Ἰεζεκιήλ

Κατὰ τὸ τριακοστὸν ἔτος, τὴν πέμπτην ἡμέραν τοῦ τετάρτου μηνός, καθὼς εὑρισκόμην μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων συναιχμαλώτων μου, πλησίον εἰς τὸν ποταμὸν Χοβάρ, ἐκεῖ ἠνοίχθησαν οἱ οὐρανοὶ καὶ εἶδον ὁράματα παρὰ Θεοῦ.

Κατὰ τὸ τριακοστὸν ἔτος τῆς ἡλικίας μου καὶ συγκεκριμένως κατὰ τὴν πέμπτην ἡμέραν τὸν τετάρτου μηνὸς ἐκείνου τοῦ ἔτους, ἐνῷ ἐζοῦσα μαζὶ μὲ ἄλλους αἰχμαλώτους συμπατριώτας μου πλησίον τοῦ ποταμοῦ Χοβάρ, συνέβη νὰ ἀνοίξουν οἱ οὐρανοὶ καὶ νὰ ἰδῶ ὁράματα, ποὺ μοῦ ἀπεκάλυψεν ὁ Θεός.

Κατὰ τὴν πέμπτην ἡμέραν τοῦ προμνημονευθέντος μηνὸς καὶ ἔτους (αὐτὸ δὲ τὸ ἔτος εἶναι τὸ πέμπτον ἔτος τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ βασιλέως Ἰωακείμ), ἦλθε λόγος παρὰ Κυρίου πρὸς ἐμὲ τὸν Ἰεζεκιήλ, τὸν ἱερέα, υἱὸν Βουζεί, παραμένοντα εἰς τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων, πλησίον εἰς τὸν ποταμὸν Χοβάρ.

Κατὰ τὴν πέμπτην λοιπὸν ἡμέραν τοῦ μηνὸς ἐκείνου καὶ κατὰ τὸ ἔτος αὐτὸ (τὸ ὁποῖον μάλιστα συνέπιπτε μὲ τὸ πέμπτον ἔτος τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας Ἰωακεὶμ εἰς τὴν Βαβυλῶνα) ὡμίλησεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν ἱερέα Ἰεζεκιήλ, τὸν υἱὸν τοῦ Βουζεῖ, εἰς τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων, πλησίον τοῦ ποταμοῦ Χοβάρ.

Ἥπλωσεν ὁ Κύριος τὸ ἀποκαλυπτικόν του χέρι ἐπάνω μου

Τὴν ὥραν ἐκείνην μὲ ἐπεσκίασε τὸ παντοδύναμον χέρι τὸν Κυρίου, διὰ νὰ μοῦ ἀναθέσῃ τὸ ἔργον τοῦ Προφήτου.

καὶ παρετήρησα καὶ εἶδα βίαιον ἀνεμοστρόβιλον, ποὺ ἐσάρωνε τὰ πάντα, νὰ κατέρχεται ἀπὸ τὸν βορρᾶν καὶ μέσα εἰς αὐτὸν ἦτο ἕνα μεγάλο νέφος. Γύρω ἀπὸ αὐτὸ ὑπῆρχεν ἕνα πῦρ, ποῦ ἀστραποβολοῦσε, εἰς δὲ τὸ κέντρον αὐτοῦ ὑπῆρχε κάτι, ποὺ ὠμοίαζε μὲ ἤλεκτρον εὑρισκόμενον ἐντὸς τοῦ πυρός, τὸ ὁποῖον καὶ ἐφεγγοβολοῦσεν.

Καὶ ἀμέσως ἔστρεψα τὸ βλέμμα μου καὶ εἶδα νὰ ἔρχεται ἀπὸ τὸν βορρᾶν ἀνεμοστρόβιλος, μέσα εἰς τὸν ὁποῖον ὑπῆρχε μεγάλο σύννεφον καὶ φῶς ὁλόγυρά του καὶ φωτιὰ ποὺ ἀστραποβολοῦσε. Καὶ εἰς τὸ μέσον τοῦ ἀνεμοστρόβιλον αὐτοῦ ἐφαίνετο κάτι ποὺ ὠμοίαζε μὲ «ἤλεκτρον», μὲ ἀστραπτερὸν δηλαδὴ μεῖγμα ἀπὸ χρυσάφι καὶ ἀσῆμι, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν μέσην τῆς φωτιᾶς καὶ ἀκτινοβολοῦσε.

Εἰς τὸ μέσον δὲ αὐτοῦ ὑπῆρχον ὡσὰν ὁμοιώματα τεσσάρων ζώων, τὰ ὁποῖα εἶχαν τὴν ἐξῆς ἐμφάνισιν: Ἡ μορφή των ἧτο ὡσὰν μορφὴ ἀνθρώπων.

Εἰς τὸ μέσον δὲ αὐτοῦ τοῦ ἀκτινοβόλου μείγματος ἐφαίνοντο μορφαὶ ποὺ ὠμοίαζαν μὲ τέσσερα ζῶα. Ἐπρόσεξα καλύτερα καὶ διέκρινα τὰ ἑξῆς: Τὰ ὄντα αὐτὰ ὠμοίαζαν μὲ ἄνθρωπον.

Τὸ καθένα ἀπὸ αὐτὰ εἶχε τέσσερα πρόσωπα καὶ τέσσαρας πτέρυγας.

Τὸ καθένα ὅμως εἶχε τέσσερα πρόσωπα, καὶ τέσσερα πτερὰ κάθε ἕνα ἀπὸ αὐτά.

Τὰ πόδια των ὄρθια, ὅπως τῶν ἀνθρώπων, ἦσαν πτερωτά. Ἐσπινθηροβολοῦσαν, ὅπως ὁ ἀπαστράπτων γυαλισμένος χαλκός, αἱ δὲ πτέρυγές των ἦσαν ἐλαφραὶ καὶ ταχυκίνητοι.

Τὰ σκέλη των ἦσαν ὄρθια, ὑπῆρχαν δὲ πτερὰ καὶ εἰς τὰ πόδια των. Ἀπὸ τὰ πόδια τῶν ἔβγαιναν σπινθῆρες καὶ ἐφαίνοντο ὡσὰν ἀστραπτερὸς χαλκός. Τὰ δὲ πτερά των ἦσαν ἐλαφρά, δηλαδὴ πολὺ εὐκίνητα.

Κάτω ἀπὸ τὰς πτέρυγάς των καὶ εἰς τὰ τέσσερα μέρη εἶχαν χέρια ὅμοια πρὸς τὰ χέρια τοῦ ἀνθρώπου, δύο εἰς κάθε ὦμον. Τὰ πρόσωπά των ἦσαν τέσσαρα

Κάτω ἀπὸ τὰ πτερά των αὐτά, εἰς τέσσερα μέρη ὑπῆρχαν χέρια ἀνθρώπινα. Τὰ δὲ πρόσωπα τῶν τεσσάρων αὐτῶν ὑπάρξεων, ποὺ ἦσαν τέσσερα,

καὶ δὲν ἐστρέφοντο καθὼς ἐβάδιζαν, ἀλλὰ τὸ καθένα ἐβάδιζε κατ’ εὐθεῖαν ἐμπρός, κατὰ πρόσωπον.

δὲν ἐστρέφοντο πρὸς ἄλλας κατευθύνσεις, καθὼς ἐβάδιζαν· ἀλλὰ ἐπροχωροῦσαν καθένα πρὸς τὰ ἐκεῖ ὅπου ἔβλεπε τὸ πρόσωπόν του.

Ὡς πρὸς δὲ τὴν μορφὴν τῶν προσώπων των καὶ τὰ τέσσαρα εἶχαν πρόσωπον ἀνθρώπου καὶ πρόσωπον λέοντος ἐκ δεξιῶν, πρόσωπον μόσχου ἀπὸ τὰ ἀριστερὰ καὶ πρόσωπον ἀετοῦ ὄπισθεν.

Ἡ μορφὴ τοῦ προσώπου των ἐφαίνετο ὡς ἐξῇς: Καὶ τὰ τέσσερα πρὸς τὰ ἐμπρὸς εἶχαν ὄψιν ἀνθρώπου, πρὸς τὰ δεξιὰ καὶ τὰ τέσσερα ἐφαίνοντο ὡσὰν λεοντάρια, πρὸς τὰ ἀριστερὰ ἐφαίνοντο καὶ τὰ τέσσερα ὡσὰν μοσχάρια καὶ πρὸς τὰ ὀπίσω καὶ τὰ τέσσερα ἐφαίνοντο ὡσὰν ἀετοί.

Δύο ἀπὸ τὰς πτέρυγάς των ἦσαν ἀπλωμέναι ἐπάνω ἀπὸ τὰ τέσσερα ἔμψυχα αὐτὰ ζῶντα ὄντα, καὶ ἠνοῦντο μεταξύ των εἰς τὰ ἄκρα. Αἱ δὲ δύο ἄλλαι πτέρυγες ἐσκέπαζον τὸ ἔμπροσθεν μέρος τοῦ σώματός των.

Τὰ δὲ πτερά των ἦσαν ἀπλωμένα ἐπάνω καὶ ἀπὸ τὰ τέσσερα αὐτὰ ζῶα, ἀνὰ δύο πτερὰ ἑνωμένα μεταξύ των εἰς τὰ ἄκρα τῶν ἐπάνω ἀπὸ τὸ καθένα· τὰ ἄλλα δὲ δύο πτερὰ ἐκάλυπταν τὸ σῶμα των.

Καθένα ἀπὸ τὰ ζῶντα ὅντα, πρὸς οἱανδήποτε κατεύθυνσιν καὶ ἂν ἐπορεύετο, ἐπορεύετο πάντοτε κατὰ τὴν κατεύθυνσιν ἑνὸς ἐκ τῶν προσώπων του· ὅπου δὲ τὸ πνεῦμα ἐπορεύετο, ἐπορεύοντο καὶ ἐκεῖνα, χωρὶς νὰ στρέφουν ἀριστερὰ ἢ δεξιά.

Καθένα δὲ ἀπὸ τὰ πτερωτὰ αὐτὰ ὄντα ἐπροχωροῦσε πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ποὺ ἦτο ἐμπρός του, πρὸς τὰ ἐκεῖ ὅπου ἔπνεε καὶ ἐκινεῖτο τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἡ πορεία των πρὸς τὰ ἐμπρὸς ἦτο συνεχής· δὲν ἔστρεφαν πίσω, οὔτε δεξιὰ ἢ ἀριστερά.

Ἀνάμεσα δὲ εἰς τὰ ζῶα αὐτὰ ἐφαίνετο κάτι σὰν ἀναμμένοι ἄνθρακες, ποὺ ἐκαίοντο, ὡσὰν συστρεφόμεναι φλόγες ἀνάμεσα εἰς τὰ ζῶα αὐτά. Καὶ τὸ πῦρ αὐτὸ ἀκτινοβολοῦσε φῶς. Ἐξεπορεύετο ἀπὸ τὸ πῦρ λάμψις ζωηρά, ὡσὰν τῆς ἀστραπῆς.

Εἰς τὸ μέσον δὲ τῶν ὑπάρξεων αὐτῶν ἐφαίνετο φῶς, ὡσὰν τὴν φωτιὰ ἀναμμένων ἀνθράκων. Ἐνόμιζες ὅτι ἔβλεπες ἀναμμένους πυρσούς, ποὺ περιεστρέφοντο εἰς τὸ μέσον τῶν ζώων καὶ εἶχαν ζωηρὸν φῶς φωτιᾶς· αὐτὴ δὲ ἡ φωτιὰ ἀστραποβολοῦσε.

Καὶ ἰδοὺ εἶδον, ὅτι πλησίον τῶν τεσσάρων αὐτῶν ἀνθρωπίνων ζώντων ὁμοιωμάτων ὑπῆρχε καὶ ἕνας τροχὸς στηριζόμενος εἰς τὸ ἔδαφος.

Ἐπρόσεξα δὲ καλύτερα καὶ εἶδα ὅτι καθένα ἀπὸ τὰ τέσσερα αὐτὰ ζῶα εἶχε μαζί του καὶ ἕνα τροχόν, μὲ τὸν ὁποῖον ἤγγιζε τὴν γῆν.

Καὶ ἡ μορφὴ καὶ ἡ ἐμφάνισις τῶν τροχῶν αὐτῶν ἦτο ὡσὰν ἀπὸ πολύτιμον λίθον θαρσείς. Οἱ τέσσαρες αὐτοὶ τροχοὶ ἦσαν ὅμοιοι μεταξύ των, ἡ δὲ κατασκευή των ἦτο τοιαύτη, ὥστε ὁ ἔνας ὁ τροχὸς ἦτο ἐντὸς τοῦ ἄλλου εἰς σχῆμα σταυροῦ.

Ἡ ὄψις τῶν τροχῶν ὡμοίαζε μὲ τὸν πολύτιμον λίθον «χρυσόλιθον», ποὺ ὑπάρχει εἰς τὴν περιοχὴν Θαρσεῖς (Ἱσπανίαν). Οἱ τροχοὶ αὐτοὶ ἦσαν ὅμοιοι ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον καὶ τοποθετημένοι σταυρωτὰ ὁ ἕνας μέσα εἰς τὸν ἄλλον.

Ὄταν ἐπροχωροῦσαν ἐπορεύοντο πρὸς τὰς τέσσαρας πλευράς των, χωρὶς νὰ στρέφουν καθὼς προχωροῦσαν.

Αὐτοὶ δὲ οἱ τροχοί, ποὺ ἦσαν ἔτσι κατεσκευασμένοι καὶ προσηρμοσμένοι μεταξύ των, ἐπροχωροῦσαν καὶ πρὸς τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος, χωρὶς νὰ στρέφουν κατὰ τὴν πορείαν των.

Καὶ δὲν ἔστρεφαν τὰ ὅντα αὐτὰ καθὼς προχωροῦσαν οὔτε τὰ σώματά των. Τὸ ὕψος δὲ αὐτῶν ἦτο πολὺ μεγάλο. Παρετήρησα καὶ εἶδα μὲ ἔκπληξίν μου, ὅτι τὰ σώματα τῶν τεσσάρων αὐτῶν ἀνθρωπίνων ὁμοιωμάτων ἦσαν κύκλῳ γεμᾶτα ὀφθαλμούς.

Δὲν ἔστρεφαν δὲ οὔτε τὰ νῶτα των τὰ ζῶα αὐτά· ἦσαν μάλιστα ὑψηλόσωμα· τὰ ἐπρόσεξα δὲ καὶ εἶδα ὅτι τὰ νῶτα καὶ τῶν τεσσάρων ὁλόγυρα ἦσαν γεμᾶτα μὲ ὀφθαλμούς.

Ὅτε τὰ ὑπερφυσικὰ αὐτὰ ζῶντα ὅντα ἐπορεύοντο εἰς τὸ ἔδαφος, ἔτρεχαν καὶ οἱ τροχοὶ πλησίον αὐτῶν. Ὅταν αὐτὰ ἀνήρχοντο ἐπάνω ἀπὸ τὴν γῆν, ἀνέβαιναν μαζῆ των καὶ οἱ τροχοί.

Ὅταν δὲ ἐπροχωροῦσαν κατὰ γῆς τὰ ζῶα αὐτά, τὰ ἀκολουθοῦσαν εἰς τὴν πορείαν των καὶ οἱ τροχοί· ὅταν ὑψώνοντο τὰ ζῶα ἀπὸ τὴν γῆν, ὑψώνοντο καὶ οἱ τροχοί.

Ὅπου κατηυθύνετο ἡ νεφέλη, ἐκεῖ ἐπορεύετο καὶ τὸ πνεῦμα. Ἐκεῖ μαζῆ ἐπορεύοντο τὰ ζῶα καὶ οἱ τροχοί, οἱ ὁποῖοι καὶ ὑψώνοντο μαζῆ των. Τοῦτο δέ, διότι ὑπῆρχε πνεῦμα ζωῆς εἰς τοὺς τροχούς, τὸ ὁποῖον καὶ τοὺς ἐκίνει.

Ὅπου εὑρίσκετο ἡ νεφέλη, πρὸς τὰ ἐκεῖ ὠθοῦσε τὸ Πνεῦμα το Θεοῦ νὰ πορευθῇ καὶ τὸ ἅρμα τοῦτο. Ἐπροχωροῦσαν τὰ ἀνθρωπόμορφα αὐτὰ ζῶα, μαζί των δὲ ἐκινοῦντο καὶ ὑψώνοντο καὶ οἱ τροχοί, διότι μέσα εἰς τοὺς τροχοὺς ὑπῆρχε πνοὴ ζωῆς, ποὺ τοὺς ἐκινοῦσε.

Ὅταν τὰ ὑπερφυσικὰ αὐτὰ ὅντα ἐπορεύοντο εἰς τὴν γῆν, μαζῆ των ἐπορεύοντο καὶ οἱ τροχοί. Ὅταν αὐτὰ ἵσταντο, ἐσταματοῦσαν καὶ ἐκεῖνοι. Ὅταν αὐτὰ ἐπετοῦσαν καὶ ἀνέβαιναν ἐπάνω ἀπὸ τὴν γῆν, ἀνέβαιναν μαζῆ μὲ αὐτὰ καὶ οἱ τροχοί, διότι ὑπῆρχε πνεῦμα ζωῆς εἰς τοὺς τροχούς.

Ὅταν ἐπροχωροῦσαν τὰ ζῶα, ἐπροχωροῦσαν καὶ οἱ τροχοί· ὅταν ἐστέκοντο αὐτά, ἐσταματοῦσαν καὶ αὐτοί· καὶ ὅταν ὑψώνοντο ἀπὸ τὴν γῆν αὐτά, ὑψώνοντο μαζί των καὶ οἱ τροχοί, διότι ὑπῆρχεν εἰς αὐτοὺς κινητήριος πνοὴ ζωῆς.

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ τὴν κεφαλὴν τῶν ὑπερφυσικῶν καὶ παραδόξων αὐτῶν ζώντων ὄντων, ὑπῆρχε κάτι, ποὺ ὠμοίαζε μὲ τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ. Κάτι διαφανὲς καὶ λάμπον ὡσὰν κρύσταλλον, τὸ ὁποῖον ἠπλώνετο ἐπάνω ἀπὸ τὰς πτέρυγάς των.

Ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλὴν τῶν ζώων αὐτῶν, ὡσὰν ἐξέδρα μετέωρος, ὑπῆρχε κάτι ὡσὰν λαμπερὸς κρύσταλλος, ἀπλωμένος ἐπάνω ἀπὸ τὰ πτερά των.

Ἔτσι δὲ κάτω ἀπὸ τὸ οὐράνιον αὐτὸ στερέωμα ὑπῆρχον ἀπλωμέναι αἱ δύο πτέρυγες τῶν ζώντων αὐτῶν ὄντων, αἱ ὁποῖαι ἤγγιζον ἡ μία τὴν ἄλλην. Αἱ δὲ δύο ἄλλαι πτέρυγες ἦσαν ἀναδιπλωμέναι καὶ ἐκάλυπτον τὰ σώματα αὐτῶν.

Κάτω δὲ ἀπὸ αὐτὸν τὸν κρυστάλλινον «οὐρανόν» ἦσαν ἀπλωμένα τὰ πτερά των, τὰ ὁποῖα ἐπτερύγιζαν τὸ ἕνα πρὸς τὸ ἄλλο, ἀνὰ δύο πτερὰ εἰς τὸ καθένα συνεζευγμένα, ποὺ ἐκάλυπταν τὰ σώματά των.

Καθὼς δὲ ἐκεῖνα ἐπορεύοντο, ἤκουα τὴν βοὴν τῶν πτερύγων των ὡσὰν ὕδατα καταρράκτου, ποὺ πίπτουν μετὰ πατάγου. Ὅταν τὰ ὑπερφυσικὰ αὐτὰ ὅντα ἐσταματοῦσαν, ἔπαυε καὶ ἡ βοὴ τῶν πτερύγων των.

Καθὼς δὲ ἐκινοῦντο τὰ ζῶα αὐτά, ἤκουα τὸν θόρυβον ποὺ ἔκαμναν τὰ πτερά των ποὺ ἐπτερύγιζαν, ὁ ὁποῖος ὠμοίαζε μὲ τὴν βοὴν μεγάλης νεροποντῆς ἡ καταρράκτου. Ὅταν ἐστέκοντο, ἔπαυαν νὰ πτερυγίζουν τὰ πτερά των.

Καὶ ἰδού, ἠκούσθη φωνή, ποὺ προήρχετο ἀπὸ τὸ στερέωμα, τὸ ἐπάνω ἀπὸ τὰς κεφαλάς των.

Καὶ ξαφνικὰ ἠκούσθη φωνὴ ἐπάνω ἀπὸ τὸν κρυστάλλινον οὐρανὸν (ἐξέδραν), ποὺ ὑπῆρχεν ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλήν των.

Καὶ ἐπάνω εἰς τὸ ὡσὰν οὐρανὸν αὐτὸ στερέωμα ὑπῆρχε κάποιο πρᾶγμα λαμπρόν, ὅπως ὁ σάπφειρος, εἰς σχῆμα θρόνου καὶ ἐπάνω εἰς τὸ ὁμοίωμα αὐτὸ τοῦ λαμπροῦ θρόνου ἐκάθητο κάποιος, ποὺ εἶχε μορφὴν ἀνθρώπου.

Ἐπάνω εἰς αὐτὴν τὴν ἐξέδραν ἐφαίνετο κάτι ποὺ ὠμοίαζε μὲ θρόνον, κατεσκεαασμένον ἀπὸ τὸν πολύτιμον λίθον σάπφειρον. Ἐπάνω δὲ εἰς αὐτὸ ποὺ ὠμοίαζε μὲ θρόνον ἐφαίνετο νὰ ὑπάρχῃ μία μορφή, ποὺ ὡμοίαζεν ἀπὸ ἐπάνω μὲ ἄνθρωπον.

Καὶ εἶδον καὶ ἰδού, ἡ ὄψις αὐτοῦ, ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον, ἀπὸ τὴν μέσην καὶ ἐπάνω ἔλαμπεν ὡσὰν τὸ ἤλεκτρον καὶ ἀπὸ τὴν μέσην ἕως κάτω εἶχε τὴν ἐμφάνισιν πυρός, ποὺ ἀκτινοβολοῦσε ὁλόγυρα.

Ἐπρόσεξα καλύτερα καὶ εἶδα ὅτι ἡ μορφὴ αὐτὴ ἀπὸ τὴν ὄψιν τῆς μέσης καὶ ἄνω ἐφαίνετο ὡσὰν νὰ ἦτο ἀστραπτερὸν μεῖγμα ἀπὸ χρυσάφι καὶ ἀσῆμι (ἤλεκτρον)· ἐνῷ ἀπὸ τὴν ὄψιν τῆς μέσης καὶ ἕως κάτω ἐφαίνετο ὡσὰν φωτιὰ καὶ ἀκτινοβολοῦσε ὁλόγυρα.

Ὅπως δὲ φαίνεται τὸ οὐράνιον τόξον εἰς τὰ νέφη κατὰ τὰς βροχερὰς ἡμέρας, ἔτσι ἦτο καὶ ἡ ἐμφάνισις τοῦ φωτός, ποὺ ἀκτινοβολοῦσε ὁλόγυρα. Αὐτὴ ἦτο ἡ ἐμφάνισις τοῦ ὁμοιώματος τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Εἶδα ἐγὼ αὐτὰ καὶ κατεπλάγην, ἔπεσα κάτω μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὸ ἔδαφος καὶ ἤκουσα μίαν φωνήν, τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος μοῦ ὠμιλοῦσε.

Τὸ σχῆμα ποὺ εἶχεν ὁλόγυρα αὐτὴ ἡ ἀκτινοβολία ὠμοίαζε μὲ οὐράνιον τόξον, ποὺ ἐμφανίζεται εἰς τὸ σύννεφον εἰς καιρὸν βροχῆς. Αὐτὴ ἡ ὀπτασία τοῦ ὁμοιώματος τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἦτο ἐνώπιόν μου. Μόλις τὴν ἀντίκρυσα, ἔπεσα μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ ἤκουσα φωνήν, ἡ ὁποία ὠμιλοῦσε μὲ ἀνθρωπίνην γλῶσσαν.

Καὶ ὁ Κύριος εἶπε τότε πρὸς ἐμέ· «υἱὲ ἀνθρώπου, σήκω, στάσου ὀρθὸς εἰς τὰ πόδια σου, διότι ἐγὼ θὰ σοῦ ὁμιλήσω».

Eἶπε δὲ πρὸς ἐμὲ ἡ φωνὴ ποὺ ἠκούετο ἀπὸ τὸ οὐράνιον ἐκεῖνο ἅρμα: «Ἄνθρωπε, σήκω καὶ στάσου ὄρθιος εἰς τὰ πόδια σου καὶ θὰ σοῦ ὁμιλήσω».

Ἦλθεν ἀμέσως ἐπάνω εἰς ἐμὲ τὸ πνεῦμα, μὲ ἐπῆρε, μὲ ἐσήκωσε καὶ μὲ ἔστησεν ὀρθὸν εἰς τὰ πόδια μου, καθ’ ὃν χρόνον ἤκουα τὸν Κύριον νὰ ὁμιλῇ πρὸς ἐμέ.

Καὶ ἦλθεν ἐπάνω μου τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ ἀνέλαβε· μὲ ἐσήκωσεν ἀπὸ τὸ ἔδαφος καὶ μὲ ἔστησεν εἰς τὰ πόδια μου. Καὶ ἤκουα ψύχραιμος τὸν Κύριον νὰ μοῦ ὁμιλῇ.

Καὶ εἶπε πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος· «υἱὲ ἀνθρώπου ἐγὼ σὲ ἀναδεικνύω καὶ σὲ ἀποστέλλω ὡς προφήτην πρὸς τὸ ἰσραηλιτικὸν ἔθνος, εἰς αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι μὲ ἔχουν παραπικράνει καὶ ἐξοργίσει μὲ τὰς παραβάσεις των. Μὲ παρεπίκραναν καὶ αὐτοί, ὅπως καὶ οἱ πρόγονοί των μέχρι τῆς σημερινῆς ἡμέρας».

Καὶ εἶπε πρὸς ἐμέ: «Ἄνθρωπε, σὲ ἐξαποστέλλω ἐγὼ πρὸς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ, πρὸς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι μὲ παραπικραίνουν, μὲ παροργίζουν μὲ τὴν διαγωγήν των. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ὅπως καὶ οἱ πρόγονοί των, μὲ παρεπίκραναν μὲ τὴν ζωήν των μέχρι τὴν σημερινὴν ἡμέραν.

Θὰ εἴπῃς λοιπὸν πρὸς αὐτούς· «αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος·

Θὰ εἰπῇς λοιπὸν πρὸς αὐτοὺς ὡς ἐκπρόσωπός μου: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος.

μήπως καὶ θελήσουν νὰ ὑπακούσουν εἰς τὰ λόγιά μου ἢ ἁπλῶς νὰ καταπτοηθοῦν, διότι εἶναι γένος καὶ λαός, ποὺ πάντοτε μὲ παραπικραίνει διὰ τῶν παραβάσεων τῶν ἐντολῶν μου καὶ ὀπωσδήποτε θὰ μάθουν, ὅτι ἐν μέσῳ αὐτῶν ὑπάρχει ἔνας προφήτης, ὁ ὁποῖος εἶσαι σύ.

Δὲν εἶναι δὲ βέβαιον ὅτι θὰ σὲ ἀκούσουν ἢ θὰ φοβηθοῦν ἀπὸ τοὺς λόγους σου, διότι εἶναι σκληροτράχηλοι καὶ μὲ παροργίζουν διαρκῶς· θὰ ἀντιληφθοῦν ὅμως ὅτι σὺ εἶσαι Προφήτης μου ἀνάμεσά των.

Σὺ δέ, υἱὲ ἀνθρώπου, μὴ τοὺς φοβηθῇς οὔτε νὰ τρομάξῃς καὶ καταπλαγῇς ἐνώπιόν των, ὅταν ἐξερεθισθοῦν. Διότι ἐκεῖνοι θὰ καταληφθοῦν ἀπὸ μανίαν, θὰ σὲ περικυκλώσουν μὲ ἐχθρικὰς διαθέσεις καὶ πρέπει νὰ γνωρίζῃς, ὅτι σὺ κατοικεῖς ἀνάμεσα εἰς σκορπιούς. Μὴ φοβηθῇς τὰ λόγια τῆς ἀγανακτήσεώς των καὶ μὴ πτοηθῇς ἐνώπιον τοῦ ἐξωργισμένου προσώπου των, διότι αὐτοὶ εἶναι λαός, ὁ ὁποῖος μὲ παραπικραίνει καὶ μὲ ἐξοργίζει μὲ τὰς παραβάσεις των.

Καὶ σὺ δέ, ἄνθρωπε, μὴ τοὺς φοβηθῇς, οὔτε νὰ «τὰ χάσῃς» ἐμπρός των. Τὸ λέγω τοῦτο, διότι αὐτοὶ θὰ στραφοῦν μὲ μανίαν ἐναντίον σου καὶ θὰ σὲ περικυκλώσουν μὲ ἐπιθετικὰς διαθέσεις. Νὰ ἔχῃς ὑπ’ ὄψιν σου ὅτι κατοικεῖς μεταξὺ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ὁμοιαζουν μὲ σκορπιούς. Μὴ φοβηθῇς τὰς ἀπειλάς των, οὔτε νὰ «τὰ χάσῃς» ἐμπρός των. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι πλέον λαὸς ποὺ μοῦ προκαλεῖ πικρίαν καὶ ὀργήν.

Σύ, θὰ εἴπῃς πρὸς αὐτοὺς τοὺς λόγους τούτους, μήπως καὶ ὑπακούσουν ἢ ἁπλῶς πτοηθοῦν, διότι εἶναι λαός, ὁ ὁποῖος μὲ παροργίζει πάντοτε μὲ τὰς παραβάσεις των.

Θὰ μεταδίδῃς δὲ πρὸς αὐτοὺς τὰ λόγια ποὺ θὰ σοῦ ἀποκαλύπτω, χωρὶς βεβαιότητα ὅτι θὰ σὲ ἀκούσουν ἢ θὰ φοβηθοῦν, διότι εἶναι λαὸς ἀτίθασος καὶ μοῦ προκαλεῖ πικρίαν καὶ ὀργήν.

Σὺ λοιπόν, υἱὲ ἀνθρώπου, ἄκουσε ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος σοῦ ὁμιλεῖ καὶ μὴ θελήσῃς ποτὲ νὰ γίνῃς καὶ σὺ παραπικραίνων τὸν Κύριον, ὅπως παραπικραίνων καὶ ἐξοργίζων τὸν Κύριον εἶναι ὁ λαὸς αὐτός. Ἄνοιξε τὸ στόμα σου καὶ φάγε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐγὼ σοῦ δίδω».

Σὺ ὅμως, ἄνθρωπε, ἄκουε μὲ προσοχὴν Ἐκεῖνον ποὺ σοῦ ὁμιλεῖ· μὴ τὸν ἐρεθίζῃς καὶ μὴ τὸν πικραίνῃς μὲ τὴν ἀνυπακοήν σου, ὅπως ὁ ἀντιδραστικὸς καὶ ἀνυπάκουος αὐτὸς λαός. Ἄνοιξε μὲ ἁπλότητα τὸ στόμα σου καὶ φάγε μὲ ὄρεξιν καὶ προθυμίαν αὐτὸ ποὺ θὰ σοῦ δώσω».

Καὶ εἶδα καὶ ἰδού, ἕνα χέρι ἀπλωμένο πρὸς ἐμέ, ποὺ ἐκρατοῦσε μίαν μεμβράνην, τμῆμα ἑνὸς βιβλίου.

Ἐπρόσεξα λοιπὸν καλύτερα καὶ εἶδα ἕνα χέρι ἀπλωμένον πρὸς ἐμέ, τὸ ὁποῖον ἐκρατοῦσε ἕνα τόμον βιβλίου, ἕνα εἰλητάριον.

Ἐξεδίπλωσεν αὐτὴν ἐνώπιόν μου καὶ εἶδα ὅτι ἦτο γραμμένη ἀπὸ μέσα καὶ ἀπ’ ἔξω. Τὸ περιεχόμενον τῆς μεμβράνης ἦσαν θρῆνοι, θλιβερὰ μοιρολόγια καὶ ταλανισμοί.

Ἐξεδίπλωσε δὲ καὶ ἄνοιξε ἐμπρός μου τὸ χέρι ἐκεῖνο τὸ βιβλίον αὐτὸ καὶ εἶδα ὅτι ἦτο γραμμένον καὶ ἀπὸ ἐμπρὸς καὶ ἀπὸ ὀπίσω. Ἦσαν δὲ γραμμένα εἰς αὐτὸ θρῆνοι, μοιρολόγια καὶ φοβεραὶ ἀπειλαί.

Ὁ Κύριος εἶπε κατόπιν πρὸς ἐμέ· «υἱὲ ἀνθρώπου, φάγε ἐξ ὁλοκλήρου τὴν μεμβράνην αὐτὴν καὶ ἔπειτα πήγαινε καὶ ὁμίλησε πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας».

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς ἐμέ: «Ἄνθρωπε, φάγε μὲ προθυμίαν τὸν τόμον αὐτοῦ τοῦ βιβλίου καὶ πήγαινε κατόπιν νὰ ὁμιλήσῃς πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ νὰ τοὺς μεταφέρεις τὰ λόγια μου (τὰ ὁποῖα μὲ τὴν βρῶσιν τοῦ βιβλίου θὰ ἔχουν γίνει καὶ ἰδικά σου)».

Ὁ ἵδιος ὁ Κύριος ἤνοιξε καλὰ τὸ στόμα μου καὶ μὲ ἔκαμε νὰ φάγω, ὡσὰν ψωμί, τὴν μεμβράνην αὐτήν,

Μοῦ ἄνοιξε μάλιστα καλὰ τὸ στόμα μου ὁ Κύριος καὶ μὲ ἐβοήθησε νὰ φάγω τὸ βιβλίον.

καὶ μοῦ εἶπε· «υἱὲ ἀνθρώπου, θὰ φάγῃς τοῦτο καὶ ἡ καρδία σου καὶ ἡ διάνοιά σου, τὸ ἐσωτερικόν σου ὅλον, θὰ χορτάσῃ καὶ θὰ γεμίσῃ μὲ τὴν μεμβράνην αὐτήν, ποὺ ἐγώ σοῦ δίδω». Πράγματι ἔφαγον αὐτὴν καί, καθὼς ἔτρωγα, ἠσθάνθην εἰς τὸ στόμα μου γλυκύτητα ὡσὰν μέλι.

Καὶ μοῦ εἶπε: «Ἄνθρωπε, τὸ στόμα σου θὰ φάγῃ καὶ ἡ κοιλία σου θὰ γεμίσῃ μὲ τὸ βιβλίον τοῦτο, τὸ ὁποῖον σοῦ ἔχει ἤδη δοθῆ». Καὶ ἔφαγα πράγματι τὸ βιβλίον· καὶ ἐνῷ ἦσαν γραμμένα εἰς αὐτὸ θρῆνοι, μοιρολόγια καὶ ἀπειλαί, ἐδοκίμασα γλυκύτητα εἰς τὸ στόμα μου, ὡσὰν νὰ εἶχα φάγει μέλι.

Ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ· «υἱὲ ἀνθρώπου, πήγαινε, εἴσελθε ἀνάμεσα εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτοὺς τούτους τοὺς λόγους μου.

Καὶ μοῦ εἶπεν ὁ Κύριος: «Ἄνθρωπε, πήγαινε καὶ παρουσιάσου εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ κήρυξε πρὸς αὐτοὺς τὰ λόγια μου.

Δὲν εἶναι δύσκολος ἡ ἀποστολή σου, διότι δὲν σὲ ἀποστέλλω εἰς λαὸν, ποὺ ὁμιλεῖ βαρεῖαν καὶ βάρβαρον καὶ ἀκατάληπτον γλῶσσαν, ἀλλὰ πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Μὴ διστάζῃς, διότι δὲν ἀποστέλλεσαι εἰς ξένον λαόν, εἰς λαὸν ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ γλῶσσαν σκοτεινὴν καὶ ἀκατανόητον, ἀλλ’ εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ.

Δὲν σὲ ἀποστέλλω εἰς πολλοὺς ἄλλους ξενόφωνους ἢ ἀλλογλώσσους λαοὺς ἢ εἰς λαούς, τῶν ὁποίων ἡ γλῶσσα εἶναι στρυφνὴ καὶ ἀκατάληπτος, ὥστε νὰ μὴ ἐννοῇς, ὅταν ἀκούῃς τὰ λόγια των. Ἀλλὰ καὶ πρὸς τέτοιους λαοὺς ἀκόμη, ἐὰν σὲ ἔστελλα, ἐκεῖνοι θὰ ἤκουαν τὰ λόγια σου, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι λόγια ἰδικά μου.

Δὲν πρόκειται νὰ ὁμιλήσῃς εἰς λαοὺς πολλοὺς βαρβάρους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παράξενον προφορὰν καὶ γλῶσσαν, οὔτε εἰς λαοὺς οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν τραχεῖαν καὶ ἀκατάληπτον γλῶσσαν, τὴν ὁποίαν δὲν θὰ ἠμπορῇς νὰ ἐννοήσῃς, ἐὰν τοὺς ἀκούσῃς. Σοῦ λέγω ὅμως ὅτι, ἐὰν σὲ ἀπέστελλα νὰ ὁμιλήσῃς πρὸς τέτοιους ἀνθρώπους, αὐτοὶ θὰ ἐπρόσεχαν τὰ λόγια σου.

Οἱ Ἰσραηλῖται ὅμως δὲν θὰ θελήσουν νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ δεχθοῦν τοὺς λόγους σου, διότι δὲν θέλουν νὰ ὑπακούσουν εἰς ἐμέ. Διότι ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εἶναι φιλόνεικοι καὶ σκληρκάρδιοι.

Οἱ ἀπόγονοι ὅμως τοῦ Ἰσραὴλ θὰ ἀρνηθοῦν πεισματικὰ νὰ σὲ ἀκούσουν, διότι δὲν ἔχουν τὴν διάθεσιν νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ συμμορφωθοῦν πρὸς τοὺς λόγους μου. Λαμβάνουν δὲ αὐτὴν τὴν ἀρνητικὴν στάσιν, διότι ὅλοι οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι φιλόνεικοι καὶ σκληροκάρδιοι.

Διὰ τοῦτο ἰδού, ἐγὼ σοῦ ἔχω δώσει δύναμιν. Θὰ κάμω ἰσχυρὰν καὶ ἐπιβλητικὴν τὴν προσωπικότητά σου, θὰ σοῦ δώσω νικητήριον μαχητικὴν δύναμιν πολὺ μεγαλυτέραν ἀπὸ τὴν ἀντίστασιν, ποὺ θὰ προβάλλουν ἐκεῖνοι.

Ἐγὼ ὅμως ἰδού, ἔχω ἀποφασίσει νὰ ἐνδυναμώσω τὸ φρόνημα καὶ τὸ πρόσωπόν σου ἐνώπιον τῶν προσώπων των, ὥστε νὰ μὴ τοὺς φοβηθῇς. Καὶ θὰ ἐνισχύσω τὴν δύναμιν τοῦ χαρακτῆρος σου, ὥστε νὰ εἶναι ἀνωτέρα τῆς δυνάμεως καὶ ἀντιστάσεώς των.

Θὰ εἶναι δὲ πάντοτε τὸ πρόσωπόν σου ἰσχυρότερον καὶ σταθερώτερον ἀπὸ τὸν βράχον. Μὴ τοὺς φοβηθῇς καὶ μὴ πτοηθῇς ἀπέναντι αὐτῶν, διότι αὐτοὶ εἶναι λαός, ὁ ὁποῖος πάντοτε μὲ παροργίζει».

Καὶ θὰ εἶναι ὁ δυναμισμός σου ἰσχυρότερος καὶ ἀπὸ βράχον. Μὴ φοβηθῇς ἐξ αἰτίας των, οὔτε νὰ τὰ χάσῃς ἐμπρός των ἀπὸ τὰς ἀρνητικὰς ἀντιδράσεις των, διότι εἶναι λαὸς ἀτίθασος, ποὺ μοῦ προκαλεῖ πικρίαν καὶ ὀργήν».

Ὁ Κύριος εἶπε πάλιν πρὸς ἐμέ· «Υἱὲ ἀνθρώπου, ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἐγὼ εἶπα πρὸς σέ, ἄκουσέ τους καλά μὲ τὰ αὐτιά σου, βάλε τους μέσα εἰς τὴν καρδιάν σου.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος ἐπὶ πλέον πρὸς ἐμέ: «Ἄνθρωπε, ὅλα τὰ λόγια τὰ ὁποῖα σοῦ ἔχω εἰπεῖ κατὰ τὴν ὁμιλίαν μου πρὸς σέ, βάλε τα μέσα εἰς τὴν καρδίαν σου καὶ ἄκουσε τὰ καλὰ μὲ τὰ αὐτιά σου, πρόσεξε τὰ δηλαδὴ ἰδιαιτέρως καὶ μὲ διάθεσιν ὑπακοῆς.

Πήγαινε, εἰσχώρησε ἀνάμεσα εἰς τοὺς αἰχμαλώτους συμπατριώτας σου καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ἴσως καὶ ὑπακούσουν, ἴσως καὶ ὑποχωρήσουν ἀπὸ τὰς κακίας των. Ἐλεύθεροι εἶναι νὰ πράξουν ὅ,τι θέλουν».

Πήγαινε ἔπειτα καὶ ἐμφανίσου εἰς τοὺς αἰχμαλώτους, πρὸς τοὺς συμπατριώτας σου ποὺ εἶναι αἰχμάλωτοι εἰς τοὺς Βαβυλωνίους, καὶ ὁμίλησε πρὸς αὐτοὺς καὶ εἰπὲ τους τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος καὶ Θεός μας. Ἴσως νὰ σὲ ἀκούσουν καὶ νὰ δεχθοῦν νὰ συμμορφωθοῦν πρὸς αὐτὰ ποὺ θὰ τοὺς εἰπῇς».

Ἀμέσως Πνεῦμα Κυρίου μὲ ἐσήκωσεν ὑψηλὰ καὶ ἤκουσα ὅπισθέν μου φωνὴν βροντώδη, ὡσὰν μεγάλου σεισμοῦ, ὁποία ἔλεγε· «μεγάλη καὶ χιλιοϋμνολογημένη εἶναι ἡ δόξα τοῦ Κυρίου εἰς τὸν ἱερὸν τοῦτον τόπον»!

Μετὰ ταῦτα μὲ ἐσήκωσε τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου καὶ ἄκουσα ὀπίσω μου θόρυβον, ὡσὰν νὰ ἐγίνετο μέγας σεισμός, καὶ φωνήν, ἡ ὁποία ἔλεγεν: «Εὐλογημένη ἡ δόξα τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία ἀκτινοβολεῖ εἰς τὸν τόπον Του».

Καὶ ἤκουσα τὴν βοὴν ἀπὸ τὰς πτέρυγας τῶν ὑπερφυσικῶν ἐκείνων ζώντων ὄντων καὶ εἶδα τὴν μίαν πτέρυγα νὰ πτερουγίζῃ καὶ νὰ πλησιάζῃ πρὸς τὴν ἄλλην. Ἤκουσα τὴν βοὴν τῶν τροχῶν πλησίον τῶν ὑπερφυσικῶν αὐτῶν ὄντων καὶ βοὴν μεγάλην, ὡσὰν βοὴν σεισμοῦ.

Ἐπρόσεξα δὲ καλύτερα καὶ εἶδα ὅτι ὁ θόρυβος προήρχετο ἀπὸ τὴν βοὴν ποὺ ἔκαμναν τὰ πτερὰ τῶν Χερουβίμ, ποὺ ἐπτερύγιζαν τὸ ἕνα πρὸς τὸ ἄλλο, καὶ ἀπὸ τὴν βοὴν τῶν τροχῶν, οἱ ὁποῖοι τὰ ἀκολουθοῦσαν. Ἡ κίνησίς των ἦτο δυναμικὴ καὶ θορυβώδης, ὡσὰν νὰ ἐγίνετο σεισμός.

Τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου μὲ ἐπῆρε, μὲ ἐσήκωσεν ὑψηλά· καὶ ἐγώ μὲ μεγάλην ἐσωτερικὴν ὁρμήν, μὲ ζῆλον καὶ ἐνθουσιασμὸν ἐπορεύθην πρὸς τοὺς συμπατριώτας μου, καθ’ ὃν χρόνον ἡ παντοδύναμος χεὶρ τοῦ Κυρίου ἦτο μαζῆ μου.

Τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου λοιπὸν μὲ ἐσήκωσε καὶ μὲ ἀνέβασε ὑψηλά· καὶ ἐπῆγα πρὸς τοὺς συμπατριώτας μου μὲ ἐνθουσιασμὸν καὶ ἀτρόμητον φρόνημα, διότι μὲ εἶχεν ἐνδυναμώσει τὸ παντοδύναμον χέρι τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶχεν ἀπλωθῇ ἐπάνω μου.

Φερόμενος ἐπάνω εἰς τὸν ἀέρα ἦλθα πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους συμπατριώτας μου. Ἐγύρισα ἀνάμεσα εἰς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν καὶ εὑρίσκοντο κοντὰ εἰς τὸν ποταμὸν Χοβάρ, καὶ ἐκεῖ ἐκάθισα ἑπτὰ ἡμέρας συναναστρεφόμενος συνεχῶς μαζῆ των.

Ἐπῆγα λοιπὸν ἀπὸ ἀέρος, μετέωρος, ἐκεῖ ὅπου ἦσαν οἱ αἰχμάλωτοι Ἰουδαῖοι, καὶ συνήντησα ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο καὶ διέμεναν εἰς τὰς ὄχθας τοῦ ποταμοῦ Χοβάρ. Ἐκάθησα δὲ ἐκεῖ, ἀνάμεσά των, καὶ τοὺς συναναστρεφόμουν ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας, χωρὶς νὰ κηρύττω.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰς ἑπτὰ αὐτὰς ἡμέρας ἔγινε λόγος Κυρίου πρὸς ἐμέ, ὁ ὁποῖος καὶ μοῦ εἶπε·

Μετὰ δὲ τὰς ἑπτὰ ἡμέρας μοῦ ὡμίλησεν ὁ Κύριος καὶ μοῦ εἶπε τὰ ἑξῆς:

«Υἱὲ ἀνθρώπου, σὲ ἔχω ἐγκαταστήσει φρουρὸν ἀνάμεσα εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας. Θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸ στόμα μου λόγον, μὲ τὸν ὁποῖον καὶ θὰ ἀπειλήσῃς αὐτοὺς ἐκ μέρους μου.

«Ἄνθρωπε, σὲ ἔχω ἐγκαταστήσει μεταξὺ τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραὴλ ὡς ἄλλον σκοπόν «φρουρόν». Θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸ στόμα μου λόγον καὶ μὲ αὐτὸν θὰ τοὺς ἀπειλήσῃς ἐκ μέρους μου.

Ὅταν δὲ ἐγὼ ἐξαγγέλλω ἀπειλὰς ἐναντίον τοῦ παρανόμου ἀνθρώπου καὶ λέγω, ὅτι ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως θὰ θανατωθῇ ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του, ἐὰν δὲν μετανοήσῃ, σὺ δὲ δὲν θὰ διαμαρτυρηθῇς, ἀλλὰ θὰ ὑποστείλῃς τὸν ἑαυτόν σου καὶ δὲν θὰ ὁμιλήσῃς πρὸς αὐτὸν ἐντόνως, ὥστε νὰ ἀπομακρυνθῇ αὐτὸς ἀπὸ τοὺς πονηροὺς δρόμους καὶ τρόπους τῆς ζωῆς του καὶ νὰ διαφύγῃ τὸν θάνατον καὶ νὰ ζήσῃ, ὁ μὲν παράνομος θὰ ἀποθάνῃ βέβαια ἐξ αἰτίας τῶν παρανομιῶν του, ἐγὼ ὅμως θὰ ζητήσω ἀπὸ σὲ τὴν εὐθυνην διὰ τὸν θάνατόν του.

Ἐὰν λοιπὸν ἐγὼ ἀπειλῶ τὸν παράνομον ἄνθρωπον καὶ τοῦ λέγω θὰ τιμωρηθῇς ὁπωσδήποτε μὲ θάνατον, καὶ σύ, ὁ ἐκπρόσωπός μου, δὲν τὸν ἐνημερώνῃς καὶ δὲν διαμαρτύρεσαι, οὔτε ὁμιλῇς διὰ νὰ τὸν παρακινήσῃς εἰς μετάνοιαν, ὥστε νὰ ἀπομακρυνθῶ ἀπὸ τὴν ζωὴν τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀνομίας καὶ νὰ ζήσῃ, ὁ παράνομος ἐκεῖνος ἄνθρωπος θὰ ἀποθάνῃ ἀμετανόητος μὲ τὰς ἁμαρτίας του. Τὴν εὐθύνην ὅμως διὰ τὴν κατάληξίν του αὐτὴν θὰ τὴν ζητήσω ἀπὸ σέ, ὁ ὁποῖος δὲν τὸν ἐβοήθησες νὰ μετανοήσῃ.

Ἐὰν ὅμως σὺ ἐντόνως ὁμιλήσῃς πρὸς τὸν παράνομον καὶ τὸν προτρέψῃς ἐπιμόνως νὰ παραιτηθῇ ἀπὸ τὰς παρανομίας του καὶ γενικῶς ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς τρόπους τῆς ζωῆς του, ὁ δὲ παράνομος παραμείνῃ ἀμετανόητος εἰς τὴν ἁμαρτωλήν του κατάστασιν, θὰ ἀποθάνῃ· σὺ ὅμως θὰ γλυτώσῃς τὴν ζωήν σου· δὲν θὰ τιμωρηθῇς, διότι ἔκαμες τὸ καθῆκον σου.

Ἐὰν ὅμως ἐνημερώσῃς σχετικῶς τὸν παράνομον ἄνθρωπον διὰ τὰς συνεπείας τῆς ζωῆς του καὶ παρὰ ταῦτα αὐτὸς δὲν μετανοήσῃ καὶ δὲν ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν παρανομίαν του καὶ ἀπὸ τὴν ζωὴν τῆς ἁμαρτίας ποὺ ἐζοῦσε, θὰ ἀποθάνῃ αὐτὸς μὲ τὴν ἁμαρτίαν του, χωρὶς νὰ ἔχῃς σὺ καμμίαν εὐθύνην. Θὰ σώσῃς τὴν ψυχήν σου ἀπὸ τὴν ἐνοχήν, διότι εἶχες κάμει τὸ καθῆκον σου καὶ τὸν ἐνημέρωσες διὰ τὰς συνεπείας τῆς παρανόμου ζωῆς του.

Ἐὰν δὲ καὶ εὑρεθῇ κάποιος δίκαιος ἄνθρωπος καὶ ἐγκαταλείψῃ τὴν ἐνάρετον ζωήν του, ἐκτραπῇ δὲ εἰς παραπτώματα, θὰ παραχωρήσω νὰ πέσῃ αὐτὸς εἰς ταλαιπωρίας καὶ θλίψεις. Ἀκόμη δὲ καὶ νὰ ἀποθάνῃ. Ἐὰν δὲ σὺ ἐν τῷ μεταξὺ δὲν συστήσῃς εἰς αὐτὸν νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς ἁμαρτωλότητός του, θὰ ἀποθάνῃ αὐτὸς ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του καὶ δὲν θὰ ληφθοῦν καθόλου ὑπ’ ὄψιν αἱ προηγούμεναι καλαὶ αὐτοῦ πράξεις. Τὴν εὐθύνην ὅμως διὰ τὸν θάνατον τοῦ ἐκτραπέντος αὐτοῦ δικαίου θὰ τὴν ζητήσω ἐγὼ ἀπὸ σέ.

Ἐὰν ἐπίσης κάποιος ἐνάρετος ἄνθρωπος παρασυρθῇ καὶ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν ζωὴν τῆς δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς καὶ διαπράξῃ τὸ κακόν, καὶ παραχωρήσω Ἐγὼ νὰ ἔλθῃ ἐπάνω του δοκιμασία καὶ νὰ ἀποθάνῃ, ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου τὸ ἑξῆς: Ἐὰν σὺ δὲν τὸν ἐβοήθησες νὰ μετανοήσῃ, θὰ ἀποθάνῃ ἀμετανόητος μὲ τὰς ἁμαρτίας του καὶ δὲν θὰ ὑπολογισθοῦν αἱ ἀρεταὶ καὶ τὰ καλὰ ἔργα ποὺ εἶχε κάμει. Τὴν εὐθύνην ὅμως διὰ τὴν κατάληξίν του αὐτὴν θὰ τὴν ζητήσω ὁπωσδήποτε ἀπὸ σέ, ὁ ὁποῖος ἀδιαφόρησες καὶ δὲν τὸν ἐβοήθησες νὰ μετανοήσῃ.

Ἐὰν ὅμως σὺ διαμαρτυρηθῇς καὶ ἐντόνως προτρέψῃς τὸν δίκαιον αὐτόν, νὰ παύσῃ πλέον διαπράττων τὴν ἁμαρτίαν, αὐτὸς δὲ ὑπακούων εἰς σὲ δὲν θὰ ἁμαρτήσῃ, θὰ ζήσῃ ὀπωσδήποτε, διότι σὺ συνέστησες εἰς αὐτὸν τὴν ἀποφυγὴν τοῦ κακοῦ καὶ σὺ ὁ ἴδιος μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ γλυτώσῃς τὴν ζωήν σου».

Ἐὰν ὅμως ἐνημερώσῃς σχετικῶς τὸν δίκαιον καὶ ἐνάρετον ἄνθρωπον, ὥστε νὰ μὴ ἁμαρτήσῃ, καὶ δὲν ἁμαρτήσῃ πράγματι, τότε ὁ μὲν δίκαιος καὶ ἐνάρετος ἄνθρωπος θὰ ζῇ καὶ θὰ χαίρεται τὴν ζωήν του, διότι τὸν ἐβοήθησες νὰ ἀποφύγῃ τὸ κακὸν καὶ τὰς πικρὰς συνεπείας του, σὺ δὲ θὰ σώσῃς τὴν ψυχήν σου ἀπὸ κάθε ἐνοχήν».

Ἡ παντοδύναμος δεξιὰ τοῦ Κυρίου στοργικὴ ἡπλώθη ἐπάνω μου, ὁ δὲ Κύριος μου εἶπε· «σήκω, πήγαινε ἔξω εἰς τὴν πεδιάδα καὶ ἐκεῖ θὰ ἀποκαλυφθῇ εἰς σὲ τί πρέπει νὰ πράξῃς».

Κατόπιν τούτων ἀπλώθηκε πάλι τὸ χέρι τοῦ Κυρίου ἐπάνω μου καὶ μοῦ εἶπεν ὁ Κύριος: «Σήκω καὶ πήγαινε ἔξω, εἰς τὴν πεδιάδα, καὶ ἐκεῖ θὰ σοῦ λεχθῇ τί πρόκειται νὰ κάμῃς».

Πράγματι ἐσηκώθηκα, ἐβγῆκα πρὸς τὴν πεδιάδα καὶ ἰδού, ἡ δόξα τοῦ Κυρίου εἶχε σταθῇ ἐκεῖ καὶ ἦτο ὅμοια πρὸς τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποίαν ἐγὼ εἶδα πλησίον εἰς τὸν ποταμὸν Χοδάρ. Καταληφθεὶς ἀπὸ ἱερὸν δέος ἔπεσα μὲ τὸ πρόσωπόν μου εἰς τὸ ἔδαφος.

Ἐσηκώθηκα λοιπὸν καὶ ἐβγῆκα πρὸς τὴν πεδιάδα. Καὶ βλέπω ἐκεῖ ἐμπρὸς μου νὰ ἔχῃ σταθῇ ἡ δόξα τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία ὡμοίαζε πρὸς τὸ θέαμα καὶ τὴν δόξαν τὸν Κυρίου ποὺ εἶδα δίπλα εἰς τὸν ποταμὸν Χοβάρ. Μόλις τὴν εἶδα, ἔπεσα ἀμέσως μὲ τὸ πρόσωπόν μου κατὰ γῆς.

Ἦλθε τότε πρὸς ἐμὲ Πνεῦμα Θεοῦ, μὲ ἐσήκωσεν ὄρθιον εἰς τοὺς πόδας μου, ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε· «εἴσελθε καὶ κλείσου μέσα εἰς τὸ σπίτι σου.

Ἦλθε δὲ μέσα μου τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου καὶ μὲ ἐσήκωσε καὶ μὲ ἔστησεν εἰς τὰ πόδια μου. Μοῦ εἶπε δὲ ὁ Κύριος: «Νὰ μπῇς μέσα εἰς τὸ σπίτι σου καὶ νὰ κλεισθῇς εἰς αὐτό.

Σύ, υἱὲ ἀνθρώπου, ἄκουσε· ἔχουν ἑτοιμασθῇ διὰ σὲ δεσμά. Θὰ σὲ δέσουν μὲ αὐτὰ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι, διὰ νὰ μὴ ἠμπορέσῃς νὰ φύγῃς ἀνάμεσα ἀπὸ αὐτούς.

Ἔχε δὲ ὑπ’ ὄψιν σου, ἄνθρωπε, ὅτι ἔχουν ἑτοιμασθῆ καὶ σὲ περιμένουν δεσμά, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ σὲ δέσουν καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσῃς νὰ βγῇς ἀπὸ αὐτά.

Καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος θὰ δέσω τὴν γλῶσσάν σου, θὰ βωβοθῇς, ὥστε νὰ μὴ εἶσαι δι’ αὐτοὺς ἄνθρωπος, ποὺ ἀπευθύνει ἐλέγχους. Διότι ὁ λαὸς αὐτὸς εἶναι λαός, ὁ ὁποῖος πάντοτε μὲ ἐξοργίζει.

Θὰ δέσω μάλιστα μαζὶ καὶ τὴν γλῶσσαν σου καὶ θὰ εἶσαι ὡσὰν κωφάλαλος. Δὲν θὰ εἶσαι πλέον δι’ αὐτούς, τοὺς συμπατριώτας σου, ἐκεῖνος ποὺ θὰ τοὺς ἐλέγχῃ διὰ τὴν ζωήν των, ὥστε νὰ μετανοήσουν. Θὰ παραμένουν εἰς τὴν κατάστασίν των, διότι εἶναι λαὸς ποὺ μοῦ προκαλεῖ πικρίαν καὶ ὀργήν.

Θὰ ἔλθῃ ὅμως πάλιν καιρός, ὅταν ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω πρὸς σὲ καὶ θὰ ἀνοίξω τὸ στόμα σου, καὶ θὰ πῇς πρὸς αὐτούς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· ὅποιος θέλει νὰ ἀκούσῃ καὶ νὰ ὑπακούσῃ εἰς τὰ λόγια μου, ἂς τὰ ἀκούσῃ. Ὅποιος θέλει νὰ φανῇ ἀπειθής, ἃς φανῇ ἀπειθής. Καὶ θὰ φανοῦν πολλοὶ ἀπειθεῖς, διότι ὁ λαὸς αὐτὸς εἶναι λαός, ὁ ὁποῖος, μὲ πικραίνει πολὺ καὶ μὲ ἐξοργίζει».

Ὅταν ὅμως ἔλθῃ ἡ ὡρισμένη ὥρα διὰ νὰ σοῦ ὁμιλήσω, θὰ ἀνοίξω Ἐγὼ τὸ κλειστὸν στόμα σου καὶ θὰ εἰπῇς πρὸς αὐτούς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος. Αὐτὸς ποὺ ἔχει διάθεσιν νὰ ἀκούῃ τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, ἂς ἀκούῃ μὲ προθυμίαν καὶ μὲ πνεῦμα ὑποταγῆς καὶ συμμορφώσεως πρὸς αὐτά. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ εἶναι ἀπειθής, ἂς ἐκδηλώνῃ τὴν ἀπείθειάν του, πρᾶγμα ποὺ εἶναι σύνηθες δι’ αὐτούς, διότι εἶναι λαὸς ὁ ὁποῖος μοῦ προκαλεῖ πολλὴν πικρίαν καὶ ὀργήν».

Καὶ σὺ υἱὲ τοῦ ἀνθρώπου, πάρε μίαν πλίνθον, θέσε την ἐνώπιόν σου καὶ χάραξε ἐπάνω εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ σύ, ἄνθρωπε, εἶπεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν Ἰεζεκιήλ, πάρε ἕνα πλιθί, ποὺ δὲν ἔχει ἀκόμη ψηθῆ καλά, βάλε το ἐμπρός σου καὶ χάραξε ἐπάνω του ὡς σχεδιάγραμμα τὴν πόλιν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Παράστησέ την ὡς ἐὰν πολιορκῆται ὁλόγυρα, θὰ οἰκοδομήσῃς ἐπάνω εἰς αὐτὴν προμαχῶνας. Περίβαλέ την ὁλόγυρα μὲ χαράκωμα, τοποθέτησε ἐπάνω εἰς αὐτὴν στρατεύματα καὶ ὁλόγυρά της πολιορκητικὰς μηχανάς, ποὺ ἐκτοξεύουν βέλη.

Θὰ τὴν σχεδιάσῃς μάλιστα εἰς κατάστασιν πολιορκίας. Θὰ κατασκευάσεις δηλαδὴ προμαχῶνας, ἀναχώματα τῶν ἐχθρῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπιτίθενται ἐναντίον της, καὶ θὰ τὴν περιβάλῃς μὲ χαράκωμα ὁλόγυρα. Θὰ σχεδιάσῃς καὶ τὰς τάξεις τῶν ἐχθρῶν παρατεταγμένας ἐναντίον τῆς πόλεως, καθὼς καὶ τὰς πολεμικὰς μηχανὰς διὰ τὴν ἐκτόξευσιν τῶν βελῶν ὁλόγυρά της.

Πάρε εἰς τὰ χέρια σου ἕνα σιδερένιο τηγάνι, τοποθέτησέ το ὡσὰν σιδερένιο τεῖχος ἀνάμεσά σοῦ καὶ τῆς πόλεως, ποὺ εἶναι χαραγμένη ἐπάνω εἰς τὴν πλίνθον, στρέψε ἔπειτα ἀπειλητικὸν τὸ πρόσωπόν σου ἐναντίον τῆς πόλεως αὐτῆς, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς πολιορκίαν· ὡς πολιορκημένην θὰ τὴν χαράξῃς ἐπάνω εἰς τὴν πλίνθον. Ὅλα δὲ αὐτὰ θὰ εἶναι διὰ τοὺς Ἰσραηλίτας σημεῖον, ποὺ θὰ συμβολίζῃ τὴν τύχην τῆς πόλεως.

Πάρε κατόπιν εἰς τὰ χέρια σου ἕνα τηγάνι σιδερένιο καὶ βάλε το ὡς ἄλλο σιδερένιο τεῖχος ἀνάμεσα εἰς σὲ καὶ τὴν πόλιν ποὺ ἔχεις σχεδιάσει εἰς τὸ πλιθί. Στρέψε ἔπειτα τὸ πρόσωπόν σου ἀπειλητικὸν ἐναντίον της καὶ μὲ τὴν συμβολικὴν αὐτὴν πρᾶξιν σου παρουσίασε τὴν Ἱερουσαλὴμ πολιορκημένην. Ὅλα ὅσα θὰ κάμῃς θὰ χρησιμεύσουν ὡς σημάδι εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραὴλ καὶ θὰ τοὺς δίδουν κάποιαν πληροφορίαν διὰ τὸ μέλλον τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ.

Ἔπειτα σὺ θὰ πέσῃς εἰς τὸ ἀριστερόν σου πλευρόν, ὡς ἐὰν πρόκειται νὰ κοιμηθῇς, καὶ θὰ πάρῃς ἐπάνω σου τὰς ἁμαρτίας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα τῶν ἑκατὸν πεντήκοντα ἡμερῶν, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ εἶσαι ξαπλωμένος εἰς τὸ ἀριστερόν σου πλευρὸν, θὰ πάρῃς ἐπάνω σου τὰς ἁμαρτίας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Θὰ κοιμηθῇς δὲ στηριγμένος εἰς τὸ ἀριστερόν σου πλευρὸν ἐπὶ ἑκατὸν πενῆντα ἡμέρας καὶ θὰ ἀναλάβῃς μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐπάνω σου τὰς ἀδικίας καὶ ἁμαρτίας γενικῶς τοῦ βορείου βασιλείου τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ὅλας αὐτὰς τὰς ἡμέρας θὰ εἶσαι φορτωμένος μὲ τὰς ἁμαρτίας των.

Ἐγὼ ἔχω θέσει ἐπάνω εἰς σὲ τὰς ἁμαρτίας καὶ τῶν δύο βασιλέων Ἰσραὴλ καὶ Ἰούδα, εἰς ἀριθμὸν ἡμερῶν ἑκατὸν ἐνενήκοντα. Θὰ πάρῃς ἐπάνω σου κατὰ ἕνα τρόπον συμβολικὸν τὰς ἁμαρτίας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Σοῦ ἐναπέθεσα μάλιστα τὰς ἁμαρτίας καὶ τῶν δύο βασιλείων (Ἰσραὴλ καὶ Ἰούδα) καὶ θὰ φορτωθῇς μὲ αὐτὰς ἐπὶ ἑκατὸν ἐνενῆντα ἡμέρας. Θὰ ἀναλάβῃς λοιπὸν τὰς ἁμαρτίας τῶν Ἰσραηλιτῶν,

Ἀφοῦ δὲ πραγματοποιήσῃς ὅλα αὐτά, ποὺ σοῦ εἶπα, θὰ ἐξαπλωθῇς εἰς τὸ δεξιόν σου πλευρὸν καὶ θὰ ἀναλάβῃς τὰς ἁμαρτίας τοῦ βασιλείου Ἰούδα ἐπὶ τεσσαράκοντα ἡμέρας. Κάθε ἡμέρα τῆς κατακλίσεώς σου αὐτῆς συμβολίζει ἕνα ἔτος διὰ τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς Ἰσραηλίτας.

καὶ ἀφοῦ ὁλοκληρώσῃς τὸν ἀριθμὸν τῶν ὡρισμένων δι’ αὐτοὺς ἡμερῶν, θὰ στραφῇς ἀπὸ τὸ ἄλλο πλευρόν· καὶ θὰ κοιμηθῇς στηριγμένος εἰς τὸ δεξιόν σου πλευρόν, διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν Ἰουδαίων, ἐπὶ σαράντα ἡμέρας. Τὴν κάθε μίαν ἀπὸ αὐτὰς τὰς ἡμέρας τὴν ἔχω ὑπολογίσει διὰ κάθε ἔτος ὀδικόν των.

Στρέψε ἀπειλητικὸν τὸ πρόσωπόν σου ἐναντίον τῆς πολιορκημένης Ἱερουσαλήμ, ἄπλωσε τὸν βραχίονά σου καὶ κράτησέ τον ἀπειλητικὸν ἐναντίον τῆς πόλεως καὶ προφήτευσε δι’ αὐτήν.

Στρέψε, ὅπως σοῦ εἶπα, αὐστηρὸν τὸ πρόσωπόν σου πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, ποὺ τὴν ἔχεις σχεδιάσει εἰς κατάστασιν πολιορκίας, καί, ἀφοῦ ἀπλώσῃς ἀπειλητικὸν τὸ χέρι σου ἐναντίον της, προφήτευσε δι’αὐτήν.

Ἰδού, ἐγὼ σὲ ἔχω παραδώσει εἰς δεσμὰ μέχρι τῆς πολιορκίας τῆς πόλεως, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇς νὰ στρέψῃς ἀπὸ τὸ ἕνα εἰς τὸ ἄλλο πλευρόν σου, μέχρις ὅτου συμπληρωθοῦν αἱ ἡμέραι τοῦ περιορισμοῦ σου αὐτοῦ.

Ἰδοὺ ἔχω βάλει ἐπάνω σου σφικτὰ δεσμά· πρόσεξε νὰ μὴ στρέψῃς ἀπὸ τὸ ἕνα πλευρὸν εἰς τὸ ἄλλο. Θὰ κοιμᾶσαι δηλαδή, ὅπως σοῦ ἔχω εἰπεῖ, ἀπὸ τὸ ἀριστερὸν ἢ ἀπὸ τὸ δεξιὸν πλευρόν, ἕως ὅτου συμπληρωθοῦν αἱ ἡμέραι ποὺ ἀναλογοῦν εἰς τὰς συμφορὰς τῶν δύο βασιλείων (Ἰσραήλ - Ἰούδα).

Πάρε ἐπίσης διὰ τὸν ἑαυτόν σου σιτάρι, κριθήν, κουκιά, φακές, κεχρὶ καὶ σίκαλιν καὶ βάλε τα εἰς ἕνα πήλινον δοχεῖον. Μὲ αὐτὰ θὰ παρασκευάσῃς τὸ ψωμί σου κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἡμερῶν, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ εἶσαι ἐξηπλωμένος, δηλαδὴ ἐπὶ ἑκατὸν ἐνενήκοντα ἡμέρας, θὰ τρώγῃς ἀπὸ αὐτά.

Πάρε κατόπιν διὰ τὸν ἑαυτόν σου καρποὺς δημητριακούς, σιτάρι δηλαδή, κριθάρι, κουκιά, φακῆ, κεχρὶ καὶ σίκαλι, καὶ βάλε τα ὅλα μαζὶ μέσα εἰς ἕνα πήλινον δοχεῖον. Θὰ κατασκευάσεις μὲ αὐτὰ ἄρτους καὶ θὰ τρέφεσαι μὲ αὐτὰ κατὰ τὸ διάστημα τῶν ἑκατὸν ἐνενήντα ἡμερῶν, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ κοιμᾶσαι ἄλλοτε ἀπὸ τὸ ἀριστερὸν καὶ ἄλλοτε ἀπὸ τὸ δεξιὰν πλευράν σου.

Τὸ δὲ φαγητὸν, τὸ ὁποῖον θὰ τρώγῃς, θὰ εἶναι μὲ τὸ ζύγι εἴκοσι σίκλοι διὰ κάθε ἡμέραν. Δὲν θὰ τρώγῃς ὅμως ἀπὸ τὰ τρόφιμα αὐτὰ κάθε ἡμέραν, ἀλλὰ ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν.

Τὸ φαγητὸν ποὺ θὰ τρώγῃς θὰ εἶναι μετρημένον. Δὲν θὰ τρώγῃς ὅσον θέλεις, ἀλλὰ εἴκοσι σίκλους τὴν ἡμέραν, διακόσια τριάντα περίπου γραμμάρια. Δὲν θὰ τρώγῃς δὲ συχνά, ἀλλὰ εἰς ἀραιὰ διαστήματα.

Καὶ τὸ νερὸ θὰ τὸ πίνῃς ἐπίσης μὲ μέτρον. Ἕνα ἕκτον τοῦ εἲν κάθε ἡμέραν. Κατὰ ἀραιὰ ἐπίσης χρονικὰ διαστήματα θὰ πίνῃς νερό.

Μὲ μέτρον θὰ πίνῃς καὶ τὸ νερό. Κάθε ἡμέραν θὰ πίνῃς συνολικῶς ἓν ἕκτον τοῦ «εἲν» νερό, ἕνα δηλαδὴ λίτρον περίπου, καὶ εἰς ἀραιὰ διαστήματα.

Ἡ μορφὴ αὐτῶν τῶν τροφίμων, ποὺ θὰ τρώγῃς, θὰ εἶναι πίττα κριθίνη, ἡ ὁποία θὰ ψήνεται χωμένη κάτω εἰς ἀνθρακιὰν ἀπὸ ξηρὰς ἀκαθαρσίας ἀνθρώπου, θὰ ψήνῃς ἐκεῖ μέσα τὸν ἄρτον σου ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τῶν Ἰουδαίων.

Αὐτὰ ποὺ σοῦ εἶπα ὅτι θὰ τρώγῃς θὰ εἶναι ὑπὸ τὴν μορφὴν πίττας κριθίνης, τὴν ὁποίαν θὰ ψήσῃς μέσα εἰς χόβολην (στάκτην μὲ φωτιά) ἀπὸ καμμένα ἀνθρώπινα περιττώματα. Θὰ καίῃς τὰ περιττώματα αὐτὰ καί, ὅπως θὰ εἶναι ζεστά, θὰ χώνῃς μέσα τὴν πίτταν, ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τῶν συνεξορίστων σου Ἰουδαίων.

Καὶ τότε θὰ πῇς πρὸς αὐτούς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ: Οἱ Ἰσραηλῖται θὰ φάγουν κατὰ παρόμοιον τρόπον ἀκάθαρτα φαγητὰ ἀνάμεσα εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, ὅπου θὰ ἔχουν διαακορπισθῇ».

Καὶ θὰ λέγῃς τὴν ὥραν ἐκείνην: Αὐτὰ λέγει ὁ μόνος Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ: «Ὅπως εἶναι ἀκάθαρτα νομικῶς αὐτὰ ποὺ ἑτοιμάζω διὰ νὰ φάγω, ἔτσι καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραὴλ θὰ φάγουν ἀκάθαρτα νομικῶς φαγητὰ μεταξὺ τῶν διαφόρων εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, εἰς τὰ ὁποῖα θὰ ἔχουν αἰχμαλωτισθῆ».

Ἐγὼ τότε ἀπήντησα· «Κύριε καὶ Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ποτὲ καὶ κατὰ κανένα τρόπον νὰ μὴ γίνῃ αὐτό. Ἰδού, ἡ ψυχή μου δὲν ἔχει μολυνθῆ ἀπὸ ἀκαθάρτους τροφάς. Ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς γεννήσεώς μου καὶ ἕως τὴν ὥραν αὐτὴν ποτὲ δὲν ἔφαγα κρέας ἀπὸ πτῶμα ζώου οὔτε ἀπὸ ζῶον, ποὺ εἶχε κατασπαραχθῆ ὑπὸ θηρίου. Ποτὲ δὲν εἰσῆλθεν εἰς τὸ στόμα μου κρέας ἀκάθαρτον».

Ὅταν ἄκουσα τὰς ὁδηγίας αὐτὰς τοῦ Κυρίου ὡς πρὸς τὴν διατροφήν μου, εἶπα ἀμέσως: «Ὄχι, Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ποτὲ νὰ μὴ γίνῃ κάτι τέτοιο! Ἀπὸ τὴν ὥραν ποὺ ἦλθα εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ ἕως τώρα δὲν ἔχει μολυνθῆ ἡ ψυχή μου μὲ ἀκάθαρτα φαγητά! Δὲν ἔφαγα ποτὲ κρέας ἀπὸ πτῶμα ζώου, οὔτε ἀπὸ ζῶον ποὺ τὸ εἶχαν κατασπαράξει ἄγρια θηρία. Ποτέ μου δὲν ἔβαλα εἰς τὸ στόμα μου κρέας ποὺ ἦτο δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ ἀκάθαρτον νομικῶς».

Εἶπε δὲ ἀκόμη πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος· «ἰδού, σοῦ δίδω ἀκαθαρσίας βοϊδιῶν ὡς καύσιμα ἀντὶ τῶν ἀκαθαρσιῶν τῶν ἀνθρωπίνων καὶ μὲ αὐτὰς θὰ ψήσῃς τὸ ψωμί σου».

Καὶ μοῦ εἶπεν ὁ Κύριος: «Ἐπειδὴ τὰ λέγεις αὐτά, τροποποιῶ τὴν ἐντολήν μου καὶ σοῦ λέγω νὰ χρησιμοποιήσεις ἀντὶ τῶν περιττωμάτων τῶν ἀνθρώπων περιττώματα βοδιῶν μὲ αὐτὰ νὰ ψήσῃς τοὺς ἄρτους σου».

Εἶπε ἀκόμη πρὸς ἐμέ· «ὑιὲ ἀνθρώπου· ἰδοὺ ἐγὼ θὰ καταστρέψω καὶ θὰ μειώσω εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν ἄρτον, ποὺ εἶναι στήριγμα τῆς ζωῆς, καὶ θὰ φάγουν μὲ τὸ ζύγι τὸ ψωμί των. Καὶ μὲ μέτρον θὰ πίνουν τὸ νερό, διότι θὰ φοβηθοῦν, μήπως λείψῃ ἐντελῶς τὸ ὕδωρ.

Μοῦ εἶπε δὲ ὁ Κύριος καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἄνθρωπε, ἰδοὺ θὰ συντρίψω πλέον τὸ στήριγμα εἰς τὸ ὁποῖον στηρίζεται ἡ ζωή σας· θὰ ὀλιγοστεύσω δηλαδὴ τὸν ἄρτον εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ θὰ πέσῃ πεῖνα. Θὰ τρώγουν ψωμὶ μὲ τὸ ζύγι, μὲ μέτρον, καὶ δὲν θὰ εὑρίσκουν νὰ προμηθευθοῦν ἄλλο. Θὰ πίνουν μὲ μέτρον καὶ τὸ νερὸ καὶ μὲ φόβον ὅτι δὲν θὰ ἔχουν εἰς τὸ μέλλον οὔτε καὶ ἐλάχιστον νερὸ νὰ πιοῦν.

Θὰ περιπέσουν αὐτοὶ εἰς μεγάλην στέρησιν ἄρτου καὶ ὕδατος. Ὀλίγον κατ’ ὀλίγον θὰ σβήσῃ κάθε ἄνθρωπος καὶ ὁ συγγενὴς αὐτοῦ, καὶ θὰ λυώσουν ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ τὴν δίψαν ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν των».

Θὰ ἀντιμετωπίσουν μεγάλην ἔλλειψιν ἄρτου καὶ ὕδατος. Ἐξ αἰτίας τῆς ἐλλείψεως αὐτῆς θὰ ἐξαφανίζεται κάθε ἄνθρωπος καὶ ὁ συγγενής του καὶ θὰ λειώσουν μέσα εἰς τὰς ἀδικίας καὶ ἁμαρτίας των».

Σὺ δέ, υἱὲ ἀνθρώπου, νὰ προμηθευθῇς διὰ τὸν ἑαυτόν σου μίαν μάχαιραν κοπτερὴν περισσότερον ἀπὸ τὸ ξυράφι τοῦ κουρέως. Θὰ τὴν ἀποκτήσῃς διὰ τὸν ἑαυτόν σου, θὰ τὴν περάσῃς ὡσὰν ξυράφι ἀπὸ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς σου καὶ τοῦ πώγωνός σου. Θὰ πάρῃς ἔπειτα ζυγαριὰν καὶ τὰς τρίχας αὐτάς, αἱ ὀποῖαι θὰ ἔχουν ἀποκοπῇ ἀπὸ τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ γένειόν σου, θὰ τὰς χωρίσῃς εἰς τέσσαρα ἀκριβῶς μέρη.

Πάρε τώρα, ἄνθρωπε, διὰ τὸν ἑαυτόν σου ἕνα κοπτερὸν μαχαίρι, πιὸ κοπτερὸν καὶ ἀπὸ τὸ ξυράφι τοῦ κουρέως. Τὸ μαχαίρι αὐτὸ θὰ εἶναι ἰδικόν σου καὶ θὰ τὸ χρησιμοποιήσῃς ὡσὰν ξυράφι διὰ τὸ κεφάλι σου καὶ τὸ πηγούνι σου. Ἀφοῦ δὲ κόψῃς τὰ μαλλιὰ καὶ τὰ γένεια σου, θὰ τὰ ζυγίσῃς καὶ θὰ τὰ χωρίσῃς εἰς τέσσερα μέρη.

Τὸ ἕνα τέταρτον ἀπὸ τὰς τρίχας αὐτὰς θὰ καύσῃς εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως, ποὺ εἶναι χαραγμένη εἰς τὴν πλίνθον, καθ’ ὃν χρόνον θὰ συμπληρώνεται ὁ χρόνος τῆς πολιορκίας της. Ἔπειτα θὰ πάρῃς τὸ δεύτερον τέταρτον καὶ θὰ καύσῃς αὐτὰ εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως. Τὸ τρίτον τέταρτον τῶν τριχῶν θὰ τὸ κόψῃς ὁλόγυρα ἀπὸ τὴν πόλιν, τὸ δὲ τέταρτον τμῆμα θὰ τὸ διασκορπίσῃς εἰς τοὺς ἀνέμους. Αὐτὰ συμβολίζουν τὴν ἀπώλειαν καὶ τὸν ἀφανισμὸν καὶ ἐκείνων, τῶν κατοίκων, οἱ ὁποῖοι θὰ θελήσουν νὰ σωθοῦν διὰ τῆς φυγῆς. Θὰ τοὺς καταδιώξω μὲ τὴν μάχαιραν τῶν ἐχθρῶν.

Τὸ ἓν τέταρτον τῶν τριχῶν αὐτῶν θὰ τὸ καύσῃς εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ, τὴν ὁποίαν ἔχεις σχεδιάσει εἰς τὸ πλιθί. (Τοῦτο ἐσήμαινε τὸν θάνατον πολλῶν Ἱεροσολυμιτῶν κατὰ τὴν πολιορκίαν τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Βαβυλωνίους ἐξ αἰτίας τῆς πείνης). Θὰ πάρῃς κατόπιν τὸ δεύτερον τμῆμα τῶν τριχῶν καὶ θὰ τὸ καύσῃς ἐντελῶς εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως. (Τοῦτο ἐσήμαινε τὸν θάνατον πολλῶν Ἱεροσολυμιτῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς πολιορκίας αὐτῆς ἐξ αἰτίας τῶν ἐπιδημικῶν ἀσθενειῶν). Τὸ τρίτον μέρος τῶν τριχῶν, προσθέτει ὁ Κύριος, θὰ τὸ τεμαχίσῃς εἰς μικρὰ τεμάχια μὲ μαχαίρι καὶ θὰ τὸ βάλῃς γύρω-γύρω ἀπὸ τὴν πόλιν. (Τοῦτο ἐσήμαινε τὸν θάνατον πολλῶν Ἱεροσολυμιτῶν ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς πόλεως ἀπὸ ἐχθρικὸν φονικὸν μαχαίρι ἢ ἀπὸ ἄγρια θηρία). Τὸ τελευταῖον τέταρτον τῶν τριχῶν θὰ τὸ διασκορπίσῃς εἰς τὸν ἄνεμον. (Τοῦτο ἐσήμαινε τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ τὸν διασκορπισμὸν τῶν Ἰουδαίων εἰς τὰ διάφορα ἔθνη). Καὶ εἰς αὐτὸ ὅμως τὸ τμῆμα τοῦ λαοῦ θὰ στείλω, συνεχίζει ὁ Κύριος, ἐχθρικὸν μαχαίρι, διὰ νὰ θανατωθοῦν ἀρκετοί.

Ἀπὸ τὸ τελευταῖον τέταρτον τῶν τριχῶν, ποὺ θὰ διασκορπίσῃς εἰς τοὺς ἀνέμους, θὰ κρατήσῃς ὀλίγας καὶ θὰ τὰς περυτιλίξῃς εἰς τὸ ἔνδυμά σου.

Ἀπὸ τὸ τελευταῖον τοῦτο τμῆμα τῶν τριχῶν, ποὺ συμβολίζει ὅσους δὲν θὰ φονευθοῦν ἀμέσως ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, θὰ πάρῃς ὀλιγαρίθμους καὶ θὰ τὰς περιτυλίξῃς εἰς τὸ ἔνδυμά σου. (Αὐτὸ σημαίνει ὅτι θὰ διασωθοῦν ὡρισμένοι Ἰουδαῖοι ἀπὸ τὴν καταστροφήν).

Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὰς ἀκόμη θὰ πάρῃς μερικάς, τὰς ὁποίας θὰ ρίψῃς μέσα εἰς τὴν φωτιὰ καὶ θὰ τὰς κατακαύσῃς. Πῦρ θὰ βγῇ ἀπὸ τὴν πόλιν, εἰς τὸ ὁποῖον αὐτὴ θὰ ἔχῃ παραδοθῇ. Ἔπειτα ἀπὸ τὰ συμβολικὰ αὐτὰ σημεῖα θὰ πῇς εἰς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας·

Καὶ ἀπὸ τὰς ὀλίγας ὅμως αὐτὰς τρίχας θὰ πάρῃς μερικὰς καί, ἀφοῦ τὰς ρίψῃς εἰς τὸ μέσον τῆς φωτιᾶς, θὰ τὰς καύσῃς ἐντελῶς εἰς τὴν φωτιά. Καὶ θὰ βγῇ τότε φωτιὰ ἀπὸ τὴν πόλιν (ποὺ σημαίνει ὅτι θὰ πυρποληθῇ καὶ ἡ Ἱερουσαλήμ). Μετὰ ταῦτα θὰ εἰπῇς εἰς ὅλους τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραὴλ τὰ ἑξῆς:

Αὐτὰ λέγει ὁ Κυριος· αὐτὴ εἶναι ἡ Ἱερουσαλήμ ποὺ προορίζεται εἰς καταστροφὴν αὐτοὶ εἶναι οἱ κάτοικοί της, τοὺς ὁποίους ἐγὼ διεσκόρπισα ἀνάμεσα τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν εἰς τὰς γύρΩ ἀπὸ αὐτὴν χώρας.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Αὐτὴ ἡ πόλις Ἱερουσαλὴμ ἦτο ἐκλεκτή μου. Τὴν ἔχω τοποθετήσει ὡς ἄλλο φῶς εἰς τὸ μέσον τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν χωρῶν ποὺ εὑρίσκονται ὁλόγυρά της.

Θὰ ἀναγγείλῃς καὶ θὰ διαλαλήσῃς τὰς ἐντολάς μου εἰς τὴν πόλιν αὐτήν, ποὺ ἐδείχθη περισσότερον παράνομος καὶ ἀπὸ αὐτὰ ἀκόμη τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, θὰ εἴπῃς τοὺς νόμους μου εἰς αὐτήν, ποὺ ἐδείχθη παραβάτης περισσότερον ἀπὸ τὰ κύκλῳ αὐτῆς ἔθνη, διότι, οἱ κάτοικοί της ἀπώθησαν καὶ κατεπάτησαν τὰς ἐντολάς μου. Δὲν ἐπορεύθησαν καὶ δὲν ἔζησαν σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους μου.

Θὰ ὁμιλήσῃς λοιπὸν διὰ τὰ δικαιώματα ποὺ εἶχα εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν καὶ θὰ διακηρύξῃς τὰς ἐντολάς μου εἰς αὐτήν, ἡ ὁποία δὲν ὑπολογίζει τὸν Νόμον μου καὶ παρανομεῖ περισσότερον ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη. Ἀδιαφορεῖ καὶ περιφρονεῖ τοὺς νόμους μου περισσότερον ἀπὸ τὰς χώρας ποὺ εὑρίσκονται ὁλόγυρά της. Οἱ κάτοικοί της δηλαδὴ ἐπανεστάτησαν καὶ ἀπέρριψαν τὰ προστάγματά μου καὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ ζοῦν συμφώνως πρὸς τοὺς νόμους μου.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· ἀπὸ ἰδικήν σας αἰτίαν, ἐπειδὴ δηλαδὴ ἡμαρτήσατε σεῖς περισσότερον ἀπὸ τὰ ἀλλὰ γύρω ἔθνη καὶ δὲν ἐτηρήσατε τοὺς νόμους μου, ἀλλ’ οὔτε κἀν καὶ σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους τῶν γύρω σας ἐθνῶν δὲν ἐζήσατε καὶ δὲν ἐπράξατε,

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος εἰς σᾶς: Ἐπειδὴ ἐπήρατε ἀφορμὴν ἀπὸ τὴν ζωὴν τῶν ἐθνῶν ποὺ εὑρίσκονται ὁλόγυρά σας καὶ δὲν πιστεύουν εἰς Ἐμέ, καὶ δὲν ἐζήσατε συμφώνως πρὸς τὰς ἐντολάς μου, οὔτε ἐτηρήσατε τὰ προστάγματά μου· δὲν ἐζήσατε μάλιστα οὔτε συμφώνως πρὸς τοὺς νόμους τῶν ἐθνῶν ποὺ εἶναι ὁλόγυρά σας, ἀλλ’ ἐντελῶς ἀνόμως,

διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· ἰδού, ἐγὼ θὰ ἔλθω τιμωρὸς ἐναντίον σας. Θὰ κρίνῳ καὶ θὰ καταδικάσω καὶ θὰ ἐκτελέσω τὴν καταδικαστικήν μου ἐναντίον σας ἀπόφασιν ἐνώπιον τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν.

διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Θὰ ἔλθω Ἐγὼ ἐναντίον σου, λαὲ παράνομε, θὰ ἔλθω εἰς τὴν ζωήν σου καὶ θὰ σὲ τιμωρήσω δικαίως καὶ παραδειγματικῶς ἐνώπιον τῶν ἄλλων ἐθνῶν.

Θὰ ἀποστείλω ἐναντίον σας τοιαύτας τιμωρίας, τὰς ὁποίας δὲν ἔχω στείλει ἕως τώρα οὔτε καὶ θὰ στείλω εἰς τὸ μέλλον ὁμοίας πρὸς αὐτάς. Αὐτὰ θὰ γίνουν ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν εἰδωλολατρικῶν βδελυγμάτων σου.

Θὰ κάμω μάλιστα τέτοια φοβερὰ πράγματα, ποὺ δὲν τὰ ἔχω κάμει ποτὲ ἄλλοτε καὶ δὲν πρόκειται νὰ κάμω ὅμοια μὲ αὐτὰ εἰς τὸ μέλλον. Θὰ εἶναι ἀνάλογα πρὸς τὰς βδελυρὰς καὶ μιαρὰς πράξεις σου.

Ἐξ αἰτίας τῶν τιμωριῶν αὐτῶν, ποὺ θὰ ἐπιβληθοῦν εἰς σᾶς διὰ τὰς παρανομίας σας, πατέρες ἕνεκα τῆς πείνης θὰ φάγουν τὰ παιδιά των καὶ τὰ παιδιὰ θὰ φάγουν τοὺς πατέρας των. Θὰ πραγματοποιήσω ἐναντίον σας τὰς δικαίας τιμωροὺς ἀποφάσεις μου καὶ θὰ διασκορπίσω τοὺς ἀπολειφθέντας ἀπὸ σᾶς πρὸς κάθε ἄνεμον.

Διὰ τοῦτο συγκεκριμένως μέσα εἰς σέ, Ἱερουσαλήμ, ἡ πεῖνα θὰ ἀναγκάσῃ γονεῖς νὰ φάγουν τὰ τέκνα των καὶ τέκνα τοὺς γονεῖς των. Τόση ἀθλιότης καὶ σκληρότης θὰ ἐπικρατῆ εἰς σᾶς. Θὰ στείλω ἐπάνω σου δικαίας τιμωρίας καὶ θὰ διασκορπίσω εἰς ὅλους τοὺς ἀνέμους ὅσους κατοίκους σου θὰ γλυτώσουν ἀπὸ τὸ μαχαίρι τῶν ἐχθρῶν.

Διὰ τοῦτο ὁρκίζομαι εἰς τὸν ἑαυτόν μου, λέγει ὁ Κύριος, ἐπειδὴ σεῖς ἐμολύνατε τὰ ἅγιά μου, τὸν ναὸν καὶ τοὺς ἱεροὺς τόπους μου, μὲ ὅλα τὰ βδελυρὰ εἰδωλολατρικά σας ἔργα, ἐγὼ θὰ σᾶς ἀπομακρύνω ἀπὸ κοντά μου, δὲν θὰ σᾶς λυπηθῇ τὸ μάτι μου, οὔτε καὶ θὰ σᾶς ἐλεήσω βλέπων τὴν θλιβεράν σας κατάστασιν.

Ἐπειδὴ ἐμόλυνες μὲ ὅλας τὰς σιχαμερὰς πράξεις τοὺς ἱεροὺς τόπους τῆς λατρείας μου, διὰ τοῦτο, λέγει ὁ Κύριος, ὁρκίζομαι εἰς τὸν Ἑαυτόν μου ὅτι καὶ Ἐγὼ θὰ σὲ ἀπορρίψω· δὲν θὰ σὲ λυπηθῇ ὁ ὀφθαλμός μου, δὲν θὰ σᾶς εὐσπλαγχνισθῷ καὶ Ἐγώ, ὁ Ἐλεήμων.

Τὸ ἕνα τέταρτον ἀπὸ σᾶς θὰ ἐξολοθρευθῇ μὲ θάνατον μέσα εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὸ δεύτερον τέταρτον θὰ χαθῇ ἕνεκα τοῦ λιμοῦ, ποὺ θὰ ἐπικρατῇ κατὰ τὸ διάστημα τῆς πολιορκίας. Τὸ τρίτον τέταρτον θὰ τὸ διασκορπίσω εἰς τοὺς ἀνέμους, οἱ δὲ ἀπολειφθέντες ὡς τελευταῖον τέταρτον τῶν κατοίκων σου θὰ πέσουν ἀπὸ τὰ πλήγματα τῆς ρομφαίας γύρω ἀπὸ τὰ τείχη σου. Καὶ ἐναντίον αὐτῶν, ποὺ θὰ θελήσουν νὰ σωθοῦν διὰ τῆς φυγῆς, θὰ ἐξαποστείλω τὴν μάχαιραν τῶν ἐχθρῶν.

Τὸ ἓν τέταρτον ἀπὸ σᾶς τοὺς Ἱεροσολυμίτας θὰ θανατωθῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν πολιορκίαν της ἀπὸ ἀσθενείας. Τὸ ἄλλο τέταρτον θὰ ἐξολοθρευθῇ μέσα ἐπίσης εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὴν πεῖναν. Τὸ τρίτον τέταρτον τῶν κατοίκων σου θὰ τὸ σκορπίσω εἰς κάθε ἄνεμον· θὰ τοὺς διασκορπίσω εἰς τὰ ἔθνη· καὶ τὸ τελευταῖον τέταρτον θὰ πέσουν γύρω ἀπὸ τὰ τείχη σου φονευμένοι ἀπὸ ἐχθρικὸν μαχαίρι. Θὰ στείλω καὶ μαχαίρι φονικὸν ἐναντίον ὅσων ἐπιζήσουν.

Ἔτσι δὲ θὰ ὁλοκληρωθῇ καὶ θὰ καταπαύσῃ ὁ θυμὸς καὶ ἡ ὀργή μου ἐναντίον σας. Καὶ τότε ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα θὰ μάθῃς καλά, σὺ Ἱερουσαλήμ, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἐπάνω εἰς τὴν δικαίαν ὀργήν μου ἔχω ἀναγγείλει αὐτὰ καὶ τὰ ἐπραγματοποίησα ἐναντίον τῶν ἀσεβῶν κατοίκων σου.

Ἔτσι θὰ ὁλοκληρώσῃ τὸ ἔργον του ὁ θυμός μου καὶ θὰ καταπαύσῃ ἡ ὀργή μου ἐναντίον των. Καὶ ὅταν ὁλοκληρωθῇ ἡ ὀργή μου ἐνάντίον των, θὰ μάθῃς πολὺ καλὰ ὅτι Ἐγὼ ὁ Κύριος ὡμίλησα καὶ εἶπα ὅλα αὐτὰ εἰς τὴν ἔξαψιν τοῦ ζήλου καὶ τῆς δικαίας ὀργῆς μου.

Θὰ σὲ καταστήσω, ὦ Ἱερουσαλήμ, ἔρημον. Ἔρήμους ἐπίσης θὰ καταστήσω καὶ τὰς γύρω σου κώμας καὶ κωμοπόλεις, θέαμα θλιβερὸν εἰς κάθε διαβάτην!

Καὶ θὰ σὲ ἐρημώσω, Ἱερουσαλήμ, ἐντελῶς. Τὰ δὲ προάστιά σου γύρω σου θὰ εἶναι εἰς τὴν διάθεσιν κάθε ὁδοιπόρου. Δὲν θὰ τὰ προστατεύῃ κανείς.

Τὰ γύρω σου εἰδωλολατρικὰ ἔθνη θὰ ἀκούουν τοὺς στεναγμούς σου καὶ θὰ βλέπουν τὸν ὄλεθρόν σου, ὅταν ἐγὼ θὰ πραγματοποιήσω τὰς δικαίας μου ἐναντίον σου ἀποφάσεις καὶ θὰ σὲ τιμωρήσω ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν μου. Ἐγὼ ὁ Κύριος ὡμίλησα καὶ ἔτσι θὰ γίνῃ.

Ἡ τρομερὰ καταστροφή σου θὰ γίνῃ γνωστὴ εἰς τὰ ἔθνη ὁλόγυρά σου, τὰ ὁποῖα μάλιστα θὰ στενάζουν διὰ σέ, ὅταν ἐπιφέρω ἐναντίον σου τὰς φοβερὰς τιμωρίας τῆς δικαίας ὀργῆς μου. Τὰ ἔχω ἀποφασίσει καὶ τὰ διεκήρυξα ὅλα αὐτὰ Ἐγώ, ὁ Κύριος.

Ὅταν, Ἱερουσαλήμ, στείλω ἐναντίον τῶν κατοίκων σου τὰ βέλη τῆς πείνας, θὰ ἐξολοθρευθοῦν ἐξ ὁλοκλήρου οἱ κάτοικοί σου. Θὰ καταστρέψω καὶ θὰ ἐξαφανίσω τὸ στήριγμα τῆς ζωῆς, τοὺς ἄρτους σου.

Ὅταν δὲ θὰ ρίψω ἐναντίον τῶν κατοίκων σου τὰ βέλη τῆς πείνης, θὰ συντρίψω καὶ θὰ ἐξαφανίσω τὸ στήριγμα τῆς ζωῆς των, δηλαδὴ τὸν ἄρτον, τὴν βασικὴν τροφήν σου.

Θὰ ἀποστείλω ἐναντίον σου λιμὸν καὶ ἄγρια θηρία καὶ θὰ σὲ τιμωρήσω. Θάνατος καὶ αἷμα θὰ ἔλθουν καὶ θὰ περάσουν ἐπάνω σου. Μάχαιραν θὰ στείλω ὁλόγυρά σου. Ἐγὼ ὁ Κύριος ὡμίλησα καὶ ἔτσι θὰ πράξω».

Θὰ στείλω τότε πεῖναν, ἀλλὰ καὶ ἄγρια, αἱμοβόρα θηρία καὶ θὰ σὲ τιμωρήσω μὲ αὐτά. Θάνατος καὶ αἷμα θὰ διαπεράσουν τοὺς δρόμους σου. Θὰ στείλω ἐπίσης ὁλόγυρά σου καὶ φονικὸν μαχαίρι τῶν ἐχθρῶν ἐναντίον σου. Τὰ ἀπεφάσισα καὶ τὰ διεκήρυξα ὅλα αὐτὰ Ἐγώ, ὁ Κύριος, καὶ θὰ πραγματοποιηθοῦν ὁπωσδήποτε!

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε·

Ὠμίλησε δὲ πάλιν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπεν:

«υἱὲ ἀνθρώπου, στήριξε τὸ βλέμμα σου ἀπειλητικὸν ἐναντίον τῶν ὀρέων τῆς χώρας τοῦ Ἰσραὴλ καὶ προφήτευσε ἐναντίον αὐτῶν

Ἄνθρωπε, στήριξε ἀπειλητικὸν τὸ βλέμμα σου πρὸς τὰ ὄρη τοῦ Ἰσραὴλ καὶ προφήτευσε ἐναντίον των.

καὶ εἰπέ: Ὄρη τῆς χώρας τοῦ Ἰσραήλ, ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος εἰς τὰ ὄρη καὶ εἰς τὰ βουνὰ καὶ εἰς τὰς φάραγγας καὶ τὰς κοιλάδας. Ἰδοὺ ἐγὼ φέρω ἐναντίον σας ρομφαίαν ὀλέθρου καὶ θὰ ἐξολοθρευθοῦν αἱ κορυφαί σας, ὅπου ὑπάρχουν εἰδωλολατρικοὶ ναοὶ καὶ τόποι.

Νὰ εἰπῇς δὲ τὰ ἑξῆς: Σεῖς, τὰ ὄρη τῆς χώρας τοῦ Ἰσραήλ, ἀκούσατε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος πρὸς τὰ βουνὰ καὶ τοὺς λόφους, πρὸς τὰ φαράγγια καὶ τὰς δασώδεις κοιλάδας: Ἰδοὺ Ἐγὼ φέρω ἐντὸς ὀλίγου ἐναντίον σας μαχαίρι φονικὸν καὶ θὰ ἐξολοθρευθοῦν τὰ θυσιαστήριά σας, τὰ ὁποῖα ἔχουν στηθῆ εἰς τοὺς ὑψηλοὺς τόπους πρὸς λατρείαν τῶν εἰδώλων.

Θὰ κρημνισθοῦν καὶ θὰ συντριβοῦν τὰ θυσιαστήρια τῶν εἰδωλικῶν θεῶν σας, ὅπως καὶ οἱ πρὸς χάριν αὐτῶν κτισμένοι ναοί σας. Ἐμπρὸς εἰς τὰ εἴδωλά σας θὰ ἐξαπλώσω πλήθη νεκρῶν, ποὺ θὰ ἔχουν φονευθῇ ἀπὸ μαχαίρας.

Ναί, θὰ συντριβοῦν τὰ θυσιαστήριά σας καὶ οἱ ναοί σας, ποὺ ἐκτίσθησαν πρὸς τιμὴν τῶν ψευδοθεῶν. Θὰ καταρρίψω δὲ τοὺς νεκρούς σας, πληγωμένους ἀπὸ τὰ βέλη τῶν ἐχθρῶν, ἐμπρὸς εἰς τὰ ἄψυχα καὶ ἀνίσχυρα εἴδωλά σας.

Θὰ διασκορπίσω τὰ κόκκαλα τῶν νεκρῶν σας γύρω ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικά σας θυσιαστήρια.

Θὰ διασκορπίσω ἐπίσης τὰ ὀστᾶ σας γύρω ἀπὸ τὰ θυσιαστήριά σας, εἰς τὰ ὁποῖα προσεφέρατε θυσίας εἰς τὰ εἴδωλα.

Ὅλαι αἱ πόλεις σας, τὰς ὁποίας ἔχετε πρὸς κατοικίαν σας, θὰ μείνουν ἔρημοι ἀπὸ κατοίκους. Οἱ ὑψηλοὶ εἰδωλολατρικοὶ τόποι θὰ καταστραφοῦν, ὅπως ἐπίσης θὰ ἐξολοθρευθοῦν καὶ τὰ εἰδωλολατρικά σας θυσιαστήρια. Τὰ εἴδωλά σας θὰ κρημνισθοῦν καὶ θὰ συντριβοῦν, οἱ δὲ εἰδωλολατρικοί σας ναοὶ θὰ πέσουν εἰς ἄμορφα ἐρείπια.

Ὡς πρὸς δὲ τοὺς κατοικημένους χώρους, λέγω ὅτι θὰ ἐρημωθοῦν λόγῳ ἐξολοθρεύσεως τῶν ἀνθρώπων αἱ πόλεις καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν οἱ θεωρούμενοι ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρας ἱεροὶ τόποι, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὰ ὑψώματα. Ἔχω ἀποφασίσει νὰ καταστραφοῦν πλέον τὰ θυσιαστήριά σας. Θὰ συντριβοῦν τὰ εἴδωλά σας καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν οἱ ναοί σας, ποὺ ἐκτίσθησαν πρὸς τιμὴν τῶν ψευδοθεῶν.

Ἀνάμεσά σας θὰ πέσουν καὶ θὰ κοίτωνται οἱ κτυπημένοι ἀπὸ τὰ πλήγματα τῆς ρομφαίας. Καὶ θὰ μάθετε τότε ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς τῆς δικαιοσύνης.

Θὰ πέσουν δὲ νεκροί, πληγωμένοι ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ὅσοι ἐλάτρευαν τὰ εἴδωλα καὶ θὰ κοίτωνται ἀνάμεσά σας· καὶ τότε θὰ μάθετε ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Ὅσοι δὲ ὀλίγοι ἀπὸ σᾶς κατορθώσουν νὰ διαφύγουν τὴν μάχαιραν, θὰ σωθοῦν εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, θὰ διασκορπισθοῦν εἰς τὰς διαφόρους εἰδωλατρικὰς περιοχάς.

Ὡρισμένοι βεβαίως ἀπὸ σᾶς θὰ διασωθοῦν ἀπὸ τὸ φονικὸν μαχαίρι τῶν ἐχθρῶν καὶ θὰ ξήσουν μέσα εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη. Κατὰ τὸν διασκορπισμόν σας λοιπὸν αὐτὸν εἰς τὰς διαφόρους χώρας

Αὐτὰ δὲ ὅλα θὰ ἐνθυμηθοῦν, ὅσοι ἀπὸ σᾶς θὰ διασωθοῦν ἀνάμεσα εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, ὅπου θὰ ἔχουν ὁδηγηθῆ αἰχμάλωτοι. Ἐπειδὴ ἡ καρδία των προσεκολλήθη εἰς τὰ εἴδωλα καὶ ἀπηρνήθη ἐμέ, μὲ τὰ λάγνα δὲ πορνικὰ μάτια των ἔβλεπαν μὲ πόθον καὶ ἀκολουθοῦσαν τὰ εἰδωλολατρικά ἀνομήματα, ὠρκίσθηκα ὅτι τὰ πρόσωπά των θὰ θρηνήσουν μὲ κοπετοὺς ἐξ αἰτίας ὅλων τῶν βδελυρῶν αὐτῶν εἰδωλολατρικῶν ἔργων των.

θὰ μὲ ἐνθυμηθοῦν ὅσοι ἀπὸ σᾶς διασωθοῦν εἰς τὰ ἔθνη, ἐκεῖ ὅπου θὰ ὁδηγηθοῦν αἰχμάλωτοι. Ἔχω ὁρκισθῆ ὅμως ὅτι ἡ καρδία ἡ ὁποία ὡς ἄλλη πόρνη ἔφυγεν ἀπὸ Ἐμὲ καὶ προσεκολλήθη εἰς τὰ εἴδωλα, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ οἱ ὁποῖοι ἀπεστράφησαν ἀπὸ Ἐμὲ καὶ ἐπόθησαν μὲ φιληδονίαν νὰ ταυτισθοῦν μὲ τὴν ζωὴν καὶ λατρείαν τῶν εἰδωλολατρῶν θὰ τιμωρηθοῦν. Θὰ κλαίουν τότε καὶ θὰ καταισχύνωνται τὰ πρόσωπά των μέσα εἰς τὰ βδελυρὰ ἔργα των λόγῳ τῆς εἰδωλολατρίας των.

Καὶ ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα θὰ μάθουν, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριός των, ὁ ὁποῖος ἐλάλησα καὶ ἐπραγματοποίησα αὐτά.

Καὶ θὰ μάθουν τότε καλὰ ὅτι Ἐγώ, ὁ Κύριος τῶν πάντων, εἶμαι Ἐκεῖνος ὁ Ὁποῖος τὰ ἔχω εἰπεῖ ὅλα αὐτά.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· κτύπησε τὸ ἕνα χέρι σου μὲ τὸ ἄλλο, κτύπησε τὸ πόδι σου εἰς τὸ χῶμα, πές· εὖγε εἰς ὅλα τὰ βδελυρὰ εἴδωλα τῶν Ἰσραηλιτῶν! Οἱ ἀποστάται Ἰσραηλῖται θὰ πέσουν ὑπὸ τὰ πλήγματα τῆς μαχαίρας, θὰ θανατωθοῦν, θὰ ἀποθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖναν.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Χειροκρότησε καὶ χτύπησε τὰ πόδια σου εἰς τὴν γῆν μὲ ἐνθουσιασμὸν καὶ φώναξε «εὖγε, εὖγε» δι’ ὅσα θὰ συμβοῦν ἐξ αἰτίας τῶν βδελυρῶν ἔργων τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι ἐμιμήθησαν τοὺς εἰδωλολάτρας. Θὰ πέσουν νεκροὶ ὅλοι αὐτοὶ μὲ φονικὸν μαχαίρι, μὲ θανατηφόρον ἀσθένειαν καὶ μὲ πεῖναν.

Αὐτός, ποὺ εἶναι ἐκεῖ κοντά, θὰ πέσῃ ὑπὸ τὰ πλήγματα τῆς ρομφαίας, ἐκεῖνος ποὺ εὑρίσκεται μακράν, θὰ ἀπθάνῃ ἀπὸ θανατηφόρον νόσον. Ὁ πολιορκούμενος θὰ σβήσῃ ἀπὸ τὴν πεῖναν. Ἔτσι δὲ θὰ ὁλοκληρωθῇ, ἀλλὰ καὶ θὰ καταπαύσῃ ἡ ὀργή μου ἐναντίον αὐτῶν.

Ὅσοι θὰ εὑρίσκωνται κοντὰ εἰς τοὺς ἐχθροὺς θὰ φονευθοῦν ἀπὸ τὸ φονικὸν μαχαίρι των. Ὅσοι θὰ εἶναι μακριὰ θὰ ἀποθάνουν ἀπὸ θανατηφόρον ἀσθένειαν. Καὶ ὅσοι θὰ εὐρεθοῦν ἀποκλεισμένοι καὶ πολιορκημένοι θὰ ἀποθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖναν. Μὲ τὴν τιμωρίαν των αὐτὴν θὰ ὁλοκληρώσῃ τὸ ἔργον της καὶ θὰ καταπαύσῃ ἡ ὀργή μου ἐναντίον των.

Καὶ τότε θὰ μάθετε ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος ὁ Παντοκράτωρ, ὅταν οἱ νεκροί σας, οἱ κτυπημένοι ἀπὸ τὰς ρομφαίας, θὰ κοίτωνται ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ εἴδωλά σας, γύρω ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικά σας θυσιαστήρια, ἐπάνω εἰς τοὺς ὑψηλοὺς εἰδωλολατρικοὺς τόπους καὶ κάτω ἀπὸ κάθε πυκνόφυλλον δένδρον, ὅπου προσεφέροντο εὐώδη θυμιάματα εἰς ὅλα τὰ εἴδωλά των.

Καὶ θὰ καταλάβετε τότε ὅτι μόνον Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων. Θὰ τὸ ἐννοήσετε τοῦτο, ὅταν πληγωθοῦν καὶ πέσουν οἱ νεκροί σας ἀνάμεσα εἰς τὰ ἀνίκανα νὰ τοὺς βοηθήσουν εἴδωλά σας, γύρω ἀπὸ τὰ θυσιαστήρια σας, εἰς κάθε ὑψιλὸν βουνόν, ὅπου λατρεύετε τὰ εἴδωλα, καὶ κάτω ἀπὸ τὰ πυκνόφυλλα καὶ βαθύσκια δένδρα, τὰ ὁποῖα θεωρεῖτε ἱερά. Τὰ πτώματά σας μὲ τὴν δυσωδίαν των θὰ κοίτωνται ἐκεῖ ὅπου προσεφέρατε ἄλλοτε εὐώδη θυμιάματα εἰς ὅλα τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν.

Ἐναντίον αὐτῶν θὰ ἀπλώσω τιμωρὸν τὴν χεῖρα μου, θὰ ἐξαφανίσω καὶ θὰ ἐρημώσω τὴν χώραν των, θὰ τὴν παραδώσω εἰς ὄλεθρον καὶ ἐρήμωσιν, μεγαλυτέραν ἀπὸ τὴν ἔρημον Δεβλαθά, μεγαλυτέραν ἀπὸ κάθε περιοχήν, ποὺ ἄλλοτε κατοικοῦσαν ἄνθρωποι. Τότε θὰ μάθετε ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τῆς δικαιοσύνης».

Θὰ ἀπλώσω ἐπίσης τὸ χέρι μου ἐναντίον τῶν καὶ θὰ ἀφανίσω καὶ ἐξολοθρεύσω τὴν χώραν των ἀπὸ τὴν ἔρημον Δεβλαθὰ καὶ ἑξῆς. Θὰ ἐρημωθῇ ἡ χώρα ἀπὸ κάθε κατοικίαν. Ἔτσι θὰ μάθετε καλὰ ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς εμὲ καὶ μοῦ εἶπε·

Καὶ ὡμίλησεν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε:

«σύ, υἱὲ ἀνθρώπου, εἰπέ: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος εἰς τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ· Τὸ τέλος ἔχει φθάσει, ἔχει φθάσει εἰς τὰ τέσσερα σημεῖα τῆς χώρας τοῦ Ἰσραήλ.

Σὺ δέ, ἄνθρωπε, νὰ εἰπῇς τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος πρὸς ὅλην τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ: Ἔχει ἔλθει πλέον τὸ τέλος· ἔφθασε τὸ τέλος διὰ τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος τῆς γῆς τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔρχεται τὸ τέλος.

Ἔφθασε τὸ τέλος!

Εἰς σέ, εἰς τὸν καθένα ἀπὸ σᾶς ποὺ κατοικεῖτε τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ, ἔφθασε πλέον ὁ καιρός, ἦλθεν ἡ ἡμέρα τῆς καταστροφῆς ὄχι μὲ θορύβους, οὔτε μὲ πόνους, ποὺ ποοηγοῦνται τοῦ τοκετοῦ, ἀλλ’ ἀποτόμως.

Διὰ σὲ ποὺ κατοικεῖς τὴν γῆν αὐτήν, ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν εἶσαι, ἔφθασεν ὁ καιρὸς τοῦ τέλους. Ἐπλησίασεν ἡ ἡμέρα τῆς κρίσεως καὶ τιμωρίας, ἡ ὁποία δὲν θὰ ἐπέλθῃ μὲ θόρυβον, διὰ νὰ προφυλαχθῆτε, οὔτε μὲ προειδοποιητικοὺς πόνους, ὅπως συμβαίνει εἰς τὴν ἔγκυον γυναῖκα πρὸ τοῦ τοκετοῦ, ἀλλὰ ξαφνικά. Θὰ σᾶς εὕρῃ ἀνετοίμους.

Καὶ τώρα ἀπὸ πολὺ πλησίον θὰ ἀφήσω νὰ ἐκσπάσῃ ἡ ὀργή μου ἐναντίον σου. Θὰ ὁλοκληρώσω τὸν θυμόν μου ἐναντίον σου, θὰ σὲ κρίνω καὶ θὰ σὲ δικάσω σύμφωνα μὲ τοὺς τρόπους τῆς ζωῆς σου. Θὰ ἀνταποδώσω εἰς σὲ τιμωρίας δι’ ὅλα τὰ βδελυρὰ εἰδωλολατρικὰ ἔργα σου.

Ἀπὸ πολὺ κοντά, χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθῇς, θὰ ἐκχύσω ἐπάνω σου τὴν δικαίαν ὀργήν μου ἐναντίον σου καὶ θὰ ὁλοκληρώσω τὸ ἔργον τοῦ θυμοῦ μου εἰς βάρος σου. Θὰ σὲ κρίνῳ δὲ ἀναλόγως πρὸς τὸν τρόπον τῆς ὅλης ζωῆς σου καὶ θὰ σοῦ ἀνταποδώσω δικαίως ὅλα τὰ βδελυρὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα διέπραξες μιμούμενος τοὺς εἰδωλολάτρας.

Δὲν θὰ λυπηθῇ τὸ μάτι μου, οὔτε θὰ σᾶς εὐσπλαγχνισθῶ. Διότι σύμφωνα μὲ τοὺς δρόμους καὶ τοὺς τρόπους τῆς ζωῆς σου ἐγὼ θὰ σοῦ ἀνταποδώσω. Θὰ σοῦ ζητήσω λόγον δι’ ὅλα, τὰ βδελυρὰ εἰδωλολατρικὰ ἀνομήματά σου. Ἔτσι θὰ μάθῃς, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος κατὰ λόγον δικαιοσύνης κτυπῶ.

Δὲν θὰ σὲ λυπηθῇ ὁ ὀφθαλμός μου, οὔτε θὰ σὲ εὐσπλαγχνισθῇ. Θὰ σὲ κρίνῳ δικαίως, ὅπως σοῦ ἀξίζει, διότι θὰ σὲ τιμωρήσω ἀναλόγως πρὸς τὸν τρόπον τῆς ὅλης ζωῆς σου· τὰ δὲ ἀνίσχυρα βδελυρὰ εἴδωλα, ὅπως καὶ τὰ ἔργα σου, θὰ εὑρίσκωνται ἐμπρός σου, εἰς τὸ μέσον σας. Καὶ θὰ μάθῃς ἔτσι καλὰ ὅτι εἶμαι Ἐγώ, ὁ Κύριος, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος σὲ τιμωρεῖ.

Ἔρχεται τώρα τὸ τέλος σου. Ἐγὼ θὰ στείλω ἐναντίον σου τοὺς ἐχθρούς σου καὶ θὰ σὲ τιμωρήσω διὰ τὴν ἀσεβῆ διαγωγὴν καὶ ζωήν σου καὶ θὰ ρίψω ἐπάνω σου τιμωρίας σύμφωνα με τὰ βδελυρὰ ἔργα τῆς εἰδωλολατρείας σου.

Ἔφθασε τώρα τὸ τέλος διὰ σέ, καὶ θὰ στείλω Ἐγὼ τὴν τιμωρίαν ἐπάνω σου. Θὰ σοῦ ἀνταποδώσω τὴν ζωὴν τῆς ἀσεβείας σου καὶ θὰ σὲ τιμωρήσω δι’ ὅλα ὅσα ἔκαμες μὲ τὰ εἴδωλα ποὺ ἐλάτρευες.

Δὲν θὰ σὲ λυπηθῇ τὸ μάτι μου, οὔτε θὰ σὲ εὐσπλαγχνισθῶ, διότι σύμφωνα μὲ τὴν πονηρὰν διαγωγήν σου ἐγὼ κατὰ λόγον δικαιοσύνης θὰ σὲ τιμωρήσω. Τὰ βδελυρὰ εἴδωλά σου εἶναι ἐνώπιόν σου, ἀνίκανα βεβαίως νὰ σὲ βοηθήσουν. Καὶ θὰ μάθῃς ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ Θεὸς τῆς δικαιοσύνης».

Δὲν θὰ σὲ λυπηθῇ, ἐπαναλαμβάνω, ὁ ὀφθαλμός μου, οὔτε θὰ σὲ εὐσπλαγχνισθῇ, διότι θὰ σοῦ ἀνταποδώσω αὐτὸ ποὺ σοῦ πρέπει διὰ τὴν ἀσεβῆ ζωήν σου· ὅσα δὲ ἔκαμες μὲ τὰ βδελυρὰ εἴδωλά σου θὰ εἶναι εἰς τὸ μέσον ἐνώπιόν σου. Θὰ βλέπῃς δηλαδὴ τὸ διατί τιμωρεῖσαι καὶ θὰ γνωρίσῃς ἔτσι καλὰ ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος·

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος:

«ἰδού, τὸ τέλος ἔφθασε, ἰδοὺ ἡ ἡμέρα τῆς ἐκδικήσεως τοῦ Κυρίου ἦλθε. Ἡ τιμωρὸς ράβδος τῆς δικαιοσύνης μου ἐναντίον τῆς ἀσεβείας εἶναι ἑτοίμη. Ἡ ὑπερηφάνειά σας καὶ ἡ ἀλαζονεία σας ἐξανέστη ἐναντίον σας.

Ἰδού, ἔφθασε πλέον τὸ τέλος! Ἰδού, εἶναι πλησίον ἡ ἡμέρα τῆς Κρίσεως τοῦ Κυρίου. Ἐὰν δὲ ἤνθησε καὶ ἐσηκώθη πλέον ἡ ράβδος τῆς τιμωρίας, συνέβη τοῦτο διότι ὑψώθη πολὺ ἡ ἀλαζονεία τῆς ἀσεβείας σας.

Ἡ τιμωρὸς ράβδος τῆς δικαιοσύνης μου θὰ συντρίψῃ κάθε στήριγμα, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἐστηρίζετο καὶ ἤλπιζεν ὁ παράνομος ἄνθρωπος. Δὲν θὰ ἔλθῃ δὲ κατόπιν προηγουμένου θορύβου οὔτε μὲ βίαν, ἀλλ’ ἔξαφνα.

Θὰ συντρίψῃ δὲ ἡ ράβδος αὐτὴ κάθε στήριγμα καὶ ἐλπίδα τοῦ ἀσεβοῦς ἀνθρώπου. Ἡ συντριβὴ αὐτὴ δὲν θὰ γίνῃ ἔπειτα ἀπὸ προειδοποιητικὸν θόρυβον καὶ μὲ προσεκτικὴν προεργασίαν, ἀλλὰ ξαφνικά.

Ἔφθασεν ὁ καιρὸς, ἔφθασεν ἡ ἡμέρα τῆς καταστροφῆς. Αὐτὸς ποὺ ἀγοράζει καὶ ἀπσκτᾷ κτήματα καὶ οἰκίας, ἂς μὴ χαίρῃ· καὶ ἐκεῖνος ποὺ τὰ πωλεῖ, ἂς μὴ πενθῇ.

Ἔφθασεν ὁ καιρός, ἰδού, ἦλθεν ἡ ἡμέρα τῆς Κρίσεως! Αὐτὸς ποὺ ἀποκτᾷ ἀγαθὰ ἂς μὴ χαίρεται, διότι θὰ καταστραφοῦν τὰ πάντα. Καὶ αὐτὸς ποὺ πωλεῖ τὰ ἀγαθά του, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰς δυσκολίας τῆς ζωῆς του, ἂς μὴ κλαίῃ δι’ αὐτά, διότι δὲν θὰ ἀνήκουν πλέον εἰς κανένα.

Διότι ὁ ἀγοραστής, ποὺ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀγοράζῃ, δὲν θὰ στραφῇ πλέον πρὸς πωλητήν, διότι ἡ χώρα θὰ ἔχῃ κατακτηθῇ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ θὰ ἀπολειφθοῦν ζῶντες καὶ θὰ ἔχουν τὰ μάτια των ἀνοικτά, δὲν θὰ εἶναι πλέον κύριοι τῆς περιουσίας των.

Οὔτε ὁ ἕνας νὰ χαίρεται οὔτε ὁ ἄλλος νὰ λυπῆται, διότι δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἐπιστρέψῃ ὁ ἀγοραστὴς τὰ κτήματα εἰς τὸν πωλητήν, ὅπως ἐγίνετο βάσει τὸν Μωσαϊκοῦ Νόμον κάθε πεντηκοστὸν ἔτος (Ἰωβηλαῖον). Κανεὶς δὲν θὰ εἶναι κύριος τῆς ζωῆς του καὶ τῶν ἀγαθῶν του. Ἡ καταστροφὴ θὰ πλήξῃ τοὺς πάντας.

Σαλπίσατε μὲ τὰς σάλπιγγας, διαλαλήσατε, ὅτι κρίνεται ἡ τύχη ὁλοκλήρου τῆς χώρας σας.

Σαλπίσατε δυνατὰ μὲ σάλπιγγα, διὰ νὰ ἀκούσουν καὶ πληροφορηθοῦν ὅλοι ὅτι κρίνονται τὰ σύμπαντα.

Ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς πόλεως Ἱερουσαλὴμ ἡ ρομφαία θὰ σφάζῃ τοὺς Ἰουδαίους, μέσα δὲ εἰς τὴν πόλιν θὰ ἐξολοθρεύῃ τοὺς κατοικοῦντας ἡ πεῖνα καὶ ὁ θάνατος ἀπὸ ἀσθενείας. Ὅσοι θὰ εὑρίσκωνται εἰς τὴν πεδιάδα θὰ ἀποθνήσκουν ὑπὸ τὰ πλήγματα τῆς ρομφαίας, αὐτοὶ δὲ ποὺ ζοῦν μέσα εἰς τὰς πόλεις θὰ ἀποθνήσκουν ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ τὰς ἀσθενείας.

Ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη θὰ σᾶς κτυπήσῃ τὸ φονικὸν μαχαίρι τοῦ ἐχθροῦ· μέσα θὰ κτυπηθῆτε ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ ἀπὸ θανατηφόρον ἀσθένειαν. Αὐτὸς ποὺ θὰ εὑρίσκεται ἔξω εἰς τοὺς ἀγρούς, θὰ θανατωθῇ μὲ ἐχθρικὸν μαχαίρι, ἐνῷ ὅσοι θὰ εἶναι μέσα εἰς τὴν πόλιν, θὰ ἐξοντωθοῦν ἀπὸ πεῖναν καὶ θανατηφόρον ἀσθένειαν.

Θὰ φύγουν μερικοί, θὰ ζητήσουν καὶ θὰ εὕρουν σωτηρίαν ἐπάνω εἰς τὰ ὄρη. Ὅλους ἐγὼ θὰ τοὺς φονεύσω, τὸν καθένα διὰ τὰς ἀδικίας αὐτοῦ.

Ὅσοι διαφύγουν ἀπὸ αὐτὸ τὸ θανατικόν, θὰ καταφύγουν εἰς τὰ βουνὰ διὰ νὰ διασωθοῦν. Ὅλους δέ, καὶ αὐτοὺς ἀκόμη ποὺ θὰ καταφύγουν εἰς τὰ βουνά, θὰ τοὺς θανατώσω δικαίως, ἀναλόγως πρὸς τὰς ἀδικίας των.

Θὰ παραλύσουν τὰ χέρια ἀπὸ τὸν φόβον καὶ τὸν τρόμον. Οἱ μηροὶ θὰ μολυνθοῦν ἀπὸ τὴν ἀκράτειαν τῶν οὔρων ἐξ αἰτίας τοῦ φόβου.

Ἀπὸ τὸν τρόμον ἐνώπιον τῆς τιμωρίας θὰ παραλύσουν τὰ χέρια ὅλων, καὶ οἱ μηροὶ ὅλων θὰ ὑγρανθοῦν (ἀπὸ τὰ οὖρα των, ποὺ δὲν θὰ ἠμποροῦν νὰ τὰ συγκροτήσουν).

Οἱ ἄνθρωποι ὑπὸ τὸ βάρος τῆς φοβερᾶς θλίψεως θὰ περιζωσθοῦν σάκκους, θὰ τοὺς κυριεύσῃ φρίκη. Εἰς τὰ πρόσωπα ὅλων θὰ ἀπλωθῇ ἡ καταισχύνῃ καὶ κάθε κεφαλὴ θὰ γίνῃ φαλακρά.

Θὰ φορέσουν δὲ τρίχινα, πένθιμα ἐνδύματα καὶ θὰ τοὺς κυριεύσῃ κατάπληξις καὶ φρίκη. Τὰ δὲ πρόσωπα ὅλων θὰ τὰ σκεπάσῃ ἡ ἐντροπή, καὶ τὰ κεφάλια τῶν θὰ ξυρισθοῦν ἔτσι, ὥστε νὰ καταντήσουν φαλακροί.

Ὁ ἄργυρός των θὰ ρίπτεται εἰς τὰς πλατείας, ὡσὰν ἄχρηστον πρᾶγμα. Καὶ αὐτὸ ἀκόμα τὸ χρυσάφι κανένας δὲν θὰ τὸ κυττάζῃ. Αἱ ἐπιθυμίαι των δὲν θὰ ἰκανοποιοῦνται, αἱ κοιλίαι των δὲν θὰ χορτάσουν ἀπὸ ἄρτον. Αὐτὰ θὰ γίνουν, διότι ἦλθε πλέον ἡ τιμωρία διὰ τὰς ἀδικίας αὐτῶν.

Τὸ ἀσήμι των θὰ πεταχθῇ ὡς ἄχρηστον εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως, καὶ τὸ χρυσάφι των δὲν θὰ προκαλῇ κανένα ἐνδιαφέρον. Τὰ χρήματά των θὰ εἶναι πλέον ἄχρηστα· δὲν θὰ ἰκανοποιοῦν τὰς ψυχάς των, ἀλλὰ καὶ δὲν θὰ ἠμποροῦν νὰ γεμίσουν μὲ αὐτὰ τὴν κοιλίαν των, διότι δὲν θὰ ὑπάρχουν ἀγαθὰ διὰ νὰ ἀγοράσουν καὶ νὰ φάγουν. Τὸ χρῆμα, ποὺ ἐμάζευαν μὲ ἀδικίας καὶ παρανομίας, θὰ ἀποδειχθῇ τότε αἰτία τῆς δικαίας τιμωρίας των.

Μὲ τὰ πολύτιμα κοσμήματά των ὑπερηφανεύοντο καὶ ἐπεδεικνύοντο μὲ ἀλαζονείαν. Ἀπὸ αὐτὰ κατεσκεύασαν εἰκόνας τῶν βδελυρῶν εἰδώλων. Ἕνεκα τούτου καὶ εἰς καταισχύνην των παρέδωσα τὰ εἴδωλά των εἰς βεβήλωσιν καὶ ἀκαθαρσίαν.

Ἀπὸ αὐτὸν τὸν πλοῦτον εἶχαν ἀποκτήσει περίφημα κοσμήματα καὶ ὑπερηφανεύοντο δι’ αὐτά· ἀπὸ αὐτὸν ἐπίσης κατεσκεύασαν τὰ ὁμοιώματα τῶν βδελυρῶν εἰδώλων των. Διὰ τοῦτο θὰ μολύνω ὅλα αὐτὰ τὰ ἀσημικὰ καὶ χρυσαφικά των.

Θὰ παραδώσω αὐτὰ εἰς τὰ χέρια ξένων πρὸς διαρπαγήν, λάφυρα εἰς τοὺς διεφθαρμένους ἀνθρώπους τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι καὶ θὰ τὰ βεβηλώσουν.

Θὰ τὰ παραδώσω εἰς τὰ χέρια ξένων, ὥστε νὰ τὰ ἀρπάσουν καὶ νὰ τὰ χαίρωνται ἄλλοι. Θὰ τὰ λαφυραγωγήσουν ἄνθρωποι τῆς γῆς διεφθαρμένοι καὶ θὰ τὰ βεβηλώσουν μὲ τὴν μολυσμένην καὶ ἀκάθαρτον ζωήν των.

Θὰ γυρίσω ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ξένοι ἄνθρωποι θὰ μολύνουν τὸν οἶκον μου, ἀπὸ ὅπου ἐγὼ ἐπέβλεπα εὐμενῶς τὴν Ἱερουσαλήμ. Θὰ εἰσέρχωνται ἀνευλαβῶς εἰς τὰ ἅγιά μου καὶ θὰ τὰ βεβηλώσουν.

Θὰ ἀπομακρύνω τὸ βλέμμα μου ἀπὸ αὐτούς, δὲν θὰ τοὺς σκεπάζω μὲ τὴν προστασίαν μου, καὶ ἔτσι θὰ μολύνουν βέβηλοι λαοὶ τὸν ἅγιον τόπον τῆς παρουσίας μου. Θὰ εἰσέλθουν εἰς τὰ «ἅγια» χωρὶς καμμίαν προσοχὴν καὶ εὐλάβειαν καὶ θὰ τὰ βεβηλώσουν.

Οἱ ἐχθροὶ θὰ ἀναστατώσουν φύρδην μίγδην τὴν πόλιν, διότι αὐτὴ ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ χώρα τοῦ Ἰσραὴλ θὰ γεμίσῃ ἀπὸ ξένους ἐχθρικοὺς λαούς, ὅπως ἡ πόλις αὐτὴ εἶχε γεμίσει ἀπὸ ἀνομίας.

Οἱ ἐχθροὶ θὰ προκαλέσουν σύγχυσιν καὶ ἀναστάτωσιν, διότι ἡ χώρα θὰ γεμίσῃ ἀπὸ διαφόρους λαούς, ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ ἀποτελῆται ὁ στρατός των· ἡ δὲ ἁγία πόλις θὰ γεμίσῃ ἀπὸ παρανομίας καὶ ἀσεβείας.

Θὰ ἐξαφανίσω τὴν δύναμίν των, διὰ τὴν ὁποίαν ἐφρύαττον μὲ ἀλαζονείαν. Θὰ μολυνθοῦν ἀπὸ ἀλλοεθνεῖς εἰδωλολάτρας αἱ πρὸς ἐμὲ ἱεραὶ προσφοραί των.

Θὰ κατακρημνίσω αὐτὸ εἰς τὸ ὁποῖον ἐστήριζαν τὴν δύναμίν των καὶ ἐκαυχῶντο, τοὺς γενναίους δηλαδὴ πολεμιστὰς καὶ τὸν Ναόν των, καὶ θὰ μολυνθοῦν τὰ «ἅγιά» των, διὰ τὰ ὁποῖα ὑπερηφανεύοντο.

Θὰ φθάσῃ ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἐξιλασμοῦ, διὰ νὰ προσφερθοῦν αἱ εἰρηνικαί των θυσίαι, καὶ δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον οὔτε ναὸς οὔτε θυσιαστήριον.

Θὰ ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἐξιλασμοῦ καὶ θὰ ζητήσῃ ὁ λαὸς αὐτὸς νὰ ἐξιλεωθῇ μὲ τὸ αἷμα τῆς θυσίας τοῦ μόσχου διὰ τὰς ἁμαρτίας του καὶ νὰ ἠρεμήσῃ τὴν συνείδησίν του, ἀλλ’ ὅμως δὲν θὰ ὑπάρχουν οὔτε Ναὸς οὔτε θυσίαι.

Ἡ μία συμφορὰ θὰ προστίθεται εἰς τὴν ἄλλην, ἡ μία κακὴ ἀγγελία θὰ ἐπακολουθῇ ἀμέσως τὴν προηγουμένην κακὴν ἀγγελίαν. Θὰ ἀναζητηθῇ προφήτης καὶ δὲν θὰ εὑρεθῇ. Ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ ἀκούεται διὰ τὴν ἔλλειψιν ἱερέων, οὔτε σοφὴ συμβουλὴ τῶν γερόντων.

Ἡ μία συμφορὰ θὰ προστίθεται εἰς τὴν ἄλλην καὶ ἡ μία δυσάρεστος καὶ πικρὰ εἴδησις θὰ ἀκολουθῇ τὴν ἄλλην. Θὰ ἀναζητοῦν ματαίως μίαν ὅρασιν ἀπὸ κάποιον Προφήτην, διότι δὲν θὰ ὑπάρχῃ Προφήτης τοῦ Θεοῦ. Θὰ χαθῇ ἐπίσης ἡ ἑρμηνεία καὶ διδαχὴ τοῦ Νόμου ἀπὸ κάποιον ἱερέα, καθὼς καὶ ἡ συμβουλὴ τοῦ πεπειραμένου καὶ συνετοῦ γέροντος. Θὰ ἔχουν ἐξαφανισθῆ οἱ πάντες.

Οἱ ἄρχοντες θὰ ἐνδυθοῦν πτωχὰ καὶ πένθιμα, αἱ χεῖρες τοῦ λαοῦ τῆς περιοχῆς θὰ παραλύσουν ἀπὸ τὸν τρόμον. Σύμφωνα μὲ τοὺς πονηροὺς δρόμους τῆς ἀσεβοῦς ζωῆς των ἐγὼ θὰ ἀνταποδώσω εἰς αὐτούς. Θὰ τυμωρήσω τὰ ἀδικήματά των καὶ τὰς παρανομίας των καὶ θὰ μάθουν ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ Θεός».

Κάθε ἄρχων θὰ φορέσῃ πένθιμα καὶ θὰ ἐξαφανισθῇ· καὶ τὰ χέρια τοῦ λαοῦ τῆς χώρας, ποὺ θὰ ἠμποροῦσαν νὰ τοὺς βοηθήσουν, θὰ παραλύσουν. Θὰ τοὺς ἀνταποδώσω ἀναλόγως πρὸς τὰς ἀσεβείας τὰς ὁποίας διέπρατταν καὶ θὰ τιμωρήσω τὰ κρίματά των. Καὶ ἔτσι θὰ μάθουν ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Κατὰ τὸ ἕκτον ἔτος, τὸν πέμπτον μῆνα, τὴν πέμπτην τοῦ μηνός, ἐγὼ ἐκαθήμην εἰς τὸ σπίτι μου. Καὶ ὁ πρεσβύτεροι τῶν Ἰουδαίων ἐκάθηντο ἐμπρός μου. Τὸ χέρι τοῦ Κυρίου ἐτέθη ἐπάνω μου καὶ μοῦ ἀπεκάλυψεν ὁράματα.

Κατὰ τὸν πέμπτον μῆνα τοῦ ἕκτου ἔτους τῆς αἰχμαλωσίας μου, καὶ συγκεκριμένως τὴν πέμπτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς τούτου ἐκαθόμουν εἰς τὴν οἰκίαν μου καὶ ἐμπρός μου ἦσαν καθισμένοι οἱ προεστοὶ τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ, ποὺ ἦσαν καὶ αὐτοὶ αἰχμάλωτοι τῶν Βαβυλωνίων. Καὶ ξαφνικὰ ἦλθεν ἐπάνω μου ἡ δύναμις τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ μοῦ ἀποκαλύψῃ ἕνα μήνυμά Του.

Αἴφνης εἶδα μίαν μορφὴν ἀνδρός, ἡ ὁποία ἀπὸ τὴν μέσην καὶ κάτω ἦτο ὡσὰν φωτιά. Ἀπὸ τὴν μέσην του καὶ ἐπάνω ἦταν λαμπρὰ ὡσὰν τὸ ἤλεκτρον.

Καὶ εἶδα ἐμπρός μου κάποιον ποὺ ὠμοίαζε μὲ ἄνδρα, ἀλλ’ ὅμως ἀπὸ τὴν μέσην του καὶ κάτω ἦτο ὡσὰν φωτιὰ καὶ ἀπὸ τὴν μέσην τοῦ καὶ ἄνω ὡσὰν ἤλεκτρον.

Ἡ ἀνδρικὴ αὐτὴ μορφὴ ἥπλωσε κάτι σὰν εἶδος χεριοῦ καὶ μὲ ἔπιασε ἀπὸ τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς μου. Μία δὲ πνοὴ ἀνέμου μὲ ἐσήκωσε ἀνάμεσα εἰς τὴν γῆν καὶ τὸν οὐρανὸν καὶ μὲ θεῖον ὅραμα μὲ ἔφερεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἰς τὰ πρόθυρα τῆς ἐσωτερικῆς πύλης τοῦ ναοῦ, ἡ ὁποία ἔβλεπε πρὸς βορρᾶν· ἐκεῖ, ὅπου εὑρίσκετο ἡ εἰδωλολατρικὴ στήλη τοῦ θεοῦ τοῦ ἐμπορίου.

Ἄπλωσε δὲ κάτι ποὺ ὡμοίαζε μὲ χέρι καί, ἀφοῦ μὲ ἐσήκωσεν ἀπὸ τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς μου, μὲ ὕψωσε μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς μία πνοὴ καὶ μὲ μετέφερεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἔβλεπα εἰς τὸ θεῖον ἐκεῖνο δρᾶμα ὅτι εὑρισκόμουν ἐμπρὸς εἰς τὰ πρόθυρα τῆς ἐσωτερικῆς πύλης τοῦ Ναοῦ, ἡ ὁποία ἔβλεπε πρὸς τὸν βορρᾶν. Εἰς τὸ σημεῖον ἐκεῖνο εἶδα νὰ ὑπάρχῃ μία εἰδωλολατρικὴ στήλη πρὸς τιμὴν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἐμπορίου.

Καὶ ἰδού, ἐκεῖ ὑπῆρχεν ἡ ἔνδοξος λάμψις τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, ὡσὰν ἐκείνην ποὺ εἶχα ἴδει εἰς τὴν πεδιάδα.

Καὶ εἶδα ὅτι ἐκεῖ, ἐπάνω ἀπὸ τὸν Ναόν, εὑρίκετο ἡ «δόξα» τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τὸν Ἰσραήλ, ἡ λάμψις ἐκείνη, ὅπως τὴν εἶδα εἰς τὴν ἀρχήν, ἐκεῖ εἰς τὴν πεδιάδα.

Ὁ Κύριος μοῦ εἶπεν· «υἱὲ ἀνθρώπου, σήκωσε τὰ μάτια σου πρὸς τὸν βορρᾶν. Ὕψωσα τὰ βλέμματά μου πρὸς τὸν βορρᾶν καὶ ἀπὸ τὸν βορρᾶν κύκλῳ μέχρι τῇς ἀνατολικῆς πύλης.

Καὶ μοῦ εἶπεν ὁ Κύριος: Ἄνθρωπε, στρέψε καὶ ἄνοιξε τὰ μάτια σου πρὸς βορρᾶν. Καὶ πράγματι ἔστρεψα τὰ μάτια μου καὶ εἶδα ἀπὸ τὸν βορρᾶν μέχρι τὴν πύλην ποὺ ἦτο πρὸς ἀνατολάς. (Ἐβλεπα ὅλον τὸν χῶρον καὶ ὅσα ἔκαμναν οἱ Ἰουδαῖοι τιμῶντες τὸν θεὸν τοῦ ἐμπορίου).

Ὁ Κύριος μοῦ εἶπε· «υἱὲ ἀνθρώπου, βλέπεις τί κάμνουν αὐτοί; Μεγάλας παρανομίας διαπράττουν ἐδῶ, ὥστε ἐξ αἰτίας αὐτῶν νὰ μὴ ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὰς ἁγίας μου ἐντολάς. Θὰ ἴδῃς ὅμως καὶ ἀκόμη μεγαλυτέρας παρανομίας».

Μοῦ εἶπε δὲ ὁ Κύριος: Ἄνθρωπε, εἶδες τί κάμνουν αὐτοί; Διαπράττουν ἐδῶ μεγάλας ἀνομίας, διότι ἀπεφάσισαν νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὰς ἁγίας ἐντολάς μου καὶ ἀπὸ τὰ «ἅγια», τὰ ὁποῖα Ἐγὼ τοὺς εἶχα καθορίσει. Θὰ ἰδῇς ὅμως καὶ ἄλλας πολὺ μεγαλύτερος παρανομίας.

Μὲ ὡδήγησεν ἔπειτα εἰς τὴν εἴσοδον τῆς αὐλῆς

Καὶ μὲ ἔβαλε κατόπιν μέσα εἰς τὰ πρόθυρα τῆς αὐλῆς.

καὶ μοῦ εἶπε· «υἱὲ ἀνθρώπου, σκάψε». Ἔσκαψα καὶ ἰδοὺ μία θύρα.

Μοῦ εἶπε δὲ τὰ ἑξῆς: Ἄνθρωπε, σκάψε εἰς τὸν τοῖχον τῆς στοᾶς. Καὶ ἔσκαψα πράγματι καὶ εἶδα ἐμπρός μου μίαν θύραν.

Ὁ Κύριος μοῦ εἶπε· «εἴσελθε καὶ ἰδὲ τὰς παρανομία τὰς ὁποίας αὐτοὶ διαπράττουν ἐδῶ».

Μοῦ εἶπε κατόπιν ὁ Κύριος: Προχώρησε μέσα καὶ ἀντίκρυσε τὰς ἀνομίας ποὺ διαπράττουν αὐτοὶ εἰς αὐτὸν τὸν ἅγιον τόπον.

Καὶ εἰσῆλθα πράγματι καὶ εἶδον, καὶ ἰδού, τὰ μάταια καὶ βδελυρὰ εἴδωλα, ὅλα τὰ εἴδωλα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ζωγραφισμένα ὁλόγυρα εἰς ὅλας τὰς πλευράς.

Καὶ ἐμβῆκα καὶ ἀντίκρυσα ἐμπρός μου τὰ βδελυρὰ εἴδωλα· ὅλα μάλιστα τὰ εἴδωλα τῶν Ἰσραηλιτῶν ἦσαν χαραγμένα καὶ ζωγραφισμένα ὁλόγυρα ἐπάνω εἰς τὸν τοῖχον.

Ἑβδομήκοντα δὲ ἄνδρες ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους τῶν Ἰσραηλιτῶν ἦσαν ἐκεῖ. Ὁ δὲ Ἰεζονίας, ὁ υἱὸς τοῦ Σαφάν, εὑρίσκετο ὄρθιος μεταξὺ αὐτῶν. Καθένας ἐκρατοῦσε εἰς τὸ χέρι του θυμιατόν, ἐθυμίαζε τὰ εἴδωλα καὶ τὸ θυμίαμα ἀνέβαινε πρὸς τὰ ἐπάνω.

Εἶδα καὶ ἑβδομῆντα ἄνδρας ἀπὸ τοὺς προεστοὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν, μεταξὺ δὲ αὐτῶν ἦτο καὶ ὁ Ἰεζονίας, ὁ υἱὸς τοῦ Σαφάν, ποὺ ἔστεκε μάλιστα ἐμπρός των. Καθένας ἀπὸ αὐτοὺς κρατοῦσε εἰς τὸ χέρι του ἕνα λιβανιστήριον καὶ ἐλιβάνιζε τὰ ζωγραφισμένα εἴδωλα (ποὺ ἦσαν σχήματα διαφόρων ζώων) καὶ ἀνέβαινε πρὸς τὰ ἄνω ὁ καπνὸς τοῦ θυμιάματος.

Μοῦ εἶπε τότε ὁ Κύριος· «βλέπεις, υἱὲ ἀνθρώπου, τί κάνουν οἱ πρεσβύτεροι τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὁ καθένας μέσα εἰς τὸν ἀπόκρυφον κοιτῶνα του; Διότι αὐτοὶ εἶπαν· Ὁ Κύριος δὲν μᾶς βλέπει, ἔχει πλέον ἐγκαταλείψει ὁ Κύριος τὴν χώραν του»!

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς ἐμέ: Εἶδες, ἄνθρωπε, αὐτὰ ποὺ κάμνουν οἱ προεστοὶ τῶν Ἰσραηλιτῶν; Αὐτὰ κάμνει καθένας των κρυφὰ καὶ εἰς τὸ ὑπνοδωμάτιόν του. Δικαιολογοῦν μάλιστα τὴν πρᾶξιν των λέγοντες: «Δὲν μᾶς βλέπει ἐδῶ ποὺ εἴμεθα ὁ Κύριος. Ἔχει πλέον ἐγκαταλείψει τὴν χώραν μας ὁ Κύριος».

Ὁ Κύριος εἶπεν ἀκόμη πρὸς ἐμέ· «θὰ ἴδῃς ἀκόμη μεγαλυτέρας παρανομίας, τὰς ὁποίας αὐτοὶ διαπράττουν».

Μοῦ εἶπε δὲ ἐν συνεχείᾳ ὁ Κύριος: Θὰ ἰδῇς καὶ ἄλλας, ἀκόμη μεγαλυτέρας ἀνομίας, τὰς ὁποίας διαπράττουν αὐτοί.

Μὲ εἰσήγαγεν εἰς τὴν εἴσοδον τῆς πύλης τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία εὑρίσκεται πρὸς βορρᾶν. Καὶ ἰδού, ἐκεῖ ἦσαν γυναῖκες, ποὺ ἐκάθηντο καὶ ἐθρηνοῦσαν τὸν θάνατον τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ Θαμμούζ.

Μὲ ὡδήγησε δὲ μέσα ἀπὸ τὴν αὐλὴν καὶ μὲ ἔφερεν εἰς τὰ πρόθυρα τῆς ἐξωτερικῆς πύλης τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία ἔβλεπε πρὸς τὸν βορρᾶν. Καὶ βλέπω ἐκεῖ ἐμπρός μου καθισμένας γυναῖκας νὰ θρηνοῦν τὸν θεὸν τῶν εἰδωλολατρῶν Θαμμούζ.

Καὶ εἶπε πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος· «υἱὲ ἀνθρώπου εἶδες; Θὰ ἴδῃς ὅμως ἔργα ἀνθρώπων χειρότερα ἀπὸ αὐτά».

Μοῦ εἶπε δὲ πάλιν ὁ Κύριος: Ἄνθρωπε, εἶδες τί κάμνουν; Θὰ ἰδῇς ὅμως καὶ ἄλλα βδελυρὰ ἔργα των, πολὺ χειρότερα ἀπὸ αὐτά.

Μὲ ἔφερε κατόπιν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ ἰδοὺ εἰς τὰ πρόθυρα τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, ἀνάμεσα ἀπὸ τὴν στοὰν τοῦ νάρθηκος τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ θυσιαστηρίου, ἦσαν εἴκοσι περίπου ἄνδρες μὲ τὰ ὀπίσθιά των γυρισμένα πρὸς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, μὲ τὰ πρόσωπά των δὲ ἐστραμμένα πρὸς τὴν ἀντίθετον διεύθυνσιν, πρὸς ἀνατολάς. Αὐτοὶ προσκυνοῦσαν τὸν ἥλιον.

Μὲ ἔφερε δὲ μέσα εἰς τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου, καὶ ἐκεῖ, μεταξὺ τῶν προπυλαίων τοῦ Ναοῦ καὶ τοῦ Θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ἀντίκρυσα εἴκοσι περίπου ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν στραμμένα τὰ νῶτα τῶν πρὸς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὰ πρόσωπά των ἀπέναντι πρὸς ἀνατολάς. Ὅλοι αὐτοὶ εἶδα ὅτι ἐπροσκυνοῦσαν ῶς θέον τὸν ἥλιον.

Ὁ Κύριος μοῦ εἶπε τότε· «εἶδες, υἱὲ ἀνθρώπου; Μήπως εἶναι μικρὸν καὶ ἀσήμαντον διὰ τὸν λαὸν τὸν Ἰουδαϊκόν, νὰ διαπράττουν τὰς παρανομίας αὐτάς, τὰς ὁποίας πράττουν ἐδῶ; Διότι αὐτοὶ ἐγέμισαν τὴν χώραν ἀπὸ παρανομίας. Καὶ ἰδοὺ φαίνονται, ὡς ἐὰν ἐμπαίζουν ἐμὲ τὸν Θεόν των καὶ τὰς ἐντολάς μου.

Καὶ εἶπε πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος: Τὰ εἶδες, ἄνθρωπε, ὅλα αὐτά; Μήπως εἶναι μικρὸν καὶ ἀσήμαντον πρᾶγμα νὰ κάμνονν οἱ Ἰουδαῖοι τὰς ἀνομίας αὐτάς, τὰς ὁποίας διέπραξαν αὐτοὶ ἐδῶ εἰς τὸν ἅγιον Ναόν μου; Δὲν εἶναι μικρόν, διότι ἐγέμισαν τὴν χώραν μὲ ἀνομίας καὶ ἀσεβείας καὶ ἐνεργοῦν ὡσὰν νὰ μυκτηρίζουν καὶ νὰ ἐμπαἰζουν Ἐμὲ καὶ τὸν Νόμον μου.

Διὰ τοῦτο ἐγὼ θὰ πράξω ἀπέναντι αὐτῶν σύμφωνα μὲ τὸν δίκαιον θυμόν μου. Δὲν θὰ τοὺς λυπηθῇ τὸ μάτι μου διὰ τὴν συμφοράν των, οὔτε καὶ θὰ τοὺς σπλαγχνισθῶ».

Θὰ ἐνεργήσω λοιπὸν καὶ Ἐγὼ ἀναλόγως. Θὰ τοὺς φερθῶ μὲ θυμόν. Δὲν θὰ τοὺς λυπηθῇ ὁ ὀφθαλμός μου, οὔτε θὰ τοὺς εὐσπλαγχνισθῶ.

Ὁ Κύριος ἔκραξε μὲ φωνὴν μεγάλην εἰς τὰ αὐτιά μου καὶ εἶπεν· «ἔφθασεν ἡ ὥρα τῆς τιμωρίας ἐναντίον τῆς πόλεως». Καθένας ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς εἶχεν εἰς τὰ χέρια του τὰ ὄργανα τοῦ ὀλέθρου τῆς πόλεως.

Καὶ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν ὁ Κύριος καὶ μοῦ εἶπεν: Ἔφθασε πλέον ἡ ὥρα τῆς τιμωρίας τῆς ἀσεβοῦς πόλεως. Καθένας δὲ ἀπὸ τοὺς ἐκτελεστὰς τῆς ἐντολῆς τοῦ Κυρίου περὶ τιμωρίας τῶν εἰδωλολατρῶν Ἰουδαίων εἶχε πλέον εἰς τὸ χέρι του τὰ ὄργανα τῆς τιμωρίας.

Καὶ ἰδοὺ ἓξ ἄνδρες ἤρχοντο ἀπὸ τὴν ἄνω πύλην, ἡ ὁποία ἔβλεπε πρὸς βορρᾶν, καὶ εἰς τὰ χέρια τοῦ καθενὸς ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρχε πέλεκυς. Ἀνάμεσα εἰς αὐτοὺς ἦτο καὶ ἕνας ἄλλος ἀνήρ, ὁ ὁποῖος ἐφοροῦσε μακρὸν χιτῶνα, ποὺ ἔφθανεν ἕως εἰς τὰ πόδια του. Καὶ γύρω ἀπὸ τὴν μέσην του ζώνην στολισμένην μέ σαπφείρους. Αὐτοὶ εἰσῆλθαν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν καὶ ἐσταμάτησαν πλησίον τοῦ χαλκίνου θυσιαστηρίου.

Βλέπω λοιπὸν νὰ ἔρχωνται ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς ὑψηλῆς, βορείας πύλης τοῦ Ναοῦ, καὶ ἰδού, ἕξι ἄνδρες· ἐκρατοῦσε δὲ καθένας των εἰς τὸ χέρι του ἕνα πέλεκυν. Εἰς τὸ μέσον τῶν ἕξι αὐτῶν ἀνδρῶν ἦτο ἕνας ἄλλος ἄνδρας, ὁ ὁποῖος ἐφοροῦσε χιτῶνα ποὺ ἔφθανεν ἕως τὰ πέλματα τῶν ποδῶν του καὶ εἰς τὴν μέσην του εἶχε ζώνην ἀπὸ σάπφειρον. Οἱ ἑπτὰ αὐτοὶ ἄνδρες ἐμβῆκαν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ καὶ ἐστάθησαν δίπλα εἰς τὸ χάλκινον Θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων.

Ἡ ἔνδοξος λάμψις τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ εὑρίσκετο ἐπάνω εἰς τὰ Χερουβίμ, ἔφυγεν ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἦλθεν εἰς τὸ κατώφλιον τοῦ ναοῦ. Ὁ Κύριος ἐκάλεσε τὸν ἄνδρα, ὁ ὁποῖος ἐφοροῦσε τὸν ποδήρη χιτῶνα καὶ ἔφερε γύρω ἀπὸ τὴν μέσην του τὴν πολύτιμον ζώνην,

Τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἡ ἀστραπτερή «δόξα» τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ἀνυψώθη ἀπὸ τὸ ἅρμα τῶν Χερουβίμ, ὅπου εὑρίσκετο, καὶ ἐστάθη ἐπάνω ἀπὸ τὴν αὐλήν του Ναοῦ. Ἐκάλεσε δὲ τὸν ἄνδρα ποὺ ἐφοροῦσε τὸν ποδήρη χιτῶνα καὶ εἶχε τὴν ζώνην εἰς τὴν μέσην του.

καὶ τοῦ εἶπε· «πέρασε διὰ μέσου τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ θέσε σημεῖον εἰς τὰ μέτωπα τῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι στενάζουν καὶ κραυγάζουν μὲ ψυχικὴν ὀδύνην, δι’ ὅλας τὰς παρανομίας, ποὺ διαπράττονται μέσα εἰς τὴν πόλιν».

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς αὐτόν: Πέρασε μέσα ἀπὸ ὅλην τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ βάλε τὸ «σημεῖον» εἰς τὰ μέτωπα τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι στενάζουν πολὺ καὶ πονεῖ ὑπερβολικὰ ἡ ψυχή των δι’ ὅλας τὰς ἀνομίας καὶ ἀσεβείας ποὺ γίνονται μέσα εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς τοὺς ἄλλους ἓξ καὶ ἐγὼ ἤκουον τὰ λεγόμενά του· «Πηγαίνετε ὀπίσω ἀπὸ τὸν ἄνδρα αὐτὸν εἰς τὴν πόλιν καὶ φονεύετε. Ἂς μὴ λυπηθοῦν τὰ μάτια σας καὶ ἃς μὴ σπλαγχνισθῆτε τοὺς Ἰσραηλίτας διὰ τὸν ὄλεθρόν των.

Εἰς δὲ τοὺς ἄλλους ἕξι εἶπε τὰ ἑξῆς, τὰ ὁποῖα ἤκουα καὶ ἐγώ: Νὰ προχωρῆτε πίσω ἀπὸ τὸν ἄνδρα μὲ τὸν ποδήρη χιτῶνα εἰς ὅλην τὴν πόλιν καὶ νὰ θανατώνετε, χωρὶς νὰ λυποῦνται οἱ ὀφθαλμοί σας καὶ χωρὶς νὰ εὐσπλαγχνίζεσθε κανένα.

Γέροντας, νέους, παρθένους, νήπια καὶ γυναῖκας, φονεύσατέ τους· παραδώσατέ τους εἰς ὄλεθρον καὶ ἐξαφανισμόν. Ὅλους ὅμως ἐκείνους ποὺ ἔχουν τὸ σημεῖον εἰς τὰ μέτωπά των, μὴ τοὺς ἐγγίσετε. Θὰ κάμετε ἀρχὴν τῆς σφαγῆς καὶ τοῦ ὀλέθρου ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εὑρίσκονται μέσα εἰς τὸν ναόν». Οἱ ἓξ ἐκεῖνοι ἄνδρες ἤρχισαν νὰ φονεύουν καὶ νὰ ἐξολοθρεύουν τοὺς ἀσεβεῖς γέροντας, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο μέσα εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου.

Γέροντα καὶ νέον, παρθένον κόρην καὶ νήπια καὶ γυναῖκας, ὅλους ἀδιακρίτως νὰ τοὺς θανατώνετε, ὥστε νὰ ἐξοντωθοῦν τελείως. Δὲν θὰ ἐγγίσετε ὅμως αὐτούς, εἰς τοὺς ὁποίους θὰ ὑπάρχῃ τὸ «σημεῖον». Θὰ ἀρχίσετε δὲ τὴν ἐξόντωσιν ἀπὸ τοὺς ἁγίους χώρους, τοὺς ἀφιερωμένους εἰς τὴν λατρείαν μου. Καὶ πράγματι ἄρχισαν ἀμέσως οἱ ἕξι ἄνδρες νὰ ἐξοντώνουν τοὺς προκρίτους ἄνδρας τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς τὸν Ναὸν καὶ ἐλάτρευαν τὰ εἴδωλα.

Ὁ Κύριος εἶπεν ἀκόμη πρὸς τοὺς ἄνδρας ἐκείνους· «βεβηλώσατε τὸν ναὸν μὲ τὰ πτώματα τῶν σφαγιασθέντων. Ἐξερχόμενοι δὲ ἀπὸ τὸν ναὸν πρὸς τὴν πόλιν γεμίσατε τοὺς δρόμους ἀπὸ νεκρούς, φονεύσατε τοὺς ἀσεβεῖς ἀνθρώπους».

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐκτελεστὰς τῆς ἀποφάσεώς Του: Μὴ σκεφθῆτε τίποτε, μολύνατε μὲ τὰ πτώματα τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν Ἰουδαίων τὸν Ναόν μου καὶ γεμίσατε τοὺς δρόμους μὲ νεκρούς, καθὼς θὰ βγῆτε ἀπὸ τὸν Ναὸν καὶ θὰ θανατώνετε τοὺς ἐνόχους.

Ὅταν ἐκεῖνοι ἤρχισαν τὴν σφαγὴν ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦ ναοῦ, ἐγὼ ἔπεσα μὲ τὸ πρόσωπόν μου κάτω εἰς τὸ ἔδαφος καὶ μὲ φωνὴν μεγάλην ἐβόησα καὶ εἶπα· «ἀλλοίμονον, Κύριε! Σύ, λοιπόν, ἐξολοθρεύεις τώρα τοὺς ἐναπομείναντας ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας; Καὶ ἀφήνεις νὰ ξεχυθῇ ὁ δίκαιος θυμός σου ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ;»

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἐθανάτωναν τοὺς Ἰουδαίους, ἔπεσα ἐγὼ μὲ τὸ πρόσωπόν μου κατὰ γῆς καὶ ἐφώναξα δυνατὰ καὶ εἶπα: Ἀλλοίμονον, Κύριε, θὰ ἑξαφανίσῃς Σὺ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἀπέμειναν ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, τώρα ποὺ ξεχύνεις τὸν θυμόν σου ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ;

Ὁ Κύριος μοῦ εἰπε· «αἱ ἁμαρτίαι τοῦ ἰσραηλιτικοῦ καὶ τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ ἔχουν πλέον πληθυνθῆ πάρα πολύ. Ἡ περιοχὴ τῆς Ἰουδαίας ἐγέμισεν ἀπὸ πλήθη ξένων λαῶν, ἡ δὲ πόλις Ἱερουσαλὴμ εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀδικίας καὶ ἀκαθαρσίας. Ἔγιναν αὐτά, διότι εἶπαν: Ὁ Κύριος ἔχει ἐγκαταλείψει τὴν γῆν του, δὲν ἐπιβλέπει πλέον εἰς ἡμᾶς ὁ Κύριος.

Καὶ μοῦ εἶπεν ὁ Κύριος: Ἡ ἀσέβεια καὶ ἀδικία τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τῶν Ἰουδαίων εἶναι πολύ - πολὺ μεγάλη· ἔχει ὑπερβῆ κάθε ὅριον, διότι ἐγέμισεν ἡ χώρα ἀπὸ εἰδωλολατρικοὺς λαούς, ποὺ λατρεύουν ψευδεῖς θεούς, καὶ ἡ ἁγία πόλις Σιὼν ἐγέμισεν ἀπὸ ἀδικίας, ἀσεβείας καὶ ἀκαθαρσίας. Ἀσέβησαν τόσον πολύ, διότι εἶπαν: Ἐγκατέλειψεν ὁ Κύριος τὴν γῆν, δὲν μᾶς βλέπει καὶ δὲν ἀσχολεῖται μαζί μας ὁ Κύριος.

Διὰ τὰς πολλὰς καὶ μεγάλας ἁμαρτίας των δὲν θὰ τοὺς λυπηθῇ ὁ ὀφθαλμός μου, δὲν θὰ τοὺς εὐσπλαγχνισθῶ. Τοὺς δρόμους τῆς παρανόμου καὶ ἀσεβοῦς ζωῆς των, θὰ στρέψω καὶ θὰ ἐπιρρίψω εἰς τὰς κεφαλάς των».

Δὲν θὰ τοὺς λυπηθῶ λοιπόν, οὔτε θὰ τοὺς εὐσπλαγχνισθῶ! Θὰ ρίψω ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια των τὰς συνεπείας τῆς ἀσεβοῦς συμπεριφορᾶς των.

Καὶ ἰδού, ὁ ἀνὴρ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐφοροῦσε τὸν μακρὸν ἕως εἰς τὰ πόδια χιτῶνα του καὶ εἶχε ζωσμένην τὴν ὀσφύν του μὲ τὴν ζώνην, ἐπανῆλθε καὶ εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· «ἔκαμα ὅπως μὲ διέταξες».

Ἐνῷ δὲ ἔλεγεν αὐτὰ ὁ Κύριος, ἐμφανίζεται ὁ ἄνδρας ποὺ ἐφοροῦσε τὸν ποδήρη χιτῶνα καὶ εἶχε ζωσμένην τὴν μέσην του μὲ ζώνην, καὶ ὡμίλησε καὶ εἶπεν εἰς τὸν Κύριον: Ἔκαμα ὅπως ἀκριβῶς μὲ διέταξες, ἐφήρμοσα πλήρως τὴν ἐντολήν σου.

Ἰδού, ἐπάνω εἰς τὸν θόλον, ποὺ ὑπῆρχεν ὑπεράνω ἀπὸ τὰς κεφαλὰς τῶν Χερουβίμ, εἶδα κάτι, ποὺ ὠμοίαζε μὲ θρόνον κατεσκευααμένον ἀπὸ πολύτιμον λίθον σαπφείρου.

Τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἔστρεψα τὸ βλέμμα μου πρὸς τὸ ἅρμα τῶν Χερουβὶμ καὶ βλέπω νὰ ὑπάρχῃ εἰς τὸν «οὐρανόν», ποὺ ἦτο ἐπάνω ἀπὸ τὰς κεφαλὰς τῶν Χερουβὶμ ὡς ἐξέδρα, ἕνα ὁμοίωμα θρόνου κατεσκευασμένου ἀπὸ τὸν πολύτιμον λίθον σάπφειρον. Ὁ θρόνος αὐτὸς ἦτο στερεωμένος ἐπάνω εἰς τὰ Χερυυβίμ.

Ὁ Κύριος εἶπεν εἰς τὸν ἄνδρα, ὁ ὁποῖος ἐφοροῦσε τὸν ποδήρη χιτῶνα. «Εἴσελθε ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς τροχούς, ποὺ εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ τὰ Χερουβίμ. Γέμισε τὰς παλάμας σου ἀπὸ τοὺς ἀναμμένους ἄνθρακας, ποὺ εὑρίσκονται ἀνάμεσα τῶν Χερουβὶμ καὶ σκόρπισέ τους εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ». Ἐκεῖνος ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια μου εἰσῆλθεν, ὅπου ὁ Θεὸς τὸν διέταξε.

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς τὸν ἄνδρα, ὁ ὁποῖος ἐφοροῦσε τὴν στολήν (τὸν ποδήρη χιτῶνα) καὶ εἶχεν ἀναφέρει προηγουμένως τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἀποστολῆς του: Πήγαινε μέσα εἰς τὸ ἅρμα, εἰς τὸ μέσον ἀκριβῶς τῶν τροχῶν, ποὺ εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ τὰ Χερουβίμ, καὶ γέμισε τὶς χοῦφτες σου μὲ ἀναμμένα κάρβουνα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὑπάρχουν ἀνάμεσα εἰς τὰ Χερουβὶμ καὶ διασκόρπισέ τα ἐπάνω ἀπὸ τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐπροχώρησε πράγματι ἐκεῖνος μέσα εἰς τὸ ἅρμα· τὸν εἶδα μὲ τὰ μάτια μου.

Τὰ Χερουβὶμ ἦσαν ὄρθια εἰς τὸ δεξιὸν μέρος τοῦ ναοῦ, ἡ δὲ νεφέλη τοῦ Θεοῦ ἐγέμισε τὴν ἐσωτερικὴν αὐλήν τοῦ ναοῦ.

Τὰ δὲ Χερουβίμ, ὅταν ὁ ἄνδρας ἐπῆγε πρὸς αὐτά, ἔστεκαν εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Ναοῦ, ἐνῷ ἡ νεφέλη, ποὺ ἐσυμβόλιζε τὴν θείαν παρουσίαν, εἶχε γεμίσει τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ.

Ἡ λάμψις τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἐσηκώθη ἀπὸ τὰ Χερουβίμ, ἦλθεν εἰς τὸ κατώφλιον τοῦ ναοῦ καὶ ἐγέμισε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου ἡ νεφέλη. Καὶ ἡ αὐλὴ ἀκόμη ἐγέμισεν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς δόξης τοῦ Κυρίου.

Ἡ ἀστραπτερή «δόξα» τοῦ Κυρίου, ἡ λάμψις δηλαδὴ ποὺ εὑρίσκετο ἐπάνω εἰς τὰ Χερουβίμ, ἐσηκώθη ἀπὸ τὸ ἅρμα τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ. Ἔτσι ὁ μὲν Ναὸς ἐγέμισεν ἀπὸ τὴν νεφέλην, ἡ δὲ αὐλὴ ἀπὸ τὴν λάμψιν τῆς «δόξης» τοῦ Κυρίου.

Τὸ βούϊσμα ἀπὸ τὰς πτέρυγας τῶν Χερουβὶμ ἠκούετο ἕως εἰς τὴν ἐξωτερικὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ὡσὰν φωνὴ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ὠμιλοῦσε.

Ὁ δὲ θόρυβος ποὺ ἔκαμναν τὰ πτερὰ τῶν Χερουβὶμ ἠκούετο μέχρι τὴν ἐξωτερικὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ, ὡσὰν φωνὴ ὁμιλίας τοῦ παντοκράτορος Κυρίου.

Ὅταν ὁ Κύριος ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τὸν ἄνδρα, ποὺ ἐφοροῦσε τὴν ἱερὰν ποδήρη στολήν, καὶ τοῦ εἶπε· «πάρε πῦρ ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς τροχοὺς τῶν Χερουβίμ», ὁ ἀνὴρ ἐκεῖνος ἦλθε καὶ ἐστάθη πλησίον εἰς τοὺς τροχούς.

Ὅταν λοιπὸν διέταξεν ὁ Κύριος τὸν ἄνδρα ποὺ ἐφοροῦσε τὴν ἁγίαν ἐκείνην στολὴν καὶ τοῦ εἶπε· πάρε φωτιὰ μέσα ἀπὸ τοὺς τροχούς, ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ Χερουβίμ, ἐπροχώρησε πράγματι ἐκεῖνος μέσα εἰς τὸ ἅρμα τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐστάθη δίπλα εἰς τοὺς τροχούς.

Ἕνα ἀπὸ τὰ Χερουβὶμ ἄπλωσε τὸ χέρι του εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρός, ποὺ ὑπῆρχεν ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ Χερουβίμ, ἐπῆρε καὶ ἔδωκεν εἰς τὰ χέρια τοῦ ἀνδρός, ποὺ ἐφοροῦσε τὴν ποδήρη ἱερὰν στολήν, ἐκεῖνος δὲ ἐπῆρε τὸ πῦρ καὶ ἐξῆλθε.

Ἄπλωσε τότε τὸ χέρι του κάποιο Χερουβὶμ μέσα εἰς τὴν φωτιά, ποὺ εὑρίσκετο ἀνάμεσά των, καὶ ἐπῆρε φωτιὰ καὶ τὴν ἔδωσεν εἰς τὰ χέρια τοῦ ἀνδρὸς ποὺ ἐφοροῦσε τὴν ἁγίαν στολήν. Ἐπῆρε δὲ ἐκεῖνος τὴν φωτιὰ καὶ ἐβγῆκε ἀπὸ ἐκεῖ.

Τότε δὲ ἐγὼ εἶδα τὰ Χερουβὶμ νὰ ἔχουν κάτω ἀπὸ τὰς πτέρυγάς των ὁμοιώματα ἀνθρωπίνων χειρῶν.

Ἐπρόσεξα δὲ καλύτερα τὰ Χερουβὶμ καὶ εἶδα ὅτι κάτω ἀπὸ τὰ πτερά των εἶχαν μέλη ποὺ ὡμοίαζαν μὲ ἀνθρώπινα χέρια.

Παρετήρησα καὶ εἶδα τέσσαρας τροχοὺς πλησίον τῶν Χερουβίμ, ἕνας τροχὸς κοντὰ εἰς τὸ κάθε Χερουβίμ. Ἡ θέα τῶν τροχῶν αὐτῶν ἐφαίνετο ὡσὰν πολύτιμος λίθος τοῦ ἄνθρακος (διαμάντι).

Εἶδα ἐπίσης ὅτι ὑπῆρχαν καὶ τέσσαρες τροχοί, ποὺ ἔστεκαν δίπλα εἰς τὰ Χερουβίμ, ἕνας τροχὸς δίπλα εἰς κάθε Χερουβίμ. Ἡ ἐπιφάνεια τῶν τροχῶν ἐφαίνετο καὶ ἔλαμπεν ὅπως ὁ πολύτιμος λίθος ἄνθραξ.

Τὸ σχῆμα των ἦτο τὸ αὐτὸ καὶ εἰς τοὺς τέσσαρας τροχούς. Ἦτο δὲ τέτοιο, ὥστε ἐφαίνετο, ὅτι ὁ ἔνας τροχὸς ὑπῆρχεν ἐντὸς τοῦ ἄλλου τροχοῦ.

Οἱ τροχοὶ ἐφαίνοντο ὅτι ἦσαν ὅμοιοι καὶ οἱ τέσσαρες, καὶ ἔδιναν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὁ ἕνας τροχὸς εὑρίσκετο μέσα εἰς τὸν ἄλλον τροχόν.

Ὅταν τὰ Χερουβὶμ ἐπροχωροῦσαν καὶ ἐπορεύοντο πρὸς τὰς τέσσαρας διευθύνσεις, δὲν ἐστρέφοντο πρὸς μίαν ἑκάστην διεύθυνσιν. Ἐκινοῦντο πρὸς οἰανδήποτε κατεύθυνσιν, χωρὶς νὰ στρέφουν τὰ πρόσωπά των κατὰ τὴν κίνησιν τῆς κατευθύνσεως αὐτῆς.

Ὅταν ἐπροχωροῦσαν τὰ Χερουβίμ, κατηυθύνοντο πρὸς τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος καὶ δὲν ἔστρεφαν καθόλου, καθὼς ἐπροχωροῦσαν. Ἐκεῖ ὅπου ἐστόχευεν ἐξ ἀρχῆς ἡ κεφαλὴ ἡ μία ἐπροχωροῦσαν, καὶ δὲν ἔστρεφαν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ κατὰ τὴν πορείαν των.

Τὰ πλευρά των, τὰ χέρια των, αἱ πτέρυγές των καὶ οἱ τροχοὶ ἦσαν γεμάτα ὁλόγυρα ἀπὸ ὀφθαλμούς. Καὶ τὰ τέσσαρα εἶχαν τοὺς τροχούς των.

Τὰ Χερουβὶμ ἦσαν γεμᾶτα μὲ μάτια, καὶ τὰ νῶτα καὶ τὰ χέρια καὶ τὰ πτερά των ἦσαν γεμᾶτα μάτια. Γεμᾶτοι μὲ μάτια ἦσαν καὶ οἱ τροχοὶ ὁλόγυρα, καὶ οἱ τέσσαρες τροχοί.

Ἤκουα δὲ ἐγὼ μίαν φωνήν, νὰ ὀνομάζῃ τοῦ τροχοὺς τούτους Γελγέλ, δηλαδὴ ταχεῖς.

Ἄκουα δὲ καὶ τὴν ὀνομασίαν ποὺ ἐδόθη εἰς τοὺς τροχοὺς καὶ ἡ ὁποία ἦτο Γελγέλ (= ἀνεμοστρόβιλος).

Τέσσαρα πρόσωπα εἶχε τὸ κάθε Χερουβίμ. Τὸ πρόσωπον τὸ πρῶτον ἦτο πρόσωπον βοός, τὸ πρόσωπον τοῦ δευτέρου ἦτο πρόσωπον ἀνθρώπου καὶ τὸ τρίτον ἦτο πρόσωπον λέοντος. Τὸ δὲ τέταρτον ἦτο πρόσωπον ἀετοῦ.

Κάθε Χερουβὶμ εἶχε τέσσερα πρόσωπα. Τὸ πρόσωπον τοῦ ἑνὸς εἶχεν ὄψιν Χερούβ (μόσχου), τὸ πρόσωπον τοῦ δευτέρου εἶχεν ὄψιν ἀνθρώπου, τὸ τρίτον εἶχεν ὄψιν λέοντος καὶ τὸ τέταρτον ὄψιν ἀετοῦ.

Τὰ Χερουβὶμ ὑψώθησαν. Αὐτὸ τὸ ἀνθρώπινον ὁμοίωμα, ποὺ εἶδα, ἦτο ἐκεῖνο, ποὺ εἶχα ἴδει πλησίον τοῦ ποταμοῦ Χοβάρ.

Καὶ ὑψώθηκαν ἐκείνην τὴν στιγμὴν τὰ Χερουβίμ. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐκπληκτικὸν καὶ παράδοξον ζῶον, ποὺ εἶδα τότε εἰς τὸν ποταμὸν Χοβάρ, εἰς τὸ ὁμοίωμα ἐκεῖνο τοῦ ἅρματος.

Καθ’ ὃν χρόνον τὰ Χερουβὶμ ἐπορεύοντο, συνεπορεύοντο μαζῆ των καὶ οἱ τροχοί, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο πλησίον των. Ὅταν τὰ Χερουβὶμ ἤπλωναν τὰς πτέρυγάς των, διὰ νὰ πετάξουν ἐπάνω ἀπὸ τὴν γῆν, δὲν ἔμεναν οἱ τροχοὶ εἰς τὴν γῆν, ἀλλὰ τοὺς ἀκολουθοῦσαν.

Καθὼς δὲ ἐπροχωροῦσαν τὰ Χερουβίμ, ἐπροχωροῦσαν μαζί των καὶ οἱ τροχοί, ποὺ ἦσαν δίπλα των. Ὅταν δὲ ἅπλωναν τὰ Χερουβὶμ τὰ πτερά των καὶ ὑψώνοντο ἀπὸ τὴν γῆν, δὲν ἐπέστρεφαν εἰς τὴν γῆν οἱ τροχοί, ἀλλ’ ἀκολουθοῦσαν εἰς τὰ ὕψη τὰ Χερουβίμ.

Ὅταν τὰ Χερουβὶμ ἐστέκοντο ἀκίνητα, καὶ οἱ τροχοὶ δὲν ἐκινοῦντο. Ὅταν ἐπετοῦσαν ἐπάνω ἀπὸ τὴν γῆν ἐπετοῦσαν καὶ οἱ τροχοὶ μαζῆ των, διότι καὶ εἰς αὐτοὺς ὑπῆρχε πνεῦμα ζωῆς, ἦσαν ζῶσαι πνευματικαὶ ὑπάρξεις.

Ὅταν ἔστεκαν τὰ Χερουβίμ, ἔστεκαν καὶ οἱ τροχοί· ὅταν ὑψώνοντο πρὸς τὸν οὐρανόν, ὑψώνοντο καὶ αὐτοὶ μαζί των, διότι καὶ οἱ τροχοὶ εἶχαν πνεῦμα ζωῆς μέσα των.

Ἐβγῆκε τότε ἡ μεγάλη ἐκείνη θεία λάμψις τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἐκάθισεν ἐπάνω εἰς τὰ Χερουβίμ.

Ἡ δὲ «δόξα» τοῦ Κυρίου ἐβγῆκε ἀπὸ τὸν Ναὸν καὶ ἐκάθησεν ἐπάνω εἰς τὸ ἅρμα τῶν Χερουβίμ.

Ἥπλωσαν τότε τὰς πτέρυγάς των τὰ Χερουβίμ, ἀνέβησαν ἐπάνω εἰς τὸν ἀέρα καὶ ἐβγῆκαν ἐνώπιόν μου ἀπὸ τὸν ἱερὸν ναόν. Οἱ τροχοὶ εὑρίσκοντο πλησίον των. Ἦλθαν καὶ ἐστάθησαν εἰς τὴν εἴσοδον τῆς ἀπέναντι πύλης τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ ἡ λάμψις τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εὑρίσκετο ἐπάνω ἀπὸ αὐτά.

Μόλις ἐκάθησεν ἡ «δόξα» εἰς τὰ Χερουβίμ, ἅπλωσαν αὐτὰ τὰ πτερά των καὶ ὑψώθηκαν ἀπὸ τὴν γῆν. Τὰ εἶδα μὲ τὰ μάτια μου, καθὼς ἔφευγαν. Ὑψώθηκαν δὲ μαζί των καὶ οἱ τροχοί. Ἐστάθηκαν δὲ εἰς τὰ πρόθυρα τῆς ἐξωτερικῆς πύλης, ποὺ ἦτο ἀπέναντι τῆς ἐσωτερικῆς, ἡ δὲ «δόξα» τὸν Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ εὑρίσκετο ἐπάνω εἰς αὐτά, εἰς τὸ ἄνω μέρος τοῦ ἅρματος τῶν Χερουβίμ.

Αὐτὸ ἦτο τὸ ζῶν ὄν, ποὺ ἐγὼ εἶδα κάτω ἀπὸ τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ πλησίον τοῦ ποταμοῦ Χοδάρ. Ἐκατάλαβα ὅτι αὐτὰ εἶναι τὰ Χερουβίμ.

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐκπληκτικὸν καὶ παράδοξον ζῶον, ποὺ εἶδα κάτω ἀπὸ τὸν θρόνον τὸν Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὸ ὁμοίωμα τοῦ ἅρματος, ποὺ μοῦ ἐνεφανίσθη δίπλα εἰς τὸν ποταμὸν Χοβάρ, καὶ ἀνεγνώρισα ὅτι τὰ ὄντα ἐκεῖνα ἦσαν τὰ Χερουβίμ.

Τέσσαρα πρόσωπα ὑπῆρχαν εἰς κάθε Χερουβὶμ καὶ ὀκτὼ πτέρυγες εἰς τὸ καθένα ἀπὸ αὐτά. Κάτω ἀπὸ τὰς πτέρυγάς των ὑπῆρχαν κάτι, ποὺ ὠμοίαζαν μὲ χέρια ἀνθρώπων.

Εἶχαν τέσσερα πρόσωπα τὸ καθένα, καὶ εἶχε καθένα τῶν ὀκτὼ πτερά. Κάτω δὲ ἀπὸ τὰ πτερά των εἶχαν μέλη ποὺ ἐφαίνοντο ὡσὰν ἀνθρώπινα χέρια.

Τὰ πρόσωπα τῶν τεσσάρων αὐτῶν Χερουβίμ, ἦσαν ὅμοια μὲ τὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα εἶδον κάτω ἀπὸ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ πλησίον τοῦ ποταμοῦ Χοβάρ. Τὰ Χερουβὶμ μὲ τὰ τέσσερα πρόσωπα τὸ καθένα, ὅπου καὶ ἂν κατηυθύνοντο, ἐπορεύοντο κατὰ μέτωπον.

Τὰ πρόσωπά των ἦσαν ὅμοια μὲ ἐκεῖνα τὰ πρόσωπα ποὺ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴν «δόξαν» τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὸν ποταμὸν Χοβάρ. Καθένα ἀπὸ τὰ Χερουβὶμ αὐτὰ ἐβάδιζε κατ’ εὐθεῖαν ἐμπρός του, ἀναλόγως πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τοῦ προσώπου του.

Μὲ ἐσήκωσε Πνεῦμα Κυρίου καὶ μὲ ἔφερεν εἰς τὴν πύλην τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου τὴν ἀπέναντι, ἡ ὁποία ἔβλεπε πρὸς ἀνατολάς. Ἰδού, εἰς τὴν εἰσοδον τῆς πύλης ἦσαν περίπου εἴκοσι πέντε ἄνδρες καὶ ἐν μέσῳ αὐτῶν εἶδον τὸν Ἰεζονίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἔζερ καὶ Φαλτίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Βαναίου, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄρχοντες τοῦ λαοῦ.

Μετὰ ταῦτα μὲ ἀνύψωσε τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου καὶ μὲ ἔφερε νοερῶς εἰς τὴν ἐξωτερικὴν πύλην τῆς αὐλῆς τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔβλεπε πρὸς ἀνατολάς· καὶ βλέπω ἐκεῖ, εἰς τὰ πρόθυρα τῆς πύλης, εἴκοσι πέντε περίπου ἄνδρας, μεταξὺ τῶν ὁποίων διέκρινα τὸν Ἰεζονίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἔζερ, καὶ τὸν Φαλτίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Βαναίου, ποὺ ἦσαν ἄρχοντες τοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων.

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς ἐμέ· «υἱὲ ἀνθρώπου, αὐτοὶ εἶναι οἱ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι διαλογίζονται τὸ κακόν. Σκέπτονται καὶ διαδίδουν κακὰς καὶ ὀλοθρίας συμβουλὰς εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν.

Μοῦ εἶπε δὲ ὁ Κύριος: Ἄνθρωπε, αὐτοὶ εἶναι οἱ ἄνδρες ποὺ σκέπτονται καὶ σχεδιάζουν μάταια καὶ ἀποφασίζουν καὶ δίδουν πονηρὰς καὶ καταστρεπτικὰς συμβουλὰς εἰς τὴν πόλιν αὐτήν.

Αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι λέγουν: Μόλις πρὸ ὀλίγου δὲν ἀνοικοδομήθησαν στερεαὶ αἱ οἰκίαι μας; Ἔτσι ἡ πόλις αὐτὴ εἶναι ὁ νεοκατασκευασθεὶς λέβης, ἡμεῖς δὲ τὰ κρέατα· εἴμεθα, λοιπόν, ἀσφαλεῖς.

Λέγουν δηλαδὴ τὰ ἑξῆς: «Δὲν ἐκτίσαμεν τὰς οἰκίας μας μόλις πρὸ ὀλίγου; Εἶναι ἑπομένως στερεαὶ καὶ δὲν διατρέχουν κανένα κίνδυνον! Ἡ πόλις μας εἶναι ὁ λέβης, καὶ ἡμεῖς ὡς ἄλλα κρέατα εἴμεθα ἀσφαλεῖς μέσα εἰς αὐτόν».

Διὰ τοῦτο σὺ προφήτευσε ἐναντίον των. Προφήτευσε, υἱὲ ἀνθρώπου».

Διὰ τοῦτο προφήτευσε ἐναντίον των, προφήτευσε, ἄνθρωπε!

Ἔπεσε τότε ἐπάνω εἰς ἐμὲ Πνεῦμα Κυρίου καὶ μοῦ εἶπε· «λέγε· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος. Ἔτσι, λοιπόν, ὁμιλήσατε καὶ αὐτὰ εἴπατε σεῖς οἱ Ἰσραηλῖται. Τὰς σκέψεις τοῦ πνεύματός σας ἐγὼ τὰς γνωρίζω ἀκριβῶς.

Καὶ ἦλθε πράγματι ἐπάνω μου τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου καὶ μοῦ εἶπε: Νὰ εἴπῃς τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Αὐτὰ εἴπατε σεῖς, οἱ ἀπάγονοι τοῦ Ἰσραήλ! Γνωρίζω τί εἴπατε, διότι γνωρίζω πολὺ καλὰ καὶ τοὺς συλλογισμοὺς τῆς διανοίας σας.

Ἐγίνατε ἀφορμὴ νὰ πληθυνθοῦν οἱ ἐχθροί σας μέσα εἰς τὴν πόλιν. Ἐγέμισαν οἱ δρόμοι τῆς πόλεως ἀπὸ φονευμένους καὶ βαρέως τραυματισμένους ἀνθρώπους.

Μὲ τὰς ἀσεβείας σας ἐπολλαπλασιάσατε τοὺς νεκρούς σας εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν καὶ ἐγεμίσατε μὲ πληγωμένους τοὺς δρόμους της.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Οἱ νεκροί σας, τοὺς ὁποίους σεῖς ἐθέσατε μέσα εἰς τὴν πόλιν, αὐτοὶ εἶναι τὰ κρέατα, ποὺ θὰ μείνουν εἰς αὐτήν, εἰς τὸν λέβητα. Ὅσον δὲ διὰ σᾶς, οἱ ὁποῖοι λέγετε ὅτι θὰ μείνετε ἀσφαλεῖς εἰς τὸν λέβητα, ἐγὼ θὰ σᾶς βγάλω ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ θὰ σᾶς ὁδηγήσω εἰς αἰχμαλωσίαν.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Οἱ νεκροί σας, τοὺς ὁποίους σεῖς ἐθανατώσατε μέσα εἰς τὴν πόλιν, αὐτοὶ μόνον εἶναι τὰ κρέατα, διὰ τὰ ὁποῖα ὁμιλεῖτε ἐγωϊστικῶς, καὶ ἡ πόλις αὐτὴ εἶναι ὁ λέβης, ποὺ ἔγινε ὁ τάφος των· ἐσᾶς δὲ ὅλους θὰ σᾶς βγάλω ἀπὸ αὐτὴν τὴν πόλιν.

Φοβεῖσθε σεῖς καὶ τρέμετε τὴν ἐχθρικὴν ρομφαίαν. Ἰδοὺ ὅμως ὅτι ἐγὼ θὰ ἐπιφέρω αὐτὴν ἐναντίον σας, λέγει ὁ Κύριος.

Φοβεῖσθε τὸ ξίφος, διότι θέλετε νὰ ζῆτε ἀνενόχλητοι μὲ τὰς ἀσεβείας σας· ἀλλ’ ὅμως θὰ στείλω ξίφος θανατηφόρον ἐπάνω σας, λέγει ὁ Κύριος, αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ φοβεῖσθε, τοὺς Βαβυλωνίους.

Θὰ σᾶς βγάλω μέσα ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ θὰ σᾶς παραδώσω εἰς ξένας ἐχθρικὰς χεῖρας. Θὰ σᾶς δικάσω καὶ θὰ σᾶς καταδικάσω ἐν τῇ δικαιοσύνῃ μου.

Θὰ σᾶς βγάλω δὲ μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν πόλιν καὶ θὰ σᾶς παραδώσω εἰς τὰ χέρια ξένων, ποὺ εἶναι ἐχθροί σας, καὶ θὰ ἐκδηλώσω τὴν δικαίαν κρίσιν μου πρὸς σᾶς.

Θὰ πέσετε κάτω ἀπὸ τὴν ἐχθρικὴν ρομφαίαν. Ἐὰν δὲ καὶ μερικοὶ ἀπὸ σᾶς καταφύγουν εἰς τὰ ὄρη, διὰ νὰ σωθοῦν, ἐγὼ καὶ ἐκεῖ θὰ σᾶς κρίνῳ καὶ θὰ σᾶς καταδικάσω. Καὶ θὰ μάθετε πολὺ καλά, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος τοῦ παντός.

Θὰ κτυπηθῆτε θανασίμως μὲ ρομφαίαν καὶ θὰ σᾶς τιμωρήσω δικαίως ἐπάνω εἰς τὰ ὄρη τῆς γῆς τοῦ Ἰσραήλ, ὅπου ἐλατρεύατε τὰ εἴδωλα. Τότε θὰ ἐννοήσετε ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Ἔτσι δὲ θὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι ἡ πόλις σας Ἱερουσαλὴμ δὲν θὰ εἶναι ὡσὰν λέβης καὶ σεῖς δὲν θὰ εὑρεθῆτε ἐντὸς αὐτῆς ὡς κρέατα ἀσφαλισμένοι ἀπὸ τὸν διασκορπισμόν. Καὶ ἐπάνω ἀκόμη εἰς τὰ ὄρη τῆς περιοχῆς τοῦ Ἰσραὴλ ἐγὼ θὰ σᾶς δικάσω καὶ θὰ σᾶς καταδικάσω.

Αὐτὴ δὲ ἡ πόλις δὲν θὰ εἶναι διὰ σᾶς ὡς λέβης ἀσφαλὴς καὶ σεῖς δὲν θὰ εἶσθε μέσα εἰς αὐτὴν ὡς ἄλλα κρέατα, ποὺ δὲν διατρέχουν κίνδυνον. Θὰ σᾶς τιμωρήσω δικαίως ἐπάνω εἰς τὰ ὄρη τῆς γῆς τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ θὰ μάθετε ἔτσι ἐκ τῶν πραγμάτων ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος τοῦ κόσμου».

Καὶ θὰ γνωρίσετε πολὺ καλὰ τότε ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς τῶν πάντων.

Ὅταν δὲ ἐγὼ ἐπροφήτευον αὐτὰ ὁ Φαλτίας, ὁ υἱὸς τοῦ Βαναίου, ἀπέθανεν. Ἔπεσα τότε κατὰ γῆς μὲ τὸ πρόσωπόν μου εἰς τὸ ἔδαφος καὶ ἐβόησα μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπα· «ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον, Κύριε, θὰ ἐξολοθρεύσῃς τελείως σὺ τοὺς ἀπομείναντα Ἰσραηλίτας;»

Ἐνῷ δὲ ἐγὼ ἔλεγα αὐτὰς τὰς προφητείας, βλέπω νὰ πέφτῃ νεκρὸς ὁ Φαλτίας, ὁ υἱὸς τοῦ Βαναίου. Πέφτω ἀμέσως μὲ τὸ πρόσωπόν μου κατὰ γῆς καὶ κραυγάζω δυνατὰ καὶ λέγω: Ἀλλοίμονον! ἀλλοίμονον, Κύριε! Ἐξοντώνεις λοιπὸν ἐντελῶς ὅσους ἀπέμειναν ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας;

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε·

Καὶ ὡμίλησεν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπεν:

«υἱὲ ἀνθρώπου, οἱ ὁμοεθνεῖς σου, οἱ ἄνδρες οἱ ὁποῖοι μαζῆ μὲ σὲ ὠδηγήθησαν εἰς αἰχμαλωσίαν καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ὁ ὁποῖοι ἔχουν ὑποστῇ τὴν δικαίαν τιμωρίαν, εἶναι ἐκεῖνοι, ἐναντίον τῶν ὁποίων οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ εἶπαν: Εὑρίσκεσθε μακρὰν ἀπὸ τὸν Κύριον. Εἰς ἡμᾶς ἐδόθη ἡ γῆ τῆς Ἐπαγγελίας πρὸς κληρονομίαν.

Ἄνθρωπε, οἱ συγγενεῖς καὶ συμπατριῶται σου καὶ οἱ ἄνδρες ποὺ εἶναι συναιχμάλωτοί σου, καθὼς καὶ ὅλοι οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραὴλ πρὸ αὐτῶν ἐτιμωρήθησαν ὅπως τοὺς ἄξιζε. Πρὸς αὐτοὺς βεβαίως ὡμίλησαν ἐγωϊστικῶς οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοὺς εἶπαν: «Ἔχετε ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ ἡ γῆ τοῦ Ἰσραὴλ ἐδόθη πλέον εἰς ἡμᾶς ὡς κληρονομία μας».

Διὰ τοῦτο εἰπέ· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· θὰ ἀπωθήσω αὐτοὺς ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ αἰχμαλώτους μακρὰν τῆς πατρίδος των εἰς διάφορα ἔθνη, θὰ τοὺς διασκορπίσω εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην, ἀλλὰ θὰ εἶμαι κατὰ τὸ διάστημα τῆς αἰχμαλωσίας των ἐγὼ ἁγίασμα καὶ ναὸς καὶ θυσιαστήριόν των, εἰς τὰς χώρας, ὅπου θὰ ὁδηγηθοῦν.

Διὰ τοῦτο νὰ εἴπῃς τὰ ἑξῆς εἰς αὐτούς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἐγὼ τοὺς ἔβγαλα ἀπὸ ἐδῶ καὶ θὰ τοὺς ἀπομακρύνω ἐπὶ πλέον εἰς τὰ ἔθνη καὶ θὰ τοὺς διασκορπίσω εἰς ὅλην τὴν γῆν. Θὰ εἶμαι ὅμως δι’ αὐτοὺς μὲ τὴν παρουσίαν μου ὡς ἄλλος μικρὸς Ναὸς εἰς τὰς χώρας, εἰς τὰς ὁποίας θὰ εἰσέλθουν καὶ θὰ ἐγκατασταθοῦν:

Διὰ τοῦτο εἰπὲ καὶ τὰ ἐξῆς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον χρόνον θὰ τοὺς δεχθῶ καὶ πάλιν ἐπανερχομένους ἀπὸ τὰ διάφορα ἔθνη. Θὰ τοὺς συγκεντρώσω ἀπὸ τὰς χώρας, ὄπου τοὺς εἶχα διασπείρει καὶ θὰ δώσω εἰς αὐτοὺς πάλιν τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ.

Διὰ τοῦτο νὰ εἴπῃς τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Θὰ τοὺς ἀναλάβω μέσα ἀπὸ τὰ ἔθνη καὶ θὰ τοὺς συνάξω μέσα ἀπὸ τὰς χώρας, εἰς τὰς ὁποίας τοὺς διεσκόρπισα, καὶ θὰ τοὺς χαρίσω πάλιν τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ.

Θὰ εἰσέλθουν ἐκεῖ, θὰ βγάλουν καὶ θὰ πετάξουν ἔξω ὅλα τὰ βδελυρὰ εἴδωλα, θὰ ἀπαρνηθοῦν καὶ θὰ παύσουν πλέον ὅλας τὰς παρανομίας, τὰς ὁποίας ἄλλοτε διέπρατταν εἰς τὴν πόλιν.

Θὰ ἐγκατασταθοῦν δὲ εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ θὰ βγάλουν καὶ θὰ ἀπομακρύνουν ἀπὸ αὐτὴν ὅλα τὰ βδελυκτὰ εἴδωλά της καὶ ὅλας τὰς παρανομίας καὶ ἀσεβείας της μέσα ἀπὸ αὐτήν.

Θὰ δώσω εἰς αὐτοὺς ἄλλην καρδίαν, καὶ νέον πνεῦμα θὰ δώσω εἰς αὐτούς. Θὰ ἀποσπάσω τὴν πετρίνην καρδίαν ἀπὸ τὸ σῶμα των καὶ θὰ τοὺς δώσω καρδίαν σαρκίνην, ὑγιᾶ καὶ εὐαίσθητον,

Καὶ θὰ τοὺς δώσω ἄλλην καρδίαν καὶ νέον πνεῦμα μέσα των. Θὰ ξερριζώσω τὴν λιθίνην καρδίαν, ποὺ ὑπάρχει τώρα εἰς τὸ σῶμα των, καὶ θὰ τοὺς χαρίσω καρδίαν σαρκίνην, μαλακήν, τρυφερὰν καὶ εὐαίσθητον.

ὥστε νὰ ζοῦν καὶ νὰ πορεύωνται σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολάς μου· νὰ προσέχουν καὶ νὰ φυλάττουν τὸν Νόμον μου καὶ νὰ τηροῦν αὐτά. Ἔτσι θὰ γίνουν αὐτοὶ δι’ ἐμὲ λαός μου καὶ ἐγὼ θὰ εἶμαι εἰς αὐτοὺς Θεός των.

Μὲ τὴν νέαν καρδίαν καὶ τὸ νέον πνεῦμα μέσα των θὰ ἠμποροῦν νὰ ζοῦν συμφώνως πρὸς τὰς ἐντολάς μου, νὰ ὑπολογίζουν τοὺς νόμους μου καὶ νὰ τοὺς τηροῦν. Ἔτσι πλέον θὰ εἶναι αὐτοὶ δι’ ἐμὲ ὁ λαός μου ὁ ἀγαπητὸς καὶ Ἐγὼ δι’ αὐτοὺς ὁ Θεός των.

Ὡς πρὸς ἐκείνους, τῶν ὁποίων ἡ καρδία ἦτο προσηλωμένη εἰς τὰ εἴδωλα καὶ εἰς τὰς ἀνομίας τῶν εἰδώλων, θὰ ἐπιρρίψω εἰς τὰς κεφαλάς των τὴν εὐθύνην τῆς ἀσεβοῦς διαγωγῆς καὶ ζωῆς των, λέγει ὁ Κύριος».

Ἐκείνους ὅμως οἱ ὁποῖοι παρέδωσαν τὴν καρδίαν των εἰς τὰ βδελυκτὰ εἴδωλα καὶ εἰς τὰς παρανομίας καὶ ἀσεβείας των καὶ ἐζοῦσαν ὅπως ἐπιθυμοῦσε ἡ ἀσεβὴς καρδία των, θὰ τοὺς τιμωρήσω. Ἀπεφάσισα νὰ ρίψω ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια των τὴν τιμωρίαν διὰ τὴν ἀσεβῆ ζωήν των, λέγει ὁ μόνος Κύριος.

Τὰ Χερουβὶμ ἐξεδίπλωσαν καὶ ἤνοιξαν τὰς πτέρυγάς των καὶ οἱ τροχοὶ ἐκινοῦντο πλησίον αὐτῶν. Ἡ ἔνδοξος λάμψις τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ἦτο ἐπάνω ἀπὸ αὐτά.

Ἄπλωσαν δὲ τὰ Χερουβὶμ τὰ πτερά των καὶ ὑψώθηκαν μαζὶ μὲ τοὺς τροχούς των. Ἡ δὲ ἀστραπτερή «δόξα» τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ εὑρίσκετο ἐπάνω εἰς αὐτά, εἰς τὸ ὑψηλότερον σημεῖον τοῦ Χερουβικοῦ ἅρματος.

Ἡ δόξα αὐτὴ τοῦ Κυρίου, τὰ Χερουβίμ, ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὸ μέσον τῆς πόλεως καὶ ἐστάθησαν ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀπέναντι τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ὑψώθη ἡ «δόξα» τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ἀνεχώρησε καὶ ἐστάθη εἰς τὸ ὄρος ποὺ εὑρίσκετο ἀπέναντι ἀπὸ τὴν πόλιν, τὸ ὄρος δηλαδὴ τῶν Ἐλαιῶν.

Ἄνεμος τότε μὲ ἐπῆρε καὶ μὲ ἔφερεν εἰς τὴν γῆν τῶν Χαλδαίων, εἰς τὴν χώραν τῆς αἰχμαλωσίας, ἐν ὁράματι καὶ ἐν Πνεύματι Θεοῦ, καὶ ἔπαυσα πλέον νὰ ἀντικρύζω τὸ ὅραμα, τὸ ὁποῖον εἶδα.

Μὲ ἐπῆρε κατόπιν τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ μετέφερεν εἰς τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων, εἰς τοὺς συναιχμαλώτους μου. Τοῦτο συνέβαινεν εἰς ὅραμα καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ. Εὐθὺς ἀμέσως συνῆλθα καὶ ἔχασα τὸ ὅραμα, τὸ ὁποῖον εἶχα ἰδεῖ.

Ἀνεκοίνωσα δὲ πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους Ἰουδαίους ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου, τοὺς ὁποίους αὐτὸς μοῦ εἶχε φανερώσει.

Μετέφερα δὲ πρὸς τοὺς συναιχμαλώτους μου προεστοὺς τῶν Ἰουδαίων ὅλους τοὺς λόγους καὶ τὰς καταστάσεις ποὺ μοῦ ἀπεκάλυψεν ὁ Κύριος.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε·

Ὠμίλησε καὶ πάλιν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπεν:

«Υἱὲ ἀνθρώπου, κατοικεῖς μεταξὺ ἀνθρώπων παρανόμων καὶ ἀσεβῶν, οἱ ὁποῖοι ἐνῷ ἔχουν μάτια διὰ νὰ βλέπουν, δὲν βλέπουν καὶ ἐνῷ ἔχουν αὐτιὰ διὰ νὰ ἀκούουν, δὲν ἀκούουν, διότι εἶναι ἕνας λαὸς ἐπαναστάτης, ὁ ὁποῖος παραπικραίνει καὶ ἐξοργίζει ἐμέ, τὸν Κύριον.

Ἄνθρωπε, κατοικεῖς καὶ ζῇς διαρκῶς μέσα εἰς τὰς παρανομίας τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι, ἐνῷ ἔχουν μάτια διὰ νὰ βλέπουν, δὲν βλέπουν καὶ ἐνῷ ἔχουν αὐτιὰ διὰ νὰ ἀκούουν, δὲν ἀκούουν. Δὲν θέλουν νὰ διακρίνουν καὶ νὰ δεχθοῦν τὰ μηνύματα ποὺ τοὺς ἀποστέλλω, διότι εἶναι γενεὰ ἀσεβῇς, καὶ μὲ πικραίνουν πολὺ μὲ τὴν ζωήν των.

Σὺ δέ, υἱὲ ἀνθρώπου, ἑτοίμασε διὰ τὸν ἑαυτόν σου τὰς ἀποσκευὰς τῆς αἰχμαλωσίας σου ἐνώπιόν των κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας καὶ σὰν αἰχμάλωτος πήγαινε ἀπὸ τὸν ἕνα τόπον εἰς τὸν ἄλλον τόπον ἐνώπιόν των, διὰ νὰ ἴδουν καὶ νὰ ἐννοήσουν, ὅτι τοὺς περιμένει αἰχμαλωσία ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν των, ἐπειδὴ αὐτὸς εἶναι λαός, ὁ ὁποῖος παραπικραίνει καὶ ἐξοργίζει ἐμέ, τὸν Κύριον.

Τώρα λοιπόν, ἄνθρωπε, ἑτοίμασε ἐμπρός των κατὰ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας, διὰ νὰ σὲ βλέπουν, ὅλα, ὅσα θὰ ἔπαιρνες μαζί σου, ἐὰν σὲ ὠδηγοῦσαν εἰς αἰχμαλωσίαν. Φορτωμένος δὲ μὲ αὐτὰ τὰ ἀπαραίτητα σκεύη νὰ πηγαίνῃς ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος εἰς τὸ ἄλλο ἐμπρός των, διὰ νὰ σὲ ἰδοῦν, διότι δὲν καταλαβαίνει πλέον μὲ λόγια ὁ ἀσεβὴς καὶ ἀποστάτης αὐτὸς λαὸς ποὺ μὲ πικραίνει πολύ.

Θὰ ἑτοιμάσῃς καὶ θὰ βγάλῃς τὰς ἀποσκευὰς τῆς αἰχμαλωσίας σου κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των καὶ σὺ θὰ βγῇς ἀπὸ τὸ σπίτι σου κατὰ τὴν ἑσπέραν, ὅπως βγαίνει καθένας, ποὺ ὁδηγεῖται εἰς αἰχμαλωσίαν.

Θὰ μεταφέρῃς δὲ τὰ σκεύη σου αὐτά, τὰ ἀπολύτως ἀπαραίτητα ποὺ ἠμπορεῖ νὰ πάρῃ καὶ νὰ μεταφέρῃ μαζί του ἕνας αἰχμάλωτος, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἡμέρας ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των, διὰ νὰ λάβουν τὸ μήνυμα. Θὰ βγῇς δὲ ὁ ἴδιος τὸ βράδυ ἀπὸ τὸ σπίτι σου, ὅπως βγαίνει συνήθως κάθε αἰχμάλωτος.

Θὰ ἀνοίξῃς ἐνώπιόν των διὰ σὲ μίαν μεγάλην τρύπαν εἰς τὸν τοῖχον τῆς οἰκίας σου καὶ διὰ μέσου αὐτῆς θὰ ἐξέλθῃς μὲ τὰς ἀποσκευάς σου.

Νὰ τρυπήσῃς δηλαδὴ ἐμπρός των τὸν τοῖχον τῆς οἰκίας σου καὶ νὰ βγῇς μέσα ἀπὸ τὴν τρύπαν.

Ἐνώπιόν των θὰ ἀναλάβῃς τὸ φορτίον τῶν ἀποσκευῶν σου ἐπάνω εἰς τοὺς ὤμους καὶ θὰ φύγῃς κρυφίως. Θὰ σκεπάσῃς τὸ πρόσωπόν σου, ὥστε νὰ μὴ ἴδῃς τὴν χώραν τῆς γεννήσεώς σου. Θὰ κάμῃς ὅλα αὐτά, διότι ἐγὼ σὲ ἐδωσα ὡς σημεῖον ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ, προμήνυμα τῆς αἰχμαλωσίας, ποὺ τοὺς περιμένει».

Θὰ φορτώσῃς ἐμπρός των τὰς ἀποσκευάς σου εἰς τοὺς ὤμους σου καὶ θὰ βγῇς κρυφά. Θὰ σκεπάσῃς δὲ τὸ πρόσωπόν σου καὶ δὲν θὰ ἰδῇς τὸ χῶμα τῆς γῆς σου. Μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ κάμῃς θέλω νὰ δώσω ἕνα σημάδι, ἕνα μήνυμα εἰς τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐγὼ ἔκαμα ἀκριβῶς ὅλα, ὅσα μὲ διέταξεν ὁ Κύριος. Ἔβγαλα καὶ ἑτοίμασα τὰς ἀποσκευὰς τῆς αἰχμαλωσίας κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας. Κατὰ δὲ τὴν ἑσπέραν ἤνοιξα μίαν ὀπὴν εἰς τὸν τοῖχον τῆς οἰκίας μου καὶ ἐβγῆκα κρυφά. Ἐφόρτωσα ἐπάνω εἰς τοὺς ὤμους μου τὰς ἀποσκευὰς αὐτὰς ἐνώπιόν των.

Καὶ ἔκαμα πράγματι ἀκριβῶς καὶ λεπτομερῶς ὅλα ὅσα μὲ διέταξεν ὁ Κύριος. Ἔβγαλα σκεύη ἀπὸ τὸ σπίτι μου καὶ τὰ μετέφερα ὡς ἀποσκευὰς αἰχμαλωσίας κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἡμέρας, ἄνοιξα τὴν νύκτα τρύπαν εἰς τὸν τοῖχον τῆς οἰκίας μου καὶ ἐβγῆκα κρυφά· καὶ μὲ φορτωμένους τοὺς ὤμους μου ἐπέρασα ἐμπρός των καὶ ἔφυγα.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ τὴν πρωΐαν καὶ εἶπε·

Τὸ ἄλλο πρωῒ μοῦ ὡμίλησεν ὁ Κύριος καὶ εἶπε:

«υἱὲ ἀνθρώπου, δὲν σὲ ἠρώτησαν οἱ Ἰσραηλῖται, αὐτὸς ὁ λαὸς ποὺ συνεχῶς μὲ παραπικραίνει, τί εἶναι αὐτὰ ποὺ σὺ κάμνεις;

Δὲν σὲ ἐρώτησαν, ἄνθρωπε, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ἀσεβὴς καὶ ἀποστάτης αὐτὸς λαός, ποὺ μὲ πικραίνει πολύ, «τί εἶναι αὐτὰ ποὺ κάμνεις»;

Εἰπὲ, λοιπόν, πρὸς αὐτούς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ Κύριος εἰς τὸν μεγάλον ἀρχηγὸν καὶ πρὸς κάθε ἄλλον ἄρχοντα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν· εἰς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν ἐν μέσῳ τῆς πόλεως,

Νὰ τοὺς εἰπῇς λοιπὸν τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ μόνος Κύριος, ὁ Κύριος τῶν πάντων, διὰ τὸν ἄρχοντα καὶ βασιλέα, διὰ κάθε ἀξιωματοῦχον καὶ δι’ ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος ζῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

εἰπέ: Ἐγὼ δίδω σημεῖα καὶ σύμβολα ἐν μέσῳ τῆς πόλεως, ποὺ προαναγγέλλουν μεγάλας συμφοράς. Ὅπως δὲ μὲ τὰ σημεῖα καὶ τὰ σύμβολα αὐτὰ προανήγγειλα, ἔτσι καὶ θὰ συμβῇ εἰς αὐτούς, θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ μετοικήσουν αὐτοί. Νὰ πορευθοῦν αἰχμάλωτοι εἰς ξένην χώραν.

Νὰ τοὺς εἰπῇς ὅτι Ἐγὼ κάμνω συντόμως εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ «τέρατα καὶ σημεῖα», τρομερὰ πράγματα. Ὅπως ἔκαμα συμβολικῶς μὲ σέ, ἔτσι θὰ συμβῇ εἰς αὐτοὺς πραγματικῶς. Θὰ φύγουν ἀπὸ τὰς οἰκίας των καὶ θὰ ὁδηγηθοῦν εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν.

Καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ βασιλεύς των, μεταξὺ αὐτῶν, θὰ φορτωθῇ τὰς ἀποσκευάς του εἰς τὸν ὦμον του καὶ θὰ βγῇ κρυφίως διὰ τοῦ τοίχου. Θὰ διορύξῃ δηλαδὴ τὸν τοῖχον, διὰ νὰ βγῇ διὰ μέσου τοῦ ὀρύγματος. Θὰ σκεπάσῃ τὸ πρόσωπόν του, διὰ νὰ μὴ τὸν ἀντικρύσουν τὰ μάτια τῶν ἄλλων καὶ τὸν ἀναγνωρίσουν. Καὶ αὐτὸς δὲν θὰ ἴδῃ πλέον τὴν πατρικὴν γῆν.

Καὶ αὐτὸς ποὺ εἶναι βασιλεὺς εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν θὰ φορτώσῃ τὰς ἀποσκευάς του εἰς τοὺς ὤμους του διὰ νὰ φύγῃ· θὰ βγῇ δὲ κρυφά, ὄχι ἀπὸ πύλην, ἀλλ’ ἀπὸ τὸ τεῖχος, θὰ τρυπήσῃ τὸν τοῖχον, διὰ νὰ βγῇ ἀπὸ αὐτόν. Θὰ καλύψῃ δὲ τὸ πρόσωπόν του, διὰ νὰ μὴ τὸν ἰδῇ ἐχθρικὸν μάτι, καὶ ἔτσι δὲν θὰ ἰδῇ τὸ χῶμα τῆς γῆς του διὰ τελευταίαν φοράν.

Θὰ προσπαθήσῃ νὰ διαφύγῃ, ἀλλὰ ἐγὼ θὰ ἀπλώσω εἰς σύλληψίν του δίκτυον καὶ θὰ συλληφθῇ εἰς τὴν χώραν του. Θὰ τὸν ὁδηγήσω εἰς τὴν Βαβυλῶνα, εἰς τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων. Αὐτὴν δέ, καθὼς θὰ ἔχῃ ἐν τῷ μεταξὺ τυφλωθῆ, δὲν θὰ τὴν ἴδῃ· ἐκεῖ καὶ θὰ ἀποθάνῃ.

Ἐνῷ ὅμως θὰ προσπαθῇ νὰ φύγῃ, θὰ ἀπλώσω ἐπάνω του τὸ δίχτυ μου καὶ θὰ συληφθῇ, πρὶν ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὴν περιοχὴν τὴν ὁποίαν εἶχα ξεχωρίσει ὡς ἁγίαν καὶ ἰδικήν μου. Θὰ τὸν ὁδηγήσω δὲ εἰς τὴν Βαβυλῶνα, εἰς τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων· ἀλλὰ καὶ αὐτὴν δὲν θὰ τὴν ἰδῇ (διότι θὰ ἔχῃ τυφλωθῆ)· καὶ θὰ ἀποθάνη ἐκεῖ.

Καὶ ὅλον τὸ περιβάλλον του καὶ τοὺς βοηθούς του καὶ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὸν ὑπηρετοῦσαν, θὰ τοὺς διασπείρω πρὸς κάθε διεύθυνσιν, ὀπίσω δὲ ἀπὸ αὐτοὺς θὰ σύρω φονικὴν ρομφαίαν.

Ὅλους δὲ ἐκείνους ποὺ τὸν περιτριγύριζαν καὶ τὸν ἐβοηθοῦσαν καὶ ὅλους τοὺς συμπαραστάτας του θὰ τοὺς διασκορπίσω εἰς ὅλους τοὺς ἀνέμους. Θὰ σύρω ἀπὸ τὴν θήκην καὶ θὰ ρίψω ἐπάνω των φονικὸν μαχαίρι.

Καθὼς δὲ θὰ τοὺς διασκορπίσω ἀνάμεσα εἰς τὰ διάφορα ἔθνη καὶ θὰ τοὺς διασπείρω εἰς ξένας ἐχθρικὰς χώρας, ὅλοι αὐτοὶ θὰ μάθουν ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος.

Καὶ ὅταν τοὺς διασκορπίσω εἰς τὰ ἔθνη, θὰ μάθουν καλὰ ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων. Θὰ τοὺς διασκορπίσω ὁπωσδήποτε εἰς διαφόρους χώρας.

Ἐν τούτοις ἐγὼ θὰ ἀφήσω ἀπὸ αὐτοὺς ὀλίγους ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι θὰ διαφύγουν τὴν μάχαιραν, τὴν πεῖναν καὶ τὸν θάνατον, διὰ νὰ διηγοῦνται εἰς τὰ ἔθνη, ὅπου ὠδηγήθησαν αἰχμάλωτοι, ὅλας τὰς παρανομίας των ὡς αἰτίαν τῶν συμφορῶν των. Καὶ θὰ μάθουν, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Παντοκράτωρ Κύριος».

Θὰ ἀφήσω δὲ ἐξ αὐτῶν ζωντανοὺς ὀλιγάριθμους ἄνδρας· θὰ γλυτώσουν αὐτοὶ ἀπὸ τὸ ἐχθρικὸν μαχαίρι, ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ τὰς θανατηφόρους ἀσθενείας, διὰ νὰ διηγοῦνται εἰς τὰ ἔθνη, ὅπου θὰ φθάσουν καὶ θὰ διαμείνουν, ὅλας τὰς παρανομίας των. Καὶ θὰ γνωρίσουν ἔτσι καὶ τὰ ἔθνη ὅτι Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε·

Ὡμίλησε δὲ καὶ πάλιν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπεν:

«υἱὲ ἀνθρώπου, καὶ σὺ θὰ τρώγῃς τὸν ἄρτον σου μὲ ὀδύνην, θὰ πίνῃς τὸ νερό σου μὲ στενοχωρίαν καὶ θλῖψιν.

Ἄνθρωπε, θὰ φάγῃς τὴν τροφήν σου μὲ ὀδύνην ζωγραφισμένην εἰς τὸ πρόσωπόν σου καὶ θὰ πιῇς νερὸ μὲ ὄψιν πονεμένην καὶ θλιμμένην.

Ἔπειτα δὲ θὰ πῇς εἰς τὸν λαὸν τῆς χώρας αὐτῆς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ: Εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ μὲ στέρησιν θὰ τρώγουν τὸ λίγο ψωμί των. Μὲ οἰκονομίαν καὶ μέτρον θὰ πίνουν τὸ νερό, διότι δὲν θὰ ὑπάρχῃ. Ἡ χώρα των θὰ καταστραφῇ μαζῆ μὲ τοὺς κατοίκους της, διότι ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς χώρας αὐτῆς ἔζησαν μὲ παρανομίαν καὶ ἀσέβειαν.

Καὶ θὰ εἰπῇς πρὸς τὸν Ἰουδαϊκὸν λαόν, ποὺ ζῇ μαζί σου αἰχμάλωτος εἰς τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος διὰ τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, ποὺ διαμένουν ἀκόμη εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ: Τὰ τρόφιμά των θὰ τὰ φάγουν μὲ στέρησιν, εἰς πολὺ μικρὰς ποσότητας, καὶ θὰ πιοῦν νερὸ ὀλίγον, λόγῳ ἐλλείψεώς του ἐξ αἰτίας τῆς πολιορκίας ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα τῆς καταστροφῆς τῆς χώρας μὲ ὀτιδήποτε ὑπάρχει εἰς αὐτήν, διότι ἐβυθίσθησαν εἰς τὴν ἀσέβειαν ὅλοι οἱ κάτοικοί της.

Αἱ πόλεις των, αἱ γεμᾶται κατοίκους, θὰ ἐρημωθοῦν, ἡ ὑπαιθρος χώρα θὰ παραδοθῇ εἰς τὸν ὅλεθρον καὶ θὰ μάθετε καλὰ ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος».

Αἱ πόλεις των, ποὺ εἶχαν ἄλλοτε πολλοὺς κατοίκους, θὰ ἐρημωθοῦν ἐντελῶς, καὶ ἡ χώρα θὰ ἀφανισθῇ καὶ θὰ καταστραφῇ. Καὶ θὰ καταλάβετε τότε ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος ὅλων.

Ὁ Κύριος ὡμίλησεν ἀκόμη πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε:

Ὡμίλησε δὲ πάλιν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπεν:

«Υἱὲ ἀνθρώπου, τί σημαίνει ἡ παροιμιακὴ αὐτὴ φράσις σας, ἡ ὁποία λέγεται εἰς τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν· «Ἐπέρασε πολὺς χρόνος καὶ αἱ προφητικαὶ ἀναγγελίαι δὲν ἐπραγματοποιήθησαν»;

Ἄνθρωπε, τί εἶναι αὐτὴ ἡ εἰρωνικὴ παροιμία σας, ποὺ κυκλοφορεῖ καὶ διαδίδεται εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ; Τί ἐννοοῦν, ὅταν λέγουν «ἔχουν περάσει πολλαὶ ἡμέραι καὶ ἐχάθη τὸ δρᾶμα τῶν Προφητῶν, δὲν συνέβη τίποτε ἀπὸ αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς ἀπείλησαν»;

Διὰ τὴν ἀπιστίαν καὶ ἀμφιβολίαν των αὐτὴν εἰς τὰς προφητικὰς ἀναγγελίας εἶπε πρὸς αὐτούς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Θὰ σβήσω ἐγὼ αὐτὴν τὴν παροιμιακὴν φράσιν καὶ δὲν θὰ τὴν εἶπουν πλέον οἱ Ἰσραηλῖται ὡς ἀπραγματοποίητον παροιμίαν. Διότι θὰ εἴπῃς πρὸς αὐτούς· ἔφθασαν πλέον αἱ ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ ἐκπληρωθοῦν ὅλοι οἱ προφητικοὶ λόγοι!

Ἐπειδὴ λέγουν αὐτά, νὰ τοὺς εἰπῇς τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Θὰ καταργήσω αὐτὴν τὴν παροιμίαν. Δὲν πρόκειται νὰ εἰποῦν ἄλλην φορὰν αὐτὴν τὴν παροιμίαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραήλ, διότι θὰ τοὺς εἰπῇς: «Ἔφθασε πλέον ὁ καιρὸς τῆς πραγματοποιήσεως κάθε λόγου τῶν Προφητῶν μου».

Δὲν θὰ ὑπάρχῃ πλέον μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν ψευδὴς προφητεία, οὔτε ψευδοπροφήτης, ὁ ὁποῖος νὰ λέγῃ μαντείας εἰς κολακείαν τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Διότι δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον ψευδοπροφῆται καὶ μάντεις ποὺ κολακεύουν καὶ τὰ παρουσιάζουν ὅλα καλὰ εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Διότι ἐγὼ ὁ Κύριος ἐλάλησα καὶ θὰ λαλήσω τοὺς προφητικοὺς λόγους καὶ θὰ ἐκπληρώσω αὐτούς. Καὶ δὲν θὰ ἀναβάλω πλέον τὸν χρόνον τῆς ἐκπληρώσεώς των. Σύ, ὁ λαός, ποὺ μὲ παραπικραίνεις καὶ μὲ ἐξοργίζεις, μάθε ὅτι εἰς τὰς ἡμέρας σας θὰ εἴπω καὶ θὰ ἐκπληρώσω τὸν λόγον μου», λέγει ὁ Κύριος.

Διότι Ἐγώ, ὁ Κύριος τῆς ἀληθείας, θὰ ἐκθέσω τοὺς λόγους μου, θὰ ὁμιλήσω καὶ θὰ πραγματοποιήσω ὅσα λέγω καὶ δὲν θὰ καθυστερήσω περισσότερον. Σᾶς βεβαιώνω, ἀποστάται ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι εἰς τὰς ἡμέρας σας, τώρα ποὺ ζῆτε σεῖς, θὰ εἴπω τὸν λόγον μου καὶ θὰ τὸν πραγματοποιήσω. Ὁμιλεῖ ὁ Κύριος τῶν πάντων!

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε·

Καὶ ὡμίλησε πάλιν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπεν:

«υἱὲ ἀνθρώπου, ἰδού, οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ πάντοτε μὲ παραπικραίνουν, λέγουν καὶ ξαναλέγουν: Ἡ προφητεία, τὴν ὁποίαν αὐτὸς ὁ προφήτης προαναγγέλλει, ἀναφέρεται εἰς χρόνους ποὺ ἀπέχουν πολὺ ἀπὸ ἡμᾶς! Προφητεύει αὐτὸς διὰ καιροὺς πολὺ μακρυνούς, ὄχι διὰ τὴν ἐποχήν μας!

Ἄνθρωπε, τὸ ἀκούεις καὶ τὸ γνωρίζεις καὶ σύ, ὅτι οἱ ἀπόγονοι αὐτοὶ τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ μὲ πικραίνουν πολὺ μὲ τὰς ἀσεβείας των, λέγουν ἐπανειλημμένως: «Ἡ προφητεία, τὴν ὁποίαν μᾶς παρουσιάζει αὐτὸς διὰ τὸ μέλλον, ἀναφέρεται εἰς πολλὰς ἡμέρας τοῦ μέλλοντος καὶ ὄχι διὰ σήμερον· προφητεύει αὐτὸς διὰ κάτι ποὺ θὰ συμβῇ εἰς χρόνους πολὺ μακρινούς».

Διὰ τοῦτο εἰπὲ πρὸς αὐτούς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Δὲν θὰ βραδύνουν πλέον ἐπὶ πολὺ αἱ ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ πραγματοποιηθοῦν οἱ λόγοι οἱ προφητικοί μου, τοὺς ὁποίους θὰ εἴπω. Θὰ εἴπω καὶ θὰ πραγματοποιήσω εἰς σύντομον χρόνον» λέγει ὁ Κύριος.

Διὰ τοῦτο νὰ εἰπῇς πρὸς αὐτοὺς τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Δὲν πρόκειται πλέον νὰ βραδύνῃ ἡ ἐκπλήρωσις ὅλων τῶν λόγων μου, τοὺς ὁποίους θὰ εἰπῶ μὲ τοὺς Προφήτας μου. Θὰ ὁμιλήσω καὶ θὰ πραγματοποιήσω συντόμως τοὺς λόγους μου, λέγει ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε·

Ὠμίλησε δὲ καὶ πάλιν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπεν:

«υἱὲ ἀνθρώπου, προφήτευσε ἐναντίον τῶν ψευδοπροφητῶν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ· προφήτευσε καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς· ἀκούσατε σεῖς τὸν ἀληθινὸν λόγον τοῦ Κυρίου.

Ἄνθρωπε, προφήτευσε ἐναντίον αὐτῶν ποὺ παρουσιάζονται ὡς προφῆται εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν. Νὰ προφητεύσῃς καὶ νὰ τοὺς εἰπῇς: Ἀκούσατε τὸν λόγον Κυρίου.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἀλλοίμονον εἰς τοὺς ψευδοπροφήτας, οἱ ὁποῖοι προφητεύουν κατὰ τὰς διαθέσεις τῆς καρδίας των, χωρὶς ὅλως δι’ ὅλου νὰ λάβουν καὶ νὰ ἴδουν ἀποκαλύψεις ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἀλλοίμονον εἰς αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι προφητεύουν παρακινούμενοι ἀπὸ τὰς διαθέσεις τῆς καρδίας των, ἐνῷ δὲν τοὺς ἔχει δοθῇ ὅραμα καὶ ἀποκάλυψις ἀπὸ τὸν Θεόν.

Αὐτοὶ οἱ ψευδοπροφῆται σου, ἰσραηλιτικὲ λαέ, ὁμοιάζουν με ἀλώπεκας εἰς ἐρήμους περιοχάς.

Οἱ προφῆται σου αὐτοί, λαὲ τοῦ Ἰσραήλ, ὁμοιάζουν μὲ τὰς πονηρὰς ἀλώπεκας, ποὺ περιφέρονται εἰς ἐρήμους τόπους.

Δὲν ἐστάθησαν ἀμετακίνητοι εἰς στερεὸν ἔδαφος, εἰς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. Συνεκέντρωσαν ἄλλα ποίμνια, ἀγέλας εἰδωλολατρῶν, ἐχθρῶν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Δειλοὶ δὲ καὶ ψευδολόγοι αὐτοί, δὲν εἶχαν τὸ θάρρος νὰ ἀντισταθοῦν· αὐτοί, οἱ ὁποῖοι εἰρωνικῶς ὠμιλοῦσαν διὰ τὴν ἡμέραν του Κυρίου.

Δὲν ἔχουν σταθῇ εἰς τὴν στερεὰν βάσιν τῆς ἀληθείας καὶ μὲ τὰς συμβουλάς των ἐμάζευσαν πλήθη ἐχθρῶν ἐναντίον τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραήλ. Δὲν ἐστάθησαν ὄρθιοι, ἱκανοὶ νὰ βοηθήσουν, ἀλλ’ ἐντροπιάσθησαν αὐτοὶ ποὺ ὠμιλοῦσαν εἰρωνικῶς διὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως τοῦ Κυρίου καὶ τῆς ἐπεμβάσεως τῆς δικαιοσύνης Του.

Ἔβλεπαν ψευδῆ ὁράματα, ἀνήγγειλαν κενὰς προφητείας αὐτοί, ποὺ ἔλεγαν ὁ Κύριος ὡμίλησεν. Ἐνῷ ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶχεν ἀποστείλει. Εἶχαν δὲ ἀρχίσει καὶ προσπαθοῦσαν νὰ στήσουν ὡς ἀληθινὸν τὸν ἰδικόν των ψευδῆ προφητικὸν λόγον.

Ἀπεδείχθη ὅτι ἔβλεπαν ψευδῆ ὁράματα καὶ ἐμάντευαν ματαίως αὐτοὶ ποὺ ἔλεγαν «αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος», ἐνῷ δὲν τοὺς εἶχεν ἀποστείλει ὁ Κύριος, καὶ ἐπιχειροῦσαν νὰ κάμουν ἀξιόπιστον τὸν λόγον των.

Ἀκούσατε σεῖς, οἱ ψευδοπροφῆται. Ψευδεῖς δὲν ἦσαν αἱ ὁράσεις, τὰς ὁποίας εἴδατε; Κενολόγοι καὶ ἀπραγματοποίητοι δὲν ἦσαν αἱ μαντεῖαι, τὰς ὁποίας εἴπατε;

Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ ἀλήθεια; Δὲν ἦτο ψευδὲς τὸ ὅραμα ποὺ ἐλέγατε ὅτι εἴδατε, καὶ μάταιαι αἱ μαντεῖαι τὰς ὁποίας εἴπατε;

Διὰ τοῦτο εἰπὲ πρὸς αὐτούς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἐπειδὴ οἱ προφητικοί σας λόγοι ἦσαν ψευδεῖς καὶ αἱ μαντεῖαι σας κεναὶ καὶ ἀπατηλαί, διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ θὰ ἐπέλθω ἐναντίον σας, λέγει ὁ Κύριος.

Διὰ τοῦτο νὰ τοὺς εἰπῇς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἐπειδὴ οἱ λόγοι σᾶς ἦσαν ψευδεῖς καὶ αἱ μαντεῖαι σας μάταιαι καὶ κεναὶ περιεχομένου ἀληθοῦς, διὰ τοῦτο ἰδοὺ Ἐγὼ στρέφομαι ἐναντίον σας, λέγει ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Θὰ ἀπλώσω τὴν τιμωρὸν χεῖρα μου ἐναντίον τῶν ψευδοπροφητῶν, ποὺ βλέπουν ψευδῆ ὁράματα καὶ ἀναγγέλλουν κενὰς καὶ ἀπραγματοποίητους προφητείας. Δὲν θὰ τιμωρηθοῦν αὐτοὶ κατὰ τρόπον παιδαγωγικόν, ὅπως ὁ ἄλλος λαός μου ὁ ἰσραηλιτικός, οὔτε καὶ θὰ καταγραφοῦν μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ θὰ ἐπαναπατρισθοῦν· εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ δὲν θὰ εἰσέλθουν, θὰ ἀποθάνουν εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν. Καὶ θὰ μάθουν ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ Παντοκράτωρ.

Θὰ ἀπλώσω λοιπὸν τὸ χέρι μου καὶ θὰ τιμωρήσω τοὺς προφήτας ποὺ ὁμιλοῦν δι’ ὁράματα ψευδῆ καὶ διδάσκουν καὶ κηρύσσουν μάταια καὶ ἀπατηλὰ λόγια. Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ τιμωρία των: Δὲν θὰ τιμωρηθοῦν προσωρινῶς καὶ παιδαγωγικῶς, ὅπως ὁ ἄλλος λαός μου, ἀλλ’ ὁριστικῶς. Δὲν θὰ καταγραφοῦν ἐπίσης τὰ ὀνόματά των εἰς τὸν κατάλογον τῶν πραγματικῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ θὰ σωθοῦν ἀπὸ τὴν ἐθνικὴν δοκιμασίαν των· δὲν θὰ ἐπιστρέψουν ἐπίσης εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου θὰ διασκορπισθοῦν. Καὶ θὰ μάθουν ἔτσι ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Θὰ τιμωρηθοῦν δὲ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, διότι παρεπλάνησαν τὸν λαόν μου τὸν ἰσραηλιτικὸν λέγοντες· «εἰρήνη, εἰρήνη ἐπικρατεῖ καὶ θὰ ἐπικρατῇ». Ἀλλὰ δὲν εἶναι πλέον καιρὸς εἰρήνης. Οἱ Ἰσραηλῖται ὅμως θὰ τοὺς πιστεύσουν καὶ θὰ οἰκοδομοῦν τὰς οἰκίας των καὶ θὰ τὰς ἀσβεστώνουν, διότι παραπλανώμενοι ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφήτας θὰ ἔχουν πιστεύσει, ὅτι δὲν θὰ πέσουν οὔτε αὐταὶ οὔτε αὐτοί, ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς.

Θὰ τιμωρηθοῦν, διότι ἐξηπάτησαν τὸν λαόν μου, μὲ τὸ νὰ λέγουν «θὰ ὑπάρχῃ εἰρήνη, θὰ ὑπάρχῃ εἰρήνη», ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα δὲν ὑπῆρχεν εἰρήνη. Μὲ τὸ ἀπατηλὸν τοῦτο ἔργον των κάμνουν τὸν λαὸν νὰ νομίζῃ ὅτι εἶναι ἀσφαλὴς καὶ νὰ οἰκοδομῇ μέσα εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ τοῖχον αἰσιοδοξίας, ἐλπίδος καὶ βεβαιότητος, οἱ ἴδιοι δὲ ἀλείφουν (σοβατίζουν) τὸν τοῖχον αὐτόν, ὁ ὁποῖος στηρίζεται εἰς τὸ ψεῦδος. Δὲν εἶναι φυσικὸν λοιπὸν νὰ πέσῃ ὁ ἀστήρικτος αὐτὸς τοῖχος;

Εἰπὲ λοιπὸν εἰς τοὺς οἰκοδομοῦντας καὶ ἐπιχρίοντας τὰς οἰκίας των· Αἱ οἰκίαι των θὰ πέσουν εἰς ἐρείπια, διότι θὰ ἐπέλθουν ἐναντίον των καταρρακτώδεις βροχαί, θὰ ρίψω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν χάλαζαν μεγάλην, ὡσὰν λίθους, ποὺ θὰ κτυπήσῃ τοὺς συνδέσμους καὶ τοὺς ἁρμοὺς τῶν τοίχων καὶ θὰ πέσουν. Θύελλα δὲ φοβερὰ θὰ ξερριζώσῃ τὸ πᾶν καὶ οἱ τοῖχοι τῶν οἰκιῶν θὰ διαρραγοῦν, θὰ πέσουν εἰς ἐρείπια.

Νὰ εἰπῇς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ποὺ ἀλείφουν (σοβατίζουν) τὸν ἀστήρικτον τοῖχον: Θὰ πέσῃ ὁπωσδήποτε ὁ τοῖχος, τὸν ὁποῖον περιποιεῖσθε μὲ τὰ ψεύδη σας. Θὰ ἔλθῃ ἐναντίον του κατακλυσμιαία βροχή, θὰ ρίψω ἐπίσης ἐπάνω του χαλάζι ὡσὰν πέτραν, ποὺ θὰ σπάσῃ τὰ δοκάρια ποὺ συνδέουν καὶ συγκροτοῦν τὸν τοῖχον, καὶ αὐτὰ θὰ πέσουν. Θὰ στείλω καὶ ἀνεμοστρόβιλον, ποὺ ἐκριζώνει τὰ πάντα, καὶ θὰ σπάσῃ καὶ θὰ συντριβῇ ὁ τοῖχος.

Ἰδού, οἱ τοῖχοι τῶν οἰκιῶν σας καὶ αἱ οἰκίαι ἔχουν πέσει καὶ δὲν θὰ σᾶς εἴπουν τότε: Ποῦ εἶναι τὸ ἐπίχρισμα, μὲ τὸ ὁποῖον ἠλείψατε τοὺς τοίχους τῶν οἰκιῶν σας;

Εἶναι ἀπολύτως βέβαιον ὅτι θὰ πέσῃ ὁ τοῖχος τῆς ἀστηρίκτου αἰσιοδοξίας. Τόσον βέβαιον, ὥστε εἶναι ὡσὰν νὰ ἔπεσεν ἤδη. Δὲν θὰ καταισχυνθῆτε λοιπόν, ὅταν σᾶς ἐρωτήσουν· «ποὺ εἶναι ἡ ἀλοιφή σας (τὸ κονίαμα καὶ ἐπίχρισμα), μὲ τὴν ὁποίαν ἐχρίσατε ἐξωτερικῶς τὸν τοῖχον καὶ ἐβεβαιώνατε ὅτι δὲν θὰ πέσῃ;».

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· ἐπάνω εἰς τὴν δικαίαν μου ὀργὴν θὰ ἐξαπολύσω ἐναντίον σας βίαιον ἄνεμον, ποὺ θὰ σαρώσῃ τὰ πάντα, καὶ κατακλυσμιαία βροχὴ θὰ πέσῃ εἰς τὴν χώραν σας. Ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν μου θὰ στείλω ὡσὰν μεγάλους λίθους καταστρεπτικὴν χάλαζαν, διὰ νὰ φέρω πλήρη καταστροφήν.

Οἱ ψευδοπροφῆται ὅμως παρουσιάζονται ἀναίσθητοι. Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Θὰ ξεσπάσῃ ἀπὸ τὸν θυμόν μου ἀνεμοστρόβιλος ἰσχυρός, θὰ ρίψω δὲ ὠργισμένος καὶ κατακλυσμιαίαν βροχήν· θὰ ρίψω ἐπίσης ἐπάνω του μὲ τὴν ὀργήν μου χαλάζι ὅμοιον μὲ πέτραν, ἕως ὅτου καταστροφῇ τελείως ὁ τοῖχος αὐτός.

Θὰ κατασκάψω καὶ θὰ κρημνίσω ἐκ θεμελίων τοὺς τοίχους, τοὺς ὁποίους σεῖς ἐκαλλωπίσατε, καὶ θὰ πέσουν εἰς ἐρείπια. Θὰ ρίψω αὐτοὺς εἰς τὸ ἔδαφος καὶ θὰ φανοῦν τὰ θεμέλια τῶν οἰκιῶν σας. Τὰ πάντα θὰ κρημνισθοῦν, μαζῆ δὲ μὲ τὰ ἐρείπια αὐτὰ θὰ καταστραφῆτε καὶ σεῖς ἐλεγχόμενοι διὰ τὴν ἀσέβειαν καὶ ἀπιστίαν σας. Καὶ θὰ μάθετε ἐκ τῶν πραγμάτων καλά, ὅτι ἐγὼ εἶμαι Κύριος ὁ Θεός.

Θὰ σκάψω δὲ καὶ θὰ κτυπήσω εἰς τὰ θεμέλιά του τὸν τοῖχον, τὸν ὁποῖον ἐσοβτίσατε, καὶ θὰ πέση. Θὰ τὸν κρημνίσω κατὰ γῆς, καὶ θὰ φανοῦν τὰ ἀσταθῆ θεμέλιά του. Θὰ πέσῃ λοιπὸν ὁ τοῖχος αὐτὸς τῆς ψευδοῦς αἰσιοδοξίας, μαζί του δὲ θὰ καταστραφῆτε καὶ σεῖς, ἀφοῦ θὰ ἀποδειχθοῦν τὰ ψεύδη σας. Καὶ θὰ καταλάβετε καλὰ τότε ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Θὰ ἀφήσω νὰ ἐκσπάσῃ ὁ θυμός μου ἐναντίον τοῦ τοίχου καὶ ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ τὸν καλλωπίζουν, καὶ θὰ πέσουν οἱ τοῖχοι τῶν οἰκιῶν σας. Ἐγὼ εἶπα πρὸς σᾶς· Δὲν θὰ μείνῃ οὔτε ὁ τοῖχος οὔτε οἱ καλλωπίζοντες αὐτόν.

Θὰ ἐκδηλώσω ὅλον τὸν θυμόν μου ἐνάντιον τοῦ τοίχου αὐτοῦ καὶ ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τὸν περιποιοῦνται ἐξωτερικῶς καὶ ἐπιφανειακῶς, καὶ θὰ πέσῃ ὁ τοῖχος. Αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα: Δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον οὔτε ὁ τοῖχος οὔτε αὐτοὶ ποὺ τὸν ἔχριζαν καὶ τὸν ἐφρόντιζαν δῆθεν ἐξωτερικῶς.

Ψευδοπροφῆται τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ προφητεύουν ἀπατηλὰ ὑπὲρ τῆς Ἱερουσαλήμ, αὐτοί ποὺ ψευδῶς ἰσχυρίσθησαν ὅτι εἶδαν εἰρήνην δι’ αὐτήν. Δὲν ὑπάρχει ἡ εἰρήνη αὐτή, λέγει ὁ Κύριος.

Δὲν θὰ ὑπάρχουν οἱ θεωρούμενοι προφῆται τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ψευδοπροφῆται, οἱ ὁποῖοι ἐπροφήτευαν διὰ τὸ μέλλον τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔλεγαν ὅτι βλέπουν δι’ αὐτὴν εἰρήνην, ἐνῷ δὲν ὑπάρχει εἰρήνη, λέγει ὁ Κύριος.

Καὶ σύ, υἱὲ τοῦ ἀνθρώπου, στρέψε τὸ πρόσωπόν σου καὶ στήριξε τὸ βλέμμα σου εἰς τὰς θυγατέρας τοῦ λαοῦ σου, αἱ ὁποῖαι ὁμιλοῦν ὄχι φωτιζόμενοι ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀλλὰ κατὰ τὰς διαθέσεις καὶ τὰς γνώμας τῆς καρδίας των, καὶ προφήτευσε ἐναντίον αὐτῶν.

Καὶ σύ, ἄνθρωπε, στρέψε αὐστηρὸν τὸ πρόσωπόν σου πρὸς τὰς γυναῖκας τοῦ λαοῦ σου αἱ ὁποῖαι προφητεύουν, παρακινούμενοι ὅμως ἀπὸ τὰς διαθέσεις τῆς καρδίας των, καὶ προφήτευσε ἐνάντίον των.

Καὶ εἰπέ· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ἀλλοίμονον εἰς αὐτάς, αἱ ὁποῖαι συρράπτουν ἀπατηλὰ γλυκόλογα, διὰ νὰ διαστρέφουν καὶ παρασύρουν εἰς τὴν ἁμαρτίαν ἀνθρώπους πάσης ἡλικίας καὶ νὰ τοὺς ἐπαναπαύουν ψευδῶς ὡς ἐὰν ράπτουν καὶ θέτουν κάτω ἀπὸ τοὺς ἀγκῶνας των προσκεφάλαια, καὶ εὐχάριστα καλύμματα εἰς τὴν κεφαλήν. Ἐξ αἰτίας αὐτῶν διεστράφησαν αἱ καρδίαι τοῦ λαοῦ μου. Αὐταὶ πρὸς ἴδιον ὄφελος περιποιοῦνται τοὺς ἀνθρώπους.

Νὰ τοὺς εἰπῇς τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἀλλοίμονον εἰς αὐτὰς ποὺ συρράπτουν κάτω ἀπὸ τοὺς ἀγκῶνας τῶν ἀνθρώπων προσκεφάλαια (μικρὰ μαξιλαράκια), διὰ νὰ δείξουν μὲ τὸ μαγικὸν τοῦτο τέχνασμα ὅτι ἡ ζωή των θὰ εἶναι εὔκολος. Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνας ποὺ κατασκευάζουν καλύμματα (σκούφους) διὰ κάθε κεφάλι ἀνθρώπου, ἀναλόγως τῆς ἡλικίας του, διὰ νὰ δείξουν μὲ τοῦτο ὅτι εἶναι ἀσφαλεῖς καὶ ὅτι τοὺς προστατεύει ὁ Θεός. Μὲ τὰ μαγικὰ αὐτὰ τεχνάσματα διαστρέφουν τὰς ψυχὰς καὶ τὰς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν ἀληθινὸν αἴτιον τῆς ἀσφαλείας των, τὸν Θεόν. Διεστράφησαν δὲ πράγματι αἱ ψυχαὶ τοῦ λαοῦ μου, διότι ἔχασαν τὴν ἐμπιστοσύνην των εἰς Ἐμέ, τὸν προστάτην των. Τοὺς παρέσυραν αἱ ψευδοπροφήτιδες, ποὺ ἔδειχναν ὅτι ἐφρόντιζαν διὰ τὰς ψυχὰς τοῦ λαοῦ, ἐνῷ ἐνδιεφέροντο διὰ τὰ συμφέροντά των.

Αὐταὶ μὲ κατεφρόνησαν, ἐβεβήλωσαν τὸ Ὄνομά μου πρὸς τὸν λαόν μου χάριν μιᾶς χούφτας κριθῆς καὶ μερικῶν τεμαχίων ἄρτου, καὶ ἔτσι ἐφόνευαν ψυχάς, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔπρεπε νὰ ἀποθάνουν. Ἐφρόντιζαν δὲ καὶ ἐπεριποιοῦντο τὴν ἰδικήν των ζωήν, ἐνῷ αὐταὶ δὲν ἔπρεπε διὰ τὰς ἁμαρτίας των νὰ ζοῦν, διότι ψευδῆ καὶ μάταια ἔλεγαν πρὸς τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος τὰς ἤκουε καὶ τὰς ἐπίστευε.

Ἐβεβήλωναν δὲ καὶ τὸ ὄνομά μου ἐνώπιον τοῦ λαοῦ μου, διότι διεκήρυσσαν ὅτι ἐνεργοσαν ἐν ὀνόματί μου. Τὰ ἔκαμναν δὲ αὐτὰ χάριν ἐλαχίστου κέρδους· διὰ μίαν χούφτα κριθάρι καὶ λίγα κομμάτια ψωμὶ ἐνεργοῦσαν ἔτσι, ὥστε νὰ θανατώνουν ψυχὰς ποὺ δὲν ἔπρεπε νὰ θανατωθουν, καὶ νὰ περιποιοῦνται ψυχὰς ποὺ δὲν ἔπρεπε νὰ ζον. Αὐτὰ εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὰ κενὰ καὶ ψευδῆ λόγια σας πρὸς τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος τὰ ἐπρόσεχεν, ἐπειδὴ ἐνόμιζεν ὅτι προήρχοντο ἀπὸ τὸν Θεόν.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ Κύριος: Ἰδού, ἐγώ ἔρχομαι ἐναντίον τῶν ἀπατηλῶν καὶ μαγικῶν σας αὐτῶν δελεαστικῶν λόγων, μὲ τὰ ὁποῖα σεῖς παρασύρετε καὶ διαστρέφετε ψυχάς. Θὰ συντρίψω καὶ θὰ ἀποκαλύψω τὰς δολιότητας, μὲ τὰς ὁποίας σεῖς διαστρέφετε ψυχάς, ὅπως καὶ ἐκείνους ποὺ σᾶς πιστεύουν ἐγκαταλείποντες ἐμὲ καὶ τοὺς ὁποίους θὰ διασκορπίσω εἰς ξένας χώρας.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ Κύριος τῶν πάντων: Ἰδοὺ θὰ στραφῶ Ἐγὼ πρὸς αὐτὰ τὰ μαγικὰ προσκεφάλαια, εἰς τὰ ὁποῖα παρασύρετε τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων νὰ ἐμπιστεύωνται τὴν ζωήν των, καὶ θὰ τὰ σχίσω ἀπὸ τοὺς ἀγκῶνας σας καὶ τοὺς βραχίονάς σας· καὶ θὰ διασκορπίσω τὰς ψυχάς των, τὰς ψυχὰς τὰς ὁποίας σεῖς διαστρέφετε καὶ τὰς ἀποσπᾶτε ἀπὸ τὴν ἐμπιστοσύνην των εἰς Ἐμέ.

Θὰ σχίσω τὰ ψευδῆ καλύμματα, ποὺ ἐμποδίζουν τὸν λαὸν νὰ ἴδῃ τὴν ἀλήθειαν, καὶ θὰ σώσω τὸν λαόν μου ἀπὸ τὰ χέρια σας. Δὲν θὰ περιέλθουν πλέον εἰς τὰ χέρια σας πρὸς καταστροφήν. Ἔτσι δὲ καὶ θὰ μάθετε ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ Θεός.

Θὰ σχίσω καὶ τοὺς μαγικοὺς σκούφους σας καὶ θὰ γλυτώσω τὸν λαόν μου ἀπὸ τὰ χέρια σας. Δὲν θὰ εἶναι πλέον ὁ λαός μου δέσμιος εἰς τὰ χέρια σας καὶ δὲν θὰ τὸν ἐπηρεάζετε, ὥστε νὰ χάνῃ τὴν ἐμπιστοσύνην του εἰς Ἐμέ. Καὶ θὰ μάθετε καλὰ τότε ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Ἐπειδὴ μὲ τὰς ψευδολογίας καὶ ἀδικίας σας διαστρέφετε καὶ βασανίζετε τὴν καρδίαν τοῦ δικαίου, τὴν ὁποίαν ἐγὼ δὲν βασανίζω, καὶ ἐνισχύετε τὰ χέρια τῶν κακῶν, διὰ νὰ μὴ ἀπαρνηθοῦν καθόλου τὴν κακότητά των καὶ ἐπιστρέψουν εἰς σωτηρίαν ἀπὸ τὴν πονηρὰν ὁδόν των καὶ νὰ ζήσουν,

Ἐπειδὴ διεστρέφατε ἀδίκως τὴν καρδίαν ἀνθρώπου δικαίου καὶ ἐναρέτου, ἐνῷ Ἐγὼ δὲν ἤθελα οὔτε ἐνήργησα τὴν διαστροφἠν του· καὶ ἐπειδὴ ἐνισχύατε τὸν ἄνομον καὶ ἀσεβῆ ἄνθρωπον εἰς τὴν ζωὴν τῆς ἀσεβείας καὶ δὲν παρεκινεῖτο οὔτε ἐσκέπτετο αὐτὸς νὰ μετανοήσῃ, νὰ ἀποστραφῇ ἀπὸ τὴν πονηρὰν καὶ ἀσεβῆ ζωήν του καὶ νὰ ζήσῃ πλησίον μου εὐτυχής,

διὰ τοῦτο ἀπὸ ἐδῶ καὶ εἰς τὸ ἐξῆς δὲν θὰ διαδίδετε ὅτι εἴδατε ψευδῆ ὁράματα, οὔτε θὰ ἀνακοινώνετε πλέον κενὰς καὶ ψευδολόγους μαντείας. Ἔτσι δὲ ἐγὼ θὰ γλυτώσω καὶ θὰ σώσω τὸν λαόν μου ἀπὸ τὰ χέρια σας καὶ θὰ μάθετε καὶ σεῖς ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ Θεός».

διὰ τοῦτο θὰ καταργηθῇ τὸ ἔργον σας. Δὲν πρόκειται πλέον νὰ ἐξαπατᾶτε τὸν λαὸν μὲ τὰ ψευδῆ δράματά σας καὶ νὰ λέγετε μαντείας καὶ χρησμούς. Θὰ γλυτώσω τὸν λαόν μου ἀπὸ τὰ χέρια σας. Δὲν θὰ καταφεύγουν εἰς σᾶς διὰ νὰ σᾶς συμβουλευθοῦν. Καὶ θὰ μάθετε ἔτσι ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Ἤλθαν πρὸς ἐμὲ μερικοὶ ἄνδρες ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ἐκάθισαν ἀπέναντί μου.

Ἤλθαν δὲ εἰς ἐμὲ μερικοὶ ἄνδρες ἀπὸ τοὺς προεστοὺς τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἐζοῦσαν καὶ αὐτοὶ εἰς τὴν ἐξορίαν, καὶ ἐκάθησαν ἐμπρός μου.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε·

Καὶ ὡμίλησεν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπεν:

«υἱὲ ἀνθρώπου, αὐτοὶ οἱ ἄνδρες ἔχουν θέσει τοὺς ἰδικούς των πονηροὺς λογισμοὺς εἰς τὰς καρδίας των, σύμφωνα μὲ αὐτοὺς κανονίζουν τὴν πορείαν τῆς ζωῆς των καὶ ἔχουν ἔτσι ἐνώπιόν των πρόφασιν τῶν ἀδικῶν των. Μήπως καὶ πρέπει νὰ ἀπαντήσω εἰς αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς δικαιώσω;

Ἄνθρωπε, οἱ ἄνδρες αὐτοὶ σκέπτονται πονηρά, ὅπως ἐπιθυμοῦν αἱ καρδίαι των, ποὺ στρέφονται πρὸς τὴν ἀσεβῆ ζωὴν τῶν εἰδωλολατρῶν· παρουσιάζονται ὅτι ἐνδιαφέρονται δῆθεν διὰ τὴν τιμωρίαν τῶν ἀδικιῶν των, ἀλλὰ μόνον πρὸς ἀποφυγὴν τῆς πιθανῆς τιμωρίας καὶ χωρὶς μετάνοιαν. Ἀξίζει ἄραγε νὰ ἀπαντήσω εἰς τὰς ἐρωτήσεις των;

Διὰ τοῦτο ὁμίλησε καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς· αὐτὰ λέγει, ὁ Κύριος· Κάθε ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος θὰ θέσῃ εἰς τὴν καρδίαν του τοὺς ἰδικούς του συλλογισμοὺς καὶ θὰ θελήσῃ νὰ δικαιολογήσῃ καθ’ ἑαυτὸν τὰς ἀδικίας, ποὺ ἔχει διαπράξει, τολμήσῃ δὲ νὰ ἔλθῃ πρὸς τὸν προφήτην, διὰ νὰ ὑφαρπάσῃ ἐκείνου τὴν συγκατάθεσιν, ἐγὼ ὁ Κύριος θὰ ἀπαντήσω πρὸς αὐτὸν καὶ θὰ ἀποκαλύψω ἐκεῖνα, εἰς τὰ ὁποῖα εἶναι ἔνοχος ἡ διάνοιά του καὶ ἡ καρδία του.

Ἐπειδὴ ὅμως γνωρίζω τὴν πονηρίαν των, νὰ ὁμιλήσῃς πρὸς αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς εἰπῇς τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραὴλ σκέπτεται ὅπως ποθεῖ ἡ διεστραμμένη καρδία του καὶ παρουσιάζεται ὑποχριτικῶς ὅτι δῆθεν ἐνδιαφέρεται νὰ μάθῃ τὴν τιμωρίαν τῆς ἀδικίας του καὶ πλησιάσῃ τὸν Προφήτην καὶ τὸν ἐρωτήσῃ σχετικῶς, ἂς γνωρίζῃ ὅτι θὰ τοῦ ἀπαντήσω Ἐγώ, ὁ Κύριος, συμφώνως πρὸς τὴν πονηρὰν διάνοιάν του.

Ἕνας ὅμως ψευδοπροφήτης θὰ ἀπαντήσῃ κατὰ πλάγιον τρόπον εἰς τοὺς ἰσραηλίτας σύμφωνα μὲ τὰς καρδίας αὐτῶν, αἱ ὁποῖαι καρδίαι των εὑρίσκονται μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ ἐξ αἰτίας τῶν πονηρῶν ἐπιθυμιῶν των.

Θὰ ἀπαντήσω ὁ ἴδιος καὶ ὄχι ὁ Προφήτης, διότι ὑπάρχει πιθανότης νὰ ἐξαπατήσῃ ὁ Προφήτης αὐτὸς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ, προφητεύων ὅπως ποθοῦν αἱ διεστραμμένοι καρδίαι των, ποὺ ἔχουν ἀποξενωθῇ ἀπὸ Ἐμὲ μὲ τὰ διανοήματά των, τὰ ὁποῖα ἐπηρεάσθησαν ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς εἰδωλολάτρας.

Διὰ τοῦτο εἰπὲ πρὸς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ἐπιστρέψατε πρὸς ἐμέ, ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ τὰς πονηρὰς πράξεις καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς ἀσεβείας σας. Στρέψετε τὰ πρόσωπά σας πρὸς τὸν Θεόν.

Διὰ τοῦτο νὰ εἰπῇς τὰ ἑξῆς πρὸς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ μόνος Κύριος τῶν πάντων: Ἐπιστρέψατε μετανοημένοι πρὸς Ἐμέ· ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ τὰ πονηρὰ ἔργα σας καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς ἀσεβείας σας καὶ στρέψατε εἰλικρινῶς τὰ πρόσωπά σας πρὸς Ἐμέ.

Διότι, ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὅπως ἐπίσης καὶ ἀπὸ τοὺς ξένους, οἱ ὁποῖοι παρεπιδημοῦν καὶ κατοικοῦν ἀνάμεσα εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, ἐὰν ἀποξενωθῇ ἀπὸ ἐμὲ ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του καὶ θέσῃ τὰς πονηρὰς ἐπιθυμίας του εἰς τὴν καρδίαν του καὶ ζῇ σύμφωνα μὲ αὐτὰς καὶ εὑρίσκῃ πρόχειρον διὰ τὸν ἑαυτόν του τὴν δικαιολογίαν τῶν ἀδικιῶν του, ἐὰν αὐτὸς ἔλθῃ πρὸς τὸν προφήτην νὰ τὸν ἐρωτήσῃ δι’ ἐμέ, ἐγὼ ὁ Κύριος θὰ ἀποκριθῶ εἰς αὐτὸν καὶ θὰ τοῦ φανερώσω ἐκεῖνα, εἰς τὰ ὁποῖα εἶναι ἔνοχος.

Διότι ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἀπὸ τοὺς μὴ Ἰσραηλίτας ποὺ ἔχουν ἀσπασθῇ τὴν θρησκείαν τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ζοῦν μαζί των, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀποξενωθῇ ἀπὸ Ἐμὲ μὲ τὸ νὰ λατρεύῃ τὰ εἴδωλα καὶ σκέπτεται ὅπως ποθεῖ ἡ διεστραμμένη καρδία του, παρουσιασθῇ ὅτι ἐνδιαφέρεται δῆθεν διὰ τὴν τιμωρίαν τῆς ἀσεβείας του καὶ πλησιάσῃ ἕνα Προφήτην καὶ τὸν ἐρωτήσῃ σχετικῶς ὡς ἐκπρόσωπόν μου, ἂς γνωρίζῃ ὅτι θὰ λάβῃ ἀπάντησιν ἀπὸ Ἐμέ, τὸν Κύριον τῶν πάντων, συμφώνως πρὸς αὐτὰ εἰς τὰ ὁποῖα εἶναι ἔνοχος.

Ἐγώ, ὁ Θεός, θὰ στρέψω τὸ πρόσωπόν μου καὶ θὰ στηρίξω ἀπειλητικὸν τὸ βλέμμα μου ἐναντίον αὐτοῦ. Θὰ τὸν θέσω εἰς ἔρημον περιοχὴν καὶ θὰ ἐξαφανίσω αὐτὸν ἀνάμεσα ἀπὸ τὸν λαόν μου. Καὶ τότε θὰ μάθετε ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος.

Θὰ στρέψω δηλαδὴ αὐστηρὸν τὸ πρόσωπόν μου πρὸς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν καὶ θὰ τὸν ἐρημώσω, θὰ ἐξαφανισθῇ ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς· θὰ τὸν ἀπομακρύνω καὶ θὰ τὸν ἐξαλείψω μέσα ἀπὸ τὸν λαόν μου. Καὶ θὰ μάθετε ἔτσι καλὰ ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Ἐὰν ὁ προφήτης πλανηθῇ καὶ πεπλανημένα ὁμιλήσῃ, ἐγὼ ὁ Κύριος ἐπέτρεψα νὰ πλανηθῇ ὁ προφήτης ἐκεῖνος. Θὰ ἀπλώσω τιμωρὸν τὴν χεῖρα μου ἐναντίον αὐτοῦ καὶ θὰ τὸν ἐξαφανίσω ἀνάμεσα ἀπὸ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ὁ δὲ προφήτης ὁ ὁποῖος θὰ παρασυρθῇ ἀπὸ τὰ ἔνοχα θελήματα τοῦ λαοῦ καὶ θὰ ὁμιλήσῃ ἀναλόγως πρὸς αὐτά, ἀποδεικνυόμενος ἔτσι ψευδοπροφήτης, θὰ τιμωρηθῇ. Ἐγὼ ἐπέτρεψα νὰ πλανηθῇ ὁ προφήτης ἐκεῖνος, διότι ἐγνώριζα ἐκ τῶν προτέρων τὴν πονηρίαν καὶ ἀσέβειάν του. Θὰ ἀπλώσω τὸ χέρι μου ἐπάνω του καὶ θὰ τὸν ἐξαφανίσω μέσα ἀπὸ τὸν λαόν μου, τὸν Ἰσραήλ.

Αὐτοὶ θὰ πάρουν ἐπάνω των τὸ βάρος τοῦ σφάλματός των καὶ τὴν ἀνάλογον ποινήν. Τὸ ἀδίκημα καὶ ἡ τιμωρία τοῦ προφήτου αὐτοῦ θὰ εἶναι ὅμοια πρὸς τὸ ἀδίκημα καὶ τὴν τιμωρίαν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἔρχεται νὰ τὸν συμβουλευθῇ.

Θὰ πάρουν ὅλοι τὸν μισθὸν τῆς ἀδικίας καὶ πονηρίας των. Ὅπως θὰ κριθῇ καὶ θὰ τιμωρηθῇ ἡ πονηρία αὐτοῦ ποὺ ἐρωτᾷ ὑποκριτικῶς, ἔτσι θὰ τιμωρηθῶ καὶ ἡ πονηρία τοῦ ψευδοπροφήτου.

Θὰ τιμωρῇ ὁ ψευδοπροφήτης, ὅπως καὶ καθένας ποὺ ἔρχεται νὰ τοῦ ζητήσῃ συμβουλήν, διὰ νὰ μὴ παραπλανᾶται πλέον ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ ἐμέ. Διὰ νὰ μὴ μολύνωνται πλέον οἱ Ἰσραηλῖται μὲ τὰ παραπτώματα αὐτῶν. Τότε δὲ θὰ εἶναι αὐτοὶ λαὸς ἰδικός μου καὶ ἐγὼ θὰ εἶμαι Θεὸς ἰδικός των, λέγει ὁ Κύριος».

Θὰ τιμωρηθοῦν δέ, διὰ νὰ μὴ πλανᾶται καὶ παρασύρεται πλέον μακρὰν ἀπὸ Ἐμὲ ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ διὰ νὰ μὴ μολύνωνται εἰς τὸ ἑξῆς μὲ ὅλα τὰ ἁμαρτωλὰ ἔργα των. Ἔτσι θὰ εἶναι λαὸς ἰδικός μου καὶ Ἐγὼ θὰ εἶμαι ὁ Θεός των, λέγει ὁ Κύριος.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε·

Ὡμίλησε δὲ πάλιν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπεν:

«υἱὲ ἀνθρώπου, ἐὰν οἱ κάτοικοι μιᾶς χώρας ἁμαρτήσουν καὶ περιπέσουν εἰς μεγάλα παραπτώματα, ἐγὼ θὰ ἀπλώσω τιμωρὸν τὴν χεῖρα μου ἐναντίον αὐτῆς. Θὰ συντρίψω καὶ θὰ ἐξαφανίσω τὸν ἄρτον, ποὺ εἶναι στήριγμα τῆς ζωῆς των, θὰ ἐξαποστείλω ἐναντίον τῆς χώρας αὐτῆς λιμὸν καὶ θὰ ἐξολοθρεύσω ἀπὸ αὐτὴν ἀνθρώπους καὶ κτήνη.

Ἄνθρωπε, ἐὰν οἱ κάτοικοι μιᾶς χώρας ἁμαρτήσουν ἐνώπιόν μου καὶ διαπράξουν μέγα παράπτωμα, θὰ ἀπλώσω τὸ χέρι μου ἐπάνω εἰς τὴν χώραν αὐτὴν καὶ θὰ τὴν τιμωρήσω. Θὰ ἐξανεμίσω τὰ ἀγαθά της, δὲν θὰ παράγῃ προϊόντα ἡ γῆ, καὶ θὰ ἐξαφανισθῇ ὁ ἄρτος ποὺ στηρίζει τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων· θὰ στείλω εἰς αὐτὴν πεῖναν, μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἐξοντώσω τοὺς ἀνθρώπους της καὶ τὰ ζῶα της.

Ἐὰν ὅμως εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ὑπάρχουν ἔστω καὶ τρεῖς εὐσεβεῖς ἄνδρες, ὅπως ἄλλοτε ὁ Νῶε, ὁ Δανιήλ, ὁ Ἰώβ, αὐτοὶ διὰ τὴν εὐσέβειάν των καὶ τὴν δικαιοσύνην των θὰ σωθοῦν, λέγει ὁ Κύριος.

Ἐὰν δὲ ὑπάρχουν μέσα εἰς αὐτὴν τὴν χώραν ἀκόμη καὶ οἱ τρεῖς ἐκεῖνοι ἐξακουστοὶ διὰ τὴν εὐσέβειάν των ἄνδρες, δηλαδὴ ὁ Νῶε, ὁ Δανιὴλ καὶ ὁ Ἰώβ, δὲν πρόκειται νὰ βοηθήσουν τὴν χώραν κατὰ τὸν καιρὸν τῆς τιμωρίας της, λέγει ὁ Κύριος. Θὰ σωθοῦν μόνον αὐτοὶ ἀπὸ τὴν πεῖναν, λόγῳ τῆς ἀρετῆς των.

Ἐὰν δὲ στείλω θηρία ἄγρια ἐναντίον τῆς χώρας αὐτῆς, τὴν τιμωρήσω καὶ τὴν ἐξολοθρεύσω διὰ τῶν θηρίων, ὥστε κανεὶς διαβάτης νὰ μὴ τολμᾷ νὰ διέλθῃ δι’ αὐτῆς ἐξ αἰτίας τῶν κακῶν θηρίων,

Ἐὰν ἐπίσης ἀποστείλω εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ἄγρια θηρία, διὰ νὰ τὴν τιμωρήσω μὲ αὐτά, ὥστε νὰ ἐξολοθρευθῇ καὶ νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος νὰ βαδίζῃ εἰς αὐτὴν ἕνεκα τῶν θηρίων,

ὑπάρχουν δὲ εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ἔστω καὶ τρεῖς ἄνδρες εὐσεβεῖς, ὁρκίζομαι εἰς τὸν ἑαυτόν μου, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι ἐνῷ οἱ υἱοὶ καὶ αἱ θυγατέρες τῆς χώρας αὐτῆς δὲν θὰ σωθοῦν, οἱ τρεῖς οὗτοι εὐσεβεῖς ἄνδρες θὰ διασωθοῦν καὶ ἡ χώρα θὰ παραδοθῇ εἰς ὄλεθρον καὶ ἐξαφανισμόν.

καὶ ζοῦν εἰς τὴν χώραν οἱ τρεῖς αὐτοὶ εὐσεβεῖς ἄνδρες ποὺ προανέφερα, δὲν θὰ ἠμπορέσουν πάλιν νὰ τὴν βοηθήσουν. Σᾶς βεβαιώνω ἐνόρκως, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι δὲν θὰ σωθοῦν ἀπὸ τὰ ἄγρια θηρία οὔτε οἱ υἱοὶ ἢ αἱ θυγατέρες των. Θὰ σωθοῦν μόνον αὐτοὶ οἱ τρεῖς εὐσεβεῖς, ἐνῷ ὅλη ἡ γῆ θὰ καταστροφῇ.

Ἐὰν ἐξαποστείλω φονικὴν ρομφαίαν τῶν ἐχθρῶν ἐναντίον τῶν κατοίκων τῆς χώρας ἐκείνης καὶ εἴπω· ἡ μάχαιρα ἂς περάσῃ διὰ μέσου τῆς χώρας αὐτῆς καὶ ἔτσι ἐγὼ ἐξολοθρεύσω ἀπὸ αὐτὴν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ κατοικίδια ζῶα,

Τὸ ἴδιον θὰ συμβῇ καὶ ἐὰν στείλω ἐναντίον αὐτῆς τῆς χώρας τὸ φονικὸν μαχαίρι τῶν ἐχθρῶν καὶ διατάξω, «ἂς περάσῃ καὶ ἂς ξεσχίσῃ τὴν χώραν φονικὸν μαχαίρι», διὰ νὰ ἐξοντώσω μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν κάθε ἄνθρωπον καὶ ζῶ ὅν.

ὑπάρχουν δὲ εἰς τὴν χώραν αὐτὴν οἱ τρεῖς αὐτοὶ εὐσεβεῖς ἄνδρες, ὁρκίζομαι εἰς τὸν ἑαυτόν μου, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι δὲν θὰ σωθοῦν, οὔτε οἱ υἱοὶ οὔτε αἱ θυγατέρες αὐτῆς, εἰμὴ μὸνον οἱ τρεῖς αὐτοὶ ἄνδρες θὰ σωθοῦν.

Ὅταν δηλαδὴ ἔλθῃ αὐτὸ τὸ φονικὸν μαχαίρι καὶ ζοῦν μέσα εἰς τὴν χώραν αὐτήν, οἱ τρεῖς αὐτοὶ σπουδαῖοι εὐσεβεῖς ἄνδρες, σᾶς βεβαιώνω ἐνόρκως, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ σώσουν οὔτε τοὺς υἱούς των οὔτε τὰς θυγατέρας των, ἐὰν δὲν εἶναι πιστοὶ καὶ εὐσεβεῖς ὅπως οἱ γονεῖς των. Θὰ σωθοῦν μόνον οἱ τρεῖς αὐτοὶ συγκεκριμένοι πιστοὶ καὶ ἐνάρετοι ἄνδρες.

Ἐὰν ἐξαποστείλω ἐναντίον τῆς χώρας αὐτῆς θανατηφόρον ἐπιδημικὴν ἀσθένειαν καὶ ἀφήσω νὰ ἐκχυθῇ ἐναντίον της ὁ δίκαιος θυμός μου, καὶ ἐξολοθρεύσω ἀπὸ αὐτὴν μέσα εἰς τὸ αἷμα ἀνθρώπους καὶ κτήνη,

Ἐὰν στείλω ἐπίσης εἰς τὴν χώραν ἐκείνην θανατηφόρον ἐπιδημίαν καὶ ἐκχύσω εἰς αὐτὴν τὸν θυμόν μου μὲ αἷμα, ὥστε νὰ ἐξολοθρευθοῦν ἄνθρωποι καὶ ζῶα τῆς χώρας αὐτῆς,

οἱ μεταξὺ αὐτῶν εὑρισκόμενοι εὐσεβεῖς ἄνδρες, ὅπως ἄλλοτε ὁ Νῶε, ὁ Δανιὴλ καὶ ὁ Ἰώβ, ὁρκίζομαι, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι οὔτε οἱ υἱοί, οὔτε αἱ θυγατέρες τῶν ἁμαρτωλῶν κατοίκων θὰ διαφύγουν τὴν καταστροφήν, εἰμὴ μόνον οἱ τρεῖς λόγῳ τῆς εὐσεβείας των θὰ σώσουν τὴν ζωήν των.

δὲν θὰ ἠμπορέσουν καὶ πάλιν νὰ βοηθήσουν τὴν χώραν αὐτήν, ἐὰν ζοῦν εἰς αὐτήν, οἱ περίφημοι εὐσεβεῖς ἄνδρες Νῶε, Δανιὴλ καὶ Ἰώβ. Σᾶς βεβαιώνω ἐνόρκως, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι δὲν θὰ σωθοῦν ἀπὸ τὴν θανατηφόρον ἀσθένειαν οὔτε οἱ υἱοὶ ἢ αἱ θυγατέρες των. Μόνον οἱ τρεῖς αὐτοὶ θὰ διασωθοῦν λόγῳ τῆς εὐσεβείας των.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· ἐὰν καὶ τὰς τέσσαρας αὐτὰς σκληρὰς τιμωρίας, ἐχθρικὴν ρομφαίαν, λιμόν, ἄγρια θηρία, θανατηφόρους ἀσθενείας, ἐξαποστείλω ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ ἐξολοθρεύσω ἀπὸ αὐτὴν ἀνθρώπους καὶ κτήνη,

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἐὰν ἀποστείλω ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ ἐξοντώσω κάθε ἄνθρωπον καὶ ζῶον ποὺ ὑπάρχει εἰς αὐτήν, καὶ τὰς τέσσαρας μαζὶ δικαίας τιμωρίας μου, ποὺ εἶναι σκληραί, δηλαδὴ φονικὸν μαχαίρι τῶν ἐχθρῶν, πεῖναν, ἄγρια θηρία καὶ θανατηφόρον ἐπιδημικὴν ἀσθένειαν,

ἰδού, θὰ ἀπομείνουν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς κατοίκους, οἱ ὁποῖοι θὰ διασωθοῦν ἀπὸ τὴν συμφοράν. Αὐτοὶ θὰ βγάλουν ὑγιεῖς ἀπὸ τὴν κατεστραμμένην καὶ τιμωρημένην αὐτὴν πόλιν τοὺς υἱοὺς καὶ τὰς θυγατέρας των, θὰ πορευθοῦν καὶ θὰ ἐλθουν πρὸς σᾶς, οἱ ὁποῖοι θὰ εὑρίσκεσθε αἰχμάλωτοι εἰς τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων, θὰ γνωρίσετε τὴν διαγωγήν των καὶ τὰς ἐπιθυμίας τῶν καρδιῶν των καὶ θὰ μετανοήσετε διὰ τὰς μεγάλας καταστροφάς, τὰς ὁποίας ἐγὼ ἐπέφερα ἐξ αἰτίας σας ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, δι’ ὅλας τὰς συμφορὰς ἐναντίον αὐτῆς τῆς πόλεως.

θὰ ἀφήσω ζωντανοὺς μερικούς. Αὐτοὶ δὲ ποὺ θὰ διασωθοῦν θὰ πάρουν καὶ θὰ βγάλουν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ τοὺς υἱοὺς καὶ τὰς θυγατέρας των καὶ θὰ ἔλθουν εἰς σᾶς, τοὺς Ἰουδαίους ποὺ ζῆτε ἐξόριστοι καὶ αἰχμάλωτοι εἰς τὴν Βαβυλωνίαν. Θὰ ἰδῆτε τότε ἀπὸ κοντὰ τὸν τρόπον τῆς ζωῆς τῶν Ἱεροσολυμιτῶν, καθὼς καὶ τὸ πῶς σκέπτονται αὐτοί, καὶ θὰ ἀλλάξετε γνώμην ὡς πρὸς τὰς συμφορὰς ποὺ ἔστειλα ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, ὡς πρὸς ὅλας τὰς συμφορὰς καὶ τιμωρίας ποὺ ἔρριψα ἐπάνω της.

Οἱ ἴδιοι μὲ τὴν παρουσίαν των θὰ σᾶς παρηγορήσουν, διότι σεῖς θὰ ἰδῆτε τὰς ὁδοὺς τῆς ζωῆς των καὶ τὰς ἐπιθυμίας τῶν καρδιῶν των. Θὰ γνωρίσετε καλὰ καὶ θὰ πεισθῆτε, ὅτι ἐγὼ δὲν ἔστειλα ὅλα αὐτὰ τὰ κακὰ ἐναντίον τῆς πόλεως ματαίως καὶ ἀδικαιολογήτως», λέγει ὁ Κύριος.

Θὰ σᾶς παρηγορήσουν οἱ ἴδιοι καὶ θὰ σᾶς ἠρεμήσουν, διότι θὰ τοὺς ἰδῆτε καὶ θὰ καταλάβετε καλὰ ἀπὸ τὴν ζωήν των καὶ τὰς σκέψεις ποὺ θὰ σᾶς εἴπουν, ὅτι δὲν ἔκαμα ματαίως καὶ ἀδικαιολογήτως ὅλα ὅσα ἔκαμα εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, λέγει ὁ Κύριος.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε·

Ὠμίλησε δὲ ὁ Κύριος πάλιν εἰς ἐμὲ καὶ εἶπε:

«σύ, υἱὲ ἀνθρώπου, εἰς τί νομίζεις ὅτι δύναται νὰ χρησιμεύσῃ ἡ κληματόβεργα τῆς ἀμπέλου ἐν συγκρίσει μὲ τὰ ἀλλὰ κλωνάρια τῶν δένδρων, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὸ δάσος;

Τί νομίζεις, ἄνθρωπε, ὡς πρὸς τὴν χρησιμότητα ἐνὸς κλάδου τῆς ἀμπέλου, ἐὰν τὸν συγκρίνῃς μὲ ὅλα τὰ ξύλα τῶν κλάδων ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὰ δένδρα τοῦ δάσους; Ὑπερέχει ἄραγε εἰς κάτι;

Μήπως εἶναι δυνατὸν νὰ πάρουν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ μίαν κληματόβεργαν ξύλον καὶ νὰ τὸ χρησιμοποιήσουν διὰ κάποιαν ἐργασίαν; Μήπως ἠμποροῦν νὰ κατασκευάσουν ἀπὸ αὐτὴν ἕνα πάσσαλον, διὰ νὰ κρεμάσουν κάποιο σκεῦος οἰκιακόν;

Μήπως θὰ πάρουν ποτὲ οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ αὐτὸ τὸ ξύλον ἕνα τεμάχιον, διὰ νὰ τοὺς χρησιμεύσῃ εἰς τὴν ἐργασίαν των; Θὰ πάρουν μίαν κληματόβεργα ἀπὸ τὴν ἄμπελον, διὰ νὰ κάμουν ἕνα πάσσαλον, ἐπάνω εἰς τὸν ὁποῖον νὰ κρεμοῦν κάποιο σκεῦος;

Μόνον ρίπτεται εἰς τὸ πῦρ, διὰ νὰ καῇ. Κάθε δὲ χρόνον, ποὺ ὁ ἀμπελουργὸς καθαρίζει τὴν ἄμπελον, τὰ κλήματά της τὰ κατατρώγει τὸ πῦρ καὶ ἐξαφανίζονται ἐξ ὁλοκλήρου. Μήπως αὐτὰ εἶναι δυνατὸν νὰ χρησιμεύσουν διὰ κάποιον ἄλλην ἐργασίαν;

Κανεὶς δὲν χρησιμοποιεῖ αὐτὸ τὸ ξύλον, ἀλλὰ ρίπτεται εἰς τὴν φωτιά, διὰ νὰ καῇ ἐντελῶς. Ὅσα κλαδιὰ κόπτουν κάθε χρόνον ἀπὸ τὴν ἄμπελον, διὰ νὰ καθαρισθῇ, τὰ κατατρώγει ἡ φωτιὰ καὶ ἐξαφανίζονται ἐντελῶς. Εἰς τί ἠμπορεῖ νὰ χρησιμεύσῃ πλέον ἕνα καμένο κλαδὶ ἀμπέλου;

Ἐφ’ ὅσον, ὅταν ἀκόμη ἦτο κληματόβεργα, πρὶν καῇ, δὲν ἠμποροῦσε νὰ χρησιμεύσῃ ὡς ἐργαλεῖον κατάλληλον πρὸς ἐργασίαν, πόσον μᾶλλον ὅταν τὸ πῦρ τὴν καταστρέψῃ ἐξ ὁλοκλήρου, δὲν θὰ εἶναι κατάλληλον μέσον πρὸς ἐργασίαν;

Ἐφ’ ὅσον ἦτο ἀκατάλληλον διὰ κάποιαν ἐργασίαν, ὅταν ἦτο ὁλόκληρον εἰς τὸν κορμὸν τῆς ἀμπέλου, θὰ χρησιμεύσῃ ἄραγε πότε δι’ ὁποιανδήποτε ἐργασίαν, ἐὰν καῇ καὶ τὸ ἔχῃ καταφάγει ἡ φωτιά;

Διὰ τοῦτο εἰπέ· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ὅπως ἡ κληματόβεργα, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ ξύλα τοῦ δάσους, παραδίδεται αὐτὴ κυρίως εἰς τὴν φωτιὰν πρὸς καταστροφήν, ἔτσι καὶ ἐγὼ θὰ παραδώσω εἰς ἀφανισμὸν τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ.

Διὰ τοῦτο νὰ εἰπῇς τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ὅπως συμβαίνει μὲ τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου μεταξὺ τῶν ἄλλων ξύλων τοῦ δάσους, ὅπως δηλαδὴ τὸ ἔκαμα ἔτσι, ὥστε νὰ ρίπτεται τελικῶς εἰς τὴν φωτιά, ἔτσι ἀπεφάσισα νὰ καταστραφοῦν οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ.

Θὰ στρέψω τὸ πρόσωπόν μου ἀπειλητικὸν ἐναντίον των. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς θὰ διασωθοῦν ἀπὸ τὴν φωτιάν, ἀλλὰ ἐν τέλει καὶ αὐτοὺς θὰ τοὺς καταφάγῃ τὸ πῦρ. Ὅταν, λοιπόν, ἐγὼ στρέψω τιμωρὸν τὸ πρόσωπόν μου ἐναντίον αὐτῶν, θὰ μάθουν ὅλοι ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος.

Θὰ στρέψω δὲ ὠργισμένον τὸ πρόσωπόν μου ἐναντίον των. Θὰ γλυτώσουν βεβαίως ἀπὸ τὴν φωτιὰ ὡρισμένοι καὶ θὰ φύγουν ἀπὸ τὴν πόλιν θὰ τοὺς καταφάγῃ ὅμως ἄλλη φωτιὰ ἐκεῖ ὅπου θὰ ἐξορισθοῦν. Καὶ θὰ μάθουν καλὰ τότε, ὅταν δηλαδὴ στρέψω τὸ πρόσωπόν μου ἐναντίον των καὶ τοὺς τιμωρήσω, ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Θὰ παραδώσω τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰς καταστροφὴν καὶ ὄλεθρον ἐξ αἰτίας τῶν μεγάλων αὐτῶν παραπτωμάτων, εἰς τὰ ὁποῖα ἔχουν περιπέσει», λέγει ὁ Κύριος.

Καὶ θὰ παραδώσω τὴν χώραν των εἰς ὄλεθρον, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτημάτων εἰς τὰ ὁποῖα παρέπεσαν, λέγει ὁ Κύριος.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε

Ὠμίλησε δὲ πάλιν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε:

«υἱὲ ἀνθρώπου, μὲ ἔντονον διαμαρτυρίαν κατάστησε γνωστὰς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὰς ἁμαρτίας της,

Νὰ ὁμιλήσῃς, ἄνθρωπε, ἐντόνως καὶ νὰ δείξῃς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὰς παρανομίας της.

καὶ θὰ πῇς πρὸς αὐτήν· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ: Ἡ ρίζα σου καὶ ἡ καταγωγή σου προέρχονται ἀπὸ τὴν γῆν Χαναάν, ὁ πατέρας σου εἶναι Ἀμορραῖος, ἡ μητέρα σου εἶναι Χετταία.

Νὰ εἰπῇς συγκεκριμένως τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ: Ἡ ρίζα σου καὶ οἱ πρόγονοί σου ἦσαν Χαναναίοι, δηλαδὴ εἰδωλολάτραι· ὁ πατέρας σου ἦτο Ἀμορραῖος καὶ ἡ μητέρα σου Χετταία. Ἔχεις εἰδωλολατρικὴν καταγωγήν.

Κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθης, δὲν ἐδέθη τὸ στῆθος σου, δὲν ἐλούσθης μὲ νερό, δὲν σὲ ἔτριψαν μὲ ἁλάτι καὶ δὲν ἐσπαργανώθης εἰς σπάργανα.

Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν γέννησίν σου, τότε δηλαδὴ ποὺ παρουσιάσθης εἰς τὸν κόσμον, ἤσουν ἄθλια. Δὲν σὲ ἐφρόντισε κανείς. Δὲν ἐδέθη τὸ στῆθος σου μετὰ τὴν ἐκκοπὴν τοῦ ὀμφαλίου λώρου σου, δὲν ἐλούσθης μὲ νερὸ καθαρόν, οὔτε μὲ ἀλατόνερον, ὅπως κάμνουν οἱ Ἀνατολῖται εἰς τὰ νεογέννητα, οὔτε σὲ ἐσπαργάνωσαν μὲ τὰ φασκιά.

Δὲν σὲ ἐλυπήθη τὸ μάτι μου, ὥστε νὰ σοῦ προσφέρω μίαν ἀπὸ τὰς περιποιήσεις αὐτάς. Δὲν ἔδειξα κάποιαν πρὸς σὲ συμπάθειαν. Ἐξ αἰτίας τῆς διεστραμμένης καρδίας σου ἀπερρίφθης εἰς ἀνοικτὴν πεδιάδα κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς γεννήσεώς σου.

Κανένα βλέμμα, οὔτε καὶ τὸ ἰδικόν μου δὲν σὲ ἐλυπήθη, διὰ νὰ σοῦ προσφέρῃ κάποιαν ἀπὸ αὐτὰς τὰς πρώτας βοηθείας ποὺ παρέχονται εἰς κάθε νεογέννητον. Δὲν ἤσουν ἀξία νὰ σὲ συμπαθήσῃ κάποιος καὶ νὰ σὲ φροντίσῃ. Ἐρρίφθης ὡσὰν τὰ ἔκθετα βρέφη εἰς τὴν πεδιάδα, ἀπροστάτευτη καὶ μὲ κίνδυνον νὰ ἀποθάνῃς, λόγῳ τῆς διαστροφῆς τῆς ψυχῆς σου ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς γεννήσεώς σου.

Καὶ ὅμως ἐγὼ ἐπέρασα κοντά σου. Σὲ εἶδα αἱμόφυρτον μὲ τὸ ἴδιο σου τὸ αἷμα καὶ εἶπα πρὸς σέ· ἀπὸ τὸ αἷμα σου θὰ προέλθῃ ἡ ζωή·

Ἐπέρασα λοιπὸν Ἐγὼ καὶ ἦλθα πρὸ σὲ εἰς αὐτὴν τὴν πεδιάδα (τὴν Αἴγυπτον, ποὺ εἶναι χώρα πεδινή) καὶ σὲ εἶδα ὅπως ἤσουν βουτηγμένη εἰς τὸ αἷμα σου καὶ σοῦ εἶπα: Ἀπὸ τὸ αἷμα σου ἂς προέλθῃ ζωή, νὰ ζήσῃς!

αὐξήσου εἰς πληθυσμόν. Σὲ ἔκαμα νὰ ἀναβλαστήσῃς, ὅπως ἡ χλόη τοῦ ἀγροῦ. Καὶ ἐπληθύνθης, ἐμεγάλωσες, ἐδοξάσθης, εἰσῆλθες εἰς πόλεις πολλάς. Οἱ μαστοί σου ὠρθώθησαν, ἡ κόμη τῆς κεφαλῆς σου ἔγινε πλούσια. Σὺ ὅμως ἤσουνα τελείως γυμνή, ἀκάλυπτος καὶ ἀσχημονοῦσα.

Εἶπα νὰ αὐξηθῇς καὶ νὰ πολλαπλασιασθῇς. Σὲ ἔκαμα νὰ ἀναβλαστήσῃς, ὅπως τὰ χόρτα τὸν ἀγροῦ. Καὶ ἐπολλαπλασιάσθης πράγματι καὶ ἔγινες μέγας, πολυάριθμος λαὸς καὶ ἐγκατεστάαθης εἰς πολλὰς πόλεις. Τὸ στῆθος σου ἀνωρθώθη, ὅπως τῆς ὡρίμου γυναικός, καὶ ἀνεπτύχθησαν αἱ τρίχες σου. Ὠρίμασες σωματικῶς, ἀλλ’ ὅμως ἤσουν γνμνὴ καὶ βδελυκτὴ πνευματικῶς, διότι δὲν εἶχες λάβει γνῶσιν τοῦ θελήματός μου.

Ἐπέρασα κοντά σου καὶ σὲ εἶδα. Ἰδού, ἦλθεν ὁ καιρός σου, ὁ καιρὸς τοῦ γάμου σου, νὰ ἱδρύσῃς οἰκογένειαν. Ἄπλωσα ἐπάνω σου τὰς πτέρυγάς μου καὶ ἐσκέπασα τὴν ἀσχημίαν τῆς γυμνότητός σου. Ὡρκίσθην πρὸς σέ, συνῆψα μαζῆ σου διαθήκην, λέγει ὁ Κύριος, καὶ ἔγινες ἔτσι ἰδική μου.

Ἐπέρασα λοιπὸν καὶ πάλιν πλησίον σου καὶ εἶδα ὅτι εἶχεν ἔλθει ὁ καιρός σου, ὁ καιρὸς πού, ὥριμοι, συνάπτουν γάμον οἱ ἄνθρωποι, καὶ ἦσουν εἰς θέσιν νὰ συνάψω συμφωνίαν μαζί σου. Ἄπλωσα τὰ πτερά μου ἐπάνω σου (ὅπως ρίπτουν οἱ Ἀνατολῖται τὸ ἱμάτιον τῶν ἐπάνω εἰς μίαν γυναῖκα, τὴν ὁποίαν θέλουν νὰ λάβουν σύζυγον) καὶ ἐκάλυψα μὲ τὴν παράδοσιν τὸν Νόμου μου εἰς σὲ τὴν ἀσχήμιαν τῆς γυμνότητος σου. Σοῦ ἔδωσα μάλιστα καὶ ἔνορκον διαβεβαίωσιν ὅτι θὰ εἶμαι πιστὸς ἀπέναντι σου ἔκαμα συμφωνίαν μαζί σου, λέγει ὁ Κύριος, καὶ ἔγινες πλέον ἰδική μου πόλις, καὶ ὁ λαός σου λαὸς ἰδικός μου.

Σὲ ἔλουσα μὲ καθαρὸ νερό, ἀπέπλυνα καὶ ἐκαθάρισα τὸ αἷμα σου, σὲ ἤλειψα μὲ ἀρωματικὸν ἔλαιον.

Σὲ ἔλουσα δὲ μὲ νερὸ καὶ ἐκαθάρισα καλὰ τὸ αἷμα ποὺ εἶχες ἀκόμη ἐπάνω σου λόγῳ τῆς ζωῆς σου εἰς τὴν εἰδωλολατρικὴν Αἴγυπτον, καὶ σὲ ἔχρισα μὲ λάδι (ὅπως χρίονται αὐτοὶ ποὺ ἀνήκουν εἰς Ἐμέ).

Σὲ ἐνέδυσα μὲ πολύχρωμα ἐνδύματα, σοῦ ἔδωσα ἐσώρρουχα ὑακίνθινα, σὲ περιέζωσα μὲ ζώνην ἀπὸ βύσσον, σὲ περιέβαλα μὲ λεπτὸν μετάξινον μανδύαν.

Σοῦ ἐφόρεσα δὲ διάφορα πολύτιμα ἐνδύματα καὶ σοῦ ἔβαλα ἐσώρουχα ἀπὸ γαλάζια πορφύραν. Σὲ ἔζωσα δὲ μὲ ζώνην πολύτιμον, ὑφασμένην μὲ λεπτὸν λινὸν ὕφασμα βύσσον, καὶ ἐκάλυψα τὴν κεφαλήν σου μὲ καλύπτραν κατεσκευασμένην μὲ λεπτὰς τρίχας. (Ὅλα ἦσαν ὡραῖα καὶ πολύτιμα, ὡσὰν τὰ ἄμφια τοῦ ἀρχιερέως).

Σὲ ἐστόλισα μὲ κοσμήματα. Ἔθεσα βραχιόλια εἰς τὰ χέρια σου καὶ περιδέραιον εἰς τὸν τράχηλόν σου.

Σὲ ἐστόλισα ἐπίσης μὲ κοσμήματα καὶ ἔβαλα βραχιόλια εἰς τὰ χέρια σου καὶ περιδέραιον εἰς τὸν λαιμόν σου.

Σοῦ ἔδωσα δακτυλίδι διὰ τοὺς ρώθωνάς σου, σκουλαρίκια διὰ τὰ αὐτιά σου καὶ λαμπρὸν στέφανον ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν σου.

Ἔβαλα καὶ δακτυλίδι εἰς τὴν μύτην σου, σκουλαρίκια εἰς τὰ αὐτιά σου, καὶ ἕνα μεγαλοπρεπὲς καὶ ἐντυπωσιακὸν στεφάνι εἰς τὸ κεφάλι σου.

Ἐστολίσθης μὲ χρυσὸν καὶ ἄργυρον, τὰ δὲ φορέματά, σου ἦσαν κατασκευασμένα ἀπὸ βύσσον καὶ οἱ μανδύαι σου ἀπὸ πολύχρωμον μέταξαν. Ἔφαγες σημιγδάλι καὶ λάδι καὶ μέλι καὶ ἔγινες πάρα πολὺ ὡραία.

Ἐστολίσθης λοιπὸν μὲ χρνσάφι καὶ ἀσῆμι, καὶ τὰ ἐνδύματά σου ἦσαν ἀπὸ ὕφασμα βύσσον καὶ ὑφασμένα μὲ τρίχες λεπτὲς καὶ πολύχρωμα. Ἐτράφης δὲ μὲ σιμιγδάλι καὶ μὲ λάδι καὶ μέλι, μὲ ὅ,τι καλύτερον δηλαδὴ ὑπῆρχε, καὶ ἔγινες ἔτσι ὡραιοτάτη.

Διὰ τὴν ὡραιότητά σου ἡ φήμη τοῦ ὀνόματός σου διεδόθη μεταξὺ τῶν διαφόρων ἐθνῶν. Διότι τέλειον καὶ ἄρτιον ἦτο τὸ κάλλος τῆς ὡραιότητάς σου, τὸ ὁποῖον ἐγὼ σοῦ ἔδωσα, λέγει ὁ Κύριος.

Τὸ δὲ ὄνομά σου ἔγινε ἐξακουστὸν εἰς τὰ ἔθνη λόγῳ τοῦ κάλλους σου· διότι τὸ κάλλος σου αὐτὸ ἦτο τέλειον καὶ ἀκτινοβολοῦσε ἡ λάμψις καὶ ὡραιότης ὅλων αὐτῶν μὲ τὰ ὁποῖα σὲ ἐπροίκισα, λέγει ὁ Κύριος.

Σὺ ὅμως ἐκυριεύθης ἀπὸ ἀλαζονείαν καὶ αὐτοπεποίθησιν διὰ τὸ κάλλος σου καὶ ἐκμεταλλευομένη τὴν φήμην σου ἐξετράπης εἰς εἰδωλολατρικὴν πορνείαν. Προσέφερες τὴν ἁμαρτωλότητά σου πρὸς κάθε διεύθυνσιν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν ἔπρεπε ποτὲ νὰ γίνῃ.

Ἐνῷ ὅμως τὸ κάλλος αὐτὸ σοῦ τὸ ἔδωσα Ἐγώ, σὺ ὑπερηφανεύθης δι’ αὐτό, ὡσὰν νὰ ἦτο ἰδικόν σου, καὶ ἕνεκα τῆς φήμης σου κατήντησες ὡσὰν ἀναίσχυντη γυναῖκα. Ἐπρόδωσες τὴν συζυγικὴν πίστιν, ποὺ ὤφειλες πρὸς Ἐμέ, καὶ διέδωσες αὐτὴν τὴν αἰσχρὰν ἀπιστίαν σου πρὸς ὅλας τὰς διευθύνσεις, πρᾶγμα ποὺ δὲν ἔπρεπε νὰ συμβῇ.

Ἐπῆρες μερικὰ ἀπὸ τὰ φορέματά σου, τὰ ἔρραψες καὶ κατεσκεύασες διὰ τὰ εἴδωλα σκηνὰς καὶ ἐκεῖ παρεδόθης εἰς πορνείαν. Δὲν ἔπρεπε νὰ εἰσέλθῃς ἐκεῖ καὶ δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ κάτι τέτοιο.

Ἐπῆρες δὲ ἀπὸ τὰ πολύτιμα ἐνδύματά σου, τὰ ὁποῖα Ἐγὼ σοῦ εἶχα χαρίσει, καὶ κατεσκεύασες μὲ αὐτὰ εἴδωλα διὰ τὸν ἑαυτόν σου, ποὺ τὰ ἔρραψες μὲ τὰ χέρια σου, καὶ ἔδωσες τὸν ἑαυτόν σου εἰς αὐτά· τὰ ἐλάτρευσες ἀντὶ Ἐμοῦ· δὲν ἔπρεπεν ὅμως νὰ προχωρήσῃς καὶ νὰ εἰσέλθῃς εἰς τοὺς χώρους αὐτοὺς τῆς ψευδοῦς λατρείας, διότι τοῦτο ἀπηγορεύετο ρητῶς ἀπὸ τὸν Νόμον μου καὶ τὴν συμφωνίαν ποὺ ἐκάμαμεν.

Ἐπῆρες τὰ ὠραιότατα κοσμήματά σου, τὰ ὁποῖα εἶχαν φιλοτεχνηθῆ ἀπὸ ἰδικά μου χρυσίον καὶ ἀργύριον, ποὺ ἐγὼ σοῦ εἶχα δώσει, καὶ κατεσκεύασες διὰ τὸν ἑαυτόν σου εἰδωλολατρικὰς ἀρσενικὰς εἰκόνας καὶ παρεδόθης ἐνώπιον αὐτῶν εἰς τὴν ἁμαρτωλότητα.

Ἐπῆρες ἀκόμη σκεύη ἀπὸ τὸν ἱερὸν Ναόν, ποὺ ἦτο ἄλλοτε τὸ καύχημά σου, κατεσκευασμένα ἀπὸ τὸ χρυσάφι μου καὶ τὸ ἀσῆμι μου, τὰ ὁποῖα Ἐγὼ σοῦ ἐχάρισα, καὶ ἔφτιαξες μὲ αὐτὰ διὰ τὸν ἑαυτόν σου εἴδωλα ἀρσενικά, διὰ νὰ τὰ λατρεύῃς καὶ νὰ ἰκανοποιῆσαι μὲ αὐτὰ σύ, ἡ σύζυγός μου!

Ἐπῆρες τὰ πολύτιμα φορέματά σου καὶ μὲ αὐτὰ ἐνέδυσες τὰ εἴδωλα καὶ τὸ ἔλαιόν μου καὶ τὸ θυμίαμά μου τὰ ἔθεσε ἐμπρὸς εἰς τὰ εἴδωλα.

Ἐπῆρες καὶ τὰ πολύχρωμα ἐνδύματά σου, μὲ τὰ ὁποῖα Ἐγὼ σὲ εἶχα ἐνδύσει, καὶ τὰ ἐφόρεσες εἰς αὐτὰ τὰ εἴδωλα. Προσέφερες μάλιστα εἰς αὐτὰ καὶ τὸ ἱερὸν ἔλαιον, ποὺ ἀνῆκεν εἰς Ἐμέ, καὶ τὸ θυμίαμά μου.

Τοὺς ἄρτου μου, τοὺς ὁποίους ἐγὼ σοῦ εἶχα δώσει σημιγδάλι καὶ ἔλαιον καὶ μέλι, μὲ τὰ ὁποῖα σὲ ἔθρεψα, τὰ ἔθεσες ἐνώπιον τῶν εἰδώλων, διὰ νὰ αἰσθανθοῦν ἐκεῖνα ὀσμὴν εὐωδίας. Συνέβη ὅμως καὶ κάτι ἄλλο φοβερώτερον, λέγει ὁ Κύριος.

Προσέφερες καὶ τοὺς ἄρτους, ποὺ προσεφέροντο εἰς Ἐμὲ εἰς τὴν τράπεζαν τῆς Προθέσεως τῶν ἄρτων. Σοῦ εἶχα δώσει διὰ νὰ τρέφεσαι σιμιγδάλι καὶ λάδι καὶ μέλι, καὶ σὺ τὰ προσέφερες ὅλα αὐτὰ εἰς τὰ εἴδωλά σου ὡς θυσίαν εὐάρεστον εἰς αὐτά, ὡς ἄλλην ὀσμὴν εὐωδίας. Συνέβη μάλιστα, λέγει ὁ Κύριος, καὶ τὸ ἑξῆς:

Ἐπῇρες τοὺς υἱούς σου καὶ τὰς θυγατέρας σου, τὰς ὁποίας ἐγέννησες, καὶ τὰ προσέφερες θυσίαν ὁλοκαυτώματος εἰς τὰ εἴδωλα. Εἶναι, λοιπόν, μικρὰ αὐτὴ ἡ ἀποστασία καὶ ἡ παρασπονδία σου;

Ἐπῆρες τοὺς υἱούς σου καὶ τὰς θυγατέρας σου, τὰς ὁποίας σὺ ἐγέννησες, καὶ προσέφερες τὰ παιδιά σου αὐτὰ εἰς τὰ εἴδωλα αὐτὰ διὰ νὰ καοῦν ὡς θυσία ὁλοκαυτώματος! Ὡσὰν νὰ ἦτο κάτι μικρὸν καὶ ἀσήμαντον, διέπραξες αὐτὴν τὴν φρικτὴν πρᾶξιν καὶ ἐκδήλωσιν τῆς πνευματικῆς ἀποστασίας σου ἀπὸ Ἐμέ!

Ἔσφαξες τὰ τέκνα σου καὶ τὰ παρέδωσες εἰς τὴν φωτιὰν πρὸς τιμὴν τῶν εἰδώλων διὰ μίαν ἀποτροπαίαν ἐξιλέωσίν σου.

Ἔφθασες εἰς τὸ σημεῖον νὰ σφάξῃς τὰ παιδιά σου καὶ νὰ τὰ προσφέρῃς εἰς τὰ εἴδωλα ὡς θυσίαν, διὰ νὰ κερδήσῃς τὴν εὔνοιάν των καὶ νὰ ἀποφύγῃς, ὅπως ἐνόμιζες, τὴν ὀργὴν καὶ τιμωρίαν των!

Καὶ μέσα εἰς ὅλα αὐτὰ τὰ βδελυρά σου ἔργα δὲν ἐνεθυμήθης τὴν νηπιακήν σου ἡλικίαν, ὅταν δηλαδὴ ἤσουνα γυμνή, συχαμερή, αἰμόφυρτος καὶ ὅτι ἔζησες, διότι ἐγὼ σὲ ἐπροστάτευσα.

Τὸ διέπραξες καὶ τοῦτο τὸ φρικτὸν ἔγκλημα τῆς νηπιοκτονίας μέσα εἰς ὅλην τὴν διαφθοράν σου καὶ ἀποστασίαν σου ἀπὸ Ἐμέ! Καὶ δὲν ἐνεθυμήθης ὅτι καὶ σὺ ὑπῆρξες νήπιον, τότε ποὺ ἤσουν γυμνὴ καὶ σιχαμερή, βουτηγμένη εἰς τὸ αἷμα σου, καὶ ὅμως ἔζησες χάρις εἰς τὰς φροντίδας μου.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ ὅλας αὐτὰς τὰς φοβερὰς παρανομίας σου, λέγει ὁ Κύριος,

Συνέβη δὲ καὶ τὸ ἑξῆς ἔπειτα ἀπὸ ὅλας τὰς κακίας σου, λέγει ὁ Κύριος:

οἰκοδόμησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου, εἰδωλολατρικὸν ναὸν φαυλότητος. Ἔκτισες διὰ τὸν ἑαυτόν σου εἰς κάθε πλατεῖαν δημόσια πορνικὰ οἰκήματα.

Ἔκτισες διὰ τὸν ἑαυτόν σου καὶ ναὸν διὰ τὰ εἴδωλα, διὰ νὰ λατρεύῃς ἐκεῖ αὐτὰ ἀντὶ Ἐμοῦ, ὡσὰν ἄλλη μοιχαλὶς σύζυγος, ποὺ παραδίδεται εἰς ξένον ἄνδρα· καὶ ἔκαμες διὰ σὲ βωμοὺς εἰδωλολατρικοὺς εἰς κάθε πλατεῖαν, διὰ νὰ λατρεύουν ὅλοι τὰ εἴδωλα.

Καὶ εἰς τὴν εἴσοδον κάθε ὁδοῦ καὶ τὰς γωνίας τῆς πόλεώς σου οἰκοδόμησες εἰδωλολατρικὰ κτίρια φαυλότητας καὶ ἐμόλυνες κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον τὸ κάλλος σου. Ἤνοιξες τὰ σκέλη σου εἰς κάθε διαβάτην καὶ ἐπλήθυνες πολὺ τὴν ἁμαρτωλότητά σου.

Εἰς τὰς ἀφετηρίας καὶ τὰ σταυροδρόμια κάθε δρόμου ἔκτισες καὶ ἔστησες τοὺς τόπους τῆς λατρείας τῶν εἰδώλων καὶ ἔτσι ἐμόλυνες τὸ κάλλος σου, τὸ ὁποῖον Ἐγὼ σοῦ εἶχα χαρίσει. Ἄνοιξες δὲ τὰ σκέλη σου εἰς κάθε περαστικὸν καὶ διέδωσες παντοῦ τὴν διαφθορὰν καὶ ἀποστασίαν σου ἀπὸ Ἐμέ.

Παρεδόθης εἰς τὴν ἁμαρτωλότητά σου μὲ τοὺς γείτονας καὶ παχυσάρκους Αἰγυπτίους. Μὲ ποικίλους τρόπους παρεδόθης μαζῆ των εἰς πορνείαν, ὥστε νὰ μὲ κάμῃς νὰ ὀργισθῶ ἐναντίον σου.

Συνῆψες σχέσεις καὶ μὲ τοὺς εἰδωλολάτρας Αἰγυπτίους, ποὺ ἦσαν γείτονές σου, καὶ ἐλάτρευαν οἱ εὐτραφέστατοι αὐτοὶ ἄνθρωποι μὲ μανίαν καὶ αἰσθησιασμὸν τὰ εἴδωλα. Διέπραξες δὲ πολλῶν εἰδῶν εἰδωλολατρίας διὰ νὰ μὲ ἐξοργίσῃς.

Ἰδοὺ ὅμως ὅτι ἐγὼ θὰ ἀπλώσω κατὰ ἀμετάκλητον ἀπόφασίν μου τὴν τιμωρὸν δεξιάν μου ἐναντίον σου. Θὰ ξερριζώσω καὶ θὰ πετάξω τὰ νόμιμα δικαιώματά σου καὶ θὰ σὲ παραδώσω εἰς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι σὲ μισοῦν, εἰς πόλεις τῶν Φιλισταίων, τῶν ὁποίων οἱ κάτοικοι, ὅταν βλέπουν τὴν φοβερὰν ἀσέβειαν εἰς τὴν ὁποίαν ἐξετράπης, κοκκινίζουν ἀπὸ ἐντροπὴν καὶ ἀλλάζουν διεύθυνσιν.

Ὅμως ἦλθεν ἡ ὥρα ποὺ θὰ ἀπλώσω τὸ χέρι μου ἐναντίον σου καὶ θὰ βγάλω καὶ θὰ πάρω ὅσα μου ἀνήκουν νομίμως, μὲ τὰ ὁποῖα σὲ εἶχα προικίσει. Θὰ σὲ παραδώσω δὲ εἰς ἀνθρώπους ποὺ σὲ μισοῦν καὶ εἰς τὰς θυγατέρας τῶν ἀλλοφύλων, τὰς πόλεις δηλαδὴ τῶν Φιλισταίων, ποὺ δὲν σὲ ἀκολούθησαν εἰς τὴν ἀσέβειάν σου καὶ ἀπομακρύνονται μὲ ἐντροπὴν καὶ φόβον ἀπὸ τὴν διεφθαρμένην συμπεριφοράν σου.

Παρεδόθης εἰς ἀναιδεστάτην πορνείαν εἰς τὰς πόλεις τῶν Ἀσσυρίων καὶ οὔτε ἔτσι ἐχόρτασες. Ἐξεπόρνευσες εἰδωλολατρικῶς, χωρὶς καὶ νὰ χορτάσῃς ποτέ.

Συνῆψες ἐπίσης σχέσεις φιλικὰς μὲ τὰς εἰδωλολατρικὰς πόλεις τῆς Ἀσσυρίας καὶ δὲν ἐχόρτασες νὰ ἁμαρτάνῃς. Ἐπεδόθης μαζί των εἰς τὴν λατρείαν τῶν εἰδώλων καὶ τὴν διαφθορὰν καὶ δὲν ἐχόρταινες!

Ἐπολλαπλασίασες τὰς συμφωνίας σου μὲ τοὺς εἰδωλολάτρας τῆς γῆς τῶν Χαλδαίων, ἀλλὰ οὔτε καὶ μὲ αὐτὸ ἐχόρτασες.

Συνῆψες ἀκόμη πολλὰς σχέσεις φιλικὰς μὲ τοὺς κατοίκους τῆς χώρας τῶν Χαλδαίων, ποὺ ἦσαν ἔμποροι εἰδωλολάτραι, καὶ δὲν ἐχόρτασες οὔτε μὲ τὰς σχέσεις σου μὲ αὐτούς.

Τί εἴδους διαθήκην θὰ συνάψω, ὦ Ἱερουσαλήμ, μὲ σὲ καὶ πῶς τώρα θὰ φερθῶ εἰς τοὺς κατοίκους σου, οἱ ὁποῖοι διέπραξαν ὅλα αὐτὰ τὰ βρωμερὰ ἔργα, ἔργα πόρνης γυναικός; Σύ, Ἱερουσαλήμ, διὰ τῶν κατοίκων σου ἐξεπόρνευσας πάρα πολύ.

Πῶς θὰ χειρισθῶ τοὺς κατοίκους σου, Ἱερουσαλήμ, λέγει ὁ Κύριος, τώρα ποὺ διέπραξες σὺ ὅλα αὐτά, τὰ ὀποῖα εἶναι ἔργα ἀπίστου καὶ διεφθαρμένης συζύγου; Ἐξεδήλωσες δὲ αὐτὴν τὴν ἀπιστίαν καὶ διαφθοράν σου μαζὶ μὲ τὰ προάστιά σου κατὰ τρεῖς τρόπους:

Εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς κάθε ὁδοῦ οἰκοδόμησες εἰδωλολατρικὸν πορνεῖον καὶ ἔκτισες κεντρικοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναοὺς εἰς κάθε πλατεῖαν. Ἔτσι δὲ ἔγινες μία πραγματικὴ ἁμαρτωλὸς γυναῖκα, ἡ ὁποία παίρνει μισθὸν διὰ τὰς ἐκτροπάς της.

Εἰς κάθε ἀφετηρίαν τῶν δρόμων ἔκτισες βωμὸν εἰδωλολατρικόν. Εἰς κάθε πλατεῖαν κατεσκεύασες ναὸν εἰδωλολατρικὸν τῆς ἀρεσκείας σου καὶ κατήντησες ὡσὰν ἄλλη πόρνη ποὺ συγκεντρώνει τὰ μισθώματα τῶν πελατῶν της.

Ἔγινες μία μοιχαλίς, ἡ ὁποία παίρνει δωρεὰς ἀπὸ τὸν σύζυγόν της, ἀλλὰ τὰς δίδει εἰς τοὺς ξένους ἄνδρας ὡς ἀμοιβὴν τῆς ἁμαρτωλότητός της!

Εἰς σὲ ὅμως συνέβη καὶ τὸ ἑξῆς θλιβερώτερον: Ὅπως μία γυναῖκα ποὺ εἶναι μοιχαλὶς ὁμοία σου, λαμβάνει ἀπὸ τὸν ἄνδρα της μισθώματα, χρήματα ἢ δῶρα,

Εἰς ὅλας τὰς ἐκπορνευομένας γυναῖκας δίδουν συνήθως οἱ ἄνδρες τὸν μισθόν των. Σὺ ὅμως ἔδωσες εἰς ὅλους τοὺς ἐραστάς σου ἀμοιβὰς καὶ τοὺς ὑπεχρέωνες νὰ ἔρχωνται εἰς ἐπικοινωνίαν πρὸς σὲ ἀπὸ ὅλα τὰ γύρω μέρη.

καὶ δίδει αὐτὰ ὡς πληρωμὴν εἰς τοὺς ἐραστάς της, ἔτσι ἔκαμες καὶ σύ. Ἀντὶ νὰ παίρνῃς, ἔδιδες χρήματα εἰς τοὺς ἐραστάς σου καὶ τοὺς ἐπηρέαζες φορτικῶς νὰ ἔρχωνται πρὸς σὲ ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη ποὺ εὑρίσκοντο γύρω σου καὶ νὰ διαφθείρωνται μαζί σου.

Ἔγινε δηλαδὴ μὲ σὲ κάτι τὸ παράδοξον καὶ ἀντίθετον ἀπὸ ὅ,τι συνήθως γίνεται μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς γυναῖκας. Σύ, δηλαδή, ἔδινες ἀμοιβὰς εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἠμάρταναν μαζῆ σου καὶ δὲν ἔδιδαν ἐκεῖνοι εἰς σὲ ἀμοιβήν. Ἔτσι δὲ φοβερὰ καὶ διεστραμμένα συνέβησαν μὲ σένα.

Ἔγινε δηλαδὴ μὲ σὲ τὸ ἀντίθετον ἀπὸ αὐτὸ ποὺ γίνεται μὲ τὰς γυναῖκας ποὺ ἐπιδίδονται εἰς τὴν πορνείαν καὶ διαφθοράν, ὅπως σύ. Ἐνῷ οἱ ἐρασταί σου ἠμάρταναν μαζί σου καὶ ἔπρεπεν, ὡς συνήθως, νὰ σοῦ δώσουν αὐτοὶ μισθώματα καὶ νὰ σὲ πληρώσουν, ἀντιθέτως δὲν σοῦ ἐδόθη καμμία ἀμοιβὴ ἀπὸ τοὺς φίλους σου, τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαούς, μὲ τοὺς ὁποίους ἐταυτίσθης. Συνέβη ἔτσι μὲ σὲ κάτι τὸ ἐντελῶς ἀντίθετον πρὸς τὸ συνηθισμένον, ποὺ φανερώνει τὴν διαφθορὰν καὶ διαστροφὴν τῆς καρδίας σου.

Διὰ τοῦτο, σύ, ἡ πόρνη, ἄκουσε τώρα τὸν λόγον τοῦ Κυρίου.

Διὰ τοῦτο ἄκουε σύ, ποὺ εἶσαι ὡσὰν πόρνη καὶ διεφθαρμένη γυναῖκα, τὸν λόγον τοῦ Κυρίου:

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· ἐπειδὴ διεσκόρπισες τὰ χρήματά σου καὶ διὰ τῆς πορνείας σου μὲ τοὺς ἐραστάς σου ἀναισχύντως ἀπεκάλυψες τὴν ἐντροπὴν τῆς γυμνότητός σου, δι’ ὅλα τὰ ἔργα τῶν παρανόμων ἐπιθυμιῶν σου, διὰ τὰ αἵματα τῶν τέκνων σου, τὰ ὁποῖα παρέδωκες εἰς θυσίαν,

Αὐτὰ λέγει πρὸς σὲ ὁ Κύριος: Ἐπειδὴ ἐσκόρπισες τὸν χαλκόν σου, καὶ τὸν τελευταίον δηλαδὴ θησαυρὸν ποὺ σοῦ ἐχάρισα, ἔπειτα ἀπὸ τὰ χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ, θὰ ἀποκαλυφθῇ πλέον ἡ ἐντροπή σου διὰ τὴν διαφθορὰν μὲ τὰ ποθητά σου εἴδωλα καὶ μὲ ὅλας τὰς ἐπιθυμίας τῶν παρανομιῶν σου, καθὼς ἐπίσης διὰ τὰ αἵματα τῶν παιδιῶν σου, τὰ ὁποῖα προσέφερες ὡς θυσίαν εἰς τὰ εἴδωλα.

διὰ τοῦτο ἐγὼ θὰ ἐξεγείρω καὶ θὰ ἐπιφέρω ἐναντίον σου ὅλους τοὺς ἐραστάς σου, μὲ τοὺς ὁποίους ἦλθες εἰς μῖξιν, καὶ ὅλους ἐκείνους τοὺς ὁποίους σὺ ἠγάπησες, καὶ ὅλους ἐκείνους τοὺς ὁποίους σὺ ἐμίσησες. Θὰ συναθροίσω γύρω σου καὶ ἐναντίον σου ὅλους αὐτοὺς καὶ θὰ φανερώσω εἰς αὐτοὺς τὰς κακίας σου καὶ θὰ ἰδοῦν καὶ θὰ γνωρίσουν ὅλην τὴν καταισχύνην σου.

Διὰ τοῦτο θὰ συνάξω πλέον Ἐγὼ καὶ θὰ στρέψω ἐναντίΟν σου ὅλους ἐκείνους μὲ τοὺς ὁποίους εἶχες συνάψει φιλικάς, ἁμαρτωλὰς καὶ παρανόμους σχέσεις, καθὼς καὶ ὅλους ὅσους ἐμισοσες. Θὰ τοὺς συνάξω ὁλόγυρα ἐναντίον σου καὶ θὰ ἀποκαλύψω εἰς αὐτοὺς τὰς κακίας σου· καὶ θὰ ἰδοῦν τὴν ἐντροπὴν τῆς παρανομίας σου.

Θὰ σὲ τιμωρήσω μὲ τὴν τιμωρίαν, ποὺ ἐπιβάλλεται ἐναντίον τῆς μοιχαλίδος, καὶ ἐναντίον ἐκείνης ποὺ χύνει αἷμα. Θὰ σὲ παραδώσω εἰς φονικὸν θυμὸν καὶ ζηλοτυπίαν.

Θὰ σὲ τιμωρήσω δὲ ὅπως τιμωρεῖται ἡ μοιχαλὶς σύζυγος καὶ αὐτὴ ποὺ φονεύει κάποιον, δηλαδὴ μὲ θάνατον διὰ λιθοβολισμοῦ. Ἔτσι θὰ πέσῃ ἐπάνω σου ὁ θάνατος, ποὺ θὰ προέλθῃ ἀπὸ τὸν θυμὸν καὶ τὴν «συζυγικὴν ζήλειαν» μου.

Θὰ σὲ παραδώσω εἰς τὰ χέρια των καὶ αὐτοὶ θὰ κατασκάψουν τὰ δαιμονικὰ τεμένη τῆς ἁμαρτωλότητός σου. Θὰ κρημνίσουν τὸν εἰδωλικόν σου ναόν. Θὰ σὲ γυμνώσουν ἀπὸ τὰ πολύτιμα φορέματά σου. Θὰ πάρουν τὰ λαμπρὰ κοσμήματά σου καὶ θὰ σὲ ἀφήσουν ἐντελῶς γυμνὴν καὶ συχαμερήν.

Καὶ θὰ σὲ παραδώσω εἰς τὰ χέρια τῶν πρώην φίλων καὶ ἐχθρῶν σου, καὶ θὰ κατακρημνίσουν τοὺς χώρους ὅπου ἐλάτρευες τὰ εἴδωλα. Θὰ καταστρέψουν ἐπίσης τὸν Ναόν, ποὺ ἦτο ἄλλοτε τὸ στήριγμά σου καὶ τώρα τὸν ἔκαμες καὶ αὐτὸν τόπον λατρείας τῶν εἰδώλων. Θὰ βγάλουν δὲ τὰ ἐνδύματά σου, θὰ πάρουν τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦσαν τὴν δόξαν σου ἐν μέσῳ ὅλων τῶν λαῶν, καὶ θὰ σὲ ἀφήσουν ἐντελῶς γυμνὴν καὶ βδελυκτήν.

Αὐτοὶ οἱ ἐχθροί σου θὰ ὁδηγήσουν ἐναντίον σου ὄχλους, οἱ ὁποῖοι καὶ θὰ σὲ κτυπήσουν μὲ λίθους, θὰ σὲ κατασφάξουν μὲ τὰ ξίφη των.

Θὰ φέρουν δὲ αὐτοὶ ἐνντίον σου πλήθη λαοῦ, τὰ ὁποῖα θὰ σὲ θανατώσουν μὲ λιθοβολισμὸν καὶ θὰ σὲ καταξεσχίσουν μὲ τὰ ξίφη των.

Θὰ παραδώσουν εἰς τὸ πῦρ τὰ σπίτια σου, θὰ σὲ τιμωρήσουν ὑπὸ τὰ ὄμματα πλήθους γυναικῶν, πλήθους ἄλλων πόλεων, θὰ σὲ ἀπομακρύνω βιαίως ἀπὸ τὴν ἁμαρτωλότητά σου καὶ θὰ θέσω τέρμα εἰς τὰς πορνείας σου καὶ δὲν θὰ δώσῃς πλέον ἀμοιβὰς εἰς τοὺς ἐραστάς σου.

Θὰ βάλουν ἐπίσης φωτιὰ εἰς τὰ σπίτια σου καὶ θὰ σὲ τιμωρήσουν παραδειγματικῶς ἐνώπιον τῶν κατοίκων πολλῶν πόλεων. Θὰ σὲ ἀποτραβήξω δὲ ἀπὸ τὴν διαφθορὰν τῆς λατρείας σου πρὸς τὰ εἴδωλα, καὶ δὲν θὰ ἠμπορῇς πλέον νὰ δίδῃς χρήματα καὶ δῶρα εἰς τοὺς παρανόμους φίλους σου.

Θὰ ἀφήσω νὰ ἐκσπάσῃ ἐναντίον σου ὁ δίκαιος θυμός μου. Θὰ φύγῃ καὶ θὰ διαλυθῇ ἐντελῶς ἡ μεγάλη μου ἀγάπη πρὸς σέ. Θὰ ἀναπαυθῶ πλέον καὶ δὲν θὰ ἔχω καμμίαν ἀπολύτως διὰ σὲ μέριμναν.

Ἔτσι θὰ ἀφήσω νὰ πέσῃ ἐπάνω σου ὁ θυμός μου, καὶ θὰ ἐκλείψῃ ἡ «συζυγικὴ ζήλεια» μου διὰ σέ. Θὰ ἱκανοποιηθῶ καὶ θὰ ἡσυχάσω μὲ τὴν τιμωρίαν σου καὶ δὲν θὰ ἀγωνιῶ πλέον διὰ σέ.

Ὅλα δὲ αὐτά, διότι δὲν ἐνεθυμήθης τὰς εὐεργεσίας, τὰς ὁποίας ἐγὼ ἀπὸ τῆς νηπιότητός σου ἔκαμα, καὶ συνεχῶς μὲ ἐλυποῦσες μὲ ὅλας τὰς παρανομίας σου. Ἰδού, λοιπόν, ὅτι ἐγὼ ἔχω ρίψει τώρα ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι σου τὰς τιμωρίας τῶν παρανομιῶν σου, λέγει ὁ Κύριος. Διότι σὺ διέπραξες τρομερὰν εἰδωλολατρικὴν ἀσέβειαν μὲ ὅλα τὰ παράνομα ἔργα σου.

Θὰ σὲ τιμωρήσω μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον, διότι δὲν ἐνεθυμήθης πόσον σὲ εὐεργέτησα εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ἱστορίας σου, ἀλλ’ ἀντὶ τούτου μὲ ἐπίκραινες μὲ ὅλας τὰς ἀσεβείας τῆς ἀποστασίας σου ἀπὸ Ἐμέ. Ἰδοὺ πλέον ἀπεφάσισα καὶ ρίπτω εἰς τὴν κεφαλήν σου τὰς συνεπείας τῆς παρανόμου ζωῆς σου, λέγει ὁ Κύριος. Θὰ γίνῃ αὐτό, διότι ὡλοκλήρωσες τὸ μέτρον τῆς ἀσεβείας μὲ ὅλας τὰς παρανομίας σου.

Αὐτὰ εἶναι ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶπα ὅτι θὰ συμβοῦν εἰς βάρος σου, σύμφωνα καὶ μὲ τὸν παραβολικὸν νόμον· «κατὰ τὴν μητέρα

Ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔκαμες δικαιώνουν τὴν παροιμίαν ποὺ εἶπαν ἐναντίον σου, ὅταν ἔλεγαν: «Κατὰ τὴν μάνα

καὶ ἡ κόρη». Εἶσαι θυγάτηρ τῆς μητρός σου, ὁποία ἀπώθησε καὶ ἐγκατέλειψε τὸν σύζυγόν της καὶ τὰ τέκνα της. Εἶσαι ἀδελφὴ τῶν ἀδελφῶν σου, αἱ ποῖαι ἀπώθησαν καὶ ἐγκατέλειψαν τοὺς συζύγους των καὶ τὰ τέκνα των. Ἡ μήτηρ σας εἶναι Χετταία καὶ ὁ πατήρ σας εἶναι Ἀμορραῖος.

καὶ ἡ κόρη». Εἶσαι κόρη τῆς μητέρας σου, ἡ ὁποία ἀπεμάκρυνε τὸν σύζυγόν της καὶ τὰ παιδιά της. Εἶσαι καὶ ἀδελφὴ τῶν ἀδελφῶν σου, αἱ ὁποῖαι ἀπεμάκρυναν τοὺς συζύγους των καὶ τὰ παιδιά των. Ἡ μητέρα σας ἦτο Χετταία καὶ ὁ πατέρας σας Ἀμορραῖος.

Μεγαλυτέρα σας ἀδελφὴ εἶναι ἡ Σαμάρεια· αὐτὴ καὶ αἱ κωμοπόλεις της, ποὺ εὑρίσκονται ἀριστερά σου· νεωτέρα σου ἀδελφή, ἡ ὁποία κατοικεῖ ἐκ δεξιῶν σου, εἶναι τὰ Σόδομα καὶ αἱ κωμοπόλεις των.

Ἀδελφή σας μεγαλυτέρα εἶναι ἡ Σαμάρεια, μὲ τὰς πόλεις ποὺ τὴν περιβάλλουν, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὰ ἀριστερά σου (καθὼς ἀτενίζει κάποιος πρὸς τὴν Ἀνατολήν). Ἀδελφή σου μικροτέρα, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰ δεξιά σου, εἶναι τὰ Σόδομα καὶ αἱ πόλεις ποὺ τὰ περιβάλλουν.

Καὶ δὲν εἶναι μόνον ὅτι ἐβάδισες τὰς παρανόμους ὁδοὺς ἐκείνων, οὔτε ὅτι ἠρκέσθης νὰ διαπράξῃς τὰς παρανομίας των, ἀλλὰ ὑπερέβαλες αὐτὰς εἰς ὅλας τὰς παρανόμους ὁδούς σου.

Δὲν ἐμιμήθης ὅμως ὡς συγγενὴς τῶν ἁπλῶς τὴν συμπεριφοράν των, οὔτε ἔκαμες μόνον ὅσα ἔκαμαν αὐταί, ἀλλὰ τὰς ἔχεις ὑπερβάλει ὡς πρὸς ὅλας τὰς ἀσεβείας τῆς ζωῆς σου.

Ὁρκίζομαι, λέγει ὁ Κύριος, καὶ διαβεβαιώνω ὅτι ἡ ἀδελφή σου, ἡ πόλις τῶν Σοδόμων καὶ αἱ κωμοπόλεις της, δὲν διέπραξαν τὰς παρανομίας, τὰς ὁποίας διέπραξας σύ, ὦ Ἱερουσαλήμ, καὶ αἱ κωμοπόλεις σου.

Βεβαιώνω ἐνόρκως, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι ἡ ἀδελφή σου, τὰ Σόδομα, μαζὶ μὲ τὰς πόλεις ποὺ τὴν περιβάλλουν, δὲν διέπραξε τὰς παρανομίας ποὺ διέπραξες σὺ καὶ τὰ προάστιά σου.

Ἀλλὰ ἡ παρανομία τῶν Σοδόμων, τῆς ἀδελφῆς σου αὐτῆς πόλεως, ἦτο ἡ ὑπερηφάνεια. Μέσα εἰς τὴν ἀφθονίαν τῶν ἄρτων καὶ τοῦ οἴνου καὶ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ἐζοῦσεν αὐτὴ καὶ αἱ κωμοπόλεις της μίαν ἄσωτον καὶ σπάταλον ζωήν. Ἐπὶ πλέον ὑπῆρχεν εἰς αὐτὴν καὶ εἰς τὰς κωμοπόλεις της καὶ σκληρότης, διότι δὲν ἔδιδον εἰς ἀπλωμένον χέρι τοῦ πτωχοῦ καὶ τοῦ πένητος καμμίαν βοήθειαν.

Αὐτὸ δὲ ἦτο τὸ βασικὸν ἁμάρτημα καὶ ἡ κυρία παρανομία τῶν Σοδόμων, τῆς πόλεως αὐτῆς ποὺ εἶναι ἀδελφή σου: Ἡ ὑπερηφάνεια. Ἐζοῦσαν μέσα εἰς τὴν ἀφθονίαν τῶν τροφῶν καὶ ἔπλεαν εἰς τὸ κρασὶ καὶ ἀσώτευαν, αὐτὴ καὶ αἱ πόλεις ποὺ ἦσαν γύρω της. Αὐτὸ ἦτο τὸ γνώρισμα τῆς ζωῆς τῆς πόλεως τῶν Σοδόμων καὶ τῶν πόλεων ποὺ ἦσαν γύρω της. Οἱ κάτοικοί των ἦσαν σκληροὶ ἐγωϊσταὶ καὶ δὲν ἐβοηθοῦσαν τὸν πτωχὸν καὶ τὸν ἀδύνατον, ποὺ ἄπλωναν τὸ χέρι των καὶ ἐζητοῦσαν τὴν βοήθειάν των.

Ἦσαν καυχηματίαι καὶ ἠμάρταναν ἀναιδῶς ἐνώπιόν μου. Ἐπειδὴ δὲ ἐγὼ ἔβλεπα τὴν παράνομον αὐτὴν ζωήν των, τοὺς κατέστρεψα.

Ἦσαν δὲ ἀλαζόνες, ποὺ ἐκαυχῶντο διὰ τὰ πλούτη των, καὶ διέπραξαν ἀνομίας ἐνώπιόν μου, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τίποτε. Ὅταν δὲ εἶδα αὐτὴν τὴν διαγωγήν των, κατέστρεψα αὐτὰς τὰς πόλεις.

Ἡ δὲ Σαμάρεια οὔτε κατὰ τὸ ἤμισυ τῶν ἰδικῶν σου ἁμαρτιῶν δὲν εἶχε παρασυρθῆ εἰς ἁμαρτίας. Σὺ ἐπλήθυνες πάρα πολὺ τὰς ἁμαρτίας σου, περισσότερον ἀπὸ αὐτάς. Καὶ ἔκαμες ὥστε αἱ ἀδελφαί σου αὐταὶ πόλεις νὰ φαίνωνται δίκαιαι συγκρινόμεναι πρὸς τὰς ἰδικάς σου παρανομίας, τὰς ὁποίας σὺ διέπραξες.

Ἡ δὲ Σαμάρεια δὲν διέπραξεν οὔτε τὰς μισὰς ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας ποὺ διέπραξες σύ. Σὺ ἐπλήθυνες τὰς παρανομίας σου· ἔκαμες πολὺ περισσοτέρας ἀπὸ ἐκείνας καὶ κατὰ κάποιον τρόπον, μὲ ὅλας τὰς παρανομίας ποὺ διέπραξες, δικαιώνεις καὶ ἀθωώνεις τὰς ἀδελφάς σου αὐτὰς πόλεις.

Πάρε, λοιπόν, τώρα σὺ ἐπάνω σου τὴν ἐντροπήν τῶν σφαλμάτων σου, μὲ τὰ ὁποῖα διέφθειρες τὰς ἀδελφάς σου εἰς τὰς ἰδικάς σου ἁμαρτίας, διὰ τῶν ὁποίων παρηνόμησες περισσότερον ἀπὸ αὐτάς. Καὶ ἔτσι ἀνέδειξες ἐκείνας δικαίας συγκρινομένας πρὸς σέ. Ἡ ἐντροπὴ ἂς σὲ καλύψῃ διὰ τοῦτο. Πάρε, λοιπόν, ἐπάνω σου αὐτὸν τὸν ἐξευτελισμὸν, διότι σὺ μὲ τὸ πλῆθος τῶν φοβερῶν σου παρανομιῶν ἔκαμες, ὥστε νὰ φαίνωνται δίκαιαι αἱ ἀδελφαί σου.

Νὰ φορτωθῇς λοιπὸν τώρα καὶ τὴν ἐνοχὴν καὶ τὴν εὐθύνην διὰ τὴν βλάβην ποὺ ἐπροξένησες εἰς τὰς ἀδελφάς σου μὲ τὰς ἁμαρτίας σου, μὲ τὰς ὁποίας παρηνόμησες περισσότερον ἀπὸ αὐτάς, καὶ ἔδωσες ἔτσι εἰς αὐτὰς κακὸν παράδειγμα καὶ τὰς ἀπέδειξες ὀλιγώτερον ὑπευθύνους καὶ ἐνόχους ἀπὸ σέ. Καιρὸς λοιπὸν νὰ ἐντρέπεσαι καὶ νὰ φορτωθῇς τὴν ἀτίμωσίν σου, λόγῳ τοῦ ὅτι ἐδικαίωσες καὶ ἀπέδειξες μὲ τὴν ζωήν σου σχεδὸν ἀθῴας τὰς ἁμαρτωλὰς αὐτὰς ἀδελφάς σου.

Θὰ ἀποκαταστήσω ἐγὼ αὐτάς, θὰ ἀποκαταστήσω τὰ ξεπεσμένα Σόδομα καὶ τὰς κωμοπόλεις, ποὺ ἐξαρτῶνται ἀπὸ αὐτά. Θὰ ἀποκαταστήσω τὴν ἀποστατήσασαν Σαμάρειαν καὶ τὰς κωμοπόλεις της. Μεταξὺ δὲ αὐτῶν θὰ ἀποκαταστήσω κάποτε καὶ σέ.

Λέγω δὲ ὅτι θὰ ἐπαναφέρω εἰς τὴν χώραν των τοὺς κατοίκους τῶν πόλεων αὐτῶν, ποὺ εἶχαν ἐξορισθη καὶ αἰχμαλωτισθη. Θὰ ἐπαναφέρω δηλαδὴ τοὺς αἰχμαλώτους τῶν Σοδόμων καὶ τῶν πόλεων ποὺ τὰ περιβάλλουν· θὰ ἐπαναφέρω ἐπίσης τοὺς αἰχμαλώτους τῆς Σαμαρείας καὶ τῶν πόλεων ποὺ τὴν περιβάλλουν· θὰ ἐπαναφέρω δὲ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ τοὺς ἰδικούς σου ἐξορίστους καὶ αἰχμαλώτους.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ πάρῃς καὶ νὰ φέρῃς ἐπάνω σου τὴν ἐξευτελιστικὴν βάσανον, νὰ ἐξευτελισθῇς καὶ νὰ καταισχυνθῇς δι’ ὅλα τὰ ἁμαρτήματα, τὰ ὁποῖα διέπραξες καὶ ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων μὲ ἔκαμες νὰ ἐξοργισθῶ ἐναντίον σου.

Ἔτσι θὰ βασανίζεσαι ψυχικῶς, διότι θὰ σοῦ φερθῶ ὅπως πρὸς τὰ Σόδομα καὶ τὴν Σαμάρειαν, καὶ θὰ ἀτιμασθῇς λόγῳ ὅλων αὐτῶν τῶν παρανομιῶν σου, μὲ τὰς ὁποίας μὲ παρώργισες.

Ἡ ἀδελφή σου πόλις, τὰ Σόδομα καὶ αἱ κωμοπόλεις της, θὰ ἀποκατασταθοῦν κάποτε, ὅπως ἦσαν ἀπ’ ἀρχῆς. Καὶ ἡ Σαμάρεια καὶ αἱ κωμοπόλεις τῆς θὰ ἀποκατασταθοῦν εἰς τὴν ἀρχικήν των κατάστασιν. Καὶ σὺ καὶ αἱ κωμοπόλεις σου θὰ ἀποκατασταθῆτε κάποτε, καθὼς ὑπήρξατε ἀπ’ ἀρχῆς.

Ἡ ἀδελφή σου, τὰ Σόδομα, καὶ αἱ πόλεις ποὺ τὴν περιβάλλουν θὰ ἐπανέλθουν εἰς τὴν κατάστασιν εἰς τὴν ὁποίαν ἦσαν κατ’ ἀρχάς, πρὶν ἁμαρτήσουν. Παρομοίως ἡ Σαμάρεια καὶ αἱ πόλεις ποὺ τὴν περιβάλλουν θὰ ἐπανέλθουν καὶ αὐταὶ εἰς τὴν κατάστασιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκοντο κατ’ ἀρχάς, πρὶν ἁμαρτήσουν. Τὸ αὐτὸ θὰ συμβῇ καὶ μὲ σὲ καὶ τὰς πόλεις ποὺ σὲ περιβάλλουν. Θὰ ἐπανέλθετε εἰς τὴν κατάστασιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεσθε κατ’ ἀρχάς, πρὶν ἁμαρτήσετε.

Μήπως καὶ ἡ ἀδελφή σου πόλις, τὰ Σόδομα, κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς δόξης σου, δὲν ἀνεφέρετο διὰ τοῦ στόματός σου καὶ δὲν ἠκούετο ὡς πόλις ἁμαρτίας,

Καὶ ἐὰν ἦτο ὡσὰν νὰ μὴ ὑπῆρχε διὰ σὲ ἡ ἀδελφή σου, τὰ Σόδομα, καὶ δὲν κατεδέχεσο οὔτε νὰ ἀκουσθῇ κὰν ἀπὸ τὸ στόμα σου τὸ ὄνομά της κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἀλαζονείας σου,

πρὶν φανερωθοῦν αἱ κακίαι σου, ὅπως σὺ εἶσαι τώρα ὄνειδος καὶ ἐξευτελισμὸς ἀνάμεσα εἰς τὰς πόλεις τῆς Συρίας καὶ εἰς τὰς πόλεις τῶν Φιλισταίων αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν ὁλόγυρά σου;

πρὶν ἀποκαλυφθοῦν αἱ παρανομίαι σου, μήπως δὲν εἶσαι σὺ τώρα ὄνειδος καὶ χλεύη τῶν πόλεων τῆς Συρίας καὶ ὅλων τῶν ἄλλων πόλεων ποὺ εἶναι γύρω της, καθὼς καὶ τῶν πόλεων τῶν Φιλισταίων, ποὺ σὲ περιζώνουν ὁλόγυρα;

Τὰς συνεπείας τῆς ἀσεβείας σου καὶ τῆς παρανομίας σου θὰ ἔχῃς κομίσει, λέγει ὁ Κύριος».

Καιρὸς λοιπὸν νὰ πληρωθῇς διὰ τὰς ἀσεβείας καὶ παρανομίας σου, λέγει ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· «ἐγὼ θὰ πράξω ἀπέναντί σου, ὅπως σὺ ἔπραξες ἀπεναντί μου, ὅπως σὺ κατεφρόνησες τὰς ἐντολάς μου καὶ παρέβης τὴν διαθήκην μου.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Θὰ σοῦ φερθῶ λοιπὸν ὅπως ἐφέρθης καὶ σὺ ἀπέναντί μου καὶ ὅπως περιεφρόνησες τὰς ἐντολάς μου καὶ κατεπάτησες τὴν Διαθήκην μου.

Ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ λησμονήσω τὴν διαθήκην μου, τὴν ὁποίαν συνῆψα μὲ σέ, ὅτε ἀκόμα ἤσουνα νήπιον, καὶ θὰ κάμω νέαν διαθήκην μὲ σὲ αἰωνίαν.

Θὰ ἐνθυμηθῶ ὅμως Ἐγὼ κάποτε τὴν Διαθήκην καὶ συμφωνίαν ποὺ συνῆψα μαζί σου κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς ἱστορίας σου (ὅταν ἐβγήκατε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον) καὶ θὰ σοῦ κάμω ἄλλην Διαθήκην, ποὺ δὲν θὰ εἶναι προσωρινή, ὅπως ἐκείνη, ἀλλ’ αἰώνιος.

Τότε θὰ ἐνθυμηθῇς τὴν σημερινὴν ἁμαρτωλὴν ὁδόν σου καὶ θὰ ἐντροπιασθῇς, ὅταν θὰ ἀναλάβῃς τὰς ἀδελφάς σου πόλεις, τὰς ἀρχαιοτέρας καὶ τὰς νεωτέρας, τὰς ὁποίας ἐγὼ θὰ δώσω εἰς σέ, ὥστε νὰ τὰς οἰκοδομήσῃς καὶ μορφώσῃς εἰς νέαν πνευματικὴν ζωήν, ὄχι πλέον μὲ τὴν παλαιὰν διαθήκην σου.

Θὰ ἐνθυμηθῇς δὲ τότε τὴν σημερινὴν συμπεριφοράν σου καὶ θὰ ἀτιμασθῇς πολὺ μὲ τὸ ὅτι θὰ πάρῃς μαζί σου, ὡς ἴσας πρὸς σέ, καὶ τὰς ἀδελφάς σου πόλεις, τὰς μεγαλυτέρας σου καὶ τὰς μικροτέρας σου (Σαμάρειαν καὶ Σόδομα μὲ τὰς πόλεις ποὺ τὰς περιβάλλουν). Θὰ σοῦ τὰς δώσω μάλιστα, διὰ νὰ οἰκοδομῆσαι πνευματικῶς ἀπὸ ἂν τὰς καὶ νὰ τὰς οἰκοδομῆς καὶ σύ, καὶ ὄχι διὰ νὰ ἐξαρτῶνται ἀπὸ σὲ βάσει τῆς παλαιᾶς Διαθήκης σου.

Ἐγὼ θὰ σὲ ἀνεγείρω, θὰ σὲ ἀποκαταστήσω καὶ θὰ συνάψω τὴν νέαν διαθήκην μου μὲ σὲ καὶ θὰ μάθῃς τότε καλά, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος,

Θὰ στήσω λοιπὸν ὑψηλὰ τὴν νέαν Διαθήκην μου μαζί σου, καὶ θὰ γνωρίσῃς τότε πολὺ καλὰ ὅτι Ἐγὼ καὶ μόνον εἶμαι ὁ Κύριος τῶν πάντων.

διὰ νὰ ἐνθυμηθῇς τὴν προτέραν σου διαγωγὴν καὶ ἐντραπῇς καὶ νὰ μὴ ἔχεις τὸ σθένος πλέον νὰ ἀνοίξῃς τὸ στόμα σου ἐξ αἰτίας τῆς καταισχύνῃς σου, ὅταν ἐγὼ θὰ σὲ ἐλεήσω καὶ θὰ σὲ ἐξιλεώσω δι’ ὅλα τὰ κακά, τὰ ὁποῖα ἔπραξες»; Λέγει ὁ Κύριος.

Ἡ νέα αὐτὴ Διαθήκη θὰ σὲ βοηθῇ νὰ ἐνθυμῆσαι τὴν ἕως τώρα ἀσεβῆ συμπεριφοράν σου πρὸς Ἐμὲ καὶ νὰ ἐντρέπεσαι διὰ τὸν ἑαυτόν σου. Θὰ σὲ κάμῃ μάλιστα νὰ μὴ ἠμπορῇς νὰ ἀνοίξῃς τὸ στόμα σου καὶ νὰ ἀρθρώσῃς λέξιν, λόγῳ τῆς ἐντροπῆς ποὺ θὰ αἰσθάνεσαι ὅταν θὰ σοῦ συγχωρήσω ὅλα ὅσα διέπραξες ἀσεβῶς καὶ παρανόμως, λέγει ὁ Κύριος τῶν πάντων.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε εἰς ἐμὲ καὶ εἶπε·

Ὠμίλησε δὲ πάλιν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπεν:

«υἱὲ ἀνθρώπου, ἄκουσε καὶ διηγήσου ἕνα παραβολικὸν διήγημα, εἰπὲ μίαν ἀλληγορίαν εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ἄνθρωπε, νὰ διηγηθῇς μίαν ἱστορίαν, νὰ εἰπῇς μίαν παραβολὴν πρὸς τοὺς ἀπογόνους τὸν Ἰσραήλ.

Εἰπέ, αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ἕνας μεγάλος ἀετὸς μὲ μακρυὲς φτεροῦγες, μακρὸς καὶ μεγαλόσωμος, γεμᾶτος ἰσχυρὰ νύχια, ἐπῆρε κατεύθυνσιν καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ ὄρος Λίβανον. Ἐπῆρεν ἀπὸ ἐκεῖ τὰ ἐκλεκτὰ μέρη μιᾶς κέδρου.

Θὰ εἰπῇς δὲ τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἕνας μεγάλος ἀετὸς μὲ μεγάλα πτερὰ καὶ μεγάλας διαστάσεις, γεμᾶτος νύχια, ἐπροχώρησε καὶ ἦλθε μέσα εἰς τὸν Λίβανον καὶ ἐπῆρε τὰ ἐκλεκτὰ κλαδιὰ τῆς κέδρου·

Ἔκοψε τὰ τρυφερὰ ἀκρινὰ βλαστάρια καὶ τὰ ἔφερε εἰς τὴν χώραν Χαναάν, εἰς πόλιν περικλειομένην ἀπὸ ἰσχυρὸν τεῖχος.

ἀπέκοψε τὰ τρυφερὰ βλαστάρια της καὶ τὰ ἔφερεν εἰς τὴν Χαναάν. Τὰ ἔκλεισε δὲ μέσα εἰς μίαν περιτειχισμένην πόλιν.

Ἐπῆρε κατόπιν ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ Λιβάνου νεαρὸν φυτὸν καὶ τὸ ἐφύτευσεν εἰς γόνιμον πεδιάδα, πλησίον εἰς ὕδατα πολλὰ καὶ ἐφρόντισε διὰ τὴν ἐπίβλεψιν καὶ περιποίησίν του.

Ἐπῆρε κατόπιν ἕνα σπέρμα ἀπὸ τὴν χώραν τοῦ Λιβάνου καὶ τὸ ἐφύτευσεν εἰς εὔφορον ποτιζομένην πεδιάδα καὶ ὥρισεν ἀνθρώπους διὰ νὰ τὸ ἐπιβλέπουν καὶ νὰ τὸ προσέχουν.

Τὸ νεαρὸν αὐτὸ φυτὸν ἐφύτρωσεν, ἔγινε μία καχεκτικὴ ἄμπελος, ποὺ μόλις ἐφαίνετο. Τὰ κλήματά της ἔπιπταν ἐπάνω της καὶ αἱ ρίζαι της ἐπροχωροῦσαν κάτω ἀπὸ αὐτὴν μέσα εἰς τὴν γῆν. Ἔπειτα ὅμως ἔγινεν ἄμπελος, ἄπλωσε καταβολάδας, κλήματα ποὺ ἀνερριχήθησαν ἐπάνω εἰς τὰ δένδρα.

Τὸ σπέρμα ἐκεῖνο ἐβλάστησε καὶ ἔγινε ἄμπελος, ποὺ ἦτο ὅμως καχεκτικὴ καὶ μικρὴ ὡς πρὸς τὸ μέγεθος καὶ τὴν ἐμφάνισιν. Τὰ κλήματά της ἦσαν ἀκριβῶς ἀπὸ ἐπάνω της, δὲν ἄνοιγαν περισσότερον· καὶ αἱ ρίζαι της ἀκριβῶς ἀπὸ κάτω της, δὲν ἐπροχωροῦσαν εἰς ἄλλο ἔδαφος, δεξιὰ ἢ ἀριστερά. Ἡ ἄμπελος αὐτὴ ὅμως ἀνεπτύχθη, ἔβγαλε καταβολάδας καὶ ἅπλωσε τὰ κλήματά της.

Ἰδού, ὅτι ἐφάνη τότε ἔνας ἄλλος μεγάλος ἀετός, μεγαλοπτέρυγος καὶ μὲ πιὸ πολλὰ νύχια. Καὶ ἰδοὺ ἡ ἄμπελος αὐτὴ εἶχε περιπλεχθῇ εἰς αὐτόν. Ἔστειλε πρὸς τὸν ἀετὸν τὰς ρίζας καὶ τὰ κλήματά της, διὰ νὰ ποτίσῃ αὐτὴν καὶ τὸ ἔδαφος, ἐπάνω, εἰς τὸ ὁποῖον ἦτο φυτευμένη.

Παρουσιάσθη δὲ ἕνας ἄλλος μεγάλος καὶ μεγαλοπτέρυγος ἀετός, μὲ πολλὰ νύχια, καὶ ἀμέσως ἡ ἄμπελος ἐκείνη ἐπλέχθη καὶ ἐδέθη μαζί του· αἱ ρίζαι της ἐστράφησαν πρὸς αὐτὸν καὶ τὰ κλήματά της κατηυθύνθησαν πρὸς αὐτόν, διὰ νὰ ποτίσῃ ὁ ἀετὸς αὐτὸς καὶ τὴν ἰδίαν καὶ ὅλον τὸ χῶμα τοῦ ἀγροῦ, εἰς τὸ ὁποῖον ἦτο φυτευμένη.

Εἰς καλὴν καὶ εὔφορον πεδιάδα εἶχε φυτευθῇ, κοντὰ εἰς πολλὰ ὕδατα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τρέφεται ἀφθόνως καὶ μεγαλώνει, ὥστε νὰ πετάξῃ βλαστούς, νὰ φέρῃ καρπούς, νὰ γίνῃ μεγάλη ἄμπελος.

Ἡ ἄμπελος πλέον ποτίζεται καὶ καλλιεργεῖται εἰς πεδιάδα εὔφορον, ποτιζομένην πλουσίως, διὰ νὰ βγάλῃ κλήματα, νὰ ἀποδώσῃ καρποὺς καὶ νὰ γίνῃ μεγάλη.

Διὰ τοῦτο εἶπε· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Θὰ προχωρήσῃ εἰς ἀνάπτυξιν καὶ καρποφορίαν ἡ ἄμπελος αὐτή; Ὄχι. Διότι αἱ τρυφεραί της ρίζαι καὶ ὁ καρπός της θὰ σαπίσουν καὶ ὅλα τὰ κλήματα, ποὺ ἔχουν βλαστήσει ἀπὸ αὐτήν, θὰ ξηρανθοῦν καὶ δὲν θὰ χρειασθοῦν δυνατοὶ βραχίονες οὔτε πολὺ πλῆθος ἀνθρώπων, διὰ νὰ τὴν ξερριζώσουν ἀπὸ τὸ ἔδαφος.

Νὰ εἰπῇς λοιπόν: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἄραγε θὰ προοδεύσῃ καὶ θὰ ἀναπτυχθῇ ἡ ἄμπελος ἢ μήπως αἱ τρυφεραὶ ρίζαι της καὶ ὁ καρπός της σαπίσουν, καὶ ξηρανθοῦν ὅλα τὰ κλαδιὰ ποὺ βλαστάνουν ἀπὸ τὸν κορμόν της; Θὰ γίνῃ, λέγω, τὸ δεύτερον καὶ μάλιστα δὲν θὰ χρειασθῇ δυνατὸ χέρι καὶ πολὺς λαός, διὰ νὰ ἐκριζωθῇ καὶ πεταχθῇ τελικῶς ἡ ἄμπελος.

Ἰδού, ὅτι τώρα αὐξάνεται καὶ μεγαλώνει. Μήπως, τάχα, καὶ θὰ συνεχίσῃ τὴν πρόοδον καὶ ἀνάπτυξίν της αὐτήν; Ὄχι, διότι ἀμέσως μόλις θὰ πνεύσῃ καυστικὸς ἄνεμος, θὰ ξηρανθῇ· θὰ ξηρανθῇ μαζῆ μὲ τὸ ἔδαφος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου αὐτὴ ἔχει ἀναβλαστήσει».

Τώρα βεβαίως ποτίζεται καὶ ἀναπτύσσεται. Μήπως ὅμως θὰ συνεχισθῇ ἡ ἀνάπτυξίς της ἢ μόλις τὴν ἐγγίσῃ ὁ καυτερὸς ἄνεμος θὰ ξηρανθῇ ἀμέσως; Βεβαιώνω ὅτι θὰ γίνῃ τὸ δεύτερον θὰ ξηρανθῇ καὶ ἡ ἰδία καὶ τὸ χωράφι ὅπου ἦτο φυτευμένη.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε·

Ὡμίλησε δὲ πάλιν ὁ Κύριος καὶ μοῦ εἶπεν:

«υἱὲ ἀνθρώπου, εἰπὲ εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν, ὁ ὁποῖος συνεχῶς μὲ παραπικραίνει καὶ μὲ ἐξοργίζει· δὲν γνωρίζετε τί σημαίνουν αὐτά; Εἰπὲ λοιπὸν πρὸς αὐτοὺς τὸ νόημά των. Ὅταν ἐπέλθῃ ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, θὰ συλλάβῃ αἰχμάλωτον τὸν βασιλέα της καὶ τοὺς ἄρχοντάς της καὶ θὰ φέρῃ αὐτοὺς μαζιὶ του εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ἄνθρωπε, ρώτησε τοὺς ἀπογόνους τὸν Ἰσραήλ, ποὺ μὲ πικραίνουν πολὺ μὲ τὴν συμπεριφοράν των: Δὲν γνωρίζετε τί σημαίνουν αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα; Ἀκούσατε τί λέγει ὁ Κύριος: Ὅταν ἔλθῃ καὶ ἐπιτεθῇ ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, θὰ συλλάβῃ τὸν βασιλέα τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοὺς ἀξιωματούχους της καὶ θὰ τοὺς φέρῃ μαζί του, ὡς λάφυρά του, εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ἔπειτα θὰ πάρῃ ἕνα μέλος ἀπὸ τὴν βασιλικὴν οἰκογένειαν καὶ θὰ συνάψῃ μὲ αὐτὸν συμφωνίαν. Θὰ τὸν ἀναγκάσῃ δὲ νὰ ὁρκισθῇ διὰ τὴν τήρησιν τῆς συμφωνίας αὐτῆς. Ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος θὰ πάρῃ ἐπίσης μαζῆ του καὶ τοὺς ἄρχοντας τῆς Ἰουδαίας,

Θὰ πάρῃ δὲ ἕνα ἀπόγονον τῆς Ἰουδαϊκῆς βασιλείας καὶ θὰ συνάψῃ μαζί του συμφωνίαν καὶ θὰ τὸν ἐγκαταστήσῃ ὡς βασιλέα τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀφοῦ θὰ τὸν ἔχῃ δεσμεύσει μὲ κατάρας καὶ ὅρκους. Θὰ πάρῃ ὅμως καὶ θὰ ἐκτοπίσῃ ἀπὸ τὴν χώραν τοὺς εὐγενεῖς καὶ ἱκανοὺς ἄνδρας.

ὥστε νὰ γίνῃ ἀσθενὴς ἡ βασιλεία της καὶ νὰ μὴ ἠμπορῇ καθόλου νὰ σηκώσῃ κεφάλι καὶ οὕτω νὰ τηρήσῃ τὴν συμφωνίαν μὲ αὐτὸν καὶ νὰ τοῦ σταθῇ πιστή.

Σκοπός του θὰ εἶναι νὰ ἀποδυναμωθῇ ἡ χώρα, νὰ εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀνίσχυρος ἡ βασιλεία, ὥστε νὰ μὴ «σηκώσῃ κεφάλι» αὐτὸς ὁ βασιλεύς της, ἀλλὰ νὰ τηρῇ τὴν συμφωνίαν ποὺ ἔκαμε καὶ νὰ τὴν σέβεται.

Ὁ βασιλεὺς ὅμως τῆς Ἰουδαίας θὰ ἐπαναστατήσῃ κατὰ τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος, θὰ στείλῃ ἀγγελιαφόρους εἰς τὴν Αἴγυπτον, διὰ νὰ τοῦ δώσουν ἱππικὸν καὶ στρατὸν πολύν. Τάχα, θὰ ἐπιτύχῃ εἰς τὰς προσπαθείας του; Θὰ διασωθῇ αὐτός, ποὺ διαπράττει ἀντίθετα πρὸς τὰς συμφωνίας; Αὐτὸς ποὺ παραβαίνει τὴν συναφθεῖσαν συνθήκην θὰ διασωθῇ;

Ὁ βασιλεὺς ὅμως αὐτὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ θὰ ἐπιχειρήσω νὰ ἐπαναστατήσῃ κατὰ τοῦ βασιλέως τῆς Βαβυλῶνος καὶ θὰ στείλῃ ἀντιπροσώπους του εἰς τὴν Αἴγυπτον, διὰ νὰ τοῦ δώσουν οἱ Αἰγύπτιοι ἱππικὸν καὶ πολὺν στρατόν. Ἄραγε θὰ εὐοδωθῇ καὶ θὰ ἐπιτύχῃ ἡ ἀπόπειρά του; Θὰ διασωθῇ καὶ θὰ εὐδοκιμήσῃ αὐτὸς ποὺ κάμνει ἀντίθετα πρὸς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα συνεφώνησε; Θὰ γλυτώσῃ ἀπὸ τὴν τιμωρίαν αὐτὸς ποὺ καταπατεῖ μίαν ἔνορκον συμφωνίαν;

Ὁρκίζομαι εἰς τὸν ἑαυτόν μου, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι εἰς τὴν χώραν τοῦ βασιλέως, ὁ ὁποῖος τὸν ἔθεσεν εἰς τὸν θρόνον καὶ τοῦ ὁποίου ἔχει καταπατήσει τὴν ἔνορκον συμφωνίαν καὶ ἔθραυσε τὴν διαθήκην, θὰ μεταφερθῇ εἰς τὴν χώραν αὐτοῦ τοῦ βασιλέως καὶ πλησίον αὐτοῦ εἰς τὴν Βαβυλῶνα θὰ ἀποθάνῃ.

Διαβεβαιώνω ἐνόρκως, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι ὁ βασιλεὺς ὁ ὁποῖος κατεπάτησε τὸν ὅρκον ποὺ ἔκαμεν εἰς τὸ ὄνομά μου, καὶ παρέβη τὴν διαθήκην καὶ συμφωνίαν ποὺ συνῆψεν ἐνώπιόν μου μαζί του, θὰ ἀποθάνῃ εἰς τὸν τόπον ὅπου βασιλεύει ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος τὸν ἐγκατέστησε βασιλέα τῆς Ἱερουσαλήμ· θὰ ἀποθάνῃ δηλαδὴ πλησίον του, μέσα εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ὁ Φαραὼ δὲν θὰ πράξῃ, ὅπως αὐτὸς θέλει. Δὲν θὰ ἔλθῃ μὲ δύναμιν μεγάλην, μὲ στρατιώτας πολυαρίθμους, διὰ νὰ κάμῃ πρὸς χάριν του πόλεμον μέσα ἀπὸ χαρακώματα καὶ μὲ πολιορκητικὰς μηχανὰς καὶ νὰ θανατώσῃ στρατιώτας τῆς Βαβυλῶνος.

Μὴ νομίζετε δὲ ὅτι θὰ στείλῃ πρὸς χάριν τὸν ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου μεγάλην πολεμικὴν δύναμιν, πολὺν στρατόν· οὔτε θὰ κατασκευάσῃ προχώματα καὶ πολιορκητικὰς μηχανὰς διὰ νὰ θανατώσουν τοὺς Βαβυλωνίους!

Αὐτὸς ὅμως ὁ βασιλεὺς τῆς Ἰουδαίας ἐξηυτέλισε καὶ κατεπάτησε τὸν ὅρκον του, παρέβη τὴν συμφωνίαν ποὺ συνῆψε πρὸς τοὺς Βαβυλωνίους, ἔδωσε τὸ χέρι του εἰς συμμαχίαν καὶ ἐζήτησε βοήθειαν ἀπὸ τὸν Φαραώ. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἔκαμε πρὸς χάριν του. Μήπως ὅμως καὶ θὰ κατορθώσῃ νὰ διασωθῇ;

Κατεπάτησεν ὁ βασιλεὺς αὐτὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ τοὺς ὅρκους του καὶ παρέβη τὴν ἔνορκον συμφωνίαν του, ἐπρόδωσε τοὺς Βαβυλωνίους καὶ ἔκαμε χειραψίαν συμφωνίας μὲ τοὺς Αἰγυπτίους. Τὰ ἔκαμε δὲ ὅλα αὐτὰ εἰς βάρος τοῦ Ναβουχοδονόσορος! Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῇ ὁ ἄνθρωπος αὐτός;

Διὰ τοῦτο εἰπέ· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ὁρκίζομαι εἰς τὸν ἑαυτόν μου, ὅτι διὰ τὴν καταπάτησιν τοῦ ὅρκου του καὶ διὰ τὴν παράβασιν τῆς διαθήκης μου, τὴν ὁποίαν αὐτὸς παρέβη, θὰ ἐπιφέρω ἐξάπαντος ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του τὰς τιμωρίας, ποὺ πρέπει.

Διὰ τοῦτο νὰ εἰπῇς τὰ ἑξῆς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Διαβεβαιώνω ἐνόρκως, ὁρκιζόμενος εἰς τὸν Ἑαυτόν μου, ὅτι ἡ ἐπ’ ὀνόματί μου ὁρκωμοσία, τὴν ὁποίαν κατεπάτησε, καὶ ἡ συμφωνία τὴν ὁποίαν συνῆψεν ἐνώπιόν μου καὶ τὴν ἐπρόδωσε θὰ πέσουν ἐπάνω του. Θὰ τιμωρηθῇ διὰ τὴν ἐπιορκίαν καὶ ἀτιμίαν του.

Θὰ ἀπλώσω ἐπάνω ἀπὸ αὐτὸν τὸ δίκτυόν μου καὶ θὰ τὸν συλλάβω μέσα εἰς τὴν περιοχήν του, ὅπου θὰ νομίζῃ τὸν ἑαυτόν του ἀσφαλῆ.

Θὰ ρίψω δὲ ἐπάνω του τὸ δίκτυ μου καὶ θὰ συλληφθῇ μέσα εἰς τὸ κράτος του ὁπωσδήποτε.

Τὸ μεγαλύτερον μέρος τῶν στρατευμάτων του θὰ πέσῃ κάτω ἀπὸ τὴν ἐχθρικὴν ρομφαίαν καὶ τοὺς ὑπολοίπους θὰ διασκορπίσω πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις. Καὶ τότε θὰ μάθετε πολὺ καλά, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος. Ἐλάλησα καὶ ἔτσι θὰ γίνῃ».

Εἰς κάθε πολεμικὴν σύρραξιν οἱ στρατιῶται του θὰ φονεύωνται μὲ μαχαίρι· τοὺς δὲ ὑπολοίπους πολίτας του θὰ διασκορπίσω εἰς ὅλους τοὺς ἀνέμους. Ἔτσι θὰ γνωρίσετε καλὰ ὅτι εἶμαι Ἐγώ, ὁ Κύριος τῶν πάντων, ὁ Ὁποῖος εἶπα αὐτὰ ποὺ ἀκούσατε.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· «ἐγὼ θὰ πάρω κλάδον ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτοὺς κλάδους τῆς κέδρου, ἀπὸ τὴν κορυφὴν τῆς καρδίας της, θὰ τὸν ἀποκόψω καὶ θὰ φυτεύσω αὐτὸν ἀσφαλῆ ἐπάνω εἰς ὄρος ὑψηλόν.

Αὐτὰ ἐπίσης λέγει ὁ Κύριος: Θὰ πάρω Ἐγὼ ἕνα ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτοὺς βλαστοὺς τῆς κέδρου, θὰ τὸν ἀποκόψω μάλιστα ἀπὸ τὴν κορυφὴν τῆς καρδίας της καὶ θὰ τὸν φυτεύσω πολὺ καλὰ Ἐγὼ ὁ ἴδιος εἰς ἕνα ὑψηλὸν ὄρος.

Θὰ τὸν φυτεύσω, διὰ νὰ ριζοβολήσῃ ἀσφαλῶς καὶ νὰ γίνῃ ἐμφανής, ἐπάνω εἰς ὑψηλὸν ὄρος τῆς περιοχῆς τοῦ Ἰσραήλ. Θὰ βγάλῃ βλαστοὺς καὶ θὰ κάμῃ καρπὸν καὶ θὰ γίνῃ κέδρος μεγάλη. Κάτω ἀπὸ αὐτὴν θὰ ἀναπαυθοῦν ὅλα τὰ θηρία καὶ ὑπὸ τὴν σκιάν της θὰ ἀναπαυθοῦν ὅλα τὰ πτηνά. Οἱ κλάδοι αὐτῆς στερεοὶ θὰ ἀπλωθοῦν ὁλόγυρά της.

Θὰ τὸν κρεμάσω δὲ εἰς ἕνα ὑψηλὸν ὄρος τοῦ Ἰσραὴλ καὶ θὰ τὸν φυτεύσω πολὺ στερεά. Ὁ κλάδος αὐτὸς θὰ βλαστήσῃ, θὰ δώσῃ καρπὸν καὶ θὰ γίνῃ μεγάλη κέδρος. Θὰ ἀναπαυθοῦν δὲ κάτω ἀπὸ αὐτὸν ὅλα τὰ θηρία τῆς γῆς, ὅλα δηλαδὴ τὰ ἔθνη· θὰ ἀναπαυθοῦν ἐπίσης εἰς τὴν σκιάν του ὅλα τὰ πτηνά, ὅλοι δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι. Ὅλοι οἱ βλαστοὶ ποὺ θὰ προέλθουν ἀπὸ αὐτὸν τὸν κλάδον θὰ ἀναπτυχθοῦν πλήρως.

Καὶ θὰ μάθουν ὅλα τὰ δένδρα τῆς πεδιάδος, ὅλοι δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ταπεινώνω τὰ ὑψηλὰ δένδρα καὶ ἀνυψώνω μεγαλοπρεπῆ τὰ ταπεινὰ δενδρύλλια. Ξηραίνω τὰ θαλλερὰ δένδρα καὶ κάμνω νὰ ἀναθάλλουν τὰ ξηρὰ δένδρα. Ἐγώ, ὁ Κύριος ὡμίλησα καὶ ἔτσι θὰ κάμω».

Θὰ γνωρίσουν δὲ ὅλα τὰ δένδρα τῆς πεδιάδος, ὅλοι δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι, ὅτι Ἐγώ, ὁ Κύριος τῶν πάντων, ἠμπορῶ καὶ ταπεινώνω ἕνα δένδρον (ἄνθρωπον) ὑψηλὸν καὶ ὑπερήφανον καὶ ὑψώνω ἕνα δένδρον (ἄνθρωπον) ταπεινὸν καὶ ἄσημον· Ἐγὼ ξηραίνω ἕνα δένδρον χλωρὸν καὶ ζωογονῶ ἕνα δένδρον ξηρόν. Ἐγώ, ὁ Κύριος τῶν πάντων, τὰ εἶπα ἤδη αὐτὰ καὶ θὰ τὰ πραγματοποιήσω.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε·

Ὠμίλησε δὲ ὁ Κύριος πάλιν καὶ μοῦ εἶπεν:

«υἱὲ ἀνθρώπου, διατί ὑπάρχει μεταξύ σας, μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, αὐτὴ ἡ παροιμία ποὺ λέγεται· «οἱ πατέρες ἔφαγον τὰ ἄγουρα σταφύλια καὶ τὰ δόντια τῶν παιδιῶν αἱμωδίασαν».

Ἄνθρωπε, τὶ εἶναι αὐτὴ ἡ παροιμία σας ποὺ κυκλοφορεῖ μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι λέγουν: «Οἱ πατέρες ἔφαγαν ἄγουρο σταφύλι καὶ ἐμούδιασαν τὰ δόντια τῶν παιδιῶν των»;

Ὁρκίζομαι εἰς τὸν ἑαυτόν μου, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι δὲν θὰ λέγεται πλέον ἡ παροιμία αὐτὴ μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Βεβαιώνω ἐνόρκως, λέγει ὁ Κύριος, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἐξακολουθῇ νὰ λέγεται αὐτὴ ἡ παροιμία μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Κάθε ζωὴ ἀνθρώπου εἶναι ἰδική μου· ὅπως ἡ ζωὴ τοῦ πατρὸς ἔτσι καὶ ἡ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ. Ἰδικές μου εἶναι οἱ ζωές. Αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἁμαρτάνει, αὐτὸς καὶ θὰ τιμωρηθῇ διὰ θανάτου.

Σᾶς τονίζω ἤδη ὅτι ὅλαι αἱ ψυχαὶ τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἰδικαί μου· Ἐγὼ ἔφερα εἰς τὴν ὕπαρξιν καὶ τὴν ψυχὴν τοῦ πατρὸς καὶ τὴν ψυχὴν τοῦ υἱοῦ. Ἰδικαί μου, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι αἱ ψυχαὶ καὶ τὰς ὁρίζω Ἐγώ. Κάθε ψυχὴ λοιπὸν ἡ ὁποία ἁμαρτάνει, αὐτὴ καὶ μόνον θὰ ἀποθνῄσκῃ.

Ὁ ἄνθρωπος ὅμως, ὁ ὁποῖος εἶναι δίκαιος, αὐτὸς ὁ ὁποῖος τηρεῖ τὰς ἐντολάς μου καὶ φέρεται μὲ δικαιοσύνην,

Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εἶναι δίκαιος καὶ ἐνάρετος, ὁ ὁποῖος κρίνει καὶ φέρεται μὲ δικαιοσύνην,

δὲν θὰ φάγῃ εἰδωλόθυτα κρέατα ἀπὸ τοὺς ἐπάνω εἰς τὰ ὄρη βωμοὺς τῶν εἰδώλων, δὲν θὰ σηκώσῃ τὰ βλέμματά του πρὸς τὰ εἴδωλα τοῦ εἰδωλολατρικοῦ λαοῦ, δὲν θὰ μολύνῃ τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον του, δὲν θὰ προσέλθῃ εἰς γυναῖκα, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὰ καταμήνια της.

αὐτὸς δηλαδὴ ποὺ δὲν θὰ λάβῃ μέρος εἰς τὰ γεύματα ποὺ παραθέτουν οἱ εἰδωλολάτραι μετὰ τὰς θυσίας των εἰς τὰ ὄρη, οὔτε θὰ ὑψώσῃ τὰ βλέμματά του διὰ νὰ ἱκετεύσῃ τὰ εἴδωλα ποὺ λατρεύουν οἱ Ἰσραηλῖται· αὐτὸς ποὺ δὲν θὰ μολύνῃ τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον του καὶ δὲν θὰ πλησιάσῃ καὶ ἐγγίσῃ γυναῖκα ποὺ ἔχει τὰ καταμήνιά της·

Δὲν θὰ καταδυναστεύῃ ἄνθρωπον, θὰ ἀποδίδῃ τὸ ἐνέχυρον χρεωφειλέτου πτωχοῦ, δὲν θὰ ἁρπάζῃ ξένα πράγματα. Θὰ δίδῃ προθύμως τὸ ψωμί του εἰς τὸν πεινασμένον, καὶ θὰ ἐνδύῃ τὸν γυμνόν.

ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος δὲν θὰ καταπιέσῃ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπον κάποιον συνάνθρωπόν του καὶ θὰ ἐπιστρέψῃ ἐγκαίρως τὸ ἐνέχυρον ποὺ τοῦ ἔδωσεν ἕνας χρεωφειλέτης τὸν ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἀρπάξῃ ποτὲ κάτι ποὺ ἀνήκει εἰς ἄλλον· ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος θὰ προσφέρῃ τὸ ψωμί του εἰς κάποιον πεινασμένον καὶ θὰ ἐνδύσῃ αὐτὸν ποὺ εἶναι γυμνός·

Δὲν θὰ δανείζῃ τὰ χρήματά του μὲ τόκον, δὲν θὰ παίρνῃ περισσότερα εἴδη ἀπὸ ὅσα ἔχει δώσει. Ἀπὸ ἀδίκους πράξεις θὰ ἀπομακρύνῃ τὸ χέρι του. Θὰ δικάζῃ καὶ θὰ κρίνῃ δικαίως ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν διαφορὰς μεταξύ των.

αὐτὸς ποὺ δὲν θὰ δώσῃ χρηματικὸν δάνειον μὲ τόκον καὶ δὲν θὰ πάρῃ πράγματα περισσότερα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔδωσε, καὶ θὰ κρατήσῃ τὸ χέρι του μακριὰ ἀπὸ ἀδικίαν αὐτὸς ὁ ὁποῖος θὰ κρίνῃ μὲ δικαιοσύνην τὴν τυχὸν διαφορὰν μεταξὺ ἑνὸς ἀνθρώπου καὶ τοῦ πλησίον του

Θὰ βαδίζῃ σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολάς μου καὶ θὰ καταβάλλῃ κάθε προσπάθειαν καὶ προσοχὴν νὰ τηρῇ τὰς ἐντολάς μου. Αὐτὸς εἶναι δίκαιος καὶ αὐτὸς ἐξάπαντος θὰ ζήσῃ, λέγει ὁ Κύριος.

ὁ ἄνθρωπος δηλαδὴ ὁ ὁποῖος ἔχει ζήσει ἐν γένει συμφώνως πρὸς τὰς ἐντολάς μου καὶ ἔχει προσέξει νὰ τηρῇ πάντοτε τὰ προστάγματά μου, εἶναι ἄνθρωπος δίκαιος καὶ ἐνάρετος. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος, λέγει ὁ Κύριος, θὰ ζήσῃ μέσα εἰς τὰς εὐλογίας μου.

Αὐτὸς δὲ ὁ ἄνθρωπος, ἐὰν ἀποκτήσῃ υἱὸν διεφθαρμένον, ὁ ὁποῖος χύνει αἷμα ἀθῷον καὶ διαπράττει ἁμαρτήματα

Ἐὰν ὅμως αὐτὸς ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος ἀποκτήσῃ ἕνα πονηρὸν καὶ διεστραμμένον υἱόν, ὁ ὁποῖος φονεύει καὶ διαπράττει τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο τὰ ἁμαρτήματα

αὶ δὲν βαδίζει σύμφωνα μὲ τὸν δρόμον τοῦ πατρός του τοῦ δικαίου, ἀλλὰ ἐπάνω εἰς τὰ ὄρη τρώγει εἰδωλόθυτα πρὸ τῶν βωμῶν τῶν εἰδώλων καὶ τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον αὐτοῦ ἐμίανε,

καὶ δὲν ἔχει ἀκολουθήσει τὸν τρόπον ζωῆς τοῦ ἐναρέτου πατρός του, ἀλλὰ συμμετέσχεν εἰς τὰ γεύματα ποὺ προσφέρουν οἱ εἰδωλολάτραι μετὰ τὰς θυσίας των εἰς τὰ βουνά, καὶ ἐμόλυνε τὴν σύζυγον τοῦ πλησίον του,