Ἰερεμίας

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπηυθύνθη πρὸς τὸν Ἱερεμίαν, υἱὸν τοῦ Χελκίου, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς. Αὐτὸς κατοικοῦσεν εἰς τὴν κωμόπολιν Ἀναθώθ, εἰς τὴν χώραν τῆς φυλῆς Βενιαμείν.

(Εἰς τὸ βιβλίον αὐτὸ περιέχεται) ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀπηυθύνθη ἄνωθεν πρὸς τὸν Ἱερεμίαν, τὸν υἱὸν τὸν Χελκίου, ὁ ὁποῖος ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς. Αὐτός (ὁ Χελκίας) κατοικοῦσε εἰς τὴν κωμόπολιν Ἀναθώθ (ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὰ νοτιανατολικὰ τῆς Ἱερουσαλήμ), ἡ ὁποία ἀνῆκε εἰς τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Βενιαμείν.

Οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ Θεοῦ ἐλέχθησαν πρὸς τὸν Ἱερεμίαν κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ βασιλέως τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα Ἰωσία, υἱοῦ τοῦ Ἀμώς, καὶ συγκεκριμένως ἀπὸ τὸ δέκατον τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας του καὶ ἔπειτα.

Οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ Θεοῦ ἀπεκαλύφθησαν καὶ ἐλέχθησαν πρὸς τὸν Ἱερεμίαν κατὰ τὴν περίοδον τῆς βασιλείας τοῦ βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα Ἰωσία, υἱοῦ τοῦ Ἀμώς, καὶ σνγκεκριμένως ἀπὸ τὸ δέκατον τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας του καὶ ἔπειτα.

Λόγοι ἐπίσης τοῦ Θεοῦ ἐλέχθησαν πρὸς τὸν Ἱερεμίαν κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Ἰωακείμ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσὶ τοῦ βασιλέως τοῦ βασιλείου Ἰούδα, καὶ μέχρι τοῦ ἑνδεκάτου ἔτους τοῦ Σεδεκία, υἱοῦ τοῦ Ἰωσία βασιλέως Ἰούδα, μέχρι τῆς ἁλώσεως τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς αἰχμαλωσίας τῶν κατοίκων της, ἤτοι μέχρι τοῦ πέμπτου μηνὸς τοῦ ἑνδεκάτου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Σεδεκίου.

Λόγοι τοῦ Θεοῦ ἀπηυθύνθησαν ἐπίσης εἰς τὸν Ἱερεμίαν καὶ κατὰ τὴν περίοδον τῆς βασιλείας τοῦ βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα Ἰωακείμ, υἱοῦ τοῦ βασιλιᾶ Ἰωσία, καὶ μέχρι τοῦ ἑνδεκάτου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ βασιλιᾶ του Ἰούδα Σεδεκία, υἱοῦ τοῦ βασιλιᾶ Ἰωσία, μέχρι τῆς ἁλώσεως τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς ἀπαγωγῆς τῶν κατοίκων της ὡς αἰχμαλώτων εἰς τὴν Βαβυλῶνα· δηλαδή, μέχρι τὸν πέμπτον μῆνα τοῦ ἐνδεκάτου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ βασιλιᾶ Σεδεκία.

Ὁ προφήτης λέγει· ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε·

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς ἐμὲ τὸν Ἱερεμίαν καὶ μοῦ εἶπε:

Σὲ γνωρίζω πολὺ καλά, πρὶν ἀκόμη σὲ πλάσσω ὡς ἔμβρυον εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός σου καὶ πρὶν γεννηθῇς, σὲ καθιέρωσα εἰς ὑπηρεσίαν τοῦ ἔργου μου· σὲ ἐγκατέστησα προφήτην διὰ τὰ ἔθνη.

«Σὲ γνωρίζω πολὺ καλά, πρὶν ἀκόμη σὲ πλάσω ὡς ἔμβρυον εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας σου, καὶ πρὶν ἀκόμη γεννηθῇς σὲ ἐξέλεξα, σὲ ἐξεχώρισα καὶ σὲ καθιέρωσα διὰ τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ἁγίου ἔργου μου σὲ ἔχω ὁρίσει καὶ σὲ ἔχω ἐγκαταστήσει προφήτην διὰ τὰ ἔθνη».

Καὶ ἐγὼ εἶπα τότε· Ὦ Δέσποτα καὶ Κύριε, δὲν εἶμαι ἱκανὸς διὰ τὸ ἔργον αὐτό, διότι ἰδού, δὲν γνωρίζω νὰ ὁμιλῶ· εἶμαι ἄλλωστε καὶ μικρὸς κατὰ τὴν ἡλικίαν.

Ἐγὼ δέ (ὁ Ἱερεμίας) ἀπήντησα τότε: «Ὦ Δέσποτα Κύριε, ἐγὼ εἶμαι ἀνίκανος δι’ ἕνα τόσον μεγάλο, ἱερὸν καὶ σωτήριον ἔργον, διότι, ἰδού· δὲν γνωρίζω νὰ ὁμιλῶ, καθ’ ὅσον εἶμαι ἄσημος καὶ μικρὸς κατὰ τὴν ἡλικίαν».

Ὁ Κύριος ἀπήντησε καὶ μοῦ εἶπε· Μὴ λέγῃς ὅτι εἶσαι μικρὸς κατὰ τὴν ἡλικίαν, διότι πρὸς ὅλους ἐκείνους, πρὸς τοὺς ὁποίους ἐγὼ θὰ σὲ στείλω νὰ ὁμιλήσῃς, θὰ πορευθῇς καὶ θὰ ὁμιλήσῃς πρὸς αὐτούς, ὅσα ἐγὼ θὰ σοῦ δώσω τὴν ἐντολὴν νὰ εἴπῃς.

Ἀλλ’ ὁ Κύριος ἀπήντησε πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε: «Μὴ λέγῃς ὅτι εἶμαι ἄσημος καὶ μικρὸς κατὰ τὴν ἠλικίαν’ ἐφ’ ὅσον σὲ ἀποστέλλω Ἐγώ, ὁ παντοδύναμος Θεός, μὴ προβάλλῃς ὡς πρόφασιν τὸ νεαρὸν τῆς ἡλικίας σου· διότι πρὸς ὅλους ἐκείνους, πρὸς τοὺς ὁποίους θὰ σὲ ἀποστείλω διὰ νὰ κηρύξῃς, θὰ μεταβῇς· καὶ ὅλα, ὅσα Ἐγὼ θὰ σοῦ δώσω ἐντολὴν νὰ εἰπῇς, θὰ τὰ εἰπῇς.

Μὴ φοβηθῇς ἐνώπιον αὐτῶν, διότι ἐγὼ θὰ εἶμαι μαζῆ σου, διὰ νὰ σὲ προφυλάσσω καὶ σώζω ἀπὸ κινδύνους, λέγει ὁ Κύριος.

Κήρυξε πρὸς αυτοὺς μὲ θάρρος καὶ μὴ τοὺς φοβηθῇς, διότι Ἐγώ, ὁ παντοδύναμος Κύριος, θὰ εἶμαι μαζί σου διὰ νὰ σὲ προφυλάσσω μὲ τὴν ἀκαταμάχητον συμμαχίαν μου καὶ νὰ σὲ σώζω καὶ ἐλευθερώνω ἀπὸ τοὺς κινδύνους», λέγει ὁ Κύριος.

Ὁ Κύριος ἤπλωσε τότε τὴν χεῖρα του πρὸς ἐμέ, ἤγγισε τὸ στόμα μου καὶ μοῦ εἶπε: Ἰδοὺ ἐγὼ ἔχω δώσει εἰς τὸ στόμα σου τοὺς λόγους μου.

Καὶ τότε ὁ Κύριος ἄπλωσε τὸ παντοδύναμον χέρι του πρὸς ἐμέ, ἄγγισε τὸ στόμα μου καὶ μοῦ εἶπε: «Νά· ἔχω δώσει τὰ λόγια μου εἰς τὸ στόμα σου!

Ἰδού, σὲ ἐγκατέστησα σήμερον προφήτην εἰς τὰ ἔθνη καὶ εἰς τὰ βασίλεια, διὰ νὰ ἐκριζώνῃς μὲ τὰ λόγια σου καὶ νὰ κατασκάπτῃς, νὰ καταστρέφῃς, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀνοικοδομῇς καὶ νὰ φυτεύῃς.

Ἰδού· σὲ ἔχω ἐγκαταστήσει σήμερον προφήτην εἰς τοὺς ἐθνικοὺς λαοὺς καὶ εἰς τὰ βασίλεια, διὰ νὰ ἐκριζώνῃς μὲ τὸ κήρυγμά σου (τὴν κακίαν), νὰ σκάπτῃς βαθιὰ καὶ νὰ κρημνίζῃς ἐκ θεμελίων· διὰ νὰ καταστρέφῃς, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ ἀνοικοδομῇς καὶ νὰ φυτεύῃς, ὥστε νὰ ριζοβολοῦν, νὰ αὐξάνουν καὶ νὰ γίνεται ὁ τόπος κατάφυτος».

Πάλιν ὁ Κύριος ἀπηυθύνθη πρὸς ἐμὲ λέγων: Τί βλέπεις σύ, ὦ Ἱερεμία; Καὶ ἐγὼ εἶπα: Βλέπω βακτηρίαν (ράβδον) ἀπὸ καρυδιάν.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πάλιν πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε: «Τί βλέπεις, Ἱερεμία;» Ἐγὼ δὲ ἀπήντησα: «Βλέπω ράβδον ἀπὸ ξύλον καρυδιᾶς».

Ὁ Κύριός μου εἶπε: Καλῶς εἶδες, διότι ἐγὼ ἀγρυπνῶ, διὰ νὰ ἐκπληρώσω καὶ πραγματοποιήσω τοὺς λόγους μου.

Κατόπιν ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: «Καλῶς εἶδες, διότι Ἐγὼ ἀγρυπνῶ, ὥστε νὰ ἐκπληρώσω τοὺς λόγους μου».

Καὶ πάλιν ὁ λόγος Κυρίου ἀπευθύνθη πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε: Τί βλέπεις σύ, Ἱερεμία; Ἐγὼ ἀπήντησα: Βλέπω ἕνα λέβητα, κάτω ἀπὸ τὸν ὁποῖον καίει φωτιὰ καὶ ἡ κατεύθυνσίς του εἶναι ἀπὸ βορρᾶ πρὸς νότον.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε τότε διὰ δευτέραν φορὰν πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε: «Τί βλέπεις;» Ἐγὼ δὲ ἀπήντησα: «Βλέπω μίαν μεγάλων διαστάσεων μεταλλίνην χύτραν, ἕνα λέβητα, κάτω ἀπὸ τὸν ὁποῖον, καίει φωτιὰ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κοχλάζῃ τὸ περιεχόμενόν του, τὸ δὲ χεῖλος τοῦ λέβητος αὐτοῦ κλίνει ἀπὸ βορρᾶ πρὸς νότον (δηλαδὴ ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Βαβυλῶνος πρὸς τὴν Ἰουδαίαν)».

Ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: Ἀπὸ βορρᾶ θὰ ἔλθῃ ἡ φωτιὰ ἐναντίον τῶν κακῶν ἔργων καὶ ὅλων τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὴν χώραν τῆς Παλαιστίνης.

Καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: «Ἀπὸ τὴν κατεύθυνσιν τοῦ βορρᾶ θὰ ὁρμήσῃ ἡ φωτιὰ ἐναντίον τῶν πονηρῶν ἔργων ὅλων τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ γενικώτερον τὴν Παλαιστίνην.

Διότι, ἰδοὺ ἐγώ, λέγει ὁ Κύριος, προσκαλῶ ὅλας τὰς βασιλείας τῆς γῆς ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ βορρᾶ, καὶ θὰ ἔλθουν, θὰ ἐνθρονισθοῦν καὶ θὰ ἐγκατασταθοῦν εἰς τὰ πρόθυρα τῶν πυλῶν τῆς Ἱερουσαλήμ, γύρω ἀπὸ ὅλα τὰ τείχη αὐτῆς καὶ εἰς ὅλας τὰς πόλεις τῆς Ἰουδαίας.

Διότι, νά· Ἐγώ, λέγει ὁ Κύριος, προσκαλῶ ὅλα τὰ βασίλεια τῶν χωρῶν τοῦ βορρᾶ, οἱ δὲ βασιλεῖς των θὰ ἔλθουν καὶ ὁ καθένας των θὰ στήσῃ τὸν θρόνον του, ἐνῷ οἱ δυνάμεις των θὰ στρατοπεδεύσουν ἐμπρὸς εἰς τὶς πύλες τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ γύρω-γύρω ἀπὸ τὰ τείχη της καὶ ἐμπρὸς εἰς ὅλες τὶς πόλεις τῆς Ἰουδαίας.

Θὰ ὁμιλήσω τότε ἐναντίον ὅλων τῶν πόλεων αὐτῶν καὶ τῶν κατοίκων των καὶ θὰ ἐκφέρω τὴν καταδικαστικήν μου ἀπόφασιν δι’ ὅλας τὰς κακίας των, μάλιστα δέ, διότι ἐμὲ μέν μὲ ἐγκατέλειψαν, προσέφεραν δὲ θυσίας εἰς ξένους θεοὺς καὶ προσκύνησαν τὰ εἴδωλα, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἔργα τῶν χειρῶν των.

Ἐγὼ δὲ θὰ ὁμιλήσω καὶ θὰ διατυπώσω ἐναντίον ὅλων αὐτῶν τῶν πόλεων τὴν δικαίαν καὶ καταδικαστικήν μου ἀπόφασιν δι’ ὅλην τὴν ἀσέβειαν καὶ ἁμαρτωλοτητα των· μάλιστα δέ, διότι ἐγκατέλειψαν Ἐμέ, τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ποιητὴν τῶν πάντων, καὶ προσέφεραν θυσίες εἰς ἄλλους θεοὺς ξένους καὶ ἐπροσκύνησαν τὰ εἴδωλα, δηλαδὴ ἐθεοποίησαν τὰ ἔργα τῶν ἀνθρωπίνων χεριῶν των!

Σύ, λοιπόν, ζῶσε τὴν μέσην σου, σήκω καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτοὺς ὅλα, ὅσα ἐγὼ θὰ σοῦ δώσω ἐντολὴν νὰ εἴπῃς. Μὴ φοβηθῇς ἐνώπιον αὐτῶν καὶ μὴ πτοηθῇς αὐτούς, διότι ἐγὼ εἶμαι πάντοτε μαζῆ σου νὰ σὲ λυτρώσω ἀπὸ κάθε κίνδυνον, λέγει ὁ Κύριος.

Σὺ λοιπόν, Ἱερεμία, ζῶσε καλὰ τὴν μέσην σου μὲ τὴν ζώνην, γίνε δηλαδὴ ἕτοιμος καὶ ἄγρυπνος πρὸς δρᾶσιν, καὶ σήκω ἐπάνω, δηλαδὴ πρόσεχε καλὰ εἰς ὅσα σοῦ λέγονται, καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς (τοὺς Ἰουδαίους) ὅλα, ὅσα Ἐγὼ θὰ σὲ διατάξω νὰ τοὺς εἰπῇς. Μὴ τοὺς φοβηθῇς καὶ μὴ δειλιάσῃς ἔστω καὶ κατὰ τὸ ἐλάχιστον ἐνώπιόν των, διότι Ἐγὼ εἶμαι μαζί σου διὰ νὰ σὲ σώζω καὶ λυτρώνω ἀπὸ τοὺς κινδύνους», λέγει ὁ Κύριος.

Ἰδού, σὲ ἔχω θέσει καὶ ἀναδείξει κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν ὡσὰν πόλιν ὀχυρὰν καὶ ἀπόρθητον, ὡσὰν τεῖχος χάλκινον, ἀπόρθητον ἀπὸ ὅλους τοὺς βασιλεῖς τοῦ βασιλείου Ἰούδα καὶ τοὺς ἄρχοντας τοῦ βασιλείου αὐτοῦ καὶ τὸν λαὸν τῆς χώρας αὐτῆς.

«Ἰδού· Ἐγὼ σὲ ἐνίσχυσα κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν καὶ σὲ ἀνέδειξα ἀπόρθητον ὡς πόλιν ὠχυρωμένην καὶ ὡς τεῖχος καμωμένον ἀπὸ χαλκόν, ἄμαχον καὶ ἀκατάβλητον ἀπὸ ὅλους τοῖς βασιλεῖς τοῦ Ἰούδα καὶ τοὺς ἄρχοντάς του καὶ γενικῶς τὸν λαὸν τῆς χώρας αὐτῆς.

Θὰ πολεμήσουν αὐτοὶ ἐναντίον σου, ἀλλὰ δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ κατορθώσουν τίποτε, διότι ἐγὼ θὰ εἶμαι μαζῆ σου, διὰ νὰ σὲ λυτρώσω ἀπὸ τὰ χέρια αὐτῶν, εἶπεν ὁ Κύριος».

Ὅλοι αὐτοὶ θὰ πολεμήσουν ἐναντίον σου· δὲν θὰ ἠμπορέσουν ὅμως νὰ σὲ καταβάλουν, διότι μαζί σου εἶμαι Ἐγὼ διὰ νὰ σὲ σώζω καὶ ἐλευθερώνω ἀπὸ τοὺς κινδύνους καὶ νὰ σὲ λυτρώνω ἀπὸ τὰ φονικὰ χέρια των», εἶπεν ὁ Κύριος.

Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἱερεμίαν· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος πρὸς τὸν ἰσραὴλιτικὸν λαόν: Ἐνεθυμήθην τὸ πρὸς σὲ ἔλεός πού, σοῦ εἶχα δείξει, ὅταν εὑρίσκεσο ἀκόμα εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ὑπάρξεώς σου, καὶ τὴν μεγάλην τότε πρὸς σὲ ἀγάπην μου διὰ τὴν ἀπακατάστασίν σου εἰς τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ κάμῃ σέ, ἰσραηλιτικὲ λαέ, νὰ ἀκολουθήσῃς ἐμὲ, τὸν ἅγιον καὶ ἀληθινὸν Θεόν.

Ὁ Κύριος εἶπεν εἰς τὸν προφήτην Ἱερεμίαν. Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν: «Ἐνεθυμήθην τὸ ἔλεος καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν μου πρὸς σὲ κατὰ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ὑπάρξεώς σου καὶ τῆς παραμονῆς σου εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ τὴν τελείαν ἀγάπην καὶ ἰδιαιτέραν φροντίδα μου διὰ τὴν ἀπελευθέρωσίν σου ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς Αἰγύπτου καὶ τὴν ἀποκατάστασίν σου εἰς τὴν γῆν Χαναάν· αὐτὰ ἔπρεπε νὰ σὲ κάμουν, Ἰσραηλιτικὲ λαέ, ὥστε νὰ συνεχίσῃς νὰ ἀκολουθῇς Ἐμέ, τὸν μόνον ἅγιον καὶ ἀληθινὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, λέγει ὁ Κύριος,

Ἦσο ἐνώπιόν μου, ἰσραηλιτικὲ λαέ, ὡς ἀπαρχὴ γεννημάτων, ποὺ προσφέρεται θυσία εἰς τὸν Κύριον. Ὅσοι θὰ ἐτολμοῦσαν νὰ φάγουν κάτι ἀπὸ σὲ καὶ νὰ σὲ ἀδικήσουν, αὐτοὶ θὰ ἦσαν ὑπεύθυνοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Κακὰ καὶ συμφοραὶ θὰ ἤρχοντο ἐναντίον αὐτῶν, λέγει ὁ Κύριος.

ὁ μόνος ἅγιος καὶ ἀληθινὸς Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ. Σύ, Ἰσραηλιτικὲ λαέ, ἤσουν ἐνώπιον Ἐμοῦ τοῦ Κυρίου ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ἄλλους λαούς, ὅπως τὰ προσφερόμενα ὡς θυσία εἰς τὸν Κύριον πρωτογεννήματα μεταξὺ τῶν ἄλλων καρπῶν. Καὶ ὅπως τὰ ἐκλεκτὰ πρωτογεννήματα, «αἱ ἀπαρχαί», ποὺ προσεφέροντο ὡς θυσία εἰς τὸν Θεόν, δὲν ἐπετρέπετο νὰ φαγωθοῦν ἀπὸ ἄλλους, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ἔτσι καὶ μὲ σέ, Ἰσραηλιτικὲ λαέ· ὅσοι θὰ ἐτολμοῦσαν νὰ σὲ βλάψουν εἰς τὸ παραμικρὸν ἢ νὰ σὲ φάγουν, θὰ ἦσαν ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκεις ὡς ἀπαρχή· καὶ ὄχι μόνον θὰ ἦσαν ἔνοχοι, ἀλλὰ καὶ συμφορὲς καὶ κακὰ θὰ ἤρχοντο ἐναντίον των, λέγει ὁ Κύριος. Τόσον πολὺ ἔχεις τιμηθῆ σύ, ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός».

Ἀκούσατε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, φυλαὶ τοῦ Ἰακώβ καὶ ὅλαι αἱ οἰκογένειαι τοῦ οἴκου Ἰσραήλ.

«Ἀκοῦστε ὅμως καὶ ἄλλον λόγον τὸν Κυρίου, οἱ ἀπόγονοι (οἱ δώδεκα φυλές) τοῦ Ἰακὼβ καὶ ὅλες οἱ πατριαρχικὲς οἰκογένειες τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ποίαν, ἔστω καὶ μικράν, ἔλλειψιν εὑρῆκαν εἰς ἐμὲ οἱ πρόγονοί σας καὶ ἔφυγαν μακρὰν ἀπὸ ἐμέ, ἐπορεύθησαν δὲ καὶ ἠκολούθησαν τὰ μάταια εἴδωλα, διὰ νὰ γίνουν ἔτσι καὶ αὐτοὶ μηδαμινοὶ καὶ τιποτένιοι;

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ποῖον σφάλμα, ποίαν παραμικρὰν ἔστω ἔλλειψιν εὑρῆκαν εἰς Ἐμὲ οἱ πατέρες σας, εἰς τί τοὺς ἀδίκησα, ὥστε ἀπεστάτησαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ Ἐμὲ καὶ ἀκολούθησαν τὰ κούφια καὶ τιποτένια εἴδωλα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταντήσουν καὶ αὐτοὶ εἰδωλολάτραι μηδαμινοί, κούφιοι καὶ τιποτένιοι;

Δὲν ἐνεθυμήθησαν τὰς εὐεργεσίας μου καὶ δὲν εἶπαν: Ποὺ εἶναι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔβγαλεν ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, αὐτὸς ὁ ὁποῖος μᾶς ὡδήγησε διὰ μέσου τῆς ἐρήμου, διὰ μέσου περιοχῆς ἀγνώστου καὶ ἀδιαβάτου εἰς γῆν ἄνυδρον, ἀκαλλιέργητον καὶ ἄκαρπον, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κανεὶς δὲν διήρχετο οὔτε καὶ κατοικοῦσεν ἐκεῖ ἄνθρωπος;

Αὐτοί, ἐπειδὴ ἐλησμόνησαν τὶς εὐεργεσίες καὶ τὴν ἀγάπην μου, οὐδέποτε εἶπαν: «Ποὺ εἶναι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐλευθέρωσε καὶ μᾶς ἀνέβασε εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου· ὁ ὁποῖος μᾶς ὡδήγησε μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημον, μέσα ἀπὸ τὴν ἐκτεταμένην, ἀχανῆ καὶ δύσκολον νὰ τὴν βαδίσῃ κανεὶς γῆν μέσα ἀπὸ τὴν ἄνυδρον καὶ ἄκαρπον χώραν τῆς ἐρήμου, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν ἐπέρασεν, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐκατοίκησε ἄνθρωπος;»

Ἐγὼ ὁ Θεός, ἀσφαλεῖς σᾶς ὡδήγησα εἰς τὴν καρποφόρον γῆν τῆς Παλαιστίνης, διὰ νὰ φάγετε τοὺς καρποὺς αὐτῆς καὶ νὰ ἀπολαύσετε τὰ ἀγαθά της. Ἀπέναντι τῶν εὐεργεσιῶν μου αὐτῶν, σεῖς τί ἐπράξατε, πῶς ἐφερθήκατε; Εἰσήλθατε, λέγει ὁ Κύριος, καὶ ἐμολύνατε τὴν χώραν μου, τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, κατεστήσατε βδελυρὰν καὶ μισητὴν τὴν κληρονομίαν μου.

Ἐγὼ ὁ Κύριος σᾶς ὡδήγησα καὶ σᾶς ἔφερα εἰς τὴν καρποφόρον Παλαιστίνην, τὴν χώραν τῆς ἀφθονίας, διὰ νὰ φάγετε καὶ ἀπολαύσετε τοὺς καρποὺς καὶ τὸν πολύν της πλοῦτον. Σεῖς ὅμως, ὅταν εἰσήλθατε εἰς αὐτήν, ὑβρίσατε καὶ ἐμολύνατε μὲ τὴν εἰδωλολατρίαν τὴν εὐλογημένην καὶ πλουσίαν αὐτὴν χώραν μου καὶ τὴν γῆν, ποὺ σᾶς ἔδωσα ὡς κληρονομίαν, τὴν κατεστήσατε μισητὴν καὶ σιχαμερήν.

Καὶ οἱ ἱερεῖς ἀκόμη δὲν ἀνεζήτησαν τὸν Κύριον λέγοντες· ποῦ εἶναι ὁ Κύριος; Οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὸν Νόμον δὲν μὲ ἐγνώριζαν. Οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ ἐφέροντο μὲ ἀσέβειαν ἀπέναντί μου καὶ οἱ προφῆται ἐπροφῆτευαν πρὸς χάριν τοῦ εἰδωλικοῦ θεοῦ Βάαλ καὶ ἠκολούθουν τὰ μάταια καὶ ἀνωφελῆ εἴδωλα.

Οἱ ἱερεῖς οὐδέποτε ἐρώτησαν ἀναζητοῦντες τὸν Κύριον: «Ποὺ εἶναι ὁ Κύριος;» Καὶ οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ νομοδιδάσκαλοι, ποὺ ἐρμηνεύουν καὶ διδάσκουν τὸν Μωσαϊκὸν νόμον, μὲ ἀγνοοῦσαν. Ἐπίσης οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντες ἐφέροντο ἀπέναντί μου μὲ ἀσέβειαν. Ἐπὶ πλέον οἱ ψευδοπροφῆται ἐπροφήτευαν χάριν τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ Βάαλ καὶ ἀκολουθοῦσαν τὰ ἄχρηστα καὶ βλαβερὰ εἴδωλα.

Διὰ τοῦτο θὰ ἔλθω εἰς συζήτησιν καὶ ἀντιδικίαν πρὸς σᾶς, λέγει ὁ Κύριος, ὅπως ἐπίσης καὶ πρὸς τοὺς ἀπογόνους σας.

Ἕνεκα τῆς ἀσεβοῦς αὐτῆς διαγωγῆς σας θὰ ἔλθω καὶ πάλιν εἰς συζήτησιν καὶ δίκην μαζί σας, λέγει ὁ Κύριος· θὰ ἔλθω εἰς ἀντιδικίαν καὶ ἔλεγχον καὶ πρὸς τοὺς ἀπογόνους σας· δὲν παραιτοῦμαι ἀπὸ τοῦ νὰ ἔλθω εἰς κρίσιν πρὸς ὅλους.

Περάσατε καὶ ἐπισκεφθῆτε τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη τῆς Κύπρου καὶ τῶν ἄλλων νήσων τῆς Μεσογείου Θαλάσσης, ὑπάγετε καὶ πρὸς ἀνατολὰς πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Κηδάρ, προσέξατε καὶ ἴδετε, ἐὰν ἐκεῖ ἔγιναν τέτοια γεγονότα, ὡσὰν αὐτὰ ποὺ συνέβησαν εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Περάστε λοιπὸν εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη τῶν νήσων τῆς Μεσογείου θαλάσσης «τῶν νήσων ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὰ δυτικὰ τῆς Παλαιστίνης» καὶ παρατηρήσατε· ὅπως ἐπίσης στείλατε ἀνθρώπους καὶ εἰς τοὺς νομάδες κατοίκους τῆς Κηδάρ, ποὺ ζοῦν πέραν τοῦ Ἰορδάνου εἰς τὰ ἀνατολικὰ τῆς Παλαιστίνης· ἐρευνῆστε δὲ μὲ ἐπιμέλειαν καὶ προσέξτε καλὰ καὶ ἴδετε ἐὰν εἰς τὶς χῶρες αὐτὲς συνέβησαν γεγονότα ὅμοια μὲ αὐτὰ ποὺ συνέβησαν εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας.

Ἐάν, δηλαδή, τὰ εἰδωλολατρικὰ αὐτὰ ἔθνη ἤλλαξαν τοὺς θεούς των μὲ ἄλλους θεούς· καὶ ὅμως οἱ θεοί των δὲν εἶναι ἀληθινοὶ ἀλλὰ ψευδεῖς θεοί, εἴδωλα. Ὁ λαός μου ὅμως ἤλλαξε τὴν δόξαν του, τὸν ἀληθινὸν Θεόν του, μὲ ἄλλους ψευδεῖς θεούς, ἀπὸ τοὺς ὁποίους τίποτε οὔτε ὠφελήθη οὔτε θὰ ὠφεληθῇ.

Ἐάν, δηλαδή, τὰ ἐδωλολατρικὰ ἔθνη, εἴτε εἰς τὴν Δύσιν εἴτε εἰς τὴν Ἀνατολήν, ἄλλαξαν τοὺς θεούς των - οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι κἂν πραγματικοὶ θεοὶ ἀλλὰ ψεύτικοι - μὲ ἄλλους θεούς· ἀπ’ ἐναντίας ὁ λαός μου ἀντήλλαξε τὴν Δόξαν καὶ τὸ Σέμνωμά του, τὸν ἔνδοξον ἀληθινὸν Θεόν του, μὲ τὰ μάταια, κούφια καὶ τιποτένια εἴδωλα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα οὐδεμίαν ὠφέλειαν ἔχουν νὰ λάβουν.

Κατάπληκτος ἔμεινεν ὁ οὐρανὸς ἐνώπιον τῆς ἀποστασίας αὐτῆς, κατελήφθη ἀπὸ ἅπερίγραπτον φρίκην διὰ τὴν διαγωγήν σας, λέγει ὁ Κύριος.

Ἔμεινε καταπληκτος ὁ ἄλογος καὶ ἀναίσθητος οὐρανὸς διὰ τὴν ἀχαρακτήριστον αὐτὴν ἀποστασίαν καὶ ἐκυριεύθη ἀπὸ ὑπερβολικὴν φρίκην καὶ τρόμον διὰ τὴν ὑβριστικὴν αὐτὴν διαγωγήν, λέγει ὁ Κύριος.

Διότι ὁ λαός μου διέπραξε κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον δύο πονηρὰ καὶ ὀλέθρια σφάλματα· ἐγκατέλιπαν ἐμέ, ὁ ὁποῖος ἤμην δι’ αὐτοὺς πηγὴ ζωογόνου ὕδατος, καὶ ἤνοιξαν διὰ τὸν ἑαυτόν τους λάκκους κατεστραμμένους, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ συγκρατήσουν νερό.

Μὲ τὴν συμπεριφοράν του αὐτὴν ὁ λαός, ποὺ ἀγάπησα καὶ ἐτίμησα, ἔκαμε δύο ὀλέθρια λάθη: Ἐγκατέλειψαν Ἐμέ, ὁ ὁποῖος εἶμαι δι’ αὐτοὺς ἡ ἀστείρευτος πηγὴ ὕδατος, ποὺ παρέχει εἰς πάντα τὴν ζωήν, καὶ ἄνοιξαν διὰ τοὺς ἑαυτούς των στέρνες κατεστραμμένες, οἱ ὁποῖες δὲν ἠμποροῦν νὰ συγκροτήσουν τὸ νερό, ποὺ συναθροίζεται εἰς αὐτές.

Μήπως ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς εἶναι καὶ μένει ὡσὰν ἔνας κοινὸς καὶ εὐτελὴς δοῦλος ἀπέναντί μου, ἢ δοῦλος, ἔστω, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη εἰς τὸν οἶκον τοῦ κυρίου του; Διατί, λοιπόν, κατήντησε δοῦλος ἀλλοεθνῶν καὶ ἔγινε θῦμα λεηλασίας;

Μήπως ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς εἶναι ἀπέναντί μου ὡς ἕνας συνηθισμένος, εὐκαταφρόνητος καὶ εὐτελὴς δοῦλος, ἢ ἔστω δοῦλος ποὺ ἐγεννήθη εἰς τὸν οἶκον τοῦ κυρίου του; Διατί λοιπὸν ὁ περιφανὴς καὶ περίβλεπτος αὐτὸς λαὸς κατήντησε δοῦλος εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν καὶ ὑπέστη διαρπαγὴν καὶ λαφυραγώγησιν ἐκ μέρους τῶν ἐχθρῶν;

Ἐναντίον αὐτοῦ ἐπετέθησαν οἱ ἐχθροί του ὠρυόμενοι ὡσὰν λέοντες. Ἐξέβαλαν τὰς ἀγρίας κραυγάς των. Αὐτοὶ ἐρήμωσαν τὴν χώραν του, κατέσκαψαν καὶ ἐκρήμνισαν τὰς πόλεις του, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν πλέον νὰ κατοικηθοῦν.

Ἐναντίον του ὥρμησαν μὲ βρυχηθμοὺς ὡσὰν λιοντάρια οἱ ἐχθροί του καὶ ἐξέβαλαν τὶς ἄγριες καὶ ὠργισμένες κραυγές των. Οἱ ἐχθροὶ κατέστησαν ἔρημον τὴν χώραν του, καὶ οἱ πόλεις του ἐκρημνίσθησαν, ἐκάησαν καὶ κατεσκάφησαν μέχρι σημείου, ὥστε νὰ μείνουν ἀκατοίκητες.

Οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων Μέμφεως καὶ Τάφνας τῆς Αἰγύπτου σὲ εἶδαν εἰς τὴν ἀθλίαν αὐτὴν κατάστασιν καὶ ἐχάρησαν καὶ σὲ ἐνέπαιζαν!

Καὶ οἱ κάτοικοι τῶν Αἰγυπτιακῶν πόλεων Μέμφιδος καὶ Τάφνας σὲ εἶδαν, λαέ μου, εἰς τὴν ἀθλίαν αὐτὴν κατάστασιν τῆς ὑποδουλώσεως καὶ ἐρημώσεως καὶ γεμᾶτοι χαιρεκακίαν διὰ τὰ δεινά σου σὲ ἐχλεύαζαν!

Ὅλα αὐτὰ δὲν συνέβησαν εἰς βάρος σου, λέγει Κύριος ὁ Θεός σου, ἐπειδὴ σὺ μὲ ἐγκατέλιπες;

Ὅλα δὲ αὐτὰ δὲν συνέβησαν εἰς σέ, ἐπειδὴ ἐγκατέλειψες Ἐμέ, τὸν ἀληθινὸν Θεόν, καὶ ἐθεοποίησες τὰ εἴδωλα; Λέγει ὁ Κύριος ὁ Θεός σου.

Καὶ τώρα σὲ ἐρωτῶ· Τί ὑπάρχει μεταξὺ σοῦ καὶ τῆς ὁδοῦ, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὴν Αἴγυπτον, ὥστε νὰ θέλῃς νὰ πίνῃς ὕδωρ ἀπὸ τὴν Γηῶν, πόλιν τῆς Αἰγύπτου; Ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ σοῦ καὶ τῆς ὀδοῦ, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τοὺς Ἀσσυρίους, ὥστε νὰ πίνῃς νερὰ ἀπὸ τοὺς ποταμοὺς τῆς χώρας των;

Τώρα λοιπὸν σὲ ἐρωτῶ: Ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ σοῦ, τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, καὶ τοῦ δρόμου, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς τὴν Αἴγυπτον, ὥστε νὰ θέλῃς νὰ πιῇς νερὸ τῆς Γηών, δηλαδὴ νερὸ ἀπὸ τὸν Νεῖλον; Ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ σοῦ καὶ τοῦ δρόμου, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς τοὺς Ἄσσυρίους, ὥστε νὰ πιῇς νερὸ ἀπὸ τὸν ποταμὸν τῆς Ἀσσυρίας, δηλαδὴ τὸν Εὐφράτην;

Ἡ ἀποστασία σου ἀπὸ ἐμὲ θὰ σὲ τιμωρήσῃ καὶ ἡ κακία σου θὰ σὲ ἑλέγχῃ καὶ θὰ σὲ συγκλονίζῃ. Ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὑφίστασαι, μάθε καὶ ἰδέ, ὅτι εἶναι πολὺ πικρὸν διὰ σέ, νὰ ἐγκαταλείψῃς ἐμὲ τὸν Θεόν σου καὶ προστάτην, λέγει Κύριος ὁ Θεός σου· ἔπαυσα νὰ σὲ περιβάλλω μὲ εὐμένειαν καὶ προστασίαν.

Θὰ σὲ τιμωρήσῃ ἡ ἀποστασία σου ἀπὸ Ἐμέ, τὸν ἀληθινὸν Θεόν, ἡ δὲ ἁμαρτία καὶ κακία σου θὰ σὲ ἐλέγχουν συνεχῶς. Ἀπὸ ὅλα αὐτὰ λοιπόν, ποὺ ὑποφέρεις, μάθε καὶ ἰδὲ ὅτι εἶναι εἰς σὲ πολὺ ὀδυνηρόν, δυσάρεστον καὶ πικρὸν τὸ νὰ ἐγκαταλείπῃς Ἐμέ, τὸν ἀληθινὸν Θεόν, λέγει ὁ Κύριος ὁ Θεός σου. Διὰ τοῦτο δὲν εὐαρεστήθηκα νὰ σὲ προστατεύσω καὶ ἀναπαύσω· ποτὲ δὲν ἀναπαύθηκα εἰς σέ, λέγει ὁ Κύριος ὁ Θεός σου.

Διότι ἀπὸ ἀρχαιότητα χρόνια, σὺ συνέτριψες τὸν ὠφέλιμον ζυγὸν τῶν ἐντολῶν μου καὶ εἶπες· Δὲν θὰ δουλεύω εἰς σέ, ἀλλὰ θὰ ἀνεβῶ εἰς κάθε ὑψηλὸν βουνὸν καὶ κάτω ἀπὸ κάθε εὐσκιόφυλλον δένδρον ἐκεῖ θὰ ἐκχυθῶ εἰς τὴν εἰδωλολατρικὴν ἀσυδοσίαν καὶ τὴν πορνείαν μου.

Διότι ἀπὸ τὰ πολὺ παλαιὰ χρόνια ὄχι ἁπλῶς ἀπέβαλες, ἀλλὰ συνέτριψες τὸν εὐεργετικὸν ζυγὸν τῶν ἁγίων ἐντολῶν μου, διέσπασες τὰ σωτήρια τῆς νομοθεσίας μου δεσμά σου καὶ εἶπες μὲ θράσος καὶ περιφρόνησιν: «Δὲν θὰ δουλεύσω πλέον εἰς Σέ, ἀλλὰ θὰ μεταβῶ διὰ νὰ προσφέρω θυσίαν εἰς τὰ εἴδωλα εἰς κάθε ὑψηλὸ βουνὸ καὶ κάτω ἀπὸ κάθε δένδρον, ποὺ ἔχει παχὺν ἴσκιον· ἐκεῖ θὰ διαχυθῶ καὶ θὰ «πέσω μὲ τὰ μοῦτρα» καὶ μὲ βουλιμίαν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν, τὴν πνευματικὴν πορνείαν».

Ἐγὼ ἰουδαϊκὲ λαέ, σὲ ἐφύτευσα ὡς ἄμπελον ἐξαιρετικὴν καὶ καρποφόρον. Πῶς τώρα μετεστράφης καὶ ἔγινες εἰς πικρίαν δι’ ἐμέ; Πῶς ἔγινες ἄμπελος ἀγρία καὶ νόθος;

Ἐγὼ ὅμως, Ἰουδαϊκὲ λαέ, σὲ ἐφύτευσα ἄμπελον ὄχι τυχαίαν καὶ συνηθισμένην, ἀλλὰ καλήν, καρποφόρον· ὄχι τὴν μὲν ἀληθινήν, τὴν δὲ ψευδῆ, ἀλλὰ ὅλην ἐκλεκτὴν καὶ ἐξαίρετον. Πῶς λοιπὸν τώρα μετεστράφης καὶ ἔφθασες εἰς ἀντίθεσιν, ἀποστασίαν καὶ ὀργὴν πρὸς Ἐμέ; Πῶς ἀπεξενώθης ἀπὸ Ἐμὲ καὶ ἔγινες ἄμπελος νόθος καὶ ἀγνώριστος;

Ἐὰν πλυθῇς ἐξωτερικῶς μὲ νίτρον, ἐὰν χρησιμοποιήσῃς ἄφθονον ποτάσσαν ἀπὸ στάχτην φυτῶν, πάλιν θὰ μείνῃς κηλιδωμένη μὲ τὰς ἀδικίας, τὰς ὁποίας ἔπραξες ἐνώπιόν μου, λέγει ὁ Κύριος.

Ἔχεις τόσον πολὺ διαφθαρῆ ψυχικῶς, κατήντησες τόσον ἀκάθαρτη πνευματικῶς, ὥστε καὶ ἂν ἀκόμη πλυθῇς ἐξωτερικῶς μὲ νίτρον (εἶδος ἀπορρυπαντικοῦ) καὶ μὲ ἄφθονη ποσότητα ποτάσσας ἀπὸ φυτικὴν τέφραν, καὶ πάλιν οἱ ψυχικὲς κηλῖδες τῆς βαρειᾶς ἐνοχῆς καὶ τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν καὶ πονηριῶν σου, τὶς ὁποῖες διέπραξες μὲ τὴν ἐλευθέραν θέλησίν σου, θὰ παραμείνουν ἐνώπιόν μου, λέγει ὁ Κύριος.

Καὶ πῶς θὰ τολμήσῃς νὰ εἴπης: Ἐγὼ δὲν ἐμολύνθην καὶ δὲν ἐπορεύθην πίσω ἀπὸ τὸ εἴδωλον Βάαλ; Ἰδὲ ὅμως τὰς ὁδούς, ποὺ ἠκολούθησες, καὶ τὰ ἴχνη τῶν ὁδῶν εἰς τὴν κοιλάδα τοῦ πολυανδρίου, τὴν κοιλάδα Ἐννόμ. Μάθε καὶ κατανόησε καλά, τί διέπραξες. Ἄμυαλη καμήλα, ποὺ τρέχει δι’ ἀνεύρεσιν ὕδατος· πρὸς τὸ βραδὺ θὰ κραυγάσῃ, σὰν νὰ ἀφήνῃ ὁλολυγμούς!

Πῶς λοιπὸν τολμᾷς νὰ εἰπῇς· «καθόλου δὲν ἐμολύνθηκα ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ δὲν ἀκολούθησα πίσω ἀπὸ τὸ εἴδωλον τοῦ θεοῦ Βάαλ»; Παρατήρησε τὴν ὅλην ἁμαρτωλὴν συμπεριφοράν σου εἰς τὸ «πολυάνδριον», τὴν κοιλάδα Ἐννόμ, ὅπου προσφέρονται ἀνθρωποθυσίες, δηλαδὴ τὸν τόπον ὅπου ἁμάρτανες, καὶ ἐννόησε καλὰ τί ἔκαμες. Ὁμοιάζεις μὲ ἄμαυλη νεαρὴ καμήλα (ἤ, κατ’ ἄλλην γραφήν, ἀγρίαν ὄνον), ποὺ τρέχει μὲ ὁρμὴν διψασμένη νὰ εὕρῃ νερὸ διὰ νὰ σβήσῃ τὴν δίψαν της· πρὸς τὸ βράδυ ἀφήνει ἰσχυρὰν καὶ ὀξεῖαν φωνήν.

Τρέχει εἰς τὰς ὁδούς της μὲ μεγάλην ταχύτητα πρὸς τὰ ὕδατα ἐρήμου τόπου. Ἐπάνω εἰς τὴν σφοδρὰν ἐπιθυμίαν της, τρέχει μὲ τόσην ταχύτητα, ὡς ἐὰν φέρεται ἀπὸ τὸν ἄνεμον. Ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ τὴν συγκρατήσῃ καὶ νὰ τὴν ἐπαναφέρῃ; Ἀλλὰ ὅλοι ὅσοι ζητοῦν νὰ τὴν εὔρουν, δὲν θὰ κοπιάσουν, θὰ τὴν εὕρουν εὔκολα ὅταν ἔλθῃ ὁ καιρὸς τῆς καταισχύνῃς της.

Τρέχει εἰς τὸν δρόμον της μὲ μεγάλα βήματα καὶ ὁρμὴν πρὸς τὰ ὕδατα ἐρήμου τόπου (δηλαδὴ ὁ Ἰουδαϊκὸς λαὸς τρέχει μὲ πολλὴν λαιμαργίαν καὶ πόθον πρὸς τὴν ἀσέβειαν καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν). Εἶναι κυριευμένη ἀπὸ τέτοιαν σφοδρὰν ἐπιθυμίαν, ὥστε τρέχει παράφορος καὶ μὲ τόσην ὁρμήν, ὡσὰν νὰ φέρεται ἀπὸ ἄνεμον· παρεδόθη ἒξ ὁλοκλήρου εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν. Ποῖος ἠμπορεῖ νὰ τὴν ἀναχαιτίσῃ καὶ νὰ τὴν γυρίσῃ πίσῳ; Ὅλοι ὅσοι τὴν ἀναζητοῦν, δὲν θὰ κουρασθοῦν νὰ τὴν εὔρουν· διότι θὰ τὴν εὔρουν εὔκολα ταπεινωμένην, κατεντροπιασμένην καὶ παραδεδομένην εἰς τὴν ἁμαρτίαν· «κατὰ συνέπειαν θὰ τὴν εὔρουν ἀνίσχυρον καὶ ἄρα εὔκολα ἠμποροῦν νὰ τὴν βάλουν εἰς τὸ χέρι».

Καὶ λέγω τώρα εἰς σέ: Ἄλλαξε διεύθυνσιν, ἀπομάκρυνε τὰ πόδια σου ἀπὸ τὰς τραχείας εἰδωλολατρικὰς ὁδούς, ὦ Ἰσραήλ, καὶ μὴ θελήσῃς νὰ ἰκανοποιήσῃς τὴν δίψαν τοῦ λάρυγγός σου ἀπὸ τὰ ὕδατα τῆς εἰδωλολατρείας. Ἡ ἀγρία αὐτὴ ὅμως κάμηλος τοῦ Ἰσραὴλ ἀπαντᾷ: Ἐκεῖ ἐγὼ ἐνισχύομαι. Λέγει δὲ αὐτά, διότι ἔχει ἀγαπήσει ξένους, εἰδωλολατρικοὺς θεοὺς καὶ τρέχει ὀπίσω ἀπὸ αὐτούς.

Ἰσραηλιτικὲ λαέ· γύρισε πίσω καὶ φύγε μακριά, ἀπομάκρυνε τὰ πόδια σου ἀπὸ τὸν ἄγριον, βλαβερὸν καὶ τραχὺν δρόμον τῆς εἰδωλολατρίας καὶ μὴ ἐπιχειρήσῃς νὰ σβήσῃς τὴν δίψαν τοῦ λάρυγγός σου μὲ τὰ βρωμερὰ νερὰ τῆς εἰδωλολατρίας. Ἡ ἀγρία ὅμως καμήλα, ὁ ἀποστατημένος Ἰσραήλ, μετὰ τὴν συμβουλὴν αὐτὴν εἶπε: «Δὲν ἔχω ἀνάγκην τοῦ Θεοῦ· ἔχω τὴν δύναμιν νὰ ἀντεπεξέλθω καὶ νὰ ἐπαρκέσω εἰς τὸν ἑαυτόν μου»! Ἀπάντησε μὲ τέτοιο θράσος, διότι εἶχεν ἀγαπήσει ξένους, ψευδεῖς θεούς, τὰ εἴδωλα, καὶ ἔτρεχε πίσω ἀπὸ αὐτούς».

Ὅπως καταισχύνεται ὁ κλέπτης, ὅταν συλληφθῇ ἐπ’ αὐτοφώρῳ, ἔτσι θὰ κατεντραπιασθοῦν καὶ οἱ Ἰσραηλῖται μαζῆ μὲ τοὺς βασιλεῖς των καὶ τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς ἱερεῖς των καὶ τοὺς προφήτας των.

«Ὅπως κατεντροπιάζεται ὁ κλέπτης, ὅταν συλληφθῇ ἐπ’ αὐτοφώρῳ, ἔτσι θὰ κατεντροπιασθοῦν καὶ οἱ Ἰσραηλῖται (οἱ Ἰουδαῖοι)· αὐτοὶ καὶ οἱ βασιλεῖς των καὶ οἱ ἄρχοντές των καὶ οἱ ἱερεῖς των καὶ οἱ προφῆται των.

Εἶπαν αὐτοὶ εἰς τὸ ξόανον, εἰς τὸ ξύλινον ἄγαλμα, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ πατήρ μας· καὶ εἰς τὸ λίθινον ἄγαλμα, ὅτι σὺ μᾶς ἔχεις γεννήσει. Καὶ ἐγύρισαν πρὸς ἐμὲ τὰ νῶτα των καὶ ὅχι τὰ πρόσωπά των. Ἀλλὰ κατὰ τὸν καιρόν, ποὺ θὰ ἐπέλθουν ἐναντίον των θλίψεις καὶ συμφοραί, θὰ ποῦν πρὸς ἐμέ· Σήκω, Κύριε, καὶ σῶσε μας.

Οἱ Ἰουδαῖοι ἔφθασαν εἰς τέτοιο σημεῖον ἠθικῆς πωρώσεως καὶ ἀναισθησίας, ὥστε εἶπαν εἰς τὸ εἴδωλον ξόανον, «σὺ εἶσαι ὁ πατέρας μας»· εἰς δὲ τὸ λίθινον ἄγαλμα, «σὺ μᾶς ἐγέννησες»! Καὶ ἐγύρισαν πρὸς Ἐμὲ τὴν πλάτην των καὶ ὄχι τὰ πρόσωπά των. Ὅμως κατὰ τὸν καιρὸν τῶν ἐθνικῶν δοκιμασιῶν, τῶν συμφορῶν καὶ τῶν θλίψεών των θὰ ἀποταθοῦν εἰς Ἐμὲ καὶ θὰ μοῦ εἰποῦν: «Κύριε, σήκω ἐπάνω καὶ σῶσε μας»!

Καὶ ἐγὼ τότε θὰ τοὺς ἐρωτήσω· ποὺ εἶναι οἱ θεοί σου, τοὺς ὁποίους κατεσκεύασες εἰς προστασίαν καὶ σωτηρίαν σου; Δὲν θὰ σηκωθοῦν ἐκεῖνοι νὰ σὲ σώσουν εἰς τὴν περίοδον αὐτὴν τῆς ταλαιπωρίας σου; Διότι οἱ εἰδωλολατρικοὶ θεοί σας, ὦ Ἰουδαῖοι, ἦσαν πολυάριθμοι, ὅσαι καὶ αἱ πόλεις σας, ὥστε κάθε πόλις νὰ ἔχῃ τὸν θεόν της. Καὶ εἰς κάθε δρόμον τῆς Ἱερουσαλὴμ ὑπῆρχον ἰδιαίτερα ἀγάλματα τοῦ Βάαλ, πρὸς τὰ ὁποῖα προσεφέρατε θυσίας.

Ἀλλὰ τότε Ἐγὼ θὰ τοὺς ἐρωτήσω: «Καὶ ποῦ εἶναι οἱ θεοί σου, Ἰσραηλιτικὲ λαέ, τοὺς ὁποίους κατεσκεύασες διὰ τὸν ἑαυτόν σου; Δὲν θὰ στικωθοῦν νὰ σὲ σώσουν κατὰ τὸν καιρὸν τῶν ἐθνικῶν συμφορῶν σου;» Διότι οἱ θεοί σου, Ἰουδαϊκὲ λαέ, δὲν εἶναι ὀλίγοι· εἶναι τόσον πολλοὶ εἰς ἀριθμόν, ὅσος καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν πόλεών σου, ἀφοῦ κάθε πόλις ἔχει τὸν ἰδικόν της, τὸν προστάτην θεόν της. Μάλιστα δὲ εἰς κάθε δρόμον τῆς Ἱερουσαλὴμ ὑπῆρχαν ἀγάλματα τοῦ Βάαλ, εἰς τὰ ὁποῖα προσεφέρατε θυσίαν».

Διατί, λοιπόν, τώρα ἀπευθύνεσθε πρὸς ἐμὲ καὶ ζητεῖτε βοήθειαν; Ὅλοι σεῖς ἐδείξατε ἀσέβειαν, ὅλοι σας παρενομήσατε ἀπέναντι τοῦ Κυρίου.

«Διατί λοιπὸν ἀπευθύνσθε τώρα πρὸς Ἐμὲ καὶ ζητεῖτε τὴν βοήθειάν μου; Ὅλοι σας χωρὶς καμμίαν ἐξαίρεσιν ἐδείξατε ἀσέβειαν πρὸς Ἐμέ· ὅλοι σας χωρὶς καμμίαν ἐξαίρεσιν παρέβητε τὸν ἅγιον νόμον μου, λέγει ὁ Κύριος.

Ματαίως ἐτιμώρησα τὰ τέκνα σας μήπως συνετισθῆτε. Τίποτε δὲν ὠφεληθήκατε ἀπὸ τὴν παιδαγωγικὴν αὐτὴν θλῖψιν. Ἐχθρικὴ μάχαιρα κατέφαγε τοὺς ψευδοπροφήτας σας. Ὡσὰν φοβερὸς λέων ὀλέθρου ἑπῆλθεν ἐναντίον σας ὁ ἐχθρός σας, καὶ ὅμως σεῖς δὲν ἐφοβηθήκατε!

Εἰς μάτην ἐτιμώρησα τὰ τέκνα σας μὲ σκοπὸν νὰ συνέλθετε· δὲν ἐδεχθήκατε τὰ πλήγματα τῆς παιδαγωγικῆς ράβδου μου· μάχαιρα τιμωρητικὴ κατέσφαξε τοὺς ψευδοπροφήτας σας. Ὁ ἐχθρὸς ὥρμησεν ἐναντίον σας ὡσὰν λιοντάρι ποὺ λεηλατεῖ καὶ καταστρέφει· καὶ ὅμως σεῖς δὲν ἐφοβηθήκατε!

Ἀκούσατε, λοιπόν, τὸν λόγον τοῦ Κυρίου· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος πρὸς σᾶς: Μήπως ἐγὼ ὑπῆρξα διὰ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἔρημος καὶ ἄκαρπος γῆ, γῆ χέρσος καὶ ἀκαλλιέργητος; Διατί ὁ λαὸς μου εἶπε· δὲν θὰ ὑποταχθῶμεν εἰς τὴν ἰδικήν σου ἐξουσίαν, δὲν θὰ ἔλθωμεν πλέον πρὸς σέ.

Τώρα λοιπὸν σεῖς, ἡ παροῦσα γενεά, ἀκοῦστε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Μήπως ὑπῆρξα διὰ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν γῆ ἔρημος, ἄκαρπος, ἄγονος καὶ χέρσα; Διατί λοιπὸν ὁ λαός μου εἶπεν· «εἴμεθα κύριοι τοῦ ἑαυτοῦ μας· δὲν θὰ δεχθῶμεν τὴν ἰδικήν σου κυριαρχίαν καὶ δὲν θὰ ἔλθωμεν πλέον εἰς Σέ»;

Μήπως ἡ νύμφη λησμονεῖ τὰ κοσμήματά της καὶ ἡ παρθένος τὸν πολύτιμον στηθόδεσμόν της; Ὅμως ὁ λαός μου μὲ ἐλησμόνησε καὶ μάλιστα ἐπὶ χρόνον πολύν, τὸν ὁποῖον κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπολογίσῃ.

Μήπως εἶναι δυνατὸν νὰ λησμονήση ἡ νύμφη τὰ κοσμήματα καὶ τὸν νυμφικὸν στολισμόν της καὶ ἡ παρθένος τὸν πολύτιμον στηθόδεσμόν της, ποὺ τονίζει τὴν κομψότητα καὶ λαμπρότητά της; Καὶ ὅμως ὁ λαός μου ἐλησμόνησε τὸν στολισμὸν καὶ τὴν εὐπρέπειαν, μὲ τὰ ὁποῖα τὸν ἐλάμπρυνα, καὶ μάλιστα ἐπὶ πάρα πολλές, ἀναρίθμητες ἡμέρες.

Ποῖον, λοιπόν, καλὸν ἐνδιεφέρθης νὰ κάμῃς εἰς τὴν πορείαν τῆς ζωῆς σου, ὥστε νὰ ἔχῃς τὸ δικαίωμα νὰ ζητήσῃς τὴν ἀγάπην μου; Κανένα. Ἀλλὰ ἐξ ἀντιθέτου διέπραξες πονηρίας, ὥστε νὰ μιάνῃς μὲ τὴν εἰδωλολατρειάν σου τὴν ζωήν σου.

Ποία λοιπὸν ἀγαθὰ ἔργα ἐφρόντισες νὰ ἐργασθῇς εἰς τὴν ζωήν σου, διὰ νὰ ἐξαλείψῃς τὰ ἁμαρτήματά σου καὶ νὰ καθαρισθῇς ἀπὸ αὐτά, ὥστε νὰ ζητήσῃς καὶ νὰ ἀξιωθῇς τῆς ἰδικῆς μου ἀγάπης; Κανένα! Ἀπ’ ἐναντίας κατέβαλες κάθε ἀντίθετον προσπάθειαν καὶ ἐργάσθηκες τέτοια πονηρὰ ἔργα, ὥστε νὰ καταστήσῃς ἀκάθαρτον τὴν ζωήν σου μὲ τὴν εἰδωλολατρίαν.

Εἰς δὲ τὰ χέρια σου εὑρέθησαν αἵματα ἀθώων ἀνθρώπων. Καὶ διέπραξες τοὺς φόνους αὐτοὺς ὄχι κρυφίως εἰς κάποιον ἀπόμερον λάκκον, ἀλλὰ φανερὰ κάτω ἀπὸ κάθε δρῦν, ὅπου σὺ προσέφερες θυσίαν τὰ ἀθῷα νήπιά σου.

Ἐπὶ πλέον εἰς τὰ χέρια σου εὑρέθησαν αἵματα ἀθώων ἀνθρώπων. Τὸ δὲ φοβερὸν εἶναι ὅτι οἱ φόνοι αὐτοὶ δὲν διεπράχθησαν κρυφὰ εἰς κάποια σκοτεινὰ σπήλαια καὶ ἀπομέρους λάκκους, ἀλλὰ φανερὰ κάτω ἀπὸ κάθε βελανιδιάν, ὅπου προσέφερες θυσίαν τὰ ἀθῶα βρέφη σου.

Καὶ παρ’ ὅλον τοῦτο εἶπες· Εἶμαι ἀθῶος. Ἂς ἀπομακρυνθῇ ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου ἀπὸ ἐμέ. Ἰδοὺ ὅμως ὅτι ἐγὼ ἔρχομαι εἰς ἀντιδικίαν πρὸς σέ· θὰ σὲ κρίνω, ἀκριβῶς διότι σὺ ἀναιδῶς ἰσχυρίζεσαι καὶ διακηρύττεις· δὲν ἔχω ἁμαρτήσει.

Καὶ παρ’ ὅλα αὐτά, ἀντὶ νὰ ὁμολογήσῃς τὶς ἁμαρτίες σου, εἶπες μὲ ἀναίσχυντον ὕφος: Εἶμαι ἀθῶος· ἂς ἀπομακρυνθῇ λοιπὸν ὁ θυμός Του ἀπὸ ἐμέ»! Ἀλλ’ Ἐγώ (ὁ Κύριος), ἰδού· θὰ σὲ εἰσαγάγω εἰς κρίσιν, διότι σὺ μὲ ἀναγκάζεις πρὸς τοῦτο, ἀφοῦ ἐπιμένεις, χωρὶς μάλιστα νὰ ἐντρέπεσαι, ἰσχυριζόμενος ὅτι «δὲν ἁμάρτησα»!

Διατί τόσον μὲ περιεφρόνησες, ὥστε πολλὲς φορὲς νὰ βαδίσῃς εἰς τοὺς εἰδωλολατρικούς σου δρόμους; Ἀλλὰ προλέγω· ὅπως κατῃσχύνθης ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους, ἔτσι θὰ καταισχυνθῇς τώρα καὶ ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους.

Διατί μὲ ἐπεριφρόνησες τόσον πολὺ καὶ μὲ τόσον θράσος, ὥστε ὄχι μίαν φορὰν καὶ ἀπὸ ἀδυναμίαν, ἀλλ’ ἐπανειλημμένως καὶ ἐνσυνειδήτως νὰ βαδίσῃς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς δρόμους σου; Ὅμως σὲ προειδοποιῷ: Θὰ κατεντροπιασθῇς ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους, ὅπως ἔχεις κατεντροπιασθῇ ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους.

Θὰ ἐξέλθῃς ἀπὸ τὴν χώραν σου αὐτὴν νικημένος καὶ αἰχμάλωτος μὲ τὰ χέρια σου ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι σου, διότι ὁ Κύριος ἀπέκρουσε καὶ ἐματαίωσε τὴν ἐλπίδα βοηθείας σου ἀπὸ ξένους λαούς. Δὲν θὰ ἐπιτύχῃς νὰ λάβῃς καμμίαν βοήθειαν ἀπὸ αὐτούς.

Διότι θὰ ἀναγκασθῇς νὰ ἐγκαταλείψῃς τὴν χώραν σου καὶ νὰ βγῇς ἀπὸ αὐτὴν καὶ μάλιστα μὲ τὰ χέρια σου ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι σου, λόγῳ τῆς αἰχμαλωσίας καὶ τοῦ βαρυτάτου πένθους σου· διότι ὁ Κύριος ἀπέρριψε καὶ ἐματαίωσε τὴν ἐλπίδα, ποὺ ἐστήριξες εἰς τὴν βοήθειαν ξένων λαῶν· καὶ δὲν θὰ ἐπιτύχῃς νὰ λάβῃς τελικῶς καμμίαν βοήθειαν ἀπὸ αὐτούς (τοὺς Αἰγυπτίους).

Ἐὰν ἕνας ἀνὴρ δώσῃ διαζύγιον εἰς τὴν γυναῖκα του καὶ τὴν ἀποπέμψῃ ἀπὸ τὸν οἶκον του, ἐκείνη δὲ φύγῃ καὶ ἔλθῃ εἰς γάμο κοινωνίαν με ἄλλον ἄνδρα μήπως ἠμπορεῖ αὐτὴ νὰ ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν σύζυγόν της; Δὲν θεωρεῖται ἡ γυνὴ ἐκείνη νομικῶς μολυσμένη, ἀκάθαρτος; Πῶς λοιπὸν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν πρῶτον αὐτῆς σύζυγον; Καὶ σὺ Ἱερουσαλήμ, ἐπόρνευσες πνευματικῶς, διότι συνεδέθης καὶ παρεδόθης εἰς πολλοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεοὺς ὡς πρὸς ποιμένας σου. Καὶ σὺ παρ’ ὅλον τοῦτο θὰ εἶχες τὴν τόλμην νὰ ἐπανέλθῃς πρὸς ἐμέ; Λέγει ὁ Κύριος.

Ἐὰν ἕνας ἄνδρας δώσῃ διαζύγιον εἰς τὴν σύζυγόν του καὶ τὴν ἀποπέμψῃ, ἐκείνη δέ, ἀφοῦ φύγῃ καὶ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ αὐτόν, ὑπανδρευθῇ ἄλλον ἄνδρα, μήπως ἔχει τὸ δικαίωμα ἀπὸ τὸν Νόμον νὰ ἐπιστρέψῃ πάλιν πρὸς τὸν πρῶτον της ἄνδρα; Δὲν θεωρεῖται ἡ γυναῖκα αὐτή, ἐφ’ ὅσον ἦλθεν εἰς γαμικὴν σχέσιν μὲ τὸν δεύτερον σύζυγόν της, νομικῶς μολυσμένη καὶ ἀκάθαρτη καὶ ἄρα ἀπαγορεύεται νὰ ἐπιστρέψῃ καὶ νὰ ὑπανδρευθῇ πάλιν τὸν πρῶτον σύζυγόν της; (Ἀσφαλῶς, ναί). Καὶ σύ, Ἱερουσαλήμ, ἐνῷ ὑπανδρεύθης (πνευματικῶς) τὸν ἕνα καὶ μόνον ἀληθινὸν Θεόν, ἐπόρνευσες πνευματικῶς, διότι συνεδέθης καὶ συνέζησες μὲ πολλοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεούς, τοὺς ὁποίους ἐδέχθης ὡς ποιμένας σου. Καὶ μετὰ τὴν ἑκουσίαν αὐτὴν πνευματικὴν πορνείαν διεκδικεῖς τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιστρέψῃς εἰς Ἐμέ; Λέγει ὁ Κύριος.

Σήκωσε τὰ μάτια σου, κύτταξε κατ’ εὐθεῖαν μακρὰν ἔμπροσθέν σου. Πῶς εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ μὴ ἔχῃς μολυνθῆ συμφυρθεῖσα μὲ τὴν φαυλότητα τῆς εἰδωλολατρείας; Ὡσὰν ἐγκαταλελειμμένη καὶ ἔρημος κουρούνα ἐκάθισες καὶ σὺ εἰς τοὺς δρόμους τῆς εἰδωλολατρείας ἀναμένουσα ἐκείνους, μὲ τοὺς ὁποίους θὰ ἐμολύνεσο. Καὶ ἔτσι μὲ τὴν πνευτικὴν πορνείαν τῆς εἰδωλολατρείας σου καὶ τὰς ἄλλας κακίας σου ἐμόλυνες τὴν χώραν σου.

Σήκωσε τὰ μάτια σου καὶ κύτταξε κατ’ εὐθεῖαν μακριά (κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Ὑψηλά). Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἐμολύνθης καὶ νὰ μὴ ἐζυμώθης κυριολεκτικὰ μὲ τὴν σιχαμερὴν εἰδωλολατρίαν; Εἰς τοὺς ἐρήμους δρόμους τῆς εἰδωλολατρίας ἐκάθισες καὶ ἐπερίμενες ἐκείνους, μὲ τοὺς ὁποίους θὰ ἐμολύνεσο· ἐκάθισες ὅπως ἡ ἔρημη καὶ ἀπομονωμένη κουρούνα καὶ ἐμόλυνες τὴν χώραν σου μὲ τὶς πνευματικὲς πορνεῖες τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τὶς βδελυκτὲς κακίες σου.

Ἀπέκτησες πολλοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεοὺς ὡς ποιμένας σου, πρόσκομμα καὶ ἐμπόδιον εἰς τὴν ζωήν σου. Τὸ πρόσωπόν σου ἔγινεν ἀναιδὲς ὡσὰν τῆς πόρνης. Μὲ ἀναισχυντίαν ἀπηυθύνεσο πρὸς ὅλους.

Καὶ ἀπέκτησες πολλοὺς πνευματικοὺς ποιμένας, τοὺς εἰοωλολατρικοὺς θεούς· ἔτσι δὲ ἔβλαψες τὸν ἑαυτόν σου, διότι ὑπέφερες δεινά, ἀφοῦ αὐτοὶ ἔγιναν πρόσκομμα καὶ ἐμπόδιον εἰς τὴν ζωήν σου. Ἀπέκτησες καὶ διατηρεῖς ἀδιάντροπον καὶ θρασὺ πρόσωπον πόρνης· ἔγινες ὅλως διόλου ἀναίσχυντη, ἔχασες κάθε ἐντροπὴν πρὸς ὅλους.

Δὲν ἀνεγνώρισες καὶ δὲν ὠνόμασες τὸν ναόν μου, τὸν εὐρισκόμενον εἰς τὴν πόλιν σου, ὡς οἶκον μου, καὶ ἐμὲ ὡς πατέρα σου, ὡς ἀρχηγόν σου ἀπὸ τῆς νεανικῆς σου ἡλικίας;

Σὺ δὲν μὲ ἀνεγνώρισες ὡς οἶκον καταφυγῆς καὶ φρούριον ἀσφαλείας (κατ’ ἄλλους: Σὺ δὲν ἀνεγνώρισες τὸν Ναὸν ὡς κατοικητήριόν μου) καὶ ὡς πατέρα καὶ κηδεμόνα σου καὶ ὡς ἀρχηγὸν ἀπὸ τὰ νεανικά σου χρόνια;

Εἶπες ἀπὸ μέσα σου: Θὰ παραμείνῃ πάντοτε ὠργισμένος ὁ Κύριος, θὰ κρατῇ διαρκῶς τὸν θυμόν του; Ἰδού, τί ἐλάλησες καὶ ὅμως διέπραξες ὅλα αὐτὰ τὰ πονηρά. Ἐπεδόθης μὲ ἐπιμονὴν εἰς αὐτά.

Καυχώμενοι δὲ ὅτι μὲ ἔχετε πνευματικὸν πατέρα καὶ κηδεμόνα, ἐσκεφθήκατε καὶ εἴπατε: «Μήπως ὁ Θεὸς θὰ παραμείνῃ ὠργισμένος αἰωνίως ἢ θὰ διατηρῇ συνεχῶς τὴν ὀργήν του μέχρι τέλους;» (Κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μήπως νομίζεις ὅτι τὸ ψεῦδος σου καὶ τῶν λόγων ἡ χλεύη θὰ διαμείνουν αἰωνίως; Ἢ νομίζεις ὅτι δι’ αὐτῶν θὰ ἐπικρατήσῃς καὶ θὰ νικήσῃς;) Ἰδού, τί εἶπες καὶ ἠσύχασες καὶ διὰ τοῦτο ἔπραξες ὅλα τὰ πονηρὰ καὶ σιχαμερὰ ἔργα καὶ ἐπέμεινες εἰς τὴν ἀναισχυντίαν καὶ εἰδωλολατρίαν».

Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ βασιλέως Ἰωσίου ὁ Κύριος μου εἶπε: Εἶδες τί μοῦ ἔκαμεν ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός; Μετέβησαν εἰς κάθε ὄρος ὑψηλόν, ὅπου ὑπάρχουν τὰ εἴδωλα καὶ κάτω ἀπὸ κάθε πυκνόφυλλον δένδρον, καὶ ἐκεῖ παρεδόθησαν εἰς τὴν πορνείαν, ὅπως οἱ εἰδωλολάτραι.

Καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμὲ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ βασιλιᾶ Ἰωσία: «Ἔμαθες τί ἔκαμαν εἰς Ἐμὲ τὸ πλῆθος τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ; Μετέβησαν εἰς κάθε ὑψηλὸν βουνὸν καὶ κάτω ἀπὸ κάθε πυκνόφυλλον δένδρον καὶ ἐκεῖ παρεδόθησαν εἰς τὴν εἰδωλολατρικὴν πορνείαν.

Παρ’ ὅλον τοῦτο ἐγώ, ἔπειτα ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρείαν των καὶ τὴν ἐκτροπὴν εἰς τὴν πορνείαν, εἶπα πρὸς αὐτούς: Ἐπιστρέψατε ἐν μετανοίᾳ πρὸς ἐμὲ καὶ δὲν ἐπέστρεψαν. Τὴν ἐκ μέρους τοῦ Ἰσραὴλ καταπάτησιν αὐτὴν τοῦ Νόμου καὶ τῶν διαθηκῶν τὴν εἶδεν ἡ ἐπίσης παράνομος ἀδελφὴ τῆς φυλὴ Ἰούδα.

Καὶ μετὰ τὴν εἰδιολολατρικήν των πορνείαν εἶπα εἰς αὐτοὺς ὅλα αὐτά: «Γυρίστε πίσω μὲ συντριβὴν καὶ μετάνοιαν πρὸς Ἐμέ». Καὶ δὲν ἐπέστρεψαν. Καὶ τὴν ἑκουσίαν αὐτὴν παράβασιν τῆς μὲ τὸν Ἰσραὴλ διαθήκης τοῦ Θεοῦ καὶ γενικῶς τοῦ Νόμου τὴν εἶδεν ἡ ἐπίσης παράνομος καὶ παραβάτις φυλή (τὸ βασίλειον) τοῦ Ἰούδα.

Ἐπειδὴ ἐγὼ εἶδα ὅλα ἐκεῖνα, εἰς τὰ ὁποῖα εἶχε παρασυρθῆ καὶ ὑπὸ τῶν ὁποίων εἶχε κυριευθῇ ἡ φυλὴ τοῦ Ἰσραήλ, τὴν εἰδωλολατρικὴν αὐτῆς μοιχείαν, διὰ τοῦτο τὴν ἀπέστειλα εἰς αἰχμαλωσίαν. Παρέδωσα εἰς τὰ χέρια της ὡς πρὸς γυναῖκα ἀποπεμπομένην ἔγγραφον διαζυγίου. Ἂν καὶ τὰ εἶδεν αὐτὰ ἡ παράνομος φυλὴ Ἰούδα, δὲν ἐφοβήθη, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἐβάδισε πρὸς τὸν ἴδιον εἰδωλολατρικὸν δρόμον καὶ ἐξεπόρνευσεν εἰδωλολατρικῶς.

Ἐπειδὴ δὲ Ἐγὼ εἶδα ὅλα ἐκεῖνα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα παρεσύρθη καὶ ἐκυριαρχεῖτο τὸ πλῆθος τὸν Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ μὲ τὰ ὁποῖα διέπραττε τὴν εἰδωλολατρικὴν μοιχείαν, τὸν ἀπέστειλα εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν· καὶ ἔδωκα εἰς τὰ χέρια τὸν Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἔγγραφον διαζύγιον, ὅπως ὁ ἄνδρας ποὺ χωρίζεται ἀπὸ τὴν γνναῖκα του καὶ τὴν ἀποπέμπει. Καὶ ἐνῷ, ἡ παράνομος καὶ παραβάτις φυλή (τὸ βασίλειον) τοῦ Ἰούδα εἶδεν ὅλα αὐτά, δὲν ἐφοβήθη καὶ δὲν ἀνεχαιτίσθη εἰς τὸ νὰ μιμηθῇ τὸν Ἰσραήλ, ἀλλ’ ἀκολούθησε τὰ ἴχνη ἐκείνου· ἐβάδισε καὶ αὐτὴ τὸν ἴδιον παράνομον εἰδωλολατρικὸν δρόμον καὶ παρεδόθη καὶ αὐτὴ εἰς τὴν εἰδωλολατρικὴν πορνείαν.

Οὔτε τὴν παραμικρὰν σημασίαν ἔδωσεν εἰς τὴν πορνείαν της καὶ ἐμοίχευσε τὴν πνευματικὴν πορνείαν μὲ τὰ ξύλινα καὶ τὰ πέτρινα εἴδωλα.

Καὶ τὸ χειρότερον ἦταν ὅτι καθόλου δὲν ἐθεωροῦσε τὴν βδελυκτὴν εἰδωλολατρίαν ὡς παρανομίαν, καὶ συνέχιζε τὴν εἰδωλολατρικήν της μοιχείαν μὲ τὸ νὰ λατρεύῃ τὰ ξόανα (ξύλινα εἰδωλικὰ ἀγάλματα) καὶ τὰ πέτρινα εἴδωλα.

Παρ’ ὅλας δὲ τὰς τιμωρίας ἐναντίον τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, ἡ παράνομος ἀδελφή του, τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα, δὲν ἐπέστρεψε πρὸς ἐμὲ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας της, ἄλλα μόνον ἐξωτερικῶς καὶ ὑποκριτικῶς.

Καὶ τὸ χειρότερον ὅλων εἶναι τοῦτο: Παρ’ ὅλην τὴν πανωλεθρίαν, ποὺ ὑπέστη διὰ τὴν ἀσέβειάν του τὸ βόρειον βασίλειον τοῦ Ἰσραήλ, ἡ παράνομος καὶ παραβάτις φυλή (τὸ βασίλειον) τοῦ Ἰούδα δὲν ἐπέστρεψε πρὸς ἐμὲ μὲ ὅλην τὴν καρδιά της, ἀλλὰ μόνον ψευδῶς καὶ ὑποκριτικῶς».

Τότε, λέγει ὁ προφήτης, εἶπε πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος: Τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ ἠμπορεῖ νὰ προβάλῃ δικαιολογίαν πλέον πρὸς ἐμέ, συγκρίνον ἑαυτό, πρὸς ὅσα ἔκαμε τὸ περισσότερον ἄπιστον εἰς ἐμὲ βασίλειον τοῦ Ἰούδα.

Τότε (λέγει ὁ προφήτης Ἱερεμίας) ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: «Τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι μέχρις ἐνὸς σημείου δικαιολογημένον ἀπέναντί μου διὰ τὴν ἀποστασίαν του, συγκρινόμενον πρὸς τὴν σνμπεριφορὰν τῶν παρανόμων καὶ παραβατῶν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα· ἐπειδὴ ἡ φυλὴ αὐτή (τὸ νότιον βασίλειον), ἐνῷ εἶχεν ἰδεῖ τὶς σνμφορὲς τοῦ βορείου βασιλείου, συνέχισε νὰ πράττῃ τὰ παράνομα ἔργα ποὺ ἐπροκάλεσαν τὰ φοβερὰ δεινὰ τοῦ Ἰσραήλ.

Πήγαινε καὶ ἀνάγνωσε τοὺς λόγους μου αὐτοὺς πρὸς βορρᾶν καὶ εἶπε: Ἐπιστρέψατε πρὸς ἐμέ, λαὲ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ βασιλείου, λέγει ὁ Κύριος. Δὲν θὰ στρέψω ὠργισμένον ἐναντίον σας τὸ πρόσωπόν μου, διότι ἐγὼ εἶμαι ἐλεήμων, λέγει ὁ Κύριος, καὶ δὲν θὰ μείνω διὰ παντὸς ὠργισμένος ἐναντίον σας.

Πήγαινε, λοιπόν, (λέγει ὁ φιλάνθρωπος Κύριος εἰς τὸν Ἱερεμίαν) καὶ ἀνάγνωσε τοὺς λόγους μου τούτους πρὸς βορρᾶν καὶ εἰπέ: «Ἐπίστρεψε πρὸς Ἐμέ, πλῆθος τὸν Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, λέγει ὁ Κύριος, καὶ δὲν θὰ στρέψω πλέον σκνθρωπὸν καὶ σνωφρυωμένον τὸ πρόσωπόν μου ἐναντίον σας. Διότι Ἐγὼ εἶμαι συμπαθητικὸς καὶ εὔσπλαγχνος, λέγει ὁ Κύριος, καὶ δὲν θὰ εἶμαι ὠργισμένος οὔτε θὰ μνησικακῶ κατὰ τῶν παρεκτροπῶν σας αἰωνίως.

Πλήν, ἀναγνωρίσατε καὶ συναισθανθῆτε τὴν παρανομίαν σας, διότι ἐδείξατε ἀσέβειαν εἰς αὐτὸν τὸν Κύριον καὶ Θεόν σας, ἐξεχύσατε καὶ ἐξεδαπανήσατε τὴν ζωήν σας εἰς ξένους εἰδωλικοὺς θεοὺς καὶ ἐλατρεύσατε αὐτοὺς κάτω ἀπὸ κάθε εὐσκιόφυλλον δένδρον. Δὲν ὑπηκούσατε δὲ εἰς τὴν ἰδικήν μου φωνήν, λέγει ὁ Κύριος.

Πλὴν ὅμως ἀναγνωρίσατε, συναισθανθῆτε καὶ παραδεχθῆτε τὴν ἀδικίαν καὶ ἐνοχήν σας, διότι εἰς τὸν Κύριον τὸν Θεόν σας ἐδείξατε ἀσέβιαν, καὶ μὲ τρόπον ὁρμητικὸν καὶ ἀκάθεκτον ἐσπαταλήσατε τὴν ζωήν σας εἰς ξενους εἰδωλολατρικοὺς θεούς (τοὺς δαίμονες), τοὺς ὁποίους ἐλατρεύσατε κάτω ἀπὸ κάθε πυκνόφυλλον δένδρον καὶ δὲν ὑπακούσατε εἰς τὴν ἰδικήν μου φωνήν (ποὺ ἔλεγε: Δὲν πρέπει νὰ ἔχῃς ἄλλους θεοὺς ἐκτὸς ἀπὸ Ἐμέ), λέγει ὁ Κύριος».

Ἐπιστρέψατε, λοιπόν, σεῖς, οἱ υἱοὶ τῆς ἀποστασίας, λέγει ὁ Κύριος, διότι ἐγὼ θὰ γίνω καὶ πάλιν ὁ Κύριός σας καὶ ἐξουσιαστής σας. Θὰ σᾶς πάρω ἕνα ἀπὸ κάθε πόλιν καὶ δύο ἀπὸ κάθε πατριὰν καὶ θὰ σᾶς εἰσαγάγω εἰς τὴν Σιών.

«Μετανοήσατε καὶ ἐπιστρέψατε, υἱοὶ ποὺ ἔχετε ἀποστατήσει, λέγει ὁ Κύριος, διότι Ἐγὼ θὰ γίνω πάλιν ὁ μόνος Κύριός σας καὶ θὰ σᾶς παραλάβω ἕνα ἀπὸ κάθε πόλιν καὶ δύο ἀπὸ κάθε φυλὴν καὶ θὰ σᾶς εἰσαγάγω εἰς τὴν Σιών·

Θὰ σᾶς δώσω ποιμένας καλοὺς σύμφωνα μὲ τὴν καρδίαν μου, οἱ ὁποῖοι θὰ σᾶς ποιμαίνουν μὲ γνῶσιν καὶ σύνεσιν.

καὶ θὰ σᾶς δώσω πνευματικοὺς ποιμένας, ὅπως τοὺς ποθεῖ ἡ καρδιά μου, οἱ ὁποῖοι καὶ θὰ σᾶς ποιμαίνουν μὲ σοφίαν καὶ διάκρισιν.

Ὅταν δὲ πληθυνθῆτε καὶ αὐξηθῆτε κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας εἰς τὴν γῆν, λέγει ὁ Κύριος, δὲν θὰ λέγουν πλέον οἱ ἄνθρωποι «ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ ἁγίου Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ», οὔτε θὰ τὴν σκεφθοῦν εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν, οὔτε θὰ ἀναφέρουν τὸ ὄνομά της, οὔτε θὰ μεταβαίνουν εἰς ἐπίσκεψιν αὐτῆς, οὔτε θὰ κατασκευάσουν ἄλλην τινὰ ὁμοίαν πρὸς αὐτήν.

Καὶ θὰ συμβῇ τοῦτο: Ὅταν θὰ πληθυνθῆτε καὶ θὰ αὐξηθῆτε εἰς τὴν χώραν, λέγει ὁ Κύριος, κατὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες κανεὶς ἄνθρωπος δὲν θὰ εἴπῃ πλέον: «Ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ ἁγίου Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ!» Δὲν θὰ διανοηθοῦν πλέον τὴν Κιβωτόν, δὲν θὰ τὴν ἀναφέρουν κἀν ὡς ὄνομα, οὔτε θὰ μεταβαίνουν διὰ νὰ τὴν ἐπισκεφθοῦν, ἀλλ’ οὔτε καὶ θὰ κατασκευάσουν πλέον ἄλλην Κιβωτόν, ὁμοίαν πρὸς αὐτήν.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, κατὰ τὴν εὐλογημένην ἐκείνην περίοδον, θὰ ἀναγνωρίσουν καὶ θὰ ὀνομάσουν οἱ ἄνθρωποι τὴν Ἱερουσαλὴμ θρόνον Κυρίου καὶ θὰ συγκεντρωθοῦν ὅλα τὰ ἔθνη εἰς αὐτὴν καὶ δὲν θὰ ἀκολουθοῦν πλέον τὰς ἐνθυμήσεις καὶ ἐπιθυμίας τῆς πονηρᾶς των καρδίας.

Κατὰ δὲ τὶς εὐτυχισμένες καὶ εὐλογημένες ἐκεῖνες ἡμέρες τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεσσίου καὶ κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην θὰ ὀνομάσουν καὶ θὰ ἀναγνωρίσουν τὴν Ἱερουσαλὴμ «Θρόνον τοῦ Κυρίου». Θὰ συγκεντρωθοῦν δὲ εἰς αὐτήν, χάριν εὐσεβείας, ὅλα τὰ ἔθνη καὶ δὲν θὰ ἀκολουθοῦν πλέον τὶς ἐπίμονες κλίσεις καὶ ἁμαρτωλὲς διαθέσεις τῆς πονηρὰς καρδίας των.

Κατὰ τὰς εὐλογημένας ἐκείνας ἡμέρας θὰ συγκεντρωθοῦν ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ θὰ ἐνωθοῦν μεταξύ των ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα καὶ αἱ ἄλλαι φυλαὶ τοῦ Ἰσραήλ. Θὰ ἔλθουν εἰς τὸ αὐτὸ μέρος ἀπὸ τὸν βορρᾶν καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς χώρας τῆς οἰκουμένης, εἰς τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, τὴν ὁποίαν ἔδωκα ὡς κληρονομίαν εἰς τοὺς προγόνους των.

Κατὰ τὶς εὐτυχισμένες καὶ εὐλογημένες ἐκεῖνες ἡμέρες θὰ συγκεντρωθοῦν, θὰ συνενωθοῦν μεταξύ των εἰς ἕνα λαόν, ὡσὰν μέλη τῆς ἰδίας οἰκογενείας, τὸ βασιλέων τοῦ Ἰούδα μὲ τὸ βασίλειον τὸν Ἰσραήλ, καὶ θὰ φθάσουν ἀπὸ τὶς χῶρες ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὰ βορειοανατολικὰ καὶ ἀνατολικὰ τῆς Παλαιστίνης καὶ ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες χῶρες τῆς οἰκουμένης εἰς τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, τὴν ὁποίαν ἔδωκα ὡς κληρονομίαν εἰς τοὺς προπάτορές των».

Καὶ ἐγὼ ὁ προφήτης, γεμᾶτος χαράν, εἶπα: Εἴθε, Κύριε, νὰ πραγματοποιηθῇ αὐτό. Ὁ δὲ Κύριος ἀπήντησε: Ναί, ἔχω ὁρίσει σᾶς ὡς τέκνα μου καὶ θὰ σᾶς δώσω τὴν χώραν τὴν ἐκλεκτὴν, κληρονομίαν τοῦ Θεοῦ, τοῦ παντοκράτορος ὅλων τῶν ἐθνῶν. Καὶ εἶπα πρὸς σᾶς: Ἀσφαλῶς θὰ μὲ ἀναγνωρίσετε καὶ θὰ μὲ καλέσετε Πατέρα σας καὶ δὲν θὰ μακρυνθῆτε πλέον ἀπὸ ἐμέ.

Ὁ προφήτης Ἱερεμίας, γεμᾶτος χαρὰν δι’ ὅσα ἔμελλε νὰ ἀπολαύσῃ εἰς τὸ μέλλον ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, συνεύχεται: «Ἐγὼ τότε εἶπα: Εἴθε, Κύριε, νὰ πραγματοποιηθοῦν ὅλα αὐτά! (Ὁ Κύριος ἀπάντησε καὶ εἶπε:) «Ἰδού· σᾶς ἔχω καταστήσει τέκνα μου, σᾶς υἱοθέτησα καὶ θὰ σᾶς δώσω τὴν ἐκλεκτὴν χώραν (τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας), τὴν κληρονομίαν τοῦ Θεοῦ, τοῦ δημιουργοῦ καὶ παντοκράτορος ὅλων τῶν ἐθνῶν. Καὶ (Ἐγὼ ὁ Θεός) εἶπα πρὸς σᾶς: Θὰ μὲ ἀναγνωρίσετε καὶ θὰ μὲ ἀποκαλέσετε Πατέρα καὶ δὲν θὰ ἀπομακρυνθῆτε πλέον ἀπὸ Ἐμέ».

Δυστυχῶς ὅμως, ὅπως μία γυναῖκα φαίνεται ἄπιστος εἰς τὸν ἄνδρα της, κατὰ παρόμοιον τρόπον ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἐδείχθη ἄπιστος πρὸς ἐμέ, λέγει ὁ Κύριος.

«Δυστυχῶς ὅμως συνέβη τοῦτο: Ὅπως ἡ ἄπιστη γυναῖκα ἀπατᾷ, προδίδει καὶ ἐγκαταλείπει τὸν σύζυγόν της, ἔτσι ἀπάτησε, ἐπρόδωσε καὶ ἐγκατέλειψε καὶ Ἐμὲ ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός», λέγει ὁ Κύριος.

Ἀλλὰ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ χείλη των καὶ ἠκούσθη φωνὴ μετανοίας τῶν Ἰσραηλιτῶν μετὰ κλαυθμῶν καὶ δεήσεων, ὅτι ἐδείχθησαν ἄδικοι εἰς τὴν ζωήν των, ἐλησμόνησαν τὸν ἅγιον Θεόν των.

Ἀλλὰ (λέγει ὁ προφήτης Ἱερεμίας) ἀκούσθηκε φωνὴ μετανοίας ἀπὸ τὰ χείλη τῶν Ἰσραηλιτῶν, φωνὴ ἀνάμεικτη μὲ κλαυθμὸν καὶ ἱκεσίαν, διότι ἐδείχθησαν ἀποστάται, παράνομοι καὶ ἄδικοι εἰς τὴν ζωήν των καὶ διότι ἐλησμόνησαν τὸν ἅγιον Θέον των.

Ἐπιστρέψατε, παιδιά μου, ἐπιστρέψατε ἐν μετάνοια καὶ ἐγὼ θὰ θεραπεύσω τὰ συντρίμματά σας. Καὶ ἐκεῖνοι ἀπήντησαν: Ἰδού, εἴμεθα ἡμεῖς δοῦλοι σου, διότι σὺ εἶσαι ὁ Κύριος μας καὶ ὁ Θεός μας.

«Ἐπιστρέψατε ἐν μετανοίᾳ (λέγει ὁ Θεός), ἄπιστοι καὶ ἀποστάται υἱοί, ἐπιστρέψατε καὶ Ἐγὼ θὰ συγχωρήσω τὴν ἀπιστίαν σας καὶ θὰ θεραπεύσω τὰ συντρίμματά σας». Οἱ Ἰσραηλῖται ἀπαντοῦν: «Ἰδού, δοῦλοι σου εἴμεθα ἡμεῖς, διότι σὺ εἶσαι ὁ Κύριος καὶ Θεός μας.

Ἀναγνωρίζομεν, ὅτι πράγματι ψευδεῖς ἦσαν οἱ εἰδωλολατρικοὶ τόποι τῶν βουνῶν, ματαία καὶ ἀνύπαρκτος ἡ δύναμις τῶν εἰδώλων ποὺ ἐλατρεύοντο εἰς τὰ βουνά. Μόνον διὰ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας θὰ ἔλθῃ ἡ σωτηρία εἰς τὸν ἰσραηλιτικόν λαόν.

Πράγματι! Ἡ πικρὴ πεῖρα μᾶς ἐδίδαξεν ὅτι οἱ ὑψηλοὶ εἰδωλολατρικοὶ τόποι καὶ ἡ δῆθεν δύναμις, ποὺ ἐνομίζαμε ὅτι ἀντλούσαμε ἀπὸ τὴν λατρείαν τῶν εἰδώλων, τὰ ὁποῖα εὑρίσκοντο εἰς τὰ βουνά, ἦσαν ψεύδη ἐπιζήμια καὶ ὀλέθρια. Μόνον διὰ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔλθῃ ἡ σωτηρία τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἡ αἰσχύνη, εἰς τὴν ὁποίαν ὁδηγοῦν τὰ εἴδωλα, κατέφαγε καὶ κατεδαπάνησε τοὺς κόπους τῶν πατέρων ἡμῶν ἀπὸ τὴν νεότητά μας· τὰ πρόβατά των, τοὺς μόσχους των, τοὺς υἱούς των καὶ τὰς θυγατέρας των.

Ἡ δὲ ἐπαίσχυντος εἰδωλολατρία καὶ οἱ βδελυκτὲς θυσίες εἰς τὰ εἴδωλα (τοὺς δαίμονες) κατεβρόχθισαν ἄπληστα, ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἐμφανίσεως καὶ ὑπάρξεώς μας ὡς ἔθνους, τοὺς μόχθους τῶν προπατόρων μας· δηλαδὴ τὰ πρόβατά των καὶ τὰ μοσχάρια των, ἀλλὰ καὶ τοὺς υἱοὺς καὶ τὶς θυγατέρες των!

Ἐπέσαμεν κάτω εἰς τὴν γῆν κατεντροπιασμένοι διὰ τὰ σφάλματά μας. Μᾶς κατέκλυσεν ἡ καταισχύνῃ μας, διότι ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας. Ἡμεῖς καὶ οἱ πατέρες ἡμῶν ἀπὸ τῆς νεαρᾶς μας ἡλικίας μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὴν φωνὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας.

Ἐκοιμηθήκαμε κατὰ γῆς, βουτηγμένοι μέσα εἰς τὴν ἐντροπὴν τῆς ἀσεβείας μας, καὶ μᾶς ἐσκέπασεν ἡ ὕβρις, τὸ αἶσχος καὶ ἡ ἀτίμωσις· διότι τόσον ἠμεῖς, ὅσον καὶ οἱ προπάτορές μας, ἁμαρτήσαμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς ἐμφανίσεως καὶ ὑπάρξεώς μας ὡς ἔθνους μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς· καὶ ἐνῷ ὑπακούσαμε μὲ τόσην θερμότητα εἰς τὰ εἴδωλα (τοὺς δαίμονες), δὲν ὑπακούσομε εἰς τὴν στοργικὴν καὶ φιλάνθρωπον φωνὴν τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ μας».

Ἐὰν μετανοήσῃ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός, λέγει ὁ Κύριος, ἂς ἐπιστρέψῃ πρὸς ἐμέ. Ἐὰν ἀποστραφῇ καὶ καταστρέψῃ τὰ βδελυρὰ εἴδωλα, ὥστε νὰ μὴ τὰ ἀναφέρῃ πλέον οὔτε εἰς τὸ στόμα του,

Ἐὰν μετανοήσῃ ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ», λέγει ὁ Κύριος, «ἂς ἐπιστρέψῃ ἐξ ὅλης ψυχῆς πρὸς Ἐμέ. Καὶ ἐὰν μαζὶ μὲ τὴν εἰλικρινῆ μετάνοιαν τῆς καρδίας του ἀποστραφῇ καὶ ἀπορρίψη τὰ σιχαμερὰ εἴδωλα καὶ τὶς μισητὲς εἰς Ἐμὲ προσευχὲς καὶ τάματά του, ὥστε νὰ μὴ τὰ ἀναφέρῃ πλέον κἀν, οὔτε μὲ τὸ στόμα του καὶ ἂν δείξῃ βαθὺν σεβασμὸν πρὸς τὸ πρόσωπόν μου

ἐὰν ὁρκισθῇ ἀληθινά, μὲ τιμιότητα καὶ εὐθύτητα· «ζῇ Κύριος», τότε θὰ δοξασθῇ. Καὶ δι’ αὐτοῦ ὅλα τὰ ἔθνη θὰ δοξάσουν τὸν Θεόν. Δι’ αὐτοῦ οἱ λαοὶ θὰ ὑμνολογήσουν τὸν Θεὸν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

καὶ ὁρκισθῇ μὲ εἰλικρίνειαν, μὲ εὐθύτητα καὶ τιμιότητα, μὲ διάθεσιν δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας μὲ τὶς λέξεις «ζῇ Κύριος», τότε διὰ τοῦ μετανοημένου αὐτοῦ λαοῦ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη θὰ δοξάσουν τὸν Θεὸν καὶ δι’ αὐτοῦ θὰ αἰνέσουν Αὐτὸν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος γενικῶς εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ εἰδικότερα εἰς ἐκείνους, ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ: Ἐκχερσώσατε καὶ ἀνανεώσατε διὰ τὸν ἑαυτόν σας τοὺς ἀγροὺς τῶν ψυχῶν σας καὶ μὴ σπείρετε πλέον εἰς γῆν γεμάτην ἀπὸ ἀκάνθας.

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος γενικῶς πρὸς τοὺς Ἰουδαίους καὶ εἰδικώτερα πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ: Ὀργιάσατε τὸν ἀγρὸν τῆς ψυχῆς σας, ποὺ ἔμεινε χέρσος· καλλιεργήσατε μὲ φροντίδα καὶ ἐπιμέλειαν τὴν ψυχήν σας, ὥστε νὴ γίνῃ κατάλληλος νὰ δεχθῇ τὸν θεῖον σπόρον καὶ μὴ σπείρετε πλέον εἰς ψυχὴν γεμάτην ἀπὸ τὰ ἀγκάθια τῆς εἰδωλολατρίας.

Νὰ περιτμηθῆτε χάριν τοῦ Θεοῦ σας, νὰ περιτέμνετε καὶ νὰ ἀποβάλλετε τὴν σκληροκαρδίαν σας, ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ σεῖς ποὺ κατοικεῖτε τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ μὴ ἐκσπάσῃ ἐναντίον σας ὡσὰν φωτιὰ ὁ θυμός μου, νὰ μὴ φλογισθῇ καὶ ἀνάψῃ, ὁπότε κανεὶς δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὴν σβήσῃ. Αὐτὰ δὲ ἐξ αἰτίας τῶν πονηρῶν σας ἔργων καὶ τρόπων ζωῆς.

Περιτμηθῆτε χάριν τοῦ Θεοῦ σας· δηλαδὴ περιτάμετε μόνοι σας, ἑκουσίως, ὄχι τὴν σάρκα, ἀλλὰ τὴν κακίαν, τὴν σκληρότητα τῆς καρδίας σας· ἀφαιρέσατε καὶ ἀποβάλετε ἀπὸ τὴν ψυχήν σας ὅ,τι περιττόν, μολυσμένον καὶ βλαβερόν, ἄνδρες Ἰουδαῖοι, καὶ ἰδιαιτέρως ὅσοι κατοικεῖτε εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Κάμετε μόνοι σας τὴν πνευματικὴν αὐτὴν περιτομήν, διὰ νὰ μὴ ἀνάψη καὶ καίεται ὡσὰν φωτιά, ποὺ φουντώνει ὁλοένα περισσότερον, ἐναντίον σας ὁ θυμὸς τῆς σφοδρᾶς ἀγανακτήσεώς μου· καὶ τότε κανεὶς δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ τὴν σβήσῃ καὶ νὰ σᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὴν φοβερὰν τιμωρίαν, ποὺ σᾶς ἀναμένεῖ. Τοῦτο δὲ θὰ συμβῇ λόγῳ τῶν πονηρῶν σας ἒργων· διότι ἡ φωτιὰ ἐκείνη ἔχει ὡς καύσιμον ὕλην τὴν κακίαν καὶ πονηρίαν τῶν ἔργων σας».

Ἀναγγείλατε εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας, ἃς γίνῃ ἀκουστὸν καὶ γνωστὸν εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ. Εἴπατε: Σαλπίσατε εἰς τὴν χώραν σας μὲ σάλπιγγα, κράξατε μεγαλοφώνως· εἴπατε συγκεντρωθῆτε καὶ ἂς εἰσέλθωμεν εἰς τὰς ὀχυρὰς πόλεις.

Κάμετε γνωστὸν εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰούδα, ἂς ἀκουσθῇ δὲ ἡ ἀγγελία αὐτὴ εἰδικώτερα εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Εἴπατε: «Σαλπίσατε εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας μὲ σάλπιγγα καὶ φωνάξατε μὲ ἰσχυρὰν κραυγήν. Εἴπατε: Συγκεντρωθῆτε, κινηθῆτε διὰ νὰ καταφύγωμεν εἰς τὶς ὀχυρὲς πόλεις, ὥστε νὰ ἀσφαλισθῶμεν.

Ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς ἄς ἀναλάβῃ ὅ,τι ἀπὸ τὸ σπίτι του ἠμπορεῖ καὶ καταφύγετε πρὸς ἀσφάλειάν σας εἰς τὴν Σιών. Σπεύσατε, μὴ σταματήσετε εἰς τὸν δρόμον καὶ μὴ βραδύνετε, διότι ἐγὼ ἐπιφέρω συμφορὰς ἀπὸ βορρᾶ, μεγάλην καταστροφήν.

Ἀφοῦ ἀναλάβετε ἀπὸ τὰ σπίτια σας ὅσες ἀποσκευὲς σᾶς εἶναι ἀπαραίτητες καὶ χρήσιμες, καταφύγετε εἰς τὴν Σιών, διότι τὸ φρούριον καὶ τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλὴμ εἶναι ἀσφαλέστερα τῶν ἄλλων πόλεων. Βιασθῆτε, μὴ καθυστερεῖτε, μὴ σταματήσετε πουθενά, διότι ἐγὼ θὰ προξενήσω συμφορὲς ἀπὸ τὸν βορρᾶν, πανωλεθρίαν φοβεράν.

Κάποιος ὡς ἄγριος λέων ἀπὸ τὴν μάνδραν του ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν κατοικίαν του, σπείρει τὸν ὄλεθρον καὶ ἐξαφανίζει ἔθνη. Ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸν τόπον του, διὰ νὰ καταστρέψῃ πόλεις, νὰ τὰς καταστήσῃ ἐρήμους, ὥστε νὰ μὴ κατοικοῦν πλέον εἰς αὐτὰς ἄνθρωποι.

Ἕνα λιοντάρι ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν φωλιά του, σκορπίζει τὸν φόβον καὶ τὴν καταστροφήν, ἐξολοθρεύει εἰς τὸ πέρασμά του τὰ ἔθνη. Ἐβγῆκε ἀπὸ τὸν τόπον τῆς κατοικίας του διὰ νὰ καταστήσῃ τὴν χώραν ἔρημον· διὰ νὰ καταστρέψῃ τὶς πόλεις, νὰ τὶς ἐρημώσῃ καὶ νὰ τὶς καταστήσῃ ἀκατοίκητες.

Διὰ τὰς ἐπερχομένας αὐτὰς συμφορὰς ζωσθῆτε εἰς ἔνδειξιν πένθους σάκκους· ἀρχίσατε κοπετοὺς καὶ θρήνους ἀλαλάζοντες, διότι ὁ δίκαιος θυμὸς τοῦ Κυρίου δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ σᾶς.

Ἕνεκα τῶν δεινῶν αὐτῶν, τὰ ὁποῖα ἐπέρχονται εἰς τὴν χώραν, φορέσατε καὶ ζωσθῆτε εἰς ἔνδειξιν πένθους τρίχινον πένθιμον ἔνδυμα· ἀρχίσατε δὲ κοπετοὺς καὶ θρήνους ἀλαλάζοντες, διότι ἡ δικαία ὀργὴ τοῦ Κυρίου ἐναντίον σας δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ σᾶς, ἀφοῦ δὲν μετενοήσατε.

Κατὰ τὴν φοβερὰν ἐκείνην ἡμέραν τῆς δικαίας τιμωρίας σας, λέγει ὁ Κύριος, τὸ θάρρος τοῦ βασιλέως θὰ σβήσῃ, ὅπως ἐπίσης τὸ θάρρος καὶ ἡ γενναιότης τῶν ἀρχόντων. Οἱ ἱερεῖς θὰ μείνουν κατάπληκτοι καὶ οἱ προφῆται θὰ κυριευθοῦν ἀπὸ ἀπορίαν.

Καὶ κατὰ τὴν φοβερὰν ἐκείνην ἡμέραν θὰ συμβῇ τοῦτο», λέγει ὁ Κύριος: «Ἡ καρδιὰ τοῦ βασιλέως θὰ κυριευθῇ ἀπὸ ἄμετρον φόβον καὶ πανικόν, ὥστε κυριολεκτικὰ θὰ σβήσῃ, ὅπως ἐπίσης ἡ καρδιὰ τῶν ἀρχόντων· διὰ τὶς ἀδόκητες συμφορὲς οἱ ἱερεῖς θὰ κυριευθοῦν ἀπὸ δέος καὶ κατάπληξιν, οἱ δὲ ψευδοπροφῆται ἀπὸ σύγχυσιν καὶ ἀπορίαν».

Ἐγὼ εἶπα τότε εἰς τὸν Θεόν, λέγει ὁ προφήτης· Ὦ Δέσποτα Κύριε, ἆραγε σὺ ἐξηπάτησες τὸν λαὸν αὐτὸν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι ἄλλοτε τοὺς ἔλεγες εἰρήνη θὰ εἶναι εἰς σᾶς. Ἰδοὺ ὅμως ὅτι μάχαιρα ὀλέθρου ἤγγισε καὶ εἰσεχώρησεν ἕως τὴν καρδίαν των.

Ἔπειτα ἐγὼ ὁ προφήτης εἶπα εἰς τὸν Θεόν: «Ὦ Δέσποτα Κύριε, ἑπομένως, μὲ τὸ νὰ ἐπιφέρῃς ὅλην αὐτὴν τὴν ἐρήμωσιν καὶ καταστροφήν, ἐξηπάτησες τὸν λαὸν αὐτόν (τὸν Ἰουδαϊκόν) καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐφ’ ὅσον τοὺς ἔλεγες ἄλλοτε· «θὰ ἔχετε εἰρήνην! Τώρα ὅμως, ἰδού· τὸ κῦμα τῶν συμφορῶν τοὺς ἔπνιξεν ἡ μάχαιρα τοῦ ὀλέθρου ἔφθασε μέχρι τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς των καὶ τοὺς ἐκτύπησε καίρια.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τῶν συμφορῶν θὰ ποῦν εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ· ὁρμητικὸς καυστικὸς ἄνεμος διασκορπίζων τὰ πάντα ἔρχεται ἀπὸ τὰς περιοχὰς τῆς ἐρήμου. Ἔρχεται μὲ κατεύθυνσιν ἐναντίον τῆς θυγατρός μου τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ λαοῦ μου ὄχι ὅμως διὰ νὰ καθαρίσῃ καὶ ἁγιάσῃ αὐτούς.

Κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην τῶν φοβερῶν συμφορῶν θὰ εἰποῦν εἰς τὸν Ἰουδαϊκὸν αὐτὸν λαὸν καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ· ἄνεμος ὁρμητικὸς καὶ καυστικός, ποὺ παρασύρει καὶ στριφογυρίζει τὰ πάντα, ἔρχεται ἀπὸ τὴν ἔρημον κατὰ τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου, τῆς Ἱερουσαλήμ· ὁ ἄνεμος ὅμως αὐτὸς δὲν ἔρχεται διὰ νὰ χωρίσῃ τὰ ἄχυρα ἀπὸ τὸ σιτάρι, νὰ καθαρίσῃ καὶ ἁγιάσῃ, νὰ διορθώσῃ τὴν κατάστασιν· ἔρχεται διὰ νὰ τιμωρήσῃ.

Ὁ ὁρμητικὸς αὐτὸς ἄνεμος θὰ ἔλθῃ διὰ νὰ ἐκπληρώσῃ καὶ πραγματοποιήσῃ τὴν καταδικαστικὴν ἀπόφασίν μου κατ’ αὐτῶν. Τώρα ἐγὼ ἔχω ἐκδώσει καὶ ἀναγγείλει τὴν καταδίκην των πρὸς αὐτούς.

Ὁ ὁρμητικὸς καὶ καυστικὸς αὐτὸς ἄνεμος θὰ πνεύσῃ διὰ νὰ ἐκπληρώσῃ τὴν καταδικαστικὴν ἀπόφασίν μου ἐναντίον των. Τώρα δὲ Ἐγὼ ἔχω ἐκδώσει τὴν ἐναντίον των καταδικαστικήν μου ἀπόφασιν διὰ τὴν δικαίαν τιμωρίαν των».

Ἰδού, ὡσὰν νέφη ἀνεβαίνουν τὰ στρατεύματα τοῦ ἐχθροῦ, ὡσὰν καταιγὶς ἐπέρχονται τὰ ἅρματά του. Ἐλαφρότεροι καὶ ταχύτεροι ἀπὸ τοὺς ἀετοὺς εἶναι οἱ ἵπιιοι του. Ἀλλοίμονον εἰς ἡμᾶς, διότι περιεπέσαμεν εἰς ταλαιπωρίας μεγάλας.

Ἰδού! Τὰ ἐχθρικὰ στρατεύματα προελαύνουν, ἀνεβαίνονν ὡσὰν τὸ σύννεφον· τὰ πολεμικὰ ἅρματα τοῦ ἐχθροῦ τρέχουν τόσον γρήγορα, ὡσὰν τὴν καταιγίδα· τὸ ἱππικόν του προχωρεῖ ἐλαφρότερα, ταχύτερα καὶ ἀπὸ τοῖς ἀετούς, ὅταν αὐτοὶ ἐφορμοῦν διὰ νὰ ἀρπάξουν τὸ θήραμά των. Ἀλλοίμονον εἰς ἡμᾶς, διότι ἔχομεν περιπέσει εἰς μεγάλες συμφορὲς καὶ ταλαιπωρίες!

Ἱερουσαλήμ, καθάρισε τὴν καρδίαν σου ἀπὸ τὰς κακίας σου, διὰ νὰ σωθῇς. Ἕως πότε θὰ παραμένουν ἐντός σου λογισμοὶ καὶ καταστάσεις, ποὺ φέρουν ὀδύνην καὶ καταστροφήν;

Ξέπλυνε καὶ καθάρισε τὴν καρδιά σου ἀπὸ τὶς κακίες καὶ τὶς πονηρίες σου, Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ σωθῇς ἀπὸ τὴν συμφοράν. Ἕως πότε θὰ ὑπάρχουν εἰς τὰ βάθη τοῦ ἐσωτερικοῦ σου κόσμου πονηροὶ καὶ ὀλέθριοι λογισμοί, οἱ ὁποῖοι σοῦ προξενοῦν ἐλέγχους, ὀδύνες καὶ πόνους;

Διότι φωνὴ ἀγγελιαφόρου θὰ ἔλθῃ ἀπὸ τὴν περιοχὴν Δάν. Ἄγγελμα συμφορᾶς καὶ δυστυχίας θὰ ἀκουσθῇ ἀπὸ τὸ ὄρος Ἐφραίμ.

Διότι θὰ ἔλθῃ φωνὴ ἀγγελιαφόρου ἀπὸ τὴν περιοχὴν Δὰν (ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰ βόρεια τῆς Παλαιστίνης) καὶ θὰ ἀκουσθῇ ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ ὄρους Ἐφραίμ (ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ κέντρον τῆς Παλαιστίνης) εἴδησις πόνου καὶ συμφορᾶς.

Ὑπενθυμίσατε εἰς τὰ ἔθνη ὅτι, ἰδού, καταστροφαὶ ἐπέρχονται ἐναντίον τῆς Ἰουδαίας. Ἀναγγείλατε εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅτι στρατεύματα ἔρχονται ἀπὸ μακρυνὴν χώραν καὶ κραυγάζουν ἀπειλητικὰ ἐναντίον τῶν πόλεων τῆς Ἰουδαίας.

Ὑπενθυμίσατε εἰς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαοὺς ὅτι, ἰδού· ἐπέρχονται καταστροφὲς ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπως εἶχεν ἐξαγγελθῇ ἀπὸ τοὺς προφήτας. Ἀναγγείλατε εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὅτι «προελαύνουν στρατεύματα ἀπὸ χώραν μακρινήν, τὰ ὁποῖα ἀφήνουν ἀπειλητικὲς κραυγὲς κατὰ τῶν πόλεων τῆς Ἰουδαίας.

Οἱ ἐχθροὶ τὴν ἔχουν περικυκλώσει, ὅπως οἱ φύλακες περικυκλώνουν τὸν ἀγρόν. Τοῦτο δέ, διότι παρημέλησες τὰς ἐντολάς μου, λέγει ὁ Κύριος.

Οἱ ἐχθροὶ τὴν ἔχουν περικυκλώσει, ὅπως οἱ φύλακες περικυκλώνουν τὸν ἀγρὸν προκειμένου νὰ τὸν προστατεύσουν. Τοῦτο δὲ συνέβη, διότι ἔδειξες ἀδιαφορίαν πρὸς τὶς ἐντολὲς καὶ τὰ προστάγματά μου», λέγει ὁ Κύριος.

Οἱ ἁμαρτωλοὶ δρόμοι, τοὺς ὁποίους ἐβάδισες, καὶ τὰ πονηρὰ ἔργα σου ἐπέφεραν ἐναντίον σου αὐτὰς τὰς συμφοράς. Αὐτὴ εἶναι ἡ κακία σου καὶ αἱ συνέπειαί της. Ἰδὲ πόσον πικρὰ εἶναι, διότι ἔφθασαν ἕως εἰς τὴν καρδίαν σου.

«Ἡ ὅλη ἁμαρτωλὴ συμπεριφορὰ καὶ τὰ ἀσεβῆ ἔργα σου ἔφεραν ὡς ἀποτέλεσμα εἰς σὲ τὶς συμφορὲς αὐτές. Ἰδοὺ οἱ πικρὲς συνέπειες τῆς ἁμαρτωλῆς συμπεριφορᾶς σου· διότι σὲ ἐκτύπησαν κατάκαρδα!»

Πονοῦν, λέγεις, πονοῦν τὰ σπλάγχνα μου. Ὁ πόνος ἐπλημμύρισε τὴν καρδίαν μου. Συγκλονίζεται ἡ ψυχή μου, σπαράσσεται ἡ καρδία μου. Δὲν ἠμπορῶ πλέον νὰ σιωπήσω, διότι ἤκουσα φωνὴν σάλπιγγος, κραυγὴν πολέμου.

(Καὶ ὁ Προφήτης, ὁ ὁποῖος ταυτίζει τὸν ἑαυτόν του μὲ τὴν χώραν του, ἡ ὁποία ὑποφέρει, ἀναφωνεῖ:) Ἄχ! Πονοῦν, πονοῦν καὶ συγκλονίζονται τὰ σπλάγχνα μου, ὅπως καὶ τῆς γυναίκας ποὺ κοιλοπονεῖ· πονεῖ, σπαράσσεται ἡ καρδία μου, ὅλος ὁ ἐσωτερικός μου κόσμος. Ἡ ψυχή μου συνταράσσεται ἀπὸ τὴν ἀγωνίαν, ποὺ τὴν ἔχει κυριεύσει· σπαράσσεται καὶ καταξεσχίζεται ἡ καρδία μου ἀπὸ τὸν φόβον! Δὲν ἠμπορῶ πλέον νὰ σιωπήσω, διότι ἡ ψυχή μου ἄκουσε φωνὴν πολεμικῆς σάλπιγγος, κραυγὴν πολεμικήν.

Καταστροφαὶ καὶ συντρίμματα ἀναγγέλλονται. Ὅλη ἡ χώρα μας εὑρίσκεται ὑπὸ καταστροφὴν καὶ ὅλεθρον. Ἐταλαιπωρήθη ἔξαφνα ἡ σκηνή μας, διερράγησαν τὰ δερμάτινα καλύμματα της.

Ἀναγγέλλονται διὰ τῆς σάλπιγγος ἐρείπια ἐπὶ ἐρειπίων καὶ καταστροφὲς ἐπὶ καταστροφῶν, διότι ὄλη ἡ χώρα ἐρημωθῇ, κατήντησεν ἄχρηστη· ἔξαφνα κατεστράφη, ἐρημώθη ἡ σκηνή μου (τὰ σπίτια, οἱ περιουσίες, ὁ λαός), ἐσχίσθησαν, ἔσπασαν τὰ δερμάτινα καλύμματά της.

Ἕως πότε θὰ βλέπω πανικόβλητους φυγάδας καὶ θὰ ἀκούω τὸν ἦχον ἐχθρικῶν σαλπίγγων;

Ἕως πότε θὰ βλέπω λαὸν νὰ φεύγῃ πανικόβλητος διὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὸν πόλεμον καὶ ἕως πότε θὰ ἀκούω τὰ σαλπίσματα τῶν ἐχθρικῶν πολεμικῶν σαλπίγγων;

Αὐτὰ δὲ ἔγιναν, λέγει ὁ Κύριος, διότι οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ μου δὲν ἠθέλησαν νὰ μὲ ἀναγνωρίσουν. Εἶναι ἄφρονες καὶ ἀσύνετοι διὰ τὸ καλόν, ἔξυπνοι ὅμως καὶ σοφοὶ εἰς τὸ νὰ διαπράττουν τὸ κακόν. Τὸ καλὸν ὅμως δὲν τὸ ἀναγνωρίζουν καὶ δὲν θέλουν νὰ τὸ πράξουν.

(Ὁ Θεὸς ἀπαντᾷ εἰς τὸν θρῆνον τοῦ Προφήτου καὶ λέγει:) «Αὐτὰ συμβαίνουν, διότι οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ μου ἠρνήθησαν νὰ Μὲ ἀναγνωρίσουν ὡς Κύριον καὶ Θεόν των ἀπεδείχθησαν μωροί, ἄφρονες, ὄχι συνετοὶ καὶ γνωστικοὶ εἰς τὸ ἀγαθόν. Εἶναι σοφοὶ καὶ συνετοὶ μόνον εἰς τὸ νὰ κάμουν τὸ κακὸν τὸ δὲ καλὸν οὔτε τὸ ἀναγνωρίζουν, οὔτε τὸ ἔχουν εἰς τιμὴν καὶ ὑπόληψιν, οὔτε γνωρίζουν νὰ τὸ ἐφαρμόζουν».

Ἔστρεψα τὰ βλέμματά μου εἰς τὴν γῆν καὶ ἰδού, τίποτε δὲν ὑπῆρχεν εἰς αὐτήν. Τὰ ὕψωσα εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ δὲν ὑπῆρχον φωτεινοὶ ἀστέρες.

(Ἐγὼ ὁ προφήτης) ἔστρεψα τὸ βλέμμα μου καὶ ἐκύτταξα τὴν γῆν, καὶ ἰδού· δὲν ὑπῆρχε τίποτε εἰς αὐτήν, παρὰ μόνον πλήρης ἐρήμωσις! Ἔστρεψα τὸ βλέμμα μου καὶ εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ δὲν ὑπῆρχαν τὰ φωτεινά του ἄστρα, ἀλλ’ ἦταν ἔρημος καὶ γυμνὸς φωτός.

Ἔστρεψα τὰ βλέμματά μου εἰς τὰ ὄρη καὶ τὰ εἶδα νὰ τρέμουν· νὰ ταράσσωνται ὅλοι οἱ λόφοι.

Ἔστρεψα τὸ βλέμμα μου εἰς τὰ ὄρη καὶ διεπίστωσα ὅτι αὐτὰ ἔτρεμαν καὶ ὅλοι οἱ λόφοι ἐταράσσοντο.

Παρετήρησα μετὰ προσοχῆς καὶ ἰδού, δὲν ὑπῆρχεν ἄνθρωπος· καὶ ὅλα τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ εἶχαν καταπτοηθῆ.

Παρετήρησα μὲ προσοχήν, καὶ ἰδού· δὲν ὑπῆρχε κανένας ἄνθρωπος, ὅλα δὲ τὰ πτηνά, ποὺ πετοῦν εἰς τὸν ἀέρα, εἶχαν κυριευθῇ ἀπὸ φόβον!

Παρετήρησα καὶ εἶδον· καὶ ἰδοὺ τὸ πλούσιον καὶ εὔφορον ὄρος Κάρμηλος ἦτο ἔρημον. Ὅλαι αἱ πόλεις εἶχαν καταστραφῆ διὰ τοῦ πυρὸς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ δικαίου θυμοῦ καὶ τῆς ὀργῆς του ὅλα ἐξηφανίσθησαν.

Ἔστρεψα τὸ βλέμμα μου, καὶ ἰδού· τὸ εὔφορον καὶ πλούσιον ὄρος Κάρμηλος ἀπεψιλώθη, ἐρημώθη· ὅλες δὲ οἱ πόλεις, ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἐπερνοῦσε ὁ ἐχθρός, εἶχαν πυρποληθῆ καὶ καταστροφῆ μὲ φωτιὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· ἐξ αἰτίας δὲ τῆς δικαίας ὀργῆς τοῦ θυμοῦ Του ὅλα ἐξωλοθρεύθησαν καὶ ἀφανίσθηκαν!

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ὅλη ἡ γῆ θὰ ἐρημωθῇ, ἀλλὰ δὲν θὰ τὴν καταστρέψω ἐξ ὁλοκλήρου.

Ναί· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Ὅλη ἡ χώρα (ἡ Παλαιστίνη) θὰ ἐρημωθῇ, δὲν θὰ τὴν καταστρέψω ὅμως ἐξ ὁλοκλήρου.

Δι’ ὅσα δεινὰ καὶ ὀλέθρια μέλλουν νὰ συμβοῦν, ἂς πενθήσῃ ἡ γῆ, ἂς σκοτισθῇ ὁ οὐρανὸς ἄνω, διότι ὡμίλησα καὶ δὲν θὰ παλινωδήσω. Ὥρμησα καὶ δὲν θὰ ἐπιστρέψω, χωρὶς νὰ πραγματοποιήσω τὴν ἀπόφασίν μου.

Διὰ τὶς συμφορὲς καὶ τὰ δεινά, ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθουν, ἂς πενθήση ἡ γῆ καὶ ἂς σκοτεινιάσῃ ὁ οὐρανὸς ἄνω, καλυπτόμενος μὲ σύννεφα· διότι (Ἐγὼ ὁ Κύριος) τὸ εἶπα, τὸ ἀπεφάσισα καὶ δὲν θὰ μετανοήσω· ὥρμησα διὰ νὰ φέρω εἰς πέρας τὴν ἀπόφασίν μου καὶ δὲν θὰ ἀποσυρθῶ, οὔτε θὰ ἐγκαταλείψω τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν τῆς καταστροφῆς».

Ἀπὸ τὸν θόρυβον τοῦ ἐχθρικοῦ ἱππικοῦ καὶ τοῦ τεταμένου τόξου, διὰ νὰ ἐξαποστέλλῃ βέλη, ἐπανικοβλήθησαν πάντες καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγήν, εἰσεχώρησαν εἰς τὰ σπήλαια, ἐκρύβησαν εἰς τὰ δάση, ἀνέβηκαν ἐπάνω εἰς τοὺς βράχους, διὰ νὰ σωθοῦν. Ὅλαι αἱ πόλεις ἔχουν ἐγκαταλειφθῆ καὶ δὲν κατοικοῦν πλέον εἰς αὐτὰς ἄνθρωποι.

Ἕνεκα τοῦ φόβου ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς θορύβους καὶ τοὺς πολὺ δυνατοὺς κρότους τοῦ ἱππικοῦ καὶ τῶν τεντωμένων τόξων τῶν τοξοτῶν, ποὺ ἑτοιμάζονται νὰ ἐξαποστείλουν βέλη, ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς χώρας. Ἐμπῆκαν εἰς τὰ σπήλαια, ἐκρύβησαν εἰς τὰ δάση, ἀνέβησαν εἰς τὶς βραχώδεις καὶ ἀπότομες περιοχές. Ὅλες οἱ πόλεις ἐγκατελείφθησαν, καὶ κανεὶς ἄνθρωπος δὲν κατοικεῖ πλέον εἰς αὐτές.

Καὶ σύ, ἐνώπιον αὐτῶν τῶν συμφορῶν τί θὰ κάμῃς; Καὶ ἐὰν ἀκόμη φορέσῃς κόκκινον πολύτιμον ἔνδυμα, καὶ ἐὰν στολισθῇς μὲ χρυσᾶ κοσμήματα, καὶ ἐὰν χρίσῃς μὲ ψιμμύθιον κύκλῳ τοὺς ὀφθαλμούς σου, ὥστε νὰ φαίνονται μεγαλύτεροι καὶ λαμπρότεροι, μάταιος ὅλος αὐτὸς ὁ καλλωπισμός. Οἱ ἐρασταί σου σὲ ἔχουν ἤδη ἀπωθήσει καὶ ζητοῦν τὸν θάνατόν σου.

Καὶ σύ, ταλαίπωρη Ἱερουσαλήμ, ἐμπρὸς εἰς τὶς συμφορὲς αὐτὲς τί θὰ κάμῃς; Καὶ ἂν ἀκόμη φορέσῃς τὸ πολύτιμον καὶ ἀκριβὸ κόκκινο φόρεμά σου, καὶ ἐὰν στολισθῇς μὲ στολίδια χρυσᾶ, καὶ ἐὰν βάψῃς τὸν κύκλον τῶν ὀφθαλμῶν σου μὲ βαφὴν ἀπὸ στίβι (ὀξειδωμένον μαῦρον ἀντιμόνιον), διὰ νὰ φαίνωνται μεγαλύτεροι, λαμπρότεροι, «ἀραιότεροι, καὶ πάλιν μάταιος καὶ χωρὶς κανένα ὄφελος θὰ εἶναι ὅλος αὐτὸς ὁ στολισμός σου. Οἱ πρώην ἐρασταί σου σὲ ἀπώθησαν, σὲ ἐπεριφρόνησαν καὶ ἐπὶ πλέον ζητοῦν νὰ σὲ θανατώσουν.

Ἤκουσα τὴν κραυγήν σου, κόρη Ἱερουσαλήμ, ὡσὰν τὴν κραυγὴν ἐπιτόκου γυναικός. Ὁμοιάζει πρὸς στεναγμὸν καὶ κραυγὴν γυναικός, ποὺ πρώτην φορὰν γεννᾷ. Θὰ παραλύσῃ καὶ θὰ λιποθυμήση ἡ Σιὼν ἀπὸ τὸν πόνον της, θὰ παραλύσουν τὰ χέρια της. Καὶ ὁ προφήτης ἐπιλέγει· Ἀλλοίμονον εἰς ἐμέ, ἡ ζωή μου χάνεται, σβήνει ἡ ψυχή μου διὰ τὸ πλῆθος ἐκείνων, ποὺ πρόκειται νὰ σφαγοῦν!

Διότι, ἀλλοίμονον ἄκουσα τὴν ἰσχυρὰν κραυγήν σου, κόρη μου Ἱερουσαλήμ, ποὺ ὁμοιάζει πρὸς κραυγὴν γυναικός, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ γεννήσῃ· πρὸς κραυγὴν ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν πόνον καὶ τὴν ἀγωνίαν τοκετοῦ γυναικός, ποὺ πρόκειται νὰ γεννήσῃ διὰ πρώτην φοράν. Ἡ Σιὼν θὰ ἀτονήσῃ, θὰ λιποθυμήσῃ, καὶ τὰ χέρια της θὰ παραλύσουν χωρὶς νὰ ἠμποροῦν νὰ πολεμήσουν κατὰ τῶν ἐχθρῶν. (Καὶ ὁ Προφήτης, βλέπων μὲ τὸν προφητικόν του ὀφθαλμὸν τὰ μέλλοντα, μὴ δυνάμενος δὲ νὰ ὑποφέρῃ τὴν συμφοράν, καταπλήττεται, ὀλιγοψύχει καὶ ἀναφωνεῖ:) «Ἀλλοίμονον εἰς ἐμὲ τὸν δυστυχῆ! Ἀποθνήσκω· σβήνω κυριολεκτικά, καθὼς βλέπω τὰ πλήθη τῶν ἀνθρώπων, τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ σφαγοῦν!»

Περιέλθετε εἰς τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλήμ, ἰδέτε, προσέξατε καὶ ἀναζητήσατε εἰς τὰς πλατείας αὐτῆς, ἐὰν θὰ εὕρετε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος νὰ ἐφαρμόζῃ δικαιοσύνην, νὰ ζητῇ πίστιν καὶ νὰ εἶναι ἀξιόπιστος, καὶ ἐγὼ θὰ εἶμαι ἵλεως εἰς τοιούτους ἀνθρώπους, λέγει ὁ Κύριος.

Τρέξατε ὁλοτρόγυρα εἰς τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ παρατηρήσατε, ἐννοήσατε καλά, ἐξετάσατε καὶ ἐρευνήσατε μὲ πᾶσαν ἀκρίβειαν εἰς τὶς πλατεῖες της, ἐὰν θὰ εὕρετε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος νὰ ζῇ μὲ εὐθύνην, νὰ ἐφαρμόζῃ δικαιοσύνην καὶ νὰ ζητῇ ἀλήθειαν, νὰ εἶναι ἀξιόπιστος εἰς τὶς συναλλαγὲς καὶ τὰ λόγια του· καὶ Ἐγὼ θὰ φανῶ εἰς αὐτόν (ἢ αὐτούς) εὐμενὴς καὶ συμπαθής, λέγει ὁ Κύριος.

Αὐτοὶ λέγουν, βέβαια, ὅταν ὀργίζωνται· «ζῇ Κύριος». Παρ’ ὅλον τὸν ὅρκον των νομίζετε, ὅτι δὲν ψεύδονται;

Παρ’ ὅλον ὅτι αὐτοί, ὅταν ὁρκίζωνται, λέγουν «ὁ Θεὸς εἶναι ζωντανὸς καὶ ἀκούει», νομίζετε ὅτι ὁρκίζονται πραγματικά; Οὐσιαστικὰ ψεύδονται!

Κύριε, οἱ ὀφθαλμοί σου στρέφονται πάντοτε μὲ εὐμένειαν εἰς τὴν ἀξιοπιστίαν τῶν ἀνθρώπων. Ἐμαστίγωσες αὐτοὺς τοὺς ἀναξιόπιστους καὶ δὲν ἐπόνεσαν, τοὺς κατέστρεφες καὶ αὐτοὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ δεχθοῦν παιδαγωγίαν, νὰ σωφρονισθοῦν ἀπὸ τὰ παιδαγωγικά σου κτυπήματα. Ἐσκλήρυναν τὰ πρόσωπα αὐτῶν καὶ τὰ ἔκαμαν σκληρότερα ἀπὸ τὸν βράχον καὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ ἐπιστρέψουν πρὸς σὲ ἐν μετανοίᾳ.

Κύριε, οἱ ὀφθαλμοί σου στρέφονται μὲ συμπάθειαν πρὸς τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν ἀξιοπιστίαν τῶν ἀνθρώπων. Σὺ ἐμαστίγωσες τοὺς ἀναξιοπίστους αὐτοὺς ἀνθρώπους, οἱ ἴδιοι ὅμως δὲν ἐπόνεσαν, δὲν ἐσωφρονίσθησαν. Τοὺς ἐφόνευσες, τοὺς κατέστρεψες, αὐτοὶ ὅμως δὲν ἠθέλησαν νὰ δεχθοῦν τὴν σωτήριον παιδαγωγίαν σου. Ἐσκλήρυναν τὰ πρόσωπά των περισσότερον καὶ ἀπὸ τὴν σκληρὴ πέτραν, δηλαδὴ ἐσκληρύνθησαν πάρα πολύ, ἡ κακία τοὺς ἔγινε δευτέρα φύσις, καὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ μετανοήσουν καὶ ἐπιστρέφουν εἰς Σέ.

Ἐγὼ εἶπα, ὅτι εἶναι ἴσως ἐκ τῶν κατωτέρων καὶ ἀμορφώτων κοινωνικῶν τάξεων καὶ δὲν ἠδυνήθησαν νὰ συμμορφωθοῦν πρὸς τὴν παιδαγωγίαν τοῦ Κυρίου, διότι δὲν ἐγνώρισαν τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου.

Ἐγὼ δὲ ἐσκέφθηκα καὶ εἶπα: «Αὐτοὶ προέρχονται ἴσως ἀπὸ τὶς κοινωνικῶς πτωχότερες τάξεις καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ ἐργασθοῦν τὴν ἀρετήν, διότι δὲν ἐγνώρισαν τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ, τὸν νόμον τοῦ Κυρίου.

Θὰ πορευθῶ, λοιπόν, πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τοὺς μορφωμένους, τῶν ἀνωτέρων κοινωνικῶν τάξεων, καὶ θὰ ὁμιλήσω πρὸς αὐτούς, διότι αὐτοὶ ἀσφαλῶς ἔμαθαν τὸν δρόμον τοῦ Κυρίου καὶ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἰδού, ὅτι καὶ αὐτοὶ ὡς ἀπὸ συμφώνου συνέτριψαν τὸν ζυγὸν τοῦ Νόμου καὶ διέρρηξαν τοὺς δεσμοὺς τῶν θείων ἐντολῶν.

Θὰ πορευθῶ λοιπὸν πρὸς τοὺς ἄρχοντας, πρὸς τὶς κοινωνικῶς ἀνώτερες τάξεις, πρὸς τοὺς ἱερεῖς καὶ νομοδιδασκάλους, καὶ θὰ ὁμιλήσω πρὸς αὐτούς, διότι αὐτοὶ ἔμαθαν καλὰ τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἅγιον νόμον τοῦ Θεοῦ». Ἀλλ’ ἰδού· καὶ ὅλοι αὐτοὶ μὲ μίαν ψυχὴν καὶ καρδίαν, μὲ τὰ ἴδια αἰσθήματα, μὲ μίαν γνώμην καὶ διάθεσιν συνέτριψαν τὸν ζυγὸν τῆς θείας διδασκαλίας καὶ ἔσπασαν τοὺς δεσμοὺς τῆς ὑποταγῆς των εἰς τὶς θεῖες ἐντολές.

Διὰ τοῦτο λέων ἐκ τοῦ δρυμοῦ ἐκτύπησεν αὐτοὺς καὶ λύκος μέχρι καὶ τῶν οἰκιῶν των τοὺς ἐξωλόθρευσε. Καὶ ἀγρία πάρδαλις ἐπαραμόνευσεν εἰς τὰς πόλεις των. Ὅλοι ὅσοι ἐξήρχοντο ἀπὸ τὰς πόλεις, ἐγίνοντο θηράματα τῶν ἀνθρωπομόρφων αὐτῶν θηρίων, διότι αἱ ἀσεβεῖς των πράξεις ἐπληθύνθησαν. Ἐπέμειναν καὶ ἐστερεώθησαν εἰς τὴν ἀπομάκρυνσίν των ἀπὸ τὸν Θεόν.

Διὰ τοῦτο ὥρμησεν ἐναντίον των λιοντάρι ἀπὸ τὸ δάσος καὶ τοὺς ἐκτύπησε, καὶ λύκος ἔφθασεν ἀπὸ τὴν κρύπτην του μέχρι τῆς κατοικίας των καὶ τοὺς ἐξωλόθρευσεν· ἡ δὲ πανοῦργος καὶ τρομερὴ λεοπάρδαλις ἐπαραμόνευσε διὰ νὰ ἐπιτεθῇ ἐναντίον τῶν πόλεών των. Ὅλοι, ὅσοι ἐξέρχονται ἀπὸ τὶς πόλεις, θὰ κατασπαραχθοῦν ἀπὸ τὰ ἄγρια αὐτὰ θηρία, διότι οἱ ἁμαρτίες καὶ οἱ ἀσέβειές των ἐπλήθυναν. Ἀκόμη διότι αὐτοὶ ἐπέμειναν εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ ἀπομάκρυνσίν τῶν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Εἰς ποίαν ἀπὸ τὰς παρανομίας αὐτὰς νὰ γίνω ἵλεως πρὸς σέ, ὦ Ἱερουσαλήμ; Οἱ υἱοί σου μὲ ἐγκατέλειψαν καὶ ὡρκίζοντο εἰς τὰ εἴδωλα, εἰς αὐτὰ ποὺ δὲν εἶναι θεοί. Τοὺς ἐχόρτασα μὲ τὰ ἀγαθά μου καὶ αὐτοὶ ἐξέκλιναν εἰς μοιχείας καὶ κατέλυον εἰς οἴκους πόρνων καὶ ἁμαρτωλῶν.

«Εἰς ποίαν ἀπὸ τὶς ἀποστασίες καὶ τὶς παραβάσεις τοῦ νόμου μου ἢμπορῶ νὰ φανῶ εἰς σέ, Ἱερουσαλήμ, εὐσπλαγχνικὸς καὶ συμπαθής; Οἱ υἱοί σου ἐγκατέλειψαν Ἐμέ, τὸν μόνον ἀληθινὸν καὶ ζωντανὸν Θεόν, ὡρκίζοντο δὲ εἰς τὰ εἴδωλα, τοὺς ἀνυπάρκτους θεούς. Τοὺς ἐχόρτασα μὲ ἀφθονίαν ἀγαθῶν (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τοὺς ἐχόρτασα, τοὺς ἀηδίασα) καὶ αὐτοὶ ἐστρέφοντο εἰς τὴν μοιχείαν «τὴν πνευματικήν, δηλαδὴ τὴν εἰδωλολατρίαν» καὶ διενυκτέρευαν εἰς τὰ σπίτια τῶν πορνῶν γυναικῶν.

Ἔγιναν θηλυμανεῖς ἵπποι· καθένας ἀπὸ αὐτοὺς ὡς ἵππος ἐχρεμέτιζε διὰ τὴν γυναῖκα τοῦ ἄλλου.

Ἔφθασαν εἰς τέτοιαν λαγνείαν καὶ ἀσέλγειαν, ὥστε κατήντησαν νὰ γίνουν ὅμοιοι πρὸς ἵππους θηλυμανεῖς· καθένας ἀπὸ τοὺς λάγνους αὐτοὺς ἄνδρες ἐχλιμίντριζε ἀναιδῶς διὰ τὴν γυναῖκα τοῦ ἄλλου.

Μήπως, λοιπόν, καὶ δὲν θὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ μὲ τὴν ράβδον τῆς τιμωρίας μου διὰ τὰς πράξεις των αὐτάς; Λέγει ὁ Κύριος. Ἢ μήπως ἐναντίον τοῦ ἁμαρτωλοῦ αὐτοῦ ἔθνους δὲν θὰ ἀποστείλῃ ἡ ψυχή μου τὴν δικαίαν τιμωρίαν;

Εἶναι λοιπὸν δυνατὸν νὰ παραβλέψω ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ παραλείψω νὰ τοὺς τιμωρήσω; Λέγει ὁ Κύριος. Ἢ, πρὸς ἕνα τέτοιο ἀσεβές, λάγνον, ἀκόλαστον καὶ φιλήδονον ἔθνος, δὲν θὰ ἀφήσω νὰ ἐκδηλωθῇ ἐναντίον του ἡ δικαία ἀγανάκτησις τῆς ψυχῆς μου;

Ἀνεβῆτε εἰς τὰ τείχη τῆς πόλεως καὶ κατασκάψατέ τα. Μὴ τὰ καταστρέψετε ὅμως ἐξ ὁλοκλήρου. Ἀφήσατε ἄθικτα τὰ ὑποστηρίγματα τῆς πόλεως, διότι αὐτὰ ἀνήκουν εἰς τὸν Κύριον.

(Σεῖς, οἱ ἐκτελεστοὶ τῆς θείας ὀργῆς) ἀνέβητε εἰς τὶς ἐπάλξεις τῶν τειχῶν τῆς Ἱερουσαλήμ, κατεδαφίσατε καὶ καταστρέψατε τὰ τείχη της· μὴ τὰ καταστρέψετε ὅμως ἐξ ὁλοκλήρου· ἀφῆστε ἄθικτα τὰ ὑποστηρίγματα τῶν προμαχώνων τῆς πόλεως, διότι αὐτὰ ἀνήκουν εἰς τὸν Κύριον.

Θὰ ἐπέλθουν αἱ τιμωρίαι αὐταί, διότι συνεχῶς καὶ βαρέως παρέβη τὰς ἐντολάς μου, λέγει ὁ Κύριος, ὁ λαὸς ἰσραηλιτικὸς καὶ ὁ λαὸς ὁ Ἰουδαϊκός.

Οἱ φοβερὲς αὐτὲς τιμωρίες θὰ χτυπήσουν τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ γενικώτερον τὴν Ἰουδαίαν, διότι ὁ Ἰσραηλιτικὸς καὶ ὁ Ἰουδαϊκὸς λαὸς παρέβησαν τὶς μεταξὺ Ἐμοῦ καὶ αὐτῶν συνθῆκες, ἐδείχθησαν ἀχάριστοι καὶ ἐξετράπησαν εἰς τὴν ἀσέβειαν, λέγει ὁ Κύριος.

Ἠθέλησαν αὐτοὶ νὰ διαψεύσουν τὸν Κύριον καὶ εἶπαν: Δὲν θὰ συμβοῦν αὐτά. Δὲν θὰ ἐπέλθουν ἐναντίον μας αἱ συμφοραί. Δὲν θὰ ἴδωμεν οὔτε ἐχθρικὴν μάχαιραν οὔτε λιμόν.

Τὸ Βασίλειον τοῦ Ἰούδα (ἀλλὰ καὶ τὸ βασίλειον τὸν Ἰσραήλ) δὲν ἐδέχθησαν ὡς ἀληθινοὺς τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου, τοὺς ὁποίους ἐξήγγειλε διὰ τῶν προφητῶν, καὶ εἶπαν: «Δὲν πρόκειται νὰ συμβοῦν αὐτά· δὲν θὰ μᾶς κτυπήσουν δεινὰ καὶ συμφορές· δὲν θὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἐχθρικὸν ξίφος, οὔτε θὰ ἴδωμεν νὰ μᾶς κτυπᾷ πεῖνα.

Οἱ προφῆται μας καὶ αἱ προφητεῖαι των ἦσαν δι’ αὐτοὺς εἰς ἄνεμον. Ὁ λόγος Κυρίου δὲν ὑπῆρχε καὶ δὲν ἠκούετο εἰς τοὺς ἀσεβεῖς αὐτούς. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ ἀπειλὴ τοῦ Κυρίου θὰ ἐπέλθῃ ἔτσι ἐναντίον των.

Οἱ προφῆται μας, κατὰ τὴν ἄποψίν των, ἐπροφήτευσαν μάταια καὶ ψευδῆ· οἱ προφητεῖες τῶν ἐξηνεμίσθησαν· ὁ λόγος τοῦ Κυρίου δὲν ὑπῆρχεν εἰς αὐτοὺς καὶ δὲν ἠκούετο μεταξὺ τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν. Διὰ τοῦτο ἡ φοβερὴ ἀπειλὴ τοῦ Κυρίου περὶ τῆς ἐπερχομένης καταστροφῆς θὰ ἐπιπέσῃ ἐναντίον των»:

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει Κύριος, ὁ παντοκράτωρ· Ἐπειδὴ σεῖς εἴπατε τοὺς βλασφήμους καὶ πονηροὺς τούτους λόγους, ἰδοὺ ἐγὼ ἔχω δώσει τοὺς λόγους μου εἰς τὸ στόμα σου ὦ Ἱερεμία, ὡσὰν πῦρ· καὶ τὸν λαὸν τοῦτον σὰν ξύλα καὶ ἡ φωτιὰ θὰ τοὺς καταφάγῃ.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ παντοκράτωρ Κύριος: «Ἐπειδὴ σεῖς, οἱ ἀσεβεῖς Ἰουδαῖοι, εἴπατε τὰ βλάσφημα αὐτὰ λόγια, ἰδού· Ἐγὼ ἔχω δώσει τοὺς λόγονς μου εἰς τὸ στόμα σου, τοῦ προφήτου Ἱερεμία, ὡς φωτιά, τὸν δὲ ἀσεβῆ αὐτὸν λαὸν ὡς ξύλα, τὰ ὁποῖα θὰ καταφάγῃ ἡ φωτιά.

Ἰδού, ἐγὼ θὰ φέρω ἀπὸ μακρὰν ἔθνος, ὦ ἰσραηλιτικὲ λαέ, λέγει Κύριος. Ἔθνος τοῦ ὁποίου δὲν ἔχετε ἀκούσει καὶ δὲν γνωρίζετε τὴν γλῶσσαν του.

Ἰδού, Ἐγὼ θὰ φέρω ἐναντίον σας, Ἰσραηλιτικὲ λαέ, ἔθνος ἀπὸ μακριά, λέγει ὁ Κύριος· ἔθνος, τὸν ὁποίου δὲν θὰ κατανοῆτε τὴν γλῶσσαν καὶ ἄρα δὲν θὰ ἠμπορῆτε νὰ σννεννοῆσθε μαζί του.

Εἶναι λαὸς ἰσχυρὸς καὶ θὰ φάγουν τὸν θερισμόν σας

Οἱ ἄνδρες τοῦ ἔθνους αὐτοῦ εἶναι ὅλοι ἰσχυροί, θὰ καταφάγουν δὲ τὸν θερισμόν σας

καὶ τὸν ἄρτον σας. Θὰ καταφάγουν εἰς τὸν πόλεμον τοὺς υἱοὺς καὶ τὰς θυγατέρας σας. Θὰ καταβροχθίσουν τὰ πρόβατά σας καὶ τὰ μοσχάρια σας. Αὐτοὶ θὰ τρυγήσουν καὶ θὰ φάγουν τοὺς ἀμπελῶνας σας καὶ τοὺς συκεῶνας σας καὶ τοὺς ἐλαιῶνας σας. Θὰ ἁλωνίσουν καὶ θὰ κονιορτοποιήσουν τὰς ὀχυρὰς πόλεις σας, ἐπὶ τῶν ὁποίων σεῖς εἴχατε στηρίξει τὴν πεποίθησίν σας. Θὰ σᾶς φονεύσουν διὰ ρομφαίας.

καὶ τοὺς ἄρτους (τὰ τρόφιμά) σας. Θὰ φονεύσουν ἐπίσης κατὰ τὶς πολεμικὲς συγκρούσεις τοὺς υἱούς σας καὶ τίς θυγατέρες σας. Ἀκόμη θὰ καταφάγουν τὰ πρόβατά σας καὶ τὰ μοσχάρια σας· θὰ τρυγήσουν καὶ θὰ καταφάγουν τὰ προϊόντα τῶν ἀμπελώνων σας, τῶν συκοπεριβιλιῶν σας καὶ τῶν ἐλαιώνων σας. Οἱ ἐχθροὶ αὐτοὶ θὰ ἁλωνίσουν καὶ θὰ μεταβάλουν κυριολεκτικὰ σὲ σκόνη τὶς ὀχυρὲς πόλεις σας, εἰς τὶς ὁποῖες σεῖς εἴχατε στηρίξει τὴν πεποίθησίν σας· θὰ σᾶς φονεύσουν μὲ πλατὺ καὶ μεγάλο ἀμφίστομον σπαθί».

Ἐν τούτοις καὶ κατὰ τὰς τρομερὰς ἐκείνας ἡμέρας τῆς θείας τιμωρίας, λέγει Κύριος ὁ Θεός, δὲν θὰ σᾶς παραδώσω εἰς τελείαν καταστροφήν.

«Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτά, κατὰ τίς τρομερὲς καὶ τραγικὲς ἐκεῖνες ἡμέρες, λέγει ὁ Κύριος, ὁ Θεός σου, δὲν θὰ σᾶς καταστρέψω ὁλοκληρωτικά.

Ἐὰν δὲ αὐτοὶ σᾶς ποῦν: Διατί Κύριος ὁ Θεός μας ἔστειλεν ἐναντίον μας ὅλας αὐτὰς τὰς τιμωρίας, σύ, ὁ προφήτης, θὰ πῇς εἰς αὐτούς: Ἐπειδὴ εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν χώραν σας ἐγίνατε δοῦλοι εἰς ξένους θεούς, εἰς εἴδωλα, ἔτσι θὰ γίνετε δοῦλοι εἰς ξένους θεούς, εἰς τὰ εἴδωλα, ὄχι πλέον τῆς χώρας σας, ἀλλὰ ξένων χωρῶν.

Ἐὰν δὲ αὐτοὶ (οἱ Ἰουδαῖοι) σὲ ἐρωτήσουν (σὲ τὸν Ἱερεμίαν)· «Διατί ὁ Κύριος, ὁ Θεός μας, ἔφερε καὶ ἔρριψεν ἐπάνω μας ὅλες αὐτὲς τὶς τιμωρίες;» τότε σὺ θὰ τοὺς ἀπαντήσῃς; «Ἐπειδὴ ὑποταχθήκατε εἰς θεοὺς εἰδωλολατρικοὺς καὶ ἐλατρεύσατε τοὺς ξένους αὐτοὺς θεοὺς εἰς τὴν χώραν σας, κατὰ παρόμοιον τρόπον θὰ ὑποταχθῆτε καὶ θὰ λατρεύσετε ξένους εἰδωλολατρικοὺς θεούς εἰς χώραν, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἰδική σας».

Ἀναγγείλατε αὐτὰ εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακώβ. Ἂς ἀκουσθοῦν αὐτὰ εἰς τὰ κατασκηνώματα τῆς φυλῆς Ἰούδα.

«Ἀναγγείλατε αὐτὰ εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ πατριάρχου Ἰακώβ· ἂς γνωστοποιηθοῦν δὲ αὐτὰ καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ πατριάρχου Ἰούδα.

Ἀκούσατε, λοιπόν, αὐτά, λαὸς μωρὸς καὶ ἄκαρδος. Ὑπάρχουν εἰς αὐτοὺς ὀφθαλμοὶ καὶ δὲν βλέπουν, ὑπάρχουν αὐτιὰ καὶ δὲν ἀκούουν.

Ἀκούσατε λοιπὸν αὐτὰ καὶ σεῖς, λαὲ μωρέ, δειλὲ καὶ χωρὶς καρδιά· λαέ, εἰς τὸν ὁποῖον ὑπάρχουν ὀφθαλμοί, ἀλλὰ δὲν βλέπουν, καὶ αὐτιά, ἀλλὰ δὲν ἀκούουν!

Μήπως δὲν θὰ φοβηθῆτε ἐμέ; Λέγει ὁ Κύριος, ἢ ἐνώπιόν μου δὲν θὰ αἰσθανθῆτε ἱερὸν δέος; Ἐνώπιον ἐμοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχω ὁρίσει καὶ θέσει φραγμὸν καὶ ὅριον τῆς θαλάσσης τὴν ἄμμον. Ἔδωσα πρόσταγμα αἰώνιον καὶ αὐτὴ δὲν θὰ τὸ ὑπερβῇ. Θὰ ἀναταραχθῇ μὲ τὰς μεγάλας τρικυμίας ἡ θάλασσα, ἀλλὰ δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ ὑπερβῇ τὸ ὅριον, ποὺ ἔθηκα. Θὰ ἠχοῦν καὶ θὰ βοοῦν τὰ κύματά της καὶ δὲν θὰ τὸ ὑπερβῇ.

Μήπως δὲν θὰ φοβηθῆτε Ἐμέ; λέγει ὁ Κύριος· ἢ μήπως δὲν θὰ αἰσθανθῆτε ἐνώπιόν μου βαθεῖαν εὐλάβειαν καὶ ἱερὸν δέος; Ἐνώπιον Ἐμοῦ, τοῦ δημιουργοῦ καὶ παντοκράτορος Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἔθεσα τὴν εὐτελεστάτην ἄμμον ὡς ὅριον καὶ φραγμὸν εἰς τὴν ἀφρισμένην θάλασσαν; Ἐγώ, ὁ δημιουργὸς καὶ νομοθέτης, ἔδωσα αἰώνιον πρόσταγμα, καὶ ἡ θάλασσα δὲν θὰ τὸ ὑπερβῇ. Θὰ φουσκώσῃ, θὰ συνταραχθοῦν, θὰ ὀρμήσουν εἰς τὴν ἀκτὴν μὲ βίαν, βοὴν καὶ πάταγον τὰ μεγάλα κύματά της, ἀλλὰ δὲν θὰ δυνηθοῦν νὰ ὑπερβοῦν τὴν λεπτὴν ἄμμον, ποὺ ἔθεσα ὡς φραγμὸν καὶ ὅριον, διότι ὑποτάσσονται εἰς τὸ αἰώνιον πρόσταγμά μου.

Ὁ λαὸς ὅμως αὐτὸς ἔχει καρδίαν ἀνυπάκουον καὶ ἀτίθασον. Ἐξέκλιναν ἀπὸ τὸν Νόμον τῶν ἐντολῶν μου καὶ ἔφυγαν μακράν.

Ἀντιθέτως ὁ λαὸς αὐτὸς ἔχει καρδίαν ἀπειθῇ, παρήκοον καὶ ἀνυπότακτον ἐπανεστάτησαν καὶ παρεξέκλιναν ἀπὸ τὸν ἅγιον νόμον τὸν Θεοῦ καὶ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ Αὐτόν.

Καὶ δὲν εἶπαν ἐν τῇ καρδίᾳ των: Ἂς σεβασθῶμεν καὶ ἂς φοβηθῶμεν, λοιπόν, Κύριον τὸν Θεόν μας, ὁ ὁποῖος δίδει εἰς ἡμᾶς τὴν βροχὴν τὴν πρώϊμον καὶ τὴν βροχὴν τὴν ὄψιμον εἰς τὸν κατάλληλον καιρόν, ὥστε νὰ ἐκπληρώνωνται αἱ ἐντολαὶ αὐτοῦ περὶ τοῦ θερισμοῦ. Αὐτὸς ἐπίσης μᾶς προφυλάσσει ἀπὸ τὴν ξηρασίαν, ὅπως ἐπίσης ἀπὸ τὰς ἀκαίρους καὶ ἐπιβλαβεῖς βροχάς.

Καὶ δὲν εἶπαν μέσα εἰς τὴν καρδία των, εἰς τὰ βάθη τὸν ἐαωτερικοῦ των: Ἂς φοβηθῶμεν λοιπὸν τὸν Κύριον, τὸν Θεόν μας, ὁ Ὁποῖος κατὰ τὴν ἀγαθὴν πρόνοιαν καὶ φιλοστοργίαν του δίδει σννεχῶς εἰς ἡμᾶς βροχὴν πρώϊμον καὶ ὄψιμον εἰς τὸν κατάλληλον καιρόν, ὥστε νὰ τηροῦνται καὶ νὰ ἐφαρμόζωνται οἱ διατάξεις τὸν Μωσαϊκοῦ νόμον διὰ τὸν καιρὸν τὸν θερισμοῦ. Αὐτὸς ἐπίσης ὡς φιλόστοργος Πατέρας, ποὺ μεριμνᾷ διὰ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν του, διατηρεῖ ἀποθέματα βροχῆς, ὥστε νὰ μὴ ἐξαντλῆται καὶ νὰ ὑπάρχῃ πάντοτε, διὰ νὰ μὴ συμβῇ ἀνομβρία καὶ ξηρασία ἢ βροχόπτωσις εἰς ἀκατάλληλον ἐποχήν.

Αἱ παρανομίαι σας ὅμως ἐξέκλιναν ὅλα αὐτὰ ἀπὸ τὸν κανονικόν των δρόμον καὶ τὰς ὡρισμένας ἐποχάς. Καὶ αἱ ἁμαρτίαι σας σᾶς ἐστέρησαν ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς.

Ὅμως οἱ ἀνομίες σας ἀνέτρεψαν τοὺς νόμους αὐτοὺς τῆς θείας Προνοίας, ἔφεραν ἀναστάτωσιν εἰς τὴν τάξιν, ποὺ ὥρισεν ὁ Θεός· καὶ οἱ ἁμαρτίες σας ἐστέρησαν ἀπὸ σᾶς τὶς εὐλογίες αὐτὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ ἀγαθὰ αὐτὰ τῆς γῆς, καὶ θὰ φέρουν ἐπάνω σας τὰ κακὰ καὶ τὶς τιμωρίες τοῦ Θεοῦ».

Μεταξὺ τοῦ λαοῦ μου εὑρέθησαν ἄνθρωποι ἀσεβεῖς, ἔστησαν δολίας παγίδας, διὰ νὰ καταστρέψουν ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους καὶ πράγματι συνελάμβαναν εἰς αὐτάς.

Μάλιστα· διότι εὑρέθησαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ μου ἄνθρωποι ἀσεβεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔστησαν κρυφὰ καὶ μὲ πονηρὸν τρόπον παγίδες, διὰ νὰ καταστρέφουν ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους πράγματι ἐπαγίδευαν καὶ συνελάμβαναν εἰς αὐτές.

Ὅπως ἡ καλοστηθεῖσα δολία παγὶς εἶναι γεμάτη ἀπὸ συλληφθέντα πτηνά, ἔτσι καὶ αἱ οἰκίαι τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων εἶναι γεμᾶται ἀπὸ ἀγαθά, ποὺ συνήχθησαν μὲ δόλον καὶ ἀπάτην. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἐκεῖνοι ἔγιναν μεγάλοι καὶ πλούσιοι·

Ὅπως ἡ παγίδα ποὺ ἐστήθη καὶ εἶχεν ἐπιτυχίαν, εἶναι γεμάτη ἀπὸ παγιδευμένα πτηνά, ἔτσι καὶ τὰ σπίτια τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν ἀνθρώπων εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ λάφυρα, τὰ ὁποῖα ἐμαζεύθησαν μὲ ἁρπαγήν, πονηρίαν καὶ ἀδικίαν. Μὲ τοὺς δολίους καὶ πονηροὺς αὐτοὺς τρόπους ἀπέκτησαν δύναμιν καὶ πλούτη.

καὶ παρέβησαν τὸν Νόμον τῆς δικαιοσύνης. Δὲν ἔκριναν δικαίως καὶ δὲν ἀπέδιδαν τὸ δίκαιον εἰς τὸ ὀρφανόν, δὲν ἀπέδιδαν δικαιοσύνην εἰς τὴν χήραν.

Λόγῳ δὲ τῆς δυνάμεως καὶ τῆς ἀλαζονείας των παρέβησαν τὸν νόμον τῆς δικαιοσύνης· συμπεριφερόμενοι μὲ ἀσπλαγχνίαν, δὲν ἔκριναν μὲ δικαιοσύνην τὰ ὀρφανά· συμπεριφερόμενοι δὲ μὲ ὠμότητα, δὲν ἀπέδιδαν δικαιοσύνην εἰς τὶς ἀδικούμενες χῆρες.

Μήπως καὶ νομίζετε, ὅτι δὲν θὰ ἐπισκεφθῶ αὐτοὺς μὲ τὴν τιμωρόν μου ράβδον; Λέγει ὁ Κύριος, ἢ εἰς ἕνα τέτοιο ἔθνος δὲν θὰ στραφῇ ἡ ἀγανάκτησίς μου καὶ ἡ τιμωρία;

Μήπως λοιπὸν νομίζετε ὅτι διὰ τὴν ἀλαζονείαν, τὸν παράνομον βίον καὶ τὶς ἀδικίες αὐες δὲν θὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ διὰ νὰ τοὺς τιμωρήσω; λέγει ὁ Κύριος· ἢ ἐναντίον ἐνὸς τέτοιου ἀσεβοῦς ἔθνους δὲν θὰ στραφῇ ἡ ἀγανάκτησις τῆς ψυχῆς μου καὶ ἡ δικαία τιμωρία μου;

Ἀποτρόπαια καὶ φρικτὰ γεγονότα συνέβησαν εἰς τὴν χώραν αὐτήν.

Ἀπαίσια, βδελυκτά, μισητὰ καὶ φριχτὰ γεγονότα συνέβησαν εἰς τὴν χώραν αὐτὴν τῆς Ἰουδαίας.

Οἱ ψευδοπροφῆται ἐκήρυσσαν παρανομίας καὶ ἀδικίας, οἱ ἱερεῖς τοὺς ἐπεδοκίμαζαν χειροκροτοῦντες καὶ ὁ λαός μου τοὺς περιέβαλλε μὲ ἀγάπην οὕτω φερομένους. Τί θὰ κάμετε, λοιπόν, ἀργότερα, ὅταν θὰ σᾶς εὕρουν αἱ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ τιμωρίαι;

Οἱ ψευδοπροφῆται προφητεύουν ψευδῆ, οἱ δὲ ἱερεῖς συμφωνοῦν, ἐπικροτοῦν καὶ χειροκροτοῦν τὶς ψευδοπροφητεῖες των· καὶ ὁ λαός μου, ἐνῷ τοὺς βλέπει νὰ φέρωνται μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὄχι μόνον τοὺς ἀκούει, ἀλλὰ καὶ τοὺς περιβάλλει μὲ ἀγάπην! Ὅταν ὅμως ἔλθῃ ἡ συντέλεια καὶ σᾶς κτυπήσουν οἱ φοβερὲς τιμωρίες τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ συμφορές, ἀλλοίμονον! τί θὰ κάμετε τότε;

Πάρετε δύναμιν καὶ θάρρος ἀπόγονοι τοῦ Βενιαμίν. Φύγετε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Εἰς Θεκουὲ σημάνατε διὰ τῆς σάλπιγγος τὸν ἐπερχόμενον κίνδυνον καὶ ἐπάνω ἀπὸ τὴν Βαιθαχαρμὰ ὑψώσατε σημεῖον κινδύνου, διότι συμφοραὶ ἔχουν ἐκχυθῆ ἀπὸ βορρᾶ καὶ συντριβῇ μεγάλη γίνεται.

Λάβετε θάρρος καὶ δύναμιν, ἀπόγονοι τῆς φυλῆς Βενιαμίν, καὶ φύγετε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Εἰς τὴν Θεκουὲ σημάνατε μὲ τὴν πολεμικὴν σάλπιγγα τὸν κίνδυνον ἀπὸ τὸν ἐπερχόμενον ἐχθρόν· καὶ ἐπάνω ἀπὸ τὴν Βαιθαχαρμὰ ὑψώσατε φωτεινὸν σημεῖον, ποὺ εἰδοποιεῖ διὰ τὸν ἐπικείμενον κίνδυνον· διότι ὄλεθρος καὶ συμφορὲς ἔχουν ἐκχυθῇ καὶ κατεβαίνουν ἀπὸ τὸν βορρᾶν, μεγάλη δὲ πανωλεθρία ἐπαπειλεῖται καὶ ἐπικρέμαται·

Ἡ δόξα καὶ τὸ μεγαλεῖον σου θὰ ἀφαιρεθοῦν ἀπὸ σέ, θυγάτηρ Σιών.

τὸ μεγαλεῖον καὶ ἡ δόξα σου θὰ ἀφαιρεθοῦν ἀπὸ σέ, κόρη μου Σιών.

Εἰς τὴν Σιὼν θὰ ἔλθουν ξένοι ποιμένες μαζῆ μὲ τὰ πρόβατά των, θὰ στήσουν τὰς σκηνάς των ὁλόγυρα καὶ θὰ ποιμαίνῃ ὁ καθένας μὲ τὴν ἰδικήν του ἐξουσίαν τὸ ποίμνιόν του.

Εἰς τὴν Σιὼν θὰ ἔλθουν ξένοι ποιμένες μαζὶ μὲ τὰ ποίμνιά των καὶ θὰ στήσουν τὶς σκηνές των γύρω-γύρω ἀπὸ αὐτήν, καθένας δὲ ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ποιμαίνῃ τὸ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του εὑρισκόμενον ἰδιαίτερον ποίμνιον.

Θὰ λέγουν δὲ ἀναμεταξύ των: «Προπαρασκευασθῆτε διὰ πόλεμον ἐναντίον τῆς Σιών· σηκωθῆτε καὶ ἂς ἐπέλθωμεν ἐναντίον αὐτῆς εἰς ὥραν μεσημβρίας. Ἀλλοίμονον εἰς ἡμᾶς, διότι ἡ ἡμέρα ἔχει κλίνει πρὸς τὴν δύσιν καὶ αἱ σκιαί της λείπουν, καθὼς ἔρχεται ἡ ἑσπέρα.

Προετοιμασθῆτε (λέγουν οἱ ἐχθροὶ μεταξύ των) διὰ πόλεμον κατὰ τῆς Ἱερουσαλήμ· σηκωθῆτε· εἰς τὰ ὅπλα, διὰ νὰ ἐπιτεθῶμεν ἐναντίον της εἰς ὥραν μεσημεριανή! Ἀλλοίμονόν μας (λέγουν οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ), ἔχει προχωρήσει ἡ ἡμέρα πολὺ πρὸς τὴν δύσιν τὸν ἡλίου, καὶ οἱ σκιὲς τῆς ἡμέρας ἀρχίζουν νὰ ἐξαφανίζονται, καθὼς ἔρχεται τὸ σκοτάδι τῆς νύκτας.

Σηκωθῆτε, διὰ νὰ ἀνέλθωμεν ἐναντίον τῆς πόλεως ἐν καιρῷ νυκτὸς καὶ νὰ καταστρέψωμεν τὰ θεμέλια τῶν τειχῶν της»!

Σηκωθῆτε· εἰς τὰ ὅπλα (φωνάζουν οἱ ἐχθροί), διὰ νὰ ἐπιτεθῶμεν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νύκτας καὶ νὰ καταστρέψωμεν τὰ θεμέλια τῶν τειχῶν της.

Θὰ γίνουν ὅλα αὐτά, διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Κόψατε τὰ δένδρα τῆς χώρας αὐτῆς, ἐκχύσατε ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ τὴν στρατιωτικήν σας δύναμιν, ὦ πόλις ὅπου καλλιεργεῖται τὸ ψεῦδος! Πλήρης καταδυναστεύσεως ἐναντίον τῶν ἀδυνάτων της!

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Κόψετε σύρριζα τὰ δένδρα της· ἀποστείλατε μὲ ἀκατάσχετον ὁρμὴν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ στρατιωτικὴν δύναμιν· ὦ πόλις, εἰς τὴν ὁποίαν βασιλεύει καὶ κυριαρχεῖ τὸ ψεῦδος! πόλις, ποὺ εἶσαι γεμάτη ἀπὸ αὐθαιρεσίαν καὶ καταπίεσιν τῶν ἀδυνάτων ἐκ μέρους τῶν ἰσχυρῶν!

Ὅπως ἡ ὑπόγειος δεξαμενὴ διατηρεῖ τὸ ὕδωρ ψυχρόν, ἔτσι ψυχρὰ καὶ ἀσυγκίνητος μένει καὶ ἡ κακία τῆς πόλεως αὐτῆς. Ἀσέβεια πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ταλαιπωρία κατὰ ἀδυνάτων κυριαρχοῦν πάντοτε καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασίν της. Μὲ ὀδύνας καὶ μάστιγας

Ὅπως ἡ ὑπόγειος δεξαμενὴ κρατεῖ καὶ διατηρεῖ τὸ νερὸ δροσερόν, ἔτσι παραμένει καὶ διατηρεῖται ψυχρὴ καὶ σκληρὴ ἡ κακοήθεια καὶ τὸ δόλιον ἦθος τῆς πόλεως αὐτῆς. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀκούεται εἰς αὐτὴν μονίμως, εἶναι ἡ ἀσέβεια πρὸς τὸν Θεόν, ἡ καταπίεσις τῶν ἀδυνάτων καὶ ἡ δυστυχία. Μὲ ὀδυνηροὺς πόνους καὶ μάστιγες

θὰ τιμωρηθῇς παιδαγωγικῶς, ὦ Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ μὴ ἀπομακρυνθῇ ἐξ ὁλοκλήρου ἡ ψυχή μου ἀπὸ σέ, διὰ νὰ μὴ σὲ καταστήσω ἄβατον καὶ ἔρημον γῆν, ἡ ὁποία δὲν θὰ κατοικηθῇ πλέον.

θὰ τιμωρηθῇς, Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ μὴ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ σὲ ἡ ψυχή μου (λέγει ὁ Θεός)· διὰ νὰ μὴ σὲ ἐρημώσω ἐντελῶς καὶ σὲ καταστήσω χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς εὔκολα νὰ βαδίσῃ καὶ εἰς τὴν ὁποίαν οὐδεὶς θὰ κατοικήσῃ».

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Τρυγάτε, τρυγάτε ὡσὰν ἀμπέλι τοὺς ὑπολειφθέντας Ἰσραηλίτας. Ἐπιστρέψατε πάλιν, ὅπως ὁ τρυγητὴς εἰς τὸ ἀμπέλι του ἔχων μαζῆ του καὶ τὸν κάλαθόν του.

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «(Σεῖς οἱ ξένοι εἰσβολεῖς) τρυγᾶτε, τρυγᾶτε τοὺς Ἰσραηλίτες, ποὺ ἔχουν ἀπομείνει, ὅπως τρυγᾷ ὁ ἀμπελουργὸς τὰ σταφύλια ποὺ ἀπέμειναν μετὰ τὸν τρυγητόν. Γυρίστε πάλιν πίσω καὶ τρυγῆστε ἀκόμη μίαν φοράν, ὅπως ἐπανέρχεται ὁ ἀμπελουργός, ποὺ τρυγᾷ κρατώντας τὸ κοφίνι του».

Πρὸς ποῖον νὰ ὁμιλήσω, πρὸς ποῖον γα διαμαρτυρηθῶ, καὶ νὰ γίνω ἀπὸ αὐτὸν ἀκουστός; Ἰδού, τὰ αὐτιά των εἶναι σκληρὰ καὶ ἀττερίτμημα· δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀκούσουν. Ἰδού, ὅτι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἔγινεν εἰς αὐτοὺς ἀντικείμενον ἐμπαιγμοῦ. Δὲν θέλουν νὰ τὸν προσέξουν καὶ τὸν ἀκούσουν

Πρὸς ποῖον νὰ ὁμιλήσω καὶ νὰ διαμαρτυρηθῶ καὶ νὰ γίνω ἀπὸ αὐτὸν ἀκουστός; Ἰδού, τὰ αὐτιά των εἶναι πνευματικῶς σκληρὰ καὶ κωφά, καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀκούσουν λόγον Θεοῦ· ἰδού, ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἔγινε εἰς αὐτοὺς ἐμπαιγμός, ἀφοῦ τὸν περιγελοῦν καὶ τὸν διαβάλλουν ὡς ψευδῆ· δὲν θέλουν νὰ ἀκούσουν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου.

Ὁ θυμός μου ἔφθασεν εἰς τὸ κατακόρυφον. Συνεκρατήθην ὅμως καὶ δὲν τοὺς κατέστρεψα, θὰ ἀφήσω νὰ ἐκχυθῇ αὐτὸς καὶ εἰς τὰ νήπια, ποὺ παίζουν ἔξω εἰς τοὺς δρόμους, καὶ εἰς συγκέντρωσιν νεαρῶν ἀνδρῶν συγχρόνως. Ἄνδρες καὶ γυναῖκες θὰ συλληφθοῦν αἰχμάλωτοι, πρεσβύτεροι καὶ γέροντες πλήρεις ἡμερῶν.

(Ὁ Κύριος λέγει:) Καὶ ὁ θυμός μου ἐμεγάλωσεν, ἔφθασεν εἰς τὸ κατακόρυφον· λόγῳ ὅμως τῶν οἰκτιρμῶν καὶ τῆς φιλανθρωπίας μου τὸν συνεκράτησα καὶ δὲν τοὺς κατέστρεψα ἐντελῶς. Θὰ παραχωρήσω νὰ ἐκχυθῇ ὁ θυμός μου εἰς τὰ νήπια, ποὺ παίζουν ἀμέριμνα ἔξω ἀπὸ τὰ σπίτια των, καθὼς ἐπίσης συγχρόνως εἰς τὶς συναθροίσεις νέων· διότι ἄνδρες καὶ γυναῖκες θὰ συλληφθοῦν αἰχμάλωτοι, πρεσβύτεροι καὶ γέροντες εἰς προχωρημένων ἡλικίαν.

Αἱ οἰκίαι των θὰ ἀλλάξουν ἰδιοκτήτην, θὰ περιέλθουν εἰς ἄλλους. Τὸ ἴδιο θὰ συμβῇ καὶ εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ τὰς γυναῖκας των, διότι ἐγὼ θὰ ἀπλώσω τὴν τιμωρὸν χεῖρα μου ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ κατοικοῦν τὴν χώραν αὐτήν, λέγει ὁ Κύριος.

Τὰ σπίτια των θὰ περάσουν εἰς τὰ χέρια ἄλλων ἰδιοκτητῶν, ὅπως ἐπίσης τὰ χωράφια καὶ οἱ γυναῖκες των, διότι θὰ ἀπλώσω τὸ τιμωρητικὸν χέρι μου εἰς τοὺς κατοίκους τῆς χώρας αὐτῆς, λέγει ὁ Κύριος.

Διότι ὅλοι, ἀπὸ μικρὸν ἕως μεγάλον, ἔχουν διαπράξει παρανομίας. Ἀπὸ ἱερέα ὡς ψευδοπροφήτην, ὅλοι εἶπαν καὶ ἔπραξαν τὸ ψεῦδος.

Τοῦτο θὰ συμβῇ, διότι ὅλοι αὐτοί, ἀπὸ τὸν μικρότερον ἕως τὸν μεγαλύτερον, διέπραξαν ἁμαρτίες καὶ παρανομίες· ἀπὸ τὸν ἱερέα μέχρι τὸν ψευδοπροφήτην ὅλοι ἐπεδόθησαν εἰς ἀπάτες καὶ ψεύδη.

Προσεπάθησαν ἐπιπολαίως νὰ θεραπεύσουν τὴν πληγὴν καὶ τὰ συντρίμματα τοῦ λαοῦ μου, θεωροῦντες αὐτὰ μηδαμινὰ καὶ λέγοντες· Εἰρήνη ὑπάρχει εἰς ἡμᾶς, ὅλα πάνε καλά! Ποῦ εἶναι ὅμως αὐτὴ ἡ εἰρήνη;

Διότι (οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ ψευδοπροφῆται) αὐτοὶ προσπαθοῦσαν νὰ θεραπεύσουν τὴν πληγὴν καὶ τὰ συντρίμματα τοῦ λαοῦ, χλευάζοντες καὶ περιφρονοῦντες τὴν ἀπειλὴν τοῦ Θεοῦ καὶ κηρύσσοντες ψευδῶς: «Εἰρήνη! θὰ ὑπάρχῃ εἰρήνη». Ἀλλὰ ποὺ ὑπάρχει ἡ εἰρήνη; Ποὺ εἶναι τὰ ἀποτελέσματά της;

Ὅσοι ἔλεγαν αὐτά, κατεξηυτελίσθησαν, διότι ἐκ τῶν πραγμάτων διεψεύσθησαν. Ἀλλὰ καὶ δὲν αἰσθάνονται τώρα αὐτοὶ τὴν καταισχύνην των! Δὲν ἔχουν ἐπίγνωσιν του ἐξευτελισμοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον περιέπεσαν. Διὰ τοῦτο τοὺς ἀναμένει φοβερὰ πτῶσις. Ὄταν ἔλθῃ ὁ κατάλληλος καιρὸς καὶ ἐν τῇ δικαίᾳ μου ὀργῇ τοὺς ἐπισκεφθῶ, αὐτοὶ θὰ ἐξολοθρευθοῦν, εἶπεν ὁ Κύριος.

Ὅλοι ὅμως, ὅσοι ἔλεγαν αὐτά, κατεντροπιάσθησαν, διότι οἱ προφητεῖες των διεψεύσθησαν. Ἀλλ’ ἐπωρώθησαν τόσον πολύ, ὥστε, ἐνῷ κατεντροπιάσθησαν ἐντελῶς, ἐν τούτοις οὔτε ἐνόησαν οὔτε συνησθάνθησαν τὸν ἐξευτελισμὸν ποὺ ὑπέστησαν. Διὰ τοῦτο θὰ πέσουν καὶ θὰ κατασυντριβοῦν. Καὶ κατὰ τὸν καιρόν, ποὺ θὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ πρὸς κρίσιν καὶ ἀνταμοιβήν, θὰ καταστραφοῦν, εἶπεν ὁ Κύριος.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Σταματήσατε παρὰ τὰς ὁδούς, ἰδέτε καὶ ἐρωτήσατε, διὰ νὰ μάθετε τὰς ὁδοὺς τοῦ Κυρίου τὰς αἰωνίους. Μάθετε, ποία εἶναι ἡ ἀγαθὴ ὁδὸς καὶ βαδίσατε εἰς αὐτὴν καὶ θὰ εὔρετε τὴν κάθαρσιν τῶν ψυχῶν σας. Καὶ ἐκεῖνοι ἀπήντησαν: Δὲν θὰ πορευθῶμεν τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Σταματῆστε καὶ σταθῆτε εἰς τοὺς δρόμους, εἰς τὰ σταυροδρόμια καὶ κυττάξετε μὲ προσοχὴν καὶ ἐρωτήσατε νὰ μάθετε διὰ τὶς ὁδοὺς τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου τὶς αἰώνιες. Καὶ μάθετε μὲ ἀκρίβειαν ποία εἶναι ἡ ἀγαθὴ ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ πρὸς τὸν ἀληθινὸν Θεόν, καὶ βαδίζετε εἰς αὐτὴν καὶ θὰ ἀποκτήσετε ἐσωτερικὴν καθαρότητα, ἁγιασμόν, ἀνάπαυσιν καὶ εἰρήνην ψυχῆς. Αὐτοὶ ὅμως, φερόμενοι μὲ ἐγωϊσμὸν καὶ αὐθάδειαν, εἶπαν: «Δὲν θὰ ἀκολουθήσωμεν τὸν ἀγαθὸν δρόμον τοῦ Κυρίου».

Ἔχω ἐγκαταστήσει διὰ σᾶς, τοὺς προφήτας καὶ τοὺς, κήρυκας, σκοποὺς καὶ φρουρούς. Ἀκούσατε τὴν φωνήν των, ὡς φωνὴν σάλπιγγος. Ἐκεῖνοι ἀπήντησαν· Δὲν ὑπακούομεν καὶ δὲν θὰ πορευθῶμεν τὴν ὁδὸν Κυρίου.

Ἐγκατέστησα πρὸς ὠφέλειάν σας προφῆτες ὡς σκοπούς, κήρυκας καὶ φρουρούς. Ἀκούστε τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγος τῶν προφητῶν, ποὺ σαλπίζει κίνδυνον. Αὐτοὶ ὅμως εἶπαν: «Δὲν ὑπακούομεν καὶ δὲν συμμορφωνόμεθα πρὸς τὸ κήρυγμα τῶν προφητῶν».

Διὰ τὴν ἀνυπακοὴν ἐκείνων ἤκουσαν τὰ ἔθνη τὴν θείαν πρόσκλησιν καὶ ἦλθαν οἱ ἀρχηγοὶ αὐτῶν μαζῆ μὲ τοὺς λαούς των.

Διὰ τοῦτο ἄκουσαν τὰ ἔθνη τὴν πρόσκλησιν, ποὺ ἀπηύθυνεν ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφητικοῦ κηρύγματος, καὶ ἦλθαν οἱ ἀρχηγοί των μαζὶ μὲ τοὺς λαούς των.

Ἀκούσατε, ἄνθρωποι τῆς οἰκουμένης· ἰδού, ἐγὼ θὰ ἐπιφέρω ἐναντίον τοῦ λαοῦ αὐτοῦ συμφορὰς καὶ τιμωρίας, αἱ ὁποῖαι θὰ εἶναι καρπὸς τῆς ἀπομακρύνσεώς των ἀπὸ ἐμέ, διότι δὲν ἔδωκαν προσοχὴν εἰς τὰ λόγια μου. Ἀπέκρουσαν καὶ κατεπάτησαν τὸν Νόμον μου.

Ἄκουσε, γῆ! Ἰδού, Ἐγὼ θὰ ἐπιφέρω κατὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ συμφορές, οἱ ὁποῖες θὰ εἶναι ὁ καρπὸς τῆς ἀποστασίας των ἀπὸ Ἐμέ· διότι δὲν ἐπρόσεξαν, οὔτε ἐπειθάρχησαν εἰς τὰ λόγια μου, τὸν δὲ σωτήριον νόμον μου, τὸν ὁποῖον τοὺς ἔδωκα, τὸν ἀπέρριψαν.

Τί νὰ κάμω ἐγὼ τὸ λιβάνι, ποὺ φέρετε ἀπὸ τὴν Σαβά, καὶ τὸ κινάνωμον ἀπὸ χώραν μακρυνήν; Τὰ ὁλοκαυτώματά σας δὲν εἶναι πλέον εἰς ἐμὲ εὐπρόσδεκτα καὶ αἱ θυσίαι σας δὲν με ηὐχαρίστησαν.

Τί νὰ τὸ κάμω Ἐγὼ τὸ λιβάνι, τὸ ὁποῖον φέρνετε ἀπὸ τὴν χώραν Σαβά, καὶ τὸ κινάμωμον (τὴν εὐωδιαστὴν κανέλλαν), ποὺ φέρνετε ἀπὸ μακριά; Οἱ θυσίες τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ποὺ μοῦ προσφέρετε, δὲν μοῦ εἶναι εὐπρόσδεκτες, ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλες θυσίες δὲν μὲ εὐχαρίστησαν».

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἰδού, ἐγὼ ἐξαποστέλλω ἐναντίον τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ἀσθένειαν καὶ θὰ ἀσθενήσουν πατέρες καὶ παιδιὰ συγχρόνως. Ὁ γείτονας καὶ ὁ πλησίον αὐτοῦ θὰ ἐξολοθρευθοῦν.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Ἰδού· Ἐγὼ δίδω εἰς τὸν λαὸν τοῦτον ἀσθένειαν, ἡ ὁποία θὰ κυριεύσῃ ταυτοχρόνως πατέρες καὶ υἱούς· ὁ γείτονας καὶ ὁ ἄλλος, ποὺ κατοικεῖ πλησίον, θὰ ἐξολοθρευθοῦν».

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ἰδού, στρατὸς ἔρχεται ἀπὸ τὰς βορείους περιοχὰς καὶ ἔθνη θὰ ἐξεγερθοῦν καὶ θὰ ἔλθουν ἀπὸ τὰ ἄκρα τῆς οἰκουμένης.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Ἰδού· στράτευμα ἔρχεται ἀπὸ τὸν βορρᾶν καὶ ἔθνη πολεμικὰ θὰ ἐξεγερθοῦν καὶ θὰ ἔλθουν ἀπὸ τὸ πλέον μακρινῶν σημεῖον τῆς γῆς (τὴν Βαβυλωνίαν).

Θὰ κρατοῦν εἰς τὰ χέρια των τόξα καὶ λόγχας· εἶναι σκληροὶ καὶ αὐθάδεις, κανένα δὲν εὐσπλαγχνίζονται. Ὁ θόρυβός των εἶναι ὡσὰν τὸν θόρυβον τῆς τρικυμισμένης θαλάσσης, θὰ παραταχθοῦν εἰς μάχην μὲ ἱππικὸν καὶ μὲ πολεμικὰ ἅρματα. Θὰ ἐπέλθουν ἐναντίον σου, θυγάτηρ Σιών, ὡσὰν καταστρεπτικὴ φωτιά.

Αὐτοὶ θὰ εἶναι ὡπλισμένοι μὲ τόξα καὶ δόρατα· εἶναι σκληροί, θηριώδεις καὶ ἄσπλαγχνοι. Ὁ θόρυβος, ποὺ δημιουργοῦν εἰς τὸ πέρασμά των, ὁμοιάζει πρὸς τὸν θόρυβον καὶ τὸν ρόχθον τῆς τρικυμισμένης θαλάσσης. Θὰ εἰσβάλουν μὲ ἱππικὸν καὶ πολεμικὰ ἅρματα, θὰ παραταχθοῦν εἰς πόλεμον ἐναντίον σου, θυγατέρα μου Σιών, καὶ θὰ ἐπιπέσουν κατὰ σοῦ ὡσὰν καταστρεπτικὴ φωτιά.

Ἐπληροφορήθημεν, λέγουν, τὴν φήμην αὐτῶν, παρέλυσαν τὰ χέρια μας, μεγάλη θλῖψις μᾶς κατέλαβε, πόνοι ὡσὰν τῆς γυναικός, ποὺ πρόκειται νὰ γεννήσῃ!

Ἀκούσαμε καὶ ἐπληροφορήθημεν, λέγει ὁ λαός, τὴν φήμην των, καὶ οἱἰ φοβερὲς εἰδήσεις μᾶς ἐτρομοκράτησαν τόσον, ὥστε παρέλυσαν τὰ χέρια μας· μᾶς ἐκυρίευσε θλῖψις καὶ ἀγωνία, πόνοι ὀδυνηροὶ ὅμοιοι μὲ ἐκείνους τῆς γυναικὸς ποὺ πρόκειται νὰ γεννήσῃ.

Ἐλέγαμεν ὁ ἐνας εἰς τὸν ἄλλον: Μὴ ἐξέρχεσθε εἰς τοὺς ἀγρούς, οὔτε κἂν καὶ εἰς τοὺς δρόμους μὴ βαδίζετε, διότι ἡ μάχαιρα τῶν ἐχθρῶν μας ἔχει περικυκλώσει καὶ παραμονεύει ὁλόγυρα.

(Ἐλέγαμε μεταξύ μας:) Μὴ βγαίνετε ἔξω εἰς τοὺς ἀγρούς, μὴ βαδίζετε καὶ μὴ περιφέρεσθε εἰς τοὺς δρόμους, διότι τὸ πλατὺ καὶ μεγάλο ἀμφίστομον σπαθὶ τῶν ἐχθρῶν καραδοκεῖ γύρω-γύρω.

Λαὲ ἀγαπητέ μου ὡς θυγάτηρ, ζώσου ἐνδύματα σάρκινα, ρῖξε ἐπάνω σου στάκτην, πένθησε ὅπως πενθεῖς διὰ τὴν ἀπώλειαν τοῦ πλέον προσφιλοῦς προσώπου σου! Ἀνάλαβε μεγάλον καὶ ἐλεεινὸν θρῆνον, διότι αἰφνιδίως θὰ ἐπέλθῃ ἐναντίον σας ἡ σύμφορὰ καὶ ἡ καταστροφὴ αὐτή.

Ἰουδαϊκὲ λαέ, ποὺ σὲ ἀγαπῶ ὡσὰν θυγατέρα, φόρεσε καὶ ζῶσε γύρω ἀπὸ τὴν μέσην σου εἰς ἔνδειξιν πένθους τρίχινον ἔνδυμα, πασπαλίσου μὲ λεπτὴν στάχτην, πένθησε, ὅπως πενθεῖς ὅταν χάσῃς πρόσωπον ἀγαπητόν, ἀνάλαβε θρῆνον, κλαυθμὸν καὶ κοπετὸν μεγάλον, διότι ἔξαφνα θὰ ἔλθουν ἐναντίον σας δεινά, καταπιέσεις καὶ ἀθλιότης».

Ὦ προφῆτα, σὲ ἐγκατέστησα ὡς πραγματογνώμονα μέσα εἰς τὸν δοκιμαζόμενον αὐτὸν λαὸν καὶ θὰ μὲ γνωρίσῃς, ὅταν ἐγὼ θέσω ὑπὸ δοκιμασίαν τὸν δρόμον τῆς ζωῆς των. Τὸ δὲ ἀποτέλεσμα τῆς δοκιμασίας αὐτῆς καὶ ἐρεύνης ἦτο

Ὁ Θεὸς λέγει εἰς τὸν Προφήτην: «Σὲ ὥρισα καὶ σὲ ἐγκατέστησα ἐκτιμητήν, ἐξεταστὴν καὶ ἀργυρογνώμονα ὄχι νεκρῶν μετάλλων, ἀλλὰ λογικῶν καὶ ζωντανῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι θλίβονται καὶ δοκιμάζονται, ὥστε νὰ τοὺς δοκιμάσῃς πῶς συμπεριφέρονται. Θὰ μὲ γνωρίσῃς δέ, ὅταν Ἐγὼ θὰ ὑποβάλω εἰς δοκιμασίαν τὴν ὅλην διαγωγήν των.

ὅτι ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι εὑρέθησαν ἀνυπάκουοι εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐπορεύοντο διεστραμμένην ὁδόν. Χαλκὸς καὶ σίδηρος ἦσαν αἱ καρδίαι των. Ὅλοι εἶναι διεφθαρμένοι!

(Ἀποτέλεσμα τῆς δοκιμασίας ἦταν τὸ ἀκόλουθον:) Ὅλοι (οἱ Ἰουδαῖοι) εὑρέθησαν ἀνυπάκοοι εἰς τὸν ἅγιον νόμον τοῦ Θεοῦ, ἀναστρεφόμενοι κατὰ τρόπον ἄδικον καὶ διεστραμμένον εὑρέθησαν σταθεροί, ἀμετάβλητοι εἰς τὴν κακίαν καὶ ἐπίμονοι εἰς τὴν ἁμαρτίαν ὅλοι εἶναι διεφθαρμένοι, δηλαδὴ κίβδηλοι, δὲν ἔχουν τίποτε τὸ γνήσιον καὶ ἀξιόλογον.

Τὸ φυσερὸ τοῦ ἀργυροχόου ἐφύσηξε μὲ ὅλην του τὴν δύναμιν. Κατηναλώθη ἀπὸ τῇ φωτιὰ καὶ ἔλειψεν ἐντελῶς ὁ μόλυβδος, ἀλλὰ εἰς μάτην ὁ ἀργυροχόος κατεργάζεται τὸν ἄργυρον, δηλαδὴ τοὺς Ἰουδαίους. Ἡ κακία των δὲν ἐλυωσε, δὲν διελύθη.

Τὸ φυσερὸ τοῦ ἀργυροχόου κατέβαλε καὶ ἐξήντλησεν ὅλην τὴν δύναμιν τοῦ φυσήματός του· κατηναλώθη ἀπὸ τὴν φωτιὰ τοῦ χωνευτηρίου ὅλο τὸ μολύβι, ποὺ ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιήσῃ διὰ τὸ καθάρισμα τοῦ ἀργύρου ἀπὸ ἄλλες προσμείξεις. Μάταια ὁ ἀργυροχόος (ὁ προφήτης Ἱερεμίας) κατεργάζεται (μὲ τὸ παιδευτικόν, ἐπιτιμητικόν του κήρυγμα) τὸν ἄργυρον (τοὺς Ἰουδαίους)· ἡ κακία των δὲν ἔλειωσε (= δὲν μετεκινήθησαν, δὲν ἐχωρίσθησαν ἀπὸ τὴν πονηρίαν των· ἄρα δὲν ἐκαθαρίσθησαν).

Χαρακτηρίσατε καὶ ὀνομάσατε τοὺς Ἰουδαίους ἀδόκιμον καὶ πεταμένον ἀργύριον, διότι ὁ Κύριος τοὺς ἀπεδοκίμασε καὶ τοὺς ἀπέρριψε.

Ἀργύριον μὴ δεχόμενον διόρθωσιν, ἄχρηστον καὶ ἀκατάλληλον, ὀνομάσατε τοὺς Ἰουδαίους αὐτούς, διότι, λόγῳ τῆς πονηρᾶς προαιρέσεώς των, ὁ Κύριος τοὺς ἀπέρριψε καὶ τοὺς ἀπεδοκίμασεν!».

Ὅλη ἡ χώρα τῆς Ἰουδαίας, ὅλοι οἱ κατοικοῦντες εἰς αὐτὴν ἀκούσατε λόγον Κυρίου·

Ἀκούσατε λόγον Κύριον ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Ἰουδαίας.

αὐτὰ λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ: Διορθώσατε τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς σας καὶ τὰ ἔργα σας, καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἐγκαταστήσω ἀσφαλῶς καὶ μονίμως εἰς τὸν τόπον αὐτόν.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ: «Διορθώσατε τὴν σνμπεριφοράν σας καὶ σωφρονισθῆτε ὡς πρὸς τὴν ὅλην διαγωγήν σας, καὶ Ἐγὼ θὰ ἀποσύρω τὶς ἀπειλὲς καὶ θὰ σᾶς ἀφήσω νὰ κατοικῆτε ἀσφαλῶς καὶ μονίμως εἰς τὸν τόπον αὐτόν.

Μὴ ἔχετε πεποίθησιν εἰς τὸν ἑαυτόν σας. Μὴ δίδετε ἐμπιστοσύνην εἰς τὰ ψευδῆ λόγια τῶν ψευοοπροφητῶν, διότι τίποτε ἀπολύτως δὲν θὰ σᾶς ὠφελήσουν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι λέγουν: Ὁ ναὸς τοῦ Κυρίου εὑρίσκεται εἰς τὴν χώραν μας, ἄρα ὁ Θεὸς εἶναι μαζῆ μας!

Μὴ στηρίζετε τὴν πεποίθησιν καὶ τὴν ἐλπίδα σας εἰς τοὺς ἑαυτούς σας καὶ μὴ δίδετε ἐμπιστοσύνην εἰς τὰ ἀπατηλὰ καὶ παραπλανητικὰ λόγια τῶν ψευδοπροφητῶν. Διότι καθόλου δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ὠφελῆσουν ὅσοι λέγουν: Ὁ ναὸς τοῦ Κυρίου εἶναι· ὁ ναὸς τὸν Κυρίου εἶναι αὐτὸς ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν χώραν μας· ἑπομένως μᾶς προστατεύει ὁ Θεός· πῶς εἶναι λοιπὸν δυνατὸν κάποιος νὰ τὸν κυριεύσῃ καὶ νὰ μᾶς καταστρέψῃ;

Μόνον ἐὰν μὲ ἐπιμέλειαν καὶ ἀποφασιστικότητα διορθώσετε τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς σας καὶ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σας, ἐὰν ἐφαρμόσετε καὶ ἀποδόσετε δικαιοσύνην μεταξὺ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου καὶ τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου,

Διότι μόνον ἐὰν ἀποφασίσετε σταθερὰ νὰ διορθώσετε τὴν συμπεριφοράν σας καὶ νὰ σωφρονισθῆτε, ὥστε νὰ ἀπονέμετε δικαιοσύνην μεταξὺ τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου, τὸν πλησίον του·

ἐὰν δὲν καταδυναστεύετε τὸν ξένον, τὸ ὀρφανὸν καὶ τὴν χήραν, ἐὰν δὲν χύνετε αἷμα ἀθώου εἰς τὸν τόπον αὐτὸν καὶ δὲν τρέχετε πίσω ἀπὸ ξένους εἰδωλολατρικοὺς θεούς, πρὸς καταστροφήν σας καὶ ὄλεθρόν σας,

καὶ μόνον ἐὰν παύσετε νὰ καταπιέζετε καὶ νὰ ἐκμεταλλεύεσθε τὸν ἐθνικόν, ποὺ προσειλκύσθη εἰς τὴν ἰουδαϊκὴν πίστιν καὶ ἔγινε προσήλυτος, τὸ ὀρφανὸν καὶ τὴν χήραν· καὶ ἐὰν σταματήσετε νὰ χύνετε αἷμα ἀθώου ἀνθρώπου εἰς τὸν τόπον αὐτόν· καὶ ἐὰν σταματήσετε νὰ τρέχετε πίσω ἀπὸ ξένους θεούς, θεοὺς εἰδωλολατρικούς, πρὸς τιμωρίαν καὶ καταστροφήν σας,

ἐγὼ θὰ σᾶς ἐγκαταστήσω ὡς μονίμους κατοίκους εἰς τὴν χώραν αὐτήν, εἰς τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, τὴν ὁποίαν ἔδωσα εἰς τοὺς προγόνους σας ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων, διὰ νὰ γίνῃ καὶ μείνῃ παντοτεινή σας κατοικία.

τότε καὶ μόνον θὰ σᾶς ἐγκαταστήσω μονίμως καὶ ἀσφαλῶς εἰς τὸν τόπον τοῦτον, εἰς τὴν χώραν αὐτὴν τῆς ἐπαγγελίας, τὴν ὁποίαν ἔδωκα ὡς κληρονομίαν εἰς τοὺς προπάτορές σας ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων, διὰ νὰ τὴν κατέχουν αἰωνίως.

Ἐὰν ὅμως σεῖς στηρίξετε τὴν πεποίθησίν σας εἰς τοὺς ψευδεῖς λόγους τῶν ψευδοπροφητῶν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους τίποτε δὲν ἔχετε νὰ ὠφεληθῆτε,

Ἐὰν ὅμως σεῖς δίδετε ἐμπιστοσύνην εἰς τὰ ἀπατηλὰ καὶ παραπλανητικὰ λόγια τῶν ψευδοπροφητῶν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν ἔχετε νὰ ὠφεληθῆτε τίποτε·

καὶ διαπράττετε φόνους καὶ μοιχείας καὶ κλέπτετε καὶ ὁρκίζεσθε ψευδεῖς καὶ ἀδίκους ὅρκους καὶ προσφέρετε θυμίαμα εἰς τὸ εἴδωλον τοῦ Βάαλ, ἐὰν γενικῶς, πρὸς ἰδικήν σας συμφορὰν καὶ θλῖψιν, ἀκολουθῆτε ὀπίσω ξένων θεῶν, ὀπίσω τῶν εἰδώλων, τὰ ὁποῖα προηγουμένως δὲν γνωρίζατε, ἐὰν καθ’ ὅν χρόνον διαπράττετε ἀκόμη τὰς παραβάσεις αὐτὰς

καὶ ἐὰν συνεχίσετε νὰ φονεύετε, νὰ μοιχεύετε, νὰ κλέπτετε, νὰ ψευδορκῆτε καὶ νὰ ἐπιορκῆτε, νὰ προσφέρετε θυμίαμα εἰς τὸν εἰδωλολατρικὸν θεὸν Βάαλ καὶ γενικῶς νὰ τρέχετε πρὸς τιμωρίαν καὶ καταστροφήν σας πίσω ἀπὸ ξένους θεούς, θεοὺς εἰδωλολατρικούς, τοὺς ὁποίους δὲν εἴχατε γνωρίσει προηγουμένως·

ἀμετανόητοι ἔλθετε καὶ σταθῆτε ἐνώπιόν μου εἰς τὸν οἶκον μου, ὁ ὁποῖος φέρει τὸ Ὄνομά μου, καὶ ὄρθιοι νὰ μοῦ εἰπῆτε, ὅτι ἡμεῖς ἔχομεν ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ βδελυρὰ πράγματα,

ἐὰν λοιπὸν συνεχίσετε νὰ ἐργάζεσθε ὅλα αὐτὰ καὶ δὲν μετανοήσετε, ἔλθετε δὲ καὶ σταθῆτε ἐμπρός μου εἰς τὸν Ναὸν αὐτόν, ὁ ὁποῖος φέρει τὸ ὄνομά μου, καὶ εἴπητε μὲ αὐθάδειαν καὶ ὑποκρισίαν: «Ἔχομεν ἀπομακρυνθῇ, ἀπέχομεν πλέον ἀπὸ τὰ μισητὰ καὶ σιχαμερὰ αὐτὰ ἔργα!»

ἐγὼ σᾶς ἀπαντῶ· μήπως διὰ σᾶς ὁ ναός μου, ὁ ἀφιερωμένος εἰς τὸ Ὄνομά μου, ἔγινε σπήλαιον ληστῶν; Ἰδοὺ ἐγὼ βλέπω καλά, ποῖοι εἶσθε καὶ τί πράττετε, λέγει ὁ Κύριος.

Ἐγὼ ἀπαντῶ: «Μήπως ὁ Ναός μου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὸ ὄνομά μου, ἔγινε διὰ σᾶς σπήλαιον, ὅπου κατοικοῦν λησταί; Ἀλλ’ ἰδού· Εγὼ ὡς παντογνώστης εἶδα καὶ γνωρίζω πολὺ καλὰ τὴν ἁμαρτωλὴν καὶ ἀσεβῆ διαγωγήν σας· δὲν μοῦ διαφεύγει ἡ εἰδωλολατρία σας», λέγει ὁ Κύριος.

Πηγαίνετε εἰς τὸν τόπον μου, εἰς Σηλώ, ὅπου εἰς παλαιοτέραν ἐποχὴν ἐγὼ εἶχα κατασκηνώσει καὶ ἐπεκαλεῖτο ἐκεῖ τὸ Ὄνομά μου, ἰδέτε ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐγὼ ἔκαμα ἐξ αἰτίας τῆς παρανομίας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Μὴ θαρρεῖτε ἑπομένως εἰς τὸν Ναόν, ἐφ’ ὅσον ἐφανήκατε ἀσεβεῖς ἀπέναντί μου καὶ εἰσέρχεσθε ἀδιαφόρως εἰς αὐτόν. Καὶ διὰ νὰ βεβαιωθῆτε περὶ τούτου, πηγαίνετε εἰς τὸν τόπον, ὁ ὁποῖος ἦταν κάποτε ἰδικός μου, τὴν Σηλώ, ὅπου εἰς τὰ παλαιότερα χρόνια εἶχα κατασκηνώσει μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων μὲ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ τὴν ἱερὰν Κιβωτὸν πηγαίνετε λοιπὸν ἐκεῖ καὶ ἴδετε τὶ ἔκαμα εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, ἕνεκα τῆς κακοηθείας καὶ ἀποστασίας τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ μου.

Καὶ τώρα ἐπειδὴ καὶ σεῖς ἐπράξατε ὅλα ἐκεῖνα τὰ πονηρὰ ἔργα τῶν προγόνων σας καὶ ὡμίλησα πρὸς σᾶς καὶ δὲν ἠθελήσατε νὰ ὑπακούσετε, σᾶς ἐκάλεσα καὶ δὲν ἀπαντήσατε,

Καὶ τώρα, ἐπειδὴ ἐκάματε ὅλα τὰ ἀσεβῆ καὶ βλάσφημα ἔργα τῶν προγόνων σας· σᾶς ὡμίλησα δὲ καὶ δὲν μοῦ ὑπηκούσατε, καὶ σᾶς ἐκάλεσα, σεῖς ὅμως δὲν ἀνταπεκρίθητε εἰς τὴν πρόσκλησίν μου,

λοιπόν, καὶ ἐγὼ θὰ πράξω εἰς τὸν τόπον αὐτόν, ὅπου ἐπικαλεῖται τὸ Ὄνομά μου καὶ εἰς τὸν ὁποῖον καὶ σεῖς εἴχατε πίστιν καὶ πεποίθησιν, εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τὸν ὁποῖον ἔδωσα εἰς σᾶς καὶ εἰς τοὺς προγόνους σας, θὰ κάμω ὅ,τι ἔκαμα καὶ εἰς τὴν περιοχὴν Σηλώ.

διὰ τοῦτο λοιπὸν θὰ κάμω καὶ Ἐγὼ εἰς τὸν οἶκον αὐτόν, τὸν Ναὸν τὸν ἀφιερωμένον εἰς Ἐμέ, εἰς τὸν ὁποῖον ἐπικαλεῖται τὸ Ὄνομά μου καὶ εἰς τὸν ὁποῖον σεῖς ἐστηρίξατε τὴν πεποίθησίν σας, εἰς τὸν τόπον αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἔδωκα εἰς σᾶς καὶ εἰς τοὺς προπάτορές σας, ὅπως καὶ ὅ,τι ἔκαμα εἰς τὸ παλαιὸν κατοικητήριόν μου, τὴν Σηλώ.

Θὰ σᾶς ἀπορρίψω ἀπὸ ἐνώπιόν μου, ὅπως ἀπέρριψα τοὺς ἀδελφούς σας, ὅλην τὴν φυλὴν τοῦ Ἐφραίμ.

Θὰ σᾶς ἀποδοκιμάσω καὶ θὰ σᾶς ἀπορρίψω ἀπὸ ἐμπρός μου, ὅπως ἀπέρριψα τοὺς ἀδελφούς σας Ἰσραηλίτας τοῦ βορείου βασιλείου, ὅλους τοὺς ἀπογόνους τῆς φυλῆς Ἐφραίμ».

Καὶ σύ, προφῆτα Ἱερεμία, παῦσε νὰ προσεύχεσαι ὑπὲρ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ μὴ ἔχῃς τὴν ἀξίωσιν νὰ τοὺς ἐλεήσω. Μὴ προσεύχεσαι ὑπὲρ αὐτῶν καὶ μὴ προσέλθῃς ἐνώπιόν μου μεσιτεύων δι’ αὐτούς, διότι ἐγὼ δὲν θὰ σὲ ἀκούσω.

«Καὶ σὺ ἀπὸ τὴν πλευράν σου», λέγει ὁ Θεὸς πρὸς τὸν προφήτην Ἱερεμίαν, «ἐφ’ ὅσον τέτοια εἶναι ἡ συμπεριφορά των, παῦσε νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ ἱκετεύῃς ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τούτου καὶ μὴ ἔχῃς τὴν ἀξίωσιν νὰ ἐλεηθοῦν αὐτοὶ ἐκ μέρους μου· μὴ προσεύχεσαι ὑπὲρ αὐτῶν καὶ μὴ παρουσιασθῇς ἐνώπιόν μου μεσιτεύων ὑπὲρ αὐτῶν, διότι δὲν θὰ σὲ εἰσακούσω.

Ἀλήθεια, δὲν βλέπεις τί κάμνουν αὐτοὶ εἰς τὰς διαφόρους πόλεις τοῦ Ἰούδα καὶ εἰς τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλήμ;

Ἀλήθεια, δὲν βλέπεις πῶς συμπεριφέρονται δημοσίως ὅλοι αὐτοὶ καὶ τί κάμνουν εἰς τὶς πόλεις τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰς τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλήμ;

Τὰ παιδιά των μαζεύουν ξύλα, οἱ γονεῖς των καίουν αὐτὰ εἰς πῦρ, αἱ δὲ γυναῖκες ζυμώνουν φυράματα, διὰ νὰ κατασκευάσουν ἄρτους, προσφορὰς πρὸς τιμὴν τῆς στρατιᾶς τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ προσφέρουν σπονδὰς εἰς ξένους θεούς, διὰ νὰ μὲ ἐξοργίζουν ἐναντίον των.

Οἱ υἱοί των μαζεύουν ξύλα καὶ οἱ πατέρες των ἀνάβουν μὲ τὰ ξύλα αὐτὰ φωτιά, οἱ δὲ γυναῖκες τῶν ζυμώνουν φυράματα διὰ νὰ κατασκευάσουν μεγάλους ἄρτους (γλυκίσματα στρογγυλά, ἐπίπεδα, ὅμοια πρὸς τὸν δίσκον τῆς σελήνης) πρὸς τιμὴν τῶν πολυαρίθμων ἄστρων τὸν οὐρανοῦ (κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Πρὸς τιμὴν τῆς «βασιλίσσας τὸν οὐρανοῦ), καὶ προσφέρουν σπονδὰς εἰς θεοὺς ξενους, εἰδωλολατρικούς, διὰ νὰ προκαλέσουν τὴν ὀργήν μου.

Μήπως μὲ αὐτά, ποὺ διαπράττουν καὶ με ἐξοργίζουν, βλάπτουν ἐμέ; Λέγει ὁ Κύριος. Δὲν βλάπτουν τὸν ἑαυτόν των μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταισχυνθοῦν τὰ πρόσωπά των;

Ἀλλὰ μήπως μὲ τὴν ἀσεβῆ καὶ βλάσφημον συμπεριφοράν των, μὲ τὴν ὁποίαν προκαλοῦν τὴν ὀργήν μου, βλάπτουν πράγματι Ἐμέ; Λέγει ὁ Κύριος· μὲ ὅλα αὐτὰ δὲν βλάπτουν τοὺς ἑαυτούς των, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κατεντροπιάζωνται τὰ πρόσωπά των;»

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἰδού, ἡ ὀργὴ καὶ ὁ θυμός μου θὰ ἐκσπάσουν καὶ θὰ ἐκχυθοῦν ἐναντίον τῆς χώρας αὐτῆς, ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων, ποὺ κατοικοῦν αὐτήν, καὶ ἐναντίον τῶν κτηνῶν, ἐναντίον ὅλων τῶν δένδρων τῆς ὑπαίθρου καὶ τῶν προϊόντων τῆς χώρας των. Ὁ θυμός μου θὰ ἀνάψῃ καὶ δὲν θὰ σβήσῃ.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Νά· ἡ ὀργὴ καὶ ὁ θυμός μου θὰ ἐκσπάσουν καὶ θὰ ἐκχυθοῦν κατὰ τῆς χώρας αὐτῆς· ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων ποὺ κατοικοῦν εἰς αὐτὴν καὶ ἐναντίον τῶν ζώων· καὶ ἐναντίον ὅλων τῶν δένδρων τῶν ἀγρῶν των καὶ ἐναντίον ὅλων τῶν γεννημάτων τῆς χώρας. Ὁ θυμὸς καὶ ἡ ὀργή μου θὰ ἀνάψουν καὶ δὲν θὰ σβήσουν».

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Μαζέψτε καὶ πάρτε ἀπὸ τὰ μάτια μου τὰ ὁλοκαυτώματά σας, ὅπως καὶ ὅλας τὰς ἄλλας θυσίας σας, καὶ φάγετε μόνοι σας τὰ κρέατα. Τίποτε δὲν ἔχετε νὰ ὠφεληθῆτε ἀπὸ αὐτά,

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Μαζεύσατε καὶ συγκεντρώσατε τὰ κρέατα τῶν ὁλοκαυτωμάτων σας μαζὶ μὲ ἐκεῖνα τῶν θυσιῶν σας καὶ φάγετέ τα σεῖς· διότι Ἐγὼ δὲν ἔχω ἀνάγκην θυσιῶν!

διότι ἐγὼ δὲν ὡμίλησα πρὸς τοὺς προγόνους σας, δὲν ἔδωσα εἰς αὐτοὺς ἐντολήν, κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ποὺ τοὺς ἔβγαλα ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, περὶ ὁλοκαυτωμάτων καὶ ἄλλων θυσιῶν.

Διότι Ἐγὼ δὲν ὡμίλησα εἰς τοὺς προπάτορές σας καὶ δὲν ἔδωκα καμμίαν ἐντολὴν εἰς αὐτούς, κατὰ τὴν ἐποχὴν ποὺ τοὺς ἐλευθέρωσα ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου καὶ τοὺς ὡδήγησα εἰς τὴν γῆν Χαναάν, περὶ ὁλοκαυτωμάτων καὶ ἄλλων θυσιῶν.

Ἀλλὰ κυρίως τοὺς ἔδωσα αὐτὴν τὴν ἐντολὴν λέγων: Ἀκούσατε τοὺς λόγους μου, συμμορφωθῆτε πρὸς τὰς ἐντολάς μου καὶ ἐγὼ θὰ εἶμαι ὁ Θεός σας καὶ σεῖς θὰ εἶσθε ὁ λαός μου. Βαδίζετε ὅλους τοὺς δρόμους τῶν ἐντολῶν μου, διὰ νὰ κατευοδωθῆτε καὶ εὐτυχήσετε.

Τοὺς ἔδωκα μόνον αὐτὴν τὴν ἐντολὴν καὶ τοὺς εἶπα: Ἀκοῦστε τὴν φωνήν μου, συμμορφωθῆτε πρὸς τὶς ἐντολές μου, καὶ Ἐγὼ θὰ εἶμαι εἰς σᾶς Θεός, καὶ σεῖς θὰ εἶσθε εἰς Ἐμὲ λαὸς ἐκλεκτός. Πορεύεσθε δὲ εἰς ὅλα, ὅσα Ἐγὼ σᾶς ὑποδεικνύω καὶ σᾶς δίδω ἐντολήν, διὰ νὰ εὐτυχῆτε.

Ἀλλὰ ἐκεῖνοι δὲν μὲ ἄκουσαν. Δὲν ἤνοιξαν τὰ αὐτιά των νὰ προσέξουν εἰς τὰ λόγια μου, ἀλλὰ ἐπορεύθησαν σύμφωνα μὲ τὰς πονηρὰς ἐπιθυμίας τῶν διεφθαρμένων καρδιῶν των καὶ ἔτσι ὀπισθοδρόμησαν δὲν προώδευσαν.

Ἐκεῖνοι ὅμως δὲν μὲ ἄκουσαν, δὲν ἔδωσαν προσοχὴν εἰς ὅσα τοὺς εἶπα· ἀλλ’ ἐβάδισαν σύμφωνα μὲ τὶς ἁμαρτωλὲς κλίσεις καὶ πονηρὲς ἐπιθυμίες τῆς διεστραμμένης καὶ πεισματικῶς ἀμετανόητον καρδίας των· ἔτσι ἐπροχώρησαν πρὸς τὸ χειρότερον καὶ ὄχι πρὸς τὸ καλύτερον.

Ἀπὸ τὴν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ προπάτορές των ἐβγῆκαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, καὶ μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς ἔστειλα πρὸς σᾶς ὅλους τοὺς δούλους μου, τοὺς προφήτας, τοὺς ἔστειλα νὰ ὁμιλοῦν πρὸς αὐτοὺς ἀπὸ πρωΐας μέχρις ἑσπέρας.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ οἱ προπάτορές των ἐγκατέλειψαν, ἐλεύθεροι πλέον, τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου καὶ μέχρι τὴν ἡμέραν αὐτήν, ἀπέστελλα συνεχῶς, χωρὶς διακοπήν, πρὸς σᾶς ὅλους τοὺς δούλους μου, τοὺς προφήτας· τοὺς ἀπέστελλα νὰ τοὺς διδάσκουν μὲ ζῆλον ἀπὸ πολὺ ἐνωρὶς μέχρι τὸ βράδυ!

Ἐκεῖνοι ὅμως δὲν μὲ ἤκουσαν, δὲν ἤνοιξαν τὰ αὐτιά των, νὰ προσέξουν τὰ λόγια μου καὶ ἐσκλήρυναν τὸν τράχηλον αὐτῶν περισσότερον ἀπὸ τοὺς προγόνους των.

Ἐκεῖνοι ὅμως δὲν μὲ εἰσήκουσαν καὶ δὲν ἔδωσαν προσοχὴν εἰς τὰ λεγόμενά μου· ἀλλὰ συνέχισαν νὰ ἀντιλέγουν καὶ νὰ μένουν σκληροτράχηλοι καὶ πεισματικὰ ἀνυπάκουοι περισσότερον ἀπὸ τοὺς προπάτορές των».

Θὰ εἴπῃς λοιπὸν σύ, προφῆτα Ἱερεμία, εἰς αὐτοὺς τοῦτον τὸν λόγον: Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔθνος, τὰ ὁποῖον δὲν ἤκουσε τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου του, οὔτε καὶ ἐδέχθη τὴν παιδαγωγίαν καὶ μόρφωσιν παρὰ τοῦ Θεοῦ. Ἐξηφανίσθη ἡ φιλαλήθεια καὶ ἡ εἰλικρίνεια ἀπὸ τὸ στόμα αὐτῶν.

Σὺ λοιπόν, Ἱερεμία, θὰ εἴπῃς εἰς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦτον: «Αὐτὸ τὸ ἔθνος εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δὲν ἐπειθάρχησεν εἰς τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου τοῦ, οὔτε ἐδέχθη τὴν παιδαγωγίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς διόρθωσιν. Ἀπέλιπεν ἡ εἰλικρίνεια, ἡ ἀξιοπιστία καὶ ἡ φιλαλήθεια ἀπὸ τὸ στόμα των».

Εἰς ἔνδειξιν πένθους ξύρισε τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς σου καὶ ἀπόρριψέ τας. Ἀνάλαβε θρήνους καὶ μοιρολόγια εἰς τὰ χείλη σου, διότι ὁ Κύριος ἀπεδοκίμασε καὶ ἀπέκρουσε τὴν γενεάν, ἡ ὁποία διαπράττει αὐτὰς τὰς παρανομίας.

(Ὁ Κύριος, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Προφήτην· ἢ κατ’ ἄλλους, πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ, λέγει:) «Πρὸς δήλωσιν πένθους διὰ τὰ ἐπερχόμενα κακά, ξύρισε τὴν κεφαλήν σου καὶ πέταξε μακριὰ τὶς τρίχες· ἀνάλαβε θρῆνον καὶ μοιρολόγι εἰς τὰ χείλη σου, διότι ὁ Κύριος ἀπεδοκίμασε καὶ ἀπώθησε τὴν ἀσεβῆ αὐτὴν γενεάν, ἡ ὁποία ἐργάζεται αὐτὲς τὶς ἀνομίες.

Διότι οἱ Ἰουδαῖοι διέπραξαν πονηρίας ἐνώπιόν μου, λέγει ὁ Κύριος. Ἔφθασαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἐγκαταστήσουν τὰ βδελυρά των εἴδωλα εἰς τὸν ναόν μου, ἐκεῖ ὅπου ἐπικαλεῖται τὸ Ὄνομά μου, διὰ νὰ τὸν μολύνουν.

Διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἔκαμαν ἐνώπιόν μου ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον φαίνεται ἀσεβὲς καὶ πονηρὸν εἰς τὰ μάτιά μου, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τίποτε δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀποκρυβῇ, λέγει ὁ Κύριος. Ἐτόλμησαν νὰ στήσουν τὰ σιχαμερά των εἴδωλα εἰς τὸν Ναόν μου, ὁ ὁποῖος φέρει καὶ εἰς τὸν ὁποῖον ἀναφέρεται τὸ ἅγιον ὄνομά μου, διὰ νὰ τὸν λερώσουν καὶ τὸν μολύνουν.

Ἔκτισαν βωμὸν τοῦ Ταφέθ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν φάραγγα τοῦ υἱοῦ Ἐννόμ, διὰ νὰ κατακαίουν ἐκεῖ ἐπάνω εἰς τὸ πῦρ τοὺς υἱοὺς καὶ τὰς θυγατέρας των, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐγώ ποτὲ δὲν τοὺς διέταξα νὰ τὸ κάμουν, οὔτε κἂν καὶ τὸ ἐσκέφθην.

Καὶ ἔκτισαν τὸν βωμὸν τοῦ Ταφέθ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὴν φάραγγα τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἐννόμ, διὰ νὰ θυσιάζουν κατακαίοντες τοὺς υἱοὺς καὶ τὶς θυγατέρες των εἰς τὸν θεὸν Μολόχ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον Ἐγὼ δὲν τοὺς διέταξα νὰ κάμουν, ἀλλὰ καὶ οὔτε κὰν ἐσκέφθηκα κάτι τέτοιο.

Διὰ τοῦτο ἰδού, ἔρχονται ἡμέραι, λέγει ὁ Κύριος καὶ δὲν θὰ ὀνομάζουν πλέον τὴν περιοχήν «Βωμὸς τοῦ Ταφέθ» ἢ «Φάραγξ υἱοῦ Ἐννόμ», ἀλλὰ θὰ τὴν ὀνομάζουν «Φάραγξ τῶν φονευομένων», τοὺς ὁποίους θὰ θάψουν εἰς Ταφέθ, διότι ὅλοι οἱ ἄλλοι τόποι θὰ ἔχουν γεμίσει καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἀλλοῦ χῶρος εἰς ταφὴν τῶν φονευομένων.

Διὰ τοῦτο ἰδού· ἔρχονται ἡμέρες, λέγει ὁ Κύριος, κατὰ τὶς ὁποῖες δὲν θὰ ὀνομάζουν πλέον τὸν τόπον «Βωμὸς τοῦ Ταφέθ» ἢ «Φάραγξ τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἐννόμ», ἀλλὰ «Φάραγξ τῶν φονευομένων», τοὺς ὁποίους θὰ θάψουν εἰς τὴν τοποθεσίαν Ταφέθ, ἐπειδὴ δὲν θὰ ὑπάρχῃ πλέον ἄλλος χῶρος ταφῆς ἐκείνων ποὺ θὰ φονεύωνται.

Οἱ νεκροὶ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ θὰ εἶναι ἄταφοι, τροφὴ τῶν ὀρνέων τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν θηρίων τῆς γῆς. Καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανεὶς ἄνθρωπος νὰ ἀπομακρύνῃ τὰ ὄρνεα καὶ τὰ θηρία ἀπὸ τὰ πτώματα.

Καὶ τὰ πτώματα τῶν νεκρῶν τοῦ ἀποστάτου αὐτοῦ λαοῦ θὰ εἶναι ἐκτεθειμένα πρὸς τροφὴν τῶν σαρκοβόρων ὀρνέων τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν θηρίων τῆς γῆς· δὲν θὰ ὑπάρχῃ δὲ κανείς, ποὺ θὰ ἀποδιώκῃ τὰ ὄρνεα καὶ τὰ θηρία ἀπὸ τὰ πτώματα τῶν νεκρῶν ἀνθρώπων.

Θὰ καταργήσω καὶ θὰ καταπαύσω εἰς τὰς πόλεις τῆς χώρας Ἰούδα καὶ εἰς τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλὴμ γενικῶς, φωνὴν ἀνθρώπων ποὺ εὐφραίνονται, φωνὴν ἀνθρώπων ποὺ χαίρουν, φωνὴν νυμφίου καὶ φωνὴν νύμφης, διότι ἡ χώρα αὐτὴ θὰ ἔχῃ πλέον παραδοθῇ εἰς καταστροφὴν καὶ ἐρήμωσιν.

Ἐπὶ πλέον θὰ καταργήσω καὶ θὰ κατασιωπήσω ἀπὸ τὶς πόλεις τοῦ Ἰούδα καὶ ἀπὸ τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλὴμ τὴν φωνὴν ἐκείνων ποὺ εὐφραίνονται καὶ τὴν φωνὴν ἐκείνων ποὺ χαίρουν, καὶ τὴν χαρουμένη φωνὴν γαμβροῦ καὶ νύμφης, διότι ὁλόκληρος ἡ χώρα θὰ καταστραφῇ καὶ θὰ μεταβληθῇ εἰς ἔρημον τόπον».

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τῶν συμφορῶν καὶ τοῦ ὀλέθρου, λέγει ὁ Κύριος, οἱ ἐχθροὶ θὰ τυμβωρυχήσουν, θὰ βγάλουν ἀπὸ τοὺς τάφους τὰ ὀστᾶ τῶν βασιλέων καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν ἄλλων ἀρχόντων τοῦ βασιλείου αὐτοῦ, τὰ ὀστᾶ τῶν ἱερέων καὶ τῶν ψευδοπροφητῶν καὶ τὰ ὀστᾶ ὅλων τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλήμ.

Κατὰ τὴν φοβερὰν ἐκείνην ἐποχὴν τῶν μεγάλων συμφορῶν καὶ τῆς καταστροφῆς, λέγει ὁ Κύριος, οἱ ἐχθροί, ποὺ θὰ εἰσβάλουν εἰς τὴν χώραν, δὲν θὰ παραδώσουν μόνον τοὺς ζῶντας εἰς σφαγήν, ἀλλὰ θὰ ἀνοίξουν καὶ τοὺς τάφους καὶ θὰ τοὺς συλήσουν θὰ βγάλουν ἀπὸ ἐκεῖ τὰ ὀστᾶ τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν ἀρχόντων τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν ἱερέων (τῶν εἰδώλων) καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν ψευδοπροφητῶν καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν ἄλλων κατοίκων τῆς Ἱερουσαλήμ.

Θὰ τὰ ξηράνουν ἐκθέτοντες αὐτὰ εἰς τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἀστέρας καὶ εἰς ὅλην τὴν στρατιὰν τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ, τοὺς ὁποίους ἠγάπησαν καὶ δουλικῶς ἐλάτρευσαν καὶ ὀπίσω τῶν ὁποίων ἐπορεύθησαν καὶ ἐπάνω εἰς τοὺς ὁποίους ἐστήριξαν τὴν πεποίθησίν των καὶ τοὺς προσεκύνησαν. Δὲν θὰ ἀκουσθῇ δι’ αὐτοὺς ἐπικήδειος θρῆνος καὶ κοπετός. Δὲν θὰ ἐνταφιασθοῦν, θὰ μείνουν ἄταφοι, θὰ γίνουν ἔτσι παράδειγμα δι’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς,

Τὰ ὀστᾶ αὐτὰ θὰ τὰ στεγνώσουν καὶ θὰ τὰ ξηράνουν μὲ τὸ νὰ τὰ ἐκθέσουν εἰς τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην καὶ εἰς ὅλα τὰ ἄστρα καὶ εἰς ὅλην τὴν στρατιὰν τοῦ οὐρανοῦ, τὴν ὁποίαν ἀγάπησαν καὶ ἐλάτρευσαν· τὴν ὁποίαν ἀκολούθησαν καὶ συνεβουλεύοντο· ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐστηρίζοντο καὶ τὴν ὁποίαν ἐπροσκύνησαν ὡς θέον. Δι’ αὐτοὺς δὲν θὰ ἀκουσθοῦν ἐπικήδειοι θρῆνοι καὶ δὲν θὰ ταφοῦν. Ἔτσι θὰ γίνουν παράδειγμα τιμωρίας, ὕβρεως καὶ βεβηλώσεως ἐνώπιον ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς,

διότι ἐπροτίμησαν τὸν θάνατον καὶ ὄχι τὴν ζωήν. Θὰ τιμωρήσω δὲ καὶ ὅλους ἐκείνους, ποὺ θὰ ἀπομείνουν ἀπὸ τὴν γενεὰν αὐτὴν εἰς κάθε τόπον, ὄπου θὰ τοὺς ἔχω διασκορπίσει.

διότι διὰ τῆς εἰδιολολατρίας καὶ ἀσεβείας των ἐπροτίμησαν τὸν θάνατον καὶ ὄχι τὴν ζωήν. Ἐπίσης θὰ τιμωρήσω καὶ ὅλους, ὅσοι θὰ ἐναπομείνουν ἀπὸ τὴν ἁμαρτωλὴν ἐκείνην γενεὰν εἰς κάθε τόπον, ὅπου θὰ τοὺς ἐξορίσω καὶ θὰ τοὺς διασκορπίσω».

Αὐτὰ λέγει ἀκόμη ὁ Κύριος: Μήπως ἐκεῖνος ποῦ πίπτει, δὲν σηκώνεται; Μήπως ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος χάνει τὸν δρόμον του καὶ παραπλανᾶται, δὲν προσπαθεῖ νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν δρόμον του;

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Μήπως ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πίπτει, δὲν σηκώνεται; Ἢ μήπως ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔχασε τὸν δρόμον του καὶ ἐπλανήθη, δὲν προσπαθεῖ νὰ τὸν εὕρῃ πάλιν καὶ νὰ ἐπιστρέψῃ;

Διατί ὅμως αὐτὸς ὁ λαός μου παραπλανᾶται εἰς μίαν ἀναιδῆ ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ ἐμὲ καὶ ἐπιμένουν πεισμόνως εἰς τὴν κακήν των διάθεσιν καὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ ἐπανέλθουν πρὸς ἐμέ;

Τότε, διατί ὁ Ἰσραηλιτικὸς αὐτὸς λαός μου ἐπλανήθη μὲ τὴν θέλησίν του εἰς μίαν ἀδιάντροπον καὶ αὐθάδη ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ Ἐμὲ καὶ ἐπέμειναν ἑκουσίως καὶ μὲ πεῖσμα εἰς τὴν ἁμαρτωλὴν αὐτὴν πλάνην καὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ μετανοήσουν καὶ ἐπιστρέψουν εἰς Ἐμέ;

Ἀκούσατε, λοιπόν, καὶ βάλετε μέσα εἰς τὰ αὐτιά σας. Δὲν ὁμιλοῦν οἱ Ἰουδαῖοι, ὅπως πρέπει. Δὲν ὑπάρχει μεταξύ των ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος νὰ μετανοῇ διὰ τὴν κακίαν του καὶ νὰ λέγῃ: Τί διέπραξα; Ἀπέκαμεν ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς τρέχων εἰς τὸν δρόμον τῆς εἰδωλολατρείας, ὡσὰν κάθιδρος καὶ χρεμετίζων ἵππος.

Προσέξατε! Βάλετε εἰς τὸ βάθος τῶν αὐτιῶν σας καὶ ἀκούσατε. Οἱ Ἰουδαῖοι δὲν ὁμιλοῦν ὅπως πρέπει· μεταξύ των δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος νὰ μετανοῇ διὰ τὴν ἀποστασίαν του καὶ νὰ λέγῃ: «Τί (κακὸν) ἔκαμα;» Ἀπ’ ἐναντίας ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἀπέκαμε καὶ ἐξηντλήθη μὲ τὸ νὰ ὁρμᾷ χωρὶς διακοπὴν πρὸς τὴν ἀσέβειαν καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν, ὡσὰν ἵππος κάθιδρος καὶ χρεμετίζων.

Ὁ πελαργός, τὸ πτηνὸν αὐτὸ τοῦ οὐρανοῦ, γνωρίζει τοὺς καιροὺς τῆς μεταναστεύσεώς του. Ἡ τρυγόνα καὶ τὸ χελιδόνι, τὰ στρουθία τοῦ ἀγροῦ, γνωρίζουν τοὺς καιροὺς τῆς ἐπιστροφῆς των. Αὐτὸς ὅμως ὁ λαός μου δὲν ἔμαθε τοὺς νόμους ἐμοῦ τοῦ Κυρίου του.

Καὶ ὁ μὲν πελαργός, τὸ πτηνὸν αὐτὸ τοῦ οὐρανοῦ, γνωρίζει τὸν κατάλληλον καιρὸν τῆς μεταναστεύσεως καὶ ἐπιστροφῆς του, ὅπως καὶ τὸ τρυγόνι καὶ τὸ χελιδόνι· ὅπως ἐπίσης τὰ μικρὰ πτηνὰ τοῦ ἀγροῦ γνωρίζουν (καὶ συμμορφώνονται πρός) τοὺς καιροὺς τῆς ἐπιστροφῆς των ἀπὸ τὴν μετανάστευσιν. Ἐνῷ ὁ Ἰσραηλιτικὸς αὐτὸς λαός μου δὲν ἐγνώρισε (καὶ δὲν ἐφαρμόζει) τὶς κρίσεις, τὶς ἀποφάσεις καὶ τοὺς νόμους Ἐμοῦ, τοῦ Κυρίου!»

Πῶς, λοιπόν, θὰ πῆτε: Ἡμεῖς εἴμεθα σοφοὶ καὶ ὁ νόμος τοῦ Κυρίου εἶναι μαζῆ μας; Ματαιότητας καὶ ψευδολογίας ἔγραψεν ὁ κάλαμος τῶν γραμματέων σας.

«Πῶς λοιπὸν θὰ εἰπῆτε μὲ καύχησιν· «Εἴμεθα σοφοί, διότι κατέχομεν τὸν νόμον τοῦ Κυρίου»; Μάταια καὶ ψευδῆ ἔγραψεν ὁ κάλαμος τῶν γραμματέων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὡς κλῆρον νὰ ἐρμηνεύουν καὶ νὰ διδάσκουν τὸν νόμον!

Κατῃσχύνθησαν οἱ σοφοί σας, ἐπτοήθησαν καὶ ἐπανικοβλήθησαν, ἐκυριεύθησαν καὶ ἔγιναν δοῦλοι, διότι ἀπεδοκίμασαν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Ποία, λοιπόν, σοφία ὑπάρχει εἰς αὐτούς;

Κατεντροπιάσθησαν οἱ σοφοί, ἐπανικοβλήθησαν καὶ συνελήφθησαν αἰχμάλωτοι, διότι ἀπεδοκίμασαν τὸν νόμον τοῦ Κυρίου. Τί εἴδους λοιπὸν σοφία ὑπάρχει εἰς αὐτούς; (Οὐδεμία σοφία ὑπάρχει, παρὰ μόνον κακία).

Διὰ τοῦτο θὰ δώσω τὰς γυναῖκας των εἰς ἄλλους καὶ τοὺς ἀγρούς των εἰς ἄλλους κληρονόμους.

«Διὰ τοῦτο θὰ δώσω τὶς γυναῖκες των, τὴν πλέον πολύτιμον ἀπὸ ὅλες τὶς περιουσίες, εἰς ἄλλους ἄνδρας, καὶ τὰ χωράφια των εἰς ἄλλους κληρονόμους, δηλαδὴ εἰς τοὺς ἐχθρούς.

Ἄλλοι θὰ μαζεύσουν τὰ προϊόντα τῶν ἀγρῶν των, λέγει ὁ Κύριος. Δὲν θὰ ὑπάρχῃ δι’ αὐτοὺς σταφυλὴ εἰς τὰς ἀμπέλους των, οὔτε σῦκα εἰς τὶς συκές των. Καὶ αὐτὰ ἀκόμα τὰ φύλλα θὰ ἔχουν πέσει.

Ἐκεῖνοι δέ (οἱ ἐχθροί) θὰ μαζεύσουν τὰ γεννήματα τῶν ἀγρῶν των, λέγει ὁ Κύριος. Δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον, ἕνεκα τοῦ πολέμου καὶ τῶν ξένων κατόχων, σταφύλια εἰς τὰ ἀμπέλια, οὔτε σῦκα εἰς τὶς συκιές· καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ φύλλα θὰ ἔχουν πέσει ἀπὸ τὰ δένδρα».

Ἀπὸ τὸν φόβον τῶν ἐπερχομένων ἐχθρῶν θὰ λέγουν: Διατί μένομεν ἥσυχοι καὶ ἀργοί; Συγκεντρωθῆτε καὶ ἂς εἰσέλθωμεν εἰς τὰς ὀχυρὰς πόλεις μας, διὰ νὰ χαθῶμε ἐκεῖ, διότι ὁ Θεὸς μᾶς ἀπέρριψεν ἀπὸ τὸ πρόσωπόν του. Μᾶς ἐπότισε μὲ νερὸ πικρίας, διότι ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιον αὐτοῦ.

Ἐν ὄψει λοιπὸν τῶν ἐπερχομένων ἐχθρῶν καὶ τῆς γενικῆς ἀκαρπίας τῶν δένδρων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τίποτε δὲν περιμένομεν, λέγουν οἱ Ἰσραηλῖται: «Διατί μένομεν ἄπρακτοι καὶ ἀνενέργητοι;» Καὶ παρακινοῦντες ὁ ἕνας τὸν ἄλλον λέγουν: «Κινητοποιηθῆτε· συγκεντρωθῆτε. «Ἂς εἰσέλθωμεν καὶ ἂς καταφύγωμεν εἰς τὶς ὠχυρωμένες μὲ τείχη πόλεις καὶ ἐκεῖ ἂς παραπεταχθῶμεν (κατὰ τὸ Ἑβραϊκὸν ἂς βυθισθῶμὲν εἰς τὴν σιωπὴν τοῦ θανάτου). Διότι ὁ Θεὸς μᾶς ἀπέρριψε, μᾶς ἀπεδίωξε καὶ μᾶς ἐπότισε νερὸ πικρίας (ἤ, πικρόν), ἐπειδὴ ἁμαρτήσαμε ἐνώπιόν του.

Συνεκεντρώθημεν, διὰ νὰ ἀπολαύσωμεν τὴν εἰρηνικὴν ζωήν, καὶ ὅμως κανένα ἀγαθὸν δὲν εἴδαμεν. Ἠλπίζομεν εἰς καιρὸν θεραπείας καὶ λυτρώσεως ἀπὸ τὰ δεινά, καὶ ἰδοὺ ἀντὶ αὐτῶν μᾶς συνέχει τρόμος καὶ φυγή.

Συνεκεντρώθημεν καὶ κατεφύγαμε εἰς τὶς ὀχυρὲς πόλεις, διὰ νὰ ἀπαλλαγῶμεν ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ νὰ ζήσωμεν ἐκεῖ εἰρηνικά, ἀλλὰ δὲν εἴδαμε κανένα ἀγαθόν! Κατεφύγαμε ἐκεῖ μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ θεραπευθῶμεν ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ νὰ γλυτώσωμεν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, καὶ ἐκεῖ μᾶς ἐκυρίευσεν ἡ ταραχὴ καὶ ὁ τρόμος τῆς πολιορκίας!

Ἀπὸ τὴν περιοχὴν Δὰν ἠκούσαμεν τὴν διαπεραστικὴν φωνὴν τῶν ἵππων τοῦ ἐχθροῦ, καὶ ἀπὸ τὸν θόρυβον τοῦ χρεμετσμοῦ τοῦ ἱππικοῦ τοῦ ἐσείσθη ὅλη ἡ γῆ. Ὁ στρατὸς αὐτὸς θὰ ἐπέλθῃ ἐναντίον μας, θὰ καταφάγῃ τὴν χώραν μας καὶ τὰ προϊόντα αὐτῆς, κάθε πόλιν καὶ τοὺς κατοικοῦντας εἰς αὐτήν.

Ἀπὸ τὴν περιοχὴν τῆς Δὰν ἀκούσαμε τὴν διαπεραστικὴν φωνὴν τοῦ ἐπελαύνοντος ἐχθρικοῦ ἱππικοῦ· καὶ ἀπὸ τὸ ὀξὺ χλιμίντρισμα τοῦ ἐχθρικοῦ ἱππικοῦ ἐσείσθη ὅλη ἡ γῆ (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ἐτράπη εἰς φυγὴν ὅλη ἡ χώρα). Ὁ ἰσχυρὸς αὐτὸς ἐχθρὸς θὰ φθάσῃ καὶ θὰ καταφάγῃ τὴν γῆν καὶ ὅλα ἐκεῖνα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα αὐτὴ εἶναι γεμάτη, κάθε πόλιν καὶ ὅσους κατοικοῦν εἰς αὐτήν.

Διότι ἐγὼ θὰ ἐξαποστείλω ἐναντίον σας δηλητηριώδεις θανατηφόρους ὅφεις, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γοητευθοῦν ἀπὸ μάγους καὶ νὰ γίνουν ἀκίνδυνοι. Αὐτοὶ καὶ θὰ σᾶς δαγκώσουν.

Διότι, ἰδού· Ἐγὼ θὰ ἐξαποστείλω ἐναντίον σας φίδια δηλητηριώδη, θανατηφόρα (δηλαδὴ τοὺς ἐχθρικοὺς λαούς, Πέρσας καὶ ἄλλους βαρβάρους), τὰ ὁποῖα κανένας γόης ἢ μάγος δὲν ἠμπορεῖ νὰ γοητεύσῃ, ὥστε νὰ τὰ ἠρεμήσῃ καὶ τὰ καταστήσῃ ἀκίνδυνα· τὰ θανατηφόρα αὐτὰ φίδια (οἱ ἐχθροί) θὰ σᾶς δαγκώσουν.

Τὰ δήγματα αὐτῶν θὰ εἶναι ὀδυνηρὰ καὶ ἀθεράπευτα, ἡ καρδία σας θὰ πλημμυρίσῃ ἀπὸ πόνον. Θὰ εὑρίσκεται εἰς ἀτονίαν καὶ ἀδυναμίαν.

Τὰ δαγκώματά των θὰ προκαλοῦν ὀδύνην, πόνον πολὺν καὶ θὰ εἶναι ἀθεράπευτα. Ἕνεκα τούτου ἡ πονεμένη καρδιά σας θὰ κυριευθῇ ἀπὸ ἀμηχανίαν, στενοχώριαν, ἀδυναμίαν καὶ ἀτονίαν».

Ἰδού, ἡ φωνὴ τῆς κραυγῆς τῆς θυγατρός μου, τοῦ ἰσραηλιτικοῦ δηλαδὴ λαοῦ, ἔρχεται ἀπὸ μακράν, ἀπὸ τὸν τόπον τῆς ἐξορίας καὶ λέγει: Δὲν ὑπάρχει, λοιπόν, ὁ Κύριος εἰς τὴν Σιών, ἢ δὲν ὑπάρχει βασιλεὺς ἐκεῖ; Καὶ ὁ Θεὸς ἀπαντᾷ: Δὲν ὑπάρχει, διότι καὶ αὐτοὶ μὲ ἐξώργισαν μὲ τὰ γλυπτά των ἀγάλματα καὶ μὲ τὰ μάταια εἴδωλα ξένων θεῶν.

Ἰδού· ἡ φωνὴ τῆς κραυγῆς τῆς θυγατέρας μου, δηλαδὴ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἔρχεται ἀπὸ τὸν μακρινὸν τόπον τῆς ἐξορίας του, καὶ λέγει: «Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν πλέον ὁ παντοκράτωρ Κύριος εἰς τὴν Σιών; Ἢ ἐπικρατεῖ ἐκεῖ ἀναρχία καὶ δὲν ὑπάρχει βασιλιᾶς, ὁ ὁποῖος νὰ κυβερνᾷ;» (Ὁ παντοκράτωρ Κύριος καὶ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ ἀπαντᾷ εἰς τὸ ἐρώτημα τῶν Ἰσραηλιτῶν μὲ ἐρώτησιν:) «Δὲν ὑπάρχει! Διατί οἱ Ἰσραηλῖται μὲ ἐξώργισαν λατρεύοντες τὰ νεκρὰ γλυπτὰ ἀγάλματα καὶ τὰ ψεύτικα καὶ μάταια εἴδωλα ξένων θεῶν;»

Ἦλθεν ἡ ἐποχὴ τοῦ θερισμοῦ, θὰ λέγουν οἱ Ἰσραηλῖται, παρῆλθεν ὁ καιρὸς τῆς συγκομιδῆς καὶ ἡμεῖς δὲν διεσώθημεν.

Ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς γεμᾶτος φόβον καὶ πόνον θρηνεῖ καὶ λέγει: «Ἦλθεν ἡ ἐποχὴ τοῦ θερισμοῦ, ἐπέρασεν ἡ ἐποχὴ τῆς συγκομιδῆς τῶν καρπῶν, ἔμεις ὅμως δὲν ἔχομεν διασωθῇ!»

Διὰ τὴν συντριβὴν καὶ καταστροφὴν τῆς θυγατρός μου αὐτῆς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, λέγει ὁ προφήτης, μὲ κατέλαβε σκοτοδίνη. Εὑρέθην εἰς ἀπορίαν, μὲ κατέλαβαν πόνοι, ὡσὰν τῆς γυναικός ποὺ γεννᾷ.

Ὁ δὲ προφήτης Ἱερεμίας λέγει: «Διὰ τὴν συντριβὴν καὶ τὴν τραγωδίαν τῆς θυγατέρας μου, τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ μου, ἐκυριεύθηκα ἀπὸ ταραχήν, ζάλην, σκοτοδίνην. Κυριευμένος ἀπὸ ἀμηχανίαν καὶ στενοχώριαν μὲ κατέλαβαν ἰσχυροὶ πόνοι, ὅμοιοι μὲ ἐκείνους τῆς γυναίκας ποὺ γεννᾷ.

Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν ἰαματικὸν βάλσαμον εἰς τὴν χώραν Γαλαάδ, ἢ δὲν εὑρίσκεται ἐκεῖ ἰατρός; Διατί δὲν ἐθεραπεύθη ἡ θυγάτηρ μου, ὁ λαός μου;

Δὲν ὑπάρχει πλέον ρητίνη, θεραπευτικὸν φάρμακον, εἰς τὴν Γαλαάδ; Ἢ δὲν ὑπάρχουν πλέον ἰατροὶ ἐκεῖ; Ἀφοῦ ὑπάρχουν, διατί δὲν ἐθεραπεύθη ἡ θυγατέρα μου, ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός μου;»

Ποιὸς θὰ δώσῃ εἰς τὴν κεφαλήν μου ὕδωρ καὶ πηγὴν δακρύων εἰς τὰ μάτια μου, διὰ νὰ κλαύσω τὸν λαόν μου αὐτὸν ἡμέραν καὶ νύκτα καὶ τοὺς νεκροὺς τῆς θυγατρός μου, δηλαδὴ τοῦ λαοῦ μου, ποῦ ἐσφάγησαν κατὰ τὸν πόλεμον;

Ποῖος θὰ δώσῃ εἰς τὴν κεφαλήν μου νερό· ποῖος θὰ καταστήσῃ τὰ μάτια μου πηγὴν δακρύων, ὥστε νὰ κλαύσω τὸν λαόν μου αὐτὸν ἡμέραν καὶ νύκτα, τοὺς νεκροὺς ἀπὸ τὴν σφαγὴν τῶν ἐχθρῶν (ἤ: Ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν) τῆς θυγατρός μου, δηλαδὴ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ μου;

Ποιὸς θὰ μοῦ δώσῃ τὸ πλέον ἀπόμακρον σημεῖον τῆς ἐρήμου, διὰ νὰ ἐγκατασταθῶ ἐκεῖ καὶ ἐγκαταλείψω τὸν λαόν μου καὶ φύγω μακρὰν ἀπὸ αὐτούς; Διότι ὅλοι αὐτοὶ ἔχουν ἐκτραπῇ εἰς μοιχείαν, ἔγιναν συμμορία, ποὺ καταπατεῖ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ.

Ποῖος θὰ μοῦ δώσῃ εἰς τὴν ἀχανῆ ἔρημον τὸ πλέον ἀπομακρυσμένον καταφύγιον δι’ ὁδοιπόρους, ὥστε νὰ ἀποσυρθῶ εἰς αὐτὸ καὶ ἐγκαταλείψω πλέον τὸν πεισματικὰ ἀμετανόητον καὶ ἀδιόρθωτον λαόν μου καὶ φύγω μακριὰ ἀπὸ αὐτούς; Διότι ὅλοι των διαπράττουν τὸ βδελυκτὸν ἁμάρτημα τῆς μοιχείας, δηλαδὴ (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τῆς πνευματικῆς μοιχείας, δηλαδὴ εἰδωλολατρίας)· εἶναι σύλλογος ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται κάθε εἶδος παρανομίας.

Ἐτέντωσαν τὴν γλῶσσα των, ὅπως οἱ πολεμισταὶ τεντώνουν τόξα των. Εἰς τὴν χώραν τῶν ἐπεκράτησε τὸ ψεῦδος, ὄχι δὲ ἡ ἀλήθεια καὶ ἀξιοπιστία διότι ἐξετρέποντο ἀπὸ τὸ ἕνα κακὸν εἰ τὸ ἄλλο. Ἔφυγαν ἀπὸ τὸν δρόμον μου δὲν ἐγνώρισαν ἐμὲ τὸν Κύριόν των, λέγε ὁ Κύριος.

Καὶ ἐτέντωσαν τὴν γλῶσσαν των, διὰ νὰ συκοφαντήσουν τὸν πλησίον, ὅπως ὁ τοξότης τεντώνει τὸ τόξον, προκειμένου νὰ κτυπήσῃ τὸν στόχον· τὸ ψέμα, ὁ δόλος, ἡ ὑποκρισία ἐπεκράτησαν εἰς τὴν χώραν καὶ ὄχι ἡ ἀλήθεια, ἡ εἰλικρίνεια καὶ ἡ ἀξιοπιστία. Διότι μένουν ἀμετάβλητοι εἰς τὴν πονηρίαν, ἀφοῦ τὰ κακὰ διαδέχονται ἄλλα κακά· καὶ Ἐμέ, τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ Δεσπότην, δὲν ἐγνώρισαν, λέγει ὁ Κύριος.

Εἰς τὴν ἁμαρτωλὴν αὐτὴ κοινωνίαν ὁ καθένας ἂς προφυλάσσετο ἀπὸ τὸν πλησίον του· καὶ εἰς αὐτοὺς ἀκόμα τοὺς ἀδελφούς σας μὴ ἔχετε ἐμπιστοσύνην, διότι κάθε ἀδελφὸς προσπαθεῖ νὰ ὑποσκελίσῃ τὸν ἀδελφόν του, καὶ κάθε φίλος φέρεται μὲ δολιότητα ἀπέναντι τοῦ φίλου του.

Ἡ κακία καὶ ἡ ποικίλη ἁμαρτία ἔχουν τόσον πολὺ διαβρώσει τὴν κοινωνίαν, ὥστε ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς ἂς προφυλάσσῃ τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τὸν πλησίον· καὶ μὴ ἔχετε ἐμπιστοσύνην οὔτε εἰς αὐτοὺς τοὺς ἀδελφούς σας· διότι κάθε ἀδελφὸς ὑπονομεύει καὶ παραγνωρίζει τὸν ἀδελφόν του καὶ κάθε φίλος δολιεύεται καὶ ἀπατᾷ τὸν φίλον του.

Κάθε φίλος ἐμπαίζει τὸν φίλον του, δὲν λέγουν ἀλήθειαν μεταξύ των, ἡ γλῶσσα των ἔχει μάθει καὶ συνηθίσει νὰ λέγῃ ψευδολογίας. Διέπραξαν ἀδικίας, δὲν ἐσταμάτησαν, ὥστε νὰ ἐπιστρέψουν εἰς ἐμὲ ἐν μετανοίᾳ.

Κάθε φίλος ἐμπαίζει, μὲ δόλον ὑποσκελίζει τὸν φίλον του, ἀλήθειαν δὲν λέγουν μεταξύ των. Ἡ γλῶσσα των ἔχει συνηθίσει νὰ λέγῃ ψέματα. Διέπραξαν ἀδικίες καὶ δὲν ἔπαυσαν νὰ ἀδικοῦν, ὥστε νὰ μετανοήσουν καὶ ἐπιστρέψουν εἰς τὸν Κύριον.

Ζητοῦν καὶ εἰσπράττουν τόκους ἐπάνω εἰς τόκους, διαπράττουν δόλους ἐπάνω εἰς δόλους. Δὲν θέλουν νὰ μὲ ἀναγνωρίσουν ὡς Θεόν των, λέγει ὁ Κύριος.

Εἰσπράττουν τόκους ἐπάνω εἰς τοὺς τόκους καὶ διαπράττουν δόλον, ἀπάτην καὶ πανουργίαν ἐπάνω εἰς τὸν δόλον, τὴν ἀπάτην καὶ τὴν πανουργίαν. Ἀρνοῦνται μὲ τὴν θέλησίν των νὰ μὲ ἀναγνωρίζουν ὡς Θεόν των, λέγει ὁ Κύριος.

Διὰ τὰς παρανομίας των αὐτάς, αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἰδού, ἐγὼ θὰ τοὺς θέσω ἐπάνω εἰς τὴν φωτιάν. Θὰ τοὺς βάλω εἰς μεγάλην δοκιμασίαν. Τοῦτο δὲ ἐξ αἰτίας τῆς κακίας τῆς θυγατρός μου, δηλαδὴ τοῦ λαοῦ μου τούτου.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Ἰδού, Ἐγὼ θὰ τοὺς δοκιμάσω μὲ τὴν φωτιὰ τοῦ πολέμου καὶ θὰ τοὺς περάσω ἀπὸ μεγάλην δοκιμασίαν· τοῦτο θὰ τὸ κάμω ἕνεκα τῆς ἀποστασίας καὶ εἰδωλολατρίας τῆς θυγατρός μου, τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἡ γλῶσσα των εἶναι βέλος ὀξύ, ποὺ πληγώνει καρδίας. Δόλια τὰ λόγια τοῦ στόματός των. Κατὰ τρόπον ὑποκριτικὸν ὁ καθένας λαλεῖ εἰρηνικὰ λόγια εἰς τὸν πλησίον του, καὶ μέσα εἰς τὴν καρδίαν του ἔχει τὴν ἐχθρότητα καὶ τὸ μῖσος.

Ἡ γλῶσσα των εἶναι βέλος, τὸ ὁποῖον πληγώνει τὴν καρδίαν· τὰ λόγια τοῦ στόματος των εἶναι δόλια καὶ ἀπατηλά. Φέρονται ὑποκριτικά· καθένας λαλεῖ εἰς τὸν πλησίον του λόγια εἰρηνικά, ἐνῷ εἰς τὴν καρδία του τρέφει ἐχθρότητα καὶ σχεδιάζει κακὰ ἐναντίον τοῦ πλησίον.

Μήπως ἕνεκα τῶν κακιῶν σας αὐτῶν δὲν θὰ σᾶς ἐπισκεφθῶ μὲ τὴν ράδδον τῆς τιμωρίας μου, λέγει ὁ Κύριος, ἢ θὰ ἀφήσω ἀτιμώρητον ἕνα τέτοιον λαόν;

Μήπως ἕνεκα ὅλων αὐτῶν τῶν κακιῶν δὲν θὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ, διὰ νὰ τοὺς τιμωρήσω; Λέγει ὁ Κύριος· ἢ ἕνα τέτοιον δόλιον, ὑποκριτήν, ἀποστάτην καὶ εἰδωλολάτρην λαὸν θὰ τὸν ἀφήσω ἀτιμώρητον;»

Ἀναβῆτε εἰς τὰ ὄρη καὶ ἀρχίσατε κοπετόν, καὶ εἰς τὰς ἐρημωμένας περιοχὰς τῆς χώρας σας θρηνήσατε, διότι ἔχουν ἐκλείψει πλέον οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ αὐτάς. Δὲν ἀκούεται καμμία φωνή, ποὺ νὰ μαρτυρῇ ὕπαρξιν ἀνθρώπου. Ἀπὸ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ ἕως τὰ κτήνη τῶν ἀγρῶν, τὰ πάντα ἔχουν τρομάξει καὶ ἐξαφανισθῆ.

Ἀνεβῆτε εἰς τὰ ὄρη καὶ ἀναλάβετε κοπετοὺς καὶ θρήνους εἰς τὶς ἐρημωμένες περιοχὲς τῆς Ἰουδαίας, διότι ἔχουν ἐκλείψει πλέον ἀπὸ αὐτὲς οἱ ἄνθρωποι. Δὲν ἀκούεται πλέον καμμία φωνή, ἡ ὁποία νὰ φανερώνῃ παρουσίαν ἀνθρώπων. Ὅλα τὰ ζῶα, ἀπὸ τὰ πετεινὸ τοῦ οὐρανοῦ μέχρι τὰ κτήνη τῆς γῆς, ὅλα ἐτρομοκρατήθησαν, ἔφυγαν, ἐξηφανίσθησαν!

Θὰ ἐπιτρέψω νὰ ὁδηγηθοῦν αἰχμάλωτοι εἰς ἐξορίαν οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ αὐτὴ νὰ μείνῃ ἔρημος, κατοικία καὶ φωλεὰ δρακόντων. Θὰ παραδώσω εἰς καταστροφὴν καὶ ἀφανισμὸν τὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα, ὥστε νὰ μὴ κατοικοῦνται πλέον ἀπὸ ἀνθρώπους.

Θὰ παραχωρήσω νὰ ἐρειπωθῇ ἡ Ἱερουσαλήμ, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ μετοικήσουν πλέον ἀπὸ τὴν ἔρημον δράκοντες καὶ θὰ τὴν καταστήσουν κατοικητήριόν των. Ἐπίσης θὰ παραχωρήσω νὰ ἀφανισθοῦν οἱ πόλεις τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ὥστε νὰ μὴ κατοικοῦνται πλέον ἀπὸ ἀνθρώπους.

Ποιὸς εἶναι σοφὸς ἄνθρωπος, ὥστε νὰ ἐννοήσῃ αὐτά; Ὅποιος ἄνθρωπος ὑπάρχει, εἰς τὸν ὁποῖον νὰ εὑρίσκεται ὁ λόγος τοῦ στόματος τοῦ Κυρίου, ἂς ἀναγγείλῃ τοῦτο πρὸς ἡμᾶς. Ἕνεκα τίνος κατεστράφη ἡ χώρα, ἐκάη καὶ ἔγινεν ἔρημος, ὥστε κανεὶς πλέον νὰ μὴ διέρχεται διὰ μέσου αὐτῆς;

Ποῖος εἶναι ὁ συνετὸς καὶ σοφὸς ἄνθρωπος, ποὺ εἶναι ἱκανὸς νὰ κατανοήσῃ ὅλα αὐτά; Καὶ ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, εἰς τὸν ὁποῖον ὡμίλησεν ὁ Κύριος; ἂς ἀναγγείλῃ καὶ ἂς ἐξηγήσῃ τοῦτο εἰς σᾶς. Διὰ ποῖον λόγον κατεστράφη ἡ χώρα, ἐπυρπολήθη, ἐκάη καὶ ἔγινε ὅπως ἡ ἔρημος, ὥστε νὰ μὴ διέρχεται πλέον κανεὶς δι’ αὐτῆς;

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς ἐμέ: Διότι αὐτοὶ ἀπηρνήθησαν καὶ ἐγκατέλιπαν τὸν Νόμον μου, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἔδωκα ἐνώπιόν των· διότι δὲν ἤκουσαν τὴν φωνὴν τῶν ἐντολῶν μου,

Καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: «Ὅλα αὐτὰ συνέβησαν, διότι αὐτοὶ ἐγκατέλειψαν τὸν Νόμον μου, τὸν ὁποῖον τοὺς ἔδωκα διὰ τὴν σωτηρίαν των, καὶ δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὴν φωνήν μου,

ἀλλὰ ἐπορεύθησαν σύμφωνα πρὸς τὰς ἐπιθυμίας τῆς πονηρᾶς των καρδίας, ὄπισθεν τῶν εἰδώλων, τῶν ὁποίων τὴν λατρείαν ἐδίδαξαν εἰς αὐτοὺς οἱ πατέρες των.

ἀλλ’ ἐβάδισαν σύμφωνα μὲ ἐκεῖνα ποὺ ἦσαν ἀρεστὰ εἰς τὴν ἐπίμονον καὶ διεφθαρμένην καρδίαν των, καὶ ἀκολούθησαν τὴν λατρείαν τῶν εἰδώλων, τὴν ὁποίαν τοὺς ἐδίδαξαν οἱ πατέρες των».

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ ἰσραηλιτικοὺ λαοῦ: Ἰδοὺ ἐγὼ θὰ δώσω εἰς αὐτοὺς ἀντὶ ἄρτου θλίψεις καὶ ἀνάγκας. Θὰ τοὺς ποτίσω μὲ κατάπικρον ὕδωρ χολῆς.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ: «Ἰδού· Ἐγὼ θὰ διαθρέψω τὸν λαὸν αὐτὸν ὄχι μὲ ἄφθονον ἄρτον, ἀλλὰ μὲ στενοχώριες, μεγάλες στερήσεις καὶ πιεστικὲς ἀνάγκες, καὶ θὰ τοὺς ποτίσω μὲ κατάπικρο νερὸ χολῆς.

Θὰ τοὺς διασκορπίσω ἀνὰ τὰ διάφορα ἔθνη, μεταξὺ ἀνθρώπων τοὺς ὁποίους δὲν ἐγνώριζαν οὔτε αὐτοὶ οὔτε οἱ πρόγονοί των. Καὶ ἐπὶ πλέον θὰ στείλω ἐναντίον των ρομφαίαν, μέχρις ὅτου τοὺς ἐξολοθρεύσω δι’ αὐτῆς.

Ἐπίσης θὰ τοὺς ἐξορίσω ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ θὰ τοὺς διασκορπίσω μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν, τοὺς ὁποίους δὲν ἐγνώριζαν οὔτε αὐτοὶ οὔτε οἱ πατέρες των. Κατόπιν θὰ στείλω ἐναντίον των ἐχθρικὸν μαχαίρι μέχρις ὅτου τοὺς ἐξολοθρεύσω μὲ αὐτὸ ἐντελῶς!»

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Προσκαλέσατε θρηνῳδοὺς καὶ μοιρολογούσας γυναῖκας, διὰ νὰ ἔλθουν καὶ θρηνήσουν τὴν συμφοράν σας. Πρὸς τὰς ἱκανωτάτας ἀπὸ αὐτὰς ἀποστείλατε εἰδικοὺς ἀπεσταλμένους, διὰ νὰ συνθέσουν καὶ θρηνολογήσουν θρηνώδη ᾄσματα.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Προσκαλέστε τὶς μοιρολογίστρες, τὶς γυναῖκες ποὺ τραγουδοῦν θρηνητικὰ ᾄσματα, καὶ αὐτὰς ἂς προσέλθουν διὰ νὰ θρηνήσουν τὴν μεγαλην συμφοράν· στείλετε εἰδικοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς τὶς πλέον ἰκανὲς θρηνήτριες, διὰ νὰ συνθέσουν καὶ θρηνολογήσουν τὰ μοιρολόγια των.

Ἂς ἀναλάβουν θρήνους διὰ σᾶς. Τὰ μάτια σας, ὡς ἄλλαι πηγαί, ἂς ρεύσουν ἄφθονα δάκρυα καὶ ἀπὸ τὰ βλέφαρά σας ἂς τρέξῃ νερό.

Αὐτὲς ἂς ἀναλάβουν χωρὶς καθυστέρησιν θρηνητικὰ ᾄσματα διὰ σᾶς. Καὶ ἀπὸ τὰ μάτια σας ἂς τρέξουν ἄφθονα δάκρυα καὶ ἀπὸ τὰ βλέφαρά σας ἂς χυθῇ ἄφθονο νερό!

Διότι θλιβερὰ φωνὴ ἠκούσθη εἰς τὴν Σιὼν λέγουσα: Πῶς ἐταλαιπωρήθημεν, πῶς κατησχύνθημεν τόσον πολύ, πῶς ἐγκατελείψαμεν τὴν χώραν μας καὶ ἐφύγαμεν ἀπὸ τὰς κατοικίας μας!

Διότι φωνὴ θρήνου καὶ ὀδυρμοῦ ἀκούσθηκε ἀπὸ τὴν Σιών, ἡ ὁποία ἔλεγε: «Πῶς ἐκακοπαθήσαμεν καὶ ἐτυραννηθήκαμε, πῶς ἔχομεν κατεντροπιασθῆ τόσον πολύ; Διότι ἐγκατελείψαμεν τὴν χώραν μας καὶ ἀπερρίψαμεν τὰ σπίτια μας καὶ ἐγίναμε ἔτσι οἱ ἴδιοι αἴτιοι τῆς αἰχμαλωσίας μας!»

Ἀκούσατε, λοιπόν, σεῖς αἱ γυναῖκες, λόγον Θεοῦ καὶ τὰ αὐτιά σας ἂς δεχθοῦν τὰ λόγια τοῦ στόματός του. Διδάξατε τὰς θυγατέρας σας θρῆνον καὶ κάθε γυνὴ τὴν πλησίον της μοιρολόγια.

Τώρα λοιπὸν σεῖς, οἱ γυναῖκες, ἀκοῦστε λόγον Θεοῦ, καὶ τὰ αὐτιά σας ἂς δεχθοῦν λόγια τοῦ στόματός του· διδάξτε τὶς θυγατέρες σας θρηνητικὰ ᾄσματα καὶ κάθε γυναῖκα ἂς διδάξῃ τὸν πλησίον της θρήνους καὶ μοιρολόγια.

Διότι ὁ ἐλοθρεύων θάνατος εἰσῆλθε μέσα εἰς τὰ σπίτια σας ἀπὸ τὰ παράθυρα. Εἰσῆλθε καὶ ἐξηπλώθη εἰς τὴν χώραν σας, διὰ νὰ συντρίψῃ κάτω εἰς τὸ ἔδαφος παιδιά, ποὺ εὑρίσκοντο ἔξω, καὶ νέους ἄνδρας, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὰς πλατείας.

Διότι ὁ θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τὰ σπίτια σας ἀπὸ τὰ παραθύρα· εἰσώρμησε καὶ ἀπλώθη εἰς τὴν χώραν σας διὰ νὰ ἀφανίσῃ καὶ ἐξολοθρεύσῃ τὰ νήπια, ποὺ εὑρίσκονται ἀμέριμνα ἔξω ἀπὸ τὰ σπίτια εἰς τοὺς δρόμους, καὶ τοὺς νέους ἄνδρες, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὶς δημοσιες πλατεῖες.

Τὰ νεκρὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων σας, οἰκτρὸν θέαμα, θὰ κατάκεινται ἄταφα εἰς τὰς ἀνοικτὰς πεδιάδας τῆς χώρας σας ὡς παράδειγμα, πολυάριθμα καὶ ἐγκαταλελειμμένα, ὡσὰν χορτάρι πίσω ἀπὸ τὸν θεριστήν, διὰ τὸ ὁποῖον δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ τὸ περιμαζεύσῃ.

Καὶ οἱ ἄταφοι νεκροὶ τῶν Ἰουδαίων θὰ εἶναι ἐκτεθειμένοι εἰς τις ἀνοικτὲς πεδιάδες τῆς χώρας, ὡς παράδειγμα ἐσχάτης περιφρονήσεως καὶ ἀποστροφῆς. Οἱ πάμπολλοι ἄταφοι νεκροὶ θὰ παραμένουν ἐγκαταλελειμμένοι, ὅπως τὸ κομμένο χορτάρι πίσω ἀπὸ τὸν θεριστήν, τὸ ὁποῖον δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ περιμαζεύσῃ».

Ἐν ὄψει αὐτῶν τῶν συμφορῶν αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἂς μὴ καυχᾶται ὁ σοφὸς διὰ τὴν σοφίαν του, ἂς μὴ καυχᾶται ὁ ἰσχυρὸς διὰ τὴν δύναμίν του καὶ ἂς μὴ καυχᾶται ὁ πλούσιος διὰ τὸν πλοῦτον του.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Ἂς μὴ καυχᾶται ὁ σοφὸς διὰ τὴν σοφίαν του, καὶ ἂς μὴ καυχᾶται ὁ δυνατὸς διὰ τὴν δύναμίν του, καὶ ὁ πλούσιος ἂς μὴ καυχᾶται διὰ τὸν πλοῦτον του·

Ἀλλὰ εἰς τοῦτο ἂς καυχᾶται κάθε καυχώμενος: Εἰς τὸ ὅτι κατανοεῖ καὶ γνωρίζει καὶ ἀναγνωρίζει, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ποὺ εὐσπλαγχνίζομαι, ποὺ κρίνω δικαίως, ποὺ ἀποδίδω καὶ ἀποκαθιστῶ δικαιοσύνην ἐπάνω εἰς τὴν γῆν. Διότι εἰς αὐτὰ ἔγκειται τὸ θέλημά μου, εἰς αὐτὰ εὐαρεστοῦμαι, λέγει ὁ Κύριος.

ἀλλὰ μόνον διὰ τὸ ἑξῆς ἂς καυχᾶται αὐτὸς ποὺ καυχᾶται: Διὰ τὸ ὅτι ὁ Θεὸς τὸν ἐφώτισε καὶ τὸν ἐσόφισεν, ὥστε νὰ σκέπτεται, νὰ κατανοῇ, νὰ γνωρίζῃ καὶ ἀναγνωρίζῃ ὅτι Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος εὐσπλαγχνίζομαι, ἐκφέρω δίκαιες κρίσεις καὶ ἀποφάσεις καὶ ἀποκαθιστῶ τὴν δικαιοσύνην ἐπάνω εἰς τὴν γῆν· διότι μὲ αὐτὰ ἐκφράζεται ἡ θεία βουλή μου καὶ εἰς αὐτὰ εὐαρεστοῦμαι», λέγει ὁ Κύριος.

Ἰδού, ἔρχονται ἡμέραι λέγει ὁ Κύριος, καὶ θὰ ἐπισκεφθῶ μὲ τὴν ράδδον τῆς τιμωρίας μου ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἔχουν τὰς ἀκροβυστίας των περιτμημένας, δηλαδὴ τοὺς Ἰουδαίους,

«Ἰδού· ἔρχονται ἡμέρες, λέγει ὁ Κύριος, καὶ θὰ ἐπισκεφθῶ διὰ νὰ τιμωρήσω ὅλους, ὅσοι ἔχουν δεχθῇ περιτομὴν εἰς τὴν ἀκροβυστίαν (τοὺς Ἰουδαίους)·

ὅπως ἐπίσης τοὺς Αἰγυπτίους, τοὺς Ἰδουμαιους, τοὺς Ἀμμωνίτας, τοὺς Μωαβίτας καὶ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καλλωπιζόμενοι περικόπτουν τὴν κόμην καὶ τὸ γένειόν των. Καὶ ἀκόμη ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς ἐρήμου. Διότι τὰ μὲν ἔθνη εἶναι ἀπερίτμητα κατὰ τὴν σάρκα, οἱ Ἰσραηλῖται ὅμως εἶναι ἀπερίτμητοι κατὰ τὴν καρδίαν.

καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τοὺς Ἰουδαίους (ἤ, κατ’ ἄλλην γραφήν: Ἰδουμαίους) καὶ τοὺς Ἐδωμῖτες καὶ τοὺς Ἀμμωνῖτες καὶ τοὺς Μωαβῖτες, καὶ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κόβουν, περιποιοῦνται καὶ καλλωπίζουν τὰ γένεια τοῦ προσώπου των καὶ οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὴν ἔρημον, (θὰ ἐπισκεφθῶ ὅλους αὐτοὺς διὰ νὰ τοὺς τιμωρήσω), διότι ὅλα τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη εἶναι ἀπερίτμητα κατὰ τὴν σάρκα, ἐνῷ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εἶναι ἀπερίτμητοι κατὰ τὴν καρδίαν δηλαδὴ δὲν ἔχουν περικόψει τὴν σκληρότητα καὶ ἀναισθησίαν τῆς καρδίας των καὶ τὴν ἀνυπακοὴν εἰς τὸν Θεόν.

Ἀκούσατε, Ἰσραηλῖται, τὸν λόγον Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἐλάλησε πρὸς σᾶς.

Ἀκοῦστε, Ἰσραηλιτικὲ λαέ, τὸν λόγον τὸν Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἀπηύθυνε πρὸς σᾶς.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Μὴ μανθάνετε νὰ ζῆτε σύμφωνα μὲ τοὺς τρόπους τῆς ζωῆς τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν. Καὶ ἀπὸ τὰ σημεῖα τοῦ οὐρανοῦ μὴ φοβεῖσθε, διότι αὐτὰ οἱ εἰδωλολατρικοὶ λαοὶ τὰ φοβοῦνται.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Μὴ μαθαίνετε νὰ ζῆτε σύμφωνα μὲ τὶς συνήθειες καὶ τὴν θρησκείαν τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν καὶ μὴ φοβεῖσθε ἀπὸ τὶς κινήσεις καὶ τὰ διάφορα φαινόμενα τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ (ὅπως αὐξομείωσις τῆς σελήνης, ἐκλείψεις ἡλίου - σελήνης, κομῆτες, βροχὴ μετεωριτῶν), διότι αὐτὰ τὰ φοβοῦνται τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη.

Μὴ ἀκολουθῆτε τοὺς εἰδωλολάτρας, διότι οἱ θρησκευτικοὶ καὶ ἠθικοὶ δεσμοὶ τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, τὰ θρησκευτικά των ἔθιμα καὶ αἱ παραδόσεις των, εἶναι ψευδῆ καὶ ἀνωφελῆ. Τὰ εἴδωλά των εἶναι ξύλον, τὸ ὁποῖον ἔχει κοπῆ ἀπὸ τὸ δάσος. Εἶναι ἔργον τέκτονος, τὸ δὲ περίβλημά του εἶναι ἀπὸ χωνευμένον μέταλλον.

Σταθῆτε μακριὰ ἀπὸ αὐτά, διότι οἱ νόμοι, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν εἶναι μάταια, τιποτένια καὶ ἀνώφελα. Τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνικῶν δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ξύλον, ποὺ ἔχει κοπῆ ἀπὸ τὸ δάσος· ἔργον τεχνίτου, γλύπτου ξύλων, τὸ δὲ μεταλλικὸν περίβλημά των εἶναι ἀπὸ χυτὸν ἢ χωνευμένον μέταλλον!

Αὐτὰ εἶναι στολισμένα μὲ ἀργύριον καὶ χρυσίον. Τὰ ἔχουν στερεώσει μὲ σφυριὰ καὶ καρφιά.

Τὰ εἴδωλα αὐτὰ εἶναι καλλωπισμένα μὲ ἀσῆμι καὶ χρυσάφι. Εἶναι δὲ στερεωμένα μὲ καρφιά.

Οἱ ἄνθρωποι τὰ τοποθετοῦν κάπου καὶ αὐτὰ δὲν θὰ δυνηθοῦν νὰ κινηθοῦν. Ἄψυχα ἀνάγλυφα ἔργα ἀπὸ ἄργυρον δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ περιπατήσουν. Θέτουν ἐπάνω εἰς αὐτὰ ἄργυρον, ποὺ ἔχει ἔλθει ἀπὸ Θαρσίς, καὶ χρυσίον ἀπὸ Μωφάζ. Ὅλα αὐτὰ ἔχουν γίνει μὲ τὰ χέρια τῶν χρυσοχόων, εἶναι ἔργα τεχνιτῶν. Τὰ ἐνδύουν μὲ ὑάκινθον καὶ πορφύραν.

Τὰ τοποθετοῦν καὶ τὰ στήνουν κάπου οὕτως, ὥστε νὰ μένουν ἀκίνητα. Εἶναι ἔργα γλυπτά, ἀνάγλυφα ἀπὸ ἀσῆμι, ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ περιπατήσουν. Ἔχουν ἀσῆμι προσθετόν, κολλητόν, ποὺ ἔχει εἰσαχθῇ ἀπὸ τὴν Θαρσίς, καὶ χρυσάφι ἀπὸ τὴν Μωφάζ. Εἶναι ἔργα χρυσοχόων, ὅλα δὲ εἶναι ἔργα τεχνιτῶν. Τὰ ἀγάλματα αὐτὰ τὰ ἐνδύουν μὲ ὐάκινθον καὶ πορφύραν.

Ὅταν κανεὶς τὰ σηκώσῃ καὶ τὰ μετακινήσῃ, τότε κινοῦνται. Πάντως μόνα των δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀνεβοῦν εἰς τοὺς ἵππους. Μὴ φοβηθῆτε, λοιπόν, τὰ εἴδωλα, διότι εἶναι ἀνίκανα νὰ κάνουν κάτι κακόν, ἀλλὰ καὶ τίποτε τὸ καλὸν δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτά.

Μετακινοῦνται μόνον ὅταν σηκωθοῦν καὶ μεταφερθοῦν ἀπὸ ἀνθρώπους, διότι μόνα των δὲν ἠμποροῦν νὰ περιπατήσουν καὶ νὰ ἀνεβοῦν ἐπάνω εἰς ζῶα ἢ ἄλλα μεταφορικὰ μέσα. Μὴ φοβηθῆτε τὰ εἴδωλα αὐτά, διότι δὲν ἠμποροῦν νὰ βλάψουν ἢ νὰ προξενήσουν κακὸν ἀλλ’ οὔτε καὶ νὰ ὠφελήσουν, ἀφοῦ τίποτε τὸ καλὸν δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτά.

Ἔτσι θὰ ὁμιλήσετε καὶ θὰ πῆτε δι’ αὐτά: Θεοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐδημιούργησαν τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, ἂς χαθοῦν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς καὶ γενικῶς ἀπὸ κάθε σημεῖον, ποὺ εὑρίσκεται κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Πέστε εἰς τοὺς Βαβυλωνίους ἐθνικούς (ἤ, κατ’ ἄλλους, εἰς τὰ εἴδωλα αὐτά) τοῦτο: «Θεοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐδημιούργησαν καὶ δὲν κατεσκεύασαν τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, ἂς χαθοῦν ἀπὸ τὴν γῆν καὶ γενικῶς ἀπὸ κάθε τόπον, ποὺ εὑρίσκεται κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν αὐτόν».

Ὁ Κύριος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος, ἐν τῇ ἀπείρῳ αὐτοῦ δυνάμει, ἐδημιούργησε τὴν γῆν, ἀνόρθωσε τὴν οἰκουμένην ἐν τῇ σοφίᾳ του καὶ διὰ τῆς συνέσεώς του καὶ φρονήσεως ἐξέτεινε τὸν οὐρανὸν ἄνω.

Ὁ παντοδύναμος καὶ πάνσοφος Κύριος εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἐδημιούργησε τὴν γῆν μὲ τὴν δύναμίν του· ὁ παντοδύναμος καὶ πάνσοφος Κύριος εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἀνώρθωσε κατὰ τρόπον ἁρμονικὸν τὴν οἰκουμένην μὲ τὴν ἄπειρον σοφίαν του· καὶ ὁ Ὁποῖος μὲ τὴν ἄπειρον φρόνησιν καὶ ὀξυδέρκειάν του ἄπλωσε τὸν οὐρανὸν ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρον τοῦ ὁρίζοντος ἕως τὸ ἄλλο!

Αὐτὸς εἶναι, ποὺ ἀνεβάζει καὶ συγκεντρώνει εἰς τοὺς οὐρανοὺς πλήθη ὑδάτων, ἀναβιβάζει καὶ μεταφέρει νεφέλας ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς γῆς. Ἔκαμε ἀστραπὰς εἰς προπαρασκευὴν τῆς βροχῆς καὶ ἔβγαλε τὸ φῶς ἀπὸ τοὺς ἀπείρους αὐτοῦ θησαυρούς.

Αὐτὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἀνεβάζει ἀπὸ τὴν γῆν καὶ συγκεντρώνει εἰς τὸν οὐρανὸν πάρα πολὺ νερὸ καὶ ἀνυψώνει τὰ νέφη ἀπὸ τὶς ἐσχατιὲς τῆς γῆς, τὶς ἀστραπὲς μετατρέπει εἰς βροχὴν καὶ ὁ Ὁποῖος ἐξήγαγε τὸ φῶς ἀπὸ τὰ θησαυροφυλάκιά του!

Κάθε ἄπιστος καὶ εἰδωλολάτρης ἄνθρωπος εἶναι μωρὸς ἀπὸ ἀπόψεως γνώσεως. Εἰς καταισχύνην ζῇ καὶ εὑρίσκεται κάθε χρυσοχόος ἐξ αἰτίας τῶν γλυπτῶν του ἀγαλμάτων, διότι ψευδῆ καὶ νεκρὰ πράγματα ἔθεσεν εἰς καλούπια καὶ τὰ ἐχώνευσεν εἰς τὴν φωτιάν. Δὲν ὑπάρχει καμμία ἀναπνοὴ καὶ ζωὴ εἰς αὐτά.

Κάθε εἰδωλολάτρης, ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν γνῶσιν περὶ τὴν θεολογίαν, ἀπεδείχθη μιαρὸς καὶ ἀνόητος. Κάθε χρυσοχόος κατεντροπιάσθη διὰ τὰ γλυπτὰ ἔργα του, διότι νεκρὰ καὶ ἀπατηλὰ πράγματα κατεσκεύασεν ἀπὸ χυτὸν μέταλλον, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὰ καμμία πνοὴ ζωῆς.

Κούφια καὶ ψευδῆ εἶναι αὐτά, ἔργα ἐμπαιγμοῦ καὶ ἀπάτης. Ὅταν μὲ τὴν τιμωρὸν ράδδον μου ἐπισκεφθῶ τοὺς εἰδωλολάτρας, αὐτὰ θὰ παραδοθοῦν εἰς καταστροφήν.

Αὐτὰ εἶναι ψευδῆ, ἀπατηλά, κούφια, ἔργα ἄξια χλεύης καὶ ἐμπαιγμοῦ· κατὰ τὸν καιρόν, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἐπισκεφθῶ τοὺς εἰδωλολάτρας πρὸς κρίσιν καὶ ἀνταπόδοσιν, αὐτὰ θὰ καταστραφοῦν.

Δὲν ὑπάρχει κανένα μέρος διὰ τὸν Ἰακώβ εἰς τέτοιες θρησκευτικὲς πλάνες. Διότι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τὰ πάντα, αὐτὸς εἶναι ἡ κληρονομία τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Αὐτός, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Κύριος.

Καμμίαν σχέσιν μὲ τέτοιους χειροποιήτους νεκροὺς θεοὺς δὲν ἔχει ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, διότι ὁ ἀληθινός, ζωντανὸς Θεός, ποὺ ἐδημιούργησε τὰ πάντα, εἶναι πολύτιμος κληρονομία τὸν λαοῦ αὐτοῦ· Κύριος εἶναι τὸ ὄνομά του.

Ὁ ἐχθρὸς συνεκέντρωσεν ἔξω ἀπὸ σέ, Ἱερουσαλήμ, ὅλους τοὺς ἀνθρώπους σου, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς ὡραίους οἴκους.

Ὁ ἐχθρὸς συνεκέντρωσεν ἔξω ἀπὸ σέ, πόλις Ἱερουσαλήμ, ὅλον τὸν πληθυσμόν σου, ὁ ὁποῖος κατοικοῦσε εἰς ὡραῖες οἰκοδομές.

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἰδού, ἐγὼ θὰ ὑποσκελίσω, θὰ ἀνατρέψω καὶ θὰ ρίψω κάτω εἰς τὴν γῆν, θὰ ἀποστείλω θλῖψιν εἰς τοὺς κατοίκους τῆς χώρας αὐτῆς, ὥστε νὰ γίνῃ φανερὰ εἰς ὅλους ἡ ἐκ μέρους ἐμοῦ τιμωρία σου.

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Ἰδού· Ἐγὼ θὰ πεδικλώσω καὶ θὰ ἀνατρέψω τοὺς κατοίκους τῆς χώρας αὐτῆς καὶ θὰ στείλω εἰς αὐτοὺς δυστυχίαν καὶ θλῖψιν, ὥστε ἡ τιμωρία, ποὺ σοῦ ἐπροκάλεσα, νὰ γίνῃ ἀντιληπτὴ καὶ φανερὰ ἀπὸ ὅλους».

Ἀλλοίμονον εἰς σὲ διὰ τὰ συντρίμματά σου! Ὀδυνηρὰ εἶναι ἡ πληγή σου! Καὶ ἐγὼ εἶπα: Πράγματι, ὀδυνηρὸν εἶναι τὸ τραῦμα, ποὺ μὲ ἔχει καταλάβει.

Ἀλλοίμονον (λέγει ὁ Προφήτης ἢ ὁ Θεὸς πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ) διὰ τὰ τραύματα καὶ τὰ ἀφόρητα δεινά σου! Ὀδυνηρὴ εἶναι ἡ πληγή σου! Ἐγὼ δέ (ἀπαντᾷ ἡ Ἱερουσαλήμ) εἶπα: Πράγματι ἡ πληγή μου αὐτὴ τῆς ἁμαρτίας εἶναι ὀδυνηρή, προξενεῖ πολλὴν λύπην ἡ μεγάλη συμφορά μου, ἡ ὁποία μὲ ἐκτύπησε καὶ μὲ ἐκυρίευσεν!

Ἡ σκηνή μου ἔχει ὑποστῆ βλάβας καὶ ταλαιπωρίας· κατεστράφη. Ὅλα τὰ δέρματα τῆς σκηνῆς μου ἔχουν σχισθῇ. Τὰ παιδιά μου καὶ τὰ πρόβατά μου δὲν ὑπάρχουν πλέον. Δὲν ὑπάρχει τόπος διὰ τὴν σκηνήν μου, μέρος διὰ νὰ ἀποθέσω τὰ δερμάτινα καλύμματά της.

Ἡ σκηνή μου (ὁ Ναός, οἱ οἰκίες, οἱ πύργοι, τὰ τείχη) ὑπέστη ταλαιπωρίες καὶ βλάβες, κατεστράφη· ὅλα τὰ παραπετάσματα, ποὺ εἶναι κατασκευασμένα ἀπὸ ἐπεξεργασμένα δέρματα, ἐσχίσθησαν. Οἱ υἱοί μου καὶ τὰ πρόβατά μου δὲν ὑπάρχουν πλέον, δὲν ὑπάρχει τόπος διὰ νὰ στηθῇ ἡ σκηνή μου, τόπος διὰ νὰ στερεωθοῦν καὶ τεντωθοῦν τὰ καλύμματά της.

Ὑπέστην αὐτά, διότι οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ μου ἐφάνησαν ἄφρονες καὶ ἀσύνετοι. Τὸν Κύριον δὲν ἐζήτησαν βοηθόν των. Διὰ τοῦτο ὅλον τὸ ποίμνιον ἔμεινε χωρὶς σκέψιν καὶ σύνεσιν, καὶ διεσκορπίσθησαν τὰ πρόβατα.

Ὑπέστημεν ὅλην αὐτὴν τὴν καταστροφήν, διότι οἱ ἄρχοντες καὶ ὁδηγοί (πολιτικοὶ καὶ θρησκευτικοί) τοῦ λαοῦ ἐδείχθησαν ἄφρονες καὶ δὲν ἐζήτησαν μὲ τὴν καρδιά των τὸν Κύριον, ἀλλ’ ἀδιαφόρησαν δι’ Αὐτόν. Διὰ τοῦτο ὅλο τὸ ποίμνιον (ὁ λαὸς) ἔμεινε χωρὶς ὀρθὴν νόησιν, ἱερὸν στοχασμὸν καὶ ἁγίαν φρόνησιν καὶ τελικῶς διεσκορπίσθη.

Ἰδού, ἀκούεται βοὴ σεισμοῦ, ἔρχεται μεγάλος σεισμὸς ἀπὸ τὴν χώραν τοῦ βορρᾶ, διὰ νὰ σκορπίσῃ ὄλεθρον καὶ ἀφανισμὸν εἰς τὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα καὶ νὰ καταστήσῃ αὐτὰς φωλεὰς στρουθίων.

Ἰδού· ἀκούεται φοβερὸς θόρυβος, σεισμὸς μεγάλος ἔρχεται ἀπὸ χώραν τοῦ βορρᾶ, διὰ νὰ ἐξαφανίσῃ τὶς πόλεις τοῦ Ἰούδα καὶ νὰ τὶς μεταβάλῃ εἰς φωλιὲς στρουθοκαμήλων «κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Τσακαλιῶν».

Γνωρίζω, Κύριε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι πάντοτε κύριος τῆς ὁδοῦ του, οὔτε ἠμπορεῖ ἐξ ἑαυτοῦ νὰ βαδίσῃ τὸν ἀληθινὸν δρόμον, ὥστε νὰ ἐπιτύχῃ εἰς τὴν πορείαν τῆς ζωῆς του.

Γνωρίζω, Κύριε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἱκανὸς μόνος του νὰ εὕρῃ τὸν δρόμον του καὶ νὰ χαράξῃ τὴν πορείαν του· οὔτε δύναται μόνος νὰ πορευθῇ τὸν δρόμον του, ἐὰν τὸν εὕρῃ, ὥστε νὰ προκόψῃ εἰς τὴν ζωήν του.

Παιδαγώγησέ μας, Κύριε, μὲ τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν καλωσύνην σου καὶ ὄχι μὲ τὸν θυμόν σου, διὰ νὰ μὴ μᾶς κάμῃς ἀκόμη ὀλιγωτέρους ἀπὸ ὅ,τι εἴμεθα.

Τιμώρησέ μας παιδαγωγικῶς, Κύριε, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀγαθότητα καὶ τὴν γεμάτην στοργὴν δικαιοσύνην σου καὶ ὄχι μὲ τὸν θυμὸν καὶ τὴν ὀργήν σου, διὰ νὰ μὴ μᾶς κάμῃς ὀλιγάριθμους.

Στρέψε καὶ χῦσε τὸν θυμόν σου ἐναντίον τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν, ποὺ δὲν σὲ γνωρίζουν, καὶ εἰς γενεὰς ἀνθρώπων, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐπικαλοῦνται τὸ Ὄνομά σου, διότι αὐτοὶ κατέφαγον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Τὸν παρέδωσαν εἰς τὴν καταστροφήν, ἐρήμωσαν τὸ ποίμνιον καὶ τὴν χώραν αὐτοῦ.

Ἔκχυσε τὸν δίκαιον θυμόν σου κατὰ τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα δὲν Σὲ γνωρίζουν καὶ τὰ ὁποῖα λατρεύουν ἀντὶ Σοῦ τὸ εἴδωλα· ἔκχυσε τὸν θυμόν σου καὶ κατὰ τῶν γενεῶν, οἱ ὁποῖες δὲν ἐπεκαλέσθησαν ποτὲ τὸ ἅγιον Ὄνομά σου· διότι τὰ ἔθνη καὶ οἱ γενεὲς αὐτές κατέφαγαν τοὺς ἀπογόνους τοῦ εὐλογημένου σου Ἰακὼβ καὶ μὲ τὶς ἐπιθέσεις των τὸν ἐξήντλησαν καὶ τὸν ἀφάνισαν, τὴν δὲ χώραν του μετέβαλαν εἰς ἔρημον.

Ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον ἀπηύθυνεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἱερεμίαν, καὶ εἶπε:

Ὁ λόγος ποὺ ἀπηυθύνθη ἀπὸ τὸν Κύριον πρὸς τὸν Ἱερεμίαν καὶ ὁ ὁποῖος λέγει:

Ἀκούσατε τοὺς λόγους τῆς διαθήκης αὐτῆς, τοῦ Νόμου τούτου. Θὰ ὁμιλήσῃς πρὸς τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ·

«Ἀκοῦστε τοὺς λόγους τοῦ Νόμου, τῆς Διαθήκης αὐτῆς· ἀνακοίνωσε δὲ τοὺς λόγους τούτους πρὸς τὸν λαὸν τῆς Ἰουδαίας καὶ πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ.

καὶ θὰ εἴπῃς πρὸς αὐτούς· αὐτὰ λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ: Κατηραμένος ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἀκούσῃ καὶ δὲν θὰ ὑπακούσῃ εἰς τὰ λόγια τῆς διαθήκης αὐτῆς,

Καὶ θὰ εἴπῃς πρὸς αὐτούς: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ἂς εἶναι καταραμένος ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἀκούσῃ καὶ δὲν θὰ ἀποδεχθῇ τὰ λόγια τοῦ Νόμου, τῆς Διαθήκης αὐτῆς,

τὴν ὁποίαν ἐγὼ διέταξα εἰς τοὺς προγόνους σας κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν τοὺς ἔβγαλα ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου, ἀπὸ τὴν σιδηρένιαν κάμινον τοῦ πυρός, λέγων· ἀκούσατε τοὺς λόγους μου, τηρήσατε καὶ ἐφαρμόσατε ὅλα, ὅσα θὰ διατάξω εἰς σᾶς. Ἔτσι δὲ θὰ εἶσθε σεῖς λαός μου καὶ ἐγὼ θὰ εἶμαι Θεός σας·

τὴν ὁποίαν Ἐγὼ ὁ Κύριος διέταξα εἰς τοὺς προπάτορές σας κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν τοὺς ἔβγαλα ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, ἀπὸ τὸ σιδερένιο ἐκεῖνο καμίνι τῆς φωτιᾶς, λέγων πρὸς αὐτούς: Ἀκοῦστε τὰ λόγια μου καὶ ἐφαρμόστε ὅλα, ὅσα θὰ σᾶς διατάξω, καὶ θὰ εἶσθε εἰς Ἐμὲ λαὸς ἐκλεκτὸς καὶ Ἐγὼ θὰ εἶμαι εἰς σᾶς Θεός.

καὶ θὰ ἐκπληρώσω ὅσα ὑπεσχέθην μὲ ὅρκον, τὸν ὁποῖον ὡρκίσθην εἰς τοὺς προγόνους σας, νὰ δώσω εἰς αὐτοὺς γῆ ρέουσαν γάλα καὶ μέλι, ὅπως μαρτυρεῖ καὶ ἡ ἡμέρα αὐτή. Ἀπήντησα, λέγει ὁ προφήτης, καὶ εἶπα· εἴθε νὰ πραγματοποιηθῇ αὐτό, Κύριε!

Τοιουτοτρόπως θὰ ἐκπληρώσω τὴν ἔνορκον ὑπόσχεσιν, ποὺ ὠρκίσθηκα εἰς τοὺς προπάτορές σας, ὅτι θὰ δώσω εἰς αὐτοὺς χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν τρέχει γάλα καὶ μέλι, ὅπως μαρτυροῦν καὶ τὰ σημερινὰ γεγονότα». Καὶ ἀποκρίθηκα καὶ εἶπα: «Εἴθε ἔτσι νὰ γίνῃ, Κύριε».

Ὁ δὲ Κύριος μοῦ εἶπε· ἀνάγνωσε τοὺς λόγους αὐτοὺς εἰς τὰς πόλεις τῆς χώρας τῆς Ἰουδαίας καὶ ἕως ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ λέγων· ἀκούσατε τοὺς λόγους αὐτῆς τῆς διαθήκης τοῦ Θεοῦ καὶ ἐφαρμόσατέ τους·

Κατόπιν ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: «Διακήρυξε τοὺς λόγους αὐτοὺς εἰς ὅλες τὶς πόλεις τῆς Ἰουδαίας καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Καὶ ἔξω, εἰς τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλήμ) καὶ εἰπέ: Ἀκοῦστε τοὺς λόγους (ὄρους) τῆς Διαθήκης αὐτῆς καὶ ἐφαρμόστε τους».

καὶ δὲν τοὺς ἐτήρησαν.

Ἐκεῖνοι ὅμως δὲν τοὺς ἐφήρμοσαν!

Μοῦ εἶπε τότε ὁ Κύριος· Ὑπάρχῃ, πονηρὰ συνωμοσία μεταξὺ τῶν ἀνδρῶν τῆς χώρα Ἰούδα καὶ μεταξὺ τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλήμ, νὰ μὴ ὑπακούσουν εἰς τὸ θέλημά μου.

Τότε ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: «Εὑρέθη ἁμαρτωλὴ συνωμοσία, ποὺ σκοπεύει εἰς τὸ κακὸν καὶ εἰς τὴν πρὸς Ἐμὲ ἀνυπακοήν, μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν ὕπαιθρον καὶ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Αὐτοὶ ἐστράφησαν εἰς τὰς παλαιὰς ἁμαρτίας τῶν προγόνων των, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠθέλησαν νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ ὑπακούσουν εἰς τοὺς λόγους μου. Ἰδοὺ δέ, ὅτι καὶ αὐτοὶ σήμερον πορεύονται ὀπίσω ἀπὸ ξένους εἰδωλολατρικοὺς θεούς, διὰ νὰ γίνουν δοῦλοι εἰς αὐτούς. Ἔτσι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται καὶ οἱ Ἰουδαῖοι κατεπάτησαν καὶ διέλυσαν τὴν διαθήκην μου, τὴν ὁποίαν ἐγὼ εἶχα συνάψει μὲ τοὺς προγόνους των.

Ὅλοι αὐτοὶ ἐπανῆλθαν εἰς τις παλαιὲς ἁμαρτίες τῶν προγόνων των, οἱ ὁποῖοι ἀρνήθηκαν νὰ ὑπακούσουν εἰς τοὺς λόγους μου. Καὶ ἰδού· ἀκολουθοῦν τώρα καὶ αὐτοὶ ἄλλους, ξένους εἰδωλολατρικοὺς θεούς, διὰ νὰ γίνουν δοῦλοι των. Τοιουτοτρόπως τόσον οἱ Ἰσραηλῖται (οἱ κάτοικοι τοῦ βορείου βασιλείου), ὅσον καὶ οἱ Ἰουδαῖοι (οἱ κάτοικοι τοῦ νοτίου βασιλείου) παρέβησαν τὴν ἐντολὴν καὶ ἐπεριφρόνησαν τὴν Διαθήκην μου, τὴν ὁποίαν εἶχα συνάψει μὲ τοὺς προγόνους των.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἰδού, ἐγὼ θὰ ἐπιφέρω ἐναντίον τοῦ λαοῦ τούτου τιμωρίας καὶ συμφοράς, ἀπὸ τὰς ὁποίας δὲν θὰ ἠμπορέσουν μόνοι των νὰ ἐξέλθουν. Καὶ τότε θὰ κραυγάσουν πρὸς ἐμέ. Ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ τοὺς ἀκούσω.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: «Ἰδού· Ἐγὼ θὰ προξενήσω καὶ θὰ ἐπιφέρω εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν συμφορές, ὀλέθρους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν θὰ δυνηθοῦν νὰ διασωθοῦν· τότε θὰ ζητήσουν τὴν βοήθειάν μου, Ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ εἰσακούσω τὴν ἐπίκλησίν των.

Οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων τῆς χώρας Ἰούδα, ὅπως καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ, θὰ πορευθοῦν καὶ θὰ κραυγάσουν πρὸς τοὺς θεοὺς τῶν εἰδώλων, εἰς τοὺς ὁποίους αὐτοὶ προσφέρουν θυμίαμα. Ἐκεῖνοι ὅμως δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ τοὺς σώσουν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν θλίψεων καὶ συμφορῶν των.

Οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων τοῦ Ἰούδα καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ θὰ μεταβοῦν κατόπιν καὶ θὰ ζητήσουν βοήθειαν ἀπὸ τοὺς θεούς, πρὸς τοὺς ὁποίους προσφέρουν θυσίαν θυμιάματος· οἱ θέοι ὅμως αὐτοὶ δὲν θὰ τοὺς σώσουν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν συμφορῶν των!

Οἱ θεοί σου, βασίλειον τοῦ Ἰούδα, εἶναι εἰς ἀριθμὸν τόσοι, ὅσαι καὶ αἱ πόλεις σου, καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὅσαι αἱ ὁδοὶ τῆς πόλεως. Οἱ κάτοικοι αὐτῆς κατεσκεύασαν καὶ ἀφιέρωσαν βωμούς, διὰ νὰ προσφέρουν θυμίαμα εἰς τὸν Βάαλ.

Παρ’ ὅλον ὅτι οἱ θεοὶ αὐτοὶ δὲν εἶναι ὀλίγοι· εἶναι τόσον πολλοὶ εἰς ἀριθμόν, ὅσον καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν πόλεών σου, Ἰουδαϊκὲ λαέ, ἀφοῦ κάθε πόλις ἔχει τὸν ἰδικόν της προστάτην θέον· μάλιστα δὲ εἰς κάθε δρόμον τῆς Ἱερουσαλὴμ ἐστήσατε καὶ ἀφιερώσατε βωμοὺς διὰ νὰ προσφέρετε θυσίαν θυμιάματος εἰς τὴν Βάαλ.

Σὺ δέ, Ἱερεμία, μὴ προσεύχεσαι διὰ τὸν λαὸν αὐτόν, μὴ ἐπιμένῃς νὰ ζητῇς καὶ νὰ ἀξιώνῃς μὲ δεήσεις καὶ προσευχὰς χάριν καὶ ἀγαθά, καὶ ὅταν ἀκόμη αὐτοὶ κατὰ τὴν περίοδον τῶν δοκιμασιῶν καὶ τῶν θλίψεων μὲ ἐπικαλεσθοῦν διὰ τῆς προσευχῆς, ἐγὼ δὲν θὰ ἀκούσω καὶ δὲν θὰ κάμω δεκτὴν τὴν προσευχήν των.

Σὺ δέ, Ἱερεμία, μὴ προσεύχεσαι καὶ μὴ δέεσαι ὑπὲρ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ μὴ ὑψώνῃς τὴν φωνήν σου, ἀναπέμπων ὑπὲρ αὐτῶν ἱκεσίαν καὶ προσευχήν, διότι δὲν θὰ ἀκούσω καὶ δὲν θὰ δεχθῶ τὴν προσευχην των, ἀκόμη καὶ ὅταν αὐτοὶ μὲ ἐπικαλοῦνται καὶ ζητοῦν τὴν βοήθειάν μου κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν συμφορῶν των».

Διατί οἱ κάτοικοι τῆς ἠγαπημένης μου Ἱερουσαλὴμ κατεσκεύασαν βδελυρὸν θυσιαστήριον καὶ ἄγαλμα εἰς τὸν ναόν μου; Μήπως τὰ τάματα καὶ τὰ ἀφιερωμένα κρέατα θὰ ἀφαιρέσουν τὰς κακίας σου, ἢ θὰ ἠμπορέσῃς δι’ αὐτῶν νὰ ἀποφύγῃς τὴν τιμωρίαν;

«Διατί (πῶς) οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ, τὴν ὁποίαν τόσον πολὺ ἀγάπησα, κατεσκεύασαν καὶ ἔστησαν εἰς τὸν Ναόν μου σιχαμερὸν εἴδωλον, τὸ ὁποῖον ἐπροσκύνησαν καὶ ἐλάτρευσαν; Μήπως ἠμποροῦν τὰ τάματα καὶ τὰ κρέατα τῶν θυσιῶν νὰ σὲ ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ νὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ σὲ τὶς συμφορές σου, ἢ θὰ ἠμπορέσῃς δι’ αὐτῶν νὰ διαφύγῃς τὴν τιμωρίαν σου;

Ὁ Κύριος σὲ ὠνόμασε ὡραίαν κατὰ τὴν μορφὴν εὐσκιόφυλλον ἐλαίαν. Διέταξεν ὅμως τὴν περικοπὴν αὐτῆς τῆς ἐλαίας καὶ ἤναψε πῦρ ἐπάνω εἰς αὐτήν. Μεγάλη θλῖψις θὰ πέσῃ ἐπάνω σου, ὦ Ἱερουσαλήμ. Οἱ κλάδοι σου θὰ ἀχρηστευθοῦν καὶ θὰ καταστραφοῦν.

Ὁ Κύριος σὲ ὠνόμασεν «ἐλαίαν ἀειθαλῆ, ὡραίαν κατὰ τὴν ἐμφάνισιν καὶ βαθύσκιον»· ὅταν δὲ ὁ Θεὸς διέταξε τὴν περικοπήν της, ἄναψε εἰς αὐτὴν φωτιά. Θλῖψις μεγάλη θὰ σὲ κτυπήση, Ἱερουσαλήμ· οἱ κλάδοι σου θὰ σπάσουν, θὰ ἀχρηστευθοῦν».

Διότι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος σὲ ἐφύτευσεν, αὐτὸς διέταξε καὶ ἐπέφερεν ἐναντίον σου συμφορὰς καὶ τιμωρίας, ἐξ αἰτίας τῶν κακιῶν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰούδα. Διότι κατὰ τέτοιον τρόπον ἔπραξαν καὶ ἐνήργησαν εἰς βάρος των, ὥστε νὰ μὲ παροργήσουν, ὅταν προσέφεραν θυσίαν θυμιάματος εἰς τὸ εἴδωλον τοῦ Βάαλ.

Καὶ ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ἀγάπην σὲ κατεφύτευσεν, ἐξήγγειλεν ἐναντίον σου ὄλεθρον καὶ καταστροφήν, ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀποστασίας τῶν Ἰσραηλιτῶν (τοῦ λαοῦ τοῦ βορείου βασιλείου) καὶ τῶν Ἰουδαίων (τοῦ λαοῦ τοῦ νοτίου βασιλείου)· διότι αὐτοὶ οἱ ἴδιοι συμπεριεφέρθησαν ἔτσι, ὥστε νὰ προκαλέσουν τὴν δικαίαν ὀργήν μου, ἐπειδὴ προσέφεραν θυσίαν θυμιάματος εἰς τὴν Βάαλ.

Ὁ προφήτης λέγει πρὸς τὸν Θεόν· Κύριε, φανέρωσέ μου, κάμε γνωστὴν εἰς ἐμὲ τὴν ἀλήθειαν καὶ ἐγὼ θὰ τὴν γνωρίσω. Τότε θὰ ἴδω καθαρὰ τὰ πονηρὰ αὐτῶν ἔργα.

Κύριε, λέγει ὁ Ἱερεμίας πρὸς τὸν Θεόν, πληροφόρησέ με τί συμβαίνει, γνώρισέ μου τὴν ἀλήθειαν καὶ ἔτσι θὰ τὴν γνωρίσω. Τότε θὰ ἴδω καθαρὰ τὶς μηχανορραφίες, ποὺ σχεδιάζουν ἐναντίον μου οἱ ἐχθροί μου.

Ἐγὼ δὲ ὡς ἀρνίον ἄκακον, ποὺ ὁδηγεῖται πρὸς θυσίαν, δὲν ἐγνώριζα, ποῦ ὁδηγοῦμαι. Οἱ ἐχθροί μου ἐσκέφθησαν καὶ ἐπῆραν πονηρὰς ἀποφάσεις ἐναντίον μου λέγοντες· ἐλᾶτε, ἂς βάλωμεν εἰς τὸν ἄρτον αὐτοῦ δηλητηριῶδες βότανον, διὰ νὰ τὸν ἐξοντώσωμεν ἀπὸ τὴν χώραν τῶν ζώντων ἀνθρώπων καὶ ἔτσι τὸ ὄνομά του κανεὶς πλέον δὲν θὰ τὸ ἐνθυμηθῇ.

Ἐγὼ δὲ ὡς ἀρνὶ ἀθῶον καὶ ἀπονήρευτον, ποὺ ὁδηγεῖται ἀπὸ αὐτοὺς ἀνυποψίαστον εἰς τὴν σφαγήν, δὲν ἐγνώριζα ποὺ μὲ ὁδηγοῦν. Οἱ ἐχθροί μου ἔκαμαν ἐναντίον μου δόλιες σκέψεις, ἔλαβαν ἐγκληματικὲς ἀποφάσεις καὶ εἶπαν: «Ἐμπρός, ἂς βάλωμεν δηλητηριῶδες βοτάνι εἰς τὸ ψωμί του καὶ ἔτσι νὰ τὸν θανατώσωμεν καὶ νὰ τὸν ἐξαφανίσωμεν ἀπὸ τὴν γῆν, ὅπου κατοικοῦν οἱ ζωντανοὶ ἄνθρωποι· τοιουτοτρόπως τὸ ὄνομά του δὲν θὰ μνημονεύεται πλέον, ὁπότε θὰ λησμονηθῇ διὰ παντός».

Κύριε, σὺ ὁ ὁποῖος κρίνεις με δικαιοσύνην, σὺ ὁ ὁποῖος ἐρευνᾷς καὶ γνωρίζεις νεφροὺς καὶ καρδίας, ἂς δώσῃς νὰ ἴδω ἐγὼ τὴν ἐκ μέρους σου τιμωρίαν αὐτῶν, διότι ἐγὼ πρὸς σὲ ἀπεκάλυψα καὶ ἐνεπιστεύθην τὸ δίκαιόν μου.

Κύριε, Σύ, ὁ ὁποῖος κρίνεις μὲ δικαιοσύνην, Σύ, ὁ ὁποῖος ἐξερευνᾷς νεφροὺς καὶ καρδίας καὶ ἄρα γνωρίζεις τοὺς μυστικοὺς λογισμοὺς καὶ τὶς πιὸ βαθειὲς σκέψεις καὶ ἀπόκρυφες ἐπιθυμίες καὶ συναισθήματα τῶν ἀνθρώπων, κάμε ὥστε νὰ ἴδω τὴν ἐκ μέρους σου τιμωρίαν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ποὺ μὲ ἐχθρεύονται, διότι εἰς Σὲ τὸν δικαιοκρίτην ἐφανέρωσα καὶ ἀνέθεσα τὴν δικαίαν ὑπόθεσίν μου.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος ἐναντίον τῶν ἀνδρῶν τῆς Ἀναθώθ, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν νὰ ἀφαιρέσουν τὴν ζωήν μου, πρὸς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι λέγουν δὲν θὰ προφητεύσῃς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, εἰδ’ ἄλλως θὰ σὲ φονεύσωμεν μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος κατὰ τῶν ἀνδρῶν τῆς πόλεως Ἀναθώθ, οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκουν νὰ μὲ θανατώσουν καὶ λέγουν πρὸς ἐμέ: «Δὲν θὰ προφητεύσῃς εἰς τὸ ὄνομα (ὡς ἀπεσταλμένος) τοῦ Κυρίου· διαφορετικὰ θὰ φονευθῇς μὲ τὰ χέρια μας».

Ἰδού, ἐγώ, λέγει ὁ Θεός, θὰ ἐπισκεφθῶ καὶ θὰ τιμωρήσω αὐτούς. Οἱ νέοι ἄνδρες των θὰ πέσουν ἐν στόματι μαχαίρας, οἱ υἱοί των καὶ αἱ θυγατέρες των θὰ ἀποθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖναν.

(Διὰ τοὺς ἄνδρας λοιπὸν αὐτοὺς τῆς πόλεως Ἀναθὼθ αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος:) «Ἰδού· Ἐγὼ πρόκειται νὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ ὡς τιμωρός· οἱ νέοι των (οἱ μάχιμοι) θὰ φονευθοῦν μὲ ἐχθρικὸν μαχαίρι, οἱ δὲ υἱοί των καὶ οἱ θυγατέρες των θὰ ἀποθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖναν·

Δὲν θὰ ἀπομείνῃ κατάλοιπον ἀπὸ αὐτούς, διότι ἐγὼ θὰ ἐπιφέρω συμφορὰς καὶ ὄλεθρον ἐναντίον τῶν κατοίκων τῆς Ἀναθὼθ κατὰ τὸ ἔτος, ποὺ θὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ, διὰ νὰ τοὺς τιμωρήσω.

κανένα ὑπόλοιπον ἀπὸ αὐτοὺς δὲν θὰ σωθῇ, διότι θὰ ἐπιφέρω ὄλεθρον καὶ συμφορὲς ἐναντίον τῶν κατοίκων τῆς Ἀναθὼθ κατὰ τὸν χρόνον, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ διὰ νὰ τοὺς κρίνω καὶ τιμωρήσω».

Δίκαιος εἶσαι, Κύριε, καὶ τὸ δίκαιον εὑρίσκεται πάντοτε μὲ τὸ μέρος σου. Ἐν τούτοις τολμῶ νὰ συνομιλήσω μαζῆ σου. Θὰ θέσω ἐνώπιόν σου μερικὰ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα μου φαίνονται δίκαια. Διατί οἱ δρόμοι τῆς ζωῆς τῶν ἀσεβῶν εὐοδώνονται; Διατί εὐτυχοῦν ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι συνεχῶς καὶ ἀναιδῶς καταπατοῦν τὸ ἅγιόν σου θέλημα;

Ὁ Ἱερεμίας λέγει: Ὁμολογῶ καὶ διακηρύσσω ὅτι δίκαιος εἶσαι, Κύριε· διὰ τὸν λόγον αὐτὸν τολμῶ νὰ συζητήσω μαζί σου καὶ νὰ θέσω εἰς Σὲ μερικὰ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα σχετίζονται μὲ τὴν δικαιοσύνην καὶ εἰς τὰ ὁποῖα ἀδυνατῶ νὰ ἀπαντήσω: Διατί οἱ ἀσεβεῖς ἐπιτυγχάνουν εἰς τὶς ἐπιχειρήσεις καὶ τὰ σχέδιά των; Διατί εὐδοκιμοῦν καὶ εὐτυχοῦν ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι παραβαίνουν συνεχῶς καὶ συστηματικῶς τὸν ἅγιον νόμον σου;

Τοὺς ἐφύτευσες καὶ ἔρριψαν βαθείας καὶ ἀσφαλεῖς τὰς ρίζας. Ἀπέκτησαν τέκνα καὶ ἀπογόνους. Εἶσαι σὺ πάντοτε πλησίον εἰς τὸ αἴτημα τοῦ στόματός των, ἕτοιμος νὰ τὸ ἐκπληρώσῃς, ἐνῷ φαίνεται νὰ εὑρίσκεσαι πολὺ μακρὰν ἀπὸ τὰς πονηρὰς ἐπιθυμίας τῶν καρδιῶν των.

Τοῖς ἐφύτευσες, καὶ αὐτοὶ ἔρριψαν βαθειὲς καὶ ἰσχυρὲς ρίζες. Ἐγέννησαν τέκνα καὶ ἔτσι ἀπέκτησαν ὡς καρπὸν ἀπογόνους. Εἶσαι Σὺ κοντὰ εἰς τὸ στόμα των, ἕτοιμος νὰ ἀκούσῃς καὶ νὰ ἐκπληρώσῃς τὸ αἴτημά των· εἶσαι ὅμως πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὶς πονηρὲς ἐπιθυμίες τῆς καρδίας των καὶ ἔτσι ἀγνοεῖς τὴν κακότητα, ποὺ κρύβουν εἰς τὰ βάθη τοῦ ἐσωτερικοῦ των κόσμου.

Σύ, Κύριε, μὲ γνωρίζεις καλά. Ἔχεις δοκιμάσει ἐνώπιόν σου τὴν καρδίαν μου· καθάρισον αὐτούς, ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τῆς σφαγῆς των.

Ἐμένα ὅμως, Κύριε, Σὺ μὲ γνωρίζεις καλά· ἔχεις δοκιμάσει, ἐρευνήσει καὶ ἐξετάσει τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου καὶ ἔχεις διαπιστώσει τὰ πρὸς Σὲ αἰσθήματα καὶ τὶς διαθέσεις τῆς καρδιᾶς μου. Σῦρε τους καὶ ἑτοίμασέ τους, ὅπως συναθροίζουν καὶ προετοιμάζουν τὰ πρόβατα διὰ τὴν σφαγήν· ξεχώρισέ τους καὶ καθάρισέ τους διὰ τὴν ἡμέραν τῆς σφαγῆς (τῆς κρίσεως καὶ καταστροφῆς) των.

Ἕως πότε θὰ πενθῇ ἡ γῆ καὶ ὅλη ἡ χλόη τοῦ ἀγροῦ θὰ ξηρανθῇ ἐξ αἰτίας τῆς κακίας τῶν κατοίκων της; Ἐξηφανίσθησαν τὰ κτήνη τῆς χώρας καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ, διότι οἱ ἄνθρωποι οἱ ἀσεβεῖς εἶπαν· ὁ Θεὸς δὲν θὰ ἴδῃ ποτὲ τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς μας.

Ἕως πότε θὰ ἀνέχεσαι τοὺς ἀσεβεῖς μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πενθῇ ἡ γῆ καὶ ὅλο τὸ χορτάρι τῆς ὑπαίθρου νὰ ξηραίνεται ἐξ αἰτίας τῆς ἀσεβείας καὶ παρανομίας τῶν κατοίκων της; Ἐξηφανίσθησαν τὰ κτήνη τῆς χώρας καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ, διότι οἱ ἀσεβεῖς αὐτοὶ καὶ παράνομοι εἴπαν: «Ὁ Θεὸς δὲν πρόκειται νὰ ἴδῃ τὴν ἀναστροφὴν καὶ τὰ ἔργα μας».

Ὁ Θεὸς ἀπαντᾷ· Σὺ τρέχεις μὲ τὰ πόδια σου, τὰ ὁποῖα καὶ ἔχουν ἀποκάμει ἀπὸ τὸν κόπον. Πῶς λοιπὸν θὰ συναγωνισθῇς μὲ ἐφίππους ἄνδρας; Σὺ ἔχεις πεποίθησιν καὶ μένεις ἥσυχος εἰς χώραν καὶ περίοδον εἰρήνης. Τί θὰ κάμῃς ὅμως, ἐὰν ἀκούσῃς φρυάγματα θηρίων εἰς ἀγρίας περιοχὰς τοῦ Ἰορδάνου;

(Ὁ Κύριος ἀπαντᾷ εἰς τὸν Ἱερεμίαν καὶ τοῦ λέγει: «Τόσον γρήγορα ἐκουράσθης καὶ ἐξηντλήθης; Πῶς θὰ τὰ βγάλῃς πέρα, ὅταν ἔλθουν χειρότερα δεινά;) Τὰ πόδια σου τρέχουν, ἔχουν καταπονηθῇ καὶ σὲ κάμνουν νὰ παραλύῃς. Πῶς θὰ ἠμπορέσῃς νὰ ἀντιπαραταχθῇς καὶ νὰ συναγωνισθῇς μὲ ἐφίππους ἄνδρες; Σὺ δὲ μόνον εἰς χώραν ἦσυχον καὶ εἰρηνικὴν αἰσθάνεσαι ἀσφαλής· τί θὰ κάμῃς ὅμως, ὅταν εὑρεθῇς ἀντιμέτωπος μὲ φρυάγματα ἐξαγριωμένων ζώων, ποὺ κινοῦνται εἰς τὴν πυκνὴν βλάστησιν τῶν ὀχθῶν τοῦ Ἰορδάνου κατὰ τὴν περίοδον τῶν πλημμυρῶν του; (Τί θὰ κάμῃς δηλαδή, ὅταν σὲ κτυπήσουν χειρότερα καὶ βαρυτέρα δεινά;)

Ἰδού, ὅτι οἱ ἀδελφοί σου καὶ ὅλος ὁ οἶκος τοῦ πατρός σου καὶ αὐτοὶ ἀκόμη σὲ προδίδουν. Βοοῦν ἐναντίον σου. Ὄπισθέν σου καὶ ἐν ἀγνοίᾳ σου ὀργανώνουν συνωμοσίας. Μὴ δώσῃς ἐμπιστοσύνην εἰς αὐτούς, ἔστω καὶ ἂν σοῦ ὁμιλήσουν μὲ καλωσύνην.

Ἄλλωστε, ἰδού! Οἱ ἀδελφοί σου καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά σου, καὶ αὐτοὶ ἀκόμη σὲ προδίδουν· καὶ αὐτοὶ ἀκόμη βοοῦν ἐναντίον σου! Κρυφά, πίσω ἀπὸ σέ, συνωμοτοῦν εἰς βάρος σου. Μὴ δώσῃς ἐμπιστοσύνην εἰς αὐτούς, καὶ ἂν ἀκόμη σοῦ ὁμιλήσουν καλά».

Διὰ τὰς παρανομίας των ἔχω ἐγκαταλείψει τὸν οἶκον μου, ἀφῆκα τὴν κληρονομίαν μου, παρέδωσα τὴν ἀγαπημένην μου ψυχήν, τὸν λαόν μου, εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των.

(Ὁ Κύριος συνεχίζει νὰ ἀπαντᾷ εἰς τὸν Ἱερεμίαν καὶ νὰ τοῦ λέγῃ:) «Ἕνεκα τῆς μισητῆς διαγωγῆς των ἔχω ἐγκαταλείψει τὸν οἶκον μου (τὸν Ναὸν καὶ τοὺς Ἰσραηλίτας τῆς Ἰουδαίας)· ἀφῆκα τὴν κληρονομίαν μου (τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τοὺς ὑπηκόους μου, τοὺς ὁποίους ὡς κλῆρον ἰδικόν μου ἐξεχώρισα ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη καὶ τοὺς ἐξέλεξα διὰ νὰ ἀνήκουν εἰς Ἐμέ)· παρέδωκα τὴν ἀγαπημένην μου ψυχήν (τὸν λαόν μου) εἰς τὰ ἁρπακτικὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των.

Ἡ ἰδιαιτέρα αὐτὴ κληρονομία μου, ὁ ἐκλεκτὸς καὶ περιούσιος λαός μου, ἐστράφη ἐναντίον μου ὡσὰν ἄγριος λέων, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ δάσος. Ἔβγαλεν ἀγρίας κραυγὰς ἐναντίον μου. Διὰ τοῦτο καὶ τοὺς ἐμίσησα.

Οἱ ὑπήκοοί μου αὐτοί, τοὺς ὁποίους ὡς κλῆρον ἰδικόν μου ἐξεχώρισα ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη, διεστράφησαν καὶ συμπεριεφέρθησαν ἀπέναντί μου ὡσὰν τὸ ἄγριον λιοντάρι μέσα εἰς τὸ δάσος. Ἐβρυχήθησαν κατὰ τρόπον θηριώδη ἐναντίον μου, διὰ τοῦτο καὶ τοὺς ἐμίσησα.

Μήπως ὁ λαὸς καὶ ἡ χώρα τῆς κληρονομίας μου ἔγινε σπήλαιον ὑαίνης, σπήλαιον κύκλῳ ἀπὸ αὐτήν; Πηγαίνετε, συγκεντρώσατε ὅλα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ καὶ ἃς ἔλθουν νὰ καταφάγουν αὐτὴν τὴν κληρονομίαν.

Μήπως ἡ ἰδιαιτέρα αὐτὴ κληρονομία μου, ὁ ἐκλεκτὸς λαός μου καὶ ἡ χώρα του, κατήντησε σπήλαιον αἱμοβόρου ὑαίνης ἢ Ἐγὼ ὡς σπήλαιον περιβάλλω τὴν κληρονομίαν μου αὐτήν; Πηγαίνετε, συναθροίσατε ὅλα τὰ θηρία τῆς ὑπαίθρου, δηλαδὴ τοὺς γειτονικοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαούς, καὶ ἂς ἔλθουν διὰ νὰ φάγονν τὴν κληρονομίαν μου αὐτήν (τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὸν λαόν της).

Πολλοὶ κακοὶ ποιμένες κατέστρεψαν τὸν ἀμπελῶνα μου, τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ. Ἐβεβήλωσαν αὐτὴν τὴν μερίδα μου, παρέδωκαν εἰς ἀφανισμὸν τὴν λίαν ἀγαπητὴν καὶ ἐπιθυμητὴν μερίδα μου. Τὴν μετέβαλαν εἰς ἔρημον καὶ ἄβατον περιοχήν.

Πολλοὶ κακοὶ ποιμένες κατέστρεψαν τὸν ἀμπελῶνα μου (διέφθειραν τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν μου), ἐμόλυναν τὴν ἐκλεκτὴν μερίδα μου· ἐφέρθησαν ἔτσι, ὥστε ἡ μερίδα μου αὐτή, ἡ τόσον ἀγαπητὴ εἰς Ἐμέ, νὰ καταντήσῃ τόπος ἔρημος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον οὐδεὶς διέρχεται·

Ἡ χώρα μου παρεδόθη εἰς ἐξαφανισμὸν καὶ ὄλεθρον. Ἕνεκα τῆς κακῆς ἀπέναντί μου συμπεριφορᾶς της κατεστράφη διὰ μεγάλου ὀλέθρου ὅλη ἡ χώρα. Καὶ ὅμως κανεὶς δὲν θέτει αὐτὸ ἐν τῇ καρδίᾳ του καὶ δὲν τὸ συναισθάνεται.

ἡ χώρα τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ μου παρεδόθη εἰς ἀφανισμὸν καὶ ὂλεθρον· λόγῳ τῆς ἀσεβοῦς καὶ ὑβριστικῆς πρὸς Ἐμὲ συμπεριφορᾶς των κατεστράφη ἐντελῶς ὁλόκληρη ἡ χώρα. Παρ’ ὅλα αὐτὰ δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, ποὺ νὰ ἔχῃ λογισμοὺς εὐσεβεῖς, νὰ ἀναλογίζεται τοῦτο καὶ νὰ τὸ συναισθάνεται.

Εἰς κάθε ἀπόμερον σημεῖον τῆς ἐρήμου κατέφυγαν ταλαιπωρημένοι οἱ Ἑβραῖοι, διότι ἡ μάχαιρα τῆς δικαίας ὀργῆς τοῦ Κυρίου θὰ τοὺς καταφάγῃ. Ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρον ἕως τὸ ἄλλο ἄκρον τῆς γῆς δὲν ὑπάρχει εἰρήνη εἰς κανένα ἄνθρωπον.

Εἰς κάθε ἀπόμερον καταφύγιον τῆς ἐρήμου προσέφυγαν ταλαιπωρημένοι οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς εἰσβολεῖς των, διότι ἡ τιμωρητικὴ μάχαιρα τῆς δικαίας ὀργῆς τοῦ Κυρίου θὰ τοὺς καταφάγῃ ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρον τῆς χώρας ἕως τὸ ἄλλο· δὲν ὑπάρχει εἰρήνη διὰ κανένα ἄνθρωπον (ζωντανὴν ὕπαρξιν).

Ἐσπείρατε σιτάρι καὶ θερίζετε ἀγκάθια. Αἱ ἀγροτικαὶ κληρονομίαι των δὲν θὰ τοὺς ὠφελήσουν. Ἐντραπῆτε δι’ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα προηγουμένως ἐκαυχᾶσθε. Ἐντραπῆτε διὰ τὴν καταφρόνησιν, ποὺ ἐδείξατε ἀπέναντι τοῦ Κυρίου.

Ἐσπείρατε σιτάρι καὶ θερίζετε ἀγκάθια· τὰ μερίδια τῆς γῆς, ποὺ ἀπέκτησαν μὲ κλήρους, δὲν θὰ τοὺς ὠφελήσουν. Ἐντραπῆτε δι’ ἐκεῖνα, διὰ τὰ ὁποῖα προηγουμένως ἐκαυχᾶσθε (τὸν πλοῦτον, τὴν δύναμιν)· ἐντραπῆτε διὰ τὴν περιφρόνησιν, ποὺ ἐδείξατε πρὸς τὸν Κύριον».

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος δι’ ὅλους τοὺς κακοὺς γειτονικοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι προσβάλλουν τὴν κληρονομίαν μου, αὐτήν, ποὺ ἐγὼ ἐμοίρασα εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν μου· Ἰδού, ἐγὼ θὰ ἀποσπάσω αὐτοὺς ἀπὸ τὴν χώραν των καὶ ἐκ μέσου αὐτῶν θὰ βγάλω τοὺς Ἰουδαίους.

(Ἀλλὰ δὲν θὰ τιμωρηθῇ μόνον ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς διὰ τὴν ἀποστασίαν του· θὰ τιμωρηθοῦν καὶ τὰ ἀσεβῆ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη). Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος δι’ ὅλα τὰ γειτονικὰ μὲ τὸν Ἰσραὴλ διεστραμμένα καὶ κακοποιὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ἐπιτίθενται καὶ βλάπτουν τὴν χώραν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ κληρονομίαν ἰδικήν μου καὶ τὴν ὁποίαν διένειμα εἰς τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ: «Ἰδού· Ἐγὼ θὰ ἐκριζώσω καὶ θὰ ἀποσπάσω τὰ εἰδωλολατρικὰ αὐτὰ ἔθνη ἀπὸ τὴν χώραν των καὶ θὰ τὰ ὁδηγήσω εἰς αἰχμαλωσίαν καὶ ἐξορίαν, τὸν δὲ Ἰουδαϊκὸν λαὸν θὰ βγάλω ἐκ μέσου αὐτῶν.

Ἀφοῦ δὲ τοὺς βγάλω, θὰ τοὺς ἐπαναφέρω καὶ θὰ τοὺς ἐλεήσω, θά, ἐγκαταστήσω τὸν καθένα ἀπ’ αὐτοὺς εἰς τὴν κληρονομίαν του, τὸν καθένα εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ.

Μετὰ δὲ τὴν ἐκρίζωσιν καὶ ἀπόσπασίν των ἀπὸ τὴν χώραν των θὰ συμβῇ τοῦτο· ἐπειδὴ πολλοί, λόγῳ τῶν δοκιμασιῶν ποὺ θὰ ὑποστοῦν, θὰ μετανοήσουν καὶ θὰ ἐπιστρέψουν, θὰ τοὺς ἐπαναφέρω ἀπὸ τὴν ἐξορίαν καὶ θὰ τοὺς εὐσπλαγχνισθῶ καὶ θὰ ἐγκαταστήσω καθένα ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὴν χώραν ποὺ τοῦ ἐδόθη ὡς κληρονομία, τὸν καθένα εἰς τὴν χώραν του.

Ἐὰν δὲ αὐτοὶ μάθουν τὰς ὁδοὺς τοῦ λαοῦ μου καὶ ὁρκίζονται εἰς τὸ Ὄνομά μου λέγοντες· «ζῇ Κύριος», ὅπως αὐτοὶ ἐδίδαξαν τὸν λαόν μου νὰ ὁρκίζεται εἰς τὸν Βάαλ, τότε θὰ ἐγκατασταθοῦν εὐτυχεῖς ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ μου.

Θὰ συμβῇ δὲ τοῦτο: Ἐὰν τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη διδαχθοῦν καὶ μάθουν καλὰ τὸν Νόμον, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον πορεύεται ὁ λαός μου, καὶ μάθουν νὰ ὁρκίζωνται ὄχι εἰς νεκροὺς καὶ ματαίους θεούς, ἀλλ’ εἰς τὸ Ὄνομά μου, λέγοντες «Ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων εἶναι ζωντανὸς καὶ ἀκούει», ὅπως αὐτοὶ ἐδίδαξαν τὸν λαόν μου νὰ ὁρκίζεται εἰς τὸ ὄνομα τῆς εἰδωλολατρικῆς θεότητος Βάαλ, τότε θὰ ἐγκατασταθοῦν καὶ αὐτοὶ μονίμως εὐτυχεῖς μεταξὺ τοῦ λαοῦ μου.

Ἐὰν ὅμως δὲν ἐπιστρέψουν ἐν μετανοίᾳ εἰς ἐμὲ τὸν ἀληθινὸν Θεόν, θὰ βγάλω τὸ ἔθνος ἐκεῖνο ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη, θὰ τὸ παραδώσω εἰς ὄλεθρον καὶ ἀπώλειαν.

Ἐὰν ὅμως ἀρνηθοῦν νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέφουν, τότε τὸ ἔθνος ἐκεῖνο θὰ τὸ ξερριζώσω ἐντελῶς, θὰ τὸ βγάλω διὰ παντὸς ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη καὶ θὰ τὸ παραδώσω εἰς καταστροφήν».

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος πρὸς τὸν προφήτην Ἱερεμίαν: Πήγαινε καὶ ἀγόρασε διὰ τὸν ἑαυτόν σου ζώνην λινήν, δέσε αὐτὴν γύρω ἀπὸ τὴν μέσην σου. Ἡ ζώνη αὐτὴ δὲν θὰ περάσῃ ἀπὸ νερό, δὲν θὰ βραχῇ.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος εἰς ἐμέ, τὸν Ἱερεμίαν: «Πήγαινε καὶ ἀγόρασε διὰ τὸν ἑαυτόν σου ζώνην λινὴν καὶ ζῶσε μὲ αὐτὴν τὴν μέσην σου ἡ ζώνη ὅμως αὐτὴ δὲν θὰ βουτηχθῇ εἰς τὸ νερό, δὲν θὰ βραχῇ».

Ἀπέκτησα τὴν ζώνην αὐτὴν σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου καὶ ἔζωσα αὐτὴν γύρω ἀπὸ τὴν μέσην μου.

Καὶ ἐγώ, ὁ Ἱερεμίας, ἀγόρασα καὶ ἀπέκτησα τὴν ζώνην, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, καὶ μὲ αὐτὴν ἔζωσα τὴν μέσην μου.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πάλιν πρὸς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πάλιν εἰς ἐμέ, τὸν Ἱερεμίαν, καὶ μοῦ εἶπε:

Πάρε τὴν ζώνην αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἔχεις περὶ τὴν μέσην σου, σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὸν Εὐφράτην ποταμὸν καὶ κατάχωσε αὐτὴν εἰς κάποιο κοίλωμα τῆς πέτρας.

«Πάρε τὴν ζώνην, μὲ τὴν ὁποίαν ἔχεις ζωσμένην τὴν μέσην σου, καὶ σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὸν ποταμὸν Εὐφράτην καὶ κατάχωσέ την μὲ ἐπιμέλειαν καὶ προσοχὴν εἰς τὸ κοίλωμα κάποιου βράχου».

Ἐπῆγα καὶ τὴν ἔκρυψα εἰς τὸν Εὐφράτην ποταμόν, ὅπως μὲ εἶχε διατάξει ὁ Κύριος.

Καὶ ἐπῆγα καὶ τὴν ἔκρυψε εἰς τὸν Εὐφράτην, ὅπως μὲ διέταξεν ὁ Κύριος.

Ἔπειτα ἀπὸ πολλὰς ἡμέρας ὁ Κύριος μοῦ εἶπε· Σήκω· πήγαινε εἰς τὸν Εὐφράτην ποταμὸν καὶ πάρε ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ζώνην, τὴν ὁποίαν ἐγὼ σοῦ ἔδωσα ἐντολὴν νὰ καταχώσῃς ἐκεῖ.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ χρόνον πολὺν ὁ Κύριος μοῦ εἶπε: «Σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὸν Εὐφράτην, καὶ πάρε ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ζώνην, τὴν ὅποιην σὲ διέταξα νὰ καταχώσῃς ἐκεῖ μὲ ἐπιμέλειαν καὶ προσοχήν».

Μετέβην εἰς τὸν Εὐφράτην ποταμόν, ἔσκαψα καὶ ἐπῆρα τὴν ζώνη ἀπὸ τὸν τόπον, ὅπου προηγουμένως τὴν εἶχα χώσει. Καὶ ἰδού, εἶδον ὅτι ἡ ζώνη αὐτὴ εἶχε φθαρῇ τόσον πολύ, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ χρησιμοποιηθῇ πλέον εἰς τίποτε.

Ἐγὼ δὲ ἐπῆγα εἰς τὸν ποταμὸν Εὐφράτην καὶ ἔσκαψα καὶ παρέλαβα τὴν ζώνην ἀπὸ τὸν τόπον, ὅπου τὴν εἶχα καταχώσει καὶ κατακρύψει. Ἀλλ’ ἰδού· ἡ ζώνη εἶχε τόσον πολὺ φθαρῇ καὶ καταστραφῆ, ὥστε ἦταν πλέον ἀδύνατον νὰ χρησιμοποιηθῇ δι’ ὀτιδήποτε.

Ὡμίλησε πάλιν ὁ Κύριος πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος·

Καὶ ὁ Κύριος ὡμίλησε πάλιν εἰς ἐμέ, τὸν Ἱερεμίαν, καὶ μοῦ εἶπεν: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος:

ἔτσι ἐγὼ θὰ καταστρέψω τὸ ἀλαζονικὸν βασίλειον τοῦ Ἰούδα καὶ τὴν ὑπερήφανον Ἱερουσαλήμ·

«Ἔτσι θὰ καταστρέψω τὸ ἀλαζονικὸν βασίλειον τοῦ Ἰούδα καὶ τὴν ὑπερήφανον πρωτεύουσάν του, τὴν Ἱερουσαλήμ·

τὸν πολὺ ἀλαζονικὸν καὶ ὑπερήφανον αὐτὸν λαόν, ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ ὑπακούουν εἰς τὰ λόγια μου, ἀλλὰ ἐπορεύθησαν καὶ ἡκολούθησαν θεοὺς ξένους, εἰδωλικούς, διὰ νὰ ὑποταχθοῦν εἰς αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς προσκυνοῦν. Αὐτοί, λοιπόν, οἱ ἄνθρωποι θὰ γίνουν, ὅπως ἡ ζώνη αὐτή, ἡ ὁποία εἰς τίποτε πλέον δὲν θὰ χρησιμοποιηθῇ.

(θὰ τιμωρήσω) τὴν πολὺ μεγάλην, τὴν ὑπερβολικὴν αὐτὴν ἀλαζονείαν τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠθέλησαν νὰ ὑπακούσουν εἰς τὰ λόγια μου, ἀλλὰ ἀκολούθησαν καὶ ἐλάτρευσαν ξένους εἰδωλολατρικοὺς θεούς, τοὺς ὁποίους καὶ προσκυνοῦν. Οἱ ἀλαζόνες αὐτοὶ Ἰουδαῖοι θὰ γίνουν ὅπως ἡ ζώνη αὐτή, ἡ ὁποία ἔχει φθαρῇ καὶ εἶναι πλέον ἀδύνατον νὰ χρησιμοποιηθῇ δι’ ὀτιδήποτε.

Ὅπως συνδέεται στενῶς καὶ προσκολλᾶται ἡ ζώνη γύρω ἀπὸ τὴν μέσην τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι προσεκόλλησα ἐγὼ πρὸς τὸν ἑαυτόν μου τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὅλην τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα, ὥστε αὐτοὶ νὰ γίνουν καὶ νὰ ἀναδειχθοῦν λαός μου ὀνομαστός, καύχημά μου καὶ δόξα μου. Αὐτοὶ ὅμως δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὰς ἐντολάς μου.

Διότι, ὅπως ἡ ζώνη προσκολλᾶται σφιχτὰ γύρω ἀπὸ τὴν μέσην τοῦ ἀνθρώπου, κατὰ παρόμοιον τρόπον ἐπροσκόλλησα σφιχτὰ γύρω ἀπὸ τὴν μέσην μου ὅλον τὸ (βόρειον) βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὅλον τὸ (νότιον) βασιλειον τοῦ Ἰούδα, διὰ νὰ γίνουν λαός μου ὀνομαστός, ξακουσμένος, τιμή, καύχημά μου καὶ δόξα μου. Αὐτοὶ ὅμως δὲν ὑπήκουσαν εἰς τὰ λόγια μου».

Θὰ εἴπῃς πρὸς τὸν λαὸν αὐτόν· κάθε ἀσκὶ θὰ γεμίσῃ ἀπὸ οἶνον. Ἐὰν ὅμως ἐκεῖνοι σοῦ εἴπουν: Μήπως, τάχα, καὶ δὲν γνωρίζομεν ἡμεῖς, ὅτι κάθε ἀσκὶ θὰ γεμίσῃ μὲ οἶνον;

«Ἐπίσης (λέγει ὁ Θεὸς πρὸς τὸν Ἱερεμίαν) θὰ εἴπῃς πρὸς τὸν ἀλαζονικὸν αὐτὸν λαόν: «Κάθε ἀσκὶ θὰ γεμίσῃ μὲ κρασί». Ἐὰν δὲ αὐτοὶ σοῦ εἰποῦν· «μήπως νομίζεις ὅτι δὲν γνωρίζομεν ὅτι κάθε ἀσκὶ θὰ γεμίσῃ μὲ κρασί;»,

Θὰ ἀπαντήσῃς πρὸς αὐτούς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἰδού, ἐγὼ θὰ γεμίσω μὲ μέθην τοὺς κατοίκους τῆς χώρας αὐτῆς καὶ τοὺς βασιλεῖς αὐτῶν, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Δαυΐδ, οἱ ὁποῖοι κάθηνται ἐπὶ τοῦ θρόνου του, τοὺς ἱερεῖς, τοὺς προφήτας, ὅλους τοὺς Ἰουδαίους καὶ μάλιστα τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ.

ἐσὺ τότε θὰ τοὺς ἀπαντήσῃς: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἰδού, Ἐγὼ θὰ ποτίσω μὲ μεθυστικὸν ποτὸν καὶ θὰ μεθύσω τοὺς κατοίκους τῆς χώρας αὐτῆς καὶ τοὺς βασιλεῖς των, τοὺς διαδόχους καὶ ἀπογόνους τὸν Δαβίδ, οἱ ὁποῖοι κάθονται εἰς τὸν θρόνον του, καὶ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς προφήτας καὶ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλους, ὅσοι κατοικοῦν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ θὰ διασκορπίσω ὅλους αὐτούς, ἕνα πρὸς ἕνα, ἄνδρας καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτῶν καὶ τοὺς πατέρας αὐτῶν καὶ τὰ παιδιά των συγχρόνως. Δὲν θὰ αἰσθανθῶ κανένα πόθον δι’ αὐτούς, λέγει ὁ Κύριος. Δὲν θὰ τοὺς λυπηθῶ, δὲν θὰ τοὺς σπλαγχνισθῶ εἰς τὴν συμφοράν των αὐτήν.

Κατόπιν δὲ θὰ τοὺς διασκορπίσω τὸν ἕνα μετὰ τὸν ἄλλον, τοὺς ἄνδρες καὶ τοὺς ἀδελφούς των, καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς πατέρας των καὶ τοὺς υἱούς των, συγχρόνως ὅλους μαζί. Δὲν θὰ αἰσθανθῶ συμπάθειαν, λέγει ὁ Κύριος, καὶ δὲν θὰ λυπηθῶ, οὔτε θὰ δείξω εὐσπλαγχνίαν καὶ ἔλεος εἰς τὴν συμφοράν των».

Ἀκούσατε, βάλτε αὐτὰ εἰς τὰ αὐτιά σας καὶ μὴ ὑπερηφανεύεσθε, διότι ὁ Κύριος ὡμίλησε.

Ἀκοῦστε, δῶστε προσοχήν, βάλτε εἰς τὸ βάθος τῶν αὐτιῶν σας τὴν φωνήν μου καὶ μὴ ὑπερηφανεύεσθε, διότι ὁ Κύριος ὡμίλησε.

Δοξάσατε Κύριον τὸν Θεόν σας, πρὶν τὸ σκότος τῆς συμφορᾶς καὶ τοῦ θανάτου σᾶς καταλάβῃ· πρὶν σκοντάψουν τὰ πόδια σας εἰς ὄρη σκοτεινά. Καὶ ἐνῷ θὰ περιμένετε φῶς, θὰ ἐπέλθῃ ἐναντίον σας ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου καὶ θὰ βυθισθῆτε εἰς τὸ σκότος.

Δοξάστε τὸν Κύριον, τὸν Θεον σας, πρὶν σᾶς κατακυριεύσῃ τὸ σκοτάδι τῶν συμφορῶν καὶ πρὶν τὰ πόδια σας σκοντάψουν εἰς τὰ σκοτεινὰ ὄρη. Ἐνῷ δὲ σεῖς θὰ ἐλπίζετε καὶ θὰ ἀναμένετε φῶς, θὰ ἔλθῃ νὰ σᾶς σκεπάσῃ ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου καὶ θὰ βυθισθῆτε εἰς τὸ σκοτάδι τῶν θλίψεων καὶ τῶν συμφορῶν.

Ἐὰν δὲν ἀκούσετε καὶ δὲν δεχθῆτε τὰ λόγιά μου, θὰ κλαύσετε κρυφίως μὲ σπαραγμὸν καρδίας ἐξ αἰτίας τῆς ὑπερηφανείας σας. Τὰ μάτια σας θὰ ἀναβλύσουν καὶ θὰ τρέξουν δάκρυα, διότι τὸ ποίμνιον τοῦ Κυρίου θὰ ἔχῃ συντριβῇ καὶ καταστραφῇ.

Ἐὰν δὲν ὑπακούσετε εἰς τὴν προειδοποίησίν μου αὐτήν, θὰ κλαύσετε καὶ θὰ θρηνήσετε κρυφὰ ἕνεκα τῆς ἀλαζονείας σας· καὶ τὰ μάτια σας θὰ χύσουν δάκρυα, διότι σεῖς, ὁ Ἰουδαϊκὸς λαός, ποὺ εἶσθε τὸ λογικὸν ποίμνιον τοῦ Κυρίου, θὰ ὁδηγηθῆτε εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ θὰ καταστροφῆτε.

Εἴπατε εἰς τὸν βασιλέα καὶ τοὺς ἄρχοντας· ταπεινωθῆτε, καθήσατε κατὰ γῆς, διότι ἀφῃρέθη ἀπὸ τὴν κεφαλήν σας ὁ στέφανος τῆς δόξης σας.

Εἴπατε εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντες τῆς αὐλῆς του: «Ταπεινωθῆτε καὶ καθῆστε κατὰ γῆς, διότι ἔχει ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τὴν κεφαλήν σας τὸ ἔνδοξον στεφάνι σας.

Πόλεις, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὰς νοτίους περιοχάς, θὰ κλεισθοῦν, ἐπειδὴ δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἄνθρωπος νὰ τοὺς ἀνοίξῃ καὶ κατοικήσῃ εἰς αὐτάς. Τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα θὰ ἔχῃ ὁδηγηθῆ ἐξόριστον εἰς αἰχμολωσίαν. Πλήρης θὰ εἶναι ὁ ἐποικισμός του εἰς τὴν ξένην χώραν.

Πόλεις ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὰ νότια τῆς Ἰουδαίας (εἰς τὴν ἔρημον περιοχὴν Νεγκέβ) θὰ κλεισθοῦν ἀπὸ παντοῦ, καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανείς, ὁ ὁποῖος θὰ τὶς ἀνοίξῃ διὰ νὰ δώσῃ πρόσβασιν πρὸς αυτές. Οἱ κάτοικοι τὸν βασιλείου τοῦ Ἰούδα θὰ ἀπελαθοῦν, θὰ ὁδηγηθοῦν αἰχμάλωτοι εἰς ξένην χώραν· ἡ ἐξορία καὶ ὁ ἀποικισμός των θὰ εἶναι ὁλοκληρωτικός».

Σήκωσε τὰ μάτια σου, Ἱερουσαλήμ, καὶ ἰδὲ τοὺς ἐχθρούς σου, ποὺ ἔρχονται ἀπὸ τὸν βορρᾶν. Ποῦ εἶναι τὸ ποίμνιον, ποὺ εἶχε δοθῆ εἰς σέ; Ποῦ εἶναι τὰ πρόβατα, ποὺ ἀποτελοῦσαν τὴν δόξαν σου;

Σήκωσε τὰ μάτια σου, Ἱερουσαλήμ, κύτταξε μὲ ἐπιμονὴν καὶ προσοχὴν καὶ ἰδὲ τοὺς ἐχθρούς σου, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται ἐναντίον σου ἀπὸ τὸν βορρᾶν. Ποὺ εἶναι τὸ ποίμνιον, οἱ κατοικοί σου, τοὺς ὁποίους σοῦ εἶχεν ἐμπιστευθῇ ὁ Θεός; Τὸ ποίμνιον, οἱ κατοικοί σου, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦσαν τὸ καύχημα καὶ τὴν δόξαν σου;

Τί θὰ εἴπῃς, ὅταν οἱ ἐχθροί σου αὐτοὶ θὰ σὲ ἐπισκεφθοῦν ἀπειλητικοί; Σὺ τοὺς ἐδίδαξες καὶ τοὺς ἐξεπαίδευσες, διὰ νὰ εἶναι φίλοι σου. Τώρα ὅμως, ποῦ ἔρχονται ἐναντίον σου ὡς ἐχθροί, δὲν θὰ σὲ καταλάβουν ὠδῖνες, ὅμοιαι πρὸς τὰς ὠδῖνας ποὺ καταλαμβάνουν τὴν ἐπίτοκον γυναῖκα;

Τί θὰ ἔχῃς νὰ εἴπῃς, ὅταν οἱ ἐχθροὶ σὲ ἐπισκεφθοῦν ὡς τιμωροί; Σὺ τοὺς ἐδίδαξες ἀπ’ ἀρχῆς, ἀπὸ τότε ποὺ ἐγνωρίσθης μαζί των καὶ ἐζητοῦσες τὴν βοήθειάν των, καὶ ἔτσι τοὺς προπαρεσκεύασες μὲ τὴν προσχώρησίν σου εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν, πῶς νὰ σὲ ἐξουσιάζουν. Τώρα λοιπόν, ποὺ ἔρχονται ἐναντίον σου διὰ νὰ σὲ καθυποτάξουν, δὲν θὰ σὲ καταλάβουν ὠδῖνες, ὅπως αὐτὲς ποὺ καταλαμβάνουν τὴν γυναῖκα, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ γεννήσῃ;

Ἐὰν ὅμως διαλογισθῇς καὶ πῇς ἐν τῇ καρδίᾳ σου· Διατί συνέβησαν εἰς ἐμε αὐταὶ αἱ συμφοραί; Θὰ σοῦ εἴπω· ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους τῶν ἀδικιῶν σου περιέπεσες εἰς ἐξευτελισμόν. Ἀνεσύρθη τὸ πίσω μέρος τοῦ φορέματός σου, ὥστε νὰ φαίνωνται αἱ πτέρναι σου.

Ἐὰν ὅμως σκεφθῇς καὶ εἰπῇς καθ’ ἑαυτήν· «διατί μοῦ συνέβησαν ὅλα αὐτὰ τὰ κακά;», Θὰ σοῦ «ἀπαντήσω: Ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν ἀδικιῶν καὶ τῆς μεγάλης ἐνοχῆς σου ἔχεις ἐξευτελισθῆ· ἀνεσύρθη τὸ πίσω μέρος τοῦ φορέματός σου, ὥστε νὰ φαίνωνται οἱ γυμνὲς πτέρνες τῶν ποδιῶν σου.

Ὅσον εἶναι δυνατόν, νὰ ἀλλάξῃ ὁ Αἰθίοψ τὸ μαύρο δέρμα του καὶ ἡ πάρδαλις τὰ ποικίλματά της, ἄλλο τόσον καὶ σεῖς θὰ ἠμπορέσετε νὰ πράξετε τὸ καλόν, διότι ἔχετε πλέον μάθει καὶ συνηθίσει νὰ πράττετε τὸ κακόν.

Ὅπως εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀλλάξῃ ὁ Αἰθίοπας τὸ μαῦρο δέρμα του καὶ ἡ πολύχρωμη πάρδαλις τὰ ποικίλματα, ποὺ στολίζουν τὸ δέρμα της, ἔτσι εἶναι ἀδύνατον νὰ ἠμπορέσετε καὶ σεῖς νὰ ἐργασθῆτε τὸ ἀγαθόν, διότι ἔχετε πλέον μάθει καὶ συνηθίσει νὰ ἐργάζεσθε τὸ κακὸν καὶ τὴν ἀδικίαν ἔχετε ζυμωθῆ μὲ τὴν ἁμαρτίαν.

Θὰ τοὺς διασκορπίσω, ὅπως διασκορπίζονται εἰς τὴν ἔρημον τὰ φρύγανα, τὰ ὁποῖα παρασύρει ὁ ἄνεμος.

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἡ ἁμαρτία ἔγινε εἰς αὐτοὺς δευτέρα φύσις, θὰ τοὺς διασκορπίσω μὲ τόσην εὐκολίαν, μὲ ὅσην διασκορπίζονται τὰ ξερὰ χαμόκλαδα, τὰ ὁποῖα παρασύρονται ἀπὸ τὸν ἄνεμον εἰς τὴν ἔρημον.

Τέτοιος θὰ εἶναι ὁ κλῆρος σας, αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ μερίδιόν σας, διότι σεῖς ἐδείξατε ἀνυπακοὴν πρὸς ἐμέ, λέγει ὁ Κύριος. Μὲ ἐλησμονήσατε καὶ ἔστηρίξατε τὰς ἐλπίδας σας εἰς τοὺς ψευδεῖς θεούς, εἰς τὰ εἴδωλα.

Τέτοια θὰ εἶναι ἡ τύχη σας, τέτοιο τὸ μερίδιόν σας, ἐπειδὴ σεῖς ἐδείξατε ἀνυπακοὴν εἰς Ἐμέ, λέγει ὁ Κύριος· διότι σεῖς μὲ ἐλησμονήσατε καὶ ἐστηρίξατε ὅλες τὶς ἐλπίδες σας εἰς ψευδεῖς θεούς, τὰ μηδαμινὰ καὶ τιποτένια εἴδωλα.

Καὶ ἐγὼ πρὸς ἐξευτελισμόν σου, θὰ σηκώσω τὸ ἔνδυμά σου, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ καλύψω τὸ πρόσωπόν σου καὶ θὰ ἀφήσω νὰ γίνουν φανερὰ τὰ ὀπίσω μέρη τοῦ σώματός σου, ἡ καταισχύνῃ σου·

Καὶ Ἐγώ, λοιπόν, διὰ νὰ σὲ ἐξευτελίσω καὶ διασύρω, θὰ ἀνασύρω τὸ πίσω μέρος τοῦ φορέματός σου καὶ μὲ αὐτὸ θὰ σκεπάσω τὸ πρόσωπόν σου, καὶ τότε θὰ φανοῦν τὰ ὀπίσθια μέρη τοῦ σώματός σου, κάτι ποὺ ἀποτελεῖ καταισχύνην καὶ ἐντροπήν.

ἡ μοιχεία σου, ὁ ὀργασμός σου ὡσὰν θηλυμανοῦς ἵππου, ἡ ἐπάνω εἰς τὰ βουνὰ πνευματική σου πορνεία μὲ ξένους θεούς, ἡ εἰδωλολατρειά σου, ὅλα αὐτὰ εἶναι γνωστὰ εἰς ἐμέ. Εἶδα καὶ τὰ βδελυρὰ εἴδωλά σου ποὺ ἔχεῖς εἰς τοὺς ἀγροὺς τῶν πεδιάδων. Ἀλλοίμονον εἰς σέ, Ἱερουσαλήμ, διότι δὲν ἐκαθαρίσθης ἀπὸ τοὺς μολυσμοὺς τῆς ἁμαρτίας σου, ἐπειδὴ δὲν μὲ ἠκολούθησες. Ἕως πότε ἀκόμη θὰ ἐπιμένῃς εἰς τὴν φαυλότητά σου;

Ὦ! οἱ μοιχεῖες (ἡ συνεχὴς εἰδωλολατρία) σου καὶ ὁ ἀσίγαστος καὶ ἀχαλίνωτος ὀργασμός σου πρὸς τὰ εἴδωλα, ποὺ εἶναι ὅμοιος πρὸς ἐκεῖνον τοῦ θηλυμανοῦς ἵππου· ὦ! ἡ πνευματική σου πορνεία μὲ ξένους θεοὺς ἐπάνω εἰς τὰ βουνά· ὅλα αὐτὰ εἶναι γνωστὰ εἰς Ἐμέ. Εἶδα, ἐγνώρισα καὶ τὰ σιχαμερὰ εἴδωλά σου, ποὺ ἔχεις στήσει εἰς τὶς πεδιάδες τῶν ἀγρῶν. Ἀλλοίμονόν σου, Ἱερουσαλήμ, διότι ἔρχεται ἐναντίον σου ὄλεθρος καὶ καταστροφή, ἐπειδὴ δὲν ἐκαθαρίσθης ἀπὸ τὸν μολυσμὸν τῆς εἰδωλολατρίας μὲ τὸ νὰ ἀκολουθήσῃς Ἐμέ, τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν. Μέχρι πότε θὰ ἐπιμένῃς ἀκόμη εἰς τὴν ἀποστασίαν καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν σου;

Λόγος Κυρίου ἀπηυθύνθη πρὸς τὸν Ἱερεμίαν περὶ ἀνομβρίας.

Καὶ ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς τὸν προφήτην Ἱερεμίαν περὶ τῆς ἀνομβρίας:

Ἡ περιοχὴ τῆς Ἰουδαίας πενθεῖ, αἱ πύλαι τῶν πόλεων ἔμειναν ἀδειαναί, διότι δὲν ὑπάρχουν εἰσερχόμενοι καὶ ἐξερχόμενοι ἔπεσαν κατεστραμμένοι καὶ ἄχρηστοι εἰς τὴν γῆν. Καὶ ἡ κραυγὴ τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀνέβη ὡς εἰς τὸν οὐρανόν.

«Ἡ ὕπαιθρος τῆς Ἰουδαίας πενθεῖ, οἱ πύλες τῶν πόλεων της ἄδειασαν, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ νὰ εἰσέρχωνται καὶ ἐξέρχωνται ἀπὸ αὐτές· ἔπεσαν κατὰ γῆς ἄχρηστες, κατεστραμμένες. Ἡ δὲ κραυγὴ τοῦ ὀδυρμοῦ τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλήμ (ἕνεκα τῆς ἀνομβρίας) ἀνέβη καὶ ἔφθασε μέχρι τοῦ οὐρανοῦ.

Οἱ ἄρχοντες τῆς πόλεως αὐτῆς ἀπέστειλαν τοὺς νεωτέρους ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας των εἰς ἀναζήτησιν τοῦ ὕδατος. Ἦλθαν εἰς τὰ φρέατα, δὲν εὐρῆκαν ὕδωρ καὶ ἐπέστρεψαν μὲ κενὰ τὰ δοχεῖα αὐτῶν.

Οἱ ἄρχοντες, οἱ εὐγενεῖς τῆς Ἱερουσαλὴμ ἔστειλαν τοὺς νεωτέρους (ἢ κατωτέρους) νπηρέτας των πρὸς ἀναζήτησιν νεροῦ. Οἱ ὑπηρέται ἦλθαν εἰς τὰ πηγάδια, ἀλλὰ δὲν εὑρῆκαν νερὸ καὶ ἐπέστρεψαν μὲ τὰ δοχεῖα των ἄδεια.

Τὰ γεωργικὰ ἔργα ἐσταμάτησαν, διότι δὲν εἶχε πέσει βροχή. Ἀπεκαρδιώθησαν καὶ ἐπτοήθησαν οἱ γεωργοί. Εἰς ἀπάγνωσιν εὑρισκόμενοι ἔβαλαν τὰ χέρια των ἐπάνω εἰς τὰς κεφαλάς των.

Οἱ γεωργικὲς ἐργασίες καὶ ἡ καρποφορία τῆς γῆς ἔπαυσαν, διότι δὲν ὑπῆρχε βροχή. Οἱ γεωργοὶ τρομαγμένοι καὶ ἀπογοητευμένοι, κυριευμένοι ἀπὸ σύγχυσιν καὶ ἀμηχανίαν, ἐκάλυψαν τὰ κεφάλια των μὲ τὰ χέρια των.

Αἱ ἔλαφοι ἐγεννοῦσαν εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ ἐγκατέλειψαν τὰ τέκνα των, διότι δὲν ὑπῆρχε χλόη.

Ἀκόμη καὶ τὰ ἐλάφια, ποὺ εἶναι ὀνομαστὰ διὰ τὴν στοργὴν πρὸς τὰ τέκνα των, ἐγεννοῦσαν εἰς τὰ χωράφια καὶ ἐγκατέλειπαν τὰ νεογέννητα, διότι δὲν ὑπῆρχε χορτάρι νὰ τὰ ἀναθρέψουν.

Οἱ ἄγριοι ὄνοι ἐστέκοντο ὄρθιοι εἰς τὰς κοιλάδας, ἀνέπνεαν τὸν ἄνεμον, μήπως αἰσθανθοῦν πουθενὰ ἴχνος ὑγρασίας ἢ χλόης. Ἔσβησαν τὰ μάτια των, διότι δὲν ὑπῆρξε πουθενὰ χλόη. Καὶ ταῦτα ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ.

Ἄγριοι ὄνοι ἐστέκοντο ὄρθιοι διὰ νὰ ἀναπνεύσουν ἄνεμον, ὥστε νὰ παρηγορηθοῦν ἀπὸ τὸν καύσωνα (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μήπως αἰσθανθοῦν ἴχνος ὑγρασίας ἢ χόρτου). Οἱ ὀφθαλμοί των ἀδυνάτισαν, ἐσκοτείνιασαν, ἔχασαν τὸ φῶς των, διότι δὲν ὑπῆρχε χορτάρι διὰ βοσκήν, ἕνεκα τῆς ἀποστασίας καὶ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ».

Κύριε, μολονότι αἱ ἁμαρτίαι μας καταμαρτυροῦν ἐναντίον μας, κάμε πρὸς ἡμᾶς αὐτό, ποὺ πρέπει εἰς δόξαν τοῦ Ονόματός σου. Διότι πράγματι πολλαὶ εἶναι αἱ ἁμαρτίαι μας ἐνώπιόν σου. Εἰς σὲ ἡμαρτήσαμεν.

(Ὁ Ἱερεμίας ἤ, κατ’ ἄλλους, ὁ λαὸς δέεται εἰς τὸν Θεὸν καὶ λέγει:) Παρ’ ὅλον ὅτι οἱ ἁμαρτίες μας μαρτυροῦν ἐναντίον μας, Κύριε, κάμε εἰς ἡμᾶς αὐτὸ τὸ ὁποῖον θὰ δοξάσῃ τὸ ἅγιον Ὄνομά σου· κάμε αὐτὸ ποὺ νομίζεις ὅτι θὰ ἀποβῇ πρὸς δόξαν τῆς χρηστότητος καὶ τῆς φιλανθρωπίας σου. Διότι πράγματι· οἱ ἁμαρτίες μας εἶναι πολλὲς ἐνώπιόν σου· διότι εἰς Σέ, τὸν Δεσπότην καὶ Κύριον, ἁμαρτήσαμε.

Σὺ ὅμως, Κύριε, εἶσαι ἡ ἐλπὶς καὶ ἡ προσμονὴ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ μᾶς σώζεις εἰς ἐποχὰς συμφορῶν καὶ θλίψεων. Διατί φαίνεται ὡσὰν νὰ ἔγινες τώρα ἀπέναντί μας ξένος ἄνθρωπος εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ἢ ὡσὰν ἐντόπιος ὁ ὁποῖος προχωρεῖ εἰς ἀναζήτησιν καταλύματος, διὰ νὰ ἡσυχάσῃ ἐπ’ ὀλίγον καὶ κατόπιν ν’ ἀναχωρήσῃ;

Σύ, Κύριε, εἶσαι Ἐκεῖνος, τοῦ Ὁποίου ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς περιμένει μὲ ὑπομονὴν καὶ ἐλπίδα τὴν βοήθειαν καὶ τὸ ἔλεος, καὶ ὁ Ὁποῖος μᾶς σώζεις εἰς καιροὺς θλίψεων καὶ δοκιμασιῶν. Διατί λοιπὸν παρουσιάζεσαι τώρα ὡσὰν ξένος καὶ ἀδιάφορος πρὸς τὶς συμφορές μας εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ἢ ὡσὰν ἐντόπιος μέν, ἀλλὰ ταξιδιώτης, ὁ ὁποῖος καταλύει προσωρινὰ εἰς κάποιο πανδοχεῖον καὶ κατόπιν συνεχίζει τὸν δρόμον του;

Μήπως, τάχα, ὁμοιάζεις πρὸς ἄνθρωπον, ποὺ κοιμᾶται, ἢ πρὸς ἄνδρα ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ δώσῃ βοήθειαν; Σὺ ὅμως, Κύριε, τὸ γνωρίζομεν, εὑρίσκεσαι ἐν μέσῳ ἡμῶν πάντοτε. Ἡμεῖς δὲ ἐπικαλούμεθα τὸ Ὄνομά σου εἰς βοήθειάν μας. Μὴ μᾶς λησμονήσῃς, Κύριε.

Μήπως ὁμοιάζεις πρὸς τὸν ἄνθρωπον ποὺ κοιμᾶται καὶ ἄρα εἶναι ἀνενέργητος; Ἢ πρὸς τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος εἶναι μὲν ξύπνιος, ἀδυνατεῖ ὅμως νὰ προσφέρῃ σωτηρίαν; Ἀσφαλῶς ὄχι! Ἄλλωστε Σὺ εἶσαι, Κύριε, ἄγρυπνος, πανταχοῦ παρὼν μεταξύ μας, καὶ μὲ τὸ Ὄνομά σου ὀνομαζόμεθα ὡς περιούσιος λαός σου· μὴ μᾶς λησμονήσῃς, μὴ μᾶς ἐγκαταλείψῃς!

Ἀλλ’ ὁ Κύριος αὐτὰ λέγει πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον· Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἠγάπησαν νὰ τρέχουν ἀπὸ ’δῶ καὶ ἀπὸ ’κεῖ, δὲν ἐδυσκολεύθησαν νὰ ὑποβληθοῦν εἰς τοὺς κόπους δι’ ἁμαρτωλὰ ἔργα. Διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς δὲν εὐηρεστήθη μὲ αὐτούς. Τώρα θὰ ἐνθυμηθῇ τὰς ἀδικίας των, διὰ νὰ ἀποστείλῃ τὴν παιδαγωγικήν του πρὸς αὐτοὺς τιμωρίαν.

Εἰς τὴν προσευχὴν αὐτὴν αὐτὰ ἀπαντᾷ ὁ Κύριος πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον: «Ἀγάπησαν νὰ τρέχουν, νὰ ὁρμοῦν πότε ἐδῶ καὶ πότε Ἐκεῖ, καὶ δὲν ἐφείσθησαν νὰ τρέχουν ἀτάκτως, μὲ διάθεσιν ὑπερβολῆς καὶ ἀπληστίας πρὸς τὴν κακίαν καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν. Διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς δὲν ἐυηρεστήθη καὶ δὲν παρέσχε τὴν εὔνοιάν του εἰς αὐτούς. Τώρα θὰ ἐνθυμηθῇ τὶς ἀδικίες καὶ τὴν ἐνοχήν των καὶ θὰ τιμωρήσῃ παιδαγωγικῶς τὴν ἁμαρτολότητα καὶ ἀποστασίαν των».

Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς ἐμέ: Μὴ προσεύχεσαι διὰ τὸν λαὸν ζητῶν ἀγαθὰ δι’ αὐτόν.

Καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ, τὸν προφήτην Ἱερεμίαν:«Ἐφ’ ὅσον τέτοια εἶναι ἡ συμπεριφορά των, παῦσε νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ ἱκετεύῃς ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τούτου, ζητῶν ἀπὸ Ἐμὲ ἀγαθὰ δι’ αὐτόν·

Διότι, καὶ ἐὰν ἀκόμα νηστεύσουν, ἐγὼ δὲν θὰ ἀκούσω τὴν προσευχήν των. Καὶ ἐὰν προσφέρουν ὁλοκαυτώματα καὶ ἄλλας θυσίας, ἐγὼ δὲν θὰ εὐαρεστηθῶ εἰς αὐτάς. Ἀλλὰ μὲ ἐχθρικὴν μάχαιραν, μὲ πεῖναν καὶ θανατηφόρον ἀσθένειαν ἐγὼ θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσω.

διότι καὶ ἂν ἀκόμη νηστεύσουν, δὲν θὰ εἰσακούσω τὴν δέησίν των· καὶ ἐὰν μοῦ προσφέρουν θυσίες ὁλοκαυτωμάτων καὶ ἄλλες θυσίες, δὲν θὰ εὐαρεστηθῶ εἰς αὐτὲς καὶ δὲν θὰ παράσχω τὴν εὔνοιάν μου· διότι Ἐγὼ μᾶλλον θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσω μὲ μαχαίρι ἐχθρικόν, μὲ πεῖναν καὶ μὲ θανατηφόρον ἀσθένειαν».

Καὶ εἶπα τότε πρὸς τὸν Κύριον· Ὦ Κύριε, ἰδού, οἱ ψευδοπροφῆται αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων προφητεύουν καὶ λέγουν· δὲν θὰ ἴδετε ἐναντίον σας τὴν ἐχθρικὴν μάχαιραν, οὔτε λιμὸς θὰ ὑπάρξῃ μεταξύ σας, διότι, λέγει, τάχα, ὁ Θεός, ἀλήθειαν καὶ εἰρήνην ἐγὼ θὰ δώσω εἰς τὴν χώραν σας καὶ εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἐγὼ δὲ ἀπάντησα καὶ εἶπα: «Ὦ Κύριε· ἰδού, οἱ ψευδοπροφῆται τοῦ λαοῦ αὐτοῦ προφητεύουν καὶ τοὺς λέγουν: «Δὲν θὰ ἰδῆτε ἐχθρικὸν μαχαίρι, οὔτε θὰ ὑπάρξῃ μεταξύ σας πεῖνα· διότι (καθὼς τοὺς παραπλανοῦν, ὁ Θεὸς λέγει δῆθεν:) Ἐγὼ ὑπόσχομαι ὅτι θὰ δώσω ἀληθινὴν εἰρήνην εἰς τὴν χώραν αὐτὴν καὶ εἰς τὸν τόπον αὐτόν».

Ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: Ψεύδη πράγματι οἱ προφῆται αὐτοὶ προφητεύουν ἐν τῷ Ὀνόματί μου· δὲν τοὺς ἔχω στείλει ἐγώ. Δὲν ἔδωσα εἰς αὐτοὺς καμμίαν ἐντολήν, δὲν ὡμίλησα πρὸς αὐτούς. Διότι οἱ ψευδοπροφῆται αὐτοὶ ὀμιλοῦν δι’ ἀνύπαρκτα ὁράματα, τὰ ὁποῖα δὲν εἶδον. Προφητεύουν μαντείας καὶ οἰωνοὺς σύμφωνα μὲ τὰς προδιαθέσεις τῆς πονηρᾶς αὐτῶν καρδίας.

Ὁ Κύριος ἀπάντησε εἰς ἐμὲ καὶ μοῦ εἶπε: «Ψευδῆ πράγματα οἱ ψευδοπροφῆται αὐτοὶ προφητεύουν ἐξ ὀνόματός μου. Δὲν τοὺς ἀπέστειλα Ἐγώ, καμμίαν ἐντολὴν δὲν τοὺς ἔδωκα, οὔτε καὶ ποτὲ ὡμίλησα πρὸς αὐτούς. Διότι οἱ ψευδοπροφῆται αὐτοὶ προφητεύουν καὶ ὁμιλοῦν διὰ ψευδῆ καὶ ἀπατηλὰ ὁράματα, ἀνειλικρινεῖς χρησμούς - προφητεῖες, μαντεῖες ποὺ διατυπώνουν βάσει πληροφοριῶν ἀπὸ οἰωνούς, καὶ φαντασιοπληξίες σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιθυμίες, τὶς κλίσεις καὶ ροπὲς τῆς πονηρᾶς καρδίας των.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος ἐναντίον τῶν ψευδοπροφητῶν, τοὺς ὁποίους ἐγὼ δὲν ἀπέστειλα καὶ οἱ ὁποῖοι τολμοῦν ἐν τούτοις νὰ προφητεύουν εἰς τὸ Ὄνομά μου καὶ νὰ λέγουν· ἐχθρικὴ μάχαιρα καὶ πεῖνα δὲν θὰ ὑπάρξουν εἰς αὐτὴν τὴν χώραν. Ἐγὼ λέγω· μὲ θανατηφόρον νόσον θὰ ἀποθάνουν. Μὲ λιμὸν θὰ ἐξολοθρευθοῦν αὐτοὶ οἱ προφῆται

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος διὰ τοὺς προφήτας, ποὺ προφητεύουν ἐξ ὀνόματός μου ψευδῆ πράγματα, καὶ τοὺς ὁποίους δὲν ἀπέστειλα Ἐγώ, καὶ οἱ ὁποῖοι κηρύσσουν καὶ λέγουν πρὸς τὸν λαόν: «Ἐχθρικὸν μαχαίρι καὶ πεῖνα δὲν θὰ ὑπάρξουν εἰς τὴν χώραν αὐτήν». (Διὰ τοὺς ψευδοπροφήτας λοιπὸν αὐτοὺς λέγει ὁ Κύριος:) Θὰ ἀποθάνουν ἀπὸ θανατηφόρον ἀσθένειαν καὶ θὰ ἐξολοθρευθοῦν ἀπὸ πεῖναν οἱ προφῆται αὐτοί,

καὶ ὁ λαός, πρὸς τὸν ὁποῖον αὐτοὶ προφητεύουν. Αὐτοὶ θὰ πέσουν νεκροὶ ἀπὸ ἐχθρικὴν μάχαιραν καὶ τὸν λιμὸν, καὶ τὰ σώματά των θὰ εἶναι ριγμένα εἰς τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ κανεὶς δὲν θὰ εὑρεθῇ νὰ τοὺς θάψῃ, οὔτε αἱ γυναῖκες των, αὔτε οἱ υἱοὶ των καὶ αἱ θυγατέρες των. Ἐναντίον αὐτῶν θὰ ἀφήσω νὰ ἐκχυθοῦν αἱ τιμωρίαι αὐταί.

ἀλλὰ καὶ ὁ λαός, πρὸς τὸν ὁποῖον αὐτοὶ προφητεύουν. Αὐτοὶ θὰ εἶναι πεταγμένα κουφάρια εἰς τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλήμ, διότι θὰ σφαγοῦν ἀπὸ ἐχθρικὸν μαχαίρι ἢ θὰ ἀποθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανείς, ὁ ὁποῖος νὰ τοὺς θάψῃ· οὔτε αὐτούς, οὔτε τὶς συζύγους των, οὔτε τοὺς υἱούς των, οὔτε τὶς θυγατέρες των. Θὰ χύσω ἐπάνω τους τὴν κακοήθειαν καὶ ἀσέβειάν των».

Θὰ εἴπῃς δὲ πρὸς αὐτοὺς τοῦτον τὸν λόγον· Κατεβᾶστε ἀπὸ τὰ μάτια σας δάκρυα ἡμέραν καὶ νύκτα. Ἂς μὴ σταματήσουν καθόλου τὰ δάκρυά σας, διότι μὲ μεγάλην καταστροφὴν θὰ ἐξολοθρευθῇ ὁ λαός μου αὐτός. Παρὰ πολὺ ὀδυνηρὰ θὰ εἶναι ἡ θλῖψις του.

Θὰ εἰπῇς λοιπὸν εἰς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦτον: «Διὰ τὰ φοβερὰ δεινά, τὰ ὁποῖα σᾶς ἀναμένουν, χύσατε ἀπὸ τὰ μάτια σας δάκρυα ἡμέραν καὶ νύκτα, καὶ ἂς μὴ σταματήσουν τὰ μάτια σας νὰ δακρύζουν, διότι μὲ φοβερὰν καταστροφὴν θὰ καταστροφῇ ὁ λαός μου, τὸν ὁποῖον ἀγαπῶ ὡς θυγατέρα. Ἡ πληγή, τὴν ὁποίαν θὰ δεχθῇ, θὰ εἶναι ὑπερβολικὰ ὀδυνηρή.

Ἐὰν ἐξέλθω εἰς τὴν πειδιάδα, ἰδού, κατάκεινται ἐνώπιόν μου νεκροὶ ἀπὸ ἐχθρικὴν μάχαιραν. Ἐὰν εἰσέλθω εἰς τὴν πόλιν, ἰδοὺ ὁ πόνος τοῦ φοβεροῦ λιμοῦ. Ἱερεῖς καὶ προφῆται ἐπάνω εἰς τὴν ὀδύνην των μετέβησαν εἰς χώραν, τὴν ὁποίαν δὲν ἐγνωριζαν.

Ἐὰν βγῶ ἔξω εἰς τὴν πεδιάδα, ἰδού· εἶναι κατὰ γῆς νεκροὶ αὐτοὶ ποὺ ἐσφάγησαν ἀπὸ ἐχθρικὸν μαχαίρι. Ἐὰν εἰσέλθω εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἱερουσαλήμ, ἰδοὺ ὁ πόνος ἀπὸ τὸ μαρτύριον τῆς πείνας. Διότι ἱερεῖς καὶ προφῆται μετέβησαν εἰς χώραν, τὴν ὁποίαν δὲν ἐγνώριζαν».

Ἀπέρριψες, λοιπόν, ὁλοτελῶς τοὺς Ἰουδαίους, Κύριε, καὶ ἀπεμακρύνθη ἡ ψυχή σου ἀπὸ τὴν Σιών; Διατί τόσον σκληρὰ μᾶς ἐκτύπησες, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ δι’ ἡμᾶς θεραπεία; Ἠλπίζαμεν καὶ ἐπεριμεναμεν νὰ ἔλθῃ εἰρήνη, καὶ κανένα ἀγαθὸν δὲν εἴδαμεν. Ἐπεριμέναμεν νὰ ἔλθῃ ὁ καιρὸς τῆς θεραπείας, καὶ ἰδοὺ ἀντὶ θεραπείας ἀναταραχὴ καὶ σύγχυσις.

Κύριε, μήπως ἀπεδοκίμασες καὶ ἀπέρριψες ὅλως διόλου καὶ τελεσιδίκως τὸν Ἰουδαϊκὸν λαόν, καὶ ἀπὸ τὴν Σιὼν ἀπεμακρύνθη μὲ βδελυγμίαν ἡ ψυχή σου; Διατί μᾶς ἐκτύπησες, χωρὶς καμμίαν ἐλπίδα θεραπείας; Ἀνεμέναμε μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ἔλθῃ εἰρήνη, δυστυχῶς ὅμως δὲν εἴδαμε νὰ ἔλθῃ κανένα ἀγαθόν. Ἀνεμέναμε μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ἔλθῃ καιρὸς θεραπείας τῶν συμφορῶν, καὶ ἰδού· ἦλθε καιρὸς ἀναταραχῆς, φόβου καὶ τρόμου!

Γνωρίζομεν, Κύριε, καὶ συναισθανόμεθα τὰ ἁμαρτήματα μας, τὰς παρανομίας τῶν προγόνων μας, διότι ὅλοι ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιόν σου.

Ἀναγνωρίζομεν, Κύριε, καὶ συναισθανόμεθα τὶς ἁμαρτίες μας, τὶς παρανομίες καὶ τὴν ἐνοχὴν τῶν προγόνων μας· διότι ὅλοι ἁμαρτήσαμε πράγματι ἐνώπιόν Σου.

Ἂς κοπάσῃ πλέον ὁ θυμός σου εἰς δόξαν τοῦ Ὀνόματός σου. Μὴ ἐπιτρέψῃς νὰ καταστραφῇ ὁ ἅγιος ναός σου, ὁ θρόνος αὐτὸς τῆς δόξης σου. Ἐνθυμήσου, Κύριε, καὶ μὴ ἀκύρωσῃς τὴν διαθήκην, τὴν ὁποίαν συνῆψες μὲ ἡμᾶς.

Ἂς σταματήσῃ πλέον ὁ θυμός σου, πρὸς δόξαν τοῦ ἁγίου Ὀνόματός σου· μὴ ἐπιτρέψῃς νὰ χαθῇ ἡ Σιών, ὅπου εἶναι κτισμένος ὁ Ναός σου, ὁ θρόνος αὐτὸς τῆς δόξης σου. Ἐνθυμήσου μας· μὴ διαλύσῃς καὶ μὴ καταργήσῃς τὴν συμφωνίαν σου, τὴν ὁποίαν συνῆψες μαζί μας.

Μήπως, τάχα, καὶ ὑπάρχει μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρικῶν θεῶν κανένας θεός, ποῦ νὰ στέλνῃ βροχήν; Μήπως, τάχα, ὁ οὐρανὸς ἐξ ἑαυτοῦ εἶναι εἰς θέσιν νὰ δώσῃ ἄφθονον βροχήν; Δὲν εἶσαι σὺ ἐκεῖνος, ποὺ στέλνει τὴν βροχὴν καὶ ὅλα τὰ ἀγαθά; Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς, Κύριε, εἰς σὲ ἐλπίζομεν καὶ ἀπὸ σὲ περιμένομεν, διότι σὺ κάμνεις ὅλα αὐτά.

Μήπως τάχα ὑπάρχει μεταξὺ τῶν ψευδῶν εἰδωλολατρικῶν θεῶν κανένας θεὸς ἱκανὸς νὰ στέλλῃ βροχὴν εἰς τὴν γῆν; Μήπως τάχα ἠμπορεῖ ὁ οὐρανὸς ἀπὸ μόνος του νὰ βρέξῃ ἄφθονον βροχήν; Δὲν εἶσαι Σὺ Ἐκεῖνος, ὁ Ὁποῖος ἐργάζεσαι ὅλα αὐτά; Διὰ τοῦτο, Κύριε, καὶ ἡμεῖς μὲ ἐγκαρτέρησιν καὶ ἐλπίδα προσβλέπομεν εἰς Σέ, διότι Σύ, καὶ κανεὶς ἄλλος, ἔκαμες καὶ ἐνεργεῖς ὅλα αὐτά.

Ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: Ἐὰν καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Σαμουὴλ σταθοῦν ἐνώπιόν μου καὶ προσευχηθοῦν ὑπὲρ ἐκείνων, ἡ ψυχή μου δὲν θὰ κλίνῃ μὲ τὸ μέρος των, δὲν θὰ τοὺς λυπηθῇ. Στεῖλε μακρὰν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν λαὸν αὐτόν, ἂς ἐξέλθουν ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν.

Καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ: «Καὶ ἂν ἀκόμη αὐτὸς ὁ μέγας προφήτης καὶ νομοθέτης Μωϋσῆς καὶ ὁ ζηλωτὴς προφήτης Σαμουὴλ σταθοῦν ἐνώπιόν μου προσευχόμενοι καὶ μεσιτεύοντες ὑπὲρ αὐτῶν, ἡ ψυχή μου δὲν θὰ τοὺς λυπηθῇ καὶ δὲν θὰ τοὺς συμπαθήσῃ! Διῶξε τὸν λαόν, ἀπομάκρυνέ τον· ἂς φύγουν ἀπ’ ἐμπρός μου!

Καὶ ἂν θὰ σὲ ἐρωτήσουν, ποῦ θὰ πάμε; Θὰ ἀπαντήσῃς πρὸς αὐτοὺς· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος. Ὅσοι ἀπὸ σᾶς πρόκειται νὰ ἀποθάνετε ἀπὸ θανατηφόρον νόσον, βαδίζετε πρὸς τὸν θάνατον. Ὅσοι πρόκειται νὰ φονευθῆτε ἀπὸ ἐχθρικὴν μάχαιραν, θὰ φονευθῆτε ἀπὸ αὐτήν. Ὅσοι πρόκειται νὰ ἀποθάνετε ἀπὸ τὸν λιμόν, θὰ ἀποθάνετε ἀπὸ τὸν λιμόν. Καὶ ὅσοι πρόκειται νὰ αἰχμαλωτισθῆτε, θὰ μεταβῆτε αἰχμάλωτοι εἰς τὴν ξένην.

Ἐὰν δὲ σὲ ἐρωτήσουν, «ποὺ θὰ πάμε;», ἀπάντησε πρὸς αὐτοὺς τοῦτο: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ὅσοι ἀπὸ σᾶς πρόκειται νὰ ἀποθάνετε ἀπὸ μολυσματικὴν ἀρρώστιαν, προχωρῆστε πρὸς τὸν θάνατον. Ὅσοι ἀπὸ σᾶς πρόκειται νὰ φονευθῆτε ἀπὸ ἐχθρικὸν μαχαίρι, προχωρῆστε νὰ φονευθῆτε ἀπὸ αὐτό. Ὅσοι ἀπὸ σᾶς πρόκειται νὰ ἀποθάνετε ἀπὸ τὴν πεῖναν, πηγαίνετε νὰ ἀποθάνετε ἀπὸ πεῖναν. Καὶ ὅσοι ἀπὸ σᾶς πρόκειται νὰ ὁδηγηθῆτε εἰς αἰχμαλωσίαν, προχωρῆστε εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν.

Θὰ στείλω ἐναντίον αὐτῶν, λέγει ὁ Κύριος, τέσσαρα εἴδη τιμωρίας. Τὴν ἐχθρικήν μάχαιραν διὰ τὴν σφαγήν των, τοὺς κύνας διὰ τὸν διαμελισμὸν τῶν σωμάτων των, τὰ θηρία τῆς γῆς καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, διὰ νὰ καταφάγουν τὰς σάρκας των καὶ τοὺς ἐξαφανίσουν.

Καὶ θὰ ἐξαποστείλω ἐναντίον τους τέσσερα εἴδη τιμωριῶν, λέγει ὁ Κύριος: Τὴν μάχαιραν τῶν ἐχθρῶν διὰ τὴν σφαγήν των· τοὺς σκύλους διὰ νὰ ξεσχίσουν καὶ κατακομματιάσουν τὰ πτώματά των· τὰ ἄγρια θηρία τῆς γῆς καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ διὰ νὰ τοὺς καταβροχθίσουν καὶ τοὺς ἐξαφανίσουν.

Θὰ παραδώσω αὐτοὺς δούλους εἰς ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀναγκῶν ὅλων τῶν βασιλείων τῆς γῆς, ἐξ αἰτίας τοῦ Μανασσῆ, υἱοῦ του Ἐζεκίου, βασιλέως Ἰούδα, δι’ ὅλα τὰ ἁμαρτήματα, τὰ ὁποῖα αὐτὸς διέπραξε εἰς τὴν Ἱεροῦσαλήμ.

Θὰ τοὺς παραδώσω εἰς διαφόρους πόνους καὶ θλίψεις καὶ πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀναγκῶν ὅλων τῶν βασιλείων τῆς γῆς, ἕνεκα τοῦ βασιλιᾶ Μανασσῆ, υἱοῦ του Ἐζεκία, βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα, διὰ τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ τὴν ὅλην ἀσεβῆ διαγωγήν του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ».

Ποιὸς θὰ σὲ λυπηθῇ, Ἱερουσαλήμ; Ποιὸς θὰ καταληφθῇ ἀπὸ δέος καὶ συμπάθειαν διὰ τὰς θλίψεις σου; Ποιὸς θὰ παρεκκλίνῃ ἀπὸ τὴν ὁδόν του, διὰ νὰ σὲ χαιρετήσῃ·

Ποῖος θὰ σὲ λυπηθῇ, Ἱερουσαλήμ; Ποῖος θὰ αἰσθανθῇ δειλίαν καὶ θὰ ἐκδηλώσῃ συμπάθειαν διὰ τὰ δεινά σου; Ἢ ποῖος θὰ ἀλλάξῃ τὴν πορείαν του καὶ θὰ παρεκκλίνῃ ἀπὸ αὐτὴν διὰ νὰ ἐρωτήσῃ περὶ τῆς καταστάσεώς σου;

Σύ μὲ ἐγκατέλειψες, λέγει ὁ Κύριος. Ἔστρεψες πρὸς ἐμὲ τὰ νῶτα σου. Καὶ ἐγὼ θὰ ἀπλώσω τιμωρὸν τὴν χεῖρα μου καὶ θὰ σὲ ἐξολοθρεύσω καὶ δεν θὰ σὲ ἀφήσω νὰ ζήσῃς.

«Σὺ μὲ ἀπεδοκίμασες, ἔστρεψες ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν σου μὲ περιφρόνησιν», λέγει ὁ Κύριος, «μοῦ ἐγύρισες τὴν πλάτην (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Θὰ ταπεινωθῇς). Καὶ Ἐγὼ τώρα θὰ ἀπλώσω τὸ παντοκρατορικὸν χέρι μου καὶ θὰ σὲ καταστρέψω, καὶ ἀφοῦ παύσω πλέον νὰ μακροθυμῶ, δὲν θὰ ἀφήσω τὰ τέκνα σου νὰ ζήσουν.

Θὰ διασκορπίσω τὰ τέκνα σου ἐξόριστα ἀνὰ τὰ διάφορα ἔθνη. Αἱ πόλεις τοῦ λαοῦ τῆς ὑπαίθρου ἔχασαν τὰ τέκνα των. Ἔχασαν τὸν λαόν, ποὺ κατοικοῦσεν εἰς αὐτὰς ἐξ αἰτίας τῶν κακιῶν των.

Καὶ θὰ διασκορπίσω τοὺς κατοίκους σου ὡς ἐξορίστους μεταξὺ τῶν διαφόρων ἐθνῶν. Οἱ πόλεις μὲ τὸν πολὺν πληθυσμὸν ἔμειναν ἔρημες, χωρὶς κατοίκους· ἔχασαν τὸν λαόν μου, ὁ ὁποῖος κατοικοῦσε εἰς αὐτές, ἕνεκα τῆς ἀποστασίας καὶ τῆς εἰδωλολατρίας των.

Αἱ χῆραι αὐτῶν ἐπληθύνθησαν περισσότερον ἀπὸ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης. Ἔφερα εἰς μητέρα νεαρῶν ἀνδρῶν θλῖψιν βαρεῖαν ἐν πλήρει μεσημβρίᾳ, ἔρριψα ἐπάνω εἰς αὐτὴν αἰφνιδίως τρόμον καὶ ἀναταραχήν.

Οἱ χῆρες τῶν ἔγιναν πλῆθος πολύ, περισσότερον ἀπὸ τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης. Ἔφερα εἰς τὴν μητέρα νεαρῶν πολεμιστῶν μεγάλην θλῖψιν ἔξαφνα, εἰς ἀπρόσμενον ὥραν, ἔρριψα ἐπάνω της αἰφνιδίως φόβον καὶ ταραχήν.

Ἡ πολύτεκνος μητέρα ἔμεινεν ἔρημος ἀπὸ παιδιά. Ἐπόνεσε καὶ ἔσβησεν ἡ ψυχή της. Ἔδυσε πλέον δι αὐτὴν ὁ ἥλιος, ἐνῷ ἀκόμη ἦτο μεσημβρία. Ἐδοκίμασεν αἰσχύνην καὶ ὄνειδος διὰ τὴν ἀτεκνίαν της. Τοὺς ἀπομείναντας ἀπὸ αὐτοὺς θὰ παραδώσω εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των εἰς σφαγήν.

Ἡ μητέρα πολλῶν τέκνων ἔμεινεν ἔρημη ἀπὸ παιδιά· βυθισμένη εἰς τὸ πένθος ἀπέκαμεν, ἐλιποψύχησεν ἔδυσε πλέον δι’ αὐτὴν ὁ ἥλιος, ἐνῷ ἦταν ἀκόμη μεσημέρι. Κατεντροπιάσθη, ἀπεγοητεύθη, ἐγέμισεν ἀπὸ ὄνειδος διὰ τὴν ἀτεκνίαν. Ὅσοι κάτοικοι τῆς Ἰουδαίας ἀπέμειναν, θὰ τοὺς παραδώσω εἰς τὸ μαχαίρι τῶν ἐχθρῶν των πρὸς σφαγήν».

Ἀλλοίμονον εἰς ἐμέ, μητέρα μου, θρηνολογεῖ ὁ προφήτης. Ὡσὰν ποῖον ἄνθρωπον μὲ ἐγέννησες; Ἄνθρωπον συρόμενον εἰς διαδικασίας καὶ φιλονεικίας εἰς ὅλην τὴν χώραν. Οὔτε ἐγὼ ἄλλον τινὰ ὠφέλησα, οὔτε καὶ κανεὶς μὲ ὠφέλησεν. Ἔσβησεν ἡ ἀντοχή μου ἐξ αἰτίας ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μὲ κατηρῶντο.

Ὁ Ἱερεμίας θρηνεῖ καὶ λέγει: Ἀλλοίμονον εἰς ἐμέ, μητέρα μου, ὡσὰν ποίου εἴδους ἄνθρωπον μὲ ἐγέννησες διὰ νὰ εἶμαι μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων; Μὲ ἐγέννησες διὰ νὰ εἶμαι ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δικάζεσαι, διακρίνεται διὰ τοὺς ἐλέγχους, διὰ τὶς ἐπιπλήξεις, διὰ τὴν διδασκαλίαν εἰς ὅλην τὴν χώραν. Ἐγὼ οὔτε κανένα ὠφέλησα, ἀλλ’ οὔτε καὶ ὠφέλειαν ἔλαβα ἀπὸ κανένα ἄλλον. Ἡ ψυχική μου ἀντοχὴ καὶ δύναμις ἐξηντλήθησαν ἀπὸ τὶς κατάρες καὶ λοιδορίες, ποὺ δέχομαι ἐκ μέρους ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀκούουν τὶς προφητεῖες μου.

Ἂς πραγματοποιηθοῦν, Δέσποτα, αἱ κατάραι τῶν ἐχθρῶν μου, ἐὰν ἐγὼ δὲν ἐπαρουσιάσθην ἐνώπιόν σου διὰ τῆς προσευχῆς εἰς περίοδον τῶν συμφορῶν καὶ εἰς καιρὸν αὐτῶν τῶν θλίψεων καὶ νὰ σὲ παρακαλέσω· ἂς δώσῃς πρὸς τοὺς ἐχθρούς μου ἀγαθά.

Εἴθε, δέσποτα Κύριε, νὰ ἐκπληρωθοῦν καὶ νὰ εὐοδωθοῦν οἱ ἐναντίον μου κατάρες των, ἐὰν ἐγὼ δὲν ἔχω παρονσιασθῇ ἐνώπιόν σου μὲ τὴν προσευχὴν καὶ ἱκεσίαν μου ὑπὲρ αὐτῶν κατὰ τὴν περίοδον τῶν συμφορῶν των καὶ κατὰ τὴν περίοδον τῶν θλίψεων των· εἴθε οἱ ἐναντίον μου κατάρες των νὰ εὐοδωθοῦν καὶ οἱ ἐχθροί μου αὐτοὶ νὰ ἀπολαύσουν τὰ ἀγαθά σου.

Μήπως, τάχα, θὰ γίνῃ γνωστὴ σιδηρᾶ πολεμικὴ τῶν ἐχθρῶν; Ἡ δύναμίς σου θὰ φανῇ ὡσὰν νὰ εἶναι ἀσθενής, ὡσὰν λεπτὸν περίβλημα χαλκοῦ.

(Ὁ Θεός, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν λαόν, λέγει:) «Ὅταν ἐμφανισθῇ ὁ ἐχθρός, τοῦ ὁποίου ἡ πολεμικὴ δύναμις εἶναι ἰσχυρὰ ὅπως ὁ σίδηρος, τὶ θὰ κάμῃς; Ἡ ἰδική σου δύναμις θὰ εἶναι ἀσθενέστερη, ὅπως τὸ περίβλημα τοῦ χαλκοῦ εἶναι ἀσθενέστερον ἀπὸ ἐκεῖνο τοῦ σιδήρου.

Θὰ παραδώσω τοὺς θησαυρούς σου, λέγει ὁ Θεός, εἰς λαφυραγωγίαν, ἀντάλλαγμα δι’ ὅλας τὰς ἁμαρτίας σου καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν τῆς χώρας σου.

Τοὺς θησαυροὺς καὶ τὰ πλύυτη σου θὰ παραδώσω εἰς λεηλασίαν ὡς ἀντάλλαγμα καὶ ἀντίδοσιν δι’ ὅλες τὶς ἁμαρτίες σου καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν τῆς Ἰουδαίας, τῆς χώρας σου.

Θὰ σὲ ὑποτάξω δοῦλον εἰς τοὺς γύρω ἐχθρούς σου, εἰς χώραν τὴν ὁποίαν δὲν γνωρίζεις. Διότι ἄναψεν ἡ φωτιὰ τοῦ θυμοῦ μου ἐναντίον σας καὶ θὰ σᾶς κάψῃ.

Καὶ θὰ σὲ καθυποτάξω ὡς δοῦλον εἰς τοὺς γύρω ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν ἐχθρούς σου, αὐτοὶ δὲ θὰ σὲ ὁδηγήσουν ὡς αἰχμάλωτον εἰς χώραν, τὴν ὁποίαν δὲν γνωρίζεις. Διότι φωτιὰ ἔχει ἀνάψει μέσα μου, πυρκαϊὰ ἀπὸ τὴν δικαίαν ὀργήν μου, καὶ θὰ σᾶς κατακαύσῃ».

Κύριε, λέγει ὁ προφήτης, μνήσθητί μου καὶ ἄλα εἰς ἐπίσκεψίν μου ἐν τῇ καλωσύνη μου πρὸς σωτηρίαν. Ἀπάλλαξέ με ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ καταδιώκουν. Μὴ ἐξακολουθῇς νὰ δείχνεσαι μακρόθυμος πρὸς αὐτούς. Μάθε ὅτι ἐγὼ ὑπέστην ἐξευτελισμοὺς καὶ καταφρονήσεις διὰ τὸ Ὄνομά σου

Κύριε, (λέγει ὁ Ἱερεμίας), ἐνθυμήσου με, φρόντισέ με καὶ ἀθώωσέ με ἀπὸ τὶς κατηγορίες ἐκείνων ποὺ μὲ καταδιώκουν, μὴ μὲ παραδώσῃς εἰς τὰ χέρια των καὶ μὴ μακροθυμῇς πρὸς αὐτούς. Μάθε ὅτι χάριν Σοῦ ἐδέχθην ὀνειδισμοὺς καὶ χλευασμοὺς

ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι παραβαίνουν τὰς ἐντολάς σου. Τιμώρησέ τοὺς ὁλοκληρωτικῶς. Καὶ τότε τὰ λόγια σου θὰ εἶναι εἰς ἐμὲ εὐφροσύνη καὶ χαρὰ καρδίας, διότι ἐγὼ τὸ Ὄνομά σου μὲ πίστιν ἔχω ἐπικαλεσθῇ, Κύριε παντοκράτορ.

ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι παραβαίνουν τὶς ἅγιες ἐντολές σου. Τιμώρησέ τους, ἀποτελείωσέ τους, καὶ τότε θὰ εἶναι ὁ λόγος σου εἰς ἐμὲ πρόξενος χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης εἰς τὴν καρδίαν μου, διότι τὸ ἅγιον Ὄνομά σου ἔχω ἐγὼ ἐπικαλεσθῇ, Κύριε παντοκράτορ.

Δὲν παρεκάθησα ἐγὼ εἰς τὰς συγκεντρώσεις των, ὅταν αὐτοὶ διεσκέδαζαν, διότι ἐσεβόμην σὲ καὶ ἐφοβούμην τὴν τιμωρὸν χεῖρα σου. Μόνος ἐκαθήμην· ἐγέμισεν ἡ ψυχή μου ἀπὸ πικρίαν.

Δὲν παρεκάθησα ποτὲ εἰς τὰ συνέδριά των, ὅταν αὐτοὶ διεσκέδαζαν χλευάζοντες καὶ ἐργαζόμενοι ἔργα ἄξια γέλωτος, ἀλλ’ ἔδειχνα βαθύτατον σεβασμὸν καὶ ἱερὸν δέος πρὸς τὸ τιμωρὸν χέρι Σου. Ἐκαθόμουν μόνος, χωρισμένος ἐντελῶς ἀπὸ αὐτούς, διότι ἡ ψυχή μου ἐγέμισεν ἀπὸ πικρίαν.

Διατί αὐτοί, οἱ ὁποῖοι μὲ θλίβουν, ὑπερισχύουν ἐναντίον μου; Ἡ πληγή μου εἶναι μόνιμος καὶ μεγάλη. Πότε θὰ θεραπευθῶ ἀπὸ αὐτήν; Ἔγινεν εἰς ἐμὲ ὡσὰν μολυσμένον ἐπιβλαβὲς νερό, εἰς τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει ἐμπιστοσύνην κανείς.

Διατί αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι μὲ λυποῦν, ὑπερισχύουν εἰς βάρος μου; Ἡ πληγὴ τῆς ψυχῆς μου εἶναι μεγάλη καὶ ἀθεράπευτος· ἀπὸ ποὺ καὶ πότε θὰ θεραπευθῶ; Ἡ προφητεία μου κατήντησεν ὅπως τὸ νερό, ποὺ τρέχει συνεχῶς καὶ διὰ τοῦτο εἶναι ἄστατον· καὶ ὅπως εἰς τὸ ἄστατον νερὸ δὲν ἔχει κανεὶς ἐμπιστοσύνην, ἔτσι δὲν ἔχουν ἐμπιστοσύνην καὶ εἰς τὰ λόγια τῆς προφητείας μου, διότι δὲν τὰ θεωροῦν ἀξιόπιστα καὶ ἀληθινά!

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος πρὸς τὸν προφήτην· Ἐὰν ἐπιστρέψῃς πρὸς ἐμὲ μὲ πίστιν καὶ εἰλικρίνειαν, θὰ σὲ ἀποκαταστήσω εἰς τὴν προτέραν σου θέσιν καὶ θὰ σοῦ δώσω τὸ δικαίωμα μετὰ θάρρους νὰ ἵστασαι ἐνώπιόν μου. Ἐὰν ξεχωρίσῃς τὸν ἀληθινὸν καὶ τίμιον λόγον μου ἀπὸ τὸν ἀνάξιον καὶ ψευδῆ, θὰ εἶσαι σὺ ὡσὰν τὸ ἰδικόν μου στόμα, καὶ τότε θὰ ἐπιστρέψουν οἱ ἄλλοι πρὸς σέ, σὺ δὲ δὲν θὰ ἐπιστρέψῃς πρὸς αὐτούς.

Διὰ τοῦτο αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἱερεμίαν: «Ἐὰν ἐπιστρέψῃς εἰς Ἐμὲ μὲ ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην καὶ παύσῃς ἀπὸ τοῦ νὰ ὑπολογίζῃς τὴν ἀνθρωπίνην κρίσιν καὶ ἐκτίμησιν, θὰ σὲ ἀποκαταστήσω εἰς τὴν προηγουμένην σου θέσιν, ὁπότε θὰ ἠμπορῆς νὰ στέκεσαι ἐνώπιόν μου μὲ παρρησίαν καὶ θάρρος, ὅπως καὶ προηγουμένως. Καὶ ἐὰν διακρίνῃς μεταξὺ τοῦ πολυτίμου, ἀληθινοῦ καὶ εἰλικρινοῦς λόγου μου καὶ τοῦ εὐτελοῦς καὶ ψευδοῦς λόγου τῶν ἀνθρώπων, τότε θὰ γίνῃς ὅπως τὸ ἰδικόν μου ἀληθινὸν καὶ ἀψευδὲς στόμα. Καὶ τότε θὰ ἐπιστρέψουν εἰς σὲ οἱ ἄλλοι, θὰ σὲ ἔχουν ἀνάγκην καὶ θὰ σὲ παρακαλοῦν, ἐνῷ σὺ δὲν θὰ ἐπιστρέψῃς πρὸς αὐτούς.

Θὰ σὲ καταστήσω ἀπέναντι τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ὡς ἕνα ὀχυρὸν ἐκ χαλκοῦ τεῖχος. Αὐτοὶ θὰ πολεμήσουν ἐναντίον σου, ἀλλὰ δὲν θὰ δυνηθοῦν νὰ σὲ καταβάλουν, διότι ἐγὼ θὰ εἶμαι μαζῆ σου, νὰ σὲ σώζω

Καὶ θὰ σὲ καταστήσω ἐνώπιον τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ὡσὰν ἕνα ὀχυρὸν τεῖχος κατεσκευασμένον ἀπὸ χαλκόν. Αὐτοὶ δὲ θὰ πολεμήσουν ἐναντίον σου, ἀλλὰ δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ σὲ νικήσουν, διότι μαζί σου θὰ εἶμαι Ἐγώ, διὰ νὰ σὲ σώζω

καὶ νὰ σὲ γλυτώνω ἀπὸ τὰ χέρια τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων· καὶ θὰ σὲ γλυτώσω ἀπὸ ἀνθρώπους διεφθαρμένους.

καὶ νὰ σὲ λυτρώνω ἀπὸ τὰ ἁρπακτικὰ χέρια ἀνθρώπων πονηρῶν, καὶ θὰ σὲ γλυτώσω ἀπὸ τὴν τυραννικὴν λαβὴν ἀνθρώπων διεφθαρμένων».

Καὶ σύ, λέγει ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ πρὸς τὸν προφήτην, μὴ πάρῃς γυναῖκα ὡς σύζυγόν σου,

Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ λέγει εἰς ἑμέ, τὸν προφήτην Ἱερεμίαν: «Καὶ σὺ μὴ λάβῃς ὡς σύζυγόν σου γυναῖκα,

διὰ νὰ μὴ γεννηθῇ εἰς σὲ υἱός, οὔτε θυγάτηρ εἰς τὸν τόπον τοῦτον.

καὶ ἂς μὴ γεννηθοῦν εἰς σὲ υἱός, οὔτε θυγατέρα εἰς τὸν τόπον αὐτόν, τὴν Ἰουδαίαν.

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος διὰ τοὺς υἱοὺς καὶ τὰς θυγατέρας, ποὺ θὰ γεννηθοῦν εἰς τὸν τόπον τοῦτον, διὰ τὰς μητέρας καὶ τοὺς πατέρας, οἱ ὁποῖοι θὰ γεννήσουν τὰ παιδιὰ αὐτὰ εἰς τὴν χώραν αὐτήν·

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος διὰ τοὺς υἱοὺς καὶ τὶς θυγατέρες, οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ γεννηθοῦν εἰς τὸν τόπον αὐτόν, τὴν Ἰουδαίαν, καὶ διὰ τὶς μητέρες των, οἱ ὁποῖες θὰ τοὺς γεννήσουν, καὶ διὰ τοὺς πατέρες των, οἱ ὁποῖοι θὰ γίνουν οἱ γεννήτορές των εἰς τὴν χώραν αὐτήν:

Μὲ θανατηφόρον ἀσθένειαν θὰ ἀποθάνουν, δὲν θὰ εὐρεθοῦν ἄνθρωποι νὰ θρηνήσουν μὲ κοπετοὺς δι’ αὐτούς, οὔτε καὶ διὰ νὰ τοὺς θάψουν. Θὰ εἶναι ἄταφοι καὶ ἐκτεθειμένοι ὡς παράδειγμα ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, τροφὴ εἰς τὰ θηρία τῆς περιοχῆς καὶ εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ. Θὰ φονευθοῦν μὲ ἐχθρικὴν μάχαιραν, ἐνῷ ἄλλοι θὰ ἐξολοθρευθοῦν διὰ τοῦ λιμοῦ.

«Μὲ θανατηφόρες ἀρρώστιες θὰ ἀποθάνουν, δὲν θὰ ὑπάρξῃ κανεὶς ποὺ θὰ τοὺς κλαύσῃ καὶ θὰ τοὺς θρηνήσῃ, οὔτε καὶ κανεὶς ποὺ θὰ τοὺς θάψῃ. Θὰ παραμένουν ἄταφοι, ἐκτεθειμένοι εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τὸν ἐδάφους, τροφὴ διὰ τὰ σαρκοβόρα θηρία τῆς περιοχῆς καὶ τὰ σαρκοφάγο πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ. Ἄλλοι μὲν θὰ φονευθοῦν ἀπὸ μαχαίρι ἐχθρικόν, ἄλλοι δὲ θὰ ἐξολοθρευθοῦν ἀπὸ πεῖναν».

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος εἰς τὸν προφήτην Ἱερεμίαν: Μὴ εἰσέλθῃς εἰς τὰς συγκεντρώσεις τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων. Μὴ πορευθῇς εἰς τὰς κηδείας τῶν νεκρῶν, διὰ νὰ θρηνήσῃς μὲ κοπετοὺς καὶ νὰ πενθήσῃς δι’ αὐτούς, διότι ἐγὼ ἔχω ἀποσύρει τὴν εἰρήνην μου ἀπὸ τὸν λαὸν τοῦτον.

«Μάλιστα· αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος εἰς ἐμέ, τὸν Ἱερεμίαν: «Μὴ εἰσέλθῃς εἰς τὶς συγκεντρώσεις τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν καὶ μὴ μεταβῇς εἰς τὶς κηδεῖες των, διὰ νὰ θρηνήσῃς τοὺς νεκρούς των μὲ κοπετοὺς καὶ θρήνους, καὶ μὴ τοὺς πενθήσῃς, διότι ἔχω ἀποσύρει τὴν εἰρήνην μου ἀπὸ τὸν λαὸν αὐτόν.

Δὲν θὰ εὐρεθοῦν ἄνθρωποι νὰ θρηνήσουν μὲ κοπετοὺς καὶ θρήνους αὐτούς, οὔτε νὰ ξεσχίσουν τὰς σάρκας των ἀπὸ λύπην, οὔτε καὶ νὰ ξυρισθοῦν οἱ πενθοῦντες.

Δὲν θὰ εὐρεθοῦν ἄνθρωποι διὰ νὰ τοὺς θρηνήσουν μὲ κοπετούς, οὔτε ἄλλοι ποὺ θὰ προξενήσουν ἐντομές, χαράζοντας καὶ ξεσχίζοντας τὰ σώματά των, ἢ θὰ ξυρίσουν τὴν κεφαλήν των εἰς ἔνδειξιν λύπης καὶ πένθους.

Δὲν θὰ κοπῇ καὶ δὲν θὰ διανεμηθῇ ἄρτος εἰς ἔκφρασιν τοῦ πένθους, ὅπως συνηθίζεται, εἰς παρηγορίαν τῶν οἰκείων τοῦ νεκροῦ, οὔτε θὰ πίουν ποτήριον οἴνου εἰς παρηγορίαν τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μητρὸς αὐτῶν.

Οὔτε πάλιν θὰ κοπῇ καὶ θὰ διανεμηθῇ ψωμὶ εἰς ἔκφρασιν τοῦ πένθους, ὅπως συνηθίζεται εἰς τὶς κηδεῖες πρὸς παρηγορίαν τῶν συγγενῶν τοῦ νεκροῦ· οὔτε θὰ πιοῦν τὸ ποτήριον τῆς παρηγορίας πρὸς παράκλησιν διὰ τὸν θάνατον τοῦ πατέρα ἢ τῆς μητέρας των.

Εἰς οἰκίαν συμποσίου δὲν θὰ εἰσέλθῃς νὰ παρακαθήσῃς μὲ τοὺς συνδαιτυμόνας, νὰ φάγῃς καὶ νὰ πίῃς μὲ αὐτούς.

Καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς σπίτι, ὅπου γίνεται συμπόσιον, διὰ νὰ καθήσῃς μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ὁμοτραπέζους, ποὺ συμμετέχουν εἰς τὸ συμπόσιον, καὶ νὰ φάγῃς καὶ νὰ πίῃς μαζί των.

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ: Ἰδού, ἐγὼ καταπαύω καὶ καταργῶ ἀπὸ τὸν τόπον αὐτόν, ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν σας καὶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σας, φωνὴν χαρᾶς καὶ φωνὴν εὐφροσύνης, φωνὴν γαμβροῦ καὶ φωνὴν νύμφης.

Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ: Ἰδού· Ἐγὼ κατασιγάζω καὶ καταργῶ ἀπὸ τὸν τόπον αὐτὸν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια σας καὶ εἰς τὶς ἡμέρες σας τὴν φωνὴν τῆς χαρᾶς καὶ τὴν φωνὴν τῆς εὐφροσύνης, τὴν φωνὴν τοῦ γαμβροῦ καὶ τὴν φωνὴν τῆς νύμφης.

Ὅταν δὲ ἀναγγείλῃς εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν ὅλα τὰ λόγια αὐτὰ καὶ σὲ ἐρωτήσουν, διατί ὁ Κύριος εἶπε καὶ ἀπεφάσισε νὰ ἐπιφέρῃ ἐναντίον ἡμῶν ὅλας αὐτὰς τὰς συμφοράς; Ποία εἶναι ἡ ἀδικία μας; Ποία ἡ ἁμαρτία, τὴν ὁποίαν διεπράξαμεν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας;

Θὰ συμβῇ δὲ τοῦτο: Ὅταν ἀναγγείλῃς εἰς τὸν λαὸν τοῦτον ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια καὶ σὲ ἐρωτήσουν· Διατί ὁ Κύριος ἐξήγγειλεν ὅτι ἀπεφάσισε νὰ καταφέρῃ ἐναντίον μας ὅλα αὐτὰ τὰ κακά; Ποιὰ εἶναι ἡ ἀδικία, ἡ ἀνομία μας; Ποιὰ εἶναι ἡ ἁμαρτία, ποὺ διεπράξαμεν ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας;

Σὺ θὰ ἀπαντήσῃς πρὸς αὐτούς: Ἐπειδὴ οἱ πατέρες σας μὲ ἐγκατέλειψαν, λέγει ὁ Κύριος, καὶ ἔτρεξαν ὀπίσω ἀπὸ ξένους θεοὺς καὶ ὑπετάγησαν καὶ ὑπήκουσαν εἰς αὐτοὺς καὶ τοὺς προσεκύνησαν, ἐμὲ δὲ μὲ ἐγκατέλειψαν καὶ τὸν Νόμον μου δὲν ἐτήρησαν,

Τότε σὺ θὰ τοὺς ἀπαντήσῃς: Ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν, διότι οἱ πατέρες σας μὲ ἐγκατέλειψαν, λέγει ὁ Κύριος, καὶ ἀκολούθησαν ἄλλους, ξένους, εἰδωλολατρικοὺς θεοὺς καὶ ὑπετάγησαν εἰς αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐλάτρευσαν, Ἐμὲ δέ, τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν, μὲ ἐγκατέλειψαν καὶ δὲν ἐφύλαξαν τὸν Νόμον μου·

ἀλλὰ καὶ σεῖς ἐφανήκατε πονηρότεροι ἀπὸ τοὺς πατέρας σας, διότι ἰδού, καθένας ἀπὸ σᾶς ἀκολουθεῖτε τὰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας τῆς διεφθαρμένης σας καρδίας, ὥστε νὰ μὴ ὑπακούετε εἰς ἐμέ·

ἀλλὰ καὶ σεῖς ἔχετε συμπεριφερθῇ πολὺ χειρότερα ἀπὸ τοὺς προγόνους σας· καὶ ἰδού, ὁ καθένας σας ἀκολουθεῖτε τὶς ἁμαρτωλὲς καὶ πονηρὲς ἐπιθυμίες τῆς ἐνόχου καρδιᾶς σας, ὥστε νὰ μὴ ὑπακούετε εἰς Ἐμέ, τὸν ἅγιον Θεόν.

δι’ αὐτὸ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀπορρίψω ἀπὸ τὴν χώραν αὐτὴν καὶ θὰ σᾶς ὁδηγήσω εἰς ἄλλην χώραν, τὴν ὁποίαν δὲν ἐγνωρίζατε προηγουμένως, οὔτε σεῖς οὔτε οἱ πρόγονοί σας. Καὶ θὰ δουλεύσετε ἐκεῖ εἰς ξένους θεούς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ σᾶς λυπηθοῦν καὶ νὰ σᾶς δώσουν ἔλεος.

Διὰ τοῦτο θὰ σᾶς ἐξώσω ἀπὸ τὴν χώραν αὐτὴν εἰς ἄλλην χώραν, ἄγνωστον εἰς σᾶς καὶ τοὺς προγόνους σας, ἐκεῖ δὲ θὰ ὑποταγῆτε καὶ θὰ δουλεύσετε εἰς ἄλλους, ξένους, εἰδωλολατρικοὺς θεούς, οἱ ὁποῖοι καθόλου δὲν πρόκειται νὰ σᾶς εὐσπλαγχνισθοῦν».

Διὰ τοῦτο ἰδού, ἔρχονται ἡμέραι, λέγει ὁ Κύριος, καὶ δὲν θὰ λέγουν ὁρκιζόμενοι ἄνθρωποι «ζῇ Κύριος», ὁ ὁποῖος ἔβγαλε ἐλευθέρους τοὺς Ἰσραηλίτας ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου·

«Διὰ τοῦτο, ἰδού· ἔρχονται ἡμέρες, λέγει ὁ Κύριος, κατὰ τὶς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι, ὅταν ὁρκίζωνται, δὲν θὰ λέγουν: «Εἶναι ζωντανὸς καὶ ἀκούει ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐλευθέρωσε τοὺς Ἰσραηλῖτες ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου!»