινδύνους μέσα εἰς θαλάσσας, ποὺ διέσχιζα ταξιδεύων διὰ τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου μὲ κινδύνους ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ ἦσαν ψευδάδελφοι καὶ ἔφεραν ὑποκριτικῶς τὸ ὄνομα τοῦ Χριστιανοῦ.

Ἐργάσθηκα διὰ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Κυρίου μὲ κουραστικὲς καὶ μακρὲς ὀδοιπορίες πολλὲς φορές, μὲ κινδύνους ἀπὸ ποτάμια καὶ μάλιστα κατὰ τὸν χειμῶνα ποὺ ἐπλημμύριζαν. Ἀντίκρυσα κινδύνους ἀπὸ ληστάς, κινδύνους ἀπὸ τοὺς ὁμοεθνεῖς μου Ἑβραίους, κινδύνους ἀπὸ ἐθνικοὺς καὶ εἰδωλολάτρας, κινδύνους μέσας εἰς τὰς πόλεις, κινδύνους μέσα σὲ ἔρημες περιοχές, κινδύνους εἰς τὴν θάλασσαν, κινδύνους ἐκ μέρους ψευδαδέλφων, ποὺ ὑπεκρίνοντο, ὅτι εἶναι Χριστιανοί.

Μὲ κόπο καὶ μόχθο, μὲ στέρησι τοῦ ὕπνου πολλὲς φορές, μὲ πεῖνα καὶ μὲ δίψα, μὲ στέρησι τοῦ φαγητοῦ πολλὲς φορές, μὲ ψῦχος καὶ μὲ ἔλλειψι ἐπαρκῶν ρούχων.

Ὑπηρέτησα τὸν Κύριον μὲ κόπον καὶ μόχθον, μὲ ἀγρυπνίας πολλὰς φοράς, μὲ πεῖναν καὶ μὲ δίψαν ὅταν ἀπεμονούμην εἰς μακρυνὰς ὁδοιπορίας, μὲ νηστείας πολλὰς φοράς, μὲ ψῦχος καὶ γυμνότητα, ὅταν μὲ θερινὰ ρούχα κατελαμβανόμην αἰφνιδίως ἀπὸ τὸν χειμῶνα.

Ἐξεπλήρωσα μέχρι σήμερα τὴν ἀποστολήν μου μὲ κόπον καὶ μόχθον, μὲ ἀγρυπνίες πολλὲς φορές, μὲ πεῖναν καὶ δίψαν, μὲ νηστεῖες καὶ στερήσεις πολλὲς φορές, μὲ τὸ ψῦχος τοῦ χειμῶνα καὶ μὲ τὰ λίγα ροῦχα, ποὺ εἶχα γιὰ νὰ καλύπτω τὴν γυμνότητά μου.

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ εἶναι ἡ καθημερινὴ πίεσι τῆς ψυχῆς μου, ἡ ἀγωνία γιὰ ὅλες τὶς ἐκκλησίες.

Ἐκτὸς τῶν ἄλλων ποὺ παρέλειψα, μὲ ἐστενοχώρει καὶ ἡ καθημερινὴ πίεσις καὶ ἐπίθεσις τῶν διωκτῶν μου, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀγωνιώδης φροντίδα μου δι’ ὅλας τὰς Ἐκκλησίας.

Καὶ διὰ νὰ μὴ ἀναφέρω τόσα καὶ τόσα ἄλλα, μὲ ἐταλαιπωροῦσε καὶ μὲ ἔρριπτε εἰς στενοχωρίαν ἡ καθημερινὴ πίεσις καὶ ἐνόχλησις ἐχθρῶν καὶ φίλων, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ ἀγωνιώδης φροντίδα διὰ τὰς ἐκκλησίας.

Ποιός ἀσθενεῖ πνευματικῶς καὶ δὲν ἀσθενῶ μαζί του καὶ ἐγώ; Ποιός πέφτει πνευματικῶς καὶ δὲν καίομαι ἐγὼ ἀπὸ τὴ θλῖψι;

Ποῖος ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ἀσθενεῖ πνευματικῶς ἢ καὶ σωματικῶς καὶ δὲν ἀσθενῶ καὶ ἐγὼ μαζί του; Ποῖος σκοντάπτει καὶ πίπτει εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ δὲν καίομαι καὶ ἑγὼ εἰς τὴν κάμινον τῆς θλίψεως καὶ τῆς ἐντροπῆς;

Ποιὸς Χριστιανὸς ἀσθενεῖ καὶ δὲν ἀσθενῶ μαζῆ του καὶ δὲν συμπάσχω καὶ ἐγώ; Ποιὸς σκοντάπτει καὶ πίπτει καὶ δὲν καίομαι καὶ ἐγὼ μέσα εἰς αὐτὴν τὴν θλῖψιν;

Ἐὰν πρέπῃ νὰ καυχῶμαι, θὰ καυχηθῶ γιὰ τὰ παθήματά μου.

Ἐὰν παραστῇ ἀνάγκη νὰ καυχηθῶ, θὰ καυχηθῶ διὰ τοὺς διωγμοὺς καὶ τοὺς πειρασμούς μου.

Ἐὰν ὅμως πρέπει νὰ καυχηθῶ, θὰ καυχηθῶ διὰ τὴν ἀσθένειαν καὶ ἀδυναμίαν μου μέσα εἰς τοὺς πειρασμοὺς καὶ τοὺς διωγμούς.

Ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ δοξασμένος στοὺς αἰῶνες, γνωρίζει, ὅτι δὲν ψεύδομαι.

Θὰ σᾶς εἴπω πράγματα, ποὺ ἴσως σᾶς φανοῦν ἀπίστευτα. Ἀλλ’ ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας, γνωρίζει, ὅτι δὲν ψεύδομαι.

Ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος εἰς τοὺς αἰῶνας, γνωρίζει ὅτι δὲν ψεύδομαι, ἀλλ’ ὅτι αὐτὰ ποὺ θὰ σᾶς πῶ εἶναι ἀπολύτως ἀληθινά.

Στὴ Δαμασκὸ ὁ διοικητὴς καὶ ἐκπρόσωπος τοῦ βασιλέως Ἀρέτα φρουροῦσε τὴν πόλι τῶν Δαμασκηνῶν, θέλοντας νὰ μὲ συλλάβῃ.

Εἰς τὴν Δαμασκὸν ὁ διοικητής, ποὺ εἶχε διορισθῆ ἀπὸ τὸν βασιλέα Ἄρέταν, ἐφρούρει τὴν πόλιν τῶν Δαμασκηνῶν, ἐπειδὴ ἤθελε νὰ μὲ συλλάβῃ.

Εἰς τὴν Δαμασκὸν ὁ διοικητὴς ὁ διωρισμένος ἀπὸ τὸν βασιλέα Ἀρέταν ἐφρουροῦσε τὴν πόλιν τῶν Δαμασκηνῶν, ἐπειδὴ ἤθελε νὰ μὲ συλλάβῃ·

Καὶ ἀπὸ κάποιο παράθυρο μὲ κατέβασαν ἀπὸ τὸ τεῖχος μέσα σ’ ἕνα καλάθι καὶ ξέφυγα τὰ χέρια του.

Καὶ ἀπὸ κάποιο παράθυρο μὲ κατέβασαν κάτω μέσα εἰς κάλαθον δικτυωτὸν διὰ μέσου τοῦ τείχους τῆς πόλεως καὶ ἐξέφυγα ἀπὸ τὰς χεῖρας του.

καὶ ἀπὸ κάποιο παράθυρο, μέσα εἰς ἕνα καλάθι πλεγμένο μὲ σχοινὶ μὲ κατέβασαν ἔξω ἀπὸ τὸ τοῖχος καὶ ἐξέφυγα ἀπὸ τὰ χέρια του.

Νὰ καυχῶμαι βεβαίως δὲν μὲ συμφέρει. Ἐν τούτοις (γιὰ τὴ δική σας ὠφέλεια) θὰ ἔλθω σὲ ὀπτασίες καὶ ἀποκαλύψεις τοῦ Κυρίου.

Νὰ σᾶς ὁμιλήσω λοιπὸν καὶ δι’ ἄλλους διωγμούς μου, δὲν μὲ συμφέρει νὰ καυχῶμαι. Παύω διὰ τοῦτο νὰ ὁμιλῶ περὶ τῶν διωγμῶν καὶ τῶν ἄλλων κόπων μου, διότι ἄλλως τε θὰ ἔλθω εἰς ὀπτασίας καὶ ἀποκαλύψεις τὰς ὁποίας ἔλαβον ἀπὸ τὸν Κύριον.

Νὰ καυχηθῶ διὰ τόσα καὶ τόσα ἄλλα, ποὺ ὑπέστην καὶ ἔπραξα διὰ τὸ Εὐαγγέλιον, δὲν μὲ συμφέρει ἀπὸ πνευματικῆς ἀπόψεως. Θὰ προχωρήσω ὅμως εἰς ὁράματα καὶ ἀποκαλύψεις, ποὺ ἔλαβα ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου.

Γνωρίζω ἕνα ἄνθρωπο τοῦ Χριστοῦ. Πρὸ δεκατεσσάρων ἐτῶν αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος - εἴτε μὲ τὸ σῶμα, δὲν γνωρίζω, εἴτε χωρὶς τὸ σῶμα, δὲν γνωρίζω, ὁ Θεὸς γνωρίζει - ἁρπάχθηκε ἐπάνω ἕως τὸν τρίτο οὐρανό.

Γνωρίζω ἄνθρωπον, ποὺ εὑρίσκεται εἰς στενὴν σχέσιν καὶ ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Χριστόν. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς πρὸ δεκατεσσάρων ἐτῶν, εἴτε ἦτο εἰς τὸ σῶμα του κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην, εἴτε ἦτο εἰς ἔκστασιν ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα του, δὲν γνωρίζω. Ὁ Θεὸς ἠξεύρει. Γνωρίζω μόνον ὅτι ἡρπάγῃ ὁ τοιοῦτος καὶ ἐσηκώθη ἕως τὸν τρίτον οὐρανόν, ποὺ διαμένουν αἱ ἀγγελικαὶ δυνάμεις.

Γνωρίζω ἕνα ἄνθρωπον, ποὺ ἐζοῦσε ἐν Χριστῷ, καὶ ὁ ὁποῖος πρὸ δεκατεσσάρων ἐτῶν - εἴτε εὑρίσκετο εἰς τὸ σῶμα του κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην δὲν γνωρίζω· εἴτε ἦτο ἐκτὸς τοῦ σώματος, δὲν γνωρίζω, ὁ Θεὸς τὸ γνωρίζει - εἶχεν ἁρπαγῆ καὶ ἀναληφθῆ ἕως τὸν τρίτον οὐρανόν.

Ναὶ γνωρίζω, ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος - εἴτε μὲ τὸ σῶμα, εἴτε χωρὶς τὸ σῶμα, δὲν γνωρίζω, ὁ Θεὸς γνωρίζει -

Καὶ γνωρίζω, ὅτι ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος (εἴτε μὲ τὸ σῶμα του, εἴτε ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα του μὲ μόνην τὴν ψυχήν του δὲν γνωρίζω· ὁ Θεὸς γνωρίζει)

Καὶ γνωρίζω, ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος - εἴτε μὲ τὸ σῶμα του ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα του, δὲν γνωρίζω, ὁ Θεὸς γνωρίζει -

ἁρπάχθηκε ἐπάνω στὸν παράδεισο, καὶ ἄκουσε λόγια ποὺ δὲν λέγονται, ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸν στὸν ἄνθρωπο νὰ τὰ εἰπῇ.

ἡρπάγη εἰς τὸν Παράδεισον καὶ ἤκουσε λόγους, ποὺ γλῶσσα ἀνθρωπίνη δὲν ἔχει τὴν δύναμιν νὰ τοὺς εἴπη, καὶ τοὺς ὁποίους διὰ τὴν ἱερότητά των δὲν ἐπιτρέπεται εἰς ἄνθρωπον νὰ τοὺς εἴπῃ.

ὅτι ἠρπάγη ἕως εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσε λόγους, τοὺς ὁποίους ἀνθρωπίνη γλῶσσα δὲν ἠμπορεῖ νὰ διατυπώσῃ καὶ τοὺς ὁποίους δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ τοὺς εἴπῃ καὶ τοὺς ἀποκαλύψῃ.

Γι’ αὐτὸν θὰ καυχηθῶ, γιὰ δὲ τὸν ἑαυτό μου δὲν θὰ καυχηθῶ, παρὰ μόνο ἐξ αἰτίας τῶν παθημάτων μου.

Διὰ τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον θὰ καυχηθῶ. Δὲν εἶναι ὁ συνήθης Παῦλος αὐτός, ἀλλὰ ἄλλος Παῦλος, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος ἔδωκε χάριτας. Διὰ τὸν ἑαυτόν μου ὅμως δὲν θὰ καυχηθῶ παρὰ μόνον εἰς τὰς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμούς μου, ὅπου δεικνύεται ἡ ἀσθένειά μου, ἀλλὰ καὶ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν μὲ ἀφίνει νὰ καταβληθῶ.

Διὰ τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν θὰ καυχηθῶ, ποὺ τὸν ἐτίμησε τόσον πολὺ ὁ Θεός. Διὰ τὸν εὐατόν μου ὅμως δὲν θὰ καυχηθῶ, παρὰ μόνον διὰ τὰς ἀσθενείας μου, ὅπως αὐταὶ ἀφάνησαν εἰς τὰς περιόδους τῶν διωγμῶν καὶ τῶν κινδύνων.

Ἐὰν βεβαίως θελήσω νὰ καυχηθῶ, δὲν θὰ εἶμαι ἄφρων, διότι θὰ εἰπῶ ἀλήθεια. Ἀλλ’ ἀποφεύγω, γιὰ νὰ μὴ σχηματίσῃ κανεὶς γιὰ μένα ἰδέα παραπάνω ἀπ’ αὐτό, ποὺ βλέπει σὲ μένα ἤ ἀκούει ἀπὸ μένα.

Μόνον διὰ τὰς ἀσθενείας μου αὐτὰς θὰ καυχηθῶ καὶ ὄχι διὰ τὰς ἐπιτυχίας καὶ τὴν δρᾶσιν μου. Διότι, ἐὰν θελήσω καὶ δι’ αὐτὰ νὰ καυχηθῶ, δὲν θὰ εἶμαι ἄφρων καὶ ἀνόητος, διότι θὰ εἴπω ἀλήθειαν. Δυσκολεύομαι ὅμως νὰ καυχηθῶ, διὰ νὰ μὴ μοῦ λογαριάσῃ κανεὶς παραπάνω ἀπ’ ἐκεῖνο, ποὺ βλέπει εἰς ἐμὲ ἢ ἀκούει ἀπὸ ἑμέ.

Ἐὰν ὅμως θελήσω νὰ καυχηθῶ διὰ τοὺς ἀγῶνας μου καὶ διὰ τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ τοῦ Εὐαγγελίου ἔκαμα, δὲν θὰ εἶμαι ἄφρων, διότι θὰ πῶ τὴν ἀλήθειαν. Διστάζω ὅμως καὶ ἀποφεύγω νὰ τὸ πράξω, μήπως τυχὸν κανεὶς σχηματίσῃ δι’ ἐμὲ ἰδέαν ἀνωτέραν, ἀπὸ ὅ,τι βλέπεις εἰς ἐμὲ ἡ ἀπ’ ὅ,τι ἀκούει ἀπὸ ἐμέ.

Καὶ λόγῳ τοῦ ὑπερβολικοῦ πλήθους τῶν ἀποκαλύψεων γιὰ νὰ μὴν ὑπερηφανεύωμαι μοῦ δόθηκε ἀγκάθι στὸ σῶμα, ἄγγελος τοῦ Σατανᾶ, γιὰ νὰ μὲ κτυπᾷ, γιὰ νὰ μὴν ὑπερηφανεύωμαι.

Καὶ ἕνεκα τῆς ὑπερβολῆς τῶν ἀποκαλύψεων ἐπέτρεψεν ὁ Θεὸς καὶ μοῦ ἐδόθη ξύλον ἀκανθωτὸν εἰς τὸ σῶμα, ἀρρώστια ἀθεράπευτος, ἄγγελος τοῦ σατανᾶ διὰ νὰ μὲ κτυπᾶ κατὰ πρόσωπον καὶ μὲ ταλαιπωρῇ, διὰ νὰ μὴ ὑπερηφανεύωμαι.

Καὶ ἕνεκα τοῦ πολλοῦ πλήθους τῶν ἀποκαλύψεων, διὰ νὰ μὴ ὑπερηφανεύωμαι, ἐπέτρεψεν ὁ Θεὸς καὶ μοῦ ἐδόθη σκληρὸ ἀγκάθι εἰς τὸ σῶμα, ἄγγελος δηλαδὴ τοῦ σατανᾶ, διὰ νὰ μὲ γρονθοκοπῇ καὶ νὰ μὲ ταλαιπωρῇ, ἀνίατος ἀσθένεια διὰ νὰ μὴ τὸ πάρω ἐπάνω μου.

Γι’ αὐτὸ τρεῖς φορὲς παρακάλεσα τὸν Κύριο, γιὰ ν’ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ μένα,

Διὰ τὸν πειρασμὸν αὐτὸν τρεῖς φορὰς παρεκάλεσα τὸν Κύριον νὰ μοῦ τὸν ἀπομακρύνῃ.

Διὰ τὴν θλῖψιν καὶ δοκιμασίαν αὐτὴν τρεῖς φορὲς παρεκάλεσα τὸν Κύριον νὰ μοῦ τὴν ἀπομακρύνῃ.

ἀλλὰ μοῦ εἶπε· «Σοῦ ἀρκεῖ ἡ χάρι μου. Διότι ἡ δύναμί μου ἀποδεικνύεται τελεία σὲ κατάστασι ἀδυναμίας». Γι’ αὐτὸ μᾶλλον θὰ καυχηθῶ μὲ πολὺ μεγάλη εὐχαρίστησι γιὰ τὶς καταστάσεις ἀδυναμίας, στὶς ὁποῖες λόγῳ τῶν δοκιμασιῶν περιέρχομαι, γιὰ νὰ κατοικῇ σὲ μένα ἡ δύναμι τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ μοῦ ἔχει εἴπει ὁ Κύριος· Σοῦ εἶναι ἀρκετὴ ἡ χάρις ποὺ σοῦ δίδω. Διότι ἡ δύναμίς μου ἀναδεικνύεται τελεία, ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀσθενὴς καὶ μὲ τὴν ἐνίσχυσίν μου κατορθώνῃ μεγάλα καὶ θαυμαστά. Πάρα πολὺ εὐχαρίστως λοιπὸν θὰ καυχῶμαι περισσότερον εἰς τὰς ἀσθενείας μου, διὰ νὰ κατοικήσῃ μέσα μου ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ὁ Κύριος μοῦ εἶπε· «σοῦ ἀρκεῖ ἡ χάρις μου· διότι ἡ δύναμίς μου φαίνεται ὁλοένα καὶ τελειοτέρα μέσα εἰς τὴν ἀνθρωπίνην ἀδυναμίαν μὲ τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα ποὺ κατορθώνει». Μὲ πολὺ μεγάλην ἐσωτερικὴν γλυκύτητα καὶ εὐχαρίστησιν θὰ καυχῶμαι περισσότερον διὰ τὰς ἀσθενείας μου, ὥστε νὰ μένω ἔτσι εἰς τὴν ταπεινοφροσύνην, διὰ νὰ κατοικήσῃ εἰς ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ.

Γι’ αὐτὸ στέργω σὲ καταστάσεις ἀδυναμίας· σὲ κακοπάθειες, σὲ θλίψεις [Σημ.: Ἤ, στερήσεις], σὲ διωγμούς, σὲ δυσχέρειες. Πράγματι, ὅταν περιέρχωμαι σὲ καταστάσεις ἀδυναμίας, τότε εἶμαι δυνατὸς.

Διὰ τοῦτο εὐφραίνομαι εἰς ἀσθενείας, εἰς ὕβρεις, εἰς ἀνάγκας, εἰς διωγμούς, εἰς στενοχωρίας, ὅταν ὑποφέρω ταῦτα πρὸς δόξαν τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὅταν μὲ τὰς θλίψεις καὶ περιπετείας παρουσιάζομαι ἑξαιρετικῶς ἀσθενής, τότε εἶμαι δυνατός, διότι μοῦ δίδει τότε ὁ Θεὸς περισσοτέραν χάριν.

Διὰ τοῦτο δοκιμάζω ἐσωτερικὴν χαρὰν καὶ εὐφροσύνην εἰς τὰς ἀσθενείας, εἰς τὰς ὕβρεις, εἰς τὰς ἀνάγκας, εἰς τοὺς διωγμούς, εἰς τὰς στενοχωρίας, τὰς ὁποίας ὑφίσταμαι καὶ ὑπομένω διὰ τὸν Χριστόν. Διότι ὅταν εὑρίσκωμαι ὑπὸ τὸ κράτος αὐτῶν τῶν ἀσθενειῶν, τότε μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ γίνομαι καὶ εἶμαι δυνατός.

Ἐγινα ἄφρων καυχώμενος! Ἐσεῖς μὲ ἀναγκάσατε. Ἐσεῖς βεβαίως ἔπρεπε νὰ μὲ συσταίνετε. Διότι καθόλου δὲν ὑστέρησα ἀπὸ τοὺς ἐξαιρετικὰ μεγάλους ἀποστόλους, ἂν καὶ δὲν εἶμαι τίποτε.

Ἔγινα ἀνόητος μὲ τὰς καυχήσεις μου αὐτάς! Ἀλλὰ σεῖς μὲ ἠναγκάσατε νὰ γίνω. Διότι ἑγὼ ἐδικαιούμην νὰ συσταίνωμαι ἀπὸ σᾶς καὶ ὄχι νὰ εὑρίσκωμαι εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ σᾶς συστήσω τὸν ἑαυτόν μου. Καὶ ἐδικαιούμην νὰ συσταίνωμαι ἀπὸ σᾶς, διότι εἰς τίποτε δὲν ἀπεδείχθην κατώτερος ἀπὸ τοὺς περισσότερον ἐπιφανεῖς ἀποστόλους, ἂν καὶ χωρὶς τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δὲν εἶμαι τίποτε.

Ἔγινα ἀνόητος, ποὺ ἔχω καυχηθῆ ἔτσι! Ἀλλὰ σεῖς μὲ ἀναγκάσατε. Διότι ἐγὼ ἔπρεπε ἀπὸ σᾶς νὰ συσταίνωμαι, καὶ ὄχι ἐγὼ νὰ συσταίνω τὸν εὐατόν μου εἰς σᾶς. Ἐπειδή, ὅπως καὶ σεῖς ξέρετε, δὲν ἔχω ὑστερήσει εἰς τίποτε καὶ δὲν ἔχω φανῆ κατώτερος καὶ ἀπὸ τοὺς πλέον ἐπισήμους μεταξὺ τῶν Ἀποστόλων, ἂν καὶ ἐγὼ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου δὲν εἶμαι τίποτε.

Τὰ πράγματα βεβαίως, ποὺ ἀποδεικνύουν, ὅτι εἶμαι ἀπόστολος, ἔγιναν σὲ σᾶς μὲ τὸ νὰ ὑπομείνω κάθε δοκιμασία, ἐπίσης μὲ θαύματα, ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, καὶ εἶναι καταπληκτικά, καὶ τελοῦνται μὲ ὑπερφυσικὴ δύναμι.

Ὅλαι αἱ ἀποδείξεις, αἱ ὁποῖαι πιστοποιοῦν ὅτι αὐτὸς ποὺ τὰς παρουσιάζει εἶναι Ἀπόστολος, συνετελέσθησαν μεταξύ σας ἀπὸ ἐμὲ μὲ πᾶσαν ὑπομονὴν καὶ μὲ θαύματα διάφορα, δηλαδὴ μὲ σημεῖα, μὲ τέρατα καὶ μὲ δυνάμεις.

Ὅλα τὰ γνωρίσματα, ποὺ ἀποδεικνύουν καὶ πιστοποιοῦν τὸ ἀξίωμα τοῦ Ἀποστόλου, ἔχουν πραγματοποιηθῆ μεταξύ σας ἀπὸ ἐμὲ μὲ κάθε ὑπομονὴν καὶ μὲ θαύματα, μὲ καταπληκτικὰ ἔργα καὶ ὑπερφυσικὰς δυνάμεις.

Ποιά δὲ οἰκονομικὴ μείωσι ὑποστήκατε περισσότερο ἀπὸ τὶς ἄλλες ἐκκλησίες, παρὰ μόνον ὅτι ἐγὼ δὲν σᾶς ἐπιβάρυνα; Συγχωρήσετέ μου αὐτὴ τὴν ἀδικία!

Διότι, τί εἶναι ἐκεῖνο εἰς τὸ ὁποῖον ἐδείχθητε κατώτεροι ἀπὸ τὰς ἄλλας Ἐκκλησίας, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἑγὼ δὲν σᾶς ἐπεβάρυνα μὲ τὰ ἔξοδα τῆς συντηρήσεώς μου; Συγχωρήσατέ μου τὴν ἀδικίαν αὐτήν.

Διότι τί εἶναι ἐκεῖνο εἰς τὸν ὁποῖον ἔχετε νικηθῇ καὶ ἔχετε ὑστερήσει ἀπέναντι τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, παρὰ μόνον τὸ ὅτι ἐγὼ δὲν σᾶς ἐπεβάρυνα μὲ τὰ ἔξοδα τῆς συντηρήσεώς μου; Ἐὰν ἔπταισα εἰς τοῦτο, συγχωρήσετέ μου αὐτὴν τὴν ἀδικίαν.

Ἰδοὺ γιὰ τρίτη φορὰ εἶμαι ἕτοιμος νὰ ἔλθω σὲ σᾶς, καὶ δὲν θὰ σᾶς ἐπιβαρύνω. Διότι δὲν ζητῶ τὰ ἀγαθά σας, ἀλλὰ σᾶς τοὺς ἰδίους. Ἄλλωστε δὲν ὀφείλουν τὰ τέκνα νὰ μαζεύουν ἀγαθὰ γιὰ τοὺς γονεῖς, ἀλλ’ οἱ γονεῖς γιὰ τὰ τέκνα.

Ἰδοὺ διὰ τρίτην φορὰν εἶμαι ἕτοιμος νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς καὶ δὲν θὰ σᾶς ἐπιβαρύνω. Διότι δὲν ζητῶ τὰ ἰδικά σας, ἀλλὰ σᾶς τοὺς ἰδίους, διὰ νὰ σᾶς ὁδηγήσω εἰς τὴν σωτηρίαν. Καὶ δὲν ζητῶ τὰ χρήματά σας, διότι δὲν ὑποχρεοῦνται τὰ τέκνα νὰ θησαυρίζουν διὰ τοὺς γονεῖς, ἀλλ’ οἱ γονεῖς διὰ τὰ τέκνα.

Ἰδού, τρίτην φορὰν τώραν ἑτοιμάζομαι νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς καὶ δὲν θὰ σᾶς ἐπιβαρύνω. Διότι ἐγὼ δὲν ζητῶ τὰ ἀγαθὰ τὰ ἰδικά σας, ἀλλὰ ζητῶ σᾶς τοὺς ἰδίους διὰ τὸν Χριστόν. Ἄλλωστε δὲν ὀφείλουν τὰ τέκνα νὰ θησαυρίζουν διὰ τοὺς γονεῖς, ἀλλ’ οἱ γονεῖς νὰ θησαυρίζουν διὰ τὰ τέκνα.

Ἐγὼ δὲ μὲ ὅλη μου τὴν εὐχαρίστησι θὰ δαπανήσω, ἀλλὰ καὶ θὰ δαπανηθῶ ὁ ἴδιος ὁλόκληρος χάριν τῶν ψυχῶν σας, ἂν καὶ ἐγὼ μὲν σᾶς ἀγαπῶ περισσότερο, ἐσεῖς δὲ μὲ ἀγαπᾶτε ὀλιγώτερο.

Ἑγὼ ὅμως θὰ πράξω καὶ κάτι περισσότερον. Λίαν εὐχαρίστως θὰ δαπανήσω χρήματα, ἀλλὰ καὶ ἑγὼ ὁ ἴδιος θὰ δαπανηθῶ ἐξ ὁλοκλήρου χάριν τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν σας. Καίτοι, ἐνῷ ἐγὼ σᾶς ἀγαπῶ ἀσυγκρίτως περισσότερον, κατὰ πολὺ ὀλιγώτερον ἀγαπῶμαι ἀπὸ σᾶς.

Ἐγὼ δέ, σὰν πατέρας σας ποὺ εἶμαι, μὲ ὅλη μου τὴν εὐχαρίστησιν θὰ δαπανήσω γιὰ σᾶς χρήματα, ἀλλὰ καὶ θὰ δαπανηθῶ ὁλόκληρος διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν σας. Ἂν καὶ - ἂς πῶ αὐτὸ τὸ παράπονον - ἐνῶ ἐγὼ σᾶς ἀγαπῶ περισσότερον, σεῖς ὀλιγώτερον μὲ ἀγαπᾶτε.

Ἀλλ’ ἔστω, ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν σᾶς ἐπιβάρυνα, ἀλλ’ εἶμαι πανοῦργος καὶ σᾶς ἔπιασα μὲ δόλο.

Ἔστω δέ, καθὼς λέγουν οἱ ψευδοδιδάσκαλοι, ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν σᾶς ἐπεβάρυνα, ἀλλὰ διότι εἶμαι φύσει πανοῦργος, μὲ δόλον σᾶς ἐπιασα εἰς τὰ δίκτυά μου.

Ἔστω, ἐγὼ δὲν σᾶς ἐπεβάρυνα, ἀλλά, ὅπως λέγουν οἱ συκοφάνται μου, ἐπειδὴ εἶμαι πανοῦργος, σᾶς ἔπιασα μὲ δολιότητα καὶ σᾶς ἔφερα μὲ τὸ μέρος μου.

Μήπως μὲ κάποιον ἀπ’ αὐτούς, ποὺ σᾶς ἔστειλα, σᾶς ἐκμεταλλεύθηκα;

Εἰς τί σᾶς ἐδολιεύθην; Μήπως διὰ μέσου κανενὸς ἄλλου ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ σᾶς ἔχω ἀποστείλει, σᾶς ἐξεμεταλλεύθην καὶ σᾶς ἐπῆρα πλεονεκτικῶς χρήματα;

Εἰς ποῖον ὅμως σημεῖον ἔδειξα αὐτὴν τὴν πανουργίαν καὶ δολιότητά μου; Μήπως μὲ κανένα ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ σᾶς ἔχω στείλει, σᾶς ἐπῆρα πλεονεκτικῶς καὶ μὲ ἀπάτην χρήματα;

Παρακάλεσα τὸν Τίτο (νὰ ἔλθῃ σὲ σᾶς) καὶ μαζί του ἔστειλα τὸν ἀδελφό. Μήπως σᾶς ἐκμεταλλεύθηκε ὁ Τίτος; Δὲν βαδίσαμε μὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα; Δὲν βαδίσαμε στὰ αὐτὰ ἴχνη;

Παρεκάλεσα τὸν Τίτον νὰ ἔλθῃ εἰς Κόρινθον καὶ ἔστειλα μαζί του τὸν γνωστόν σας ἀδελφόν. Μήπως ὁ Τίτος σᾶς ἐξεμεταλλεύθη εἰς τίποτε; Δὲν συμπεριεφέρθημεν ὅλοι μας μὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα καὶ φρόνημα καὶ μὲ τὰ αὐτὰ αἰσθήματα; Δὲν ἐβαδίσαμεν ὅλοι εἰς τὰ αὐτὰ ἀχνάρια;

Παρεκάλεσα τὸν Τίτον νὰ σᾶς ἐπισκεφθῇ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἔστειλα καὶ τὸν ἀδελφόν. Μήπως ὁ Τίτος σᾶς ἐξεγέλασε καὶ σᾶς ἐπῆρε χρήματα; Δὲν ἐπολιτεύθημεν ὅλοι ἀπέναντί σας μὲ τὸ αὐτὸ φρόνημα καὶ μὲ τὸν αὐτὸν τρόπον; Δὲν ἐβαδίσαμεν ὅλοι εἰς τὰ ἴδια ἴχνη;

Νομίζετε τώρα, ὅτι ἀπολογούμεθα σὲ σᾶς; (Ὄχι!). Ὁμιλοῦμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὅπως ἁρμόζει σ’ ἀνθρώπους τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὅλα, ἀγαπητοί, τὰ κάνουμε γιὰ τὴ δική σας οἰκοδομή.

Πάλιν νομίζετε, ὅτι μὲ αὐτὰ ζητοῦμεν νὰ ἀπολογηθῶμεν εἰς σᾶς; Ὄχι· σεῖς δὲν ἔχετε ἁρμοδιότητα νὰ μᾶς κρίνετε καὶ νὰ μᾶς δικάσετε. Ἀλλ’ ὁμιλοῦμεν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸν Χριστόν. Τὰ λέγομεν δὲ ὅλα αὐτά, ἀγαπητοί, χάριν τῆς πνευματικῆς σας ὠφελείας καὶ οἰκοδομῆς.

Μήπως πάλιν νομίζετε, ὅτι ἀπολογούμεθα ἐνώπιόν σας; Ὄχι, ἀλλ’ ὁμολοῦμεν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ὅσα δὲ λέγομεν καὶ πράττομεν, ἀγαπητοί, τὰ κάμνουν χάριν τῆς ἰδικῆς σας πνευματικῆς προόδου.

Φοβοῦμαι δὲ μήπως, ὅταν ἔλθω, δὲν σᾶς βρῶ ὅπως σᾶς θέλω, καὶ σεῖς δέν μὲ βρῆτε ὅπως μὲ θέλετε. Φοβοῦμαι μήπως θὰ ὑπάρχουν ἔριδες, ἐμπάθειες, θυμοί, προκλήσεις, καταλαλιές, ψιθυρισμοί, ἐγωισμοί, ἀναστατώσεις.

Σᾶς γράφω αὐτά, διότι φοβοῦμαι, μήπως ὅταν ἔλθω δὲν σᾶς εὕρω ὅποιους θέλω νὰ σᾶς εὕρω, καὶ κατ’ ἀνάγκην εὑρεθῶ καὶ ἑγὼ εἰς σᾶς τέτοιος, ὁποῖον δὲν μὲ θέλετε. Δηλαδὴ φοβοῦμαι μήπως εὕρω νὰ ὑπάρχουν μεταξύ σας ἔριδες, φθόνοι, θυμοί, φιλονεικίαι, καταλαλιαί, κρυφομιλήματα εἰς βάρος τοῦ πλησίον, ἀλαζονεῖαι, ἀκαταστασίαι.

Διότι φοβοῦμαι, μήπως ὅταν ἔλθω δὲν σᾶς εὕρω, ὅποιους θέλω νὰ σᾶς εὕρω, καὶ ἐγὼ εὑρεθῶ ἀπέναντί σας ἔτσι ποὺ καὶ σεῖς δὲν θέλετε. Φοβοῦμαι μήπως εὕρω μεταξύ σας ἔριδας, φθόνους, θυμούς, φιλονεικίας καὶ φατριασμούς, κατακρίσεις ἐναντίον ἀλλήλων, ψυθυρισμοὺς εἰς βάρος τῶν ἄλλων, ἀλαζονείας καὶ ἀποκαταστασίας.

Φοβοῦμαι μήπως, ὅταν ἔλθω, μὲ ταπεινώσῃ πάλι ὁ Θεός μου ἐξ αἰτίας σας καὶ πενθήσω γιὰ πολλοὺς ἀπ’ αὐτούς, ποὺ ἁμάρτησαν προηγουμένως (πρὸ τοῦ νέου ταξιδιοῦ μου) καὶ δὲν μετενόησαν γιὰ τὴν ἀκαθαρσία καὶ τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν ἀσέλγεια, ποὺ διέπραξαν.

Φοβοῦμαι μήπως, ὅταν ἔλθω πρὸς σᾶς, μὲ ταπεινώσῃ πάλιν ὁ Θεός, ὅπως μὲ ἐταπείνωσε καὶ εἰς τὸ προηγούμενον ταξίδιον καὶ πενθήσω πολλοὺς ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν τυχὸν ἁμαρτήσει πρὸ τοῦ νέου τούτου ταξιδίου μου καὶ δὲν μετενόησαν διὰ τὴν ἀκαθαρσίαν καὶ πορνείαν καὶ ἀσέλγειαν, τὴν ὁποίαν ἔπραξαν.

Φοβοῦμαι μήπως, ὅταν πάλιν ἔλθω πρὸς σᾶς, μὲ ταπεινώσῃ ὁ Θεός, ὅπως καὶ προηγουμένως, καὶ πενθήσω διὰ πολλοὺς ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ πιθανὸν νὰ ἔχουν ἁμαρτήσει πρὸς τῆς νέας μου αὐτῆς ἐπισκέψεως καὶ δὲν ἔχουν μετανοήσει διὰ τὴν ἀκαθαρσίαν καὶ τὴν πορνείαν καὶ τὴν ἀσέλγειαν, ποὺ διέπραξαν.

Αὐτὴ εἶναι ἡ τρίτη φορά, ποὺ θὰ ἔλθω σὲ σᾶς. Ἀπὸ τὸ στόμα δύο μαρτύρων ἢ τριῶν θὰ βεβαιωθῇ κάθε πρᾶγμα.

Τρίτην τούτην φορὰν θὰ ἔλθω πρὸς σᾶς. Καθὼς δὲ λέγει ἡ Γραφή, μὲ τὴν μαρτυρίαν δύο μαρτύρων καὶ τριῶν θὰ βεβαιωθῇ κάθε λόγος.

Διὰ τρίτην τώρα φορὰν ἔρχομαι πρὸς σᾶς. Ἡ Γραφὴ λέγει, ὅτι «εἰς τὴν μαρτυρίαν δύο μαρτύρων καὶ τριῶν θὰ σταθῇ καὶ θὰ εἶναι ἔγκυρος κάθε λόγος». (Καὶ αὐτὰ τὰ τρία μου ταξίδια ἔχουν θέσιν τριῶν μαρτύρων).

Προεῖπα, ὅταν ἤμουν παρὼν τὴ δεύτερη φορά, καὶ προλέγω τώρα, ποὺ εἶμαι ἀπών, γράφοντας σ’ ἐκείνους, ποὺ ἁμάρτησαν προηγουμένως (πρὸ τοῦ δευτέρου ταξιδιοῦ), καὶ σ’ ὅλους τοὺς ἄλλους (ποὺ ἁμάρτησαν κατόπιν), ὅτι, ὅταν ἐλθω πάλι, δὲν θὰ σᾶς λυπηθῶ,

Σᾶς τὸ ἔχω προείπει κατὰ τὸ δεύτερον ταξίδιόν μου καὶ σᾶς τὸ λέγω καὶ τώρα πρὸ τοῦ τρίτου ταξιδίου μου. Σᾶς τὸ εἶπα ὡς παρὼν τὴν δευτέραν φορὰν καὶ τώρα ἀπὼν γράφω πρὸς ἐκείνους, ποὺ ἔχουν ἐλεγχθῆ εἰς τὸ προηγούμενον ταξίδιόν μου ὡς ἁμαρτήσαντες, καὶ εἰς τοὺς λοιποὺς ὅλους, ποὺ ἐν τῷ μεταξὺ ἀπὸ τότε ἕως τώρα ἡμάρτησαν, ὅτι, ἐὰν ἔλθω καὶ πάλιν, δὲν θὰ φεισθῶ καὶ δὲν θὰ λυπηθῶ κανένα.

Σᾶς τὸ ἔχω παραγγείλει, σᾶς τὸ λέγω ἐκ τῶν προτέρων καὶ τώρα. Σᾶς τὸ προεῖπα αὐτοπροσώπως τὴν δευτέραν φορὰν καὶ τώρα ποὺ εἶμαι ἀπὼν σᾶς τὸ λέγω καὶ γράφω πρὸς ἐκείνους ποὺ εἶχαν ἁμαρτήσει προηγουμένως καὶ εἶχαν δεχθῆ ἐλέγχους ἀπὸ ἐμέ, ὅπως ἐπίσης καὶ εἰς ὅλους, ποὺ ἐν τῷ μεταξὺ πιθανὸν νὰ παρεσύρθησαν εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ μένουν εἰς αὐτήν, ὅτι ἐὰν ξαναέλθω δὲν θὰ διστάσω καὶ δὲν θὰ λυπηθῶ κανένα,

ἀφοῦ ζητεῖτε ἀπόδειξι τοῦ ὅτι ὁ Χριστὸς ὁμιλεῖ διὰ μέσου ἐμοῦ. Αὐτὸς ἀπέναντί σας δὲν εἶναι ἀδύνατος, ἀλλὰ δυνατός.

Θὰ κάμω χρῆσιν τῆς ἐξουσίας μου, ἀφοῦ ζητεῖτε νά λάβετε πεῖραν καὶ ἀπόδειξιν τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ δι’ ἐμοῦ καὶ ὁ ὁποῖος ὡς πρὸς σᾶς δὲν ἐδείχθη ἀσθενής, ἀλλὰ μὲ τὰ ποικίλα θαύματα, ποὺ εἰργάσθη διὰ μέσου ἡμῶν τῶν Ἀποστόλων του καὶ μὲ τὰ πολλὰ χαρίσματα ποὺ ἐλάβατε, δεικνύει τὴν δύναμίν του μεταξύ σας.

ἐπειδὴ καὶ σεῖς ζητεῖτε νὰ πάρετε ἀπόδειξιν ἐκ μέρους τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μένει ἐντός μου καὶ λαλεῖ μὲ τὸ στόμα μου καὶ ὁ ὁποῖος εἰς σᾶς δὲν ἔχει φανῆ ἀσθενής, ἀλλὰ πολὺ δυνατὸς μὲ τὰ χαρίσματα καὶ τὰ δῶρα καὶ τὰ θαύματα, ποὺ ἔχει κάμει μεταξύ σας διὰ μέσου ἡμῶν τῶν Ἀποστόλων.

Διότι, καὶ ἂν σταυρώθηκε λόγῳ τῆς ἀσθενοῦς ἀνθρωπίνης φύσεως, ὅμως ζῇ λόγῳ τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐμεῖς δὲ ἀσθενοῦμε μαζί του ὑποφέροντας παθήματα, ἀλλὰ μὲ τὴ δύναμι τοῦ Θεοῦ θὰ ζοῦμε μαζί του γιὰ νὰ σᾶς ὑπηρετοῦμε.

Δεικνύει δὲ τὴν δύναμίν του, διότι, καὶ ἐὰν ἐσταυρώθη λόγῳ τοῦ ὅτι ἡνώθη μὲ τὴν ἀσθενῆ ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ ἔπαθεν ὡς ἄνθρωπος, εἶναι ὅμως γεμᾶτος ζωήν, λόγω τοῦ ὅτι εἶναι Θεὸς καὶ ἔχει δύναμιν Θεοῦ. Ὅ,τι δὲ συνέβη μὲ τὸν Χριστόν, συμβαίνει καὶ μὲ ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους του. Διότι καὶ ἡμεῖς εἴμεθα ἀσθενεῖς, ἐπειδὴ μένομεν ἐνωμένοι μὲ αὐτὸν καὶ εἴμεθα ξένοι πρὸς τὸν κόσμον, ποὺ μᾶς καταδιώκει. Ἀλλὰ θὰ ἀποδειχθῶμεν μεταξύ σας γεμᾶτοι ζωὴν μαζί του ἀπὸ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, ὅταν θὰ ἔλθωμεν καὶ θὰ χρησιμοποιήσωμεν τὴν ἀποστολικήν μας ἐξουσίαν.

Διότι καὶ ἂν κατὰ τὴν ἀσθενῆ ἀνθρωπίνην του φύσιν ἔπαθε καὶ ἐσταυρώθη, ἐν τούτοις ζῇ καὶ δίδει ζωὴν ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ, ὡς Θεὸς ποὺ εἶναι καὶ αὐτός. Διότι καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι εἴμεθα ἀσθενεῖς ἐφ’ ὅσον ἐν τῷ ὀνόματί του διωκόμεθα, ὅπως ἐδιώχθη καὶ αὐτός, ἀλλὰ θὰ ζήσωμεν μαζῆ μὲ αὐτὸν ἀπὸ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν θὰ γνωρίσετε καὶ σεῖς.

Τοὺς ἑαυτούς σας νὰ ἐξετάζετε, γιὰ νὰ ἰδῆτε ἐὰν εἶσθε στὴν πίστι, τοὺς ἑαυτούς σας νὰ ἐρευνᾶτε. Ἢ μήπως δὲν καταλαβαίνετε γιὰ τοὺς ἑαυτούς σας, ὅτι τότε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι μέσα σας, ἐὰν δὲν εἶσθε ἀνάξιοι;

Ἀντὶ νὰ ἐξετάζετε ἡμᾶς, ἐξετάζετε τοὺς ἑαυτούς σας, ἐὰν εὑρίσκεσθε εἰς τὴν πίστιν· τοὺς ἑαυτούς σας νὰ δοκιμάζετε. Ἡ δὲν γνωρίζετε καλὰ τοὺς ἑαυτούς σας, ὥστε νὰ ἠξεύρετε ὅτι, ὅταν εὑρίσκεσθε εἰς τὴν πίστιν, εἶναι ὁ Χριστὸς μέσα σᾶς; Ἐκτὸς ἐὰν δὲν ἐζήσατε μέσα σας τὸν Χριστὸν καὶ εἶσθε διὰ τοῦτο ἄξιοι ἀποδοκιμασίας.

Νὰ ἐξετάζετε, λοιπόν, τοὺς ἑαυτούς σας, ἐὰν εἶσθε καὶ μένετε εἰς τὴν ἀληθινὴν καὶ ζωντανὴν πίστιν· νὰ δοκιμάζετε συνεχῶς τοὺς ἑαυτούς σας. Ἢ δὲν γνωρίζετε τοὺς ἑαυτούς σας, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ἐντὸς ὑμῶν; Ἐκτὸς ἐὰν εἶσθε ἀκατάρτιστοι εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν ζωήν.

Ἐλπίζω δὲ νὰ καταλάβετε, ὅτι ἐμεῖς δὲν εἴμεθα ἀνάξιοι.

Ἐλπίζω ὅμως, ὅτι θὰ μάθετε, ὅταν θὰ χρησιμοποιήσωμεν τὴν ἐξουσίαν μας, ὅτι ἡμεῖς δὲν εἴμεθα ἄξιοι ἀποδοκιμασίας.

Ἐλπίζω ὅμως ὅτι θὰ γνωρίσετε - καὶ θὰ σᾶς δοθοῦν πρὸς τοῦτο εὐκαιρίαι ὅταν ἔλθωμεν - ὅτι ἡμεῖς δὲν εἴμεθα ἀκατάρτιστοι καὶ ἄξιοι ἀποδοκιμασίας.

Καὶ εὔχομαι στὸ Θεὸ νὰ μὴ κάνετε κανὲνα κακὸ. Νὰ μὴ φανοῦμε ἐμεῖς ἄξιοι (ὡς ἔχοντες τὴ δύναμι νὰ τιμωροῦμε παρεκτροπές), ἀλλὰ νὰ κάνετε σεῖς τὸ καλό, καὶ ἐμεῖς ἂς φανοῦμε ἀνάξιοι (ἀφοῦ τότε δὲν θὰ ἐκδηλώνωμε τιμωρητικὴ δύναμι).

Εὔχομαι δὲ εἰς τὸν Θεόν νὰ μὴ πράξετε σεῖς κανὲν κακόν. Ὄχι, δὲν θέλω νὰ φανῶμεν ἡμεῖς δόκιμοι ἀπόστολοι, ἔχοντες ἐξουσίαν καὶ δύναμιν νὰ τιμωρῶμεν τοὺς παρεκτρεπομένους. Ἀλλὰ θέλω νὰ κάμετε σεῖς τὸ καλόν, ἠμεῖς δὲ νὰ φαινώμεθα σὰν ἀδόκιμοι καὶ μὴ ἔχοντες ἐξουσίαν καὶ δύναμιν τιμωρητικήν.

Εὔχομαι δὲ καὶ παρακαλῶ τὸν Θεὸν νὰ μὴ παρασυρθῆτε καὶ πράξετε σεῖς κανένα κακόν. Ὄχι διότι θέλω νὰ φανῶμεν ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι δόκιμοι ὡς ἔχοντες ἀρετὴν καὶ ἐξουσίαν ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀλλὰ θέλω σεῖς νὰ κάμνετε τὸ καλόν, ἡμεῖς δὲ νὰ φανῶμεν ἔτσι, ὡς ἐὰν δὲν ἔχωμεν καμμίαν ἐξουσίαν, ὡς ἐὰν εἶναι ἄχρηστος ἡ ἐξουσία μας νὰ τιμωροῦμεν τοὺς πταίοντας.

Διότι δὲν ἔχουμε καμμία ἐξουσία ἐναντίον τοῦ καλοῦ, ἀλλ’ ὑπὲρ τοῦ καλοῦ.

Πράγματι δὲ θὰ φαινώμεθα σὰν ἀδόκιμοι, διότι δὲν ἔχομεν καμμίαν δύναμιν κατ’ ἐκείνων, ποὺ ζοῦν ζωὴν σύμφωνον πρὸς τὴν ἀλήθειαν. Ἀλλὰ τὴν δύναμιν, ποὺ μᾶς ἔδωκεν ὁ Θεός, τὴν χρησιμοποιοῦμεν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας τιμωροῦντες τοὺς παρεκτρεπομένους ἀπὸ αὐτὴν καὶ διὰ τῆς ἐξουσίας μας παιδαγωγοῦντες εἰς μετάνοιαν τοὺς ἁμαρτάνοντας ἀδελφούς.

Καὶ πράγματι δὲν ἠμποροῦμεν τίποτε καὶ δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ κάμνωμεν χρῆσιν τῆς ἐξουσίας μας ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἐναντίον ἐκείνων ποὺ τὴν καταπατοῦν, διὰ νὰ τοὺς παιδαγωγήσωμεν εἰς τὴν μετάνοιαν.

Χαίρουμε δέ, ὅταν ἐμεῖς φαινώμεθα ἀσθενεῖς (ἐπειδὴ δὲν χρησιμοποιοῦμε τιμωρητικὴ δύναμι), ἀλλὰ σεῖς εἶσθε δυνατοί (πνευματικῶς). Αὐτὸ δὲ καὶ εὐχόμεθα, νὰ εἶσθε δυνατοί (πνευματικῶς).

Διότι χαίρομεν, ὅταν ἡμεῖς νομιζώμεθα ἀσθενεῖς, σεῖς δὲ εἶσθε ἐνάρετοι καὶ δυνατοί, ὥστε ἡ ἰδική μας ἐξουσία νὰ μὴ ἔχῃ θέσιν διὰ σᾶς. Τοῦτο δὲ καὶ εὐχόμεθα, δηλαδὴ τὴν τελειοποίησίν σας.

Διότι χαίρομεν, ὅταν ἡμεῖς μὲν φαινώμεθα ἀσθενεῖς καὶ χωρὶς ἐξουσίαν, σεῖς δὲ εἶσθε ἐνάρετοι καὶ δυνατοί. Αὐτὸ δὲ καὶ εὐχόμενος τὸν καταρτισμόν σας εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν ζωήν.

Γι’ αὐτὸ ἀπουσιάζοντας σᾶς γράφω αὐτά, γιὰ νὰ μὴ χρησιμοποιήσω αὐστηρότητα, ὅταν θὰ εἶμαι παρών, συμφώνως πρὸς τὴν ἐξουσία, ποὺ μοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος γιὰ νὰ οἰκοδομῶ καὶ ὄχι γιὰ νὰ γκρεμίζω.

Διὰ τοῦτο γράφω αὐτὰ τώρα ποὺ εἶμαι ἀπών, ὥστε ὅταν θὰ εἶμαι παρών, νὰ μὴ μεταχειρισθῶ ἀπότομον τρόπον σύμφωνα μὲ τὴν ἐξουσίαν, ποὺ μοῦ ἔδωκεν ὁ Κύριος, διὰ νὰ οἰκοδομῶ καὶ ὄχι διὰ νὰ κατακρημνίζω.

Διὰ τοῦτο τώρα ποὺ εἶμαι ἀπὼν σᾶς γράφω αὐτά, ὥστε ὅταν θὰ εἶμαι παρὼν μεταξύ σας, νὰ μὴ χρησιμοποιήσω ἀπότομον τρόπον, σύμφωνα μὲ τὸ δικαίωμα καὶ τὴν δύναμιν ποὺ μοῦ ἔδωκεν ὁ Κύριος, διὰ νὰ καταρτίζω καὶ οἰκοδομῶ καὶ ὄχι νὰ κρημνίζω.

Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε, ἐνδυναμώνεσθε, ἐνισχύεσθε, ἔχετε τὸ αὐτὸ φρόνημα, εἰρηνεύετε, καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης θὰ εἶναι μαζί σας.

Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε, ἐργάζεσθε πρὸς τελειοποίησίν σας, παρηγορεῖσθε, ἔχετε τὸ αὐτὸ φρόνημα, ζῆτε ἐν εἰρήνῃ. Καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης θὰ εἶναι μαζί σας.

Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρηγορεῖσθε καὶ ἐνθαρρύνεσθε, ἔχετε τὸ αὐτὸ φρόνημα, εἰρηνεύετε μὲ τὸν ἑαυτόν σας καὶ μὲ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης θὰ εἶναι μαζῆ σας.

Χαιρετισθῆτε μεταξύ σας μὲ ἅγιο φίλημα. Σᾶς στέλνουν χαιρετισμοὺς ὅλοι οἱ ἅγιοι (οἱ πιστοί).

Ἀνταλλάξετε μεταξύ σας ἐγκάρδιον χαιρετισμὸν μὲ φίλημα ἅγιον. Σᾶς χαιρετοῦν ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ τῶν μερῶν, εἷς τὰ ὁποῖα τώρα εὑρίσκομαι.

Χαιρετήσατε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον μὲ ἐγκάρδιον καὶ ἅγιον φίλημα. Σας χαιρετοῦν ὅλοι οἱ ἐδῶ Χριστιανοί.

Ἡ χάρι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ (Πατρός), καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ εἶναι μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.

Ἡ χάρις ποὺ δίδεται ἀπὸ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ ἡ ἀγάπη το·υ Θεοῦ Πατρὸς καὶ ἡ συμμετοχὴ εἰς τὰς δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴθε νὰ εἶναι μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.

Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ μετάδοσις ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τῶν δωρεῶν του, ὥστε νὰ συμμετέχετε εἰς αὐτὰς καὶ εἰς Αὐτό, ἂς εἶναι πάντοτε μαζῆ σας. Ἀμὴν.