Βασιλειῶν Γ'

Ὁ βασιλεὺς Δαυΐδ, ὅταν ἐγήρασε καὶ εἶχε προχωρήσει πολὺ εἰς τὴν ἡλικίαν, δὲν ἠμποροῦσε νὰ θερμανθῇ, ἂν καὶ τὸν περιέβαλλαν μὲ πολλὰ ἐνδύματα.

Ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ εἶχε γηράσει καὶ εἶχε προχωρήσει πολὺ εἰς τὰ χρόνια· καὶ παρ’ ὅλον ὅτι οἱ ὑπηρέται τοῦτον ἐσκέπαζαν μὲ ροῦχα καὶ πολλὰ κλινοσκεπάσματα, ἐν τούτοις συνέχιζε νὰ κρυώνῃ καὶ δὲν ἐζεσταίνετο.

Οἱ δοῦλοι εἶπαν τότε ἀναμεταξύ των· «ἂς ἀναζητηθῇ καὶ ἂς εὑρεθῇ διὰ τὸν βασιλέα μας μία νεαρὰ παρθένος, ἡ ὁποία θὰ εὑρίσκεται πλησίον αὐτοῦ, διὰ νὰ τὸν ἐξυπηρετῇ. Αὐτὴ θὰ κοιμᾶται μαζῆ του καὶ θὰ θερμαίνῃ τὸν κύριόν μας, τὸν βασιλέα».

Διὰ τοῦτο οἱ δοῦλοι του εἶπαν: «Ἂς ψάξουν καὶ ἂς εὔρουν διὰ τὸν βασιλιᾶ μας νεαρὰν παρθένον, διὰ νὰ εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὸν βασιλιᾶ νὰ τὸν ὑπηρετῆ καὶ να τὸν φροντίζῃ. Αὐτὴ ἐπίσης νὰ κοιμᾶται μαζί του εἰς τὴν ἀγκαλιάν του, καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ ζεσταίνεται ὁ κύριος μας, ὁ βασιλιᾶς».

Πράγματι ἀνεζήτησαν νεαρὰν παρθένον ὡραίαν μεταξὺ ὅλων τῶν ὁρίων τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Καὶ εὑρῆκαν τὴν Ἀβισὰγ τὴν Σωμανίτιδα, τὴν ὁποίαν καὶ ἔφεραν πρὸς τὸν βασιλέα.

Ἔτσι ἔψαξαν διὰ νὰ εὔρουν ὡραίαν νεαρὰν παρθένον εἰς ὅλην τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ· καὶ εὐρῆκαν τὴν Ἀβισὰγ τὴν Σωμανίτιδα, τὴν ὁποίαν ὡδήγησαν καὶ ἔφεραν εἰς τὸν βασιλιᾶ Δαβίδ.

Ἡ νεᾶνις αὐτὴ ἦτο πάρα πολὺ ὡραία. Αὐτὴ λοιπὸν ἐθέρμαινε τὸν βασιλέα καὶ γενικῶς τὸν ἐξυπηρετοῦσε. Ὁ δὲ βασιλεὺς δὲν ἦλθε ποτὲ εἰς σαρκικὴν σχέσιν μὲ αὐτήν.

Ἡ νεαρὰ ἐκείνη παρθένος ἦταν πάρα πολὺ ὡραία. Αὐτὴ ἐζέσταινε τὸν βασιλιᾶ καὶ τὸν ὑπηρετοῦσε, τὸν ἐφρόντιζε καὶ τὸν ἐνοσήλευε. Ἀλλὰ ὁ βασιλιᾶς δὲν συνευρέθη ποτὲ μαζί της.

Ὁ Ἀδωνίας, ὁ υἱὸς τῆς Ἀγγίθ, ὑπερηφανεύετο καὶ διαλαλοῦσε· «ἐγὼ θὰ γίνω βασιλεύς». Πρὸς τοῦτο κατεσκεύασε διὰ τὸν ἑαυτόν του πολεμικὰ ἅρματα καὶ προσέλαβεν ἱππεῖς. Εἶχε δὲ ὡς σωματοφυλακήν του πενήντα ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι καὶ ἔτρεχαν τιμητικῶς ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτόν.

Τώρα πλέον ποὺ ἀπέθανεν ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὁ Ἀδωνίας, ὁ υἱὸς τοῦ Δαβὶδ καὶ τῆς Ἀγγίθ, ὑπερηφανεύετο, ἐκαυχᾶτο, ὕψωνεν, ἐπαινοῦσε τὸν ἑαυτόν του καὶ ἔλεγεν: «Ἐγὼ θὰ γίνω βασιλιᾶς»! Καὶ προετοιμαζόμενος νὰ γίνῃ βασιλιᾶς κατεσκεύασε διὰ τὸν ἑαυτόν του πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἐστρατολόγησεν ἱππεῖς· εἶχε δὲ καὶ πενῆντα ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἐπροπορεύοντο ὡς σωματοφύλακες καὶ ὡς τιμητικὴ συνοδεία.

Ὁ Δαυΐδ, ὁ πατέρας, ἔβλεπεν ὅλα αὐτά, ἄλλα ποτὲ δὲν ἠμπόδισε τὸν Ἀδωνίαν καὶ ποτὲ δὲν τοῦ εἶπε· «διατί φέρεσαι ἔτσι;» Ὁ δὲ Ἀδωνίας ἦτο ὡραιότατος κατὰ τὴν μορφὴν καὶ τὸ παράστημα. Αὐτὸν εἶχε γεννήσει ἡ Ἀγγίθ ἔπειτα ἀπὸ τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Ὁ πατέρας του ὁ Δαβίδ, ἐνῷ ἔβλεπε τὴν στάσιν καὶ τὰ φερσίματα αὐτὰ τοῦ Ἀδωνία, ποτὲ δὲν τὸν ἐμπόδισε καὶ ποτὲ δὲν τοῦ εἶπε: «Διατί φέρεσαι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον;» Ὁ Ἀδωνίας ἦταν ἐπίσης πολὺ ὠραῖος ἄνδρας εἰς τὴν ὄψιν καὶ τὸ παράστημα. Ἡ μητέρα του, ἡ Ἀγγίθ, τὸν ἐγέννησε μετὰ τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Ὁ Ἀδωνίας συνενοήθηκε σχετικῶς μὲ τὸν Ἰωάβ, τὸν υἱὸν τῆς Σαρουΐας, καὶ μὲ τὸν ἀρχιερέα τὸν Ἀβιάθαρ, οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Ὁ Ἀδωνίας συνεσκέφθη καὶ συνωμότησε μὲ τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ στρατοῦ Ἰωάβ, τὸν υἱὸν τῆς Σαρουΐας, καὶ μὲ τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ· αὐτοὶ οἱ δύο ἀκολούθησαν τὸν Ἀδωνίαν καὶ τὸν ἐβοηθοῦσαν.

Ὁ ἀρχιερεὺς ὅμως Σαδώκ, ὁ Βαναίας υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ὁ προφήτης Νάθαν, ὁ Σεμεΐ, ὁ Ρησὶ καὶ οἱ ἄλλοι ἰσχυροὶ ἄνδρες τοῦ Δαυῒδ δὲν ἠκολούθουν τὸν Ἀδωνίαν. Ὁ Ἀδωνίας ἦλθεν εἰς τὸν βράχον Ζωελεθί, ὁ ὁποῖος ἦτο πλησίον τῆς πηγῆς Ρωγήλ,

Ἀλλὰ ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ καὶ ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, καὶ ὁ Νάθαν ὁ προφήτης καὶ ὁ Σεμεῒ καὶ ὁ Ρησὶ καὶ (ἄλλοι) ἔνδοξοι καὶ γενναῖοι ἄνδρες (σωματοφύλακες) τοῦ Δαβὶδ δὲν ἀκολούθησαν καὶ δὲν ἐβοηθοῦσαν τὸν Ἀδωνίαν.

καὶ ἐθυσίασε πρόβατα, μόσχους καὶ ἀμνούς· ἐκεῖ προσεκάλεσεν ὅλους τοὺς ἀδελφούς του, ὅλους τοὺς ἐπισήμους ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, αὐλικοὺς τοῦ βασιλέως.

(Μίαν ἡμέραν) ὁ Ἀδωνίας ἐθυσίασε πρόβατα καὶ μοσχάρια καὶ ἀρνιὰ εἰς τὸν λίθον (βράχον) Ζωελεθί, ποὺ εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὴν πηγὴν Ρωγήλ· ἐκεῖ ἐκάλεσεν ὅλους τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλιᾶ Δαβίδ, καὶ ὅλους τοὺς ἐπισήμους καὶ σπουδαίους ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ὑπηρέτες (αὐλικούς) τοῦ βασιλιᾶ Δαβίδ.

Δὲν προσεκάλεσεν ὅμως Νάθαν τὸν προφήτην, τὸν Βαναίαν, τοὺς ἐμπειροπολέμους σωματοφύλακας τοῦ βασιλέως καὶ τὸν Σολομῶντα, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ.

Δὲν ἐκάλεσεν ὅμως τὸν προφήτην Νάθαν, οὔτε τὸν Βαναίαν, οὔτε τοὺς ἐνδόξους καὶ γενναίους (τοὺς σωματοφύλακες) τοῦ Δαβίδ, οὔτε τὸν Σολομῶντα, τὸν ἀδελφόν του (ἀπὸ ἄλλην μητέρα).

Ὁ Νάθαν ὁ προφήτης εἶπε τότε πρὸς τὴν Βηρσαβεέ, τὴν μητέρα τοῦ Σολομῶντος· «δὲν ἤκουσες, ὅτι ὁ Ἀδωνίας, ὁ υἱὸς τῆς Ἀγγίθ, ἀνεκήρυξε τὸν ἑαυτόν του βασιλέα, ἐνῶ ὁ κύριος ἡμῶν, ὁ βασιλεὺς Δαυΐδ, δὲν ἔχει οὐδεμίαν γνῶσιν τοῦ γεγονότος αὐτοῦ;

Τότε ὁ προφήτης Νάθαν ἐμίλησε πρὸς τὴν Βηρσαβεέ, τὴν μητέρα τοῦ Σολομῶντος, καὶ τῆς εἶπε: «Δὲν ἄκουσες ὅτι ἀνεκήρυξε τὸν ἑαυτόν του βασιλιᾶ ὁ Ἀδωνίας, ὁ υἱὸς τῆς Ἀγγίθ; Καὶ τοῦτο ἔγινε, ἐνῷ ὁ κύριός μας ὁ Δαβὶδ δὲν γνωρίζει τίποτε διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό!

Καὶ τώρα ἄκουσε μίαν συμβουλήν, ποὺ θὰ σοῦ δώσω, διὰ νὰ ἠμπορέσῃς νὰ σώσῃς τὴν ζωήν σου καὶ τὴν ζωὴν τοῦ παιδιοῦ σου, τοῦ Σολομῶντος.

Διὰ τοῦτο ἔλα, σὲ παρακαλῶ, τώρα νὰ σοῦ δώσω συμβουλήν, ὥστε νὰ ἠμπορέσῃς νὰ σώσῃς τὴν ζωήν σου καὶ τὴν ζωὴν τοῦ υἱοῦ σου, τοῦ Σολομῶντος.

Πήγαινε ἀμέσως πρὸς τὸν βασιλέα Δαυῒδ καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτὸν τὰ ἑξῆς· Κύριέ μου, βασιλεῦ, σὺ δὲν ὡρκίσθης εἰς ἐμὲ τὴν δούλην σου λέγων ὅτι τὸ παιδί σου, ὁ Σολομών, θὰ βασιλεύσῃ ὕστερα ἀπὸ ἐμὲ καὶ αὐτὸς θὰ καθήσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου μου; Διατί λοιπὸν τώρα ἐβασίλευσεν ὁ Ἀδωνίας;

Πήγαινε ἀμέσως καὶ παρουσιάσου ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλιᾶ Δαβίδ, μίλησέ του καὶ εἰπέ του τὰ ἑξῆς: «Σύ, κύριέ μου, βασιλιᾶ, δὲν ὠρκίσθηκες εἰς τὴν δούλην σου καὶ δὲν μοῦ εἶπες ὅτι μετὰ ἀπὸ ἐμὲ θὰ βασιλεύσῃ ὁ υἱός σου Σολομὼν καὶ αὐτὸς θὰ ἀνέβη καὶ θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου; Τότε, πῶς ἔγινε τώρα καὶ ἀνεκήρυξε τὸν ἑαυτόν του βασιλιᾶ ὁ Ἀδωνίας;».

Τὴν ὥραν δέ, κατὰ τὴν ὁποίαν σὺ θὰ ὁμιλῇς ἐκεῖ μὲ τὸν βασιλέα, θὰ ἔλθω καὶ ἐγὼ ἔπειτα ἀπὸ σὲ καὶ θὰ ἐπιβεβαιώσω τὰ λόγια σου».

Ἀκόμη ὁ Νάθαν ἐπρόσθεσε: «Καὶ νά· ἐνῷ ἐσὺ θὰ συνομιλῇς ἐκεῖ μαζὶ μὲ τὸν βασιλιᾶ, θὰ ἔλθω καὶ ἐγὼ μετὰ ἀπὸ σὲ καὶ θὰ ἐπιβεβαιώσω τὰ λόγιά σου».

Ἡ Βηρσαβεὲ εἰσῆλθεν εἰς τὸ δωμάτιον, ὅπου εὑρίσκετο ὁ βασιλεύς, ὁ ὁποῖος ἦτο πολὺ προχωρημένος πλέον εἰς τὴν ἡλικίαν καὶ διὰ τοῦτο ἐξυπηρετεῖτο ἀπὸ τὴν Ἀβισὰγ τὴν Σωμανίτιδα.

Ἡ Βηρσαβεὲ ἐπῆγε καὶ παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλιᾶ, εἰς τὸν κοιτῶνα του. Ὁ βασιλιᾶς ἦταν πάρα πολὺ γέρων· καὶ διὰ τοῦτο ἡ Ἀβισὰγ ἡ Σωμανῖτις ἐφρόντιζε καὶ ὑπηρετοῦσε τὸν βασιλιᾶ.

Ἡ Βηρσαβεὲ ἔσκυψε καὶ προσεκύνησε τὸν βασιλέα. Ἐκεῖνος δὲ τὴν ἠρώτησε· «τί σοῦ συμβαίνει;»

Ἡ Βηρσαβεὲ ἔσκυψε, ἔκαμε ἐδαφιαίαν μετάνοιαν καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλιᾶ. Καὶ ὁ βασιλιᾶς τὴν ἐρώτησε: «Τί σοῦ συμβαίνει; Τί ἐπιθυμεῖς;»

Ἡ Βηρσαβεὲ ἀπήντησε· «κύριέ μου βασιλεῦ, σὺ ὡρκίσθης εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου καὶ ὑπεσχέθης εἰς ἐμὲ τὴν δούλην σου εἰπών: Τὸ παιδί σου, ὁ Σολομών, θὰ βασιλεύσῃ ἔπειτα ἀπὸ ἐμέ. Αὐτὸς θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου.

Ἡ Βηρσαβεὲ τοῦ ἀπάντησε: «Κύριέ μου, βασιλιᾶ, σὺ ὡρκίσθης εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου καὶ ὑπεσχέθης εἰς ἐμὲ τὴν δούλην σου τοῦτο· «ὁ υἱός σου, ὁ Σολομών, θὰ βασιλεύσῃ μετὰ ἀπὸ ἐμὲ καὶ αὐτὸς θὰ ἀνέβη καὶ θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου».

Καὶ ἰδοὺ τώρα ὁ Ἀδωνίας ἀνεκηρύχθη βασιλεύς, χωρὶς σύ, κύριέ μου καὶ βασιλεῦ, νὰ πληροφορηθῇς τὸ γεγονός.

Καὶ ὅμως τώρα, νά· ὁ Ἀδωνίας ἀνεκήρυξεν ἤδη τὸν ἑαυτόν του βασιλιᾶ· καὶ σύ, κύριέ μου, βασιλιᾶ, δὲν γνωρίζεις τίποτε διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό.

Ἐκεῖνος ἐθυσίασε μοσχάρια, ἀρνιὰ καὶ πολυάριθμα πρόβατα καὶ προσεκάλεσεν ἐκεῖ ὅλους τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, ὅπως ἐπίσης τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ, τὸν ἀρχιστράτηγον Ἰωάβ· τὸν Σολομῶντα ὅμως, τὸν υἱόν σου, δὲν τὸν ἐκάλεσε.

Ὁ Ἀδωνίας ἐθυσίασε μοσχάρια καὶ ἀρνιὰ καὶ πρόβατα πάρα πολλὰ καὶ προσεκάλεσε ὅλους τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλιᾶ καὶ τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ καὶ τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ στρατοῦ Ἰωάβ· ὅμως τὸν δοῦλον σου (τὸν υἱόν σου) Σολομώντα δὲν τὸν προσεκάλεσε.

Πρὸς σὲ δέ, κύριέ μου βασιλεῦ, εἶναι ἐστραμμένοι οἱ ὀφθαλμοὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διὰ νὰ ἀναγγείλῃς εἰς αὐτοὺς ποῖος πράγματι θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον σου ἔπειτα ἀπὸ σέ.

Ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, πρὸς σέ, κύριέ μου, βασιλιᾶ, εἶναι στραμμένα τὰ μάτια ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν, διὰ νὰ τοὺς ἀνακοινώσῃς ποιὸς θὰ σὲ διαδεχθῇ, ποιὸς θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον σου τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλιᾶ, μετὰ ἀπὸ σέ.

Ἐὰν δὲ ὁ κύριός μου καὶ ὁ βασιλεὺς κοιμηθῇ καὶ προστεθῇ εἰς τοὺς προπάτορας αὐτοῦ, θελήσῃ δὲ ὁ υἱός μου ὁ Σολομὼν νὰ διεκδικήσῃ τὸν θρόνον, τότε αὐτὸς καὶ ἐγὼ θὰ θεωρηθῶμεν ὡς ἔνοχοι».

Διαφορετικά, ὅπως ἐξελίχθησαν τὰ γεγονότα, ἐὰν δὲν ὁρίσῃς ὡς διάδοχόν σου τὸν Σολομῶντα, θὰ συμβῇ τοῦτο: Ὅταν θὰ ἀποθάνῃς σὺ ὁ κύριός μου, ὁ βασιλιᾶς, καὶ θὰ προστεθῇς εἰς τοὺς προπάτορές σου, ποὺ ἀπέθαναν πρὶν ἀπὸ σέ, ἐγὼ καὶ ὁ υἱός μου Σολομὼν θὰ ὑποστῶμεν κακὴν μεταχείρισιν ὡς ἐπαναστάται καὶ θὰ ἐκτελεσθῶμεν ὡς προδόται».

Καὶ ἰδού, ἐνῶ ἀκόμη αὐτὴ ὠμιλοῦσε μὲ τὸν βασιλέα, ἔφθασεν ὁ προφήτης Νάθαν.

Καὶ νά· ἐνῷ ἀκόμη ἡ Βηρσαβεὲ συνωμιλοῦσε μὲ τὸν βασιλιᾶ Δαβίδ, ἔφθασε καὶ ὁ προφήτης Νάθαν εἰς τὸ παλάτι.

Ἀνήγγειλαν εἰς τὸν βασιλέα· «ἰδού, ὁ Νάθαν ὁ προφήτης ἦλθε». Ἐξῆλθεν ἡ Βηρσαβεὲ καὶ ὁ Νάθαν εἰσῆλθε καὶ παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, προσεκύνησεν αὐτόν, κύψας τὸ πρόσωπόν του μέχρις ἐδάφους.

Καὶ οἱ ὑπηρέται ἀνήγγειλαν τὸ γεγονὸς εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ τοῦ εἶπαν: «Νά· ἦλθεν εἰς τὸ παλάτι ὁ προφήτης Νάθαν». Καὶ (ἀφοῦ ἐβγῆκε ἡ Βηρσαβεέ) ὁ Νάθαν παρουσιάσθη ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλιᾶ, ἔσκυψε, ἔκαμε ἐδαφιαίαν μετάνοιαν καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλιᾶ μὲ τὸ πρόσωπόν του εἰς τὴν γῆν.

Ὁ Νάθαν ἠρώτησε· «Κύριέ μου βασιλεῦ, σὺ ἀπεφάσισες καὶ ἀνήγγειλες, ὅτι ὁ Ἀδωνίας θὰ βασιλεύσῃ ἔπειτα ἀπὸ σὲ καὶ θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον σου;

Κατόπιν ὁ Νάθαν ἐρώτησε τὸν Δαβίδ: «Κύριέ μου, βασιλιᾶ, σὺ ἀπεφάσισες καὶ εἶπες ὅτι ὁ Ἀδωνίας θὰ ἀνακηρυχθῇ βασιλιᾶς μετὰ ἀπὸ ἐμὲ καὶ ὅτι αὐτὸς θὰ ἀνέβη καὶ θὰ καθήσῃ ὡς διάδοχος εἰς τὸν θρόνον μου;

Διότι αὐτὸς σήμερον κατέβηκε καὶ ἐθυσίασε μοσχάρια, ἀρνιὰ καὶ πρόβατα πολυάριθμα, προσεκάλεσεν ἐκεῖ ὅλους τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ στρατοῦ καὶ τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ. Καὶ ἰδοὺ ἐκεῖνοι τρώγουν καὶ πίνουν μαζῆ του καὶ ἀνακράζουν· Ζήτω ὁ βασιλεὺς Ἀδωνίας.

Διότι συνέβη τοῦτο: Σήμερα ὁ Ἀδωνίας κατέβηκε (εἰς τὴν πηγὴν Ρωγήλ) καὶ ἐθυσίασε μοσχάρια καὶ ἀρνιὰ καὶ πρόβατα πάρα πολλὰ καὶ προσεκάλεσεν ὅλους τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλιᾶ καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ στρατοῦ καὶ τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ. Καὶ νά· ὅλοι αὐτοὶ τώρα τρώγουν καὶ πίνουν μαζί του καὶ ἐφώναξαν: «Ζήτω ὁ βασιλιᾶς Ἀδωνίας!»

Ἐμὲ δὲ τὸν δοῦλον σου καὶ τὸν Σαδὼκ τὸν ἀρχιερέα, τὸν Βαναίαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαὲ καὶ τὸν Σολομῶντα τὸν υἱόν σου δὲν ἐκάλεσεν.

Ἐνῷ ἐμένα τὸν δοῦλον σου καὶ τὸν ἀρχιερέα Σαδὼκ καὶ τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, καὶ τὸν δοῦλον σοῦ Σολομῶντα δὲν μᾶς προσεκάλεσε.

Ἐὰν τὸ πρᾶγμα αὐτὸ ἔγινε κατόπιν ἐντολῆς τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως, πῶς δὲν μοῦ τὸ κατέστησες γνωστόν, ὥστε νὰ γνωρίζω καὶ ἐγὼ ὁ δοῦλος σου, ποῖος θὰ καθίσῃ εἰς τὸν θρόνον τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως ἔπειτα ἀπὸ αὐτόν;»

Ἐρωτῶ λοιπόν: Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη πράγματι μὲ τὴν ἔγκρισιν καὶ τὴν διαταγὴν τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλιᾶ; Ἀλλὰ τότε πῶς δὲν ἐφανέρωσες καὶ εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου ποιὸς θὰ διαδεχθῇ καὶ θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλιᾶ, ὑστέρα ἀπὸ αὐτόν;»

Ἀπεκρίθη ὁ Δαυῒδ καὶ εἶπε· «φωνάξατε νὰ ἔλθῃ ἡ Βηρσαβεέ». Ἡ Βηρσαβεὲ εἰσῆλθε καὶ ἐστάθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ ἀπάντησε εἰς τὸν Νάθαν καὶ εἶπε: «Φωνάξετε νὰ ἔλθῃ ἐδῶ ἡ Βηρσαβεέ». Καὶ ἡ Βηρσαβεέ, ποὺ εἶχεν ἀποσυρθῆ, ὅταν ἐμπῆκε εἰς τὸν κοιτῶνα τοῦ Δαβὶδ ὁ Νάθαν, ἐμπῆκε εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ βασιλιᾶ καὶ παρουσιάσθη ἐμπρός του.

Ὁ βασιλεὺς ἐνώπιον αὐτῆς καὶ τοῦ Νάθαν ὡρκίσθη καὶ εἶπεν· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον καὶ Θεόν, ὁ ὁποῖος μέχρι σήμερον ἐγλύτωσε τὴν ζωήν μου ἀπὸ πολλοὺς καὶ διαφόρους κινδύνους,

Τότε ὁ βασιλιᾶς ὡρκίσθη εἰς τὴν Βηρσαβεὲ καὶ εἶπεν: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζωντανὸν Κύριον, τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἐφύλαξε καὶ ἐγλύτωσε μέχρι σήμερα τὴν ζωήν μου ἀπὸ ὅλους τοὺς κινδύνους·

ὅτι, ὅπως ὑπεσχέθην εἰς σὲ ὁρκισθεὶς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ λέγων, ὅτι ὁ Σολομών, ὁ υἱός σου, θὰ βασιλεύσῃ ἔπειτα ἀπὸ ἐμὲ καὶ αὐτὸς θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου ὡς διάδοχός μου, ἔτσι σοῦ λέγω καὶ τώρα, ὅτι τοῦτο θὰ κάμω κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν».

ὅπως σου ὠρκίσθηκα εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ σοῦ ὑποσχέθηκα ὅτι ὁ Σολομών, ὁ υἱός σου, θὰ ἀνακηρυχθῇ βασιλιᾶς μετὰ ἀπὸ ἐμὲ καὶ ὅτι αὐτὸς θὰ καθήσῃ εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον ὡς διάδοχός μου, τὸ ἴδιον σοῦ ὑπόσχομαι μὲ ὅρκον καὶ τώρα· ἔτσι θὰ κάμω καὶ τὴν ἡμέραν αὐτήν».

Ἡ Βηρσαβεὲ ἔσκυψε τὸ πρόσωπόν της μέχρις ἐδάφους, προσεκύνησε τὸν βασιλέα καὶ εἶπε· «εἴθε νὰ ζῇ ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς Δαυῒδ αἰωνίως».

Τότε ἡ Βηρσαβεὲ γεμᾶτη εὐγνωμοσύνην πρὸς τὸν Δαβὶδ ἔσκυψε, ἔκαμε ἐδαφιαίαν μετάνοιαν καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλιᾶ μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν καὶ εἶπεν: «Εἴθε νὰ ζῇ ὁ κύριός μου, ὁ βασιλιᾶς Δαβίδ, πάντοτε, αἰωνίως!»

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ εἶπε· «καλέσατε νὰ παρουσιασθοῦν ἐνώπιόν μου ὁ ἀρχιερεὺς Σαδώκ, ὁ προφήτης Νάθαν, ὁ Βαναίας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ». Αὐτοὶ δὲ καὶ παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ εἶπε: «Φωνάξετε νὰ ἔλθῃ ἐδῶ ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ καὶ ὁ προφήτης Νάθαν καὶ ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ». Καὶ ὅταν αὐτοὶ ἐμπῆκαν εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ βασιλιᾶ καὶ παρουσιάσθησαν ἐμπρός του,

Ὁ βασιλεὺς εἶπε πρὸς αὐτούς· «πάρετε μαζῆ σας τὴν σωματοφυλακὴν ἐμοῦ τοῦ κυρίου σας καὶ ἀναβιβάσατε εἰς τὴν ἰδικήν μου ἡμίονον τὸν υἱόν μου τὸν Σολομῶντα καὶ ὁδηγήσατε αὐτὸν εἰς τὴν Γιών.

ὁ βασιλιᾶς τοὺς εἶπε: «Παραλάβετε μαζί σας τὴν βασιλικὴν φρουρὰν ἐμοῦ τοῦ κυρίου σας καὶ ἀνεβάσετε τὸν υἱόν μου Σολομώντα εἰς τὴν ἰδικήν μου ἡμίονον καὶ συνοδεύοντάς τον κατεβάσετέ τον εἰς τὴν Γιών.

Ἐκεῖ ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ ἐνώπιον καὶ τοῦ προφήτου Νάθαν ἂς χρίσῃ αὐτὸν ὡς βασιλέα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Κατόπιν μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα σαλπίσατε καὶ διαλαλήσατε· Ζήτω ὁ βασιλεὺς Σολομών.

Ἐκεῖ ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ καὶ ὁ προφήτης Νάθαν ἂς τὸν χρίσουν βασιλιᾶ τῶν Ἰσραηλιτῶν· ὕστερα νὰ σαλπίσετε χαρούμενα μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα καὶ νὰ φωνάξετε: «Ζήτω ὁ βασιλιᾶς Σολομών!»

Αὐτὸς θὰ καθήσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου μου καὶ θὰ βασιλεύσῃ ἀντὶ ἐμοῦ. Ἐγὼ ἔδωσα τὴν ἐντολὴν νὰ εἶναι αὐτὸς ἄρχων εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα».

Κατόπιν ὁ Σολομὼν θὰ ἀνέβη καὶ θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου καὶ θὰ βασιλεύση ἀντὶ ἐμοῦ. Ἐγὼ ἔδωσα διαταγὴν νὰ ἀνακηρυχθῇ αὐτὸς βασιλιᾶς καὶ νὰ εἶναι ἡγεμόνας ὅλου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ (καὶ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τῶν Ἰουδαίων)».

Ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἀπεκρίθη καὶ εἶπε εἰς τὸν βασιλέα· «ἂς γίνῃ, ὅπως διέταξεν ὁ βασιλεύς. Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως ἂς ἐπαληθεύσῃ καὶ ἂς πραγματοποίησῃ τοὺς λόγους σου.

Τότε ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἀπεκρίθη εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ εἶπε: «Ἂς γίνῃ ἔτσι, ὅπως διέταξεν ὁ βασιλιᾶς! Εἴθε ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλιᾶ, νὰ ἐπιβεβαιώσῃ καὶ νὰ στερεώσῃ τὰ λόγια σου αὐτά.

Εἴθε δέ, ὅπως Κύριος ὁ Θεὸς ἦτο μαζῆ μὲ τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα, κατὰ παρόμοιον τρόπον νὰ εἶναι μαζῆ μὲ τὸν Σολομῶντα, καὶ νὰ δοξάσῃ τὴν βασιλείαν του περισσότερον ἀπὸ τὴν βασιλείαν τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως Δαυΐδ».

Ὅπως ὁ Κύριος ἦταν μαζὶ μὲ τὸν κύριόν μου, τὸν βασιλιᾶ, εἴθε νὰ εἶναι ἔτσι καὶ μαζὶ μὲ τὸν Σολομῶντα καὶ ἂς δοξάσῃ καὶ ἂς κάμῃ εὐτυχισμένην τὴν βασιλείαν του περισσότερον ἀπὸ τὴν βασιλείαν τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλιᾶ Δαβίδ».

Πράγματι ὁ ἀρχιερεὺς Σαδώκ, ὁ προφήτης Νάθαν καὶ ὁ Βαναίας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ βασιλικὴ φρουρά, ποὺ ἀπετελεῖτο ἀπὸ τὰ Χερεθὶ καὶ Φελεθί, ἦλθον. Αὐτοὶ ἐβοήθησαν καὶ ἐκάθησεν εἰς τὴν ἡμίονον τοῦ βασιλέως Δαυῒδ ὁ Σολομὼν καὶ ὡδήγησαν αὐτὸν εἰς τὴν Γιών.

Καὶ ἦλθαν ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ καὶ ὁ προφήτης Νάθαν καὶ ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, καὶ οἱ σωματοφύλακες τοῦ βασιλιᾶ, ὁ Χερεθὶ καὶ ὁ Φελεθί. Αὐτοὶ ἐβοήθησαν, ὥστε ὁ Σολομὼν νὰ ἀνέβη καὶ νὰ καβαλλικεύσῃ εἰς τὴν ἡμίονον τοῦ βασιλιᾶ Δαβὶδ καὶ τὸν ἔφεραν συνοδεύοντές τον εἰς τὴν Γιών.

Ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ ἐπῆρε τὴν κερατίνην φιάλην, ἡ ὁποία περιεῖχεν ἱερὸν ἔλαιον ἀπὸ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἔχρισε τὸν Σολομῶντα. Κατόπιν ἐσάλπισε μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα καὶ ὅλος ὁ παριστάμενος λαὸς ἐφώναζε· Ζήτω ὁ βασιλεὺς ὁ Σολομών.

Ἐκεῖ ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ ἐπῆρε τὸ κεράτινον δοχεῖον, ποὺ περιεῖχε ἅγιον λάδι, ἀπὸ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἔχρισε τὸν Σολομώντα. Κατόπιν ἐσάλπισε χαρούμενα μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα καὶ ὅλος ὁ λαός (ποὺ εὑρίσκετο ἐκεῖ) ἐφώναξε: «Ζήτω ὁ βασιλιᾶς Σολομών!»

Ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἀνεγνώρισε καὶ ἠκολούθησε τὸν Σολομῶντα ὡς βασιλέα. Οἱ Ἰσραηλῖται ἐχόρευσαν τότε πολλοὺς χοροὺς καὶ διεσκέδασαν μὲ χαρὰν μεγάλην ζητωκραυγάζοντες, ὥστε σὰν νὰ ἐσείετο καὶ νὰ ἐσχίζετο ἡ γῆ ἀπὸ τὰς φωνὰς αὐτῶν.

Ὅλος ὁ λαὸς ἀνεγνώρισε τὸν νέον βασιλιᾶ· καὶ ἀνέβησαν ὅλοι ἀπὸ τὴν πεδιάδα (ὅπου εὑρίσκετο ἡ Γιών) εἰς τὴν ἀκρόπολιν τῆς Σιών, ἀκολουθοῦντες τὸν Σολομῶντα· καὶ ὅλοι ἐχόρευαν πολλοὺς χοροὺς καὶ ἐπανηγύριζαν μὲ μεγάλην χαρὰν καὶ πανηγυρισμοὺς τόσον πολύ, ὥστε ἔσπασε ἡ γῆ ἀπὸ τοὺς ἀλαλαγμοὺς καὶ τὶς ζητωκραυγὲς τῆς χαρᾶς των!

Ὁ Ἀδωνίας καὶ ὅλοι οἱ ἐπίσημοι ἄνδρες, ποὺ ἦσαν μαζῆ του, ἤκουσαν αὐτὸν τὸν θόρυβον, ὅταν πλέον εἶχε τελειώσει τὸ συμπόσιόν των. Ὁ δὲ Ἰωάβ, ὅταν ἤκουσε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, ἠρώτησε· «τί σημαίνουν αἱ κραυγαὶ αὐταί, ἀπὸ τὰς ὁποίας ἀντηχεῖ ὁλόκληρος ἡ πόλις;»

Ὁ Ἀδωνίας καὶ ὅλοι οἱ ἐπίσημοι καλεσμένοι του ἄκουσαν τὸν μεγάλον αὐτὸν θόρυβον, μόλις εἶχαν τελειώσει τὸ συμπόσιόν των. Ὅταν δὲ ὁ στρατηγὸς Ἰωὰβ ἄκουσε τὸ σάλπισμα τῆς κερατίνης σάλπιγγος, εἶπε: «Τὶ σημαίνουν ὅλες αὐτὲς οἱ φωνὲς καὶ ὁ θόρυβος τῆς πόλεως, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τόσην ἀναταραχήν;»

Ἐνῶ δὲ ἔλεγεν αὐτά, ἰδοὺ ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Ἀβιάθαρ, προσῆλθεν εἰς τὴν συγκέντρωσιν αὐτὴν καὶ ὁ Ἀδωνίας τοῦ εἶπεν· «ἔλα, διότι εἶσαι γενναῖος ἄνθρωπος καὶ ἀσφαλῶς ἀγγελιαφόρος καλῶν εἰδήσεων».

Ἐνῷ δὲ τὰ ἔλεγε αὐτά, νά· κατέφθασεν ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Ἀβιάθαρ, εἰς τὸν τόπον τοῦ συμποσίου. Καὶ ὁ Ἀδωνίας τοῦ εἶπεν: «Ἔλα, πλησίασε· διότι εἶσαι γενναῖος ἄνδρας καὶ εἶσαι ἀσφαλῶς κομιστὴς καλῶν καὶ χαρούμενων εἰδήσεων».

Ὁ Ἰωνάθαν ἀπήντησε καὶ εἶπε· «βεβαιότατα ὁ κύριος μας, ὁ βασιλεὺς Δαυΐδ, ἀνεκήρυξε τὸν Σολομῶντα ὡς βασιλέα.

Ὁ Ἰωνάθαν ἀπάντησε καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἀδωνίαν: «Βεβαιότατα! ὁ κύριός μας, ὁ βασιλιᾶς Δαβίδ, ἀνεκήρυξε βασιλιᾶ τὸν Σολομῶντα·

Ὁ βασιλεὺς ἔστειλε μαζῆ μὲ τὸν Σολομῶντα τὸν ἀρχιερέα Σαδώκ, τὸν προφήτην Νάθαν, τὸν Βαναίαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, τὴν βασιλικὴν φρουρὰν τῶν Χερεθὶ καὶ Φελεθί, οἱ ὁποῖοι ἐβοήθησαν τιμητικῶς νὰ ἀνεβῇ ὁ Σολομὼν εἰς τὴν βασιλικὴν ἡμίονον.

καὶ μάλιστα ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ ἔστειλε μαζί του τὸν ἀρχιερέα Σαδὼκ καὶ τὸν προφήτην Νάθαν καὶ τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, καὶ τοὺς Χερεθὶ καὶ Φελεθί, τὴν σωματοφυλακήν του, ὡς τιμητικὴν συνοδείαν· καὶ αὐτοὶ ἀνέβασαν καὶ ἐκάθισαν τὸν Σολομῶντα ἐπάνω εἰς τὴν ἡμίονον τοῦ βασιλιᾶ·

Ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ ἐνώπιον καὶ τοῦ προφήτου Νάθαν ἔχρισε τὸν Σολομῶντα βασιλέα εἰς τὴν Γιών. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐπέστρεψαν εὐφραινόμενοι εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅλη ἡ πόλις ἀντήχησεν ἀπὸ τὰς ζητωκραυγάς. Αὐταὶ εἶναι αἱ φωναὶ τὰς ὁποίας ἠκούσατε».

καὶ ἔχρισαν τὸν Σολομῶντα ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ καὶ ὁ προφήτης Νάθαν εἰς τὴν Γιὼν καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀνέβησαν εἰς τὴν ἀκρόπολιν τῆς Σιὼν μὲ τέτοιους καὶ τόσους πανηγυρισμοὺς χαρᾶς, ὥστε ἀντήχησεν ὅλη ἡ πόλις καὶ ἀνεστατώθη ἀπὸ τοὺς ἀλαλαγμοὺς καὶ τὶς ζητωκραυγές. Αὐτὲς εἶναι οἱ φωνὲς καὶ ὁ θόρυβος, ποὺ ἀκούσατε.

Ἔτσι ὁ Σολομὼν ἐκάθησεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον.

Καὶ κάτι ἄλλο· ὁ Σολομὼν ἀνέβη πλέον καὶ ἐκάθησεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον,

Ὅλοι δὲ οἱ αὐλικοὶ καὶ τὸ περιβάλλον τοῦ βασιλέως Δαυῒδ εἰσῆλθεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτοῦ, διὰ νὰ τὸν τιμήσουν καὶ τὸν δοξάσουν λέγοντες· «εἴθε ὁ Θεὸς νὰ δοξάσῃ τὸ ὄνομα τοῦ Σολομῶντος περισσότερον ἀπὸ τὸ ἰδικόν σου ὄνομα καὶ νὰ ἀναδείξῃ τὴν βασιλείαν του ἀνωτέραν ἀπὸ τὴν βασιλείαν τὴν ἰδικήν σου». Ὁ δὲ βασιλεὺς ηὐχαριστήθη καὶ προσεκύνησε ἀπὸ τὴν κλίνην του τὸν Θεόν.

καὶ ἐμπῆκαν εἰς τὸν βασιλικὸν κοιτῶνα ὅλοι οἱ αὐλικοὶ καὶ ἡ βασιλικὴ φρουρά, διὰ νὰ ὑποβάλουν τὰ σεβάσματά των, νὰ συγχαροῦν καὶ νὰ εὐχηθοῦν εἰς τὸν κύριόν μας, τὸν βασιλιᾶ Δαβίδ, καὶ τοῦ εἶπαν: «Εὐχόμεθα νὰ εὐλογήσῃ ὁ Θεός, νὰ δοξάσῃ καὶ νὰ κάμῃ εὐτυχισμένην τὴν βασιλείαν τοῦ Σολομῶντος περισσότερον ἀπὸ τὴν ἰδικήν σου βασιλείαν». Καὶ ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ γεμᾶτος εὐχαρίστησιν ἔσκυψε εὐλαβικὰ καὶ ὑπεκλίθη, ἐνῷ ἦταν εἰς τὸ κρεββάτι του, διὰ νὰ εὐχαριστήσῃ τοὺς αὐλικούς του διὰ τὰ καλά των λόγια καὶ νὰ ἀπευθύνῃ λόγους δοξολογίας εἰς τὸν Θεόν.

Ὁ βασιλεὺς ηὐχήθη κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ εἶπε· «δοξασμένος ἂς εἶναι Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος σήμερον ἔδωκεν ἀπὸ τοὺς υἱούς μου βασιλέα νὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου καὶ τὸν ὁποῖον βασιλέα βλέπω ἐγὼ μὲ τὰ ἴδια μου τὰ μάτια».

Ὁ βασιλιᾶς Δαβίδ (εὐχήθη λοιπὸν καί) εἶπε: «Ἂς εἶναι δοξασμένος καὶ εὐλογημένος ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος σήμερα εὐδόκησε νὰ ἀνεβάσῃ ἕνα ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους μου εἰς τὸν θρόνον μου ὡς διάδοχόν μου, γεγονὸς τὸ ὁποῖον ἀξιώνομαι νὰ βλέπω αὐτὴν τὴν στιγμὴν μὲ τὰ μάτιά μου!»

Κατόπιν αὐτῶν ὅλοι οἱ ἐπίσημοι προσκεκλημένοι τοῦ Ἀδωνίου ἐταράχθησαν καὶ διεσκορπίσθησαν καὶ ὁ καθένας ἐπῆρε τὸν δρόμον διὰ τὸ σπίτι του.

Εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς εἰδήσεως αὐτῆς, ποὺ ἔφερεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Ἀβιάθαρ, ὅλοι οἱ καλεσμένοι τοῦ Ἀδωνία ἐξεπλάγησαν, τὰ ἔχασαν, ἐτρομοκρατήθησαν καὶ διελύθησαν· ἐγκατέλειψαν τὴν συνωμοτικὴν ὁμάδα καὶ διεσκορπίσθησαν· ὁ καθένας ἐπῆρε μόνος του τὸν δρόμον διὰ τὸ σπίτι του.

Ὁ ἴδιος ὁ Ἀδωνίας ἐφοβήθη τὸν Σολομῶντα, ἐσηκώθη καὶ ἦλθεν εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ ἔπιασε τὰ κέρατα τοῦ θυσιαστηρίου.

Καὶ ὁ Ἀδωνίας ἐφοβήθη πάρα πολὺ τὸν Σολομῶντα καὶ ἐσηκώθη καὶ κατέφυγεν εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ ἐκρατήθη ἀπὸ τὰ ἱερὰ κέρατα (τίς γωνιές, ποὺ ἐξεῖχαν ὡς κέρατα) τοῦ θυσιαστηρίου.

Αὐτὸ ἀνέφεραν μερικοὶ εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ τοῦ εἶπαν· «ἰδού, ὁ Ἀδωνίας ἐφοβήθη τὸν βασιλέα Σολομῶντα καὶ κρατεῖ μὲ τὰ χέρια του τὰ κέρατα τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων λέγων· Ἂς μοῦ ὁρκισθῇ σήμερον ὁ Σολομών, ὅτι δὲν θὰ θανατώσῃ διὰ ρομφαίας ἐμέ, τὸν δοῦλον του».

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ ἀνεκοίνωσαν εἰς τὸν Σολομῶντα· τοῦ εἶπαν: «Νά· ὁ Ἀδωνίας ἐφοβήθη τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα καὶ κρατεῖ μὲ τὰ χέρια του τὰ ἱερὰ κέρατα τοῦ θυσιαστηρίου καὶ λέγει: «Ἂς μοῦ ὁρκισθῇ σήμερα ὁ βασιλιᾶς Σολομών, ὅτι δὲν θὰ θανατώσῃ μὲ τὴν ρομφαίαν ἐμένα, τὸν δοῦλον του».

Ὁ Σολομὼν εἶπεν· «ἐὰν εἰς τὸ μέλλον ἀναδειχθῇ καλὸς καὶ τίμιος ἄνθρωπος, οὔτε τρίχα δὲν θὰ πέσῃ ἀπὸ τὸ κεφάλι του. Ἐὰν ὅμως συλληφθῇ εἰς νέον ὀλίσθημα, θὰ καταδικασθῇ εἰς θάνατον».

Ὁ Σολομὼν ἀπάντησε: «Ἐὰν εἰς τὸ μέλλον δείξῃ καλὴν διαγωγὴν καὶ ἀποδειχθῇ ἀγαθὸς καὶ νομιμόφρων ἄνθρωπος, τότε δὲν θὰ πέσῃ ἀπὸ τὸ κεφάλι του οὔτε μία τρίχα, δὲν πρόκειται νὰ πάθη οὔτε τὴν παραμικρὰν βλάβην· ἐὰν ὅμως εὑρεθῇ παραβάτης καὶ ἔνοχος εἰς κάποιο καινούργιο παράπτωμα, τότε θὰ θανατωθῇ».

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἔστειλεν ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι κατέβασαν τὸν Ἀδωνίαν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων. Ἐκεῖνος παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως Σολομῶντος καὶ τὸν προσεκύνησεν. Ὁ δὲ Σολομὼν τοῦ εἶπε· «πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».

Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἔστειλεν ἀνθρώπους καὶ ἐκατέβασαν τὸν Ἀδωνίαν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, εἰς τὸ ὁποῖον ἦταν γαντζωμένος. Καὶ ὁ Ἀδωνίας ἦλθε καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλιᾶ Σολομώντα. Τότε ὁ Σολομὼν τοῦ εἶπε: «Πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».

Ἐπλησίασαν πλέον αἱ ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας ὁ Δαυῒδ θὰ ἀπέθνησκεν. Ἐκάλεσε τὸν Σολομῶντα καὶ κατὰ τρόπον ἐπίσημον τοῦ εἶπε·

Ὅταν ἐπλησίασαν οἱ ἡμέρες τοῦ θανάτου τοῦ Δαβίδ, ἐκάλεσε κοντά του τὸν υἱόν του Σολομῶντα, τοῦ ἔδωκε τὶς τελευταῖες παραγγελίες καὶ τοῦ εἶπεν:

«ἐγὼ ὁ Δαυῒδ βαδίζω τώρα τὸν δρόμον πρὸς τὸν θάνατον, τὸν ὁποῖον βαδίζουν καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς. Σὺ δὲ πρέπει νὰ ἀναδειχθῇς ἰσχυρὸς καὶ ἀνδρεῖος.

«Ἐπλησίασεν ὁ καιρὸς τοῦ θανάτου μου· θὰ βαδίσω καὶ ἐγὼ τὸν δρόμον, ποὺ ἀκολουθοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς. Σὺ λοιπὸν γίνε ἰσχυρὸς καὶ ἀγωνίζου σὰν ἄνδρας σταθερός, θαρραλέος καὶ ἀποφασιστικός.

Πρὸς τοῦτο θὰ προσπαθήσῃς καὶ θὰ καταβάλῃς κάθε φροντίδα νὰ φυλάξῃς ὅλα, ὅσα διέταξε Κύριος ὁ Θεός σου, νὰ πορεύεσαι εἰς τοὺς δρόμους, τοὺς ὁποίους αὐτὸς σοῦ ἐχάραξε. Αὐτὸ δὲ θὰ τὸ ἐπιτύχῃς, ἂν τηρῇς τὰς ἐντολάς του, τὰ δικαιώματά του καὶ τὰ κρίματά του, τὰ ὁποῖα εἶναι γραμμένα εἰς τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσέως. Ἔτσι ὅταν ζῇς καὶ πορεύεσαι, θὰ ἐνοήσῃς ὅλα ὅσα ἐγὼ σὲ διατάσσω νὰ κάμῃς.

Δι αὐτὸ πρέπει νὰ ἐργάζεσαι μὲ προσοχὴν ὅσα σοῦ ζητεῖ ὁ Κύριος καὶ Θεός σου καὶ νὰ βαδίζῃς τὸν δρόμον ποὺ σοῦ ὑπέδειξε. Τοῦτο θὰ τὸ ἐπιτύχῃς, ὅταν φυλάττῃς καὶ ὑπακούῃς τὶς ἐντολές του, τὰ δικαιώματα καὶ παραγγέλματά του καὶ τὶς κρίσεις καὶ ἀποφάνσεις, ὅπως αὐτὰ εἶναι γραμμένα εἰς τὸν Μωσαϊκὸν νόμον· ὅταν πορεύεσαι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, θὰ ἐννοήσῃς τὶ πρέπει νὰ κάμνῃς καὶ πῶς νὰ ἐνεργῇς εἰς κάθε περίπτωσιν· (θὰ ἐννοήσῃς ἀκόμη) καὶ ὅσα σοῦ δίδω ἐντολὴν νὰ κάμῃς.

Ἔτσι καὶ ὁ Κύριος θὰ ἐκπληρώσῃ τὴν ὑπόσχεσίν του, τὴν ὁποίαν ἔδωσε λέγων· Ἐὰν τὰ παιδιά σου προσέξουν τὴν πορείαν τῆς ζωῆς των καὶ βαδίζουν μὲ ὅλην αὐτῶν τὴν καρδίαν κατὰ ἀλήθειαν ἐνώπιόν μου, τότε δὲν θὰ ἐξολοθρευθῇ διάδοχός σου ἀπὸ τὸν βασιλικὸν θρόνον ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἐὰν ὑπακούῃς εἰς τὸν Κύριον, τότε καὶ ὁ Κύριος θὰ τηρήσῃ καὶ θὰ ἐδραιώσῃ τὴν ὑπόσχεσιν ποὺ ἔδωκε, ὅταν μοῦ εἶπεν· «ἐὰν οἱ ἀπόγονοί σου προσέξουν εἰς τὴν διαγωγήν των καὶ συμπεριφέρωνται ἀπέναντί μου μὲ πᾶσαν εἰλικρίνειαν καὶ πιστότητα καὶ μὲ ὅλην τὴν καρδίαν καὶ τὴν ψυχήν των, δὲν θὰ σοῦ λείψῃ διάδοχος ἀπὸ τὸν βασιλικὸν θρόνον (ἐπί) τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ».

Γνωρίζεις δὲ καὶ σὺ προσωπικῶς, ὅσα κακὰ ἔκαμε ἐναντίον μου ὁ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας. Ὅσα ἔκαμε ἐναντίον τῶν δύο στρατηγῶν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τοῦ Ἀβεννήρ, υἱοῦ τοῦ Νήρ, καὶ τοῦ Ἀμεσσαῒ υἱοῦ τοῦ Ἰεθέρ. Ἐφόνευσεν αὐτοὺς κατὰ τρόπον δολοφονικόν, ἔχυσεν ἀνδρεῖα αἵματα εἰς καιρὸν εἰρήνης καὶ ἔτσι τὸ ἀθῶον αἷμα τῶν θυμάτων του ἔτρεξεν εἰς τὴν ζώνην του, εἰς τὴν ζώνην τῆς ὀσφύος του καὶ εἰς τὰ ὑποδήματά του, ποὺ ἐφοροῦσεν εἰς τὰ πόδια του.

Καὶ κάτι ἄλλο· σὺ γνωρίζεις ἐπίσης ὅσα μοῦ ἔκαμεν ὁ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας· πῶς ἐφέρθη εἰς τοὺς δύο στρατηγοὺς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, εἰς τὸν Ἀβεννήρ, τὸν υἱὸν τοῦ Νήρ, καὶ εἰς τὸν Ἀμεσσαΐ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεθέρ. Τοὺς δύο αὐτοὺς (ἀθώους) στρατηγοὺς τοὺς ἐδολοφόνησε καὶ ἔχυσεν εἰς καιρὸν εἰρήνης τὰ αἵματα, ποὺ χύνονται εἰς καιρὸν πολέμου, καὶ τὰ αἵματα τῶν ἀθώων θυμάτων τοῦ ἔπεσαν εἰς τὴν ζώνην, ποὺ ἐφοροῦσε (ὁ δολοφόνος) εἰς τὴν μέσην του, καὶ εἰς τὰ παπούτσια, ποὺ ἐφοροῦσε εἰς τὰ πόδια του.

Θὰ πράξῃς καὶ θὰ φερθῇς ἀπέναντί του σύμφωνα μὲ τὴν σύνεσίν σου καὶ σοφίαν σου καὶ δὲν θὰ ἀποθάνῃ αὐτός, ὁ ἀσπρομάλλης γέρων, μὲ φυσικὸν θάνατον.

Δι’ αὐτὸ νὰ τὸν τιμωρήσῃς κατὰ τὴν σοφήν σου κρίσιν καὶ νὰ μὴ ἀφήσῃς τὴν λευκασμένην ἀπὸ τὰ γηρατειὰ κεφαλήν του νὰ μεταβῇ εἰς τὸν ἅδην μὲ φυσικὸν θάνατον· δὲν πρέπει ὁ δολοφόνος νὰ ἀποθάνῃ εἰρηνικὰ καὶ ἥσυχα· πρέπει νὰ ἔχῃ πρόωρον καὶ βίαιον θάνατον.

Εἰς τοὺς υἱοὺς ὅμως τοῦ Βερζελλί, ὁ ὁποῖος κατάγεται ἀπὸ τὴν Γαλαάδ, θὰ συμπεριφερθῇς μὲ πολλὴν καλωσύνην, διότι ἔτσι συμπεριεφέρθησαν καὶ αὐτοὶ ἀπέναντί μου, ὅταν ἐδραπέτευσα ἀπὸ τὴν πατρίδα μας φεύγων τὴν καταδίωξιν τοῦ ἀδελφοῦ σου, τοῦ Ἀβεσσαλώμ.

Ὅμως εἰς τοὺς υἱοὺς τοῦ Βερζελλὶ τοῦ Γαλααδίτου νὰ δείξῃς καλωσύνην καὶ εὐσπλαγχνίαν καὶ νὰ τοὺς κάμῃς ὁμοτραπέζους σοῦ· διότι ἔτσι, ὁμοτράπεζον ἔκαμε καὶ ἐμὲ ὁ πατέρας των, ὅταν ἐδραπέτευα κρυφὰ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ διὰ νὰ σωθῶ ἀπὸ τὸν μεγάλον κίνδυνον, ποὺ διέτρεχα ἀπὸ τὸν ἀδελφόν σου Ἀβεσσαλώμ.

Ἰδού, μαζῆ σου εὑρίσκεται ὁ Σεμεΐ, ὁ υἱὸς τοῦ Γηρά, ὁ Βενιαμίτης ἀπὸ τὴν πόλιν Βαουρίμ. Αὐτὸς ἀδίκως μὲ κατηράσθη μὲ φρικτὴν κατάραν κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔφευγα εἰς τὰς Παρεμβολάς. Αὐτὸς ὅμως ὁ ἴδιος κατὰ τὴν ἐπιστροφήν μου κατέβη εἰς προϋπάντησίν μου εἰς τὸν Ἰορδάνην ποταμόν. Ἐγὼ δὲ ὠρκίσθηκα εἰς αὐτὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ εἶπα· Διὰ τὴν ἔνοχον προτέραν διαγωγὴν δὲν θὰ διατάξω ἐγὼ νὰ σὲ ἐκτελέσουν μὲ ρομφαίαν.

Καὶ νά· μαζί σου εὑρίσκεται ἐπίσης ὁ Σεμεΐ, ὁ υἱὸς τοῦ Γηρά, ὁ Βενιαμίτης ἀπὸ τὴν πόλιν Βαουρίμ. Αὐτός (ὁ Σεμεΐ) μὲ κατηράσθη μὲ κατάραν σαρκαστικήν, πικρὴ καὶ σκληρὴ κατὰ τὴν ἡμέραν ποὺ ἐπήγαινα εἰς τὴν πόλιν Μαναΐμ (Παρεμβολάς) διὰ νὰ γλυτώσω ἀπὸ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ Ἀβεσσαλώμ. Ὅμως ὁ Σεμεῒ κατέβη διὰ νὰ μὲ συναντήσῃ καὶ μὲ προϋπαντήσῃ (ἀπὸ τοὺς πρώτους) εἰς τὸν Ἰορδάνην· τότε δὲ ὡρκίσθηκα εἰς αὐτὸν ὅρκον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ εἶπα: «Δὲν θὰ σὲ θανατώσω μὲ σπαθὶ διὰ τὴν προηγουμένην ὑβριστικὴν διαγωγήν σου πρὸς τὸ πρόσωπόν μου».

Σὺ ὅμως δὲν θὰ τὸν ἀφήσῃς ἀτιμώρητον. Εἶσαι σοφὸς καὶ γνωρίζεις, τί θὰ πράξῃς πρὸς αὐτόν, ὥστε μὲ βίαιον θάνατον νὰ στείλῃς τὸν ἀσπρομάλλην αὐτὸν εἰς τὸν τάφον»

Τώρα ὅμως σὺ δὲν πρέπει νὰ τὸν ἀθωώσῃς καὶ νὰ τὸν ἀφήσῃς ἀτιμώρητον· διότι σὺ εἶσαι ἄνθρωπος σοφὸς καὶ συνετὸς καὶ γνωρίζεις πῶς πρέπει νὰ τοῦ φερθῇς καὶ τί νὰ τοῦ κάμῃς, ὥστε νὰ στείλῃς καὶ νὰ κατεβάσῃς τὴν κεφαλήν του μὲ τὰ ἄσπρα της μαλλιὰ εἰς τὸν ἅδην μέσα εἰς τὸ αἷμα, ἀφοῦ τὸν ἀποκεφαλίσῃς».

Ὁ Δαυῒδ ἐκοιμήθη καὶ προσετέθη εἰς τοὺς προπάτορας αὐτοῦ. Ἐτάφη δὲ εἰς τὴν πόλιν Δαυΐδ.

Ἔτσι ἀπέθανεν ὁ Δαβὶδ καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν Δαβίδ, δηλαδὴ τὸν λόφον τῆς Σιών.

Τὰ ἔτη, κατὰ τὰ ὁποῖα ἐβασίλευσεν ὁ Δαυῒδ ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἦσαν τεσσαράκοντα. Ἑπτὰ ἔτη ἐβασίλευσεν εἰς τὴν Χεβρὼν καὶ τριάκοντα τρία ἔτη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἡ χρονικὴ διάρκεια, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Δαβὶδ ἐβασίλευσε μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἦταν σαράντα χρόνια· εἰς τὴν Χεβρὼν ἐβασίλευσεν ἑπτὰ χρόνια καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τριάντα τρία χρόνια.

Ὁ Σολομὼν ἐκάθισεν εἰς τὸν θρόνον τοῦ πατρός του Δαυῒδ εἰς ἡλικίαν δώδεκα ἐτῶν, ἡ δὲ βασιλεία του ἐτακτοποιήθη καὶ ἐστερεώθη πολύ.

Κατόπιν ὁ Σολομὼν ἐκάθησεν εἰς τὸν θρόνον τοῦ Δαβίδ, τοῦ πατέρα του, εἰς ἡλικίαν δώδεκα ἐτῶν καὶ ἡ βασιλεία του ἐστερεώθη καὶ ἐκραταιώθη πάρα πολύ.

Ὁ Ἀδωνίας, ὁ υἱὸς τῆς Ἀγγίθ, παρουσιάσθη πρὸς τὴν Βηρσαβεὲ τὴν μητέρα τοῦ Σολομῶντος καὶ τὴν προσεκύνησεν. Ἐκείνη τὸν ἠρώτησεν· «ἔρχεσαι δι’ εἰρηνικὸν σκοπόν;» Ἐκεῖνος ἀπήντησεν· «ὁ σκοπός μου εἶναι, εἰρηνικός.

Ὁ Ἀδωνίας, ὁ υἱὸς τῆς Ἀγγίθ, παρουσιάσθη εἰς τὴν Βηρσαβεέ, τὴν μητέρα τοῦ Σολομῶντος, καὶ τὴν ἐπροσκύνησε. Αὐτὴ δὲ τὸν ἐρώτησε: «Ἔρχεσαι μὲ φιλικὲς καὶ εἰρηνικὲς διαθέσεις;» Καὶ αὐτὸς τῆς ἀπάντησε: «Ναί, φιλικὲς καὶ εἰρηνικὲς εἶναι οἱ διαθέσεις μου».

Ἔχω νὰ ἀνακοινώσω κάτι πρὸς σέ». Ἐκείνη δὲ τοῦ εἶπε· «ὁμίλησε».

Καὶ ὁ Ἀδωνίας ἐπρόσθεσε: «Θέλω νὰ σοῦ πῶ κάτι τι». Ἡ Βηρσαβεὲ τοῦ εἶπε: «Πές μου το».

Ὁ Ἀδωνίας εἰπὲ πρὸς αὐτήν· «σὺ γνωρίζεις ὅτι εἰς ἐμέ, ὡς πρὸς πρεσβύτερον υἱὸν τοῦ Δαυΐδ, ἀνῆκεν ἡ βασιλεία καὶ πρὸς ἐμὲ ἐστράφησαν οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι καὶ μὲ ἀνεκήρυξαν βασιλέα των. Ὅμως ἡ βασιλεία αὐτὴ περιῆλθεν εἰς τὸν ἀδελφόν μου, διότι ὁ Κύριος ἠθέλησε νὰ περιέλθῃ εἰς αὐτόν.

Ὁ Ἀδωνίας τῆς εἶπε: «Σὺ γνωρίζεις ὅτι ἡ βασιλεία ἦταν ἰδική μου καὶ ὅτι ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἐστράφησαν πρὸς ἐμὲ καὶ ἐπερίμεναν νὰ γίνω ἐγὼ ὁ βασιλιᾶς των. Τὰ πράγματα ὅμως ἐξελίχθησαν διαφορετικὰ καὶ ἡ βασιλεία περιῆλθεν εἰς τὰ χέρια τοῦ ἀδελφοῦ μου (Σολομῶντος), διότι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἦταν νὰ γίνῃ αὐτὸς βασιλιᾶς.

Τώρα ὑποβάλλω πρὸς σὲ μίαν αἴτησιν, μίαν παράκλησιν. Μὴ ἀρνηθῇς νὰ τὴν ἀκούσῃς». Ἡ Βηρσαβεὲ τοῦ εἶπε· «ὁμίλησε».

Τώρα λοιπὸν θέλω νὰ σοῦ ὑποβάλω μίαν παράκλησιν καὶ μὴ μοῦ τὴν ἀρνηθῇς». Ἡ Βηρσαβεὲ τοῦ εἶπε: «Λέγε».

Ἐκεῖνος πονηρὰ σκεπτόμενος τῆς εἶπε· «εἶπε, σὲ παρακαλῶ, εἰς τὸν βασιλέα Σολομῶντα σύ, διότι θὰ σὲ ἀκούσῃ ἐκεῖνος μὲ εὐμένειαν καὶ προσοχήν, νὰ μοῦ δώσῃ ὡς σύζυγον τὴν Ἀβισὰγ τὴν Σωμανίτιδα».

Ὁ Ἀδωνίας τῆς εἶπε: «Μίλησε, σὲ παρακαλῶ, εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα (καὶ τοῦτο ἐπειδὴ γνωρίζω ὅτι δὲν θὰ σοῦ ἀρνηθῇ ὅ,τι θὰ τοῦ ζητήσῃς), ὥστε νὰ μοῦ δώσῃ τὴν Ἀβισὰγ τὴν Σωμανίτιδα ὡς σύζυγον».

Ἡ Βηρσαβεὲ ἀπονήρευτος ἀπήντησε· «πολὺ καλά. Ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω εἰς τὸν Σολομῶντα διὰ σέ».

Ἡ Βηρσαβεὲ τοῦ ἀπάντησε: «Πολὺ καλά· θὰ μιλήσω εἰς τὸν βασιλιᾶ διὰ σέ».

Ἡ Βηρσαβεὲ παρουσιάσθη πράγματι πρὸς τὸν βασιλέα Σολομῶντα, διὰ νὰ ὁμιλήσῃ πρὸς αὐτὸν περὶ τοῦ Ἀδωνίου. Ὁ βασιλεὺς ἠγέρθη, διὰ νὰ ἔλθῃ εἰς προϋπάντησίν της. Τὴν ἠσπάσθη μὲ στοργὴν καὶ κατόπιν ἐκάθησεν εἰς τὸν θρόνον του. Ἐπὶ δὲ τῇ εὐκαιρίᾳ ἐτέθη δεξιὰ ἄλλος θρόνος διὰ τὴν μητέρα τοῦ βασιλέως, ἡ ὁποία ἔτσι καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ.

Καὶ ἡ Βηρσαβεὲ παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα, διὰ νὰ τοῦ μιλήσῃ διὰ λογαριασμὸν τοῦ Ἀδωνία. Ὁ δὲ βασιλιᾶς ἐσηκώθη ἀπὸ σεβασμὸν πρὸς τὸ πρόσωπόν της ἀπὸ τὸν θρόνον του διὰ νὰ τὴν προϋπαντήσῃ καὶ τὴν ἐφίλησε μὲ στοργὴν καὶ (κατόπιν) ἐκάθησεν εἰς τὸν θρόνον του. Ἔπειτα ἐτοποθετήθη θρόνος διὰ τὴν μητέρα τοῦ βασιλιᾶ καὶ αὐτὴ ἐκάθησεν εἰς τὰ δεξιά του.

Ἡ Βηρσαβεὲ εἶπεν εἰς αὐτόν· «ζητῶ ἐγὼ ἀπὸ σὲ μίαν μικρὰν χάριν. Μὴ ἀρνηθῇς νὰ μοῦ τὴν ἐκπληρώσῃς». Ὁ βασιλεὺς τῆς εἶπε· «μητέρα μου, ζήτησέ μου ὅ,τι θέλεις καὶ ἐγὼ δὲν θὰ σοῦ τὸ ἀρνηθῶ».

Τότε ἡ Βηρσαβεὲ εἶπεν εἰς τὸν Σολομῶντα: «Μίαν μικρὰν παράκλησιν ἔχω (ἐγὼ) νὰ σοῦ κάμω, μὴ ἀρνηθῇς (σὲ παρακαλῶ) νὰ μοῦ τὴν ἰκανοποίησῃς». Ὁ βασιλιᾶς τῆς εἶπε: «Ζήτησε, μητέρα μου, διότι δὲν θὰ σοῦ τὴν ἀρνηθῶ».

Ἡ Βηρσαβεὲ εἶπε· «σὲ παρακαλῶ νὰ δοθῇ ἡ Ἀβισὰγ ἡ Σωμανῖτις ὡς σύζυγος εἰς τὸν ἀδελφόν σου τὸν Ἀδωνίαν».

Αὐτὴ δὲ τοῦ εἶπεν: «Ἂς δοθῇ, σὲ παρακαλῶ, ἡ Ἀβισὰγ ἡ Σωμανῖτις ὡς σύζυγος εἰς τὸν ἀδελφόν σου τὸν Ἀδωνίαν».

Ὁ βασιλεὺς Σολομών, ὁ ὁποῖος κατενόησε τὴν πονηρίαν τοῦ Ἀδωνίου, ἀπήντησε καὶ εἶπεν εἰς τὴν μητέρα του· «διατί σὺ ἐζήτησες τὴν Ἀβισὰγ σύζυγον διὰ τὸν Ἀδωνίαν; Εἶναι σὰν νὰ ἐζήτησες δι’ αὐτὸν τὴν βασιλείαν, ἀφοῦ θέλεις νὰ τοῦ δοθῇ ὡς σύζυγος ἐκείνη, ἡ ὁποία ἐχρημάτισε λευκὴ σύζυγος τοῦ βασιλέως Δαυΐδ. Γνωρίζεις δὲ ὅτι αὐτὸς ἀπὸ ἀπόψεως ἡλικίας εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ ἐμὲ καὶ πρὸς αὐτὸν ἔχει προσκολληθῆ ὁ Ἀβιάθαρ ὁ ἀρχιερεύς, ὁ δὲ ἀρχιστράτηγος Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, εἶναι φίλος καὶ σύμβουλός του».

Ἀλλ’ ὁ βασιλιᾶς Σολομών, ποὺ ἐκατάλαβε ἀμέσως τοὺς δολίους σκοποὺς τοῦ Ἀδωνία, ἀπάντησε καὶ εἶπεν εἰς τὴν μητέρα του: «Καὶ διατί ἐζητησες σὺ τὴν Ἄβισαγ ὣς σύζυγον διὰ τὸν Ἀδωνιαν; Μὲ τὴν αἴτησίν σου αὐτὴν εἶναι ὡς νὰ ἐζήτησες δι’ αὐτὸν τὸν βασιλικὸν θρόνον! Μήπως λησμονεῖς ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός μου καὶ μαζί του ἔχει συμμαχήσει ὁ ἀρχιερεὺς Ἀβιάθαρ, ὁ δὲ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, ὁ ἀρχιστράτηγος, εἶναι φίλος του;»

Τότε ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ὡρκίσθη εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἶπεν· «ἂς μὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεὸς μὲ οἰανδήποτε τιμωρίαν θέλει, ἂν δὲν τιμωρήσω τὸν Ἀδωνίαν, διότι κατὰ τρόπον πονηρὸν ὡμίλησεν ἐναντίον αὐτῆς ταύτης τῆς ζωῆς του μὲ τὸ νὰ ὑποβάλῃ τὴν δολίαν αὐτὴν αἴτησιν.

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν γεμᾶτος ἀγανάκτησιν καὶ ὀργήν, ἐπειδὴ διέβλεψε τὸ πονηρὸν σχέδιον τοῦ Ἀδωνία, ὡρκίσθη εἰς τὸν Κύριον καὶ εἶπε: «Ὁ Θεὸς εἴθε να στείλῃ ἐναντίον μου αὐτὸ τὸ κακὸν ἢ ἐκείνην τὴν τιμωρίαν, ἂς προσθέσῃ δὲ καὶ ἄλλα ἀκόμη περισσότερα κακὰ διὰ νὰ μὲ τιμωρήσῃ, ἂν δὲν τιμωρηθῇ ὁ Ἀδωνίας· διότι μὲ τὸ νὰ ζητήσῃ τέτοιο αἴτημα εἶπε λόγον ἐναντίον τῆς ἰδικῆς του ζωῆς.

Καὶ λοιπόν, ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον, ὁ ὁποῖος μὲ προητοίμασε καὶ μὲ ἔβαλεν εἰς τὸν θρόνον τοῦ Δαυῒδ τοῦ πατρός μου, ποὺ μοῦ ἔδωσε τὸν βασιλικὸν αὐτὸν οἶκον, ὅπως ὁ Κύριος ἐλάλησεν, ὁρκίζομαι ὅτι σήμερον θὰ θανατωθῇ ὁ Ἀδωνίας».

Δι’ αὐτὸ τώρα ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζωντανὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος μὲ ἐγκατέστησε καὶ μὲ ἐστερέωσε καὶ μὲ ἀνέβασε εἰς τὸν βασιλικὸν Θρόνον τοῦ πατέρα μου καὶ ὁ ὁποῖος ἑτοίμασε καὶ ἔδωκεν εἰς ἐμὲ καὶ τοὺς ἀπογόνους μου οἶκον βασιλικόν, ὅπως ὁ ἴδιος τὸ ὑπεσχέθη εἰς τὸν πατέρα μου, (ὁρκίζομαι λοιπὸν εἰς τὸν ζωντανὸν Κύριον) ὅτι σήμερα κιόλας θὰ θανατωθῇ ὁ Ἀδωνίας!»

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἔστειλε τὸν Βαναίαν, υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, διὰ νὰ ἐκτελέσῃ τὸν Ἀδωνίαν. Πράγματι κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐθανατώθη ὁ Ἀδωνίας.

Ὁ δὲ βασιλιᾶς Σολομὼν ἔδωκεν ἐντολὴν εἰς τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, (ὁ ὁποῖος) καὶ τὸν ἐσκότωσε. Καὶ πράγματι· ὁ Ἀδωνίας ἐφονεύθη ἐκείνην ἀκριβῶς τὴν ἡμέραν.

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν εἶπε πρὸς τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ· «σὺ πήγαινε εἰς τὴν Ἀναθὼθ καὶ μένε ἐκεῖ εἰς τὸν ἀγρόν σου, διότι εἶσαι ἄξιος θανάτου κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν. Ὅμως δὲν θὰ σὲ φονεύσω, διότι μετέφερες τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, καθ’ ὃν χρόνον ἐζοῦσεν ἀκόμη ὁ πατήρ μου, καὶ διότι ὑπέστης καὶ σὺ ὅλας τὰς ταλαιπωρίας, τὰς ὁποίας ὑπέστη καὶ ὁ πατήρ μου».

Εἰς τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ εἶπεν ὁ βασιλιᾶς Σολομών: «Σὺ πήγαινε εἰς τὴν Ἀναθὼθ καὶ μένε εἰς τὸ χωράφι σου, διότι εἶσαι ἄξιος θανάτου κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν· ἀλλὰ δὲν θὰ σὲ θανατώσω τώρα, διότι ἐβάστασες καὶ μετέφερες τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, ὅταν ἤσουν μὲ τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, καὶ ἀκόμη διότι σὺ ἐσυγκακουχήθης καὶ ἐβασανίσθης εἰς ὅλα, ὅσα ἐκακουχήθη καὶ ἐταλαιπωρήθη ὁ πατέρας μου!»

Ὁ Σολομὼν ἐξεδίωξε τὸν Ἀβιάθαρ, ὥστε νὰ μὴ εἶναι πλέον αὐτὸς ἀρχιερεύς τοῦ Κυρίου, καὶ ἔτσι ἐξεπληρώθη ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον εἶπε διὰ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἡλί εἰς Σηλώμ.

Ἔτσι ὁ Σολομὼν ἔδιωξε τὸν Ἀβιάθαρ, ὥστε νὰ μὴ εἶναι πλέον αὐτὸς ἀρχιερεὺς τοῦ Κυρίου· μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐπραγματοποιήθη ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον εἶχε προλαλήσει διὰ τὴν οἰκογένειαν τοῦ ἀρχιερέως Ἡλὶ εἰς τὴν Σηλώμ.

Ὁ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, ὁ ὁποῖος ἦτο μὲ τὸ μέρος τοῦ Ἀδωνίου καὶ ὄχι μὲ τὸ μέρος τοῦ Σολομῶντος, ἐπληροφορήθη τὴν ἐκδίωξιν καὶ τὸν περιορισμὸν τοῦ Ἀβιάθαρ καὶ ἐφοβήθη. Κατέφυγε, λοιπόν, εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἐκρατήθη ἀπὸ τὰς ἐξοχὰς τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων.

Ἡ φήμη καὶ ἡ πληροφορία (διὰ τὴν ἐκδίωξιν τοῦ ἀρχιερέως Ἀβιάθαρ) ἔφθασεν εἰς τὰ αὐτιὰ τοῦ Ἰωάβ, τοῦ υἱοῦ τῆς Σαρουΐας, (διότι ὁ στρατηγὸς Ἰωὰβ εἶχεν ἀκολουθήσει τὸν Ἀδωνίαν καὶ δὲν ἐπῆγε μὲ τὸ μέρος τοῦ Σολομῶντος)· ἐπειδὴ δὲ ὁ Ἰωὰβ ἐφοβήθη τὴν τιμωρίαν τοῦ Σολομῶντος, κατέφυγεν εἰς τὴν Σκηνὴν τὸν Μαρτυρίου (τοῦ Κυρίου) καὶ ἐκρατήθη ἀπὸ τὰ ἱερὰ κέρατα (τίς γωνιές, ποὺ ἐξεῖχαν ὡς κέρατα) τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων.

Ἀνήγγειλαν εἰς τὸν Σολομῶντα τὸ γεγονὸς καὶ εἶπαν, ὅτι ὁ Ἰωὰβ ἔχει καταφύγει εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Κυρίου καὶ ἰδοὺ κρατεῖ ἐκεῖ τὰ κέρατα τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων. Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἔστειλεν ἄνθρωπον πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ τοῦ εἶπε· «τί σοῦ συνέβη; Διατί κατέφυγες εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων;» Ὁ Ἰωὰβ ἀπήντησεν· «ἐφοβήθην ἀπὸ σὲ καὶ κατέφυγον πρὸς τὸν Κύριον». Ὁ Σολομὼν ἔστειλε τότε τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, καὶ τοῦ εἶπε· «πήγαινε καὶ θανάτωσε τὸν Ἰωὰβ καὶ θάψε τον».

Ἀνήγγειλαν δὲ εἰς τὸν Σολομῶντα τὸ γεγονὸς καὶ τοῦ εἶπαν, ὅτι ἔχει φύγει ὁ Ἰωὰβ καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου (τοῦ Κυρίου) καὶ νά· κρατεῖται ἀπὸ τὰ ἱερὰ κέρατα τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων. Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἔστειλεν ἕνα ἀπεσταλμένον πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ τοῦ εἶπε: «Τί σοῦ συνέβη καὶ κατέφυγες εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων;» Ὁ Ἰωὰβ ἀπάντησε: «Κατέφυγα ἐδῶ, διότι ἐφοβήθηκα ἐσένα καὶ κατέφυγα εἰς τὸν Κύριον». Τότε ὁ Σολομὼν ἔστειλε τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, μὲ τὴν ἐντολήν: «Πήγαινε, σκότωσε τὸν Ἰωὰβ καὶ θάψε τον!»

Ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, μετέβη πρὸς τὸν Ἰωὰβ εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε· «αὐτὰ λέγει ὁ βασιλεύς· Ἔβγα ἀπὸ αὐτοῦ». Ὁ Ἰωὰβ ἀπήντησε· «δὲν θὰ ἐξέλθω διότι προτιμῶ νὰ ἀποθάνω ἐδῶ». Ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἐπέστρεψεν εἰς τὸν βασιλέα καὶ τοῦ εἶπεν· «αὐτὰ μοῦ εἶπεν ὁ Ἰωάβ. Αὐτὴν τὴν ἀπάντησιν μοῦ ἔδωκεν εἰς τὴν διαταγήν σου».

Ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἦλθεν εἰς τὸν Ἰωὰβ εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου (τοῦ Κυρίου) καὶ τοῦ εἶπε: «Αὐτὰ σὲ διατάσσει ὁ βασιλιᾶς· «ἔβγα ἔξω»». Ὁ Ἰωὰβ ἀπάντησε: «Ὄχι· δὲν βγαίνω· ἔδω θὰ ἀποθάνω». Τότε ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἐπέστρεψε καὶ εἶπεν εἰς τὸν βασιλιᾶ: «Αὐτὰ καὶ αὐτὰ εἶπεν ὁ Ἰωαβ, αὐτὰ καὶ αὐτὰ μοῦ ἀπάντησε».

Ὁ βασιλεὺς εἶπεν εἰς αὐτόν· «πήγαινε καὶ κάμε του, ὅπως σοῦ εἶπε· θανάτωσέ τον καὶ θάψε τον. Ἔτσι δὲ θὰ ἀποπλύνῃς σήμερα ἀπὸ ἐμὲ καὶ ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου τὸ ἀθῶον αἷμα τὸ ὁποῖον ἀναιτίως ἔχυσεν ἐκεῖνος.

Ὁ βασιλιᾶς εἶπεν εἰς τὸν Βαναίαν: «Πήγαινε πίσω καὶ κάμε του ὅπως εἶπε· θανάτωσέ τον καὶ θάψε τον. Ἔτσι θὰ ἀπαλλάξῃς σήμερα ἐμὲ καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους ἀπογόνους τοῦ Δαβὶδ ἀπὸ τὴν εὐθύνην τῶν ἐγκλημάτων τοῦ Ἰωάβ, διὰ τὰ ἀθῶα αἵματα ποὺ ἔχυσεν αὐτός, ὅταν ἐδολοφόνησε χωρὶς λόγον τὸν Ἀβεννὴρ καὶ τὸν Ἀμεσσά, καὶ δὲν ἐτιμωρήθη μέχρι σήμερα.

Ἔτσι ὁ Κύριος ἔρριψεν ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι αὐτοῦ τὸ ἀδικοχυμένον ἀπὸ αὐτὸν αἷμα δύο ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀγαθώτεροι καὶ δικαιότεροι ἀπὸ αὐτὸν καὶ τοὺς ὁποίους ἐκεῖνος ἐφόνευσε μὲ τὴν ρομφαίαν του. Ὁ πατήρ μου Δαυῒδ δὲν εἶχε γνῶσιν ἐκ τῶν προτέρων οὔτε ἐνέκρινεν ἐκ τῶν ὑστέρων τοὺς φόνους ἐκείνους. Οἱ δὲ φονευθέντες ὑπὸ τοῦ Ἰωὰβ ἦσαν ὁ Ἀβεννὴρ ὁ υἱὸς τοῦ Νὴρ ἀρχιστράτηγος τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ὁ Ἀμεσσὰ ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεθέρ, ἀρχιστράτηγος τῆς φυλῆς Ἰούδα.

Ἔτσι ὁ Κύριος ἐπέστρεψεν εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωὰβ τὸ αἷμα, τὸ ὁποῖον ἔχυσεν αὐτὸς ἄδικα, ὅταν συνήντησε τοὺς δύο ἐκείνους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν δικαιότεροι, ἐντιμότεροι καὶ ἀγαθώτεροί του, καὶ τοὺς ἐσκότωσε μὲ τὸ ξίφος. Ὁ δὲ πατέρας μου, ὁ Δαβίδ, δὲν ἐγνώριζεν, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐνέκρινεν ἐκ τῶν ὑστέρων τὸν φόνον τῶν δύο ἐκείνων ἀνθρώπων· δηλαδὴ τοῦ Ἀβεννήρ, υἱοῦ τοῦ Νήρ, ἀρχιστρατήγου τοῦ Ἰσραήλ, καὶ τοῦ Ἀμεσσά, υἱοῦ τοῦ Ἰεθέρ, ἀρχιστρατήγου τοῦ Ἰούδα.

Ἔτσι δὲ ἔπεσαν τὰ ἀθῶα αἵματα ἐκείνων εἰς τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ εἰς τὰς κεφαλὰς τῶν ἀπογόνων του εἰς τὸν αἰῶνα. Εἰς τὸν Δαυῒδ ὅμως καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους του, μάλιστα εἰς τὸν οἶκον του καὶ εἰς τὸν θρόνον του, εἴθε νὰ βασιλεύῃ αἰωνίως ἡ εἰρήνη παρὰ τοῦ Θεῦ».

Ἔτσι ἐπεστράφησαν τὰ αἵματα τῶν δύο ἀθώων στρατηγῶν εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωὰβ καὶ εἰς τὶς κεφαλὲς τῶν ἀπογόνων του αἰωνίως, διὰ παντός. Εἰς δὲ τὸν Δαβὶδ καὶ τοὺς ἀπογόνους του καὶ εἰς τὴν οἰκογένειάν του καὶ εἰς τὸν βασιλικὸν του Θρόνον εἴθε να βασιλεύσῃ αἰωνίως εἰρήνη ἀπὸ τὸν Κύριον».

Ὁ Βαναίας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαὲ μετέδη πράγματι εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, εὑρῆκεν ἐκεῖ τὸν Ἰωάβ, τὸν ἐθανάτωσε καὶ τὸν ἔθαψεν εἰς τὸ ὑπόγειον τοῦ οἴκου του, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἔρημον.

Κατόπιν αὐτῶν ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἀνέβη εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ συνῆντησε τὸν Ἰωὰβ καὶ τὸν ἐθανάτωσε καὶ τὸν ἔθαψεν εἰς τὸ σπίτι του εἰς τὴν ἔρημον τοῦ Ἰούδα, μακρυὰ ἀπὸ τὰ βλέμματα τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἐταίριαζεν εἰς ἐγκληματίαν.

Ὁ βασιλεὺς ἐγκατέστησε τότε τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, ἀντὶ τοῦ Ἰωάβ, ὡς ἀρχιστράτηγον. Ἡ δὲ βασιλεία τοῦ Σολομῶντος ἐστερεοῦτο καὶ ἐνισχύετο εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Τὸν Σαδὼκ τὸν ἀρχιερέα ἐγκατέστησεν ὁ βασιλεὺς ὡς ἀρχιερέα, ἀντὶ τοῦ Ἀβιάθαρ.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς ἐγκατέστησε τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, ἀντὶ τοῦ Ἰωὰβ εἰς τὴν ἀρχιστρατηγίαν. Ἡ δὲ βασιλεία τοῦ Σολομῶντος ἐστερεώνετο καὶ συνεχίζετο σταθερὰ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐπίσης ὁ βασιλιᾶς ἐγκατέστησε τὸν ἀρχιερέα Σαδὼκ ἀντὶ τοῦ ἀρχιερέως Ἀβιάθαρ.

Ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς τὸν Σολομῶντα σύνεσιν καὶ σοφίαν πάρα πολὺ μεγάλην καὶ εὐρύτητα διανοίας, ὅπως ἡ ἄμμος ἡ παρὰ τὸ χεῖλος τῆς θαλάσσης.

Ὁ Θεὸς ἔδωκεν εἰς τὸν Σολομῶντα ἐξαιρετικὴν σύνεσιν καὶ φρόνησιν καὶ πάρα πολλὴν σοφίαν καὶ γνῶσιν καὶ εὐρύτητα διανοίας καὶ ἀντιλήψεως τόσον πολλήν, ὡσὰν τὴν ἄμμον ποὺ εἶναι εἰς τὴν ἀκροθαλασσιάν!

Ἡ σοφία τοῦ Σολομῶντος ηὐξήθη καὶ ἐπληθύνθη πάρα πολύ, περισσότερον ἀπὸ τὴν σύνεσιν καὶ τὴν σοφίαν ὅλων τῶν ἀρχαίων σοφῶν καὶ ὅλων τῶν σοφῶν τῆς Αἰγύπτου.

Ἡ σύνεσις, ἡ φρόνησις καὶ ἡ σοφία τοῦ Σολομῶντος ἦσαν πολὺ μεγαλύτερες ἀπὸ τὴν σοφίαν καὶ τὶς γνώσεις ὅλων τῶν ἀρχαίων σοφῶν καὶ αὐτῶν (ὅλων) ἀκόμη τῶν σοφῶν τῆς Αἰγύπτου.

Ὁ Σολομὼν ἐπῆρε ὡς σύζυγον τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραώ, τὴν ὁποίαν καὶ ἐγκατέστησεν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαυῒδ εἰς τὸ ὄρος Σιών, μέχρις ὅτου ἀποτελειώσῃ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου. Πρῶτον ἔκτισε τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ κατόπιν συνέχισε τὸ κτίσιμον τοῦ τείχους τῆς Ἱερουσαλήμ. Αὐτὰ ἤρχισε καὶ ἐτελείωσεν εἰς διάστημα ἑπτὰ ἐτῶν.

Ὁ Σολομὼν ἔλαβεν ὡς σύζυγον τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραὼ καὶ τὴν ἔφερε καὶ τὴν ἐγκατέστησεν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, μέχρις ὅτου τελειώσῃ τὸ βασιλικόν του ἀνάκτορον. Πρῶτα-πρῶτα ἔκτισε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου (τὸν Ναὸν) καὶ κατόπιν ἀπετελείωσε τὸ τεῖχος γύρω-γύρω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἄρχισει νὰ κτίζῃ ὁ Δαβίδ. Τὰ κτίσματα αὐτὰ ὁ Σολομὼν τὰ ἄρχισε καὶ τὰ ἐτελείωσε μέσα σὲ ἑπτὰ χρόνια.

Εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Σολομῶντος διὰ τὰ ἔργα αὐτὰ ἦσαν ἑβδομήκοντα χιλιάδες ἀχθοφόροι καὶ ὀγδοήκοντα χιλιάδες λατόμοι εἰς τὸ ὄρος.

Διὰ δὲ τὰ ἔργα αὐτὰ ὁ Σολομὼν ἐχρησιμοποίησεν ἑβδομῆντα χιλιάδες (70.000) ἀχθοφόρους καὶ ὀγδόντα χιλιάδες (80.000) λατόμους εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασε τότε καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη, δηλαδὴ τὴν θάλασσαν, τὰ ὑποστηρίγματα, τοὺς μεγάλους λουτῆρας, τοὺς στύλους, τὴν κρήνην τῆς αὐλῆς, τὴν θάλασσαν τὴν χαλκῆν.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασε (τότε καί) τὰ ἱερὰ ἀντικείμενα, δηλαδὴ τὴν χυτὴν χαλκίνην θάλασσαν καὶ τὰ ὑποστηρίγματά της (ποὺ ἦσαν χάλκινα βόδια) καὶ τοὺς λουτῆρες τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς στύλους καὶ τὴν κρήνην τῆς αὐλῆς καὶ τὴν θάλασσαν ἀπὸ χαλκόν.

Ἀνοικοδόμησεν ἐπίσης τὴν ἀκρόπολιν καὶ τὰς ἐπάλξεις της καὶ διέκοψεν ἔτσι τὴν ἐπικοινωνίαν τῆς πόλεως Δαυΐδ μὲ τὴν ἔξω περιοχήν. Ἔτσι δὲ ἡ θυγάτηρ τοῦ Φαραὼ ἀνέβαινεν ἀπὸ τὴν πόλιν Δαυῒδ εἰς τὸν οἶκον της, τὸν ὁποῖον δι’ αὐτὴν εἶχε κτίσει ὁ Σολομών. Τότε ἀνοικοδόμησε καὶ τὴν ἀκρόπολιν.

Ἔκτισεν ἀκόμη τὴν ἀκρόπολιν καὶ τὶς ἐπάλξεις της καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον διέκοψε τὴν ἐπικοινωνίαν τῆς πόλεως τοῦ Δαβὶδ μὲ τὴν ἐκτὸς αὐτῆς περιοχήν. Ἔτσι ἡ σύζυγος τοῦ Σολομῶντος, ἡ θυγατέρα τοῦ Φαραώ, ἀνέβαινεν ἀπὸ τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, ὅπου εὑρίσκετο ἡ προσωρινὴ κατοικία της, εἰς τὸ ἀνάκτορόν της, τὸ ὁποῖον (ὁ Σολομών) ἔκτισε δι’ αὐτήν. Τότε ἔκτισε καὶ τὴν ἀκρόπολιν.

Ὁ Σολομὼν προσέφερε κάθε ἔτος τρεῖς θυσίας ὁλοκαυτωμάτων καὶ εἰρηνικῶν θυσιῶν εἰς τὸ θυσιαστήριον, τὸ ὁποῖον ἀνοικοδόμησε πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου. Προσέφερεν ἀκόμη καὶ θυμίαμα πρὸς τὸν Κύριον. Ἔτσι ἀπετελείωσε τὸν ναὸν πρὸς δόξαν καὶ τιμὴν τοῦ Κυρίου.

Καὶ ὁ Σολομὼν προσέφερε κάθε χρόνον τρεῖς θυσίες ὁλοκαυτωμάτων καὶ εἰρηνικῶν εἰς τὸ θυσιαστήριον, τὸ ὁποῖον ἔκτισε πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου· ἐπίσης προσέφερε θυμίαμα εἰς τὸν Κύριον. Καὶ ἔτσι ἐτελείωσε τὸ κτίσιμον τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ (τοῦ Ναοῦ).

Οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἶχον διορισθῆ ὡς ἐπόπται εἰς τὰ ἔργα τοῦ Σολομῶντος, ἦσαν τρεῖς χιλιάδες ἑξακόσιοι ἐπιστάται ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἰργάζοντο εἰς αὐτὰ τὰ ἔργα.

Οἱ ἐπὶ κεφαλῆς, οἱ ὁποῖοι ἐπέβλεπαν εἰς τὰ οἰκοδομικὰ αὐτὰ ἔργα τοῦ Σολομῶντος, ἦσαν τρεῖς χιλιάδες καὶ ἑξακόσιοι (3.600) ἐπιστάται ἐπὶ του λαοῦ, ὁ ὁποῖος εἰργάζετο εἰς τὰ ἔργα αὐτά.

Ὁ Σολομὼν ἀνοικοδόμησε τὴν Ἀσσούρ, τὴν Μαγδώ, τὴν Γαζέρ, τὴν ἐπάνω Βαιθωρὼν καὶ τὰ Βααλάθ.

Ὁ Σολομὼν ἔκτισε τὴν Ἀσσούρ, τὴν Μαγδῶ, τὴν Γαζέρ, τὴν ἄνω Βαιθωρὼν καὶ τὰ Βααλάθ·

Τὰς πόλεις ὅμως αὐτὰς οἰκοδόμησε, ἀφοῦ πρῶτον ἀνοικοδόμησε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου καὶ τὸ τεῖχος τὸ περὶ τὴν Ἱερουσαλήμ.

τὶς πόλεις ὅμως αὐτὲς τὶς ἔκτισεν, ἀφοῦ εἶχε κτίσει προηγουμένως τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου (τὸν Ναὸν) καὶ ἀφοῦ εἶχε κτίσει τὸ τεῖχος γύρω-γύρω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν ἀκόμη ἐζοῦσεν ὁ Δαυΐδ, εἶχε δώσει ἐντολὴν εἰς τὸν Σολομῶντα λέγων· «ἰδού, μαζῆ σου εὑρίσκεται ὁ Σεμεΐ, ὁ υἱὸς τοῦ Γηρά, ἀπὸ τὴν φυλὴν Βενιαμὶν ἐκ τῆς πόλεως Χεβρών.

Ὅταν δὲ ἀκόμη ἐζοῦσε ὁ Δαβίδ, ἔδωκεν ἐντολὴν εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ τοῦ εἶπε: «Νά· μαζί σου εὑρίσκεται ὁ Σεμεΐ, ὁ υἱὸς τοῦ Γηρά, ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰεμενί (Βενιαμίν), ἀπὸ τὴν πόλιν Χεβρών.

Αὐτὸς ἐξέφερε φοβερὰς κατάρας ἐναντίον μου κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔφευγα εἰς τὰς Παρεμβολάς.

Αὐτὸς μὲ κατηράσθη μὲ κατάραν σαρκαστικήν, πικρὴ καὶ σκληρὴ κατὰ τὴν ἡμέραν ποὺ ἐπήγαινα εἰς τὴν πόλιν Μαναΐμ (Παρεμβολάς) διὰ νὰ γλυτώσω ἀπὸ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ Ἀβεσσαλώμ.

Κατὰ τὴν ἐπιστροφήν μου ὅμως ἦλθεν εἰς προϋπάντησίν μου καὶ μὲ συνήντησεν εἰς τὸν Ἰορδάνην. Ἐκεῖ ἐγὼ τοῦ ὡρκίσθην ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅτι δὲν θὰ ἐκτελεσθῇ διὰ ρομφαίας.

Ὅμως ὁ Σεμεῒ κατέβη διὰ νὰ μὲ συναντήσῃ καὶ νὰ μὲ προϋπαντήσῃ (ἀπὸ τοὺς πρώτους) εἰς τὸν Ἰορδάνην. Τότε δὲ ὠρκίσθηκα εἰς αὐτὸν μὲ ὅρκον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ εἶπα ὅτι δὲν θὰ τὸν θανατώσω μὲ σπαθί (διὰ τὴν προηγουμένην ὑβριστικὴν διαγωγήν του πρὸς τὸ πρόσωπόν μου).

Σὺ ὅμως νὰ μὴ τὸν ἀπαλλάξῃς ἀπὸ τὴν ἐνοχήν του. Εἶσαι σοφὸς καὶ συνετὸς καὶ γνωρίζεις, τί πρέπει νὰ πράξῃς εἰς αὐτόν, ὥστε νὰ κρημνίσῃς τὰ γηρατεῖα του εἰς τὸν ᾅδην ἐκτελῶν αὐτὸν διὰ τὸ ἁμάρτημά του».

Τώρα λοιπὸν σὺ δὲν πρέπει νὰ τὸν ἀθωώσῃς καὶ να τὸν ἀφήσῃς ἀτιμώρητον· διότι σὺ εἶσαι ἄνθρωπος σοφὸς καὶ συνετὸς καὶ γνωρίζεις πῶς πρέπει νὰ τοῦ φερθῇς καὶ τί νὰ τοῦ κάμῃς, ὥστε νὰ στείλῃς καὶ νὰ κατεβάσῃς τὴν κεφαλήν του μὲ τὰ ἄσπρα της μαλλιὰ εἰς τὸν ἅδην μέσα εἰς τὸ αἷμα, ἀφοῦ τὸν ἀποκεφαλίσῃς».

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἐκάλεσε τὸν Σεμεῒ καὶ τοῦ εἶπε· «κτίσε διὰ τὸν ἑαυτόν σου οἶκον ἐντὸς τῆς Ἱερουσαλήμ. Νὰ ἐγκατασταθῇς εἰς τὴν οἰκίαν αὐτὴν καὶ δὲν θὰ ἐξέλθῃς ἀπὸ ἐκεῖ πρὸς οἰονδήποτε μέρος.

Ὁ βασιλιᾶς ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε τὸν Σεμεῒ καὶ τοῦ εἶπε: «Κτίσε διὰ τὸν ἑαυτόν σου σπίτι ἐδῶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐγκαταστήσου εἰς αὐτὸ καὶ μὴ βγῇς ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ ποτὲ εἰς κανένα ἄλλον τόπον.

Διότι κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐξέλθῃς ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ θὰ περάσῃς τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων, μάθε καλά, ὅτι θὰ καταδικασθῇς εἰς θάνατον. Καὶ σὺ θὰ εἶσαι ὑπεύθυνος διὰ τὴν τιμωρίαν σου αὐτήν». Τὸν ὥρκισε δὲ ὁ βασιλεὺς κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, νὰ σεβασθῇ τὴν ἐντολήν του.

Διότι τὴν ἡμέραν ποὺ θὰ βγῇς ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ θὰ περάσῃς τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων, σὲ διαβεβαιῶ ὅτι θὰ ἀποθάνῃς ὁπωσδήποτε· σὺ δὲ θὰ εἶσαι ὁ μόνος ὑπεύθυνος διὰ τὸν θάνατόν σου». Τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ὥρκισε τὸν Σεμεΐ, ὅτι θὰ τηρήσῃ τὴν προσταγήν του.

Ὁ Σεμεῒ ἀπήντησε πρὸς τὸν βασιλέα· «εἶναι πράγματι καλὸς ὁ λόγος αὐτός, τὸν ὁποῖον μοῦ εἶπες, κύριέ μου βασιλεῦ. Ὅπως διέταξες, ἔτσι θὰ κάμῃ ὁ δοῦλος σου». Καὶ ὁ Σεμεῒ ἔμεινε πράγματι εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τρία ἔτη, χωρὶς νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ αὐτήν.

Ὁ Σεμεῒ ἀπάντησε πρὸς τὸν βασιλιᾶ: «Ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον μου εἶπες, κύριέ μου, βασιλιᾶ, εἶναι πράγματι ὀρθὸς καὶ καλός. Αὐτὸ θὰ κάμῃ ὁ δοῦλος σου· θὰ συμμορφωθῇ πρὸς τὴν ἐντολήν σου». Καὶ ὁ Σεμεῒ ἑκατοίκησε εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τρία χρόνια.

Ἔπειτα ὅμως ἀπὸ τὰ τρία αὐτὰ ἔτη δύο δοῦλοι τοῦ Σεμεῒ ἐδραπέτευσαν πρὸς τὸν Ἀγχούς, τὸν υἱὸν Μααχὰ τὸν βασιλέα τῆς Γέθ. Ἀνήγγειλαν δὲ εἰς τὸν Σεμεῒ μερικοὶ καὶ τοῦ εἶπαν· «ἰδοὺ οἱ δοῦλοι σου εὑρίσκονται εἰς τὴν Γέθ».

Ὕστερα ὅμως ἀπὸ τὰ τρία αὐτὰ χρόνια δύο δοῦλοι τοῦ Σεμεῒ ἐδραπέτευσαν καὶ κατέφυγαν εἰς τὸν Ἀγχούς, τὸν υἱὸν τοῦ Μααχά, τὸν βασιλιᾶ τῆς Γέθ. Τὴν ἀπόδρασιν αὐτὴν ἀνήγγειλαν εἰς τὸν Σεμεῒ καὶ τοῦ εἶπαν: «Νά· οἱ δοῦλοι σου ποὺ ἐδραπέτευσαν, εὑρίσκονται εἰς τὴν Γέθ».

Ὁ Σεμεῒ ἐσηκώθη, ἐσαμάρωσε τὴν ὄνον του καὶ μετέβη εἰς Γὲθ πρὸς τὸν βασιλέα Ἀγχούς, διὰ νὰ ζητήσῃ τοὺς δούλους του. Ὁ Σεμεῒ μετέβη πράγματι καὶ ἐπανέφερε τοὺς δούλους του ἀπὸ τὴν Γέθ.

Εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς εἰδήσεως αὐτῆς ὁ Σεμεῒ ἐσηκώθη καὶ ἐσαμάρωσε τὴν ὄνον του καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Γέθ, εἰς τὸν βασιλιᾶ Ἀγχούς, διὰ νὰ εὕρῃ καὶ νὰ ζητήσῃ τοὺς δούλους του. Ἔτσι ὁ Σεμεῒ ἐπῆγε καὶ ἔφερε πίσω (εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ) τοὺς δούλους του ἀπὸ τὴν Γέθ.

Ἀνήγγειλαν ὅμως εἰς τὸν Σολομῶντα μερικοὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ τοῦ εἶπαν· «ὁ Σεμεῒ μετέβη ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς Γὲθ καὶ ἐπανέφερε τοὺς δούλους του».

Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἀνήγγειλαν εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ τοῦ εἶπαν, ὅτι ὁ Σεμεῒ ἔφυγεν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Γὲθ καὶ ἔφερε πίσω τοὺς δούλους του.

Ὁ Σολομὼν ἔστειλεν ἄνθρωπον καὶ ἐκάλεσε τὸν Σεμεῒ καὶ τοῦ εἶπε «δὲν σὲ ἔβαλα καὶ ὡρκίσθης εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ δὲν σοῦ ἐτόνισα λέγων· Ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐξέλθῃς ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ θὰ μεταβῇς ἀριστερὰ ἢ δεξιά, νὰ γνωρίζῃς καλὰ ὅτι θὰ ἐκτελεσθῇς;

Τότε ὁ βασιλιᾶς ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε τὸν Σεμεῒ καὶ τοῦ εἶπε: «Δὲν σὲ ὥρκισα μὲ ὅρκον ἐνώπιόν του Κυρίου καὶ δὲν σοῦ ἐτόνισα καθαρὰ καὶ σοῦ εἶπα· «τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ βγῇς ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ θὰ πᾶς πρὸς τὰ δεξιὰ ἢ τὰ ἀριστερά, σὲ προειδοποιῶ καὶ σὲ διαβεβαιῶ ἐπισήμως ὅτι θὰ ἀποθάνῃς ὁπωσδήποτε».

Διατί δὲν ἐφύλαξες τὴν ἐντολήν μου, τὴν ὁποίαν μὲ ὅρκον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου σοῦ εἶχα δώσει;»

Διατί λοιπὸν τώρα παρέβης τὴν ὑπόσχεσίν σου καὶ δὲν ἐτήρησες τὸν ὅρκον, ποὺ ἔδωκες εἰς τὸν Θεόν (ὅτι θὰ συμμορφωθῇς πρὸς τὴν διαταγήν μου), καὶ δὲν ἐτήρησες τὴν ἐντολὴν ποὺ σοῦ ἔδωκα;»

Ὁ βασιλεὺς προσέθεσε τότε πρὸς τὸν Σεμεΐ· «σὺ γνωρίζεις ὅλην τὴν κακίαν σου καὶ ἐνθυμεῖσαι βεβαίως, τί ἔκαμες εἰς τὸν Δαυῒδ τὸν πατέρα μου. Καὶ νὰ ὅτι σήμερον ὁ Κύριος θὰ ρίψῃ τὴν κακίαν σου αὐτὴν εἰς τὴν κεφαλήν σου.

Ἀκόμη ὁ βασιλιᾶς εἶπεν εἰς τὸν Σεμεΐ: «Σὺ γνωρίζεις ὅλην τὴν κακίαν σου, σὺ ὁ ἴδιος γνωρίζεις πολὺ καλὰ τὰ μυστικὰ τῆς καρδίας σου· γνωρίζεις καὶ ἐνθυμεῖσαι ὅσα κακὰ ἔκαμες εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου. Τώρα λοιπὸν ὁ Κύριος θὰ σὲ τιμωρήσῃ καὶ θὰ ἀνταποδώσῃ (θὰ ρίψῃ) τὴν κακίαν σου ἐκείνην εἰς τὴν κεφαλήν σου.

Ἐγὼ δὲ ὁ βασιλεὺς Σολομών, πράττων τοῦτο, θὰ εἶμαι εὐλογημένος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ βασιλικός μου θρόνος στερεωμένος ἀπὸ τὸν Κύριον εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

Ἐνῷ ἐγὼ ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν (ποὺ θὰ σὲ τιμωρήσω μὲ θάνατον) θὰ εἶμαι εὐλογημένος ἀπὸ τὸν Θεόν· καὶ ὁ βασιλικὸς θρόνος τοῦ Δαβὶδ θὰ εἶναι σταθερὸς καὶ ἐδραιωμένος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου πάντοτε, αἰωνίως!»

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν διέταξε σχετικῶς τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθε καὶ ἐξετέλεσε τὸν Σεμεΐ.

Κατόπιν τούτου ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἔδωκε διαταγὴν εἰς τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ· καὶ ὁ Βαναίας ἐπῆγε καὶ ἐσκότωσε τὸν Σεμεΐ, καὶ ἀπέθανε.

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἦτο πάρα πολὺ συνετὸς καὶ σοφός. Πολυάριθμοι δὲ ἦσαν οἱ Ἰσραηλῖται καὶ οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εὑρίσκοντο ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του. Αὐτοὶ ἦσαν τόσοι, ὅση εἶναι ἡ ἄμμος ἡ πλησίον τῆς θαλάσσης. Αὐτοὶ ἦσαν τρώγοντες καὶ πίνοντες καὶ εὐφραινόμενοι.

Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἦταν ἐξαιρετικά, πάρα πολὺ συνετός, φρόνιμος καὶ σοφός, οἱ δὲ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ Ἰσραηλῖται (τοῦ βασιλείου του) ἦσαν πλῆθος πάρα πολὺ μεγάλον· ἦσαν τόσοι πολλοί, ὡσὰν τὴν ἄμμον ποὺ εἶναι εἰς τὴν ἀκροθαλασσιάν! Ὅλο αὐτὸ τὸ μεγάλο πλῆθος ἔτρωγαν καὶ ἔπιναν καὶ διεσκέδαζαν καὶ ἦσαν εὐτυχισμένοι!

Ὁ Σολομὼν ἦτο ἄρχων ὅλων τῶν βασιλείων, τῶν ὁποίων οἱ κάτοικοι καὶ προσέφεραν δῶρα καὶ ἦσαν ὑποτελεῖς εἰς αὐτὸν ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του.

Ὁ Σολομὼν ἦταν ἄρχων καὶ ἡγεμὼν ὅλων τῶν βασιλειῶν, οἱ βασιλεῖες δὲ καὶ τὰ κράτη αὐτὰ προσέφεραν δῶρα καὶ οἱ λαοί τῶν ἦσαν ὑπήκοοι τοῦ Σολομῶντος καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς ζωῆς του.

Ὁ Σολομὼν ἤρχισε τότε νὰ ἐκμεταλλεύεται τὰ δάση, τὰ λατομεῖα καὶ τὰ μεταλλεῖα τοῦ ὄρους Λιβάνου.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἄρχισε νὰ ἐκμεταλλεύεται τὶς πλουτοπαραγωγικὲς πηγὲς τοῦ Λιβάνου (δάση, λατομεῖα, μεταλλεία).

Ἔτσι δὲ ἀνοικοδόμησε τὴν Θερμαὶ εἰς τὴν ἔρημον.

Ὁ ἴδιος ἐπίσης ἔκτισε τὴν πόλιν Θερμαὶ εἰς τὴν ἔρημον (τὴν περίφημον Παλμύραν, εἰς τὰ βορειοανατολικὰ τῆς Παλαιστίνης).

Τὸ δὲ μεσημβρινὸν φαγητὸν τῆς αὐλῆς καὶ ἀκολουθίας τοῦ Σολομῶντος ἦτο τριάκοντα κόροι σημιγδάλι, ἑξήκοντα κόροι ἀλεύρι χονδροκοπανισμένο, δέκα ἐκλεκτὰ μοσχάρια, εἴκοσι βόδια καλοθρεμμένα καὶ ἑκατὸν πρόβατα, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἐλάφια, τὰ ζαρκάδια καὶ τὰ ἄλλα ἐκλεκτὰ καὶ εὐτραφῆ ὀρνίθια.

Οἱ προμήθειες τῶν τροφίμων, ποὺ ἐχρειάζετο ὁ Σολομὼν διὰ τὸ μεσημβρινὸν φαγητόν (τὰ βασιλικὰ ἔξοδα φαγητοῦ), ἦσαν: Δώδεκα τόννοι καὶ διακόσια ἑξῆντα ἐννέα (12.268,8) κιλὰ σιμιγδάλι, καὶ εἴκοσι τέσσερις τόννοι καὶ πεντακόσια τριάντα ὀκτώ (24.537,6) κιλὰ (χονδρό) κοπανισμένο ἀλεῦρι (ἀλεῦρι ποὺ ἐγίνετο μὲ τὸ κοπάνισμα τοῦ σιταριοῦ), δέκα ἐκλεκτὰ καλοθρεμμένα μοσχάρια καὶ εἴκοσι βόδια, ἀπὸ ἀγέλην ποὺ ἔβοσκεν εἰς τὰ λιβάδια, καὶ ἑκατὸν πρόβατα, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἐλάφια καὶ τὶς μικρὲς δορκάδες (γαζέλλες) καὶ τὶς ἐκλεκτὲς καὶ παχειὲς ὄρνιθες, ποὺ ἔβοσκαν ἔξω (καὶ δὲν ἦσαν κλεισμένες εἰς κοτέτσια).

Ἦτο βασιλεὺς εἰς ὅλην τὴν χώραν, ἡ ὁποία ἐπεκτείνεται πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ, ἀπὸ Ραφὶ μέχρι Γάζης· ἦτο βασιλεὺς εἰς ὅλας τὰς βασιλείας τὰς πέραν τοῦ ποταμοῦ.

Διότι ὁ Σολομὼν ἦταν ἄρχων καὶ ἡγεμὼν εἰς ὅλην τὴν χώραν, ποὺ ἀπλώνεται εἰς τὰ δυτικὰ τοῦ ποταμοῦ (Εὐφράτη) καὶ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν πόλιν Ραφί (= ἡ Θάψακος τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, εἰς τὴν δυτικὴν ὄχθην τοῦ Εὐφράτη) καὶ φθάνει μέχρι καὶ τὴν πόλιν Γάζαν (ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ νοτιοδυτικὸν ἄκρον τῆς Παλαιστίνης). Ἦταν ἄρχων καὶ ἡγεμὼν ὅλων τῶν βασιλείων, ποὺ ἦσαν πέρα ἀπὸ τὸν ποταμόν.

Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ἐπικρατοῦσε ἀπὸ ὅλα τὰ γύρω μέρη εἰρήνη εἰς ὅλην τὴν χώραν καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται κατοικοῦσαν ἥσυχοι καὶ ἀσφαλεῖς, καθένας εἰς τὸ ἀμπέλι του καὶ κάτω ἀπὸ τὶς συκιὲς του, τρώγοντες, πίνοντες καὶ ἑορτάζοντες ἀπὸ τὴν Δὰν μέχρι τῆς Βηρσαβεὲ ὅλας τὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας ἔζησε καὶ ἐβασίλευσεν ὁ Σολομών,

Εἶχε δὲ εἰρήνην εἰς ὅλην τὴν χώραν μὲ ὅλα τὰ γύρω του κράτη, καὶ οἱ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ἑκατοικοῦσαν μὲ εἰρήνην καὶ ἀσφάλειαν ὁ καθένας μὲ τὴν οἰκογένειάν του εἰς τὸ ἀμπέλι του καὶ κάτω ἀπὸ τὴν συκιά του· ὅλοι αὐτοὶ ἀπὸ τὴν Δὰν μέχρι καὶ τὴν Βηρσαβεέ (δηλαδὴ εἰς ὁλόκληρον τὴν Παλαιστίνην) ἔτρωγαν καὶ ἔπιναν καὶ ἐχαίροντο καὶ διεσκέδαζαν ὅλα τὰ χρόνια, κατὰ τὰ ὁποῖα ἔζησε καὶ ἐβασίλευσεν ὁ Σολομών.

Αὐτοὶ δὲ εἶναι οἱ ἄρχοντες τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Σολομῶντος: Ἀζαρίας ὁ υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Σαδώκ, ὁ Ὀρνίας υἱὸς τοῦ Νάθαν ἄρχων τῶν ἐπὶ μέρους ἀρχόντων, Ἐδρὰμ ἀρχηγὸς τοῦ βασιλικοῦ οἴκου, Σουβὰ ὁ γενικὸς γραμματεὺς τοῦ κράτους, Βασὰ ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιθαλὰμ ὁ ὑπομνηματογράφος, Ἀβὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωὰβ ἀρχιστράτηγος, Ἀχιρὲ ὁ υἱὸς τοῦ Ἐδραῒ διὰ τὰς μεταφοράς, ὁ Βαναίας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαὲ αὐλάρχης καὶ ἐπόπτης ἐπὶ τῆς πλινθοποιΐας καὶ Ζαχοὺρ ὁ υἱὸς τοῦ Νάθαν ἦτο σύμβουλός του.

Αὐτοὶ δὲ ἦσαν οἱ ἀνώτατοι ἀξιωματοῦχοι, τοὺς ὁποίους εἶχεν ὁ Σολομών: Ὁ Ἀζαρίας, υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Σαδώκ· ὁ Ὀρνίας, υἱὸς τοῦ Νάθαν, ὁ ἄρχων τῶν ἄλλων ὑπαρχηγῶν· ὁ Ἐδράμ, ὁ ἀρχηγὸς τοῦ βασιλικοῦ οἴκου· ὁ Σουβά, ὁ γενικὸς γραμματεὺς τοῦ κράτους· ὁ Βασά, υἱὸς τοῦ Ἀχιθαλάμ, ὁ ἱστοριογράφος (ἢ ὑπομνηματογράφος)· ὁ Ἀβί, υἱὸς τοῦ Ἰωάβ, ὁ ἀρχιστράτηγος· ὁ Ἀχιρέ, υἱὸς τοῦ Ἐδραΐ, ὁ ὑπεύθυνος ἐκείνων ποὺ μετέφεραν τὶς πέτρες καὶ τὰ ξύλα· ὁ Βαναίας, υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ὁ αὐλάρχης καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῆς στρατιωτικῆς παρατάξεως, ἡ ὁποία εἶχε τὸ σχῆμα τοῦ πλιθαριοῦ (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· ὁ ἐπόπτης ἐπὶ τῆς πλινθοποιΐας)· καὶ ὁ Ζαχούρ, υἱὸς τοῦ Νάθαν, ὁ ἰδιαίτερος σύμβουλος τοῦ βασιλιᾶ.

Εἶχε δὲ ὁ Σολομὼν διὰ τὰ πολεμικά του ἅρματα σαράντα χιλιάδας φορβάδας καὶ δώδεκα χιλιάδας ἵππους.

Ὁ Σολομὼν εἶχε διὰ τὰ πολεμικά του ἅρματα σαράντα χιλιάδες (40.000) φοράδες (ἵππους θηλυκούς)καὶ δώδεκα χιλιάδες (12.000) ἵππους (ἀρσενικούς).

Ἐβασίλευε δὲ ὁ Σολομὼν εἰς τὰ βασίλεια ἀπὸ τὸν ποταμὸν Εὐφράτην πρὸς ἀνατολὰς μέχρι τῶν ἀλλοφύλων πρὸς δυσμὰς καὶ μέχρι τῶν συνόρων τῆς Αἰγύπτου πρὸς νότον.

Ὁ Σολομὼν ἦταν βασιλιᾶς καὶ ἄρχων ὅλων τῶν βασιλέων, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν μεγάλην περιοχήν, ἡ ὁποία ἐκτείνεται ἀπὸ τὸν ποταμὸν Εὐφράτην (πρὸς ἀνὰτολάς) καὶ φθάνει μέχρι τῆς χώρας τῶν Φιλισταίων (πρὸς τὰ δυτικά) καὶ προχωρεῖ μέχρι τὰ σύνορα τῆς Αἰγύπτου (πρὸς νότον).

Ὁ Σολομών, ὁ υἱὸς τοῦ Δαυΐδ, ἐβασίλευσεν ἐπὶ ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν ἔχων πρωτεύουσαν τοῦ βασιλείου του τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ δὲ Σολομών, ὁ υἱὸς τοῦ Δαβίδ, ὑπῆρξεν ὁ βασιλιᾶς καὶ τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν Ἰσραηλιτῶν, εἶχε δὲ ὡς ἕδραν τοῦ ἐκτεταμένου βασιλείου του τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἀφοῦ δὲ ἐστερεώθη πλέον ἡ βασιλεία διὰ τῆς χειρὸς τοῦ Σολομῶντος, ὁ Σολομὼν ἦλθεν εἰς συμπεθεριὰν μὲ τὸν Φαραὼ τὸν βασιλέα τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐπῆρεν ὡς συζυγόν του τὴν θυγατέρα αὐτοῦ τοῦ Φαραώ, τὴν ὁποίαν ἔφερεν εἰς τὴν πόλιν Δαυΐδ, μέχρις ὅτου ἐτελείωσε τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ἰδικοῦ του οἴκου, τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ τείχους τοῦ κύκλῳ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν πλέον ἡ βασιλεία εἰς τὰ χέρια τοῦ Σολομῶντος ἐστερεώθη καὶ ἰσχυροποιήθη, ὁ Σολομὼν ἔκαμε συμπεθεριὸ μὲ τὸν Φαραώ, τὸν βασιλιᾶ τῆς Αἰγύπτου, ἐνυμφεύθη τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραὼ καὶ τὴν ἔφερε καὶ τὴν ἐγκατέστησεν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, μέχρις ὅτου ὠλοκλήρωσε τὸ κτίσιμον τοῦ ἀνακτόρου του καὶ τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ γύρω-γύρω τοῦ τείχους τῆς ὀχυρώσεως τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ὁ λαὸς ὅμως προσέφερε θυσίαν θυμιάματος ἐπάνω εἰς ὑψηλοὺς τόπους, διότι δὲν εἶχεν ἀκόμη οἰκοδομηθῇ ὁ ναὸς τοῦ Κυρίου μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης.

Ὁ λαὸς ὅμως προσέφερε θυμίαμα εἰς πολλοὺς καὶ διαφόρους ὑψηλοὺς τόπους, διότι δὲν εἶχεν ἀκόμη κτισθῇ μέχρι τότε ναὸς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Ὁ Σολομὼν ἠγάπησε τὸν Κύριον, ἐπορεύετο σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολάς, τὰς ὁποίας ὁ Δαυῒδ ὁ πατήρ του τοῦ εἶχε δώσει, ἀλλὰ προσέφερε θυσίας καὶ θυμιάματα πρὸς τὸν Θεὸν εἰς τοὺς ὑψηλοὺς τόπους, διότι δὲν εἶχεν ἀνοικοδομηθῆ ὁ ναός.

Ὁ δὲ Σολομὼν ἀγάπησε τὸν Κύριον καὶ ἐβάδιζε σύμφωνα μέ τις ἐντολὲς καὶ τὶς ὑποθῆκες τοῦ πατέρα του, τοῦ Δαβίδ· ὅμως καὶ αὐτὸς ἐθυσίαζε καὶ προσέφερε θυμίαμα πρὸς τὸν Θεὸν εἰς τοὺς διαφόρους ὑψηλοὺς τόπους, ὅπως ὁ ἄλλος λαός.

Ἐσηκώθη, λοιπόν, κάποτε καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Γαβαών, διὰ νὰ προσφέρῃ καὶ ἐκεῖ θυσίαν πρὸς τὸν Θεόν, διότι ἡ μεγάλη αὐτὴ πόλις εὑρίσκετο εἰς ἕνα πολὺ ὑψηλὸν τόπον. Ὁ Σολομὼν προσέφερεν ὡς θυσίαν ὁλοκαυτώματος χίλια ζῶα εἰς τὸ θυσιαστήριον τῆς Γαβαών.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἐξεκίνησε καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Γαβαὼν διὰ νὰ προσφέρῃ ἐκεῖ θυσίαν εἰς τὸν Θεόν· διότι ἡ Γαβαὼν ἦταν κτισμένη εἰς πολὺ ὑψηλὴν τοποθεσίαν καὶ ἦταν (ἐπίσης) πολὺ ἐπίσημος. Ὁ Σολομὼν προσέφερεν εἰς τὸ θυσιαστήριον τῆς Γαβαὼν χίλια ζῶα ὡς θυσίαν ὁλοκαυτώσεως.

Ἐκεῖ δὲ ὁ Κύριος παρουσιάσθη εἰς τὸν Σολομῶντα κατὰ τὴν νύκτα εἰς τὸν ὕπνον του καὶ τοῦ εἶπεν· «ζήτησέ μου κάτι διὰ τὸν ἑαυτόν σου».

Ἐκεῖ εἰς τὴν Γαβαὼν παρουσιάσθη τὴν νύκτα ἐκείνην εἰς τὸν Σολομῶντα ἐνῷ ἐκοιμᾶτο, ὁ Κύριπς μὲ θεῖον καὶ ἱερὸν καὶ ὑπερφυσικὸν ὄνειρον καὶ τοῦ εἶπε: «Ζήτησέ μου κάποιο αἴτημα διὰ τὸν ἑαυτόν σου».

Ὁ Σολομὼν ἀπήντησε· «σύ, Κύριε, ἔδειξες μεγάλην καλωσύνην πρὸς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαυῒδ τὸν πατέρα μου, διότι ἔζησεν αὐτὸς ἐνώπιόν σου μὲ πίστιν πρὸς σέ, μὲ δικαιοσύνην καὶ εὐθύτητα καρδίας ἀπέναντί σου. Σὺ δὲ τοῦ ἐπεδαψίλευσες τὸ μέγα τοῦτο καλόν, τὸ νὰ δώσῃς δηλαδὴ τὸν υἱόν του νὰ καθήσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου του, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ ἡμέρα αὐτή.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἀπάντησε: «Σὺ ἔδειξες πάντοτε πολλὴν καλωσύνην καὶ ἐφέρθης μὲ μεγάλην συγκατάβασιν καὶ σταθερὰν ἀγάπην πρὸς τὸν δοῦλον σου Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, διότι ἐκεῖνος ἔζησεν ἐνώπιόν σου μὲ ἀλήθειαν, ὑπακοὴν καὶ εἰλικρίνειαν, μὲ δικαιοσύνην, μὲ εὐθύτητα, ἀκεραιότητα καὶ τιμιότητα. Σὺ δὲ τοῦ ἐπεφύλαξες τὴν μεγάλην αὐτὴν συγκατάβασιν καὶ σταθερὰν ἀγάπην σου, να δώσῃς δηλαδὴ ὥστε ὁ υἱός του νὰ τὸν διαδεχθῇ καὶ νὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον του, ὅπως τὸ φανερώνει καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα.

Καὶ τώρα, Κύριέ μου καὶ Θεέ μου, σὺ ἔδωκες ἐμὲ τὸν δοῦλον σου ἀντὶ τοῦ Δαυῒδ τοῦ πατρός μου. Ἐγὼ δὲ εἶμαι μικρὸν παιδίον ἀκόμη καὶ δὲν γνωρίζω, πῶς νὰ πορεύωμαι καὶ νὰ συμπεριφέρωμαι εἰς τὴν ζωήν μου.

Τώρα λοιπόν, Κύριε ὁ Θεός μου, σὺ ἀνέδειξες ἐμὲ τὸν δοῦλον σου βασιλιᾶ εἰς τὴν θέσιν τοῦ Δαβίδ, τοῦ πατέρα μου· ἐγὼ δέ, συγκρινόμενος πρὸς ἐκεῖνον, εἶμαι ἀκόμη μικρὸ παιδὶ χωρὶς πεῖραν καὶ δὲν γνωρίζω πῶς νὰ ἀναστρέφωμαι καὶ νὰ συμπεριφέρωμαι εἰς τὴν ζωὴν καὶ πῶς νὰ κυβερνῶ.

Ἐγὼ ὁ δοῦλος σου εὑρίσκομαι ἐν μέσῳ λαοῦ, τὸν ὁποῖον σὺ ἐξέλεξες καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ἀναρίθμητος.

Ἐκτὸς αὐτῶν ἐγὼ ὁ δοῦλος σου εὑρίσκομαι ὡς βασιλιᾶς μεταξὺ τοῦ λαοῦ σου, τὸν ὁποῖον σὺ ἐξέλεξες καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι πλῆθος πολύ, ποὺ δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀριθμηθῇ καὶ νὰ ὑπολογισθῇ.

Διὰ τοῦτο ἐπιθυμῶ, νὰ δώσῃς εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου διάνοιαν προσεκτικὴν νὰ ἀκούῃ καὶ νὰ κρίνῃ τὸν λαόν μὲ δικαιοσύνην, νὰ διακρίνῃ τὸ δίκαιον ἀπὸ τὸ ἄδικον· διότι ποιὸς χωρὶς τὴν ἰδικήν σου βοήθειαν θὰ ἠμπορῇ νὰ κυβερνᾷ τὸν πολὺν καὶ δυσκυβέρνητον τοῦτον λαόν σου;»

Διὰ τοῦτο χάρισε εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου καρδίαν ταπεινὴν καὶ νοῦν ὀξυδερκῆ, ποὺ νὰ ἐννοῇ καὶ νὰ ἀντιλαμβάνεται ὀρθά, ὥστε νὰ ἀκούω, νὰ ἀντιλαμβάνωμαι καὶ νὰ διακρίνω μεταξὺ ἀληθείας καὶ πλάνης; ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ καὶ ἔτσι νὰ κρίνω μὲ δικαιοσύνην. Διότι, ἐὰν δὲν χαρίσῃς τὸν ἰδικόν σου φωτισμόν, ποῖος ἠμπορεῖ νὰ κυβερνᾷ τὸν λαόν σου αὐτόν, τὸν τόσον πολύν;»

Ὁ λόγος καὶ τὸ αἴτημα αὐτὸ τοῦ Σολομῶντος ἐφάνη ἀρεστὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Καὶ τὰ ὅσα εἶπεν ὁ Σολομὼν ἐφάνησαν ἀρεστὰ εἰς τὸν Κύριον, διότι ὁ Σολομὼν δὲν ἐζήτησε κάτι ἄλλο, ἀλλ’ ἐζήτησεν αὐτὸ εἰδικῶς τὸ χάρισμα.

Καὶ ὁ Κύριος τοῦ εἶπεν· «ἐπειδὴ ἐζήτησες ἀπὸ ἐμὲ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα καὶ δὲν ἐζήτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου μακρότητα ἡμερῶν, δὲν ἐζήτησες πλούτη, δὲν ἐζήτησες τὸν θάνατον τῶν ἐχθρῶν σου, ἀλλὰ ἐζήτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου σοφίαν καὶ νοητικὴν ἱκανότητα, ὥστε νὰ δύνασαι νὰ κρίνῃς δικαίως,

Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος τοῦ εἶπεν: «Ἐπειδὴ ἐζήτησες ἀπὸ ἐμὲ τὸ χάρισμα (αἴτημα) αὐτὸ καὶ δὲν ἐζήτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου πολλὰ χρόνια ζωῆς, οὔτε ἐζήτησες πλοῦτον, οὔτε τὸν θάνατον τῶν ἐχθρῶν σου, ἀλλ’ ἐζήτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου τὴν ἱκανότητα νὰ ἀκούῃς, νὰ ἀντιλαμβάνεσαι, νὰ διακρίνῃς τὰ πράγματα καὶ ἔτσι νὰ κρίνῃς μὲ δικαιοσύνην,

Ἰδοὺ ἔκαμα εἰς σέ, ὅπως μοῦ εἶπες. Ἰδού, σοῦ ἔδωσα διάνοιαν συνετὴν καὶ σοφήν, ὁμοίαν πρὸς τὴν ὁποίαν κανεὶς προηγουμένως ἀπὸ σὲ δὲν εἶχε καὶ οὔτε θὰ ὑπάρξῃ ὕστερα ἀπὸ σὲ ὅμοιός σου.

νά! ἔκαμα ἀμέσως σύμφωνα μὲ τὸ αἴτημα καὶ τὴν ἐπιθυμίαν σου: Δηλαδή, νά· σοῦ δίδω νοῦν συνετόν, γνωστικόν, ὀξυδερκῆ καὶ σοφόν, τόσον πολύ, ὥστε δὲν ὑπῆρξε καὶ δὲν ἐφάνη ποτὲ πρὶν ἀπὸ σὲ οὔτε καὶ θὰ παρουσιασθῇ μετὰ ἀπὸ σὲ ἄλλος ὅμοιός σου ἄνθρωπος κατὰ τὴν σοφίαν καὶ τὴν σύνεσιν.

Ἀλλὰ καὶ ὅσα δὲν μοῦ ἐζήτησες θὰ σοῦ τὰ δώσω δηλαδὴ πλοῦτον καὶ δόξαν, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρξῃ ἄλλος ὅμοιός σου μεταξὺ ὅλων τῶν βασιλέων.

Ἀλλὰ σοῦ δίδω ἐπίσης καὶ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δὲν μοῦ ἐζήτησες· σοῦ δίδω καὶ πλούτη καὶ δόξαν, τόσα πολλά, ὥστε δὲν ἐφάνη ποτὲ ἄλλος ὅμοιός σου μεταξὺ τῶν βασιλέων.

Ἐὰν δὲ πορευθῇς κατὰ τὸ διάστημα τῆς ζωῆς σου σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ προστάγματά μου, ὅπως ἐπορεύθη ὁ Δαυῒδ ὁ πατήρ σου, θὰ σοῦ δώσω καὶ μακρότητα ἡμερῶν».

Ἐὰν δὲ εἰς τὴν διαγωγήν σου καὶ εἰς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς σου βαδίζῃς καὶ συμπεριφέρεσαι σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους, τὶς ἐντολὲς καὶ τὰ προστάγματά μου, ὅπως ἐβάδισε καὶ συμπεριφέρθη ὁ Δαβίδ, ὁ πατέρας σου, τότε καὶ ἐγὼ θὰ ἐπεκτείνω τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς σου· θὰ σὲ μακροημερεύσω».

Ὁ Σολομὼν ἐξύπνησε καὶ ἐνόησε, ποῖον ἦτο τὸ ὄνειρόν του. Ἠγέρθη, ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐστάθη ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου ἀπέναντι τῆς Κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Σιών. Ἐκεῖ προσέφερεν ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας εἰρηνικάς. Παρέθεσε δὲ διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ δι’ ὅλους τοὺς δούλους του μέγα συμπόσιον.

Ὁ Σολομὼν ἐξύπνησε καὶ νά· ἐνόησεν ὅτι ἦταν θεῖον, ἱερὸν καὶ ὑπερφυσικὸν ὄνειρον, εἰς τὸ ὁποῖον τοῦ ἐμίλησε ὁ Θεός. Κατόπιν ἐσηκώθη καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐστάθη ὄρθιος ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ποὺ εὑρίσκετο ἐμπρὸς εἰς τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης εἰς τὴν Σιών. Ἐκεῖ δὲ προσέφερεν εἰς τὸν Θεὸν θυσίες ὁλοκαυτωμάτων καὶ θυσίες εἰρηνικές (εὐχαριστήριες)· καὶ μὲ τὰ κομμάτια τῶν εὐχαριστηρίων θυσιῶν (τὰ ὁποῖα ἀνῆκαν εἰς ἐκείνους ποὺ προσέφεραν τὴν θυσίαν) ἔκαμε μεγάλο ἑορταστικὸν συμπόσιον διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ δι’ ὅλους τοὺς δούλους του.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας παρουσιάσθησαν εἰς τὸν βασιλέα δύο κοιναὶ γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι ἐστάθησαν ὄρθιαι ἐνώπιόν του.

Τότε παρουσιάσθησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ δύο γυναῖκες πόρνες καὶ ἐστάθησαν ὄρθιες ἐμπρός του.

Ἡ μία ἀπὸ αὐτὰς τοῦ εἶπεν· «ἄκουσέ με, σὲ παρακαλῶ, κύριε: Ἐγὼ καὶ αὐτὴ ἡ γυναίκα ἐμέναμεν εἰς τὸν ἴδιον οἶκον, καὶ ἐγεννήσαμεν εἰς τὸν οἶκον αὐτόν.

Καὶ ἡ μία γυναῖκα εἶπε: «Κύριέ μου, ἄκουσέ με, σὲ παρακαλῶ· ἐγὼ καὶ ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἐμέναμε εἰς τὸ ἴδιον σπίτι καὶ ἐγεννήσαμεν καὶ οἱ δύο εἰς τὸ σπίτι αὐτό.

Κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ τέκνου μου ἐγέννησε καὶ ἡ γυναίκα αὐτή. Εἴμεθα μαζῆ εἰς τὸ ἴδιο τὸ κρεββάτι. Δὲν ὑπῆρξε κανένας ἄλλος μαζῆ μας, πλὴν ἀπὸ ἡμᾶς τὰς δύο.

Καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ παιδιοῦ μου ἐγέννησε καὶ ἡ γυναῖκα αὐτή. Ἤμεθα καὶ οἱ δύο εἰς τὸ ἴδιον κρεββάτι· δὲν ὑπῆρχε μαζί μας κανένας ἄλλος εἰς τὸ σπίτι, ἐκτὸς ἀπὸ ἐμᾶς τὶς δύο.

Συνέβη ὅμως νὰ ἀποθάνῃ τὸ παιδὶ τῆς γυναικὸς αὐτῆς κατὰ τὴν νύκτα, διότι αὐτὴ ἔπεσε καὶ ἐκοιμήθη ἐπάνω του.

Ὅμως ὁ υἱὸς τῆς γυναίκας αὐτῆς ἀπέθανε τὴν νύκτα, διότι αὐτὴ ἐκοιμήθη ἐπάνω του καὶ τὸν ἐπλάκωσε·

Ἐσηκώθη ὅμως κατὰ τὸ μεσονύκτιον, ἐπῆρε τὸ παιδί μου ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά μου, τὸ ἐκοίμισεν εἰς τὴν ἰδικήν της ἀγκαλιάν, τὸν δὲ υἱὸν της τὸν νεκρὸν τὸν ἀπέθεσεν εἰς τὴν ἰδικήν μου ἀγκάλην.

ἐσηκώθη λοιπὸν κατὰ τὰ μεσάνυκτα καί, ἐνῷ ἐκοιμώμουν, ἐπῆρε τὸν υἱόν μου ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά μου καὶ τὸν ἐκοίμισεν εἰς τὴν ἀγκαλιά της καὶ τὸν υἱόν της τὸν νεκρὸν τὸν ἔβαλεν εἰς τὴν ἀγκαλιά μου.

Ἐσηκώθηκα ἐγὼ τὸ πρωὶ νὰ θηλάσω τὸ παιδί μου, καὶ εἶδα ὅτι ἐκεῖνο ἦτο νεκρόν. Ὅταν ἔγινε πρωί, παρετήρησα καὶ εἶδα ὅτι αὐτὸ δὲν ἦτο τὸ παιδί, τὸ ὁποῖον ἐγὼ εἶχα γεννήσει».

Ἐσηκώθηκα δὲ τὸ πρωῒ διὰ νὰ θηλάσω τὸν υἱόν μου, ἀλλ’ ἐκεῖνος ἦταν νεκρός· ὅταν δὲ τὸν ἐκύτταξα ἀπὸ κοντὰ καὶ μὲ προσοχὴν τὸ πρωΐ, νά· διεπίστωσα ὅτι αὐτὸς δὲν ἦταν ὁ υἱός μου, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἐγέννησα».

Ἡ ἄλλη ὅμως γυναίκα εἶπε πρὸς αὐτήν· «ὄχι, τὸ παιδί, ποὺ ζῇ, εἶναι τὸ δικό μου τὸ παιδί. Τὸ ἰδικόν σου τὸ παιδὶ εἶναι νεκρόν». Ἔτσι ὡμίλησαν αἱ δύο αὐταὶ γυναῖκες ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Καὶ ἡ ἄλλη γυναῖκα εἶπεν: «Ὄχι! τὸ παιδὶ τὸ ζωντανὸ εἶναι ὁ υἱός μου· ὁ δὲ υἱός σου εἶναι τὸ νεκρὸ παιδί!» Ἔτσι ἐμίλησαν καὶ αὐτὰ εἶπαν οἱ γυναῖκες ἐμπρὸς εἰς τὸν Σολομῶντα.

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν εἶπεν εἰς τὴν μίαν· «σὺ λέγεις ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ παιδί σου, ποὺ ζῇ, καὶ ὅτι τὸ παιδὶ ἐκείνης εἶναι νεκρόν». Καὶ εἰς τὴν ἄλλην εἶπε· «σὺ λέγεις· ὄχι, ὄχι· ἀντιθέτως τὸ ζωντανὸ παιδὶ εἶναι ὁ υἱός μου καὶ τὸ νεκρὸ παιδὶ εἶναι ὁ υἱός σου».

Τότε ὁ βασιλιᾶς τοὺς εἶπε: «Σύ, ἡ μία, λέγεις· «τὸ παιδὶ αὐτὸ τὸ ζωντανὸ εἶναι ὁ υἱός μου καὶ ὁ υἱὸς ἐκείνης εἶναι τὸ νεκρὸ παιδί». Καὶ σύ, ἡ ἄλλη, λέγεις· «ὄχι! τὸ παιδὶ τὸ ζωντανὸ εἶναι ὁ υἱός μου, καὶ ὁ υἱός σου εἶναι τὸ νεκρὸ παιδί».

Εἶπε τότε ὁ βασιλεύς· «πάρετε καὶ φέρετε ἐδῶ μίαν μάχαιραν». Ἔφεραν πράγματι τὴν μάχαιραν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Καὶ ἐπρόσθεσε ὁ βασιλιᾶς: «Φέρτε μου ἕνα μαχαίρι (ξίφος). Οἱ ὑπηρέται ἔφεραν τὸ μαχαίρι εἰς τὸν βασιλιᾶ.

Εἶπε τότε ὁ βασιλεύς· «κόψτε εἰς δύο τὸ ζωντανὸ παιδί, τὸ ὁποῖον θηλάζει, καὶ δῶστε τὸ ἥμισυ εἰς τὴν γυναῖκα αὐτὴν καὶ τὸ ἄλλο ἥμισυ εἰς τὴν ἄλλην γυναῖκα».

Τότε ὁ βασιλιᾶς εἶπε: «Μοιράστε τὸ παιδὶ τὸ ζωντανό, ποὺ θηλάζει, εἰς δύο καὶ δῶστε τὸ μισό (ἀπ’ αὐτό) εἰς αὐτὴν καὶ τὸ ἄλλο μισὸ εἰς τὴν ἄλλην γυναῖκα».

Ἐταράχθησαν τὰ μητρικὰ σπλάγχνα τῆς γυναικός, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνῆκε τὸ ζωντανὸν βρέφος, καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «κάμε, σὲ παρακαλῶ, καλωσύνην πρὸς ἐμέ, κύριε, καὶ δώσατε εἰς αὐτὴν τὸ παιδὶ καὶ μὴ τὸ φονεύσετε». Ἡ ἄλλη ὅμως γυναῖκα εἶπεν· «οὔτε εἰς ἐμὲ οὔτε εἰς αὐτὴν νὰ δοθῇ. Διαμελίσατό το».

Τότε ἡ γυναῖκα, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνῆκε τὸ ζωντανὸ παιδί, ἐπειδὴ συνεκινήθη βαθεία καὶ ἐταράχθησαν τὰ μητρικά της σπλάγχνα ἀπὸ ἀγάπην πρὸς τὸ παιδί της, ἀπεκρίθη πρὸς τὸν βασιλιᾶ καὶ τοῦ εἶπε: «Σὲ παρακαλῶ, κύριέ μου, ἄκουσέ με· δῶστε τὸ παιδὶ εἰς αὐτὴν καὶ μὴ τὸ θανατώσετε μὲ κανένα τρόπον!» Ἡ ἄλλη ὅμως εἶπε: «Νὰ μὴ δοθῇ οὔτε εἰς ἐμὲ οὔτε εἰς αὐτήν· μοιράστε το εἰς τὰ δύο!»

Ἀπήντησεν τότε ὁ βασιλεύς· «δώσατε τὸ παιδὶ εἰς τὴν γυναῖκα, ποὺ εἶπε· Δῶστε αὐτὸ εἰς ἐκείνην καὶ μὴ τὸ θανατώσετε. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματική του μητέρα».

Τότε ὁ βασιλιᾶς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε: «Δῶστε τὸ παιδὶ εἰς τὴν γυναῖκα ποὺ εἶπε· «δῶστε τὸ παιδὶ εἰς αὐτὴν καὶ μὴ τὸ θανατώσετε μὲ κανένα τρόπον»· δῶστε τὸ εἰς αὐτήν, διότι αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματική του μητέρα»,

Ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἤκουσαν τὴν ἀπόφασιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἐξέδωκεν ὁ βασιλεύς, καὶ κατελήφθησαν ἀπὸ ἱερὸν δέος πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως, διότι εἶδον ὅτι ἡ σύνεσις τοῦ Θεοῦ ὑπῆρχεν εἰς αὐτόν, ὥστε νὰ κρίνῃ κατὰ δίκαιον τρόπον.

Καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἄκουσαν τὴν κρίσιν καὶ ἀπόφασιν αὐτήν, ποὺ ἐξέδωκεν ὁ βασιλιᾶς, καὶ ἠσθάνθησαν βαθὺν σεβασμὸν καὶ ἱερὸν δέος ἀπέναντί του· διότι ἀντελήφθησαν ὅτι εἰς αὐτὸν ὑπῆρχεν ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, σοφία ποὺ ὑπερβαίνει τὰ ἀνθρώπινα μέτρα· σοφία τέτοια, ὥστε νὰ διακρίνῃ ὀρθὰ καὶ νὰ ἀποδίδη δικαιοσύνην.

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἐβασίλευσεν εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἦταν βασιλιᾶς ὅλου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ,

Οἱ ἄρχοντες δέ, οἱ ὁποῖοι ἐβοηθοῦσαν αὐτόν, ἦσαν οἱ ἑξῆς· Ἀζαρίας ὁ υἱὸς τοῦ Σαδώκ.

Αὐτοὶ δὲ ἦσαν οἱ ἀνώτατοι ἀξιωματοῦχοι, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐβοηθοῦσαν εἰς τὴν διακυβέρνησιν τοῦ βασιλείου του: Ὁ Ἀζαρίας, υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Σαδώκ·

Ὁ Ἐλιαρὲφ καὶ ὁ Ἀχιά, ὁ υἱὸς τοῦ Σαβά, οἱ γραμματεῖς τοῦ βασιλέως. Ὁ Ἰωσαφὰτ ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιλίδ, ὁ φυλάττων τὰ ἀρχεῖα τοῦ βασιλείου.

ὁ Ἐλιαρὲφ καὶ ὁ Ἀχιά, υἱὸς τοῦ Σαβά, γραμματεῖς τοῦ Σολομῶντος. Ὁ Ἰωσαφάτ, υἱὸς τοῦ Ἀχιλίδ, ὁ ὑπομνηματογράφος καὶ χρονογράφος (ἱστοριογράφος).

Ὁ Βαναίας υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ὁ ἀρχηγὸς τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων, ὁ Σαδὼκ καὶ ὁ Ἀβιάθαρ, οἱ ἀρχιερεῖς.

Ὁ Βαναίας, υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ὁ ἀρχιστράτηγος· ὁ Σαδὼκ καὶ ὁ Ἀβιάθαρ, οἱ ἀρχιερεῖς.

Ὁ Ὀρνίας ὁ υἱὸς τοῦ Νάθαν, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀρχηγὸς τῶν κατὰ περιοχὰς ἀρχόντων, ὁ Ζαβοὺθ ὁ υἱὸς τοῦ Νάθαν, ὁ ἔμπιστος φίλος τοῦ βασιλέως,

Ὁ Ὀρνίας, υἱὸς τοῦ Νάθαν, ὁ ἀρχηγὸς τῶν νομαρχῶν· ὁ Ζαβούθ, υἱὸς τοῦ Νάθαν, ὁ ἰδιαίτερος, ὁ ἔμπιστος σύμβουλος τοῦ βασιλιᾶ.

ὁ Ἀχιήλ, ὁ ὁποῖος ἦτο οἰκονόμος τοῦ παλατίου, ὁ Ἐλιὰβ ὁ υἱὸς τοῦ Σάφ, ὁ ὁποῖος ἦτο ἐπὶ τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως, ὁ Ἀδωνιρὰμ ὁ υἱὸς τοῦ Ἐφρά, ὁ ὁποῖος ἦτο ἐπὶ τῶν μεταφορῶν.

Ὁ Ἀχιὴλ ἦταν ὁ οἰκονόμος τοῦ ἀνακτόρου· ὁ Ἐλιάβ, υἱὸς τοῦ Σάφ, ὁ ἀρχηγὸς τοῦ βασιλικοῦ οἴκου· καὶ ὁ Ἀδωνιράμ, υἱὸς τοῦ Ἐφρά, ὁ ἐπὶ τῆς καταναγκαστικῆς ἐργασίας (ἢ τῶν μεταφορῶν).

Ὁ Σολομὼν εἶχε δώδεκα ἄρχοντας εἰς ἰσαρίθμους περιοχὰς ἐπὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διὰ νὰ προμηθεύουν εἰς αὐτὸν καὶ τὸν οἶκον του ὅσα ἐχρειάζοντο πρὸς συντήρησίν του. Ἕνα μῆνα κάθε ἔτος εἶχεν ἀναλάβει ἕκαστος ἀπὸ αὐτοὺς νὰ χορηγῇ εἰς τὸν βασιλέα τὰ πρὸς διατροφήν.

Ὁ Σολομὼν διώρισε δώδεκα ἀξιωματούχους (νομάρχας) ἐπὶ ὀλοῦ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐπρομήθευαν μὲ τρόφιμα τὸν βασιλιᾶ καὶ τὸ παλάτι του ἀπὸ τὶς περιοχές των. Κάθε ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶχε τὴν ὑποχρέωσιν κατὰ τὸν ἰδικόν του μῆνα (τοῦ ἔτους) νὰ ἐφοδιάζῃ καὶ νὰ προμηθεύῃ τὸν βασιλικὸν οἶκον μὲ τρόφιμα.

Αὐτὰ δὲ ἦσαν τὰ ὀνόματα τῶν κατὰ περιοχὰς ἀρχόντων αὐτῶν· Ὁ Βενὼρ εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν Ἐφραίμ,

Τὰ ὀνόματα τῶν δώδεκα νομαρχῶν καὶ τῶν περιοχῶν, εἰς τὶς ὁποῖες ἦσαν διωρισμένοι, εἶναι τὰ ἀκόλουθα: Πρῶτος· ὁ Βενὼρ εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Ἐφραίμ.

ὁ υἱὸς Δακὰρ εἰς τὴν περιοχὴν Μεχαμάς, εἰς Σαλαβίν, εἰς Βαιθσαμὺς καὶ εἰς Αἰλὼν ἕως Βηθανάν·

Δεύτερος· ὁ υἱὸς τοῦ Ἀακὰρ εἰς τὴν περιοχὴν Μαχεμὰς καὶ εἰς τὴν Σαλαβὶν καὶ εἰς τὴν Βαιθσαμὺς καὶ εἰς τὴν Αἰλὼν μέχρι τὴν Βηθανάν.

ὁ υἱὸς τοῦ Ἐσδὶ εἰς Ἀραβώθ. Εἰς αὐτὸν ὑπήγετο ἡ Σωχὼ καὶ ὅλη ἡ χώρα Ὀφέρ.

Τρίτος· ὁ υἱὸς τοῦ Ἐσδὶ εἰς τὴν Ἀραβώθ· εἰς αὐτὸν ἀνῆκεν ἐπίσης καὶ ἡ Σωχὼ καὶ ὅλη ἡ περιοχὴ τῆς Ὀφέρ.

Εἰς Χαναδὰβ καὶ Ἀναφαθὲ ὁ ἀνὴρ τῆς Ταβλήθ, μιᾶς θυγατρὸς τοῦ Σολομῶντος, τὴν ὁποίαν αὐτὸς εἶχε λάβει ὡς σύζυγον.

Τέταρτος· εἰς τὴν περιοχὴν Χαναδὰβ καὶ Ἀναφαθὲ ὁ σύζυγος τῆς Ταβλήθ· ἡ Ταβλήθ, μία ἀπὸ τὶς θυγατέρες τοῦ Σολομῶντος, ἦταν σύζυγός του.

Ὁ Βαανὰ ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιλίδ, ἔχων δικαιοδοσίαν εἰς Θαανὰχ καὶ Μαγεδδὼ καὶ ἐπὶ ὅλου τοῦ οἴκου τοῦ Σάν, τοῦ εὑρισκομένου πλησίον τῆς Σεσαθὰν κάτω τοῦ Ἐσραὲ καὶ ἀπὸ τὴν Βηθσὰν μέχρι Σαβελμαουλᾶ, μέχρι τοῦ Μαεβὲρ Λουκάμ.

Πέμπτος· ὁ Βαανά, υἱὸς τοῦ Ἀχιλίδ· εἰς αὐτὸν ἀνῆκαν οἱ πόλεις Θαανὰχ καὶ Μαγεδδῶ καὶ ὅλος ὁ οἶκος Σάν, ποὺ εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὴν πόλιν Σεσαθάν, εἰς τὰ νότια τῆς πεδιάδος Ἐσραὲ καὶ εἰς τὴν περιοχὴν ἀπὸ τὴν Βηθσὰν μέχρι τὴν Σαβελμαουλά, μέχρι τὴν περιοχὴν Μαεβὲρ Λουκάμ.

Ὁ υἱὸς Γαβὲρ ἔχων δικαιοδοσίαν εἰς Ρεμὰθ Γαλαάδ. Εἰς αὐτὸν ὑπήγετο ἡ περιοχὴ Ἐρεγαβά, ἡ ὁποία περιελαμβάνετο εἰς τὴν Βασάν. Ἐκεῖ ὑπῆρχον ἑξήκοντα μεγάλαι πόλεις ὠχυρωμέναι μὲ τείχη, εἰς τὰς πύλας τῶν ὁποίων ὑπῆρχαν μοχλοὶ χάλκινοι.

Ἕκτος· ὁ υἱὸς τοῦ Γαβὲρ εἰς τὴν Ρεμὰθ Γαλαάδ· εἰς αὐτὸν ἀνῆκεν ἡ περιοχὴ Ἐρεγαβά, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς τὴν Βασάν. Εἰς αὐτὴν εὑρίσκοντο ἑξῆντα μεγάλες πόλεις, ὠχυρωμένες μὲ τείχη, εἰς τὶς πύλες τῶν ὁποίων ὑπῆρχαν ὀρειχάλκινες ἀμπάρες.

Ὁ Ἀχιναδάβ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαδδώ, εἰς Μααναΐμ,

Ἕβδομος· ὁ Ἀχιναδάβ, υἱὸς τοῦ Σαδδῶ, εἶχε τὴν ἐπαρχίαν Μααναΐμ.

ὁ Ἀχιμαὰς εἰς Νεφθαλίμ. Αὐτὸς ἔλαβεν ὡς σύζυγόν του τὴν Βασεμμάθ, θυγατέρα τοῦ Σολομῶντος.

Ὄγδοος· ὁ Ἀχιμαὰς εἰς τὴν περιοχὴν Νεφθαλίμ· καὶ αὐτὸς ἐπῆρε ὡς σύζυγον τὴν Βασεμμάθ, τὴν ἄλλην θυγατέρα τοῦ Σολομῶντος.

Ὁ Βαανὰ ὁ υἱὸς Χουσὶ εἰς τὴν Ἀσὴρ καὶ τὴν Βααλώθ,

Ἔνατος· ὁ Βαανά, υἱὸς τοῦ Χουσί, εἰς τὴν περιοχὴν Ἀσὴρ καὶ εἰς τὴν πόλιν Βααλώθ.

Ὁ Σαμαὰ υἱὸς τοῦ Ἠλὰ εἰς τὴν περιοχὴν Βενιαμίν,

Δέκατος· ὁ Σαμαά, υἱὸς τοῦ Ἠλά, εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Βενιαμίν.

Ὁ Γαβὲρ υἱὸς τοῦ Ἀδαῒ εἰς τὴν χώραν Γὰδ καὶ τὴν χώραν τοῦ Σηὼν τοῦ βασιλέως τῆς πόλεως Ἐσεβὼν καὶ τοῦ Ὤγ τοῦ βασιλέως τῆς χώρας Βασάν. Ὁ Νασὶφ ἦτο εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Ἑνδέκατος· ὁ Γαβέρ, υἱὸς τοῦ Ἀδαΐ, εἰς τὴν περιοχὴν Γὰδ καὶ εἰς τὴν χώραν τοῦ Σηών, (Ἀμορραίου) βασιλιᾶ τῆς πόλεως Ἐσεβών, καὶ τοῦ Ὤγ, βασιλιᾶ τῆς χώρας Βασάν. Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτοὺς (τοὺς νομάρχας τῆς περιοχῆς τοῦ βασιλείου Ἰσραήλ) ὑπῆρχεν ἕνας ἀξιωματοῦχος εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· ὑπῆρχεν ὁ Νασὶφ εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας).

Δωδέκατος δὲ ἦτο ὁ Ἰωσαφὰτ ὁ υἱὸς τοῦ Φουασούδ, εἰς τὴν περιοχὴν Ἰσσάχαρ.

Δωδέκατος νομάρχης ἦταν ὁ Ἰωσαφάτ, υἱὸς τοῦ Φουασούδ· αὐτὸς ἦταν νομάρχης εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Ἰσσάχαρ.

Οἱ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ἦσαν πολλοί, ὡσὰν τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης κατὰ τὸ πλῆθος. Αὐτοὶ ἔτρωγαν καὶ ἔπιναν καὶ ηὐφραίνοντο.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ Ἰσραηλῖται τοῦ βασιλείου τοῦ Σολομῶντος ἦσαν πλῆθος πάρα πολὺ μεγάλο· ἦσαν τόσοι πολλοί, ὡσὰν τὴν ἄμμον, ποὺ εἶναι εἰς τὴν ἀκροθαλασσιάν! Ὅλο αὐτὸ τὸ μεγάλο πλῆθος ἔτρωγαν καὶ ἔπιναν καὶ διεσκέδαζαν καὶ ἦσαν εὐτυχισμένοι!

Ὁ Σολομὼν ἐξουσίαζεν εἰς ὅλας τὰς βασιλείας ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι ἐξετείνοντο ἀπὸ τὸν ποταμὸν Εὐφράτην ἕως τὴν χώραν τῶν Φιλισταίων καὶ ἕως εἰς τὰ σύνορα τῆς Αἰγύπτου. Οἱ βασιλεῖς αὐτοὶ προσέφεραν δῶρα εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ ἦσαν ὑποτελεῖς εἰς αὐτὸν ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του. Οἱ δὲ προαναφερθέντες δώδεκα τοπάρχαι ἐπρομήθευον εἰς τὸν βασιλέα Σολομῶντα, σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολὰς τὰς ὁποίας εἶχον λάβει, ὅλα ὅσα ἐχρειάζετο διὰ τὴν βασιλικὴν τράπεζαν. Κάθε ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς δι’ ἕνα μῆνα ἀνελάμβανε τὴν χορήγησιν, Ὅλοι δὲ αὐτοὶ ἐτηροῦσαν μὲ ἀκρίβειαν τὴν ὑποχρέωσίν των αὐτήν.

Ὁ Σολομὼν ἦταν ἄρχων, ἡγεμὼν καὶ κυβερνήτης ὅλων τῶν βασιλειῶν καὶ κρατῶν ἀπὸ τὸν ποταμὸν Εὐφράτην (εἰς τὰ βορειοανατολικά) μέχρι τὴν χώραν τῶν Φιλισταίων (εἰς τὰ δυτικά) καὶ μέχρι τὰ σύνορα τῆς Αἰγύπτου (εἰς τὰ νοτιοδυτικά). Οἱ βασιλεῖς τῶν κρατῶν αὐτῶν προσέφεραν δῶρα εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ ἦσαν δοῦλοι του (φόρου ὑποτελεῖς) καθ’ ὅλην τὴν διαρκειαν τῆς ζωῆς του. Καὶ οἱ δώδεκα ἀξιωματοῦχοι (νομάρχαι) ἐπρομήθευαν εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα, σύμφωνα μὲ τὶς ὑποχρεώσεις, ποὺ ἀνέλαβεν ὁ καθένας τους, ὅλα ὅσα ἐχρειάζοντο εἰς εἶδος διὰ τὸ βασιλικὸν τραπέζι (τῶν ἀνακτόρων). Ὁ καθένας τὸν ὡρισμένον μῆνα, ποὺ τοῦ εἶχεν ὁρισθῇ, ἔστελλε τὴν χορηγίαν· ὅλοι τους ἐτηροῦσαν σταθερὰ καὶ μὲ συνέπειαν τὴν ὑποχρέωσιν, ποὺ ἀνέλαβαν.

Οἱ τοπάρχαι αὐτοὶ ἐφρόντιζαν νὰ προμηθεύουν κριθὴν καὶ ἄχυρα δι’ ὅλους τοὺς ἵππους καὶ δι’ ἐκείνους, ποὺ ἦσαν ζευγμένοι εἰς τὰ βασιλικὰ πολεμικὰ ἅρματα. Αὐτὴν δὲ τὴν τροφοδοσίαν τῶν ἵππων ἔφεραν εἰς τὸν τόπον, ὅπου ἑκάστοτε εὑρίσκετο ὁ βασιλεύς. Καθένας ἀπὸ τοὺς τοπάρχας αὐτοὺς ἔφερε τὸ μερίδιόν του. Τὰ δὲ πρὸς διατροφὴν ἀπαιτούμενα διὰ τὴν βασιλικὴν τράπεζαν τοῦ Σολομῶντος ἦσαν ἑκάστην ἡμέραν τὰ ἑξῆς: Τριάκοντα κόροι σημιγδάλι, ἑξήκοντα κόροι ἀλεύρου κοπανισμένου,

Οἱ νομάρχαι αὐτοὶ ἐφρόντιζαν διὰ τὴν προμήθειαν τοῦ κριθαριοῦ καὶ τοῦ ἀχύρου διὰ τὸ ἱππικὸν καὶ τοὺς ἵππους τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων. Τίς τροφὲς δὲ αὐτὲς τὶς ἔφερναν εἰς τὸν τόπον, ὅπου εὑρίσκετο κάθε φορὰν ὁ βασιλιᾶς. Ὁ καθένας ἐπρομήθευεν ὅλα αὐτά, σύμφωνα μὲ τὴν ἀναλογίαν, ποὺ τοῦ εἶχεν ὁρισθῇ. Οἱ δὲ προμήθειες, ποὺ ἐχρειάζοντο διὰ τὸ βασιλικὸν τραπέζι τοῦ Σολομῶντος κάθε ἡμέραν, ἦσαν: Δώδεκα τόννοι καὶ διακόσια ἑξῆντα ἐννέα (12.268,8) κιλὰ σιμιγδάλι καὶ εἴκοσι τέσσερις τόννοι καὶ πεντακόσια τριάντα ὀκτὼ (24.537,6) κιλὰ (χονδρὸ) κοπανισμένο ἀλεῦρι (ἀλεῦρι ποὺ ἐγίνετο μὲ τὸ κοπάνισμα τοῦ σιταριοῦ).

δέκα ἐκλεκτὰ μοσχάρια καλοθρεμμένα, εἴκοσι βόδια ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ βόσκουν εἰς τὰ λειβάδια, ἑκατὸν πρόβατα, ἐκτὸς βέβαια ἀπὸ τὰ ἐλάφια καὶ τὰ ζαρκάδια, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἐκλεκτὰ καὶ καλοθρεμμένα.

Ἐπίσης δέκα ἐκλεκτά, καλοθρεμμένα μοσχάρια καὶ εἴκοσι βόδια ἀπὸ ἀγέλην, ποὺ ἔβοσκεν εἰς τὰ λιβάδια, καὶ ἑκατὸν πρόβατα, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἐλάφια καὶ τὶς μικρὲς δορκάδες (γαζέλλες), ποὺ ἦσαν (καὶ αὐτὰ) ἐκλεκτά, καλοθρεμμένα.

Ὁ Σολομὼν ἦτο μέγας βασιλεύς, διότι ἐκυριαρχοῦσεν εἰς χώρας καὶ πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ. Καὶ μολονότι τοιαύτην ἔκτασιν εἶχεν ἡ βασιλεία του, ἐπικρατοῦσε εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν ἐντὸς καὶ γύρω τῆς αὐτοκρατορίας του εἰρήνη.

Διότι ὁ Σολομὼν ἦταν ἄρχων, ἡγεμὼν καὶ κυβερνήτης ὅλων τῶν χωρῶν, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὰ δυτικὰ τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου. Καὶ παρ’ ὅλον ὅτι τὸ βασίλειόν του ἦταν τόσον ἐκτεταμένον, ἐν τούτοις εἶχεν εἰρήνην εἰς ὁλόκληρον τὴν ἀπέραντον χώραν του μὲ ὅλα τὰ γύρω του κράτη.

Ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς τὸν Σολομῶντα σύνεσιν καὶ σοφίαν πολλὴν καὶ μεγάλην εὐρύτητα ἀντιλήψεως, ὅση εἶναι ἡ ἄμμος, ποὺ εὑρίσκεται πλησίον εἰς τὴν θάλασσαν.

Ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς τὸν Σολομῶντα ἐξαιρετικὴν σύνεσιν καὶ φρόνησιν καὶ πάρα πολλὴν σοφίαν καὶ γνῶσιν καὶ εὐρύτητα διανοίας καὶ ἀντιλήψεως τόσον πολλήν, ὡσάν τὴν ἄμμον, ποὺ εἶναι εἰς τὴν ἀκροθαλασσιάν!

Ὁ Σολομὼν ἀπέκτησε πολὺ μεγάλην σοφίαν καὶ σύνεσιν, μεγαλυτέραν ἀπὸ τὴν σοφίαν καὶ σύνεσιν ὅλων τῶν ἀρχαίων ἀνδρῶν καὶ αὐτῶν ἀκόμη τῶν σοφῶν τῆς Αἰγύπτου.

Ἡ σύνεσις, ἡ φρόνησις καὶ ἡ σοφία τοῦ Σολομῶντος ἦσαν πολὺ μεγαλύτερες ἀπὸ τὴν σοφίαν καὶ τὶς γνώσεις ὅλων τῶν ἀρχαίων σοφῶν καὶ αὐτῶν (ὅλων) ἀκόμη τῶν σοφῶν τῆς Αἰγύπτου.

Ἔγινε σοφώτερος ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Σοφώτερος ἀπὸ τὸν Γαιθὰν τὸν Ζαρείτην, τὸν Αἰνάν, τὸν Χαλκάλ, τὸν Δαρδά, οἱ ὁποῖοι ἦσαν υἱοὶ τοῦ Μάλ.

Ἔγινε σοφώτερος ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους· σοφώτερος καὶ ἀπὸ τὸν Γαιθὰν τὸν Ζαρείτην καὶ τὸν Αἰνὰν καὶ τὸν Χαλκὰλ καὶ τὸν Δαρδά, τοὺς υἱοὺς τοῦ Μάλ.

Ὁ Σολομὼν ἔγραψε τρεῖς χιλιάδες ἀποφθέγματα καὶ παροιμίας καὶ πέντε χιλιάδας ᾠδάς.

Ὁ Σολομὼν ἔγραψεν ἐπίσης τρεῖς χιλιάδες γνωμικὰ ἀποφθέγματα (παροιμίες), τὰ δὲ λυρικὰ ποιήματα, ποὺ συνέθεσεν, ἦσαν πέντε χιλιάδες.

Ὡμίλησε δι’ ὅλα τὰ δένδρα ἀπὸ τὰ μεγάλα κέδρα, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὸν Λίβανον, μέχρι τοῦ μικροῦ φυτοῦ τοῦ ὑσσώπου, ποὺ φυτρώνει εἰς τοὺς τοίχους. Ὡμίλησε διὰ τὰ ζῶα, διὰ τὰ πτηνά, διὰ τὰ ἑρπετὰ καὶ διὰ τοὺς ἰχθῦς.

Ἔκαμεν ἐπίσης λόγον διὰ τὰ δένδρα, ἀπὸ τὴν ὡραίαν καὶ μεγαλοπρεπῆ καὶ ὑπερήφανον κέδρον, ποὺ φυτρώνει εἰς τὸν Λίβανον, μέχρι τὸ ταπεινὸν καὶ μικρὸν ἀρωματικον φυτὸν ὕσσωπος, ποὺ φυτρώνει εἰς τοὺς τοίχους. Ἔκαμεν ἐπίσης λόγον διὰ τὰ ζῶα καὶ τὰ πτηνὰ καὶ τὰ ἑρπετὰ καὶ τὰ ψάρια.

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι προσήρχοντο νὰ ἀκούσουν τὴν σοφίαν τοῦ Σολομῶντος. Ὁ δὲ Σολομὼν ἐλάμβανε δῶρα ἀπὸ ὅλους τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς, ὅσοι ἤρχοντο νὰ ἀκούσουν τὴν σοφίαν του.

Καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἤρχοντο νὰ ἀκούσουν τὴν σοφίαν τοῦ Σολομῶντος καὶ (ὁ Σολομών) ἐλάμβανε δῶρα ἀπὸ ὅλους τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς, ὅσοι ἐπληροφοροῦντο διὰ τὴν σοφίαν του καὶ ἤρχοντο νὰ τὸν ἀκούσουν.

Ὁ Σολομὼν ἐπῆρεν ὡς σύζυγόν του τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραὼ τῆς Αἰγύπτου, τὴν ὁποίαν καὶ ἔφερεν εἰς τὴν πόλιν Δαυῒδ καὶ τὴν ἐγκατέστησεν ἐκεῖ, μέχρις ὅτου ἐτελείωσε τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ ἰδικοῦ του ἀνακτόρου καὶ τοῦ τείχους, τὸ ὁποῖον περιέβαλλε τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Σολομὼν ἐνυμφεύθη τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραὼ τῆς Αἰγύπτου καὶ τὴν ἔφερε καὶ τὴν ἐγκατέστησεν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, μέχρις ὅτου ὡλοκλήρωσε τὸ κτίσιμον τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνακτόρου του καὶ τοῦ τείχους τῆς Ἱερουσαλήμ.

Τότε δὲ ὁ Φαραὼ ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου ἐξεστράτευσε καὶ κατέλαβε κατ’ ἀρχὰς τὴν Γαζέρ, τὴν ὁποίαν καὶ ἐπυρπόλησε. Κατόπιν ὑπέταξε τοὺς Χαναναίους, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Μεργάβ. Αὐτὰς δὲ τὰς χώρας ἔδωκεν ὁ Φαραὼ ὡς προῖκα εἰς τὴν θυγατέρα του, τὴν σύζυγον τοῦ Σολομῶντος. Ὁ Σολομὼν ἀνοικοδόμησε τότε τὴν πυρποληθεῖσαν Γαζέρ.

Τότε ὁ Φαραώ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Αἰγύπτον, ἐξεστράτευσεν εἰς τὴν Χαναὰν καὶ ἐκυρίευσε πρῶτα τὴν Γαζὲρ καὶ τὴν ἔκαυσε· κατόπιν ἐπετέθη καὶ ὑπέταξε τοὺς Χαναναίους, οἱ ὁποῖοι ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν Μεργάβ. Τὶς δύο αὐτὲς περιοχὲς ὁ Φαραὼ τὶς ἔδωκεν ὡς προῖκα εἰς τὴν θυγατέρα του, τὴν γυναῖκα τοῦ Σολομῶντος. Ὁ δὲ Σολομὼν ἔκτισε καὶ πάλιν τὴν Γαζέρ.

Ὁ δὲ βασιλεὺς τῆς πόλεως Τύρου, ὁ Χιράμ, ἔστειλεν ἀνθρώπους, διὰ νὰ συγχαρῇ τὸν Σολομῶντα, ὁ ὁποῖος ἀνεδείχθη βασιλεὺς ἀντὶ τοῦ πατρός του, διότι ὁ Χιρὰμ ἦτο φίλος τοῦ Δαυῒδ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του.

Ὁ Χιράμ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Τύρου, ἔστειλεν ἀπεσταλμένους νὰ συγχαρῇ τὸν Σολομῶντα διὰ τὴν ἀνάρρησίν του εἰς τὸν θρόνον, εἰς τὸν ὁποῖον διεδέχθη τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα του. Τοῦτο τὸ ἔκαμεν ὁ Χιράμ, διότι ἀγαποῦσε πάντοτε τὸν Δαβίδ, (ἦταν φίλος του) ὅλα τὰ χρόνια τῆς ζωῆς του.

Ὁ Σολομὼν ἔστειλεν ἀνθρώπους καὶ παρεκάλεσε τὸν Χιρὰμ λέγων·

Καὶ ὁ Σολομὼν ἔστειλε πίσω μήνυμα πρὸς τὸν Χιράμ, εἰς τὸ ὁποῖον τοῦ ἔλεγε:

«σὺ γνωρίζεις ὅτι ὁ πατήρ μου ὁ Δαυῒδ δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἀνοικοδομήσῃ ναὸν πρὸς δόξαν καὶ τιμὴν τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ μου ἐξ αἰτίας τῶν πολέμων, τοὺς ὁποίους εἶχε διεξαγάγει ὁλόγυρα, μέχρις ὅτου ὁ Κύριος ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας τοῦ Δαυῒδ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἐχθρούς του.

«Σὺ ὁ ἴδιος γνωρίζεις ὅτι ὁ πατέρας μου, ὁ Δαβίδ, δὲν ἠμποροῦσε νὰ οἰκοδομήσῃ ναὸν εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ μου, ἕνεκα τῶν συνεχῶν πολέμων, εἰς τοὺς ὁποίους εἶχε περιπλακῇ μὲ τοὺς γύρω ἐχθρούς του, μέχρις ὅτου ὁ Κύριος ὑπέταξεν ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἐχθρούς του καὶ τοὺς ἔβαλεν ἡττημένους κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του.

Καὶ τώρα Κύριος ὁ Θεὸς ἔδωσεν εἰς ἐμὲ εἰρήνην καὶ ἡσυχίαν ἀπὸ τοὺς γύρω μου ἐχθρούς. Κανεὶς πλέον ἐχθρὸς δὲν ὑπάρχει, οὔτε καὶ ὑφίσταται κανένα θέμα ἐπικίνδυνον καὶ πονηρόν, ἱκανὸν νὰ διαταράξῃ τὴν εἰρήνην.

Τώρα ὅμως ὁ Κύριος καὶ Θεός μου ἔδωκεν εἰς ἐμὲ ἡσυχίαν καὶ εἰρήνην καὶ κατέπαυσε κάθε πόλεμον εἰς ὅλα τὰ γύρω-γύρω σύνορά μου· τώρα δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἀντίπαλος καὶ ἐχθρός, ἀλλ’ οὔτε καὶ ζήτημα ἀντίξοον καὶ ὑπόθεσις ἐπικίνδυνος, ποὺ νὰ προκαλέσῃ ἐπίθεσιν καὶ πόλεμον.

Καὶ ἔτσι ἐγὼ λέγω καὶ ἐπῆρα τὴν ἀπόφασιν, νὰ οἰκοδομήσω ναὸν εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ μου, ὅπως εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς τὸν πατέρα μου τὸν Δαυῒδ λέγων· Ὁ υἱός σου, τὸν ὁποῖον ἐγὼ προορίζω νὰ σὲ διαδεχθῇ εἰς τὸν βασιλικόν σου θρόνον, αὐτὸς θὰ οἰκοδομήσῃ τὸν ναὸν ἐπ’ ὀνόματί μου.

Καὶ διὰ τοῦτο, νά· ἀπεφάσισα νὰ οἰκοδομήσω ναὸν εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ μου, ὅπως ὁ Κύριος ὑπεσχέθη εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, καὶ τοῦ εἶπεν· «ὁ υἱός σου, τὸν ὁποῖον θὰ ἀνεβάσω ὡς διάδοχον εἰς τὸν θρόνον σου, αὐτὸς θὰ οἰκοδομήσῃ τὸν ναὸν εἰς τὸ ὄνομά μου».

Καὶ τώρα δῶσε ἐντολὴν νὰ κόψουν δι’ ἐμὲ ξύλα ἀπὸ τὰ δένδρα τοῦ ὄρους Λιβάνου. Ἰδοὺ οἱ δοῦλοι μου εἶναι εἰς τὴν διάθεσίν σου, διὰ νὰ συνεργασθοῦν μὲ τοὺς ἰδικούς σου δούλους. Ἐγὼ δὲ θὰ δώσω ὡς μισθὸν διὰ τοὺς δούλους σου ὅ,τι σὺ μοῦ ζητήσῃς. Ἂς ἀναλάβουν οἱ δοῦλοι σου τὸ κόψιμο τῶν δένδρων, διότι, ὅπως καὶ σὺ γνωρίζεις, δὲν ὑπάρχουν εἰς τὴν περιοχήν μας ξυλοκόποι ἱκανοί, ὅπως εἶναι οἱ Σιδώνιοι».

Τώρα λοιπὸν δῶσε ἐντολήν, ὥστε νὰ κόψουν διὰ λογαριασμόν μου κέδρους ἀπὸ τὰ δάση τοῦ Λιβάνου. Καὶ νά· οἱ δοῦλοι μου θὰ συνεργασθοῦν μαζὶ μὲ τοὺς δούλους σου· ἐγὼ δὲ θὰ πληρώσω εἰς σὲ τοὺς μισθοὺς τῶν δούλων σου, σύμφωνα μὲ ὅσα θὰ μοῦ ὁρίσῃς. Σοῦ ζητῶ τοῦτο, διότι σὺ γνωρίζεις καλά, ὅτι δὲν ὑπάρχει μεταξύ μας κανεὶς ξυλοκόπος, ὁ ὁποῖος γνωρίζει νὰ κόβη ἀπὸ δάση δένδρα διὰ οἰκοδομικὴν ξυλείαν, ὅπως οἱ ἰδικοί σου ἔμποροι Σιδώνιοι».

Ὅταν ὁ Χιρὰμ ἤκουσε τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Σολομῶντος ἐχάρη πάρα πολὺ καὶ εἶπε· «δοξασμένος ἂς εἶναι σήμερον ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἔδωσεν εἰς τὸν Δαυῒδ υἱὸν τόσον συνετὸν ὡς κυβερνήτην διὰ τὸν πολυάριθμον αὐτὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ».

Ὅταν ὁ Χιρὰμ ἄκουσε τὰ λόγια αὐτὰ (ἔλαβε τὸ μήνυμα) τοῦ Σολομῶντος, ἐχάρη πάρα πολὺ καὶ εἶπεν: «Ἂς εἶναι σήμερα εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἔδωκεν εἰς τὸν Δαβὶδ υἱὸν σοφὸν καὶ συνετόν, ὡς βασιλιᾶ τοῦ πολυπληθοῦς αὐτοῦ (Ἰσραηλιτικοῦ) λαοῦ!»

Ὁ Χιρὰμ ἀπήντησε πρὸς τὸν Σολομῶντα καὶ τοῦ εἶπε· «ἤκουσα μὲ προσοχὴν ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μοῦ παρήγγειλες. Ἐγὼ θὰ κάμω κάθε τι, ποὺ μοῦ ἐζήτησες, δηλαδὴ νὰ προμηθεύσω εἰς σὲ ξύλα ἀπὸ κέδρον καὶ πεύκην.

Κατόπιν ὁ Χιρὰμ ἔστειλεν εἰς τὸν Σολομῶντα τὸ ἀκόλουθον μήνυμα: «Ἐπληροφορήθηκα καὶ ἐπρόσεξα ὅλα, ὅσα μοῦ διεμήνυσες· εἶμαι ἕτοιμος νὰ ἰκανοποιήσω ὅλες τὶς ἐπιθυμίες σου σχετικὰ μὲ τὴν οἰκοδομικὴν ξυλείαν ἀπὸ κέδρους καὶ πεύκα.

Οἱ δοῦλοι μου θὰ κόψουν καὶ θὰ καταβιβάσουν αὐτὰ ἀπὸ τὸ ὄρος Λίβανον εἰς τὴν θάλασσαν, θὰ τὰ τοποθετήσω ἐπάνω εἰς σχεδίας καὶ θὰ τὰ μεταφέρω διὰ θαλάσσης ἕως εἰς τὴν παράλιον περιοχήν, τὴν ὁποίαν σὺ θὰ μοῦ ὁρίσῃς. Ἐκεῖ ἐγὼ θὰ τὰ ἀποθέσω, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐσὺ θὰ τὰ πάρῃς. Σὺ δὲ θὰ ἐκπληρώσῃς καὶ τὸ ἰδικόν μου θέλημα θὰ δώσῃς δηλαδὴ τρόφιμα εἰς τὸν οἶκον μου».

Οἱ δοῦλοι μου θὰ κόψουν τὴν ξυλείαν αὐτὴν καὶ θὰ κατεβάσουν τὰ ξύλα (τοὺς κορμούς) ἀπὸ τὸ ὄρος Λίβανον εἰς τὴν θάλασσαν ἐγὼ δὲ θὰ δώσω ἐντολὴν νὰ δένουν πολλὰ μαζὶ εἰς σχεδίαν, καὶ ὡς σχεδίες πλέον νὰ τὰ μεταφέρουν διὰ θαλάσσης εἰς τὴν παραλίαν, τὴν ὁποίαν θὰ μου ὑποδείξῃς, καὶ θὰ τὰ ξεφορτώσω ἐκεῖ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ θὰ τὰ παραλάβῃς ἐσύ. Σὺ δὲ θὰ ἐκπληρώσῃς τὴν ἐπιθυμίαν μου, μὲ τὸ νὰ ἀποστείλῃς τρόφιμα εἰς τὸν βασιλικὸν οἶκον μου».

Πράγματι ὁ Χιρὰμ ἐχορηγοῦσε εἰς τὸν Σολομῶντα κέδρα καὶ πεῦκα καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐκεῖνος ἤθελε.

Ἔτσι ὁ Χιρὰμ ἐπρομήθευσεν εἰς τὸν Σολομῶντα κορμοὺς κέδρων καὶ πεύκων καὶ ὅ,τι ἄλλο ἤθελεν ὁ Σολομών.

Ὁ δὲ Σολομὼν ἔδιδε τακτικῶς εἰς τὸν Χιρὰμ τέσσαρα καὶ πλέον ἐκατομμύρια κιλὰ σίτου καὶ τροφὰς διὰ τὸν βασιλικόν του οἶκον. Ἀκόμη δὲ τετρακοσίας εἴκοσι χιλιάδας καὶ πλέον κιλὰ ἐλαίου ἀπὸ τὰ ἐλαιοπιεστήρια. Αὐτὸ τὸ ποσὸν ἔδιδε κάθε ἔτος ὁ Σολομὼν εἰς τὸν Χιράμ.

Ὁ δὲ Σολομὼν ἔδωκεν εἰς τὸν Χιρὰμ ὀκτὼ χιλιάδες ἑκατὸν ὄγδοντα τόννους (ἢ 8.180.000 κιλὰ) σιτάρι καὶ τροφὲς διὰ τὸν βασιλικόν του οἶκον καὶ ὀκτακοσίους δεκαοκτὼ τόννους (ἢ 817.920 κιλὰ) λάδι καθαρόν, ἐξαιρετικόν (ποὺ προήρχετο ἀπὸ κοπάνισμα καὶ ὄχι ἀπὸ πίεσιν τοῦ ἐλαιοκάρπου). Τὶς ποσότητες αὐτὲς ἔδιδεν ὁ Σολομὼν εἰς τὸν Χιρὰμ κάθε χρόνον.

Ὁ Κύριος ἔδωσε σοφίαν εἰς τὸν Σολομῶντα, ὅπως εἶχεν ὑποσχεθῆ εἰς αὐτόν. Καὶ ἐπικρατοῦσε εἰρήνη μεταξὺ τοῦ Χιρὰμ καὶ τοῦ Σολομῶντος. Αὐτοὶ συνῆψαν συμφωνίαν μεταξύ των.

Καὶ ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς τὸν Σολομῶντα σοφίαν, ὅπως τοῦ εἶχεν ὑποσχεθῇ. Ὑπῆρχε δὲ εἰρήνη μεταξὺ τοῦ Χιρὰμ καὶ τοῦ Σολομῶντος. Αὐτοὶ οἱ δύο εἶχαν συνάψει συμφωνίαν καὶ συνθήκην φιλίας μεταξύ των.

Ὁ βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὁ Σολομών, ὥρισεν ὡς ἀχθοφόρους ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας τριάντα χιλιάδες ἄνδρας.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἐστρατολόγησεν ἐργάτες ἀχθοφόρους ἀπὸ ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν· καὶ οἱ ἀχθοφόροι αὐτοὶ (διὰ τὶς διάφορες ἀγγαρεῖες) ἦσαν τριάντα χιλιάδες (30.000) ἄνδρες.

Ἔστειλε δὲ αὐτοὺς εἰς τὰ ὄρος Λίβανον, διὰ νὰ ἐργάζωνται ἀνὰ δέκα χιλιάδες κατὰ μῆνα. Αὐτοὶ ἐνηλλάσσοντο, ὥστε ἕνα μῆνα ἦσαν εἰς τὸν Λίβανον καὶ δύο μῆνας εὑρίσκοντο εἰς τὰ σπίτια των. Ἐπόπτης δὲ αὐτῶν ἦτο ὁ Ἀδωνιράμ.

Ἔστειλε δὲ ὅλους αὐτοὺς εἰς τὸ ὄρος Λίβανον, διὰ νὰ ἐργάζωνται ἐκεῖ ἀνὰ δέκα χιλιάδες (10.000) κάθε μῆνα. Οἱ ἀχθοφόροι αὐτοὶ ἐνηλλάσσοντο ἔτσι, ὥστε ἕνα μῆνα εἰργάζοντο εἰς τὸν Λίβανον καὶ δύο μῆνες ἦσαν πίσω εἰς τὰ σπίτια των. Ἐπόπτης τῶν ἐργατῶν αὐτῶν τῶν καταναγκαστικῶν ἔργων ἦταν ὁ Ἀδωνιράμ.

Ὑπῆρχον ἀκόμη εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Σολομῶντος ἑβδομήκοντα χιλιάδες ἀχθοφόροι καὶ ὀγδοήκοντα χιλιάδες λατόμοι εἰς τὸ ὄρος.

Ὁ Σολομὼν εἶχεν ἐπίσης ἑβδομῆντα χιλιάδες (70.000) ἀχθοφόρους καὶ ὄγδοντα χιλιάδες (80.000) λατόμους εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχήν.

Εἰς αὐτοὺς δὲν συμπεριελαμβάνοντο οἱ ἐπόπται τῶν ἔργων, τοὺς ὁποίους εἶχε διορίσει ὁ Σολομὼν καὶ τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς ἀνήρχετο εἰς τρεῖς χιλιάδας ἑξακοσίους.

Ἐκτὸς αὐτῶν ὁ Σολομὼν διώρισεν ἐπόπτας ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἰργάζοντο τὰ διάφορα αὐτὰ ἔργα· οἱ ἐπόπται αὐτοὶ ἦσαν τρεῖς χιλιάδες ἑξακόσιοι (3.600).

Αὐτοὶ ἐργαζόμενοι ἐπὶ τρία κατὰ συνέχειαν ἔτη ἡτοίμασαν ὅλους τοὺς λίθους καὶ τὰ ξύλα.

Ὅλοι αὐτοὶ ἑτοίμασαν τὶς πέτρες καὶ τὴν ξυλείαν ἐργαζόμενοι συνεχῶς ἐπὶ τρία χρόνια.

Κατὰ τὸ τετρακοσιοστὸν τεσσαρακοστὸν ἔτος ἀπὸ τῆς ἐξόδου τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐκ τῆς Αἰγύπτου καὶ κατὰ τὸν δεύτερον μῆνα τοῦ τετάρτου ἔτους, ποὺ ἐβασίλευεν ὁ Σολομὼν εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν,

Κατὰ τὸ τετρακοσιοστὸν τεσσαρακοστὸν (440όν) ἔτος ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἔφυγεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, κατὰ τὸν δεύτερον μῆνα τοῦ τετάρτου (4ου) ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ βασιλιᾶ Σολομῶντος ἐπὶ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ

ὁ βασιλεὺς Σολομὼν διέταξε καὶ μετέφεραν τοὺς μεγάλους καὶ ὡραίους λίθους διὰ τὰ θεμέλια τοῦ ναοῦ. Αὐτοὶ δὲ οἱ λίθοι ἦσαν ἀπελέκητοι.

ὁ βασιλιᾶς ἔδωκεν ἐντολὴν νὰ κόψουν καὶ νὰ μεταφέρουν λίθους μεγάλους, πολυτίμους καὶ ὡραίους διὰ τὴν θεμελίωσιν τοῦ Ναοῦ. Οἱ λίθοι αὐτοὶ ἦσαν ἀπελέκητοι.

Αὐτοὺς τοὺς λίθους εἶχον κόψει προηγουμένως οἱ δοῦλοι τοῦ Σολομῶντος καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ Χιρὰμ ἀπὸ τὸ ὄρος καὶ κατόπιν, ἀφοῦ τοὺς ἐπελέκησαν, τοὺς ἔθεσαν ὡς θεμέλιον τοῦ ναοῦ.

Τοὺς λίθους αὐτοὺς ἔκοψαν καὶ ἐπελέκησαν οἱ δοῦλοι (οἰκοδόμοι) τοῦ Σολομῶντος καὶ οἱ δοῦλοι (οἰκοδόμοι) τοῦ Χιρὰμ καὶ τοὺς ἔβαλαν ὡς θεμέλιον τοῦ Ναοῦ.

Κατὰ δὲ τὸ τέταρτον ἔτος καὶ τὸν μῆνα Νισώ, τὸν δεύτερον αὐτὸν μῆνα, ἐθεμελίωσεν ὁ Σολομὼν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Κατὰ τὸ τέταρτον (4ον) ἔτος, τὸν δεύτερον μῆνα, τὸν Νισῶ, τῆς βασιλείας τοῦ ὁ Σολομὼν ἐθεμελίωσε τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου.

Κατὰ δὲ τὸ ἑνδέκατον ἔτος, τὸν μῆνα Βαάλ (αὐτὸς εἶναι ὁ ὄγδοος μήν) ἀπεπερατώθη ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ καθ’ ὅλην τὴν ἀρχιτεκτονικὴν αὐτοῦ καὶ τὴν ἄλλην τάξιν.

Καὶ κατὰ τὸ ἑνδέκατον (11 ὃν) ἔτος, τὸν μῆνα Βαὰλ (αὐτὸς εἶναι ὁ ὄγδοος μῆνας) ὠλοκληρώθη ἐντελῶς ὁ Ναὸς τοῦ Θεοῦ εἰς ὅλα τὰ μέρη του καὶ σύμφωνα μὲ τὸ ὅλον ἀρχιτεκτονικὸν σχέδιον.

Ὁ οἶκος αὐτὸς τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἀνοικοδόμησεν ὁ βασιλεὺς Σολομὼν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου, εἶχε μῆκος μὲν τεσσαράκοντα ἑβραϊκοὺς πήχεις, πλάτος εἴκοσι πήχεις καὶ ὀψος εἴκοσι πέντε πήχεις.

Ὁ Ναός, τὸν ὁποῖον ἔκτισεν ὁ βασιλιᾶς εἰς τὸ ὄνομα καὶ πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου, εἶχε μῆκος σαράντα (ἑβραϊκούς) πήχεις (18 μέτρα) καὶ πλάτος εἴκοσι (ἑβραϊκούς) πήχεις (9 μέτρα) καὶ ὕψος εἴκοσι πέντε (ἑβραϊκοὺς) πήχεις (11,5 μέτρα).

Ἐμπρὸς εἰς τὸν ναὸν ὑπῆρχεν ἡ στοά. Τὸ μῆκος τῆς προσόψεώς της ἦτο τόσοι, πήχεις, ὅσον ἦτο τὸ πλάτος τοῦ ναοῦ, δηλαδὴ εἴκοσι πήχεις. Τὸ δὲ βάθος τῆς στοάς, ποὺ ἔφθανε μέχρι τοῦ ναοῦ, ἦτο δέκα πήχεις. Ἔτσι ἀνοικοδόμησε καὶ ἔφερεν εἰς πέρας ὁ Σολομὼν τὸν ναὸν τοῦτον τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἡ πρόσοψις τοῦ προνάου, ποὺ ἦταν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ναόν, εἶχε πλάτος (μῆκος) εἴκοσι (ἑβραϊκούς) πήχεις (9 μέτρα), ὅσον ἦταν καὶ τὸ πλάτος τοῦ ἰδίου τοῦ Ναοῦ. Τὸ δὲ βάθος τοῦ προνάου αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος ἔφθανε μέχρι τὸν Ναόν, ἦταν δέκα (ἑβραϊκούς) πήχεις (4,5 μέτρα). Ὁ Σολομὼν ἔκτισε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ὠλοκλήρωσε.

Ὁ βασιλεὺς διέταξε καὶ κατεσκεύασαν εἰς τὸν ναὸν παράθυρα μὲ κιγκλιδώματα.

Διὰ τὸν Ναὸν κατεσκεύασε παράθυρα (ἀνοίγματα) πλατειὰ ἐσωτερικῶς καὶ στενώτερα ἐξωτερικῶς (ἢ κατ’ ἄλλην ἐρμηνείαν· παράθυρα μὲ δικτυωτά).

Πρὸς τὸν παρὰ τὸν τοῖχον τοῦ κυρίως ναοῦ χῶρον καὶ γύρω ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦτον καὶ ἀπὸ τὸ ἄδυτον τοῦ ναοῦ διέταξεν ὁ Σολομὼν καὶ κατεσκεύασαν δωμάτια. Τὰ δωμάτια ἦσαν εἰς ἐπαλλήλους ὀρόφους γύρω ἀπὸ τὸν ναόν.

Καὶ πρὸς τὸν τοῖχον τοῦ κυρίως Ναοῦ ἔκτισε γύρω ἀπὸ τὸν Ναὸν καὶ τὸ Ἄδυτον, τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, (δηλαδὴ εἰς τὶς τρεῖς πλευρές, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πλευρὰν ὅπου ἦταν ἡ εἴσοδος) τριώροφα δωμάτια. Τὰ δωμάτια αὐτὰ ἦσαν εἰς ἐπάλληλα πατώματα (ὀρόφους) γύρω ἀπὸ τὸν Ναόν.

ὁ πρῶτος ὄροφος, ὁ κατώτερος, εἶχε πλάτος πέντε πήχεις, ὁ μεσαῖος ἓξ πήχεις καὶ ὁ τρίτος ἑπτὰ πήχεις. Μεταξὺ τῶν οἰκοδομημάτων αὐτῶν καὶ τοῦ κυρίως ναοῦ ὑπῆρχε, σεβασμοῦ ἕνεκεν, μία ἀπόστασις, διὰ νὰ μὴ ἐγγίζουν αὐτὰ τὰ οἰκοδομήματα εἰς τὸν τοῖχον τοῦ ναοῦ.

Τὸ κατώτερον (τὸ πρῶτον) πάτωμα (ὄροφος) εἶχε πλάτος πέντε (ἑβραϊκούς) πήχεις (2,25 μέτρα)· τό μεσαῖον (τὸ δεύτερον) εἶχε πλάτος ἕξι (ἑβραϊκούς) πήχεις (2,7 μέτρα) καὶ τὸ τρίτον πάτωμα εἶχε πλάτος ἑπτὰ (ἑβραϊκούς) πήχεις (3,15 μέτρα). Μεταξὺ τῶν οἰκοδομημάτων, ποὺ εἶχε κτίσει γύρω ἀπὸ τὸν Ναόν, καὶ τοῦ κυρίως Ναοῦ ἀφῆκε μικράν (κενὴν) ἀπόστασιν, ὥστε διὰ λόγους σεβασμοῦ νὰ μὴ ἐγγίζουν τὰ οἰκοδομήματα αὐτὰ τὸν Ναόν.

Διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ ἐχρησιμοποιήθησαν συμπαγεῖς λίθοι, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον ἀνάγκην κατεργασίας. Ἦσαν μεγάλοι καὶ ἕτοιμοι. Ἔτσι δὲ κανένα σιδερένιο ἐργαλεῖον, κανεὶς πέλεκυς καὶ κανένα σφυρὶ δὲν ἠκούσθη εἰς τὸν ναὸν κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἀνοικοδομήσεως.

Ὁ Ναός, ὅταν ἐκτίζετο, ἐκτίσθη μὲ λίθους μεγάλους καὶ ἑτοίμους (ποὺ εἶχαν κοπῆ καὶ λαξευθῆ προηγουμένως)· ἔτσι δὲν ἠκούσθη καθόλου ὁ θόρυβος σφυριοῦ οὔτε τσεκουριοῦ οὔτε ἄλλου σιδερένιου ἐργαλείου καθ’ ὅλον τὸ διάστημα, ποὺ ἐκτίζετο ὁ Ναός.

Εἰς τὸ δεξιὸν μέρος τοῦ ναοῦ, εἰς τὸ ἰσόγειον τῶν παραπλεύρως οἰκοδομημάτων, ὑπῆρχε μία πύλη, ἡ ὁποία μὲ ἐλικοειδῆ κλίμακα ὡδηγοῦσε εἰς τὸν μεσαῖον ὄροφον καὶ ἀπὸ ἐκεῖ εἰς τὸν τρίτον ὄροφον.

Ἡ θύρα (εἴσοδος) τοῦ πρώτου (ἰσογείου) ὀρόφου τῶν παραπλεύρων οἰκοδομημάτων εὑρίσκετο εἰς τὸ δεξιὸν μέρος τοῦ Ναοῦ (εἰς τὰ νότια τοῦ ὅλου οἰκοδομήματος)· ἀπὸ αὐτὴν ἀνέβαιναν μὲ σκάλαν περιστροφικήν, ποὺ ἔμοιαζε μὲ ἕλικα, εἰς τὸ μεσαῖον (τὸ δεύτερον) πάτωμα καὶ ἀπὸ τὸ μεσαῖον εἰς τὸ τρίτον πάτωμα.

Ὁ Σολομὼν οἰκοδόμησε καὶ ἔφερεν εἰς πέρας τὸν ναόν. Ἐχρησιμοποίησε δὲ διὰ τὸν ναὸν ξυλείαν ἀπὸ κέδρους.

Ὁ Σολομὼν ἔκτισε τὸν Ναὸν καὶ τὸν ὠλοκλήρωσε· καὶ χρησιμοποιῶν ξύλα κέδρων κατεσκεύασε τὰ φατνώματα τῆς ὀροφῆς (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· τὰ ξύλα, ποὺ ἐχρησιμοποίησε διὰ τὸν Ναόν, ἦσαν ἀπὸ κέδρους).

Ἀνοικοδόμησε γύρω ἀπὸ τὸν ναὸν καὶ δωμάτια. Τὸ ὕψος τοῦ κάθε δωματίου ἦτο πέντε πήχεις. Διὰ τὸ ὅλον αὐτὸ οἰκοδομικὸν συγκρότημα ἐχρησιμοποίησε κέδρους.

Ἔκτισε δωμάτια παράπλευρα γύρω-γύρω ἀπὸ τὸν Ναόν. Τὸ ὕψος κάθε δωματίου ἦταν πέντε (ἑβραϊκοί) πήχεις (2,25 μέτρα). Τὰ δωμάτια αὐτὰ δὲν ἀκουμβοῦσαν ἀπ’ εὐθείας ἐπάνω εἰς τὸν Ναόν, ἀλλ’ ἐστηρίζοντο ἐπάνω του μὲ κέδρινα ξύλα (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν, ἦσαν ὑπερῶα δωμάτια· κατ’ ἄλλην δὲ ἑρμηνείαν, διὰ τὸ ὅλον ἱερὸν οἰκοδόμημα [«σύνδεσμον»] ἐχρησιμοποίησε κέδρινα ξύλα).

Εἶπε δὲ τότε ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σολομῶντα·

Ἐνῷ ἐσυνεχίζετο τὸ κτίσιμον τοῦ Ναοῦ, ὁ Θεὸς ἐμίλησε πρὸς τὸν Σολομῶντα καὶ τοῦ εἶπε:

«ὁ ναὸς αὐτός, τὸν ὁποῖον σὺ οἰκοδομεῖς, θὰ δοξασθῇ καὶ θὰ μὲ δοξάσῃ, ἐὰν σὺ πορευθῇς σύμφωνα μὲ τὰ προστάγματά μου καὶ ἐφαρμόσῃς τὰς ἀποφάσεις μου καὶ φυλάξῃς ὅλας τὰς ἐντολάς μου, ἀναστρεφόμενος καὶ ζῶν σύμφωνα μὲ αὐτά. Καὶ τότε ἐγὼ θὰ τηρήσω καὶ θὰ ἐφαρμόσω τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν ἔδωκα εἰς τὸν πατέρα σου Δαυΐδ·

«Σχετικῶς μὲ τὸν Ναὸν αὐτόν, τὸν ὁποῖον σὺ οἰκοδομεῖς, ἐὰν βαδίζῃς σύμφωνα μὲ τὰ προστάγματά μου καὶ ἐφαρμόζῃς τὶς ἀποφάσεις μου καὶ τηρῇς μὲ ἀκρίβειαν ὅλες τὶς ἐντολές μου, ὥστε να κανονίζῃς τὴν ἀναστροφήν σου σύμφωνα μὲ αὐτές, τότε καὶ ἐγὼ θὰ ἀποδείξω διὰ τῶν πραγμάτων τὸ ἀσάλευτον καὶ βέβαιον τῶν λόγων μου, τοὺς ὁποίους εἶπα εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα σου.

θὰ κατασκηνώσω δηλαδὴ ἐν μέσῳ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ δὲν θὰ ἐγκαταλείψω ποτὲ τὸν λαόν μου τὸν ἰσραηλιτικόν».

Θὰ ἐγκατασταθῶ δηλαδὴ μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ποτὲ δὲν θὰ ἐγκαταλείψω τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραηλιτικόν».

Ὁ Σολομών, οἰκοδομῶν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ἐπεράτωσε τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ.

Καὶ ὁ Σολομὼν συνέχισε τὸ κτίσιμον τοῦ Ναοῦ καὶ τὸ ὠλοκλήρωσε.

Ἐνέδυσε δὲ τοὺς ἐσωτερικοὺς τοίχους τοῦ ναοῦ ἀπὸ τὸ ἔδαφος ἕως εἰς τὰς δοκοὺς τῆς ὀροφῆς μὲ ξύλα κέδρινα ἐφαρμοστά. Ὅλον τὸ δάπεδον τοῦ ναοῦ ἔστρωσε μὲ σανίδας ἐκ πεύκων.

Ὁ Σολομὼν ἐπένδυσε τοὺς τοίχους τοῦ Ναοῦ ἐσωτερικῶς μὲ ξύλα κέδρου ἀπὸ τὸ πάτωμα τοῦ Ναοῦ μέχρι τὰ δοκάρια τῆς ὀροφῆς καθ’ ὅλον τὸ ὕψος τῶν τοίχων· κατεσκεύασε φατνώματα εἰς ὁλόκληρον τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ Ναοῦ καὶ ἔστρωσε τὸ δάπεδον χρησιμοποιῶν ξύλα πεύκης.

Εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ναοῦ καὶ εἰς ἀπόστασιν εἴκοσι πήχεων ἀπὸ τὴν ὀπισθίαν πλευρὰν τοῦ κυρίως ναοῦ ἀνήγειρεν ἀπὸ τὸ ἔδαφος ἕως εἰς τὴν ὀροφὴν τὸ δαβίρ, τὰ ἅγια τῶν ἁγίων.

Καὶ εἰς τὸ βάθος τοῦ ἐσωτερικοῦ τοῦ Ναοῦ, εἰς ἀπόστασιν εἴκοσι (ἑβραϊκῶν) πήχεων (9 μέτρων) ἀπὸ τὴν πίσω πλευρὰν τοῦ κυρίως Ναοῦ, ὅπου εὑρίσκετο ξύλινον χώρισμα ἀπὸ τὸ πάτωμα τοῦ Ναοῦ μέχρι τὰ δοκάρια τῆς ὀροφῆς, ἔκτισε τὸ Ἄδυτον, τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων.

Ὁ κυρίως ναὸς εἶχε μῆκος τεσσαράκοντα πήχεις.

Ὁ κυρίως Ναὸς (δηλαδὴ ὁ χῶρος ἐμπρὸς ἀπὸ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων) εἶχε μῆκος σαράντα (ἑβραϊκούς) πήχεις (18 μέτρα).

«Μὲ σανίδας ἐκ κέδρων θὰ ἐπενδύσῃς, εἶπεν ὁ Θεός, τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ναοῦ. Μὲ σανίδας ἐκ κέδρου, ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ εἶναι ἀνάγλυφα σκαλίσματα ἀνθέων. Αἱ σανίδες θὰ ἐφαρμόζουν μία πρὸς τὴν ἄλλην, ὥστε νὰ μὴ φαίνεται ὁ λίθινος τοῖχος τοῦ ναοῦ».

«Θὰ ἐπενδύσῃς (λέγει ὁ Θεὸς) τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ Ναοῦ μὲ σανίδια ἀπὸ κέδρον καὶ τὰ σκαλίσματα, ποὺ θὰ ὑπάρχουν ἐπάνω τους, θὰ δεικνύουν διάφορα γλυπτὰ συμπλέγματα, πέταλα ἀνοιγμένων λουλουδιῶν. Ὅλα αὐτὰ θὰ εἶναι ἀνάγλυφα ἀπὸ κέδρινα ξύλα· θὰ εἶναι δὲ τὰ σανίδια τόσον ἐνωμένα μεταξύ των, ὥστε νὰ μὴ φαίνωνται καθόλου οἱ πέτρες τοῦ τοίχου».

Τὸ τμῆμα τοῦ ναοῦ, ποὺ ἐλέγετο Ἅγια, ἦτο ἔμπροσθεν τοῦ ἀδύτου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο εἰς τὸ βάθος τοῦ ναοῦ. Ἐχρησίμευε δὲ τὸ ἄδυτον, διὰ νὰ τοποθετῆται ἐκεῖ ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου.

Τὰ Ἅγια ἦσαν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ Ἄδυτον, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο εἰς τὸ βάθος τοῦ Ναοῦ, εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ Ναοῦ. Ἐκεῖ ἐπρόκειτο νὰ τοποθετηθῇ ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου.

Τὸ ἄδυτον, τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, εἶχον μῆκος εἴκοσι πήχεις καὶ πλάτος ἐπίσης εἴκοσι πήχεις καὶ ὕψος εἴκοσι πήχεις. Τὰ ἐσωτερικὰ δὲ τοιχώματα τούτου εἶχον καλύψει μὲ καθαρὸν χρυσόν. Κατεσκεύασεν ἐπίσης καὶ τὸ θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος ἀπὸ ξύλα κέδρινα.

Τὸ Ἄδυτον, τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, εἶχε μῆκος εἴκοσι (ἑβραϊκούς) πήχεις (9 μέτρα) καὶ πλάτος εἴκοσι (ἑβραϊκούς) πήχεις (9 μέτρα) καὶ ὕψος εἴκοσι (ἑβραϊκούς) πήχεις (9 μέτρα). Ἐκάλυψε δὲ ὁ Σολομὼν τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ χώρου αὐτοῦ μὲ καθαρὸ χρυσάφι. Κατεσκεύασεν ἐπίσης τὸ θυσιαστήριον τῶν θυμιαμάτων ἀπὸ ξύλα κέδρινα.

Ὁ Σολομὼν ἐνέδυσεν ἐσωτερικῶς τὸν ναὸν μὲ ἐλάσματα ἀπὸ καθαρὸν χρυσόν, τὰ ὁποῖα ἐκάρφωσε μὲ χρυσᾶ καρφιά. Ἐτοποθέτησε δὲ ἐμπρὸς εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τὸ θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος, τὸ ὁποῖον ἐκάλυψεν ἐπίσης μὲ χρυσόν.

Ὁ Σολομὼν ἐκάλυψεν ἐσωτερικῶς τὸν Ναόν μὲ ἐπένδυσιν ἀπὸ ἐλάσματα καθαρωτάτου χρυσοῦ· τὰ ἐλάσματα αὐτὰ τὰ ἐκάρφωσε μὲ χρυσᾶ καρφιά. Τὸ θυσιαστήριον τῶν θυμιαμάτων εὑρίσκετο εἰς τὸν χῶρον τῶν Ἁγίων, ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ Ἄδυτον ἢ Ἅγια τῶν Ἁγίων· ἐκάλυψε δὲ ἐπίσης καὶ αὐτὸ μὲ χρυσάφι.

Ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ τοιχώματα τοῦ ναοῦ, ἀπὸ τὸ δάπεδον καὶ ἕως τὴν ὀροφήν, ἐκάλυψε μὲ χρυσόν. Ὅλον τὸν ἐσωτερικὸν χῶρον τοῦ Ἀδύτου ἐκάλυψεν ἐπίσης μὲ ἐλάσματα χρυσοῦ.

Ἐκάλυψεν ἐπίσης καὶ ὅλον τὸν (κυρίως) Ναὸν μὲ χρυσάφι· ὅλα τὰ μέρη τοῦ Ναοῦ (δάπεδον, τοῖχοι, ὀροφή) ἦσαν καλυμμένα μὲ χρυσάφι· τίποτε δὲν ἔμεινεν ἀκάλυπτον. Ἐπίσης ἐκάλυψε μὲ ἐλάσματα χρυσοῦ καὶ ὅλον τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ Ἀδύτου, τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων.

Μέσα δὲ εἰς τὸν χῶρον αὐτόν, εἰς τὰ Ἅγια Ἁγίων, ἐτοποθέτησε δύο Χερουβίμ, τῶν ὁποίων τὸ ὕψος ἦτο δέκα πήχεις μὲ ἀκρίβειαν μετρημένους.

Καὶ μέσα εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων κατεσκεύασε καὶ ἐτοποθέτησε δύο Χερουβὶμ ὕψους δέκα (ἑβραϊκῶν) πήχεων (4,5 μέτρων) ἀκριβῶς.

Ἡ μία πτέρυξ τοῦ ἑνὸς Χερουβὶμ εἶχε μῆκος πέντε πήχεις. Πέντε πήχεις εἶχε καὶ ἡ ἄλλη πτέρυξ τοῦ ἰδίου Χερουβίμ. Ἔτσι δὲ ἦσαν δέκα πήχεις ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρον τῆς μιᾶς πτέρυγος ἕως τὸ ἄλλο ἄκρον τῆς ἄλλης πτέρυγος τοῦ ἰδίου Χερουβίμ.

Τὸ ἕνα πτερὸν τοῦ Χερουβὶμ εἶχε μῆκος πέντε (ἑβραϊκούς) πήχεις (2,25 μέτρα)· πέντε (ἑβραϊκούς) πήχεις (2,25 μέτρα) εἶχε μῆκος καὶ τὸ ἄλλο πτερὸν τοῦ ἰδίου Χερουβίμ. Ἔτσι ἡ ἀπόστασις ἀπὸ τὸ ἄκρον τοῦ πτεροῦ τοῦ ἑνὸς Χερουβὶμ μέχρι τὸ ἄκρον τοῦ ἄλλου πτεροῦ τοῦ ἰδίου Χερουβὶμ ἦταν δέκα (ἑβραϊκοί) πήχεις (4,5 μέτρα).

Τὰς αὐτὰς διαστάσεις εἶχε καὶ τὸ δεύτερον Χερουβίμ. Αἱ διαστάσεις καὶ ἡ μορφὴ ἦσαν τὰ ἴδια καὶ διὰ τὰ δύο Χερουβίμ.

Τὶς ἴδιες διαστάσεις εἶχε καὶ τὸ δεύτερον Χερουβίμ· ἔτσι καὶ τὰ δύο Χερουβὶμ εἶχαν τὰ ἴδια μέτρα, τὰ ἴδια μεγέθη καὶ τὴν ἰδίαν μορφήν.

Τὸ ὕψος τοῦ ἑνὸς Χερουβεὶμ ἦτο δέκα πήχεις. Ἐπίσης δὲ δέκα πήχεις ἦτο καὶ τὸ ὕψος τοῦ ἄλλου Χερουβείμ.

Τὸ ὕψος τοῦ ἑνὸς Χερουβὶμ ἦταν δέκα (ἑβραϊκοί) πήχεις (4,5 μέτρα)· τὸ ἴδιο ὕψος, δηλαδὴ δέκα (ἑβραϊκοί) πήχεις (4,5 μέτρα) εἶχε καὶ τὸ δεύτερον Χερουβίμ.

Καὶ τὰ δύο Χερουβὶμ εὑρίσκοντο εἰς τὸ μέσον τοῦ χώρου, ποὺ ὀνομάζεται Ἅγια Ἁγίων. Εἶχον ἀνοικτὰς τὰς πτέρυγάς των καὶ ἡ μία πτέρυξ τοῦ ἑνὸς Χερουβεὶμ ἤγγιζεν εἰς τὸν τοῖχον, ἡ δὲ ἄλλη πτέρυξ τοῦ ἄλλου Χερουβεὶμ εἰς τὸν ἀπέναντι τοῖχον. Αἱ δὲ δύο ἄλλαι πτέρυγες τῶν Χερουβὶμ ἤγγιζαν ἡ μία τὴν ἄλλην.

Καὶ τὰ δύο αὐτὰ Χερουβὶμ εὑρίσκοντο δίπλα - δίπλα εἰς τὸ μέσον τοῦ Ἀδύτου τοῦ Ναοῦ, εἰς τὸ μέσον τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων. Καὶ τὰ δύο εἶχαν ἀνοικτὰ τὰ πτερά των ἔτσι, ὥστε τὸ ἕνα πτερὸν τοῦ ἑνὸς ἄγγιζε τὸν ἕνα τοῖχον, ἐνῷ τὸ ἕνα πτερὸν τοῦ δευτέρου Χερουβὶμ ἄγγιζε τὸν ἄλλον (τὸν ἀπέναντι) τοῖχον. Τὰ ἄλλα δύο πτερὰ τῶν Χερουβίμ, ποὺ ἦσαν εἰς τὸ μέσον τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων, ἄγγιζαν τὸ ἕνα τὸ ἄλλο.

Ὁ Σολομὼν περιέβαλε καὶ αὐτὰ τὰ Χερουβίμ μὲ χρυσόν.

Ὁ Σολομὼν ἐκάλυψε καὶ τὰ δύο Χερουβὶμ μὲ χρυσάφι.

Μὲ εἰδικὸν δὲ ἐργαλεῖον ἐχάραξεν εἰς ὅλας τὰς ἐσωτερικὰς καὶ ἐξωτερικὰς πλευρὰς τοῦ τοίχου τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ ἀδύτου ἀναγλύφους μορφὰς Χερουβὶμ καὶ φοινίκων.

Καὶ ἐλάξευσεν (ἐσκάλισεν) ἐπάνω εἰς ὅλους τοὺς τοίχους τοῦ κυρίως Ναοῦ καὶ τοῦ χώρου τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων γύρω-γύρω, ἐπάνω εἰς τὴν ἐσωτερικήν των πλευράν, ἀνάγλυφα σχήματα Χερουβὶμ καὶ φοινικοδένδρων.

Τὸ δάπεδον δὲ τοῦ ναοῦ, τόσον τοῦ ἐσωτάτου, τοῦ Ἁγίου τῶν Ἁγίων, ὅσον καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, τῶν Ἁγίων, ἐκάλυψε μὲ χρυσόν.

Καὶ αὐτὸ ἀκόμη τὸ δάπεδον (πάτωμα) τοῦ κυρίως Ναοῦ καὶ τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων τὸ ἔστρωσεν (ἐκάλυψε) μὲ χρυσάφι.

Κατεσκεύασε δὲ καὶ θύραν τοῦ ἀδύτου, τῆς ὁποίας τὰ πενταπλᾶ θυρόφυλλα ἦσαν ἀπὸ ξύλον ἀρκεύθου.

Διὰ τὴν εἴσοδον τοῦ Ἀδύτου (τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων) κατεσκεύασε θύρες ἀπὸ ξύλον ἀρκεύθου εἰς πλαίσιον, τὸ ὁποῖον εἶχε σχῆμα πεντάπλευρον· τὸ ἀνώφλι καὶ οἱ παραστάδες ἐσχημάτιζαν σχῆμα πεντάγωνον. Ἡ κορυφὴ τῆς θύρας ἐσχημάτιζε τρίγωνον ὀξυκόρυφον ἁψῖδα.

Εἰς τὰ θυρόφυλλα δέ, ποὺ εἶχαν κατασκευασθῇ ἀπὸ ξύλα πεύκου, εἶχαν χαραχθῆ ἀνάγλυφοι μορφαὶ Χερουβίμ, φοινίκων καὶ ἀνοιγμένων ἀνθέων. Καὶ αὐτὰ τὰ ἐνέδυσε μὲ χρυσόν. Ὁ χρυσὸς αὐτὸς κατέβαινε καὶ εἰς τὰς ἀναγλύφους μορφὰς τῶν Χερουβὶμ καὶ τῶν φοινίκων.

Εἰς τὰ δύο θυρόφυλλα, τὰ ὁποῖα ἦσαν κατασκευασμένα ἀπὸ ξύλα πεύκου, εἶχαν χαραχθῆ (σκαλισθῆ) Χερουβὶμ καὶ φοινικόδενδρα καὶ λουλούδια μὲ τὰ πέταλά των ἀνοιγμένα. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐκάλυψε μὲ χρυσάφι· κατέβαινε δὲ τὸ χρυσάφι καὶ ἐκάλυπτε τὰ σκαλισμένα Χερουβὶμ καὶ τὰ σκαλισμένα φοινικόδενδρα.

Καθ’ ὅμοιον τρόπον κατεσκεύασε θύραν διὰ τὰ Ἅγια τοῦ κυρίως ναοῦ. Οἱ παραστάται αὐτῆς ἦσαν ἀπὸ ξύλον ἀρκεύθου. Τὸ δὲ ἄνοιγμά της εἶχε σχῆμα τετραπλεύρου.

Μὲ τὸν ἴδιον τρόπον κατεσκεύασεν ἐπίσης θύραν διὰ τὴν εἴσοδον τοῦ κυρίως Ναοῦ (τὰ Ἅγια)· οἱ παραστάδες τῆς θύρας (οἱ ὀρθοστάται τῶν θυροφύλλων) ἦσαν ἀπὸ ξύλον ἀρκεύθου· τὸ ἄνοιγμα τῆς θύρας εἶχε σχῆμα ὀρθογώνιον.

Καὶ τὰ δύο θυρόφυλλα εἶχον καταακευασθῆ ἀπὸ ξύλα πεύκης. Τὸ ἕνα θυρόφυλλον ἀπετελεῖτο ἀπὸ δύο ξύλινα τμήματα, τὰ ὁποῖα διὰ στροφίγγων ἀνοιγόκλειαν. Ἐπίσης καὶ τὸ ἄλλο θυρόφυλλον εἶχε κατασκευασθῆ ἀπὸ δύο ξύλινα τεμάχια, τὰ ὁποῖα διὰ στροφίγγων ἐπίσης ἀνοιγόκλειαν.

Τὰ δύο θυρόφυλλά της ἦσαν κατασκευασμένα ἀπό. ξύλα πεύκου· τὸ ἕνα θυρόφυλλον ἦταν κατασκευασμένον ἀπὸ δύο ξύλινα τεμάχια, τὰ ὁποῖα ἐδιπλώνοντο (ἀνοιγόκλειναν μὲ μεντεσέδες). Ἀλλὰ καὶ τὸ δεύτερον θυρόφυλλον ἦταν κατασκευασμένον ἀπὸ δύο ξύλινα τεμάχια, τὰ ὁποῖα ἐπίσης ἐδιπλώνοντο (ἀνοιγόκλειναν μὲ μεντεσέδες).

Ἐπάνω εἰς αὐτὰ εἶχαν χαραχθῆ Χερουβείμ, φοίνικες καὶ ἄνθη μὲ ἀνοικτὰ τὰ πέταλα. Εἶχον δὲ καλυφθῆ καὶ αὐτά μὲ χρυσόν, ὁ ὁποῖος ἐξετείνετο μέχρι καὶ τῶν ἀναγλύφων παραστάσεων.

Ἐπάνω εἰς τὰ δύο θυρόφυλλα εἶχαν λαξευθῆ (σκαλισθῆ) Χερουβὶμ καὶ φοινικόδενδρα καὶ λουλούδια μὲ τὰ πέταλά τους ἀνοιγμένα. Καὶ αὐτὰ ἐπίσης εἶχαν καλυφθῆ μὲ χρυσάφι, τὸ ὁποῖον ἐσκέπαζεν ὁμαλὰ καὶ μὲ πληρότητα ὅλα αὐτὰ τὰ σκαλισμένα σχήματα.

Ἔκτισε κύκλῳ τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν μὲ τρεῖς σειρὰς ἀπελεκήτων λίθων καὶ μὲ μίαν σειρὰν ἀπὸ κέδρινα δοκάρια.

Καὶ ἔκτισε γύρω-γύρω ἀπὸ τὸν Ναὸν τὴν ἐσωτερικὴν αὐλήν, τὴν ὁποίαν εἶχε περικλείσει μὲ τοῖχον, ὁ ὁποῖος ἦταν κτισμένος μὲ τρεῖς σειρὲς ἀπὸ ἐπάλληλες ἀπελέκητες πέτρες καὶ μὲ μίαν σειρὰν ἀπὸ κέδρινα δοκάρια.

Ἐπίσης κατεσκεύασε τὸ καταπέτασμα τοῦ προνάου, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο ἐμπρὸς εἰς τὸν κυρίως ναόν.

Ἐπίσης κατεσκεύασε τὸ καταπέτασμα (τῆς αὐλῆς) τοῦ προνάου, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο ἐμπρὸς εἰς τὸν κυρίως Ναόν.

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε ἀπὸ τὴν Τύρον τὸν Χιράμ.

Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε τὸν μεταλλουργὸν Χιρὰμ ἀπὸ τὴν Τύρον.

Αὐτὸς ἦτο υἱὸς μιᾶς χήρας ἀπὸ τὴν φυλὴν Νεφθαλίμ. Ὁ δὲ πατήρ του κατήγετο ἀπὸ τὴν Τύρον. Εἶχεν εἰδικότητα εἰς τὴν κατεργασίαν τοῦ χαλκοῦ. Εἶχεν ἀνεπτυγμένην τὴν καλαισθησίαν καὶ ἦτο πλήρης σοφίας καὶ ἀντιλήψεως, εἰς τὸ νὰ κατασκευάζῃ κάθε ἔργον διὰ τοῦ χαλκοῦ. Αὐτὸς ὠδηγήθη εἰς τὸν βασιλέα τὸν Σολομῶντα καὶ ἀνέλαβε νὰ κατασκευάσῃ ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη.

Ὁ Χιρὰμ ἦταν υἱὸς γυναικὸς χήρας ἀπὸ τὴν φυλὴν Νεφθαλὶμ καὶ ὁ πατέρας του κατήγετο ἀπὸ τὴν Τύρον· ὁ Χιρὰμ ἦταν τεχνίτης εἰδικὸς διὰ τὴν κατεργασίαν χαλκοῦ. Ἐπίσης ἦταν γεμᾶτος μὲ σοφίαν καὶ ἐπιδεξιότητα, καλαισθητικὴν ἀντίληψιν καὶ ἐξυπνάδα καὶ ἱκανότητα διὰ κάθε ἐργασίαν σχετικὴν μὲ τὴν κατασκευὴν ἔργων ἀπὸ χαλκόν. Ὁ Χιρὰμ αὐτὸς ὠδηγήθη εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα καὶ κατεσκεύασεν ὅλα τὰ ἔργα του (τὰ ἱερὰ σκεύη) ἀπὸ χαλκόν.

Ἔχυσε καὶ κατεσκεύασε δύο στύλους διὰ τὴν εἴσοδον τοῦ ναοῦ. Τὸ ὕψος τοῦ ἑνὸς στύλου ἦτο δέκα ὀκτὼ πήχεις, ἡ δὲ περίμετρός του ἦτο δέκα τέσσαρες πήχεις. Αἱ προεξοχαὶ τῶν κοίλον ραβδώσεών του εἶχον πάχος τέσσαρας δακτύλους. Καθ’ ὅμοιον τρόπον κατεσκευάσθη καὶ ὁ δεύτερος στῦλος.

Ἔτσι (ὁ Χιρὰμ) ἔχυσε καὶ κατεσκεύασε τοὺς δύο κίονες (στύλους) ἀπὸ χαλκὸν διὰ τὴν εἴσοδον (τὸν πρόναον) τοῦ Ναοῦ. Τὸ ὕψος τοῦ ἑνὸς στύλου ἦταν δεκαοκτῶ (ἑβραϊκοί) πήχεις (8,10 περίπου μέτρα) καὶ ἡ περίμετρός του γύρω-γύρω ἦταν δεκατέσσερις (ἑβραϊκοί) πήχεις (6,30 περίπου μέτρα). Οἱ προεξοχὲς τῶν κοίλων ραβδώσεων κάθε στύλου (ἢ τὸ βάθος τῶν κοίλων ραβδώσεων) εἶχαν πάχος τέσσερις δακτύλους. Ὅμοιος μὲ τὸν στῦλον αὐτὸν ἦταν καὶ ὁ δεύτερος στῦλος.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης δύο κιονόκρανα, διὰ νὰ τοποθετηθοῦν εἰς τὰς κορυφὰς αὐτῶν τῶν στύλων. Τὰ ἔκαμε χωνευτὰ χάλκινα. Τὸ ὕψος τοῦ ἑνὸς κιονοκράνου ἦτο πέντε πήχεις. Πέντε ἐπίσης πήχεις ἦτο καὶ τὸ ὕψος τοῦ κιονοκράνου τοῦ ἄλλου στύλου.

Ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασεν ἐπίσης δύο κιονόκρανα, διὰ νὰ τὰ τοποθετήσῃ εἰς τὴν κορυφὴν τῶν στύλων· τὰ δύο αὐτὰ κιονόκρανα τὰ ἐχώνευσεν ἀπὸ χαλκόν. Τὸ ὕψος τοῦ ἑνὸς κιονοκράνου ἦταν πέντε (ἑβραϊκοί) πήχεις (2,25 μέτρα)· ἐπίσης πέντε (ἑβραϊκοί) πήχεις (2,25 μέτρα) ἦταν καὶ τὸ ὕψος τοῦ δευτέρου κιονοκράνου.

Κατεσκεύασε δύο δικτυωτά, διὰ νὰ περικαλύψῃ τὸ κιονόκρανον τῶν στύλων. Ἕνα δικτυωτὸν εἰς τὸ κιονόκρανον τοῦ ἑνὸς στύλου καὶ ἄλλο δικτυωτὸν εἰς τὸ κιονόκρανον τοῦ δευτέρου.

Ἐπίσης κατεσκεύασε δύο δικτυωτὰ ὁμοιώματα, τὰ ὁποῖα ἐκάλυπταν γύρω-γύρω τὰ κιονόκρανα. Κατεσκεύασεν ἕνα ὁμοίωμα δικτύου διὰ τὸ πρῶτον κιονόκρανον καὶ ἕνα (ἄλλο) ὁμοίωμα δικτύου διὰ τὸ δεύτερον κιονόκρανον.

Ἐπίσης κατεσκεύασε διὰ τὸ κάθε κιονόκρανον ἕνα καλλιτεχνικὸν κρεμαστὸν ἀνάγλυφον. Αὐτὸ ἀπετελεῖτο ἀπὸ δύο σειρὰς χαλκίνων ὁμοιωμάτων καρπῶν ροδιᾶς ἐντὸς τοῦ δικτύου. Ἦτο δὲ κρεμαστὸν εἰς δύο σειρὰς παραλλήλους. Τὸ ἴδιο καλλιτεχνικὸν ἔργον ἔκαμε καὶ διὰ τὸ δεύτερον κιονόκρανον.

Ἐπάνω εἰς κάθε κιονόκρανον κατεσκεύασε γύρω-γύρω μίαν καλλιτεχνικὴν ἁλυσίδα, ἀνάγλυφον, κρεμαστήν. Τὸ καλλιτέχνημα τοῦτο ἦταν δύο σειρὲς χαλκίνων ὁμοιωμάτων καρπῶν ροδιᾶς μέσα εἰς δίκτυ (ἢ πλεγμένων ῶσὰν τὸ δίκτυ). Οἱ δύο ἀνάγλυφες αὐτὲς σειρὲς ἦσαν παραλληλες· ἡ μία σειρά (ζώνη) ἦταν ἐπάνω ἀπὸ τὴν ἄλλην. Τὸ ἴδιον ἔκαμε καὶ διὰ τὸ δεύτερον κιονόκρανον.

Τοὺς δύο αὐτοὺς στύλους ἐτοποθέτησεν εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ ναοῦ. Ἐτοποθέτησε τὸν πρῶτον στύλον, τὸν ὁποῖον ὠνόμασεν Ἰαχούμ. Ἐτοποθέτησεν ἔπειτα τὸν δεύτερον στύλον, τὸν ὁποῖον ὠνόμασε Βαάς.

Τοὺς δύο αὐτοὺς στύλους (κίονες) ἔστησεν εἰς τὴν εἴσοδον (τοῦ προνάου) τοῦ Ναοῦ. Ἔστησε τὸν πρῶτον στῦλον δεξιὰ καὶ τὸν ὠνόμασεν Ἰαχούμ· ἔστησεν ἐπίσης καὶ τὸν δεύτερον στῦλον ἀριστερὰ καὶ τὸν ὠνόμασε Βαάς.

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ τοὺς στύλους αὐτούς, ποὺ εἶχαν τοποθετηθῆ εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ ναοῦ, ἐτοποθετήθη χάλκινον ὁμοίωμα κρίνου ὕψους τεσσάρων πήχεων.

Εἰς τὴν κορυφὴν τῶν κιονοκράνων τῶν δύο στύλων, ποὺ εἶχαν στηθῆ ἐμπρὸς εἰς τὴν εἴσοδον (τοῦ προνάου) τοῦ Ναοῦ, ὑπῆρχε χάλκινον ὁμοίωμα κρίνου, τὸ ὁποῖον εἶχεν ὕψος τέσσερις (ἑβραϊκούς) πήχεις (1,80 μέτρα).

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ αὐτὸ ὑπῆρχεν ἐπιστύλιον καὶ εἰς τοὺς δύο στύλους. Εἰς τὴν ἄνω ἐπιφάνειαν τῶν ἐπιστυλίων ὑπῆρχε κιονόκρανον μὲ πάχος ἴσον πρὸς τὸ ἐπιστύλιον.

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ τὸ χάλκινον ὁμοίωμα ἐστηρίζετο ἐπιστύλιον (δοκός) καὶ εἰς τοὺς δύο στύλους· καὶ εἰς τὴν ἐπάνω ἐπιφάνειαν τοῦ ἐπιστυλίου (δοκοῦ) ὑπῆρχε κιονόκρανον, τὸ ὕψος τοῦ ὁποίου ἦταν ἴσον πρὸς τὸ πάχος τοῦ ἐπιστυλίου (δοκοῦ).

Κατεσκεύασεν ἐπίσης τὴν χαλκίνην θάλασσαν. Ἡ ἀπόστασις τοῦ ἑνὸς χείλους ἀπὸ τὸ ἄλλο, ἡ διάμετρος δηλαδὴ τῆς ἐπιφανείας τῆς θαλάσσης, ἦτο δέκα πήχεις. Αὐτὴ ἦτο ὁλόγυρα στρογγυλή. Τὸ ὕψος της ἦτο πέντε πήχεις, ἡ δὲ περίμετρος, ποὺ περιέβαλλε τὸ χεῖλος της, ἦτο τριάκοντα τρεῖς πήχεις.

Ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασεν ἐπίσης τὴν χαλκίνην χυτὴν θάλασσαν (μεγάλην δεξαμενήν). Ἡ ἀπόστασις ἀπὸ τὸ ἕνα χεῖλος της μέχρι τὸ ἄλλο, δηλαδὴ ἡ διάμετρος τῆς ἐπιφανείας της, ἦταν δέκα (ἑβραϊκοί) πήχεις (4,50 μέτρα). Ἡ θάλασσα ἦταν γύρω-γύρω στρογγυλή. Τὸ ὕψος της (ἢ τὸ βάθος της) ἦταν πέντε (ἑβραϊκοί) πήχεις (2,25 μέτρα). Ἡ περίμετρος τῆς κυκλικῆς ἐπιφανείας της ἦταν τριάντα τρεῖς (ἑβραϊκοί) πήχεις (14,85 μέτρα).

Κάτω ἀπὸ τὸ χεῖλος καὶ γύρω-γύρω περιέβαλλον τὴν θάλασσαν αὐτὴν δέκα ὑποστηρίγματα ἀπέχοντα τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο ἕνα πῆχυν.

Κάτω ἀπὸ τὰ χείλη της περιέβαλλαν τὴν χαλκίνην θάλασσαν δέκα ὑποστηρίγματα· κάθε ὑποστήριγμα ἀπεῖχεν ἀπὸ τὸ ἄλλο ἕνα (ἑβραϊκόν) πῆχυν (45 ἑκατοστὰ τοῦ μέτρου).

Τὸ χεῖλος τῆς θαλάσσης ἦτο ὡσὰν τὸ χεῖλος τοῦ ποτηρίου, ὅπως ὁ βλαστὸς τοῦ κρίνου, τὸ δὲ πάχος τοῦ χείλους αὐτοῦ ἦτο μία παλάμη.

Τὰ χείλη της ἦσαν ὅπως τὰ χείλη τοῦ ποτηρίου, ὅμοια μὲ τὸν βλαστὸν τοῦ κρίνου, καὶ τὸ πάχος τοῦ χείλους τῆς ἦταν τόσον, ὅσον καὶ τὸ πάχος μιᾶς παλάμης (τὸ ἕνα τρίτον τῆς σπιθαμῆς, δηλαδὴ περὶ τὰ 8 ἑκατοστὰ τοῦ μέτρου).

Κάτω ἀπὸ τὴν χαλκίνην αὐτὴν θάλασσαν ὑπῆρχον δώδεκα ὁμοιώματα χαλκίνων βοῶν. Οἱ τρεῖς ἀπὸ αὐτοὺς ἔστρεφον τὸ πρόσωπόν των πρὸς βορρᾶν, οἱ ἄλλοι τρεῖς ἔβλεπαν πρὸς τὴν Μεσόγειον Θάλασσαν, δηλαδὴ πρὸς δυσμάς, οἱ ἄλλοι τρεῖς πρὸς νότον καὶ οἱ ἄλλοι τρεῖς ἔβλεπαν πρὸς ἀνατολάς. Τὰ πίσω μέρη των ἦσαν ἐστραμμένα πρὸς τὸ κέντρον ἐντὸς τῆς αὐλῆς τοῦ ναοῦ. Ἐπάνω εἰς αὐτοὺς ἐστηρίζετο ἡ χαλκίνη θάλασσα.

Κάτω ἀπὸ τὴν χαλκίνην θάλασσαν ὑπῆρχαν δώδεκα χάλκινα ὁμοιώματα βοδιῶν, τὰ ὁποῖα ἦσαν στραμμένα πρὸς τὰ ἔξω. Τὰ τρία ἀπὸ τὰ χάλκινα αὐτὰ βόδια εἶχαν στραμμένα τὰ πρόσωπά των πρὸς βορρᾶν, τὰ ἄλλα τρία ἦσαν στραμμένα πρὸς δυσμάς, τὰ ἄλλα τρία ἦσαν στραμμένα πρὸς νότον καὶ τὰ ἄλλα τρία ἦσαν στραμμένα πρὸς ἀνατολάς· τὰ ὀπίσθια ὅλων τῶν βοδιῶν ἦσαν στραμμένα πρὸς τὰ ἔσω, πρὸς τὸ κέντρον τῆς χάλκινης θαλάσσης, ἡ δὲ χαλκίνη θάλασσα ἦταν καθισμένη ἐπάνω των.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης δέκα κινητὰ χάλκινα πλυντήρια. Τὸ μῆκος κάθε τοιούτου δοχείου ἦτο πέντε πήχεις, τὸ πλάτος του τέσσαρες πήχεις καὶ τὸ ὕψος του ἓξ πήχεις.

Ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασεν ἐπίσης δέκα μεχωνώθ (ὑπόβαθροι, βάσεις) ἀπὸ χαλκόν. Τὸ μῆκος τοῦ ἑνὸς μεχωνὼθ ἦταν πέντε (ἑβραϊκοί) πήχεις (2,25 μέτρα), τὸ πλάτος τοῦ τέσσερις (ἑβραϊκοί) πήχεις (1,80 μέτρα) καὶ τὸ ὕψος του ἕξι (ἑβραϊκοί) πήχεις (1,50 μέτρα).

Τὰ πλυντήρια δὲ αὐτὰ εἶχαν τὴν ἑξῆς κατασκευήν· Ἦσαν κλεισμένα ὑδατοστεγῶς μὲ παραπλεύρους πλάκας. Αἱ πλάκες αὐταὶ εὑρίσκοντο μέσα εἰς πλαίσια, ποὺ προεξεῖχον.

Τὰ ὑπόβαθρα (μεχωνώθ) αὐτὰ ἦσαν κατασκευασμένα ὡς ἑξῆς: Ἦσαν κλεισμένα ὑδατοστεγῶς μὲ παράπλευρες πλάκες (πλευρές). Οἱ πλάκες εὑρίσκοντο εἰς πλαίσια (σκελετούς), τὰ ὁποῖα προεξεῖχαν.

Εἰς τὰς πλευρὰς μεταξὺ τῶν πλαισίων τῶν προεξεχόντων ἦσαν σκαλισμένοι λέοντες, βόες καὶ Χερουβίμ. Αἱ ἴδιαι παραστάσεις ὑπῆρχον καὶ εἰς τὰ προεξέχοντα πλαίσια. Ἐπάνω καὶ ὑποκάτω ἀπὸ τὰς παραστάσεις τῶν λεόντων καὶ τῶν βοῶν ὑπῆρχον ἀνάγλυφοι παραστάσεις, ποὺ προεξεῖχαν τόσον, ὥστε νὰ φαίνωνται ὅτι ἐκρέμαντο ἐπάνω ἀπὸ τὰς παραστάσεις τῶν λεόντων καὶ τῶν βοῶν.

Εἰς τὶς πλευρὲς αὐτές (τὶς πλάκες) μεταξύ τῶν πλαισίων (τῶν σκελετῶν), ποὺ προεξεῖχαν, ὑπῆρχαν σκαλισμένα λιοντάρια καὶ βόδια καὶ Χερουβίμ. Οἱ ἴδιες παραστάσεις ἦσαν σκαλισμένες καὶ εἰς τὰ πλαίσια, ποὺ προεξεῖχαν. Ἐπάνω καὶ κάτω ἀπὸ τὶς παραστάσεις μὲ λιοντάρια καὶ βόδια ὑπῆρχαν χῶροι, εἰς τοὺς ὁποίους ἦσαν ἀνάγλυφα στολίδια (παραστάσεις)· τὰ στολίσματα (ἢ σκαλίσματα) αὐτὰ προεξεῖχαν τόσον, ὥστε ἐφαίνοντο ὅτι ἐκρέμοντο (ὡς γιρλάντα) ἐπάνω καὶ κάτω ἀπὸ τὶς παραστάσεις τῶν λιονταριῶν, τῶν βοδιῶν καὶ τῶν Χερουβίμ.

Εἰς κάθε δὲ τέτοιο δοχεῖον - λουτῆρα ὑπῆρχον τέσσαρες χάλκινοι τροχοὶ καὶ οἱ ἄξονες αὐτῶν, οἱ ἐξέχοντες, ἐπίσης χαλκοῖ. Εἰς τὰ τέσσαρα πρὸς τὰ ἔξω μέρη τῶν τροχῶν ὑπῆρχον ὑποστηρίγματα χάλκινα ὁμοιάζοντα μὲ ὦμον, ποὺ ὑπεβάσταζαν τοὺς λουτῆρας αὐτούς.

Εἰς κάθε βάσιν (ὑπόβαθρον, μεχωνώθ) ὑπῆρχαν τέσσερις χάλκινοι τροχοί, τὰ δὲ τμήματα τῶν τροχῶν (ἄξονες, ἀκτῖνες, στεφάνια) ἦσαν ἐπίσης χάλκινα. Εἰς τὰ τέσσερα πρὸς τὰ ἔξω μέρη τῶν τροχῶν ὑπῆρχαν χάλκινα ὑποστηρίγματα, ποὺ ἔμοιαζαν μὲ ὦμον τὰ στηρίγματα ὑπεβάσταζαν τὶς βάσεις (μεχωνώθ) αὐτές.

Ἐπάνω εἰς τοὺς τροχοὺς τοῦ κάθε λουτῆρος ἐστηρίζοντο χάλκινοι βραχίονες. Τὸ ὕψος ἑκάστου τροχοῦ ἦτο ἔνας καὶ ἥμισυς πῆχυς.

Εἰς τοὺς τροχοὺς τῶν βάσεων (μεχωνώθ) ἐστηρίζοντο χάλκινοι βραχίονες. Τὸ ὕψος τοῦ κάθε τροχοῦ ἦταν ἐνάμισυς (ἑβραϊκός) πῆχυς (67,50 ἑκατοστὰ τοῦ μέτρου).

Οἱ τροχοὶ αὐτοὶ ἦσαν κατεσκευασμένοι ὅπως οἱ τροχοὶ ἑνὸς ἅρματος· δηλαδὴ οἱ βραχίονές των, τὰ πλευρὰ καὶ ἡ ὅλη αὐτῶν κατασκευὴ ἦσαν χωνευτά.

Ἡ κατασκευὴ τῶν τροχῶν αὐτῶν ἦταν ὅμοια μὲ τὴν κατασκευὴν τῶν τροχῶν (πολεμικοῦ) ἅρματος. Δηλαδὴ οἱ βραχίονες καὶ τὰ πλευρά των καὶ γενικῶς ἡ ὅλη κατασκευή των (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· οἱ ἄξονες, ὁ νάρθηκας, δηλαδὴ τὸ κέντρον τῆς ρόδας, τὸ ἐξωτερικὸν στεφάνι καὶ οἱ ἀκτίνες τῶν τροχῶν) ἦσαν ὅλα χωνευτά (χυτά).

Εἰς κάθε λουτῆρα ὑπῆρχον τέσσαρα ὑποστηρίγματα, ἕνα εἰς κάθε γωνίαν. Τὰ ὑποστηρίγματα αὐτὰ ἦσαν κολλημένα εἰς τὸν λουτῆρα.

Εἰς τὶς τέσσερις γωνίες τοῦ κάθε ὑποβάθρου (μεχωνώθ) ὑπῆρχαν τέσσερα ὑποστηρίγματα (βραχίονες). Τὰ ὑποστηρίγματα αὐτὰ εἶχαν ὡς βάσιν τὸ μεχωνώθ (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν, ἦσαν κατασκευασμένα ἀπὸ τὸ ἴδιον ὑλικόν, ποὺ ἦταν κατασκευασμένον τὸ μεχωνώθ· κατ’ ἄλλην δὲ ἑρμηνείαν, ἀποτελοῦσαν μίαν ὁλότητα, ἦσαν κολλημένα μὲ τὸ μεχωνώθ),

Εἰς τὸ ἄλλο μέρος τοῦ λουτῆρος ὑπῆρχε τὸ σκέπασμα καθ’ ὅλην τὴν ἐπιφάνειαν, σχήματος κυρτοῦ μὲ κυρτότητα ἡμίσεος πήχεως. Εἰς τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ λουτῆρος ὑπῆρχον αἱ χειρολαβαί, ἐκεῖ ὅπου ἦτο τὸ μέρος, εἰς τὸ ὁποῖον ἤνοιγε καὶ ἔκλειεν ὁ λουτήρ. Ἤνοιγε δὲ καὶ ἔκλειε μὲ αὐτὰς τὰς χειρολαβάς.

Ἡ κορυφή (τὸ ἐπάνω μέρος) τοῦ ὑποβάθρου (μεχωνώθ) ἦταν εἰς ὅλην τὴν ἐπιφάνειαν κυρτή (λυγισμένη εἰς τὰ πλάγια). Ἡ κυρτότης αὐτὴ ἦταν μισός (ἑβραϊκός) πῆχυς (22 ἑκατοστὰ τοῦ μέτρου). Εἰς τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ ὑποβάθρου (μεχωνώθ) ὑπῆρχαν χειρολαβὲς καὶ τεμάχια μετάλλων («συγκλείσματα»), ποὺ ἄνοιγαν καὶ ἔκλειναν τὸ μεχωνώθ. Τὸ μεχωνὼθ ἄνοιγε (διὰ νὰ χυθῇ τὸ νερόν) καὶ ἔκλειε πάλιν μὲ τὶς χειρολαβὲς αὐτές.

Ἐπάνω δὲ εἰς τὰ χάλκινα αὐτὰ τεμάχια, τὰ διὰ τὸ κλείσιμον καὶ ἄνοιγμα τοῦ λουτῆρος, εἶχον σκαλισθῆ Χερουβίμ, λέοντες, καὶ φοίνικες ὄρθιοι. Ἡ κάθε μία δὲ ἀπὸ τὰς παραστάσεις αὐτὰς κατεῖχε τὴν θέσιν τῆς ἐσωτερικῶς καὶ κύκλῳ.

Εἰς τὰ χάλκινα αὐτὰ τεμάχια εἶχαν σκαλισθῆ Χερουβὶμ καὶ λιοντάρια καὶ ὅρθια φοινικόδενδρα. Κάθε σκαλιστὴ παράστασις ἦταν ἀνάλογος τοῦ χώρου, τὸν ὁποῖον ἐκάλυπτε, καὶ ἀνάλογος τῶν ἄλλων διακοσμήσεων, ποὺ εὑρίσκοντο γύρω της.

Κατὰ παρόμοιον τρόπον ἔκαμε ὅλους τοὺς δέκα λουτῆρας. Εἶχαν ὅλοι τὰς ἰδίας διαστάσεις καὶ τὴν αὐτὴν μορφὴν ἐξ ὁλοκλήρου.

Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασε καὶ τὰ δέκα ὑπόβαθρα (μεχωνώθ). Ὅλα εἶχαν τὴν ἰδίαν κατασκευήν, σχῆμα καὶ μορφήν, τὶς ἴδιες διαστάσεις· ἦσαν ὅλα πανομοιότυπα.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης δέκα μεγάλας χαλκίνας χύτρας. Κάθε χύτρα εἶχε μῆκος τέσσαρας πήχεις καὶ ἐχωροῦσε σαράντα ἀττικοὺς χόας. Εἰς κάθε λουτῆρα ἀντιστοιχοῦσε καὶ μία ἀπὸ τὰς δέκα αὐτὰς χύτρας.

Κατόπιν ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασε δέκα χάλκινες λεκάνες (σκάφες). Κάθε λεκάνη ἐχωροῦσε σαράντα ἀττικοὺς χόες (131,20 λίτρας) καὶ εἶχε διάμετρον τέσσερις (ἑβραϊκούς) πήχεις (1,80 μέτρα). Εἰς κάθε χάλκινον ὑπόβαθρον (μεχωνώθ) ἀπὸ τὰ δέκα ὑπῆρχε καὶ μία λεκάνη.

Διέταξε δὲ ὁ Σολομὼν καὶ ἐτοποθέτησαν τοὺς πέντε λουτῆρας εἰς τὴν δεξιὰν πλευρὰν τοῦ ναοῦ καὶ τοὺς ἄλλους πέντε εἰς τὴν ἀριστερὰν πλευρὰν τοῦ ναοῦ, τὴν δὲ χαλκίνην θάλασσαν ἐτοποθέτησαν πρὸς τὰ δεξιὰ τοῦ ναοῦ, μεταξὺ ἀνατολῆς καὶ νότου, ἤτοι νοτιοανατολικῶς.

Ἐτοποθέτησε δὲ τὰ πέντε χάλκινα ὑπόβαθρα (μεχωνώθ) εἰς τὴν δεξιὰν πλευρὰν τοῦ Ναοῦ καὶ τὰ ἄλλα πέντε εἰς τὴν ἀριστερὰν πλευρὰν τοῦ Ναοῦ. Ἡ δὲ χάλκινη θάλασσα ἐτοποθετήθη εἰς τὴν δεξιὰν πλευρὰν τοῦ Ναοῦ, εἰς τὴν ἀνατολὴν πρὸς νότον, δηλαδὴ νοτιοανατολικά. (κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Ἐτοποθέτησε τὰ πέντε μεχωνὼθ εἰς τὴν νοτίαν πλευρὰν τοῦ Ναοῦ καὶ τὰ ἄλλα πέντε εἰς τὴν βορείαν πλευράν. Τὴν χαλκίνην θάλασσαν ἐτοποθέτησεν εἰς τὴν νοτιοδυτικὴν γωνίαν).

Κατεσκεύασεν ἀκόμη ὁ Χιρὰμ τοὺς λέβητας, τὰς θερμάστρας καὶ τὰς φιάλας. Ἔφερεν εἰς πέρας ὅλα τὰ ἔργα τοῦ ναοῦ, τὰ ὁποῖα τοῦ εἶχεν ἀναθέσει ὁ βασιλεὺς Σολομὼν νὰ κατασκευάσῃ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου.

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασεν ἐπίσης τοὺς λέβητες, τὶς θερμάστρες καὶ τὶς φιάλες. Καὶ ἔτσι ὁ Χιρὰμ ἐτελείωσεν ὅλα τὰ ἔργα διὰ τὸν Ναόν, τὰ ὁποῖα τοῦ εἶχεν ἀναθέσει ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν νὰ κατασκευάσῃ. Κατεσκεύασε δηλαδὴ τὰ ἀκόλουθα:

Κατεσκεύασε, δηλαδή, τοὺς δύο στύλους καὶ τὰ περὶ τὰς κεφαλὰς τῶν δύο αὐτῶν στύλων περιστρεπτὰ καλλιτεχνήματα. Τὰ δύο δίκτυα, διὰ νὰ σκεπάζουν τὰ ἀνάγλυφα ὁμοιώματα ἁλυσίδων μὲ τὰς ἐλικοειδεῖς στροφὰς ποὺ ὑπῆρχον εἰς τοὺς στύλους.

Τοὺς δύο στύλους (κίονες) καὶ τὰ ὁμοιώματα ἁλυσίδων μὲ τὶς ἐλικοειδεῖς στροφές, ποὺ ἦσαν εἰς τὸ ἐπάνω μέρος τῶν δύο κιόνων· καὶ τὰ δύο δικτυωτὰ τεχνουργήματα, διὰ νὰ σκεπάζουν τὰ ἀνάγλυφα ὁμοιώματα ἁλυσίδων μὲ τὶς ἐλικοειδεῖς στροφές, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν κορυφὴν τῶν δύο κιόνων.

Κατεσκεύασε τετρακόσια ὁμοιώματα καρπῶν ροδιᾶς, ποὺ ὑπῆρχον εἰς τὰ δύο δικτυωτὰ ἀνάγλυφα. Δύο σειραὶ ἀπὸ καρποὺς ροδιᾶς ὑπῆρχον εἰς τὸ κάθε δικτυωτόν. Αὐτὰ ἐχρησίμευαν, διὰ νὰ σκεπάζουν τὰς δύο ἀναγλύφους ἐλικοειδεῖς στροφὰς τῶν κιονοκράνων.

Καὶ τὰ τετρακόσια χάλκινα ὁμοιώματα καρπῶν ροδιᾶς διὰ τὰ δύο δικτυωτὰ ἀνάγλυφα· εἰς κάθε δικτυωτὸν ἀνάγλυφον ὑπῆρχαν δύο σειρὲς (ὁμοιωμάτων) χαλκίνων καρπῶν ροδιᾶς, διὰ νὰ σκεπάζουν τὶς ἀνάγλυφες ἐλικοειδεῖς στροφὲς τῶν δύο κιονοκράνων, οἱ ὁποῖες ὑπῆρχαν εἰς τὴν κεφαλὴν τῶν δύο κιόνων.

Ἔτσι κατεσκεύασε τοὺς δέκα λουτῆρας καὶ τὰς δέκα χύτρας, αἱ ὁποῖαι θὰ ἦσαν ἐπάνω εἰς τοὺς λουτῆρας.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης καὶ τὰ δέκα ὑπόβαθρα (μεχωνώθ) καὶ τὶς δέκα χάλκινες λεκάνες, ποὺ ὑπῆρχαν ἐπάνω εἰς τὰ ὑπόβαθρα (μεχωνώθ).

Κατεσκεύασε μίαν θάλασσαν καὶ ὑποκάτω ἀπὸ αὐτὴν τὰ δώδεκα χάλκινα ὁμοιώματα βοδιῶν.

Καὶ μίαν χαλκίνην θάλασσαν (μεγάλην δεξαμενήν) καὶ τὰ δώδεκα χυτὰ χάλκινα βόδια κάτω ἀπὸ αὐτήν.

Κατεσκεύασε τοὺς λέβητας, τὰς θερμάστρας, τὰς φιάλας καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἱερὰ σκεύη, τὰ ὁποῖα ὁ Χιρὰμ κατ’ ἐντολήν του βασιλέως Σολομῶντος ἀνέλαβε νὰ κατασκευάσῃ διὰ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου. Οἱ στῦλοι, ποὺ κατεσκευάσθησαν εἰς τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως καὶ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, ἦσαν τεσσαράκοντα ὀκτώ. Ὅλα δὲ αὐτὰ ἦσαν ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ χαλκόν.

Καὶ τοὺς λέβητες καὶ τὶς θερμάστρες καὶ τὶς φιάλες καὶ γενικῶς ὅλα τὰ ἄλλα ἱερὰ σκεύη. Αὐτὰ τὰ κατεσκεύασεν ὁ Χιρὰμ κατ’ ἐντολὴν τοῦ βασιλιᾶ Σολομῶντος διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου· οἱ κίονες, ποὺ κατεσκευάσθησαν εἰς τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον καὶ εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, ἦσαν σαράντα ὀκτώ. Ὅλα αὐτὰ ἦσαν κατασκευασμένα ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ χαλκόν.

Δὲν ἦτο δυνατὸν δὲ νὰ ὑπολογισθῇ ὁ χαλκός, ὁ ὁποῖος ἐχρησιμοποιήθη δι’ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔργα, ἐπειδὴ ἦτο πάρα πολύς. Ὁ χαλκὸς αὐτὸς ἦτο ἀνυπολόγιστος.

Ὁ χαλκός, μὲ τὸν ὁποῖον ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασεν ὅλα αὐτὰ τὰ ἔργα, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ὑπολογισθῇ καὶ νὰ ζυγισθῆ· ἡ ποσότης τοῦ χαλκοῦ, ποὺ ἐχρησιμοποιήθη, ἦταν πολὺ μεγάλη, ἀνυπολόγιστη.

Τὸ χυτήριον δέ, ὅπου κατεσκεύασαν ὅλα αὐτὰ τὰ χάλκινα εἴδη, εὑρίσκετο εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Ἰορδάνου εἰς κάποιον ἀργιλλώδη τόπον μεταξὺ Σοκχὼθ καὶ Σειρά.

Ὅλα αὐτὰ τὰ χάλκινα ἀντικείμενα τὰ ἔχυσεν εἰς τὴν πεδινὴν περιοχὴν τοῦ Ἰορδάνου, εἰς τόπον μὲ ἔδαφος ἀργιλλῶδες, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο μεταξὺ Σοκχὼθ καὶ Σειρά.

Ἔδωσεν ἐντολὴν ὁ βασιλεὺς Σολομὼν νὰ κατασκευασθοῦν ἐπίσης καὶ τὰ ἄλλα ἱερὰ χρυσᾶ σκεύη, τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασε διὰ τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου. Δηλαδὴ τὸ χρυσοῦν θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος, ἡ χρυσῆ τράπεζα, ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν ἐτοποθετοῦντο οἱ ἄρτοι τῆς προθέσεως.

Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν διέταξεν ἐπίσης νὰ κατασκευασθοῦν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἱερὰ χρυσὰ σκεύη διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου: Δηλαδὴ τὸ χρυσοῦν θυσιαστήριον τῶν θυμιαμάτων, ἡ χρυσὴ τράπεζα, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκοντο οἱ ἄρτοι τῆς προθέσεως.

Αἱ χρυσαῖ λυχνίαι πέντε ἐξ ἀριστερῶν καὶ πέντε ἐκ δεξιῶν ἐντὸς τοῦ χώρου τῶν Ἁγίων ἐμπρὸς εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Αἱ λυχνίαι αὐταὶ ἦσαν κατασκευασμέναι ἀπὸ καθαρὸν χρυσὸν μαζῆ μὲ τὰ λαμπάδια καὶ τοὺς λύχνους καὶ τὰ χρυσᾶ λαδικά.

Ἐπίσης οἱ ἑπτάφωτες χρυσὲς λυχνίες, πέντε εἰς τὰ ἀριστερὰ καὶ πέντε εἰς τὰ δεξιά, μέσα εἰς τὰ Ἅγια (τὸν κυρίως Ναὸν) καὶ ἀπέναντι τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων. Οἱ λυχνίες αὐτὲς ἦσαν κατασκευασμένες ἀπὸ καθαρὸν χρυσάφι. Ἀκόμη τὰ λαμπάδια (μικρὲς λάμπες ἢ κανδήλια) καὶ οἱ λύχνοι καὶ τὰ χρυσᾶ λαδικά (μὲ τὰ ὁποῖα ἔχυναν τὸ λάδι).

Ἐπίσης αἱ θύραι, τὰ καρφιά, αἱ φιάλαι, τὰ πινάκια, τὰ χρυσᾶ θυσιατήρια, ἦσαν κατασκευασμένα ἀπὸ καθαρὸν χρυσίον. Τὰ θυρόφυλλα τῆς θύρας τοῦ ἐσωτάτου μέρους τοῦ ναοῦ, δηλαδὴ τοῦ Ἀδύτου, ὅπως καὶ αἱ θύραι τοῦ ναοῦ, ἤτοι τῶν Ἁγίων, καὶ αὐτὰ ἦσαν χρυσᾶ.

Ἐπίσης οἱ θύρες καὶ τὰ καρφιά (τὸ Ἑβραϊκὸν ἔχει «λυχνοψαλλίδα») καὶ οἱ φιάλες καὶ τὰ πινάκια (οἱ κοῦπες ἢ κρατῆρες) καὶ τὰ χρυσᾶ θυμιατήρια, ὅλα ἀπὸ καθαρὸν χρυσάφι· καὶ τὰ θυρόφυλλα τῆς θύρας τοῦ ἐσωτάτου μέρους τοῦ Ναοῦ, δηλαδὴ τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων, καὶ οἱ θυρες τοῦ κυρίως Ναοῦ (τῶν Ἁγίων)· ὅλα αὐτὰ ἦσαν χρυσά.

Ἔτσι δὲ ὠλοκληρώθη ὅλον τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον ἔκαμεν ὁ Σολομών, δηλαδὴ ὁ οἶκος τοῦ Κυρίου. Κατόπιν ὁ Σολομὼν ἔφερε καὶ ἔθεσεν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου ὅλα τὰ ἀφιερώματα τοῦ πατρός του Δαυῒδ καὶ κάθε τι, ποὺ αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Σολομὼν εἶχεν ἀφιερώσει εἰς ἄργυρον, χρυσὸν καὶ σκεύη. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀφιέρωσεν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Ἔτσι ὠλοκληρώθησαν ὅλες οἱ ἐργασίες, τὶς ὁποῖες ὁ Σολομὼν διέταξε νὰ γίνουν διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου. Κατόπιν ὁ Σολομὼν ἔφερε καὶ ἔβαλεν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου ὅλα, ὅσα εἶχεν ἀφιερώσει εἰς τὸν Θεὸν ὁ Δαβίδ, ὁ πατέρας του, καὶ ὅλα, ὅσα εἶχεν ἀφιερώσει ὁ ἴδιος ὁ Σολομών, τὸ ἀσῆμι, τὸ χρυσάφι καὶ τὰ σκεύη. Ὅλα αὐτὰ τὰ κατέθεσεν εἰς τὸ ἱερὸν θησαυροφυλάκιον τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Ὁ Σολομὼν ἀνοικοδόμησε καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν του ἀνάκτορον εἰς χρονικὸν διάστημα δέκα τριῶν ἐτῶν.

Ὁ Σολομὼν ἔκτισε καὶ ἀνάκτορον διὰ τὸν ἑαυτόν του εἰς διάστημα δεκατριῶν ἐτῶν.

Ἀνοικοδόμησεν ἐπίσης καὶ ἄλλον οἶκον, ὁ ὁποῖος ὡς ἐκ τῶν πολλῶν κέδρων, ποὺ ἐχρησιμοποιήθησαν, ὑπενθύμιζε τὸ δάσος τοῦ Λιβάνου. Τὸ οἰκοδόμημα αὐτὸ εἶχε μῆκος ἑκατὸν ἑβραϊκοὺς πήχεις, πλάτος πεντήκοντα πήχεις καὶ ὕψος τριάκοντα πήχεις. Εἰς τὸ οἰκοδόμημα αὐτὸ ὑπῆρχον τρεῖς σειραὶ ἀπὸ κεδρίνους στύλους, ἐπάνω δὲ εἰς τοὺς στύλους αὐτοὺς ὑπῆρχον δοκάρια κέδρινα.

Ἔκτισεν ἐπίσης καὶ τὸν οἶκον, ποὺ ὑπενθύμιζε τὸ δάσος τοῦ Λιβάνου. Τὸ κτίσμα αὐτὸ εἶχε μῆκος ἑκατόν (ἑβραϊκούς) πήχεις (45 μέτρα) καὶ πλάτος πενῆντα (ἑβραϊκούς) πήχεις (22,50 μέτρα) καὶ ὕψος τριάντα (ἑβραϊκούς) πήχεις (13,50 μέτρα). Εἰς τὸ οἰκοδόμημα αὐτὸ ὑπῆρχαν τρεῖς σειρὲς στύλων ἀπὸ κέδρον (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν τὸ οἰκοδόμημα ἐστηρίζετο ἐπάνω εἰς στύλους ἀπὸ κέδρον), ἐπάνω δὲ εἰς τοὺς στύλους αὐτοὺς ὑπῆρχαν κέδρινα δοκάρια.

Ἐστέγασε δὲ τὸν οἶκον μὲ σκεπὴν ἀπὸ ξύλα κέδρου ἐπάνω ἀπὸ τοὺς στύλους. Ὁ δὲ ἀριθμὸς τῶν στύλων ἦτο ἐν συνόλῳ σαράντα πέντε τακτοποιημένων εἰς τρεῖς σειράς.

Καὶ κατεσκεύασε τὴν ὀροφὴν τοῦ οἴκου μὲ φατνώματα, χρησιμοποιῶν ξύλον κέδρου καθ’ ὄλον τὸν χῶρον, ποὺ εὑρίσκετο μεταξὺ τῶν δοκῶν· οἱ κέδρινοι αὐτοὶ στῦλοι ἦσαν σαράντα πέντε, διατεταγμένοι εἰς τρεῖς σειρές, μὲ δεκαπέντε στύλους εἰς κάθε σειράν.

Ὑπῆρχον δὲ τρεῖς ὄροφοι, οἱ ὁποῖοι διαιροῦσαν ἔτσι τὸ οἰκοδόμημα ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν ἕως εἰς τὴν ἄλλην εἰς τρία ἐπάλληλα τμήματα.

Ὑπῆρχαν ἐπίσης τρεῖς σειρὲς δωματίων, τρεῖς ὄροφοι. Οἱ ὄροφοι αὐτοὶ ἐχώριζαν τὸ οἰκοδόμημα τοῦτο ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν ἕως τὴν ἄλλην εἰς τρία τμήματα.

Ὅλαι αἱ θύραι καὶ οἱ παραστάται αὐτῶν ἦσαν κατασκευασμένα ἀπὸ τετραγώνους σανίδας, θύραι καὶ παράθυρα τοῦ οἰκοδομήματος ἐξετείνοντο εἰς τρεῖς σειράς.

Ὅλες οἱ θύρες καὶ οἱ ὀρθοστάται (παραστάται) ἦσαν κατασκευασμένα ἀπὸ τετράγωνα σανίδια. Θύρες καὶ παραθύρα ἦσαν τὸ ἕνα ἀπέναντι τοῦ ἄλλου εἰς τρεῖς σειρές.

Μία δὲ ἄλλη στοὰ μήκους πεντήκοντα πήχεων καὶ πλάτους πεντήκοντα ἐπίσης πήχεων ὑπῆρχε μὲ στύλους συμμετρικῶς τοποθετημένους. Ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτὴν ὑπῆρχεν ἄλλη ἐπίσης στοὰ μὲ στύλους. Ἐμπρὸς δὲ εἰς αὐτὴν τὴν στοὰν ὑπῆρχεν ὑψωμένον ἔδαφος μὲ κλίμακα διὰ τὰς ἄλλας στοάς.

Ἡ ἄλλη Αἴθουσα τῶν Στύλων εἶχε μῆκος πενῆντα (ἑβραϊκούς) πήχεις (22,50 μέτρα) καὶ πλάτος πενῆντα (ἑβραϊκούς) πήχεις (22,50 μέτρα) καὶ ἦταν κτισμένη συμμετρικὰ καὶ ἄριστα συναρμολογημένη (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· ἦταν καλὰ στεγασμένη). Ἐμπρὸς εἰς τὴν Στοὰν αὐτὴν ὑπῆρχεν ἄλλη Στοὰ (ἕνα εἶδος μικροῦ νάρθηκος). Ἐμπρὸς δὲ εἰς αὐτὴν τὴν ἄλλην Στοὰν (τὸν μικρὸν νάρθηκα), ποὺ εἶχε τοὺς ἰδικούς της στύλους, ὑπῆρχεν ἔδαφος ὑψωμένον μαζὶ μὲ κοινὴν κλίμακα δι’ ὅλες τὶς Στοές.

Ἀκόμη δὲ ὑπῆρχε καὶ ἡ στοὰ τῶν θρόνων, ἐκεῖ ὅπου ἐδίκαζεν ὁ βασιλεύς· ἡ στοὰ δηλαδὴ τοῦ δικαστηρίου.

Ἐκτὸς αὐτῶν ὑπῆρχε καὶ ἡ Στοὰ τῶν θρόνων, ποὺ ὠνομάζετο καὶ Στοὰ τοῦ Δικαστηρίου (ἢ τῆς Κρίσεως), ὅπου ὁ Σολομὼν ἐδίκαζε τὶς διάφορες ὑποθέσεις.

Ἐπὶ πλέον ὑπῆρχε καὶ ὁ οἶκος, εἰς τὸν ὁποῖον παρέμενεν ὁ βασιλεὺς μαζῆ μὲ τοὺς αὐλικούς του. Ὁ οἶκος αὐτὸς ἦτο κτισμένος εἰς μίαν αὐλὴν μὲ στοὰς κατὰ παρόμοιον τρόπον κατασκευασμένος. Κατεσκεύασεν ἐπίσης ὁ Σολομὼν διὰ τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραώ, τὴν ὁποίαν εἶχε λάβει ὡς σύζυγόν του, ὅμοιον μὲ τὴν στοὰν αὐτὴν οἶκον.

Ἀκόμη ὑπῆρχε καὶ ἡ ἰδιαιτέρα κατοικία τοῦ βασιλιᾶ (μὲ τοὺς αὐλικούς του). Ὁ χῶρος αὐτὸς εὑρίσκετο εἰς μίαν αὐλὴν μὲ στοὲς καὶ ἦταν κατασκευασμένος μὲ τὴν ἰδίαν ἀρχιτεκτονικήν, ποὺ ἦσαν κατασκευασμένες οἱ ἄλλες στοές. Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασεν ἐπίσης οἶκον (ἀνάκτορον) διὰ τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραώ, τὴν ὁποίαν (ὁ Σολομών) ἐνυμφεύθη ὡς σύζυγον· ὁ οἶκος αὐτὸς ἦταν ὅμοιος μὲ τὴν Στοὰν αὐτήν.

Ὅλα δὲ αὐτὰ τὰ οἰκοδομήματα εἶχαν κατασκευασθῇ ἀπὸ ὡραίους λίθους, οἱ ὁποῖοι ἐκόπησαν καὶ ἐσκαλίσθησαν κανονικὰ καὶ εἶχαν τοποθετηθῆ ἀπὸ τὸ θεμέλιον ἕως εἰς τοὺς γείσους τῆς ὀροφῆς, εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῶν οἰκοδομημάτων καὶ εἰς τὴν μεγάλην ἐξωτερικὴν αὐλήν.

Ὅλα αὐτὰ τὰ οἰκοδομήματα ἦσαν κατασκευασμένα ἀπὸ ὡραιοτάτους λίθους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν κοπῇ καὶ πελεκηθῆ κανονικώτατα· οἱ λίθοι αὐτοὶ ἦσαν τέτοιοι ἀπὸ τὰ θεμέλια μέχρι τὰ γεῖσα τῆς ὀροφῆς (μέχρι τὶς κορνίζες). Ἦσαν ὡραιότατοι καὶ κανονικώτατοι, εἴτε εὑρίσκοντο εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῶν οἰκοδομημάτων εἴτε ἔξω, εἰς τὴν μεγάλην αὐλήν.

Αὐτὴ δὲ ἡ αὐλὴ εἶχε θεμελιωθῆ μὲ ὡραίους μεγάλους λίθους μήκους δέκα ἢ ὀκτὼ πήχεων.

Ἡ αὐλὴ αὐτὴ εἶχεν εἰς τὰ θεμέλια της λίθους ὡραίους, μεγάλους, ποὺ ἄλλοι εἶχαν μῆκος δέκα (ἑβραϊκούς) πήχεις (4,50 μέτρα) καὶ ἄλλοι ὀκτὼ (ἑβραϊκούς) πήχεις (3,60 μέτρα).

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρχον προσηρμοσμένοι ἄλλοι ὡραιότατοι λίθοι, σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον τῶν ἀπελεκήτων λίθων, καὶ ξύλα ἀπὸ κέδρους.

Ἐπάνω ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρχαν ἄλλοι ὡραιότατοι λίθοι, κομμένοι κανονικώτατα, καὶ ξύλα ἀπὸ κέδρους.

Αὐτὴν δὲ τὴν αὐλὴν τὴν περιέβαλλον κύκλῳ τρεῖς σειραὶ ἀπὸ μεγάλους ἀπελέκητους λίθους καὶ μία σειρὰ δοκάρια ἀπὸ κέδρα καλοκομμένα. Ἔτσι δὲ ὁ Σολομὼν ἔφερεν εἰς πέρας ὅλον τὸ ἀνάκτορόν του.

Ἡ δὲ μεγάλη αὐλὴ εἶχε γύρω-γύρω τρεῖς σειρὲς μεγάλων (πελωρίων) λίθων κομμένων καὶ μίαν σειρὰν καλοκομμένων δοκαριῶν ἀπὸ κέδρον. Ἔτσι ὠλοκλήρωσεν ὁ Σολομὼν καὶ ὅλον τὸ ἀνάκτορόν του.

Ὅταν δὲ ὁ Σολομὼν ἐτελείωσε τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ ἰδικοῦ του ἀνακτόρου εἰς χρονικὸν διάστημα εἴκοσι ἐτῶν, ἐκάλεσεν ὅλους τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἰς τὴν Σιών, διὰ νὰ μεταφέρουν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν πόλιν Δαυΐδ (αὐτὴ εἶναι ἡ Σιών).

Ὅταν πλέον ὁ Σολομὼν ἐτελείωσε τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τῶν ἀνακτόρων του εἰς διάστημα εἴκοσι ἐτῶν, ἐκάλεσε καὶ συνεκέντρωσεν ὅλους τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἰς τὴν Σιών, διὰ νὰ μεταφέρουν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ (αὐτὴ εἶναι ἡ Σιὼν) εἰς τὸν Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισε.

Αὐτὸ ἔγινε κατὰ τὸν μῆνα Ἀθανίν.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη τὸν μῆνα Ἀθανίν (τὸν ἕβδομον μῆνα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ ἔτους, δηλαδὴ τὸν ἰδικόν μας Σεπτέμβριον - Ὀκτώβριον).

Οἱ ἱερεῖς ἐσήκωσαν καὶ μετέφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης

Καὶ οἱ ἱερεῖς ἐσήκωσαν καὶ μετέφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης

καὶ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ τὰ ἅγια σκεύη, τὰ ὁποῖα ὑπῆρχον εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου.

καὶ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου (ποὺ ἦταν εἰς τὴν Γαβαὼν) καὶ ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου.

Κατὰ τὴν ἐπίσημον ἐκείνην πομπὴν ἐπροπορεύετο τῆς Κιβωτοῦ ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός. Καθ’ ὁδὸν δὲ ἐθυσίαζον ἀναρίθμητα πρόβατα καὶ βόδια.

Ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν ἱερὰν καὶ ἐπίσημον πομπὴν ἐβάδιζεν ὁ βασιλιᾶς καὶ κατόπιν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται· μετὰ ἀπὸ αὐτοὺς ἀκολουθοῦσαν ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης. Ὁ δὲ βασιλιᾶς καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ἐθυσίαζαν εἰς τὸν Θεὸν πρόβατα καὶ βόδια ἀναρίθμητα.

Ὅταν ἡ πομπὴ ἔφθασεν εἰς τὸν ναόν, οἱ ἱερεῖς ἔφεραν καὶ ἐτοποθέτησαν τὴν Κιβωτὸν εἰς τὴν θέσιν της, εἰς τὸ ἄδυτον τοῦ ναοῦ, εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, κάτω ἀπὸ τὰς πτέρυγας τῶν Χερουβίμ.

Ὅταν ἡ πομπὴ ἔφθασεν εἰς τὸν Ναόν, οἱ ἱερεῖς ἔφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης καὶ τὴν ἐτοποθέτησαν εἰς τὴν θέσιν της, εἰς τὸ ἱερὸν Ἄδυτον τοῦ Ναοῦ, δηλαδὴ εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, κάτω ἀπὸ τὰ μεγάλα χρυσὰ πτερὰ τῶν Χερουβίμ.

Διότι τὰ Χερουβὶμ εἶχαν τὰς πτέρυγάς των ἀνοιγμένας ἐπάνω ἀπὸ τὸν τόπον, ὅπου εὑρίσκετο ἡ Κιβωτός, καὶ ἐσκέπαζαν μὲ τὰς πτέρυγάς των τὴν Κιβωτὸν καὶ τὰ ἅγια, τὰ ὁποῖα ὑπῆρχαν εἰς αὐτήν.

Διότι τὰ Χερουβὶμ εἶχαν ἀνοιγμένα τὰ μεγάλα πτερά των ἐπάνω ἀπὸ τὸν τόπον, ποὺ ἦταν τοποθετημένη ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης· ἔτσι ἐσκέπαζαν μὲ τὰ πτερά των τὴν Κιβωτὸν καὶ ὅλα τὰ ἱερὰ ἀντικείμενα, ποὺ ὑπῆρχαν εἰς αὐτήν.

Τὰ ἄκρα δὲ τῶν ἱερῶν ράβδων τῆς Κιβωτοῦ ἐξεῖχαν καὶ ἐφαίνοντο αἱ κεφαλαί των καὶ ἀπὸ τὸν ἄλλον χῶρον τοῦ ναοῦ. Ἀπὸ τὸν χῶρον ὅμως τὸν ἐκτὸς τοῦ ναοῦ δὲν ἐφαίνοντο αἱ ράβδοι.

Ἀλλὰ ἐξεῖχαν ἀπὸ τὴν Κιβωτὸν τὰ ἄκρα τῶν ἱερῶν ράβδων της (τῶν μοχλῶν της) καὶ οἱ κεφαλές των (τὰ ἄκρα των) ἐφαίνοντο ἀπὸ τὸν χῶρον τοῦ κυρίως Ναοῦ. Ἀπὸ τὸν χῶρον ὅμως ἔξω ἀπὸ τὸν Ναὸν δὲν ἐφαίνοντο οἱ ἱερὲς ράβδοι.

Μέσα εἰς τὴν Κιβωτὸν δὲν ὑπῆρχε τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνον αἱ δύο λίθιναι πλάκες τῆς Διαθήκης, τὰς ὁποίας ὁ Μωϋσῆς εἶχε τοποθετήσει μέσα εἰς αὐτὴν εἰς τὸ ὄρος Χωρήβ. Αὐταὶ δὲ αἱ πλάκες περιεῖχον τὴν Διαθήκην, ποὺ ἔκαμεν ὁ Θεός μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας, ὅταν αὐτοὶ εἶχαν ἐξέλθει ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου καὶ εἶχαν φθάσει εἰς τὸ ὄρος Σινά.

Μέσα εἰς τὴν Κιβωτὸν δὲν εὑρίσκετο τίποτε ἄλλο παρὰ μόνον οἱ δύο λίθινες πλάκες, οἱ θεοχάρακτες πλάκες τῆς Διαθήκης, τὶς ὁποῖες εἶχε τοποθετήσει ἐκεῖ ὁ Μωϋσῆς εἰς τὸ ὄρος Χωρήβ. Οἱ δύο αὐτὲς πλάκες περιεῖχαν τὴν διαθήκην, ποὺ ἔκαμεν ὁ Θεὸς μὲ τοὺς Ἰσραηλίτες, τότε ποὺ αὐτοὶ ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ ἔφθασαν εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ.

Ὅταν οἱ ἱερεῖς, μετὰ τὴν ἐπίσημον αὐτὴν τελετήν, ἐξῆλθον ἀπὸ τὸν ναόν, ἡ νεφέλη ἐγέμισε τὸν ναόν.

Μόλις δὲ οἱ ἱερεῖς ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸν Ναόν, ἡ ὑπερφυσικὴ νεφέλη, ποὺ ἐδήλωνε τὴν παρουσίαν τοῦ Θεοῦ, ἐγέμισεν ἔξαφνα τὸν Ναόν!

Οἱ ἱερεῖς δὲν ἠμποροῦσαν νὰ παραμείνουν ἐκεῖ καὶ νὰ προσφέρουν τὰς ὑπηρεσίας των ἐξ αἰτίας τῆς νεφέλης, διότι τὸ φῶς καὶ ἡ θεία λάμψις της ἐγέμισε τὸν ναὸν τοῦτον τοῦ Κυρίου.

Τὸ ἐκθαμβωτικὸν φῶς τῆς ὑπερφυσικῆς νεφέλης ἦταν τόσον ἰσχυρόν, ὥστε οἱ ἱερεῖς δὲν ἠμποροῦσαν νὰ στέκωνται ἐκεῖ καὶ νὰ ἐπιτελοῦν τὰ ἱερά των καθήκοντα, ἕνεκα τῆς νεφέλης· διότι ἡ δόξα τοῦ Κυρίου, ἡ ὑπερφυσικὴ καὶ ἐκθαμβωτικὴ λάμψις, ἐγέμισε τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ.

Ἔπειτα ὁ βασιλεὺς ἐγύρισε τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ εὐλόγησεν ὅλον αὐτὸν τὸν λαόν. Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἐστέκοντο ὄρθιοι.

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς ἔστρεψε τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸν λαὸν καὶ εὐλόγησεν ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν· ὅλος δὲ ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, ποὺ εἶχε συγκεντρωθῆ, ἐστέκετο ὄρθιος.

Ὁ βασιλεὺς ἀνέπεμψεν αὐτὴν τὴν προσευχήν· «Εὐλογημένος ἂς εἶναι σήμερον ὁ Θεὸς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐξεπλήρωσε τὴν ὑπόσχεσιν, ποὺ μὲ τὸ ἴδιο του τὸ στόμα εἶχε δώσει πρὸς τὸν πατέρα μου τὸν Δαυΐδ, τὴν ἀνοικοδόμησιν δηλαδὴ τοῦ ναοῦ, λέγων·

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν εἶπεν: «Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Κύριος, τὸν ὁποῖον μόνοι ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη ἐγνώρισαν καὶ ἐλάτρευσαν οἱ Ἰσραηλῖται, καὶ δι’ αὐτὸ ὀνομάζεται ἰδικός των Θεός, Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος σήμερα, διότι ἐμίλησε μὲ τὸ στόμα του εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ καὶ μὲ τὰ χέρια του ἐξεπλήρωσε τὴν ὑπόσχεσίν του. Ὁ Θεὸς ὑπεσχέθη εἰς τὸν Δαβὶδ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ, ὅταν τοῦ εἶπεν:

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν, ποὺ ἔβγαλα ἐλεύθερον τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραηλιτικὸν ἐκ τῆς Αἰγύπτου, δὲν ἐξέλεξα ἄλλην πόλιν ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διὰ νὰ οἰκοδομήσω τὸν ναόν μου, διὰ νὰ εἶναι καὶ νὰ δοξάζεται ἐκεῖ τὸ ὄνομά μου. Ἐδιάλεξα τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς τόπον, ὅπου θὰ ἀναφέρωνται αἱ δοξολογίαι καὶ καὶ προσευχαὶ εἰς τὸ ὄνομά μου. Ὡς βασιλέα δὲ ἐδιάλεξα τὸν Δαυΐδ, διὰ νὰ κυβερνήσῃ αὐτὸς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν μου.

«Ἀπὸ τὴν ἡμέραν, ποὺ ἐλευθέρωσα τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραηλιτικὸν καὶ τὸν ἔβγαλα ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, δὲν ἐδιάλεξα καμμίαν ἄλλην πόλιν μεταξὺ τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ οἰκοδομήσω Ναόν, διὰ νὰ λατρεύουν καὶ νὰ ἐπικαλοῦνται ἐκεῖ τὸ ὄνομά μου. Ἀλλὰ ἐδιάλεξα τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς τόπον, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ μὲ λατρεύουν καὶ θὰ ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομά μου. Καὶ ἐδιάλεξα (σέ) τὸν Δαβὶδ διὰ νὰ βασιλεύσῃς εἰς τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραηλιτικόν»).

Ὁ πατήρ μου ἐπεθύμησε μὲ ὅλην του τὴν καρδίαν νὰ ἀνοικοδομήσῃ τὸν ναὸν πρὸς δόξαν καὶ τιμὴν τοῦ ὀνόματος Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ Σολομὼν συνέχισε: «Καὶ ἐγεννήθη εἰς τὴν καρδία τοῦ πατέρα μου ἡ δυνατὴ ἐπιθυμία νὰ ἀνοικοδομήσῃ Ναὸν εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ὁ Κύριος ὅμως ἀπήντησε πρὸς τὸν πατέρα μου τὸν Δαυΐδ· Καλὴ εἶναι ἡ ἐπιθυμία τῆς καρδίας σου νὰ οἰκοδομήσῃς ναὸν πρὸς δόξαν τοῦ ὀνόματός μου. Καλῶς ἔπραξες, ποὺ ἐγενήθη αὐτὴ ἡ ἐπιθυμία μέσα εἰς τὴν καρδίαν σου.

Ἀλλ’ ὁ Κύριος, ποὺ εἶδε τὴν ἐπιθυμίαν αὐτὴν τοῦ πατέρα μου, τοῦ εἶπε: «Τὸ ὅτι ἐγεννήθη εἰς τὴν καρδία σου ἡ ἐπιθυμία νὰ ἀνοικοδομήσῃς Ναὸν εἰς τὸ ὄνομά μου, ἦταν πολὺ καλό. Εἶχες ἀπόλυτον δίκαιον νὰ ἐπιθυμήσῃς καὶ νὰ σχεδιάσε ἕνα τέτοιο ἔργον.

Ἀλλὰ δὲν θὰ οἰκοδομήσῃς σὺ τοῦτον τὸν ναόν, εἰ μὴ μόνον ὁ υἱός σου, ὁ ὁποῖος ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ σπλάγχνα σου. Αὐτὸς θὰ οἰκοδομήσῃ τὸν ναὸν πρὸς δόξαν καὶ τιμὴν τοῦ ὀνόματός μου.

Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτὰ δὲν θὰ ἀνοικοδομήσῃς σὺ τὸν Ναόν, ἀλλ’ ὁ υἱός σου, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ἀπὸ σέ· αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ κτίσῃ τὸν Ναὸν αὐτὸν εἰς τὸ ὄνομά μου».

Ὁ Θεὸς ἐξεπλήρωσεν αὐτὴν τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν εἶπε πρὸς τὸν πατέρα μου, διότι ἐγὼ ἦλθον εἰς τὴν θέσιν τοῦ πατρός μου, ἐκάθησα εἰς τὸν θρόνον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὅπως ἀκριβῶς εἶχε προαναγγείλει ὁ Κύριος, καὶ οἰκοδόμησα τὸν ναὸν αὐτὸν πρὸς δόξαν τοῦ ὀνόματος Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Τώρα λοιπὸν ὁ Κύριος ἐπραγματοποίησε τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν ἔδωκε· διότι ἀνέβηκα ἐγὼ ἀντὶ τοῦ Δαβίδ, τοῦ πατέρα μου, καὶ ἐκάθησα εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως ὑπεσχέθη ὁ Κύριος, καὶ ἀνοικοδόμησα τὸν Ναὸν εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐκεῖ καθώρισα τὸν τόπον διὰ τὴν Κιβωτόν, ἐντὸς τῆς ὁποίας ὑπάρχουν αἱ πλάκες τῆς Διαθήκης, τὴν ὁποίαν συνῆψεν ὁ Κύριος μὲ τοὺς προπάτοράς μας, ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλεν ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου».

Ἐπίσης ἐκεῖ (εἰς τὸν Ναόν) καθώρισα τόπον διὰ τὴν Κιβωτόν, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάρχουν οἱ θεοχάρακτες λίθινες πλάκες τῆς Διαθήκης, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ Κύριος μὲ τοὺς προπάτορές μας, ὅταν τοὺς ὡδήγησε καὶ τοὺς ἔβγαλε ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου».

Ἐστάθη ὁ Σολομὼν ὄρθιος ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων τοῦ Κυρίου ἐνώπιον ὅλης τῆς συγκεντρώσεως τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἥπλωσε τὰς χεῖρας του πρὸς τὸν οὐρανὸν

Κατόπιν ὁ Σολομὼν ἐστάθη ὄρθιος ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ἐνώπιον ὅλης τῆς συγκεντρώσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν, καὶ ὕψωσε τὰ χέρια τοῦ πρὸς τὸν οὐρανὸν

καὶ εἶπε· «Κύριε, Θεὲ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεός, ὅπως σύ, οὔτε ἄνω εἰς τὸν οὐρανὸν οὔτε κάτω εἰς τὴν γῆν. Διότι σὺ ἐκπληρώνεις τὴν ὑπόσχεσίν σου καὶ παρέχεις τὸ ἔλεός σου εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου, ὁ ὁποῖος μὲ ὅλην του τὴν καρδίαν πορεύεται κατὰ τὸ θέλημά σου ἐνώπιόν σου,

καὶ προσηυχήθη καὶ εἶπεν: «Ὦ Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος θεὸς ὅπως σὺ εἰς τὸν οὐρανὸν ἄνω καὶ εἰς τὴν γῆν κάτω! Σὺ τηρεῖς τὴν ὑπόσχεσιν καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν σου πρὸς τὸν δοῦλον σου, ὁ ὁποῖος βαδίζει ἐνώπιόν σου μὲ ὅλην τὴν καρδιά του καὶ σὲ ὑπακούει προθύμως.

ὅπως ἐξεπλήρωσες αὐτὰ εἰς τὸν δοῦλον σου, τὸν πατέρα μου τὸν Δαυΐδ· διότι ὅσα μὲ τὸ ἴδιο σου τὸ στόμα τοῦ ὑπεσχέθης, τὰ ἐξεπλήρωσες σήμερον, κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν διὰ τῆς δυνάμεώς σου.

Σὺ ἐτήρησες ὅσα ὑπεσχέθης εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου. Διότι ὅσα σὺ εἶπες μὲ τὸ ἰδικόν σου στόμα, τὰ ἐξεπλήρωσες μὲ τὰ χέριά σου, ὅπως τὸ φανερώνει καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα.

Καὶ τώρα, Κύριε ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ἐκπλήρωσε εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαυΐδ, τὸν πατέρα μου, ὅσα ὑπεσχέθης εἰς αὐτὸν λέγων· Δὲν θὰ λείψῃ ἄνθρωπος ἐνώπιόν μου ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους σου, ὁ ὁποῖος θὰ κάθεται εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅμως ὅτι οἱ ἀπόγονοί σου θὰ τηροῦν τὰς ἐντολάς μου καὶ θὰ πορεύωνται ἐνώπιόν μου, ὅπως ἐπορεύθης καὶ συμπεριεφέρθης σὺ ἐνώπιόν μου.

Τώρα λοιπόν, ὦ Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἐκπλήρωσε εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, ὅσα τοῦ ὑπεσχέθης, ὅταν τοῦ εἶπες: «Οὐδέποτε θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ ἐνώπιόν μου ἄνθρωπος ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους σου, ὁ ὁποῖος θὰ βασιλεύσῃ εἰς τὸν θρόνον τοῦ Ἰσραήλ· αὐτὸ δὲ θὰ γίνῃ, ἐφ’ ὅσον τὰ τέκνα σου θὰ προσέξουν, ὥστε νὰ βαδίζουν ἐνώπιόν μου μὲ ὁλόψυχον ἀφοσίωσιν καὶ ὁλοκάρδιον ὑπακοήν, ὅπως ἐφέρθης σὺ ἀπέναντί μου».

Καὶ τώρα παρακαλῶ, Κύριε, Θεὲ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἂς ἀποδειχθῇ ἀληθινὴ καὶ ἂς πραγματοποιηθῇ ἡ ὑπόσχεσις, τὴν ὁποίαν εἶπες πρὸς τὸν πατέρα μου Δαυΐδ·

Καὶ τώρα, ὦ Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἂς ἐπαληθευθῇ, σὲ παρακαλῶ, ἡ ὑπόσχεσίς σου, τὴν ὁποίαν ἔδωκες εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου.

ὅτι δηλαδή, σὺ ὁ Θεὸς θὰ κατοικήσῃς μαζῆ μὲ τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν γῆν. Ἐὰν ὁ οὐρανὸς καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ σὲ χωρέσουν, πῶς θὰ γίνῃ κατοικητήριόν σου ὁ ναὸς αὐτός, τὸν ὁποῖον ἐγὼ οἰκοδόμησα πρὸς δόξαν τοῦ Ὄνόματός σου;

Πράγματι Σύ, ὁ ἄπειρος καὶ ἀνεξιχνίαστος Θεὸς θὰ κατοικήσῃς μὲ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ φθαρτοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν μικρὰν αὐτὴν γῆν; Ἐὰν ὁλόκληρος αὐτὸς ὁ ἀπέραντος οὐρανός, τὸν ὁποῖον βλέπομεν, καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ ἀχανοῦς οὐρανοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν φθάνει τὸ ἀνθρώπινον βλέμμα, δὲν ἠμποροῦν νὰ χωρέσουν σέ, τὸν ἄπειρον Θεόν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σὲ χωρέσῃ ὁ μικρὸς αὐτὸς Ναός, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἔκτισα εἰς δόξαν τοῦ ἁγίου ὀνόματός σου;

Σὲ παρακαλῶ ὅμως, Κύριε, ρίψε εὐμενὲς βλέμα εἰς τὴν δέησίν μου. Κύριε καὶ Θεὲ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἄκουσε τὴν προσευχήν μου, τὴν ὁποίαν ὁ δοῦλός σου ἀπευθύνει πρὸς σὲ σήμερον.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ ρίψε, σὲ παρακαλῶ, εὐσπλαγχνικὸν τὸ βλέμμα σου εἰς τὴν δέησίν μου, Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ ἀκούσῃς τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ἀπευθύνω σήμερα εἰς σέ, τὸν ἄπειρον Θεόν,

Ἂς εἶναι σὲ παρακαλῶ οἱ ὀφθαλμοί σου ἀνοικτοὶ ἡμέραν καὶ νύκτα πρὸς τὸν ναὸν τοῦτον, εἰς τὸν τόπον αὐτόν, διὰ τὸν ὁποῖον εἶπες· Θὰ εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖ, διὰ νὰ ἀκούω τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν θὰ ἀπευθύνῃ ὁ δοῦλος μου εἰς τὸν τόπον τοῦτον, ἡμέραν καὶ νύκτα.

καὶ ἂς εἶναι οἱ ὀφθαλμοί σου ἀνοικτοὶ καὶ στραμμένοι εἰς τὸν Ναὸν τοῦτον ἡμέραν καὶ νύκτα, εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον, διὰ τὸν ὁποῖον εἶπες· «τὸ ὄνομά μου θὰ εἶναι ἐκεῖ», διὰ νὰ ἀκούῃς τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν θὰ ἀπευθὺνῃ ὁ δοῦλος σου εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον ἡμέραν καὶ νύκτα.

Ναὶ θὰ ἀκούῃς τὴν προσευχὴν ἐμοῦ τοῦ δούλου σου καὶ τὰς προσευχὰς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὰς ὁποίας θὰ ἀπευθύνουν πρὸς σὲ ἀπὸ τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον. Θὰ ἀκούῃς τὰς προσευχάς μας ἀπὸ τὴν οὐράνιον κατοικίαν σου καὶ θὰ κάμῃς ὅ,τι σὲ παρακαλέσουν, δεικνύων ἔλεος καὶ εὐσπλαγχνίαν πρὸς ὅλους μας.

Εἰς τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον τῆς λατρείας θὰ εἰσακούῃς τὶς παρακλήσεις καὶ ἰκεσίες τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ λαοῦ σου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ, ὅσες θὰ σοῦ ἀπευθύνουν εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Καὶ σὺ θὰ εἰσακούῃς τὶς δεήσεις μας εἰς τὸ οὐράνιον κατοικητήριόν σου καὶ θὰ κάμῃς ὅλα, ὅσα θὰ σοῦ ζητήσουν, καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς ἀπέναντί μας.

Ἐὰν κανεὶς ἀδικήσῃ τὸν πλησίον του καὶ ἐκεῖνος ἀναγκάσῃ τὸν ἀδικήσαντα νὰ πάρῃ ὅρκον, θὰ ἔλθῃ ὁ ἀδικήσας εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦτο τῶν ὁλοκαυτωμάτων τοῦ ναοῦ καὶ θὰ δώσῃ μετὰ κατάρας ἔνορκον διαβεβαίωσιν.

Ἐὰν κανεὶς ἀδικήσῃ τὸν πλησίον του καὶ αὐτός, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀδικηθῇ, ὑποχρεώσῃ ἐκεῖνον ποὺ τὸν ἀδίκησε νὰ ὁρκισθῇ, τότε αὐτὸς ποὺ ἀδίκησε θὰ ἔλθῃ καὶ θὰ δώσῃ ἔνορκον διαβεβαίωσιν μὲ κατάραν ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριόν σου τῶν ὁλοκαυτωμάτων, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τὸν Ναὸν αὐτόν·

Σὺ δὲ θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν ἔνορκον αὐτὴν διαβεβαίωσιν καὶ θὰ δικάσῃς αὐτόν, ὅπως καὶ κάθε ἄλλον Ἰσραηλίτην, ἐκφέρων τὴν δικαίαν ἀπόφασίν σου, ὥστε νὰ πέσῃ ἡ δικαία τιμωρία σου ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ παρανομήσαντος καὶ νὰ δικαιωθῇ ὁ δίκαιος, σύμφωνα μὲ τὸ δίκαιόν του.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν ἔνορκον διαβεβαίωσίν του, ὅπως καὶ κάθε Ἰσραηλίτου, καὶ θὰ ἐκφέρῃς τὴν δικαίαν ἀπόφασίν σου, ὥστε νὰ φανῇ ἡ ἐνοχὴ τοῦ ἀδίκου· ἔτσι θὰ τιμωρήσῃς τὸν ἔνοχον (τὸν ἄδικον), ὁ ὁποῖος δίδει ψευδῆ ὅρκον καὶ περιφρονεῖ τὴν θείαν δικαιοσύνην, ὅπως τοῦ ἀξίζει· θὰ ρίψῃς εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ ἐνόχου τὴν τιμωρίαν σου, θὰ ἀθωώσῃς δὲ τὸν ἀθῶον μὲ τὸ νὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτὸν τὸ δίκαιόν του.

Ὅταν ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς νικηθῇ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του, διότι ἡμάρτησεν εἰς σέ, καὶ κατόπιν μετανοήσουν καὶ ἐπιστρέψουν καὶ δοξάσουν τὸ Ὄνομά σου καὶ σοῦ ἀπευθύνουν προσευχὰς καὶ δεήσεις ἐστραμμένοι πρὸς τὸν ναὸν τοῦτον,

Ὅταν ὁ λαός σου ὁ Ἰσραηλιτικὸς νικηθῇ καὶ πέσῃ αἰχμάλωτος εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν του, διότι ἁμάρτησε ἐνώπιόν σου, κατόπιν δὲ αὐτοὶ ἐπιστρέψουν καὶ πάλιν μὲ μετάνοιαν εἰς σὲ καὶ δοξολογήσουν τὸ ὄνομά σου καὶ προσευχηθοῦν ταπεινὰ καὶ σὲ παρακαλέσουν μὲ θερμὴν ἱκεσίαν μὲ τὸ πρόσωπον ἐστραμμένον πρὸς τὸν Ναὸν αὐτόν, διὰ νὰ τοὺς συγχωρήσῃς,

σὺ θὰ ἀκούσῃς τὰς δεήσεις των ἀπὸ τὸν οὐρανόν, θὰ φανῇς εὐσπλαγχνικὸς εἰς τὰς ἁμαρτίας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, θὰ ἀπελευθερώσῃς αὐτοὺς ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ ἐλευθέρους θὰ τοὺς ἐπαναφέρῃς εἰς τὴν χώραν αὐτήν, τὴν ὁποίαν σὺ ἔδωκες ὡς κληρονομίαν εἰς τοὺς προπάτοράς των.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν ἱκεσίαν των καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς εἰς τὶς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ σου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ· θὰ τοὺς ἐλευθερώσῃς ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ θὰ τοὺς φέρῃς πίσω εἰς τὴν χώραν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἐδωκες ὡς κληρονομίαν εἰς τοὺς προπάτορές των.

Ὅταν δὲ κλείσῃ ὁ οὐρανὸς καὶ δὲν θὰ πέσῃ βροχὴ εἰς τὴν γῆν, διότι ἡμάρτησαν ἀπέναντί σου οἱ Ἰσραηλῖται, προσευχηθοῦν δὲ εἰς τὸν τόπον αὐτόν, δοξολογήσουν τὸ Ὄνομά σου καὶ ξεκόψουν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας των, ὅταν διὰ τῆς ἀνομβρίας τιμωρῇς αὐτούς,

Ὅταν κλείσῃ ὁ οὐρανὸς καὶ δὲν πίπτῃ βροχὴ εἰς τὴν γῆν, διότι οἱ Ἰσραηλῖται ἁμάρτησαν εἰς σέ, προσευχηθοῦν ὅμως εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον καὶ δοξολογήσουν τὸ ἅγιον ὄνομά σου καὶ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες των, ὅταν τοὺς τιμωρήσῃς καὶ τοὺς θλίψῃς μὲ τὴν ἀνομβρίαν,

θὰ εἰσακούσῃς τὴν προσευχήν των ἀπὸ τὸν οὐρανόν, θὰ γίνῃς ἵλεως εἰς τὰς ἁμαρτίας τῶν δούλων σου τῶν Ἰσραηλιτῶν. Θὰ διδάξῃς αὐτοὺς καὶ πάλιν τὴν ἀγαθὴν ὁδὸν νὰ βαδίζουν αὐτήν, καὶ τότε θὰ δώσῃς τὴν βροχὴν εἰς τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν σὺ ἔδωκες ὡς κληρονομίαν εἰς τὸν λαόν σου τὸν ἰσραηλιτικόν.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν ἱκεσίαν των καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς εἰς τὶς ἁμαρτίες τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ σου· θὰ τὰ κάμῃς ὅλα αὐτά, ἀφοῦ τοὺς διδάξῃς καὶ τοὺς φανερώσῃς τὸν ἀγαθὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ βαδίζουν καὶ τότε θὰ τοὺς στείλῃς βροχὴν εἰς τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν ἔδωκες ὡς μόνιμον κληρονομίαν εἰς τὸν λαόν σου.

Ἐὰν δὲ πέσῃ λιμὸς εἰς τὴν χώραν, ἐὰν ἀπλωθῇ ἐπιδημία θανατικῆς νόσου, ἐὰν πνεύσῃ καυστικὸς ἄνεμος, ἐὰν πέσουν σμήνη ἀκρίδων, ἐὰν προσβάλῃ τὰ φυτὰ ἡ ἐρυσίβη, ἐὰν ὁ ἐχθρὸς πολιορκήσῃ μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις καὶ τὴν φέρῃ εἰς δύσκολον θέσιν, γενικῶς ἐὰν συμβῇ κάποιο κακὸ γεγονὸς ἢ ὀδυνηρὰ νόσος,

Ἐὰν συμβῇ εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ πεῖνα· ἐὰν συμβῇ ἔξαφνα ἐπιδημία θανατικῆς ἀρρώστιας· ἐὰν φυσήξῃ ἔξαφνα εἰς τὴν χώραν ἄνεμος καυστικός· ἐὰν κτυπήσουν τὴν χώραν σμήνη βρούχου (ἀκρίδων, ποὺ δὲν ἔχουν ἀκόμη πτερὰ ἢ εἶναι χωρὶς πτερά)· ἐὰν προσβάλῃ τὰ φυτὰ ἡ ἀρρώστια ἐρυσίβη (ἡ κόκκινη σκόνη, ποὺ παρουσιάζεται ὅταν ὕστερα ἀπὸ βροχὴν ἡ πάχνην συμβῆ καύσων)· ἐὰν ὁ ἐχθρός των τοὺς πολιορκήσῃ εἰς κάποιαν ἀπὸ τὶς πόλεις των καὶ τοὺς στενοχωρήσῃ γενικῶς ἐὰν ἐνσκήψῃ ὁποιαδήποτε πληγή, ὁποιαδήποτε ἀσθένεια ὀδυνηρά·

καὶ κάθε Ἰσραηλίτης, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ πέσῃ ἡ θλῖψις αὐτή, σοῦ ἀπευθύνῃ ὁλόθερμον προσευχὴν καὶ δέησιν, ὑψώσῃ δὲ τὰς χεῖρας του πρὸς τὸν ναὸν τοῦτον καὶ προσευχηθῇ,

κάτω δὲ ἀπὸ τὴν πίεσιν τῶν λυπηρῶν αὐτῶν γεγονότων οἰοσδήποτε Ἰσραηλίτης ἀπευθύνῃ ὁποιανδήποτε προσευχὴν ἡ ὁποιανδήποτε ἱκεσίαν, μόλις αἰσθανθῆ τὰ ὀδυνηρὰ αὐτὰ κτυπήματα εἰς τὴν καρδιά του καὶ ὑψώσῃ τὰ χέρια του εἰς τὸν ἅγιον αὐτὸν Ναὸν καὶ προσευχηθῇ εἰς σέ,

σὺ θὰ εἰσακούσῃς τὴν δέησίν του ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸ ἄριστον καὶ πανυπερτέλειον κατοικητήριόν σου, καὶ θὰ γίνῃς ἵλεως πρὸς αὐτὸν καὶ θὰ δώσῃς εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν ἀνάλογα μὲ τὴν διαγωγήν του, ἀνάλογα μὲ τὰς διαθέσεις τῆς καρδίας του, διότι σὺ μόνος, καὶ κανεὶς ἄλλος, γνωρίζεις τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς τὴν προσευχήν του ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεπῶς καὶ ἀσαλεύτως ἑτοιμασμένην εἰς τὸν οὐρανὸν ἁγιωτάτην κατοικίαν σου, καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς πρὸς αὐτὸν καὶ θὰ ἰκανοποίησῃς τὸ αἴτημά του καὶ θὰ δώσῃς εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν ἀναλόγως τῆς ὅλης διαγωγῆς του καὶ τῶν ἐλατηρίων τῆς καρδίας του, τὰ ὁποῖα γνωρίζεις· διότι Σύ, Σὺ μόνος, ὡς παντογνώστης καὶ καρδιογνώστης γνωρίζεις τὸ ἐσωτερικὸν τῆς καρδίας ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Αἱ πράξεις δὲ αὐταὶ τοῦ ἐλέους καὶ τῆς τιμωρίας σου πρὸς τοὺς ἀνθρώπους θὰ ἔχουν ἀποτέλεσμα νὰ σὲ φοβοῦνται καὶ σὲ σέβωνται ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς των, ὅσας θὰ ζοῦν εἰς τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν σὺ ἔδωκες κληρονομίαν εἰς τοὺς προπάτοράς μας.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον οἱ Ἰσραηλῖται θὰ σὲ σέβωνται καὶ θὰ σὲ εὐλαβοῦνται βαθύτατα ὅλες τὶς ἡμέρες, ὅσες θὰ ζοῦν εἰς τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν ἔδωκες ὡς μόνιμον κληρονομίαν εἰς τοὺς προπάτορές μας.

Ἀκόμη δὲ καὶ τὴν προσευχὴν ἐκείνου τοῦ ξένου, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι Ἰσραηλίτης,

Ἐπὶ πλέον καὶ τὴν προσευχὴν τοῦ ξένου ἐκείνου, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνήκει εἰς τὸν περιούσιον λαόν σου,

θὰ ἔλθῃ ὅμως εἰς τὸν τόπον αὐτὸν νὰ προσευχηθῇ,

ὁ ὁποῖος ὅμως θὰ ἔλθῃ ἀπὸ τὴν μακρινήν του χώραν διὰ νὰ προσευχηθῇ εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν Ναόν,

σύ, Κύριε, θὰ τὴν εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸ τέλειον κατοικητήριόν σου, καὶ θὰ δώσῃς εἰς αὐτὸν ὅλα ὅσα σὲ παρακαλεῖ ὁ ξένος οὗτος. Ἔτσι δὲ ὅλοι οἱ λαοὶ θὰ γνωρίσουν τὸ Ὄνομά σου, θὰ σὲ σέβωνται καὶ θὰ σὲ φοβοῦνται, ὅπως ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός, καὶ θὰ μάθουν ὅτι εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὸ ἔνδοξον Ὄνομά σου ὁ ναὸς αὐτός, τὸν ὁποῖον ἐγὼ οἰκοδόμησα.

Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεποῦς καὶ ἀσαλεύτως ἑτοιμασμένην εἰς τὸν οὐρανὸν ἁγιωτάτην κατοικίαν σου, καὶ θὰ δώσῃς εἰς αὐτὸν ὅλα, ὅσα ὁ ξένος αὐτὸς σοῦ ζητήσῃ. Τοῦτο θὰ γίνῃ, διὰ νὰ γνωρίσουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς τὸ ἅγιον ὄνομά σου καὶ διὰ να σὲ σέβωνται καὶ σὲ εὐλαβοῦνται βαθύτατα, ὅπως κάμνει καὶ ὁ λαός σου ὁ Ἰσραηλιτικός· καὶ ἀκόμη διὰ να μάθουν ὅτι τὸ ὄνομά σου λατρεύομεν καὶ αὐτὸ ἐπικαλούμεθα εἰς τὸν ἅγιον αὐτὸν Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισα.

Ὅταν δὲ ὁ λαός σου ἐξέλθῃ εἰς πόλεμον ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν του εἰς τὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον σὺ ὑπέδειξες εἰς αὐτούς, καὶ προσευχηθῇ ἐν τῷ ὀνόματί σου τοῦ Κυρίου στρεφόμενος πρὸς τὴν πόλιν, τὴν ὁποῖον σὺ ἐξέλεξες καὶ πρὸς τὸν ναόν, τὸν ὁποῖον ἐγὼ οἰκοδόμησα εἰς δόξαν τοῦ Ὀνόματός σου,

Ὅταν ὁ λαός σου βγῇ διὰ νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν του, καὶ ἀκολουθήσῃ τὸν (ὁποιονδήποτε) δρόμον, τὸν ὁποῖον θὰ τοὺς ὑποδείξῃς, καὶ προσευχηθῇ εἰς τὸ ὄνομά σου τοῦ Κυρίου μὲ τὸ πρόσωπον στραμμένον πρὸς τὴν πόλιν αὐτήν (τὴν Ἱερουσαλήμ), τὴν ὁποίαν ἐδιάλεξες, καὶ πρὸς τὸν ἅγιον Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισα εἰς τὸ ὄνομά σου,

σὺ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν θὰ ἀκούσῃς τὴν δέησιν αὐτῶν καὶ θὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτοὺς τὸ δίκαιόν των.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν δέησιν καὶ τὴν προσευχήν των καὶ θὰ ὑποστηρίξῃς τὴν δικαίαν ὑπόθεσίν των μὲ τὸ νὰ τοὺς δώσῃς τὴν νίκην.

Ἐὰν δὲ ἁμαρτήσουν ἀπέναντί σου, διότι δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἁμαρτήσῃ, καὶ τιμωρήσῃς αὐτοὺς καὶ παραδώσῃς αὐτοὺς εἰς τοὺς ἐχθρούς των, οἱ ὁποῖοι θὰ τοὺς αἰχμαλωτίσουν καὶ θὰ τοὺς μεταφέρουν εἰς χώραν εὑρισκομένην μακρὰν ἢ πλησίον,

Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται ἁμαρτήσουν εἰς σέ (διότι ὅλοι ἁμαρτάνομεν δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ποὺ νὰ μὴ ἁμαρτήσῃ εἰς σέ), θὰ ὀργισθῇς ἐναντίον των καὶ θὰ τοὺς τιμωρήσῃς καὶ θὰ τοὺς παραδώσῃς εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν, αὐτοὶ δὲ θὰ τοὺς σύρουν αἰχμαλώτους εἰς μακρινὴν ἢ κοντινὴν χώραν.

τότε, ἐὰν μετανοήσουν μὲ ὅλην των τὴν καρδίαν εἰς τὴν χώραν ὅπου ὠδηγήθησαν αἰχμάλωτοι, ἐὰν εἰς τὴν χώραν τῆς αἰχμαλωσίας ἐπιστρέψουν πρὸς σὲ καὶ προσευχηθοῦν καὶ εἴπουν· Ἡμαρτήσαμεν, ἠδικήσαμεν, ἠνομήσαμεν·

Ἐὰν ὅμως συνέλθουν καὶ μετανοήσουν εἰς τὴν χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν μετεφέρθησαν αἰχμάλωτοι· ἐὰν μετανοήσουν ἀληθινὰ καὶ εἰλικρινὰ εἰς τὴν χώραν τῆς αἰχμαλωσίας των καὶ σὲ ἰκετεύσουν μὲ λόγια συντριβῆς, ἀναγνωρίσεως τῆς ἁμαρτίας των καὶ μετανοίας καὶ εἰποῦν· «ἁμαρτήσαμε, διεπράξαμεν ἀδικήματα πολλά, παρεβήκαμε τὸν νόμον σου»·

ἐὰν μετανοήσουν καὶ ἐπιστρέψουν πρὸς σὲ μὲ ὅλην των τὴν καρδίαν καὶ μὲ ὅλην των τὴν ψυχὴν εἰς τὴν χώραν τῶν ἐχθρῶν των, ὅπου ὡδήγησες αὐτοὺς καὶ ἐκεῖ προσευχηθοῦν πρὸς σὲ μὲ τὸ πρόσωπον καὶ τὴν καρδίαν των πρὸς τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν σὺ ἐξέλεξες δι’ αὐτούς, καὶ πρὸς τὸν ναόν, τὸν ὁποῖον ἐγὼ οἰκοδόμησα πρὸς δόξαν τοῦ Ὀνόματός σου,

ἔτσι δὲ ἐπιστρέψουν μὲ μετάνοιαν εἰς σὲ μὲ ὅλην τὴν καρδίαν των καὶ μὲ ὅλην τὴν ψυχήν των εἰς τὴν χώραν τῶν ἐχθρῶν των, ὅπου ἐπέτρεψες νὰ μεταφερθοῦν ὡς αἰχμάλωτοι, καὶ ἐκεῖ προσευχηθοῦν εἰς σὲ μὲ τὸ πρόσωπον στραμμένον πρὸς τὴν χώραν των, τὴν ὁποίαν ἔδωκες εἰς τοὺς προπάτορές των, καὶ πρὸς τὴν πόλιν (τὴν Ἱερουσαλήμ), τὴν ὁποίαν ἐδιάλεξες, καὶ πρὸς τὸν ἅγιον Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισα εἰς τὸ ὄνομά σου·

σὺ θὰ εἰσακούσῃς τὴν προσευχήν των ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἀπὸ τὸ πανυπερτέλειον κατοικητήριόν σου

τότε Σὺ Θὰ εἰσακούσῃς τὴν προσευχήν των ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεπῶς καὶ ἀσαλεύτως ἑτοιμασμένην εἰς τὸν οὐρανὸν ἁγιωτάτην κατοικίαν σου,

καὶ θὰ γίνῃς ἵλεως διὰ τὰς ἀδικίας, τὰς ὁποίας διέπραξαν ἐνώπιόν σου καὶ γενικῶς δι’ ὅλας τὰς παραβάσεις καὶ τὰς ἀνομίας, τὰς ὁποίας διέπραξαν ἐνώπιόν σου. Θὰ ἐμβάλῃς εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν, ποὺ τοὺς αἰχμαλώτισαν, συναισθήματα καλωσύνης καὶ ἐλέους δι’ αὐτοὺς καὶ θὰ τοὺς εὐσπλαγχνισθοῦν.

καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς εἰς τὶς ἀδικίες των, τὶς ὅποιες ἔπραξαν ἐνώπιόν σου, καὶ εἰς ὅλες γενικῶς τὶς παραβάσεις των (τοῦ νόμου σου), τὶς ὁποῖες παρέβησαν ἐνώπιόν σου, καὶ θὰ ἐμπνεύσῃς συμπάθειαν εἰς τὶς ψυχὲς ἐκείνων, ποὺ τοὺς αἰχμαλώτισαν, ὥστε νὰ τοὺς εὐσπλαγχνισθοῦν καὶ νὰ τοὺς συμπεριφερθοῦν μὲ καλωσύνην.

Τοῦτο δέ, διότι αὐτὸς ὁ λαός σου εἶναι ἰδικός σου, εἶναι κληρονομία σου, αὐτοὶ τοὺς ὁποίους σὺ ἐλευθέρους ἔβγαλες ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, ἀπὸ τὴν σιδηρᾶν κάμινον, εἰς τὴν ὁποίαν ἔλυωναν.

Τοῦτο δὲ θὰ συμβῇ, διότι αὐτοί (οἱ Ἰσραηλῖται) εἶναι λαὸς ἰδικός σου καὶ ὑπήκοοι ἰδικοί σου, τοὺς ὁποίους ἐλευθέρωσες καὶ ἔβγαλες ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, ἀπὸ τὸ χωνευτήριον (τὸ καμίνι) ἐκεῖνο τοῦ σιδήρου, εἰς τὸ ὁποῖον ἔλειωναν ἀπὸ τὴν καταπίεσιν καὶ τὰ βάσανα.

Ἂς εἶναι λοιπὸν οἱ ὀφθαλμοί σου, Κύριε, καὶ τὰ ὦτα σου ἀνοικτὰ εἰς τὴν δέησιν τοῦ κάθε Ἰσραηλίτου καὶ εἰς τὴν δέησιν ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διὰ νὰ εἰσακούῃς αὐτοὺς εἰς ὅλα, ὅσα θὰ σὲ παρακαλέσουν.

Ἂς εἶναι λοιπόν, Κύριε, τὰ μάτιά σου καὶ τὰ αὐτιά σου πάντοτε ἀνοικτὰ καὶ πρόθυμα (νὰ βλέπουν) καὶ νὰ ἀκούουν τὴν θερμὴν ἱκεσίαν τοῦ δούλου σου καὶ τὴν θερμὴν ἱκεσίαν τοῦ λαοῦ σου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ, ὥστε νὰ εἰσακούῃς αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς βοηθῇς εἰς ὅλα, ὅσα σοῦ ζητήσουν μὲ τὴν προσευχήν των·

Διότι σὺ ἐξεχώρισες αὐτοὺς ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς τῆς γῆς, διὰ νὰ γίνουν ἰδική σου κληρονομία, ὅπως ἐδήλωσες διὰ τοῦ δούλου σου τοῦ Μωϋσέως, ὅταν, Κύριε, Κύριε, ἔβγαλες τοὺς προγόνους ἡμῶν ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου».

διότι Σὺ ὁ ἴδιος τοὺς ἐξεχώρισες ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς τῆς γῆς, ὥστε νὰ εἶναι κληρονομία καὶ ὑπήκοοι ἰδικοί σου, ὅπως τοὺς ἐδήλωσες διὰ τοῦ δούλου σου Μωϋσῆ, ὅταν Σύ, Κύριε Θεέ, ἐλευθέρωνες καὶ ἔβγαζες τοὺς προπάτορές μας ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου».

Εἰς τὴν περίστασιν αὐτήν, ὅταν δηλαδὴ ὁ Σολομὼν ἀπεπεράτωσε τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ, ὡμίλησε διὰ τὸν ναὸν καὶ εἶπεν· «Ὁ Κύριος ἐν τῇ σοφίᾳ του ἔθεσε τὸν ἥλιον εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ φωτίζῃ τοὺς ἀνθρώπους, ἐνῶ αὐτὸς ὁ ἴδιος κατοικεῖ εἰς τὸν γνόφον καὶ μένει ἀόρατος. Αὐτὸς μὲ διέταξε καὶ μοῦ εἶπε· Οἰκοδόμησε τὸν ναόν μου, σεμνὸν καὶ ὡραῖον εἰς τοὺς ὀφθαλμούς μου, διὰ νὰ κατοικῶ εἰς τὸν καινούργιον αὐτὸν οἶκον». Αὐτὰ δὲν εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον ἐκεῖνο ποῦ ὀνομάζεται ᾠδή;

Ὅταν ὁ Σολομὼν ὠλοκλήρωσε τὸ κτίσιμον τοῦ Ναοῦ, ἐμίλησε δι’ αὐτὸν (τὸν Ναόν) καὶ εἶπεν: «Ὁ Κύριος ἐδημιούργησεν, ἐφανέρωσε καὶ ὥρισε τὸν ἥλιον εἰς τὸν οὐρανὸν διὰ νὰ φωτίζῃ τοὺς ἀνθρώπους· Αὐτὸς ὅμως ὡς ἀόρατος κατοικεῖ εἰς βαθὺν γνόφον (σκοτεινὸν καὶ ἀνεμῶδες σύννεφον). Μὲ διέταξε δὲ καὶ μοῦ εἶπεν: «Οἰκοδόμησε τὸν ναόν μου, ὁ ὁποῖος νὰ εἶναι ὡραιότατος εἰς τὰ μάτια σου, διὰ νὰ κατοικῶ εἰς τὸν καινούργιον αὐτὸν οἶκον. Αὐτὰ (μήπως) δὲν ἔχουν γραφῆ εἰς τὸ βιβλίον, ποὺ ὀνομάζεται ὠδή;».

Ὅταν ὁ Σολομὼν γονατιστὸς ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Κυρίου καὶ μὲ τὰς χεῖρας ὑψωμένας πρὸς τὸν οὐρανὸν ἐτελείωσεν ὅλην τὴν προσευχήν του, τὴν δέησιν αὐτήν, ἠγέρθη ἀπὸ ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου,

Ὅταν ὁ Σολομὼν ἐτελείωσε νὰ προσεύχεται ὅλην αὐτὴν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν δέησιν πρὸς τὸν Κύριον, ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν θέσιν ποὺ εὑρίσκετο ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Κυρίου, ὅπου ἦταν γονατιστὸς καὶ μὲ τὰ χέρια ὑψωμένα εἰς τὸν οὐρανόν.

ἐστάθη καὶ εὐλόγησεν ὅλην τὴν συγκέντρωσιν τῶν Ἰσραηλιτῶν μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπεν·

Ἐσηκώθη καὶ ἐστάθη ὄρθιος καὶ εὐλόγησε ὅλην τὴν συγκέντρωσιν τῶν Ἰσραηλιτῶν μὲ ἰσχυρὰν φωνὴν καὶ εἶπε:

«ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ Κύριος σήμερον, ὁ ὁποῖος ἀνέπαυσε τὸν ἰσραηλιτικόν του λαὸν καὶ ἐπραγματοποίησεν ὅλα, ὅσα ὑπεσχέθη ὅτι θὰ κάμῃ. Καμμία ἀπὸ τὰς ἀγαθὰς ὑποσχέσεις, τὰς ὁποίας ἔδωσε διὰ τοῦ Μωϋσέως εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, δὲν ἔμεινεν ἀνεκπλήρωτος.

«Δοξασμένος ἂς εἶναι ὁ Κύριος σήμερα, ὁ ὁποῖος ἔδωκεν εἰρήνην καὶ ἀνάπαυσιν εἰς τὸν λαὸν τοῦ τὸν Ἰσραηλιτικὸν σύμφωνα μὲ ὅλα, ὅσα εἶχεν ὑποσχεθῆ. Οὔτε μία λέξις δὲν ἔμεινεν ἀνεκπλήρωτη, ἀπὸ ὅλες τὶς ἀγαθὲς καὶ γενναῖες ὑποσχέσεις, τὶς ὁποῖες ὑπεσχέθη εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες διὰ τοῦ δούλου του Μωϋσῆ.

Εἴθε Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν νὰ εἶναι μαζῆ μας, ὅπως ἦτο μαζῆ μὲ τοὺς προπάτοράς μας. Εἴθε νὰ μὴ ἀποστρέψῃ ποτὲ τὸ πρόσωπόν του ἀπὸ ἡμᾶς καὶ νὰ μὴ μᾶς ἐγκαταλείψῃ.

Εἴθε νὰ εἶναι μαζί μας ὁ Κύριος, ὁ Θεός μας, ὅπως ἦταν μαζὶ μὲ τοὺς προπάτορές μας· εἴθε νὰ μὴ μᾶς ἐγκαταλείψῃ ποτὲ καὶ νὰ μὴ μᾶς ἀπαρνηθῇ καὶ ἀποστραφῇ!

Ἂς ἑλκύσῃ τὰς καρδίας μας πρὸς αὐτόν, διὰ νὰ πορευώμεθα συμφώνως πρὸς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, νὰ τηροῦμεν ὅλας τὰς ἐντολάς του καὶ τὰ προστάγματα του, τὰ ὁποῖα διέταξεν εἰς τοὺς προπάτοράς μας.

Εἴθε νὰ προσελκύσῃ τὶς καρδιές μας, νὰ ἐμπνεύσῃ εἰς αὐτὲς κλίσιν καὶ θεῖον ἔρωτα πρὸς αὐτόν, ὥστε νὰ βαδίζωμεν εἰς τὸν ἰδικόν του δρόμον μὲ ὑπακοὴν καὶ νὰ τηρῶμεν πάντοτε ὅλες τὶς ἐντολὲς καὶ τὶς προσταγές (τοὺς νόμους) του, τὶς ὁποῖες ὥρισε καὶ ἔδωκεν εἰς τοὺς προπάτορές μας.

Οἱ ἰκευτικοὶ αὐτοὶ λόγοι, τοὺς ὁποίους ὡς δέησιν ἀπηύθυνα πρὸς τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας, ἂς εἶναι ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας ἡμέραν καὶ νύκτα ὡς δίκαιον αἴτημα ἐμοῦ τοῦ δούλου σου, ἀλλὰ καὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τοῦ ἔτους,

Εἴθε τὰ λόγια αὐτά, μὲ τὰ ὁποῖα ἀπηύθυνα τὴν δέησιν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ φθάνουν εἰς τὸν Κύριον, τὸν Θεόν μας, ἡμέραν καὶ νύκτα, ὥστε Ἐκεῖνος νὰ ἐκπληρώνῃ τὸ δίκαιον αἴτημα τοῦ δούλου του καὶ τὰ δίκαια αἰτήματα ὅλου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ πάντοτε, καθ’ ὅλον τὸ ἔτος, ἀνάλογα μὲ τὶς καθημερινές των ἀνάγκες.

διὰ νὰ μάθουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος πλὴν αὐτοῦ.

Εἴθε νὰ γίνουν ὅλα αὐτά, ὥστε νὰ γνωρίσουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς, ὅτι ὁ Κύριος καὶ Θεὸς εἶναι ὁ μόνος πραγματικὸς καὶ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ δὲν ὑπάρχει πλέον ἄλλος θεὸς ἐκτὸς ἀπὸ αὐτόν.

Αἱ καρδίαι μας ἂς εἶναι ἁγνοὶ καὶ καθαραὶ πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μας, ὥστε νὰ πορευώμεθα μὲ ὁσιότητα σύμφωνα μὲ τὰ προστάγματά του καὶ νὰ φυλάσσωμεν τὰς ἐντολάς του, ὅπως γίνεται κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν».

Εἴθε νὰ εἶναι οἱ καρδιές μας ἐξολοκλήρου καθαρές, ἀληθινὲς καὶ εἰλικρινεῖς ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, ὥστε νὰ βαδίζωμεν μὲ ὁσιότητα σύμφωνα μὲ τὶς προσταγές (τοὺς νόμους) του καὶ νὰ τηρῶμεν μὲ ἀκρίβειαν καὶ ὑπακοὴν τὶς ἐντολές του, ὅπως γίνεται καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν».

Ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται προσέφεραν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην θυσίας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ὁ βασιλιᾶς καὶ μαζί του ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς προσέφεραν θυσίες ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ὁ Σολομὼν προσέφερεν εἰρηνικὰς θυσίας πρὸς τὸν Κύριον εἰκοσιδύο χιλιάδες βόδια, ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες πρόβατα καὶ ἐγκαινίασε ναὸν τοῦ Κυρίου ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται μαζῆ μὲ αὐτόν.

Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἐθυσίασε θυσίες εἰρηνικές, τὶς ὁποῖες προσέφερεν εἰς τὸν Κύριον. Ἐθυσίασεν εἴκοσι δύο χιλιάδες (22.000) βόδια καὶ ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες (120.000) πρόβατα. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐγκαινίασε τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου ὁ βασιλιᾶς καὶ μαζί του ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται.

Κατὰ τὴν ἰδίαν ἐκείνην ἡμέραν ἡγίασεν ὁ βασιλεὺς τὴν ἐσωτερικὴν αὐλήν, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἐμπρὸς εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου. Διότι ἐκεῖ προσέφερε τὰς θυσίας τῶν ὁλοκαυτωμάτων, τὰς ἀναιμάκτους θυσίας καὶ τὰ ἐπὶ τῶν εἰρηνικῶν θυσιῶν, ἐπειδὴ τὸ χαλκοῦν θυσιαστήριον, ποὺ εὑρίσκετο ἐνώπιον τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, ἦτο μικρὸν καὶ δὲν ἐπαρκοῦσε διὰ τὴν προσφορὰν τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τῶν εἰρηνικῶν θυσιῶν.

Ἐπίσης τὴν ἰδίαν ἐκείνην ἡμέραν ὁ βασιλιᾶς ἐκαθάγιασε τὸ κέντρον τῆς αὐλῆς, ἡ ὁποία εὑρίσκετο ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου. Διότι ἐκεῖ προσέφερε τὶς θυσίες τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τὶς ἀναίμακτες θυσίες καὶ τὰ λίπη (τὰ λιπαρὰ κομμάτια) τῶν εἰρηνικῶν θυσιῶν, ἐπειδὴ τὸ χάλκινον θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ποὺ εὑρίσκετο ἐμπρὸς εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, ἦταν πολὺ μικρὸν καὶ δὲν ἐπαρκοῦσε, ὥστε νὰ χωρέσῃ καὶ ὅλες αὐτὲς τὶς θυσίες τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τὶς ἀναίμακτες θυσίες καὶ τὶς εἰρηνικές.

Ὁ Σολομὼν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῶν ἐγκαινίων ἐτέλεσε καὶ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός. Ἦτο μεγάλη συγκέντρωσις ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἦλθον ἀπὸ βορρᾶ μὲν ἀπὸ τὴν εἴσοδον τῆς Ἡμάθ, ἀπὸ δὲ νότου μέχρι καὶ ἀπὸ τὸν ποταμόν, ποὺ ὑπάρχει εἰς τὰ ὅρια τῆς Παλαιστίνης καὶ τῆς Αἰγύπτου. Αὐτοὶ συνεκεντρώθησαν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας εἰς τὸν ναόν, τὸν ὁποῖον οἰκοδόμησαν. Ὅλοι δὲ ἔτρωγαν καὶ ἔπιναν καὶ εὐφραίνοντο ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας ἐπὶ ἑπτὰ κατὰ συνέχειαν ἡμέρας.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῶν ἐγκαινίων ὁ Σολομὼν ἑώρτασε καὶ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας, μαζὶ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός. Ὁ λαὸς ἀποτελοῦσε μίαν μεγάλην συγκέντρωσιν πλήθους, τὸ ὁποῖον ἦλθεν ἀπὸ τὴν περιοχὴν ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν εἴσοδον Ἡμάθ (εἰς τὸ βορειότερον ἄκρον τῆς Παλαιστίνης) μέχρι τὸν ποταμὸν τῆς Αἰγύπτου (εἰς τὸ νοτιώτερον ἄκρον τῆς Παλαιστίνης). Ὅλο αὐτὸ τὸ πλῆθος συνεκεντρώθη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας εἰς τὸν Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισαν. Τὰ δὲ πλήθη, ποὺ εἶχαν συγκεντρωθῆ, ἔτρωγαν καὶ ἔπιναν καὶ ἐχαίροντο ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρες.

Κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ὁ βασιλεὺς ἀπέλυσε τὸν λαόν, διὰ νὰ ἀναχωρήσουν, καὶ ὁ λαὸς ἐδόξασε τὸν βασιλέα. Καθένας ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας ἐπανῆλθεν εἰς τὴν κατοικίαν του χαίρων καὶ μὲ εὐφραινομένην τὴν καρδίαν διὰ τὰ ἀγαθά, ποὺ ὁ Κύριος ἔδωσεν εἰς τὸν δοῦλον του Δαυῒδ καὶ εἰς τὸν λαόν του τὸν ἰσραηλιτικόν.

Κατὰ δὲ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ὁ Σολομὼν ἀπέλυσε τὸν λαὸν διὰ νὰ ἀναχωρήσῃ, ὁ δὲ λαὸς ἐδόξασε τὸν βασιλιᾶ, ἐζητωκραύγασεν ὑπὲρ τῆς εὐτυχίας του καὶ τὸν εὐχαρίστησε. Καὶ κάθε Ἰσραηλίτης ἀνεχώρησε διὰ τὸ σπίτι του εὐτυχισμένος καὶ χαρούμενος καὶ μὲ καρδιὰ γεμᾶτην ἀγαλλίασιν διὰ ὅλα τὰ ἀγαθὰ καὶ τὶς εὐλογίες, ποὺ ὁ Κύριος ἐχάρισεν εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν δοῦλον του, καὶ εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες, τὸν περιούσιον λαόν του.

Ὅταν ὁ Σολομὼν ἔφερεν εἰς πέρας τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ βασιλικοῦ του ἀνακτόρου καὶ γενικῶς ὅλα τὰ ἄλλα οἰκοδομήματα, ποὺ ἠθέλησε νὰ κάμῃ,

Ὅταν ὁ Σολομὼν ὠλοκλήρωσε τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου καὶ γενικῶς ὅλων τῶν οἰκοδομημάτων, ποὺ ἡθέλησε νὰ οἰκοδομήσῃ,

ὁ Κύριος παρουσιάσθη εἰς αὐτὸν δευτέραν φοράν, ὅπως εἶχε παρουσιασθῆ διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν Γαβαών,

ὁ Κύριος παρουσιάσθη μὲ θεῖον καὶ ἱερὸν καὶ ὑπερφυσικὸν ὄνειρον εἰς τὸν Σολομῶντα (ἐνῷ ἐκοιμᾶτο) διὰ δευτέραν φοράν, ὅπως τοῦ παρουσιάσθη προηγουμένως (διὰ πρώτην φορὰν) εἰς τὴν Γαβαών,

καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἤκουσα τὰ λόγια τῆς προσευχῆς καὶ τῆς δεήσεώς σου, τὴν ὁποίαν ἀπηύθυνες πρὸς ἐμέ. Ἐξεπλήρωσα ὅσα μοῦ εἶχες ζητήσει. Ἡγίασα τὸν ναὸν τοῦτον, τὸν ὁποῖον οἰκοδόμησες, διὰ νὰ δοξάζεται ἐκεῖ αἰωνίως τὸ ὄνομά μου καὶ θὰ εἶναι ἐστραμμένοι οἱ ὀφθαλμοί μου καὶ ἡ καρδία μου πρὸς τὰ ἐκεῖ πάντοτε.

καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν: «Ἄκουσα τὴν φωνὴν τῆς προσευχῆς σου καὶ τῶν ἱκετευτικῶν παρακλήσεών σου, τὶς ὁποῖες ἀπηύθυνες πρὸς ἐμέ. Ἐπρόσεξα καὶ ἰκανοποίησα ὅλα τὰ αἰτήματα, ποὺ μοῦ ἐζήτησες εἰς τὴν προσευχήν σου: Ἁγίασα, ἐξεχώρισα τὸν Ναὸν αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισες καὶ ἀφιέρωσες εἰς ἐμέ, διὰ νὰ δοξάζεται καὶ νὰ λατρεύεται εἰς αὐτὸν αἰωνίως τὸ Ὄνομά μου· εἰς αὐτὸν τὸν Ναὸν θὰ εἶναι πάντοτε στραμμένοι οἱ ὀφθαλμοί μου καὶ ἡ καρδιά μου.

Ἐὰν δὲ σὺ πορευθῇς ἐνώπιόν μου, ὅπως ἔζησε καὶ ἐπορεύθη ὁ πατήρ σου Δαυΐδ, μὲ ὁσιότητι καρδίας, μὲ εἰλικρίνειαν καὶ εὐθύτητα, διὰ νὰ τηρῇς ὅλα ὅσα παρήγγειλα πρὸς ἐκεῖνον καὶ νὰ ἐφαρμόζῃς τὰ προστάγματά μου καὶ τὰς ἐντολάς μου,

Σὺ δὲ ἐὰν συμπεριφερθῇς ἀπέναντί μου, ὅπως εἶχε συμπεριφερθῆ ὁ Δαβίδ, ὁ πατέρας σου, μὲ ἀφοσίωσιν καρδίας καὶ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνειαν, καὶ ἐὰν ἐφαρμόζῃς μὲ ἀκρίβειαν ὅλα ὅσα τὸν εἶχα διατάξει, καὶ φυλάττῃς ὅλα τὰ προστάγματα καὶ τοὺς νόμους μου καὶ ὑπακούῃς εἰς ὅλες τὶς ἐντολὲς καὶ τὶς ἀποφάσεις μου,

ἐγὼ θὰ δοξάσω καὶ θὰ στερεώσω τὸν θρόνον τῆς βασιλείας σου ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ αἰωνίως, ὅπως ὑπεσχέθην εἰς τὸν πατέρα σου τὸν Δαυῒδ λέγων, ὅτι δὲν θὰ λείψῃ ἀπόγονός σου ἄρχων ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

τότε καὶ ἐγὼ θὰ στερεώσω τὸν βασιλικόν σου θρόνον μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν αἰωνίως, ὅπως εἶχα ὑποσχεθῇ εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα σου, εἰς τὸν ὁποῖον εἶπα: «Δὲν θὰ λείψῃ ποτὲ ἀπόγονός σου (διάδοχός σου) ἀπὸ τὸν βασιλικὸν θρόνον σου (ἐπί) τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ».

Ἐὰν ὅμως ἀποστραφῆτε καὶ ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ ἐμὲ σεῖς καὶ τὰ παιδιά σας καὶ δὲν φυλάξετε τὰς ἐντολάς μου καὶ τὰ προστάγματά μου, τὰ ὁποῖα ἔδωκεν ὁ Μωϋσῆς ἐνώπιόν σας, καὶ πορευθῆτε νὰ λατρεύσετε ἄλλους θεοὺς καὶ προσκυνήσετε αὐτούς,

Ἐὰν ὅμως ἀποστραφῆτε ἀπὸ ἐμὲ σεῖς καὶ οἱ ἀπόγονοί σας καὶ δὲν φυλάξετε τὶς ἐντολὲς καὶ τὶς ἀποφάσεις μου, τὰ προστάγματα καὶ τοὺς νόμους μου, ποὺ ἔδωκεν εἰς σᾶς ὁ Μωϋσῆς (κατ’ ἐντολὴν ἰδικήν μου), καὶ προχωρήσετε καὶ λατρεύσετε ἄλλους θεοὺς καὶ προσκυνήσετε αὐτούς,

ἐγὼ θὰ ξερριζώσω τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν ἔχω δώσει εἰς αὐτούς· καὶ τὸν ναόν, τὸν ὁποῖον ἀφιέρωσα εἰς τὸ ὄνομά μου, θὰ τὸν ἀπορρίψω ἀπὸ τὸ πρόσωπόν μου. Ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς θὰ ἐξαφανισθῇ ἀπὸ τὴν πατρίδα του καὶ θὰ γίνῃ περίγελως μεταξὺ ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς.

τότε καὶ ἐγὼ θὰ ξερριζώσω τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν τοὺς ἔδωκα· αὐτὸν δὲ τὸν Ναόν, τὸν ὁποῖον ἁγίασα καὶ ἀφιέρωσα εἰς τὸ Ὄνομά μου, θὰ τὸν ἀπορρίψω καὶ θὰ τὸν ἀποδιώξω ἀπὸ τὸ πρόσωπόν μου· καὶ ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς θὰ ἀφανισθῇ καὶ θὰ γίνῃ ἀντικείμενον εἰρωνείας, ἐμπαιγμοῦ καὶ χλεύης μεταξὺ ὅλων τῶν ἐθνῶν.

Ὁ δὲ μεγαλοπρεπὴς καὶ ὑψηλὸς αὐτὸς ναὸς θὰ ἔλθῃ εἰς τέτοιο κατάντημα, ὥστε καθένας, ποὺ θὰ διέρχεται ἀπὸ ἐμπρός του, θὰ ἐκπλήσσεται, θὰ συρίζῃ δὲ εἰς ἔκφρασιν ἀπορίας καὶ θὰ λέγῃ· Διὰ ποίαν αἰτίαν ὁ Κύριος ἔστειλεν αὐτὸ τὸ κακὸν εἰς τὴν γῆν αὐτὴν καὶ εἰς αὐτὸν τὸν ναόν;

Ὁ μεγαλοπρεπὴς αὐτὸς Ναός, ὁ ὁποῖος σήμερον εἶναι ὑψηλός (διότι εἶναι κτισμένος εἰς τὸν λόφον Μορία), ἐπίσημος καὶ φημισμένος, θὰ ἐρειπωθῇ τόσον πολύ, ὥστε ὅποιος θὰ περνᾷ ἀπὸ δίπλα του, θὰ ἐκπλήσσεται, θὰ σφυρίζῃ, θὰ διερωτᾶται γεμᾶτος ἀπορίαν καὶ θὰ λέγῃ: «Διὰ ποῖον λόγον ὁ Κύριος ἐτιμώρησε ἔτσι τὴν χώραν αὐτὴν καὶ ἐρήμωσεν ἔτσι τὸν Ναὸν αὐτόν;»

Θὰ τοὺς δίδεται δὲ ἡ ἀπάντησις· Ἐπειδὴ ἐγκατέλιπαν Κύριον τὸν Θεόν των, ὁ ὁποῖος τοὺς ἔβγαλεν ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, ἀπὸ τὴν χώραν τῆς δουλείας, καὶ παρεδέχθησαν ξένους θεοὺς καὶ προσεκύνησαν αὐτοὺς καὶ ὑπεδουλώθησαν εἰς αὐτούς, διὰ τοῦτο ἔστειλεν ὁ Κύριος ἐναντίον των αὐτὴν τὴν τιμωρίαν».

Εἰς αὐτὸ τὸ γεμᾶτον ἀπορίαν ἐρώτημα θὰ τοὺς ἀπαντοῦν: «Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν, διότι (οἱ Ἰσραηλῖται) ἐγκατέλειψαν Κύριον τὸν Θεόν των, ὁ ὁποῖος ἐλευθέρωσε καὶ ἔβγαλε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον τοὺς προπάτορές των ἀπὸ τὴν κατάστασιν τῆς δουλείας, καὶ διότι ὑπετάγησαν καὶ ἀφωσιώθηκαν εἰς ξένους (εἰδωλολατρικούς) θεοὺς καὶ τοὺς ἐπροσκύνησαν καὶ τοὺς ἐλάτρευσαν· διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἐπροξένησε καὶ ἔσυρεν ἐπάνω τους ὅλην αὐτὴν τὴν μεγάλην συμφοράν»,

Τότε ὁ Σολομὼν ὁδήγησε τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραὼ ἀπὸ τὴν πόλιν Δαυῒδ εἰς τὸ ἀνάκτορόν του, τὸ ὁποῖον οἰκοδόμησε διὰ τὸν ἑαυτόν του κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκεῖνας.

Τότε ὁ Σολομὼν ὡδήγησε τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραώ (ποὺ εἶχε νυμφευθῆ) ἀπὸ τὴν πόλιν τοῦ Δαβὶδ εἰς τὸ παλάτι του, τὸ ὁποῖον εἶχε κτίσει διὰ τὸν ἑαυτόν του κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην.

Εἰς διάστημα εἴκοσιν ἐτῶν οἰκοδόμησεν ὁ Σολομὼν τὰ δύο κτιριακὰ συγκροτήματα, τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὸ βασιλικόν του ἀνάκτορον.

Ὁ Σολομὼν ἐχρειάσθη εἴκοσι ἔτη διὰ νὰ ἀνοικοδομήσῃ τὰ δύο οἰκοδομήματα, τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον.

Ὁ Χιράμ, ὁ βασιλεὺς τῆς Τύρου, ἐβοήθησε τὸν Σολομῶντα μὲ κέδρινα ξύλα καὶ μὲ ξύλα ἀπὸ πεύκην, μὲ χρυσὸν καὶ μὲ ὅ,τι ἄλλο ἠθέλησεν ὁ Σολομών. Τότε ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἔδωσεν εἰς τὸν Χιρὰμ εἴκοσι πόλεις εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Ὁ δὲ Χιράμ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Τύρου, ἐβοήθησε τὸν Σολομῶντα μὲ ξυλείαν ἀπὸ κέδρους καὶ μὲ ξυλείαν ἀπὸ πεῦκα καὶ μὲ χρυσάφι καὶ μὲ ὅ,τι ἄλλο ἠθέλησεν ὁ Σολομών. Τότε ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἔδωκεν εἰς τὸν Χιρὰμ εἴκοσι πόλεις εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Γαλιλαίας.

Ὁ δὲ Χιρὰμ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὴν Τύρον καὶ ἐπορεύθη, πρὸς τὴν Γαλιλαίαν, διὰ νὰ ἴδῃ τὰς πόλεις, τὰς ὁποίας τοῦ ἔδωσεν ὁ Σολομὼν καὶ αἱ ὁποῖαι δὲν τοῦ ἤρεσαν.

Ὁ Χιρὰμ ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν Τυρὸν καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Γαλιλαίας διὰ νὰ ἰδῇ τὶς πόλεις, τὶς ὁποῖες τοῦ ἔδωκεν ὁ Σολομών· οἱ πόλεις ὅμως αὐτὲς δὲν τοῦ ἄρεσαν.

Ὁ Χιρὰμ εἶπε τότε πρὸς τὸν Σολομῶντα· «τί πόλεις εἶναι αὗται, τὰς ὁποίας μοῦ ἔδωσες, ἀδελφέ μου; Ὠνόμασε δὲ αὐτὰς «Ὅριον» καὶ ἔτσι αὐταὶ ὀνομάζονται μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς.

Δι’ αὐτὸ παραπονούμενος εἶπεν εἰς τὸν Σολομῶντα: «Τί εἴδους πόλεις εἶναι αὐτές, ποὺ μοῦ ἔδωκες, ἀδελφέ;» Ὠνόμασε δὲ τὶς πόλεις ἐκεῖνες «Ὅριον», ἔτσι δὲ ὀνομάζονται οἱ πόλεις αὐτὲς μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές.

Ὁ Χιρὰμ ἔφερε καὶ προσέφερε πρὸς τὸν Σολομῶντα ἑκατὸν εἴκοσι τάλαντα χρυσίου.

Ὁ Χιρὰμ προσέφερεν εἰς τὸν Σολομῶντα ἑκατὸν εἴκοσι (120) τάλαντα χρυσοῦ.

Ἔδωσεν ἐπίσης εἰς τὸν Σολομῶντα ναυτικόν, διὰ τὸ ὁποῖον ὁ βασιλεὺς κατεσκεύασε ναύσταθμον εἰς Γασιὼν Γαβέρ, ποὺ εὑρίσκεται πλησίον τῆς Αἰλάθ, εἰς τὴν παραλίαν τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης παρὰ τὴν περιοχὴν τῆς Ἰδουμαίας.

Ὁ Χιρὰμ προσέφερεν ἐπίσης εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ ναυτικόν, χάριν τοῦ ὁποίου ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν κατεσκεύασε ναύσταθμον εἰς τὴν Γασιὼν Γαβέρ, ἡ ὁποία εἶναι κοντὰ εἰς τὴν Αἰλάθ (εἰς τὸν κόλπον τῆς Ἄκαμπα), εἰς τὰ παράλια τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὸ κάτω μέρος (τὰ νότια) τῆς Ἰδουμαίας.

Διὰ τὴν ἐπάνδρωσιν δὲ τοῦ ναυτικοῦ τούτου ἔστειλεν ὁ Χιρὰμ ἀπὸ τὸ ἰδικόν του ναυτικὸν πλήρωμα, ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐγνώριζαν τὴν θάλασσαν καὶ τὴν τέχνην τῆς ναυσιπλοΐας. Αὐτοὶ ἦσαν μαζῆ μὲ τὸ πλήρωμα τῶν ἀνδρῶν τοῦ Σολομῶντος.

Ὁ Χιρὰμ ἔστειλεν ἐπίσης διὰ τὸ ναυτικὸν αὐτὸ ὡς πλήρωμα ἄνδρες ἀπὸ τοὺς ἰδικούς του πεπειραμένους· ναυτικούς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἐξοικειωμένοι μὲ τὴν θάλασσαν καὶ εἶχαν ναυτικὲς γνώσεις· αὐτοὶ εἶχαν ἐπανδρώσει τὰ πλοῖα μαζὶ μὲ τοὺς ἄνδρες τοῦ Σολομῶντος.

Τὸ ναυτικὸν τοῦτο ἔπλευσεν εἰς Σωφηρὰ καὶ ἔλαβεν ἀπὸ ἐκεῖ ἑκατὸν εἴκοσι τάλαντα χρυσοῦ, τὰ ὁποῖα ἔφεραν εἰς τὸν Σολομῶντα.

Τὸ ναυτικὸν τοῦτο ἔπλευσεν εἰς Σωφηρὰ καὶ παρέλαβεν ἀπὸ ἐκεῖ ἑκατὸν εἴκοσι (120) τάλαντα χρυσάφι καὶ τὸ ἔφεραν εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα.

Ἡ βασίλισσα τῆς χώρας Σαβὰ ἤκουσε τὴν φήμην τοῦ ὀνόματος τοῦ Σολομῶντος, ὅπως καὶ τὰ περὶ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου καὶ ἦλθε πρὸς τὸν Σολομῶντα, διὰ νὰ τὸν γνωρίσῃ προσωπικῶς καὶ νὰ ὑποβάλῃ εἰς αὐτὸν μερικὰ αἰνιγματώδη ἐρωτήματα.

Ἡ βασίλισσα τῆς χώρας Σαβὰ ἄκουσε τὴν φήμην γύρω ἀπὸ τὸ ὄνομα τὸν Σολομῶντος καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ διὰ νὰ ὑποβάλῃ εἰς τὸν Σολομῶντα δύσκολες καὶ αἰνιγματικὲς ἐρωτήσεις, προβλήματα καὶ ἀπορίες.

Ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ πολὺ μεγάλην συνοδείαν, μὲ καμήλους, αἱ ὁποῖαι ἦσαν φορτωμέναι μὲ ἀρωματικὰ προϊόντα, μὲ πολὺν χρυσὸν καὶ μὲ πολυτίμους λίθους. Παρουσιάσθη εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ τοῦ εἶπεν ὅλα, ὅσα αἰνιγματώδη εἶχεν εἰς τὴν διάνοιάν της.

Ἡ βασίλισσα τῆς Σαβὰ ἔφθασεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ πολὺ μεγάλην ἀκολουθίαν καὶ μὲ καμῆλες φορτωμένες μὲ ἀρώματα καὶ μυρωδικὰ καὶ μὲ πάρα πολὺ χρυσάφι καὶ πολυτίμους λίθους. Ἡ βασίλισσα παρουσιάσθη εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ συνωμίλησε μαζί του καὶ τοῦ εἶπεν ὅλα, ὅσα εἶχεν ὑπ’ ὄψιν της νὰ τοῦ εἰπῇ· ὅλα τὰ προβλήματα καὶ τὶς ἀπορίες ποὺ εἶχε.

Ὁ Σολομὼν ἀπήντησεν εἰς ὅλους τοὺς αἰνιγματώδεις αὐτῆς λόγους. Καμμία ἀπορία καὶ ἐρωτησίς της δὲν ἔμεινε χωρὶς ἀπάντησιν ἐκ μέρους τοῦ βασιλέως Σολομῶντος. Εἰς ὅλας ἐκεῖνος ἀπήντησε.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἀπάντησε εἰς ὅλες τὶς ἐρωτήσεις της καὶ τῆς ἔλυσεν ὅλες τὶς ἀπορίες. Δὲν ὑπῆρξε καμμία ἀπορία ἢ πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ὁ βασιλιᾶς ἀπέκρυψε ἢ ἁγνήησε ἢ ἐδυσκολεύθη καὶ δὲν ἀπάντησε εἰς αὐτήν.

Ἡ βασίλισσα τῆς χώρας Σαβὰ ἐγνώρισε προσωπικῶς πλέον ὅλην τὴν σοφίαν τοῦ Σολομῶντος. Εἶδε δὲ καὶ τὸν οἶκον, τὸν ὁποῖον αὐτὸς εἶχεν οἰκοδομήσει.

Ἔτσι ἡ βασίλισσα τῆς Σαβὰ εἶδε μὲ τὰ μάτια της καὶ ἐνόησεν ὅλην τὴν θαυμαστὴν σοφίαν τοῦ Σολομῶντος, ὅπως ἐπίσης (εἶδε) καὶ τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον, τὸ ὁποῖον ἐκεῖνος ἔκτισε.

Εἶδε τὴν ποικιλίαν τῶν φαγητῶν τοῦ Σολομῶντος, τὰς κατοικίας, ὅπου ἔμειναν οἱ δοῦλοι του, τὴν συμπεριφορὰν τῶν ὑπηρετῶν του, τὰ ἐνδύματά του, τοὺς οἰνοχόους του καὶ τὰ ζῶα, τὰ ὁποῖα καθημερινῶς προσεφέροντο πρὸς ὁλοκαύτωσιν εἰς τὸν Κύριον καὶ ἐξεπλάγη πάρα πολύ.

Εἶδεν ἐπίσης καὶ τὰ πλούσια καὶ πολυτελῆ φαγητὰ τῆς βασιλικῆς τραπέζης τοῦ Σολομῶντος καὶ τὸν τόπον διαμονῆς τῶν ὑπηρετῶν του καὶ τὴν εὐγενικὴν στάσιν καὶ συμπεριφορὰν τῶν ὑπηρετῶν (ἢ ὑπουργῶν) του· καὶ τὰ πολυτελῆ καὶ ζωηρόχρωμα ἐνδύματά του καὶ τοὺς ὑπηρέτες του, ποὺ ἐγέμιζαν μὲ κρασί τὰ ποτήρια τῶν ὁμοτραπέζων του, καὶ τὰ (πολλά) ζῶα, ποὺ προσέφερε καθημερινὼς ὡς θυσίαν ὁλοκαυτώσεως εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ· καὶ ὅταν εἶδεν ὅλα αὐτά, ἔμεινεν ἄφωνη καὶ κατάπληκτη!

Εἶπε δὲ αὐτὴ πρὸς τὸν βασιλέα Σολομῶντα· «ἀληθινὴ ἦτο ἡ μεγάλη φήμη σου, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἤκουσα εἰς τὴν χώραν μου σχετικῶς μὲ τὸ πρόσωπόν σου καὶ εἰδικώτερα σχετικῶς μὲ τὴν σοφίαν σου.

Καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα: «Ἦταν πράγματι ἀληθινὴ ἡ φήμη, ποὺ ἄκουσα εἰς τὴν χώραν μου διὰ σέ, διὰ τὰ ἔργα σου καὶ δι’ ὅλα ὅσα σὲ ἀφοροῦν καὶ διὰ τὴν σοφίαν σου.

Τότε δὲν ἐπίστευσα εἰς αὐτά, τὰ ὁποῖα μοῦ ἔλεγαν οἱ ἄνθρωποι, μέχρις ὅτου ἦλθα ἐδῶ καὶ εἶδα μὲ τὰ ἴδια μου τὰ μάτια. Ἰδού· ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μοῦ εἶχαν εἴπει, δὲν εἶναι οὔτε τὰ μισὰ ἀπὸ ὅσα πράγματι ὑπάρχουν. Σὺ μὲ τὴν προσωπικήν μας γνωριμίαν μοῦ προσέθεσες καὶ μὲ ἔκαμες νὰ καταλάβω, ὅτι τὰ ἀγαθὰ τὰ ἰδικά σου εἶναι πολὺ ἀνώτερα, ἀπὸ ὅσα εἶχα ἀκούσει εἰς τὴν χώραν μου.

Τότε ὅμως δὲν ἐπίστευσα εἰς τὰ ὅσα μὲ ἐπληροφόρησαν, μέχρις ὅτου ἦλθα ἐδῶ καὶ διεπίστωσα ὅλα αὐτὰ μὲ τὰ μάτιά μου. Καὶ νά· τώρα ἐβεβαιώθηκα ὅτι ἐκεῖνα ποὺ μοῦ εἶπαν, δὲν εἶναι οὔτε τὰ μισὰ αὐτῶν ποὺ πράγματι ἔχεις καὶ γίνονται. Ἡ προσωπικὴ γνωριμία καὶ συζήτησις μαζί σου μὲ ἐβοήθησαν νὰ ἐννοήσω ὅτι ἡ σοφία σου καὶ τὰ ἀγαθά σου ὑπερβαίνουν τὴν φήμην ὅλων, ὅσων ἄκουσα εἰς τὴν χώραν μου.

Εὐτυχισμέναι εἶναι αἱ γυναῖκες σου, εὐτυχισμένοι οἱ δοῦλοι σου, οἱ ὁποῖοι παρίστανται πάντοτε ἐνώπιόν σου καὶ ἀκούουν καθημερινῶς ὅλην τὴν σοφίαν σου.

Πόσον εὐτυχισμενες εἶναι οἱ γυναῖκες σου! Πόσον εὐτυχισμένοι εἶναι οἱ ὑπηρέτες σου, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται πάντοτε μαζί σου καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸ προνόμιον νὰ ἀκούουν ὅλα τὰ σοφά σου λόγια!

Εὐλογημένος ἂς εἶναι Κύριος ὁ Θεός σου, ὁ ὁποῖος εὐηρεστήθη εἰς σὲ καὶ εὐδόκησε νὰ σὲ ἐγκαταστήσῃ εἰς τὸν θρόνον βασιλέα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Τοῦτο δὲ ἔγινε, διότι ὁ Θεὸς ἀγαπᾷ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ θέλει νὰ στερεώσῃ αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Διὰ τοῦτο ἐγκατέστησε σὲ βασιλέα εἰς αὐτούς, διὰ νὰ ἀποδίδῃς εἰς αὐτοὺς τὸ δίκαιον, ὅταν αὐτοὶ παρουσιάζονται νὰ κριθοῦν σχετικῶς μὲ τὰς διαφοράς των».

Εἴθε νὰ εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Κύριος, ὁ Θεός σου, ὁ ὁποῖος εὐηρεστήθη νὰ σὲ ἀναδείξῃ βασιλιᾶ καὶ νὰ σὲ ἀνεβάσῃ εἰς τὸν θρόνον τοῦ Ἰσραήλ! Ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἀγάπησε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ θέλει νὰ τὸν διατηρήσῃ σταθερὸν καὶ δυνατὸν διὰ παντός, δι’ αὐτὸ σὲ ἀνέδειξε βασιλιᾶ ἰδικόν του, ὥστε νὰ κρίνῃς καὶ νὰ δικάζῃς καὶ νὰ ἀποδίδῃς μὲ τὴν σοφίαν σου τὸ δίκαιον καὶ νὰ λύῃς τις διαφορές των».

Ἡ βασίλισσα ἔδωσεν εἰς τὸν Σολομῶντα ἑκατὸν εἴκοσι τάλαντα χρυσίου, πολλὰ λίαν ἀρωματώδη εἴδη καὶ πολυτίμους λίθους. Οὐδέποτε δὲ ἄλλοτε δὲν προσεφέρθησαν τόσα πολλὰ ἀρωματώδη προϊόντα εἰς ἄλλον βασιλέα, ἀπὸ ὅσα προσέφερεν ἡ βασίλισσα τῆς χώρας Σαβὰ εἰς τὸν βασιλέα Σολομῶντα.

Καὶ ἡ βασίλισσα τῆς Σαβὰ ἔδωκεν ὡς δῶρα εἰς τὸν Σολομῶντα ἑκατὸν εἴκοσι τάλαντα χρυσοῦ καὶ πάρα πολλὰ ἀρώματα καὶ πολυτίμους λίθους. Ποτὲ ἄλλοτε δὲν εἶχαν προσφερθῆ τόσα πολλὰ ἀρώματα, ὅσα εἶχε προσφέρει ἡ βασίλισσα τῆς Σαβὰ εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα.

(Τὸ δὲ ναυτικὸν τὸ ὁποῖον εἶχε δώσει ὁ Χιρὰμ εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ τὸ ὁποῖον μετέφερεν ἀπὸ Σουφὶρ χρυσίον, ἔφερεν ἐπίσης εἰς τὸν Σολομῶντα πάρα πολλὰ πολύτιμα ξύλα καὶ πολυτίμους λίθους.

«Καὶ τὸ ναυτικὸν τοῦ Σολομῶντος, τὸ ὁποῖον τοῦ ἔδωκεν ὁ Χιράμ, καὶ τὸ ὁποῖον μετέφερε τὸ χρυσάφι ἀπὸ τὴν Σουφίρ, ἔφερεν εἰς τὸν Σολομῶντα πάρα πολλὴν πολυτελῆ ξυλείαν καὶ πολυτίμους λίθους.

Καὶ ὁ βασιλεὺς Σολομὼν μὲ τὰ πολύτιμα αὐτὰ ξύλα κατεσκεύασε πελεκητὰ ὑποστηρίγματα διὰ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον. Κατεσκεύασεν ἐπίσης μουσικὰ ὄργανα, νάβλας καὶ κινύρας διὰ τοὺς μουσικούς, ποὺ ἔψαλλον εἰς τὸν ναόν. Τέτοια δὲ πολύτιμα ξύλα δὲν εἶχαν βγῆ ποτὲ ἀπὸ ἄλλα σημεῖα τῆς γῆς, οὔτε καὶ εἶχαν παρουσιασθῆ πουθενὰ μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης).

Καὶ ὁ βασιλιᾶς κατεσκεύασεν ἀπὸ τὴν πολυτελῆ ξυλείαν πελεκητοὺς κίονες (ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν· κιγκλιδώματα) διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον, καὶ μουσικὰ ὄργανα, ἄρπες καὶ λύρες διὰ τοὺς μουσικοὺς καὶ ψάλτες (ἀοιδοὺς καὶ Λευῖτες). Ποτὲ ἄλλοτε δὲν ὑπῆρξε καὶ δὲν εἶχεν εἰσαχθῇ τέτοια πολυτελὴς ξυλεία εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ, οὔτε ἔχει παρουσιασθῆ τέτοια ξυλεία μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές».

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἔδωσεν εἰς τὴν βασίλισσαν Σαβὰ ὅλα ὅσα ἐκείνη ἠθέλησεν, ὅλα ὅσα τοῦ ἐζήτησεν, ἐκτὸς βέβαια ἐκείνων τὰ ὁποῖα αὐτὸς οἰκειοθελῶς ἔδωσε πρὸς αὐτήν. Ἡ βασίλισσα ἐπέστρεψε κατόπιν αὐτῶν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν χώραν της, αὐτὴ καὶ ὅλοι οἱ συνοδεύοντες αὐτὴν δοῦλοι.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν προσέφερεν εἰς τὴν βασίλισσαν τῆς Σαβὰ ὅλα, ὅσα ἐκείνη ἠθέλησεν, ὅλα ὅσα ἐζήτησεν, ἐκτὸς τῶν ἐθιμοτυπικῶν δώρων, τὰ ὁποῖα τῆς προσέφερε γενναιόδωρα ὁ ἴδιος ὁ βασιλιᾶς μὲ τὴν θέλησίν του. Κατόπιν αὐτῶν ἡ βασίλισσα τῆς Σαβὰ ἐπέστρεψε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν χώραν της, αὐτὴ καὶ ὅλη ἡ ἀκολουθία της.

Ὁ δὲ χρυσός, ὁ ὁποῖος κάθε ἔτος εἰσήρχετο εἰς τὸ ταμεῖον τοῦ Σολομῶντος ἦτο ἑξακόσια ἑξήκοντα ἓξ τάλαντα χρυσοῦ.

Τὸ βάρος τοῦ χρυσαφιοῦ ποὺ ἔφθανεν εἰς τὸν Σολομῶντα κάθε χρόνον, ἦταν ἑξακόσια ἑξῆντα ἕξι (666) τάλαντα χρυσαφιοὺ (= 20.000 - 30.000 χιλιόγραμμα),

Εἰς αὐτὰ δὲν συμπεριελαμβάνοντο οἱ φόροι τῶν ὑποτελῶν εἰς αὐτόν, δηλαδὴ τῶν ἐμπόρων καὶ ὅλων τῶν βασιλέων, τῶν ἐκτὸς τῆς χώρας, καὶ τῶν διοικητῶν διαφόρων περιοχῶν.

ἐκτὸς τῶν φόρων, ποὺ τοῦ ἐπλήρωναν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὑποτελεῖς εἰς αὐτόν, καὶ τῶν φόρων (ποὺ εἰσέπραττεν ἐκ μέρους) τῶν ἐμπόρων καὶ ὅλων τῶν φόρων τῶν ὑποτελῶν εἰς τὸν Σολομῶντα βασιλέων, τῶν ἐκτὸς τῆς Παλαιστίνης, καὶ τῶν φόρων τῶν διοικητῶν διαφόρων ἐπαρχιῶν τῆς χώρας.

Ἀπὸ τὸν χρυσὸν αὐτὸν κατεσκεύασεν ὁ Σολομὼν τριακόσια δόρατα σφυρηλατημένα. Διὰ κάθε δὲ δόρυ ἐχρειάσθησαν τριακόσιοι χρυσοῖ σίκλοι.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασε (ἀπὸ τὸ χρυσάφι αὐτό) τριακόσια (300) δόρατα ἀπὸ σφυρηλατημένον χρυσάφι· - διὰ τὸ κάθε δόρυ ἐχρησιμοποιήθησαν τριακόσιοι (300) χρυσοῖ σίκλοι (= ἑπτὰ χιλιόγραμμα).

Κατεσκεύασε τριακόσια ὅπλα ἀπὸ σφυρηλατημένον χρυσόν, διὰ κάθε ὅπλον ἀπῃτήθησαν τρεῖς μναῖ χρυσοῦ, καὶ ἔδωκεν αὐτὰ ὁ βασιλεύς, νὰ φυλαχθοῦν εἰς τὸ οἰκοδόμημα, τὸ ὁποῖον ὠνομάζετο δάσος τοῦ Λιβάνου.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης τριακόσια (300) χρυσᾶ ὅπλα (κατ’ ἄλλην γραφήν· ἀσπίδες) ἀπὸ σφυρηλατημένον χρυσάφι· - διὰ κάθε ὅπλον (ἀσπίδα) ἐχρησιμοποιήθησαν τρεῖς μναῖ (= σχεδὸν δύο χιλιόγραμμα) ἀπὸ χρυσάφι. Καὶ ὁ βασιλιᾶς ἔβαλε τὰ ὅπλα αὐτὰ εἰς τὸν οἶκον, ποὺ ὑπενθύμιζε τὸ δάσος τοῦ Λιβάνου.

Κατεσκεύασεν ἀκόμη ὁ βασιλεὺς ἕνα μεγάλον θρόνον ἀπὸ ἐλεφαντοστοῦν, τὸν ὁποῖον ἐπεχρύσωσε μὲ καθαρὸν χρυσίον.

Ἐπίσης ὁ βασιλιᾶς κατεσκεύασεν ἕνα μεγάλον θρόνον ἀπὸ ἐλεφαντόδοντον καὶ τὸν ἐπεχρύσωσε μὲ τὸ πιὸ καθαρὸν χρυσάφι.

Εἰς τὸν θρόνον αὐτὸν ὑπῆρχον ἐξ σκαλοπάτια. Εἰς τὸ ὄπισθεν μέρος τοῦ θρόνου ὑπῆρχον προτομαὶ κεφαλῶν μόσχων, ἑκατέρωθεν δὲ τοῦ καθίσματος τοῦ θρόνου βραχίονες, διὰ νὰ στηρίζονται τὰ χέρια. Ὑπῆρχον δὲ ἀκόμη καὶ δύο ἀγάλματα ὀρθίων λεόντων πλησίον τῶν βραχιόνων αὐτῶν.

Ὁ θρόνος ἐκεῖνος εἶχεν ἕξι σκαλοπάτια, εἰς δὲ τὸ πίσω μέρος τοῦ θρόνου ὑπῆρχαν προτομὲς κεφαλῶν μόσχων· ἐπίσης εἰς τὶς δύο πλευρὲς τοῦ καθίσματος τοῦ θρόνου ὑπῆρχαν δύο βραχίονες, διὰ νὰ ἀκουμβοῦν τὰ χέρια, ὑπῆρχαν δὲ δύο σκαλιστὲς ἀπεικονίσεις (ὀρθίων) λιονταριῶν δίπλα ἀπὸ τοὺς βραχίονες αὐτούς.