Παροιμίαι Σολομώντος

Ὅσα ἀκολουθοῦν εἶναι παροιμίαι, παραβολαὶ καὶ γνωμικὰ καὶ ἀποφθέγματα τοῦ Σολομῶντος, υἱοῦ τοῦ Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Εἰς τὸ βιβλίον τοῦτο περιέχονται αἱ παροιμίαι καὶ τὰ σοφὰ ἀποφθέγματα τοῦ Σολομῶντος, τοῦ υἱοῦ τὸν Δαβίδ, ὁ ὁποῖος ἐβασίλευσεν εἰς τὸ Ἰσραηλιτικὸν ἔθνος.

Σκοπὸν ἔχουν αἱ παροιμίαι αὐταὶ νὰ καταστήσουν γνωστὴν τὴν θείαν σοφίαν καὶ τὴν ὠφέλιμον διὰ τὴν ψυχὴν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ παιδαγωγίαν καὶ νὰ κάμουν τὸν ἄνθρωπον ἱκανὸν νὰ κατανόησῃ τοὺς λόγους, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἀποκτήσῃ φρόνησιν καὶ σύνεσιν.

Ἐγράφησαν δὲ αἱ παροιμίαι αὐταί, ὥστε ἐκεῖνος ποὺ τὰς μελετᾷ ἢ τὰς ἀκούει, νὰ ἀποκτήσῃ τὴν πραγματικὴν ἐπιστήμην, δηλαδὴ τὴν ἀληθῆ γνῶσιν, ποὺ ἐμπνέει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. Σκοπὸς ἑπομένως τῶν παροιμιῶν αὐτῶν εἶναι νὰ γνωρίσῃ καλῶς ὁ ἄνθρωπος τὰ θεῖα καὶ τὰ ἀνθρώπινα πράγματα, τὴν ὠφέλιμον διδασκαλίαν καὶ παιδαγωγίαν διὰ τὴν ψυχήν του καὶ ἔτσι νὰ ἀποκτήσῃ τὴν σύνεσιν καὶ τὴν ἱκανότητα, διὰ νὰ διακρίνῃ τί πρέπει νὰ ἀποφεύγῃ καὶ τί νὰ πράττῃ, ὥστε ἡ ὅλη του συμπεριφορὰ νὰ εἶναι θεάρεστος.

Ἀκόμη δὲ νὰ δώσουν εἰς αὐτὸν τὴν ἱκανότητα, ὥστε νὰ κατανοῇ καὶ νὰ ἀποκρούῃ τὴν ἀπάτην τῶν περίτεχνων λόγων καὶ τὰ ὑποκρυπτόμενα αὐτῶν νοήματα, νὰ ἐννοήσῃ καὶ δεχθῇ τὴν ἀληθινὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐκφέρῃ δικαίας κρίσεις καὶ ἀποφάσεις.

Νὰ εἶναι ἀκόμη εἰς θέσιν νὰ δεχθῇ καὶ νὰ ἀποκρούσῃ τὰς προσβολὰς ἀντιθέτων λόγων, ποὺ λέγονται ἢ γράφονται μὲ ρητορικὴν τέχνην καὶ σοφιστείαν, νὰ ἐννοήσῃ δὲ ποία εἶναι ἡ ἀληθὴς δικαιοσύνη, ὥστε νὰ ἐκφέρῃ κρίσεις καὶ ἀποφάσεις δικαίας καὶ εὐθείας ἐπὶ τῶν ἑκάστοτε παρουσιαζομένων περιστάσεων.

Σκοπὸς ἐπίσης τῶν παροιμιῶν εἶναι, νὰ δώσῃ εἰς τοὺς ἀδόλους καὶ ἀπονηρεύτους σύνεσιν καὶ εὐφυΐαν, εἰς δὲ τὸν νεαρὸν κατὰ τὴν ἡλικίαν συναίσθησιν καὶ γνῶσιν τοῦ καλοῦ καὶ κακοῦ.

Ἐπὶ πλέον τὸ βιβλίον τῶν Παροιμιῶν ἐγράφη διὰ νὰ δώσῃ εἰς τοὺς ἁπλοῦς καὶ ἀπονηρεύτους ἀνθρώπους σύνεσιν καὶ ἐξυπνάδα πρὸς ὠφέλειαν ἑαυτῶν καὶ τοῦ πλησίον, εἰς δὲ τὸν νεαρὸν κατὰ τὴν ἡλικίαν καὶ στερούμενον πείρας συνείδησιν τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ καὶ ὡριμότητα σκέψεως πρὸς ὀρθὴν τῶν πραγμάτων ἀντίληψιν.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ σοφός, ὅταν ἀκούσῃ τὰς παροιμίας αὐτάς, θὰ γίνῃ περισσότερον σοφός. Ὁ δὲ ἐκ φύσεως εὐφυὴς καὶ συνετὸς θὰ ἀποκτήσῃ περισσοτέραν σύνεσιν καὶ ἱκανότητα, ὥστε ὀρθῶς νὰ διακυβερνᾷ τὴν ζωήν του καὶ τοὺς ἄλλους.

Καίτοι δὲ τὸ βιβλίον αὐτὸ ἀπευθύνεται κυρίως πρὸς τὴν ἀνώριμον καὶ ἄπειρον νεότητα, ἐν τούτοις ἔχει νὰ ὠφεληθῇ ἀπὸ τὴν μελέτην του καὶ αὐτὸς ὁ σοφός· πράγματι, ὅταν ὁ σοφὸς ἀκούσῃ τὰ ὅσα γράφονται εἰς αὐτό, θὰ γίνῃ περισσότερον σοφὸς καὶ γνωστικός, ὁ δὲ συνετὸς καὶ φρόνιμος θὰ ἀποκτήσῃ τὴν ἱκανότητα νὰ κυβερνᾷ καὶ νὰ κατευθύνῃ θεαρέστως τὴν ζωήν του.

Μὲ τὰς σοφὰς αὐτὰς παροιμίας καθένας θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐννοῇ παραβολὴν καὶ δυσνόητον λόγον, ὅπως ἐπίσης ρητὰ καὶ γνωμικὰ τῶν σοφῶν καὶ αἰνιγματώδεις ἐκφράσεις, ὑπὸ τὰς ὁποίας κρύπτεται κάποιο βαθύτερον νόημα.

Τόσον πολὺ δὲ θὰ ἐξασκηθῇ καὶ θὰ ἀναπτυχθῇ ἡ διάνοιά του, ὥστε θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐννοῇ κάθε παραβολήν, δυσνόητον καὶ ἀλληγορικὸν λόγον, καθὼς ἐπίσης τὰ ἀποφθέγματα καὶ τὰ γνωμικὰ τῶν σοφῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ τὰ αἰνίγματα, εἰς τὰ ὁποῖα κρύπτεται κάποια βαθύτερη ἀλήθεια.

Ἀρχὴ καὶ θεμέλιον πάσης σοφίας εἶναι ὁ σεβασμὸς καὶ ὁ φόβος πρὸς τὸν Θεόν. Ἡ δὲ σύνεσις εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ὠφέλιμος εἰς ἐκείνους, ὁ ὁποῖοι ἐφαρμόζουν τὰ σοφὰ προστάγματα της εἰς τὴν ζωήν των. Ἡ πρὸς τὸν Θεὸν εὐσέβεια εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ θεμέλιον τῆς ἀληθινῆς σοφίας καὶ γνώσεως. Οἱ ἀσεβεῖς ὅμως, δι’ ὃ καὶ ἀσύνετοι, θὰ περιφρονήσουν τὴν θείαν σοφίαν καὶ παιδαγωγίαν.

Ἀρχή, ρίζα καὶ θεμέλιον τῆς ἀληθινῆς σοφίας εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ· ἡ σύνεσις δὲ τότε εἶναι ἀγαθὴ καὶ ἀποδίδει τοὺς καρπούς της, ὅταν ἐφαρμόζεται καὶ ἐπιτελῆται δι’ ἔργων. Ἡ εὐσέβεια δέ, δηλαδὴ ὁ πρὸς τὸν Θεὸν σεβασμὸς καὶ ἡ πρὸς αὐτὸν εὐλάβεια, εἶναι ἀρχὴ τῆς ἀληθινῆς γνώσεως· οἱ ἀσεβεῖς ὅμως θὰ περιφρονήσουν τὴν θείαν παιδαγωγίαν.

Σὺ ὅμως, υἱέ, ἄκουε μετὰ προσοχῆς καὶ ὑπάκουε προθύμως εἰς τὴν διδασκαλίαν καὶ παιδαγωγίαν τοῦ πατρός σου. Ποτὲ δὲ νὰ μὴ ἀποστραφῇς καὶ ἀπορρίψῃς τὰς στοργικὰς παραγγελίας καὶ τοὺς θεσμοὺς τῆς μητρός σου.

Ἄκουε πάντοτε, παιδί μου, προσεκτικὰ τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατέρα σου καὶ νὰ εἶσαι ὑπάκουος εἰς τὴν παιδαγωγίαν του, καὶ νὰ μὴ διώχνῃς μακριὰ ἀπὸ σένα τὰς συμβουλὰς καὶ ὁδηγίας τῆς μητέρας σου, τὰς ὁποίας ὡς θεσμοὺς καὶ νόμους ἱεροὺς νὰ μνημονεύῃς καθ’ ὅλην τὴν ζωήν σου·

Διότι, ἐὰν προθύμως δεχθῇς τὴν παιδαγωγίαν τῶν γονέων σου, θὰ τιμηθῇς, θὰ δεχθῇς εἰς τὴν κεφαλήν σου στέφανον ἀπὸ τὰς χαρίτας τῶν ἀρετῶν καὶ περὶ τὸν λαιμόν σου περιδέραιον χρυσοῦν, ἀσυγκρίτως πολυτιμότερον ἀπὸ κάθε ἄλλο κόσμημα.

διότι ἔτσι θὰ τιμηθῇς καὶ θὰ δεχθῇς εἰς τὴν κεφαλήν σου στέφανον ἀπὸ χάριτας ἀρετῶν καὶ γύρω ἀπὸ τὸν λαιμόν σου θὰ στολισθῇς μὲ χρυσοῦν περιδέραιον, ἀσυγκρίτως πολυτιμότερον ἀπὸ κάθε ἄλλο μέταλλον.

Παιδί μου, πρόσεχε νὰ μὴ σὲ παραπλανήσουν πρὸς τὸ κακὸν ἀσεβεῖς ἄνθρωποι καὶ ποτὲ νὰ μὴ συγκατατεθῇς εἰς τὰς ἁμαρτωλὰς αὐτῶν σκέψεις καὶ προτάσεις.

Παιδί μου, πρόσεχε μὴ σὲ ἀποπλανήσουν ἄνθρωποι ἀσεβεῖς, οὔτε να συγκατατεθῇς θεληματικῶς εἰς ὅσα σοῦ προτείνουν.

Ἐὰν παρουσιασθοῦν ὡς φίλοι σου καὶ σὲ προσκαλέσουν καὶ σοῦ εἴπουν· «ἔλα μαζῆ μας, λάβε μέρος καὶ σὺ εἰς τὸ αἷμα, τὸ ὁποῖον θὰ χύσωμεν· ἂς θανατώσωμεν ἀδίκως ἄνδρα δίκαιον καὶ τὸ πτῶμα του ἂς τὸ κρύψωμεν βαθειὰ εἰς τὸν τάφον.

Ἐὰν σὲ προσκαλέσουν μὲ τρόπον φιλικὸν καὶ σοῦ εἴπουν· ἔλα μαζί μας, λάβε μέρος εἰς τὰ αἵματα, ποὺ θὰ χύσωμεν, ἂς κρύψωμεν δὲ καὶ ἂς θάψωμεν εἰς τὴν γῆν ὅλως ἀδίκως τὸν δίκαιον ἄνθρωπον, ἔστω καὶ ἂν δὲν μᾶς ἔκαμε ποτὲ κακὸν ἢ ἀδικίαν,

Ζωντανὸν ἂς τὸν καταπίωμεν, ὅπως ὁ ᾅδης. Ἂς σβήσωμεν τὸ ὄνομα του καὶ τὴν ἀνάμνησίν του ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς, ὥστε κανεὶς πλέον νὰ μὴ τὸν ἐνθυμῆται.

ἂς τὸν καταπίωμεν δὲ ζωντανόν, ὅπως ὁ ἀχόρταστος Ἅδης, καὶ ἂς ἐξαλείψωμεν τὴν μνήμην του ἀπὸ τὴν γῆν, ὥστε νὰ μὴ τὸν ἐνθυμῆται πλέον κανείς·

Ἂς βάλωμεν χέρι καὶ ἂς κάμωμεν ἰδικήν μας τὴν μεγάλην περιουσίαν του, ἂς γεμίσωμεν δὲ τὰ σπίτια μας ἀπὸ λάφυρα, τὰ ὁποῖα θὰ ἁρπάσωμεν ἀπὸ τοὺς ἄλλους μὲ τὰς ληστείας καὶ τὰ ἐγκλήματά μας.

ἂς καταλάβωμεν καὶ ἂς κάμωμεν ἰδιοκτησίαν μας τὴν μεγάλην καὶ πολύτιμον περιουσίαν του, ἂς γεμίσωμεν δὲ τὰ σπίτια μας ἀπὸ λάφυρα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀρπάσωμεν χύνοντες αἵματα ἀθώων καὶ πατοῦντες ἐπὶ πτωμάτων·

Ὅσα χρήματα καὶ κτήματα ἔχεις κληρονομήσει ἀπὸ τὸν πατέρα σου βάλε τα ἐδῶ μαζῆ μὲ τὰ ἰδικά μας. Ταύτισε τὴν τύχην σου μαζῆ μας καὶ ἂς ἔχωμεν ὅλοι ἕνα κοινὸν βαλάντιον, ἕνα κοινὸν δερμάτινον σάκκον, ὅπου θὰ ἀποταμιεύωμεν, ὅσα θὰ ἁρπάζωμεν».

βάλε καὶ σὺ τὸ μερίδιον τῆς πατρικῆς σου κληρονομίας μὲ τὰ ἰδικά μας, καὶ ταύτισε τὴν τύχην σου μὲ τὴν ἰδικήν μας τύχην καὶ ἂς ἔχωμεν ὅλοι κοινὸν βαλάντιον καὶ ὅλοι μας κοινὸν ταμεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον ἂς μαζεύσωμεν ὅσα λάφυρα καὶ χρήματα θὰ συνάξωμεν οὕτω πῶς.

Παιδί μου, πρόσεξε, μὴ πορευθῇς εἰς τὸν ἴδιον δρόμον μαζῆ των, ἀλλὰ ἄλλαξε πορείαν, λοξοδρόμησε μακρυὰ ἀπὸ τοὺς δρόμους ἐκείνων.

Παιδί μου, μὴ ὑπάγῃς μαζί των εἰς τὸν δρόμον ποὺ βαδίζουν, ἀπομάκρυνε δὲ τὰ βήματά σου ἀπὸ τοὺς δρόμους των

Διότι τὰ πόδια ἐκείνων τρέχουν ταχέως πάντοτε πρὸς τὸ κακόν, σπεύδουν νὰ χύσουν αἵματα ἀθώων ἀνθρώπων.

διότι τὰ πόδια των τρέχουν γρήγορα εἰς τὸ κακὸν καὶ εἰς τὸ ἔγκλημα καὶ εἶναι ἕτοιμα εἰς τὸ νὰ σπεύσουν καὶ νὰ χύσουν ἀμέσως αἷμα.

Ἔχε δὲ ὑπ’ ὄψιν σου καὶ τοῦτο· ὅτι, ὅπως δὲν στήνονται χωρὶς σκοπὸν δίκτυα, ἀλλὰ διὰ νὰ συλλάβουν λαίμαργα ἀσύνετα πουλιά, ἐτσι καὶ αὐτοὶ θὰ συλληφθοῦν εἰς παγίδα, καὶ δὲν θὰ μείνουν ἀτιμώρητοι, ἂν ὄχι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, πάντως ὅμως ἀπὸ τὸν Θεόν. Θὰ συλληφθοῦν εἰς τὰ δίκτυα τῆς παρανομίας των.

Ἀλλ’ ὅπως δὲν στήνονται ἀσκόπως καὶ χωρὶς ἀποτέλεσμα παγίδες καὶ δίκτυα διὰ τὰ πουλιά, ἔτσι καὶ αὐτοὶ δὲν θὰ μείνουν ἀτιμώρητοι· θὰ τιμωρηθοῦν εἴτε ἀπὸ ἀνθρώπους εἴτε ἀπὸ τὸν Θεόν.

Διότι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν εἰς τὸ ἔγκλημα, ἀπὸ κοινοῦ δὲ καὶ ἐκ συστάσεως διαπράττουν φόνον, συσσωρεύουν ἐναντίον των πολλὰ κακά, ἡ δὲ καταστροφὴ τῶν παρανόμων ἀνθρώπων θὰ εἶναι τρομερά.

Διότι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν εἰς φόνον, θησαυρίζουν εἰς τοὺς ἑαυτούς των κακὰ πολλά, ἡ δὲ καταστροφὴ τῶν παρανόμων ἀνθρώπων θὰ εἶναι κακή.

Εἰς αὐτὰ τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματα ὁδηγοῦν ὅλους τοὺς ἐργάτας τῆς παρανομίας αἱ ὁδοί των. Διὰ τῆς παρανομίας των καταστρέφουν οἱ ἴδιοι καὶ τὴν ζωὴν καὶ τὴν ψυχήν των.

Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ζοῦν καὶ τέτοιο θὰ εἶναι τὸ κατάντημα ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι πράττουν ἔργα παράνομα· διότι ἐξ αἰτίας τῆς κακίας καὶ ἀσεβείας των καταστρέφουν καὶ τὴν ζωὴν καὶ τὴν ψυχήν των.

Ἀντιθέτως πρὸς τοὺς ἐργάτας τοῦ σκότους καὶ τὰς δολιότητάς των, ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ ἐξυμνεῖται δημοσίᾳ εἰς τοὺς δρόμους ἀπὸ ὅσους τὴν ἔχουν γνωρίσει καὶ δεχθῆ, καὶ μὲ παρρησίαν ἀκούεται ἡ διδασκαλία της εἰς τὰς πλατείας.

Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ ὅσους μὲ τὴν πεῖραν των τὴν ἐγνώρισαν, ἐξυμνεῖται δημοσίᾳ εἰς τοὺς δρόμους, ἡ δὲ θεία διδασκαλία της διακηρύττεται μὲ παρρησίαν εἰς τὰς πλατείας.

Τὸ κήρυγμά της διαλαλεῖται ἀπὸ τὰς ὑψηλὰς ἐπάλξεις τῶν τειχῶν, ὥστε νὰ ἀκούεται ἀπὸ ὅλους. Παραστέκει εἰς τὰς θύρας τῶν ἀρχόντων, διὰ νὰ τοὺς καθιστᾷ σοφοὺς καὶ συνετοὺς εἰς τὰ ἔργα των. Παρευρίσκεται εἰς τὰς πύλας τῆς πόλεως, ὅπου γίνονται συγκεντρώσεις διὰ τὴν λύσιν μεγάλων ζητημάτων, ἀπευθύνεται πρὸς ὅλους καὶ μὲ θάρρος πολὺ λέγει;

Τὸ κήρυγμά της δὲν γίνεται μέσα ἀπὸ τὰ τείχη, ἀλλὰ διαλαλεῖται ἐπὶ τῶν ἄκρων καὶ ἐπὶ τῶν ἐπάλξεων τῶν τειχῶν, ὥστε νὰ ἀκούεται καὶ να μὴ μένῃ μυστικόν, παραστέκει δὲ εἰς τὰς θύρας τῶν ἀρχόντων, ὥστε νὰ τοὺς σοφίζῃ εἰς τὰ καθήκοντά των κηρύσσεται ὅμως καὶ εἰς τὰς εἰσόδους καὶ εἰς τὰς πύλας τῶν πόλεων, ὅπου γίνονται αἱ συγκεντρώσεις δι’ ἀγοραπωλησίας, διὰ συνοικέσια, διὰ πολιτικὰς συζητήσεις καὶ δικαστικὰς ὑποθέσεις, ἀπευθύνεται δὲ πρὸς ὅλους καὶ λέγει μὲ παρρησίαν:

«Ὅσον χρόνον οἱ ἄδολοι καὶ ἄκακοι ἄνθρωποι κρατοῦν καὶ ἀκολουθοῦν τὸν βίον τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀρετῆς, δὲν πρόκειται νὰ ἐντροπιασθοῦν. Ἐξ ἀντιθέτου οἱ ἁμαρτωλοί, οἱ καταφρονηταὶ τῆς θείας σοφίας, ἐπειδὴ ἐπεθύμησαν τὴν ἀλαζονικὴν καὶ γεμάτην ἐπιδείξεις ζωήν, κατήντησαν εἰς βάθος ἀσεβείας καὶ ἐμίσησαν τὴν ἀληθινὴν καὶ σώζουσαν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ.

Ἐφ’ ὅσον οἱ ἀπλοὶ καὶ ἀπονήρευτοι θὰ ἀκολουθοῦν τὸν βίον τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀρετῆς, δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἐντροπιασθοῦν· οἱ δὲ ἁμαρτωλοί, ἐπειδὴ ἐπεθύμησαν τὴν ὑπερήφανον καὶ ὑβριστικὴν ζωὴν τῆς κακίας καὶ κατήντησαν εἰς ἐσχάτην ἀσέβειαν, ἐμίσησαν τὴν σωτηριώδη γνῶσιν τῆς ἀληθείας,

Δι’ αὐτὸ καὶ ἔγιναν ὑπεύθυνοι καὶ ἄξιοι ἐλέγχων καὶ τιμωριῶν. Ἰδοὺ ὅμως ὅτι ἐγὼ ἡ σοφία, θὰ σᾶς παρουσιάσω τὰ λόγια τῆς ἰδικῆς μου ἐμπνεύσεως. Θὰ σᾶς διδάξω τοὺς ἰδικούς μου λόγους.

καὶ δι’ αὐτὸ ἔγιναν ὑπεύθυνοι καὶ ἄξιοι ἐλέγχων καὶ τιμωριῶν. Ἰδοὺ ἐγώ, ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, σᾶς ἀπευθύνω διδασκαλίαν σοφήν, ποὺ ἐμπνέεται ἀπὸ ἐμέ, θὰ σᾶς διδάξω δὲ τὸν ἰδικόν μου σοφὸν καὶ ἀλάνθαστον λόγον.

Ἐπειδὴ εἶδα, ὅτι μολονότι σᾶς ἐκαλοῦσα καὶ σεῖς δὲν ὑπηκούσατε, ἐγὼ ἡ σοφία σᾶς ὡμίλησα εἰς ἐντονώτερον ὕφος, ἐμάκρυνα τὸν λόγον μου πρὸς σᾶς. Σεῖς ὅμως καὶ πάλιν δὲν ἐδίδατε καμμίαν προσοχήν·

Ἐπειδὴ σᾶς προσκαλοῦσα καὶ δὲν ὑπηκούσατε καὶ ἐπειδὴ σᾶς ὠμιλοῦσα ἐντονώτερον καὶ διὰ μακρῶν καὶ δὲν ἐδίδετε καμμίαν προσοχήν,

ἀλλὰ τουναντίον ἐθεωρεῖτε χωρὶς ἀξίαν καὶ σημασίαν τὰς σύμβουλάς μου. Εἰς δὲ τοὺς ἐλέγχους μου δὲν ἐδίδατε καμμίαν προσοχήν·

ἀλλὰ περιεφρονεῖτε τὸ θέλημά μου καὶ ἐθεωρεῖτε ὡς ἐστερημένας κύρους τὰς ἀποφάσεις μου καὶ εἰς τοὺς ἐλέγχους τῆς διδασκαλίας μου δὲν ἐδίδετε προσοχήν,

διὰ τοῦτο, λοιπόν, καὶ ἐγὼ θὰ γελάσω μὲ τὴν ἀπώλειάν σας, θὰ χαρῶ πάρα πολύ, ὅταν θὰ ἐπέρχεται ἐναντίον σας ὁ ὄλεθρος.

δι’ αὐτὸ καὶ ἐγὼ δὲν θὰ σᾶς λυπηθῶ, ἀλλὰ θὰ γελάσω περιφρονητικῶς, ὅταν θὰ καταστραφῆτε, καὶ θὰ χαρῶ ὑπερβολικά, ὅταν ἔλθῃ καὶ πέσῃ ἐπάνω σας ὄλεθρος,

Καὶ ὅταν αἰφνιδίως ἐγερθῇ ἐναντίον σας ταραχή, ὁ δὲ ὄλεθρός σας ὡς καταστρεπτικὴ καταιγὶς ἐπιπέσῃ ἐπάνω σας, ὅταν σᾶς βρῇ θλῖψις μεγάλη ἢ πολιορκία τῆς πόλεως σας ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ὅταν θὰ βλέπετε καὶ σεῖς νὰ ἔρχεται ἀναπόφευκτος ὁ ὄλεθρός σας,

καὶ ὅταν θὰ σᾶς καταφθάσουν ξαφνικὰ δεινὰ καὶ θὰ θορυβηθῆτε, θὰ ἐνσκήψῃ δὲ καταστροφὴ ὅμοια πρὸς αἰφνίδιον καταιγίδα, καὶ ὅταν θὰ σᾶς ἔλθῃ θλῖψις καὶ θὰ σᾶς πολιορκήσουν ἐχθροί, ἢ ὅταν θὰ ἐπέλθῃ ἐναντίον σας καταστροφή.

τότε θὰ συμβῇ τοῦτο· θὰ μὲ ἐπικαλεσθῆτε, ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ ἀκούσω τὴν ἐπίκλησίν σας. Θὰ μὲ ζητήσουν ὡς βοηθόν των καὶ στήριγμά των οἱ κακοὶ εἰς τὰς δυσκόλους των περιστάσεις, καὶ δὲν θὰ μὲ εὕρουν ὡς λυτρωτὴν καὶ σωτῆρα των.

Θὰ γελάσω περιφρονητικῶς, διότι τότε θὰ συμβῇ τοῦτο: Θὰ μὲ ἐπικαλεσθῆτε, ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ εἰσακούσω τὴν ἐπίκλησίν σας. Θὰ μὲ ζητήσουν οἱ κακοὶ καὶ πονηροὶ κατὰ τὰς δυσκόλους ἡμέρας των, διὰ νὰ τοὺς λυτρώσω ἀπὸ τὰ δεινά, καὶ δὲν θὰ μὲ εὔρουν·

Διότι ἐμίσησαν τὴν θείαν σοφίαν, τὸν δὲ λόγον τοῦ Κυρίου δὲν τὸν ἐπροτίμησαν, ἀλλὰ τὸν ἀπέρριψαν.

διότι ἐμίσησαν ἐμέ, τὴν θείαν σοφίαν, καὶ δὲν ἐπροτίμησαν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ τὴν θεοσέβειαν,

Οὔτε ἤθελον νὰ δώσουν προσοχὴν εἰς τὰ θελήματά μου. Ἐξ ἀντιθέτου περιέπαιζαν καὶ ἐχλεύαζαν τοὺς ἐλέγχους, τοὺς ὁποίους πρὸς σωτηρίαν τῶν ἀπηύθυνα.

οὔτε ἤθελαν νὰ προσέχουν εἰς τὰ θελήματά μου, περιέπαιζαν δὲ καὶ ἐχλεύαζαν τοὺς σωτηρίους ἐλέγχους καὶ τὰς διαμαρτυρίας μου.

Διὰ τοῦτο θὰ φάγουν τοὺς καρποὺς τῆς κακῆς των ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς. Θὰ ἀπολαύσουν τὰ ἐπίχειρα τῆς κακίας των. Θὰ πλημμυρίσουν καὶ θὰ πνιγοῦν μέσα εἰς τὰς ὀδυνηρὰς συνεπείας τῆς ἀσεβείας των.

Δι’ αὐτὸ λοιπὸν θὰ φάγουν τοὺς καρποὺς τῆς πονηρᾶς διαγωγῆς των καὶ ἡ ζωή των θὰ πλημμυρίσῃ ἀπὸ ἀθλιότητας, εἰς τὰς ὁποίας τοὺς ὡδήγησεν ἡ ἀσέβειά των·

Ἐπειδὴ ἠδίκησαν τοὺς ἀφελεῖς καὶ ἀγαθοὺς ἀνθρώπους, θεία φοβερὰ κρίσις θὰ ἐξολοθρεύσῃ τοὺς ἀσεβεῖς.

διότι εἰς ἀνταπόδοσιν τῶν πολλῶν ἀδικιῶν, ποὺ ἔκαμαν εἰς νέους καὶ ἀπονηρεύτους, θὰ παραδοθοῦν εἰς σφαγὴν καὶ φόνον, καὶ φοβερὰ ἀνάκρισις καὶ θεία κρίσις θὰ ἐξολοθρεύσῃ τοὺς ἀσεβεῖς.

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ ἀκούει καὶ ὑπακούει εἰς ἐμέ, τὴν σοφίαν, θὰ ζῇ μὲ σταθερὰν τὴν ἐλπίδα του εἰς τὴν παντοδύναμον προστασίαν τοῦ Ὑψίστου καὶ θὰ διατηρῇ τὴν γαλήνην του εἰς κάθε περίστασιν, χωρὶς φόβον ἀπὸ κανένα κακόν».

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ ὑπακούει εἰς ἐμέ, τὴν σοφίαν, θὰ ζήσῃ ἀσφαλὴς μὲ σύντροφον τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν προστασίαν τοῦ Ὑψίστου, θὰ διατηρῇ δὲ τὴν εἰρήνην καὶ ἡσυχίαν του εἰς κάθε περίστασιν, χωρὶς φόβον κανενὸς κακοῦ.

Παιδί μου, ἐὰν παραδεχθῇς τὰ λόγια τῶν ἐντολῶν μου καὶ τὰ φυλάξῃς μὲ προσοχὴν ὡς θησαυρὸν μέσα εἰς τὴν καρδίαν σου,

Παιδί μου, ἐὰν ἀποδεχθῇς μὲ προθυμίαν καὶ εἰλικρινῆ διάθεσιν τὰς ἐντολάς μου καὶ κρύψῃς ὡς πολύτιμον πρᾶγμα εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας σου τὰ λόγια μου,

τότε τὸ αὐτί σου θὰ προσέξῃ καὶ θὰ ἀκούσῃ τὰ λόγια τῆς θείας σοφίας καὶ θὰ τὰ βάλῃς μέσα εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν σου, διὰ νὰ σὲ ἀναδείξουν συνετόν, καὶ θὰ τὰ χρησιμοποιῇς διὰ νὰ δίδῃς ὀρθὰς συμβουλὰς καὶ νουθεσίας εἰς τὸν υἱόν σου.

τότε τὸ αὐτί σου θὰ προσέξῃ τὰ λόγια τῆς θείας σοφίας καὶ θὰ τὰ ἔχῃς κατὰ νοῦν, ὥστε νὰ σὲ συνετίζουν, καὶ θὰ τὰ χρησιμοποιῇς διὰ νὰ συμβουλεύεις τὸ παιδί σου.

Διότι, ἐάν μὲ φλογερὸν πόθον ἐπικαλεσθῇς τὴν θείαν σοφίαν καὶ φωνάξῃς τὴν σύνεσιν νὰ ἔλθῃ εἰς σέ, ἀναζητήσῃς δὲ καὶ ἐπικαλεσθῇς μὲ μεγάλην φωνὴν τὴν γνῶσιν τῆς θείας ἀληθείας,

Σοῦ ζητῶ δὲ τόσην προσοχήν, διότι, ἐὰν ἐπικαλεσθῇς τὴν θείαν σοφίαν μὲ ζωηρὸν πόθον καὶ φωνάξῃς προσκαλῶν τὴν σύνεσιν καὶ ζητήσῃς μὲ μεγάλην φωνὴν τὴν γνῶσιν τῆς θείας ἀληθείας καὶ τὴν διάκρισιν τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ,

καὶ ἂν τὴν ἀναζητήσῃς μὲ τόσον ζῆλον, μὲ ὅσον ἀναζητεῖ κανεὶς τὴν εὕρεσιν χρημάτων, ἐὰν ἐρευνήσῃς δι’ αὐτὴν μὲ ὅσον ἐνδιαφέρον ἐρευνοῦν διὰ πολλοὺς καὶ μεγάλους θησαυρούς,

καὶ ἐὰν ζητήσῃς ἐπιμόνως νὰ τὴν εὕρῃς, ὅπως ἀναζητεῖ κανεὶς νὰ εὕρῃ χρήματα, καὶ ἐὰν ἐρευνήσῃς δι’ αὐτήν, ὅπως ἐρευνᾷ κανεὶς νὰ εὕρῃ θησαυροὺς πολλοὺς καὶ μεγάλους,

τότε θὰ αἰσθανθῇς καὶ θὰ κατανοήσῃς τὸν φόβον τοῦ Κυρίου· θὰ εὕρῃς καὶ θὰ ἀποκτήσῃς, ὅσον εἶναι δυνατὸν εἰς τὴν ἀνθρωπίνην διάνοιαν, τὴν ἀληθινὴν καὶ ἀνειπισφαλῆ γνῶσιν περὶ τοῦ Θεοῦ.

τότε θὰ αἰσθανθῇς τὸν σωτηριώδη φόβον τοῦ Κυρίου καὶ θὰ λάβῃς ἀληθῆ καὶ τελείαν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ, καθ’ ὅσον βεβαίως εἶναι δυνατὸν εἰς τὸν πεπερασμένον ἄνθρωπον νὰ ἐπιτύχῃ ταύτην.

Διότι ὁ Κύριος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος χαρίζει τὴν σοφίαν καὶ ἀπὸ αὐτὸν πηγάζει καὶ ἐκχύνεται ἡ γνῶσις τῆς ἀληθείας καὶ ἡ σύνεσις.

Διότι ὁ Κύριος χαρίζει τὴν σοφίαν καὶ ἀπὸ Αὐτὸν πηγάζει ἡ γνῶσις τῆς ἀληθείας καὶ ἡ σύνεσις.

Ἡ σοφία αὐτὴ προσφέρει καὶ ἀποταμιεύει θησαυρὸν εἰς τοὺς εὐθεῖς ἀνθρώπους, εἰς αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ὑγιὲς καὶ ἡρωϊκὸν τὸ φρόνημα, δηλαδὴ τοὺς χαρίζει τὴν σωτηρίαν, προστατεύει δὲ καὶ ὑπερασπίζει τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς των.

Καὶ προσφέρει ὡς θησαυρόν, εἰς ὅσους ἀγωνίζονται ἠρωϊκῶς, τὴν σωτηρίαν των καὶ θὰ προστατεύσῃ ὡς ἀκαταμάχητος ὑπερασπιστὴς τὴν θεάρεστον πορείαν τῆς ζωῆς των, ἐνισχύων αὐτοὺς

Τοὺς ἐνισχύει, ὥστε νὰ τηρήσουν καὶ νὰ φυλάξουν τὰς ἐντολάς του. Ὁ δὲ Θεὸς θὰ προφυλάξῃ ἀπὸ κάθε κίνδυνον τὴν ζωὴν ἐκείνων, ποὺ τὸν εὐλαβοῦνται.

οὕτως, ὥστε νὰ φυλάξουν τὰς ἐντολάς του· καὶ θὰ προφυλάξῃ ἀπὸ κάθε κίνδυνον τὴν ζωὴν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τὸν σέβονται.

Ὅταν δὲ ἀποκτήσῃς τὴν θείαν σοφίαν, τότε θὰ ἐννοήσῃς τὴν ἀληθινὴν δικαιοσύνην καὶ θὰ εἶσαι εἰς θέσιν νὰ κρίνῃς δικαίως. Θὰ ἐπιτύχῃς δέ, ὥστε νὰ κατορθώσῃς ὅλας τὰς ἀγαθὰς πράξεις.

Ὅταν δὲ ἐπιδιώξῃς τὴν θείαν σοφίαν καὶ ἐπιτύχῃς αὐτήν, τότε θὰ ἐννοήσῃς ποία εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἀρετὴ καὶ δικαιοσύνη καὶ τότε θὰ κρίνῃς δικαίως καὶ θὰ κατορθώσῃς καὶ θὰ ἐφαρμόσῃς ὅλας τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, αἱ ὁποῖαι ὡς ἄλλοι ἀγαθοὶ καὶ στερεοὶ ἄξονες ὁδηγοῦν ἀσφαλῶς εἰς σωτηρίαν.

Διότι, ἐὰν ἡ σοφία ἔλθῃ καὶ κατασκηνώσῃ εἰς τὴν διάνοιάν σου, θεωρήσῃς δὲ καὶ παραδεχθῇς τὴν ἀπὸ τὴν γνῶσιν τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ σύνεσιν καὶ διάκρισιν ὡς καλὴν καὶ ὠφέλιμον,

Διότι, ἐὰν ἐπικρατήσῃ εἰς τὸν νοῦν σου ἡ σοφία καὶ ἡ διάκρισις, ἡ ὁποία προέρχεται ἐξ αὐτῆς, καὶ φανῇ εἰς τὴν διάνοιάν σου ἡ εὐαισθησία τῆς συνειδήσεως καλὴ καὶ ὠφέλιμος,

τότε ἀπόφασις ἀγαθὴ καὶ συνετὴ θὰ σὲ προφυλάξῃ ἀπὸ τὰς ἁμαρτωλὰς ἐκτροπάς· σκέψις δὲ ἁγία θὰ σὲ διατηρῇ ἐν τῇ ἀρετῇ καὶ πλησίον τοῦ Θεοῦ,

τότε ἀπόφασις ἀγαθὴ καὶ πεφωτισμένη θὰ σὲ προφυλάξῃ ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὰς ἐπιθυμίας τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπὸ τοὺς ἐξωτερικοὺς πειρασμούς. Σκέψις δὲ ἅγια θὰ σὲ διατηρῇ εἰς τὴν ἀρετήν,

διὰ νὰ σὲ γλυτώσῃ ἔτσι ἀπὸ τὸν ὀλέθριον δρόμον καὶ ἀπὸ ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος δὲν λέγει ποτὲ κάτι τὸ ἀληθινὸν καὶ ἀξιόπιστον.

διὰ νὰ σὲ γλυτώσῃ ἀπὸ τὸν κακὸν καὶ ὀλέθριον δρόμον τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπὸ ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε λέγει κάτι ἄξιον ἐμπιστοσύνης καὶ παραδοχῆς.

Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀφήνουν τὰς εὐθείας ὁδοὺς τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ πορευθοῦν καὶ βαδίσουν τοὺς ἁμαρτωλοὺς δρόμους τοῦ σκότους καὶ τῆς ἀπωλείας!

Ὤ! ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀφήνουν τοὺς ἴσιους δρόμους τῆς ἀρετῆς, διὰ νὰ ἀκολουθήσουν τοὺς σκοτεινοὺς καὶ ἐπικινδύνους δρόμους τῆς καταισχύνῃς, τῆς φαυλότητος καὶ ἀσεβείας·

Ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εὐφραίνονται διὰ τὰ κακά, ποὺ διαπράττουν οἱ ἴδιοι ἢ οἱ ἄλλοι, καὶ χαίρουν διὰ τὴν πρὸς τὸ κακὸν διαστροφὴν αὐτῶν καὶ τῶν ἄλλων·

ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι μόνον οἱ ἴδιοι κακοί, ἀλλ’ οἱ ὁποῖοι εὐχαριστοῦνται, ὅταν διαπράττεται τὸ κακόν, καὶ χαίρουν, ὅταν κατορθοῦται διαστροφὴ καὶ διαφθορὰ χαρακτήρων!

αὐτοί, τῶν ὁποίων οἱ δρόμοι εἶναι διεστραμμένοι καὶ αἱ πορεῖαι των κυκλικαὶ ἐν τῇ δολιότητί των,

Αὐτῶν οἱ δρόμοι εἶναι ἀνάποδοι καὶ διεστραμμένοι καὶ ἡ πορεία των καμπυλωτὴ καὶ ὕπουλος,

ὥστε νὰ ἀπομακρύνουν καὶ σὲ ἀπὸ τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν καὶ νὰ σὲ ἀποξενώσουν ἀπὸ τὴν ὀρθὴν καὶ δίκαιον φρόνησιν.

ἔχουσα σκοπὸν νὰ σὲ ἀπομακρύνῃ ἀπὸ τὸν εὐθὺν δρόμον καὶ νὰ σὲ ἀποξενώσῃ ἀπὸ τὰς ἐναρέτους σκέψεις καὶ ἀποφάσεις, δηλαδὴ νὰ σὲ κάμῃ, ὥστε νὰ μὴ σκέπτεσαι τὴν ἀρετήν.

Παιδί μου, πρόσεχε νὰ μὴ σὲ κυριεύσῃ καὶ σὲ ὑποδουλώσῃ κακὴ καὶ διεστραμμένη θέλησις, ἡ ὁποία ἔχει ἀρνηθῆ καὶ ἐγκαταλείψει τὴν διδασκαλίαν ποὺ σὺ ἤκουσες καὶ παρέλαβες κατὰ τὴν νεότητά σου καὶ ἡ ὁποία θέλησις ἐλησμόνησε τὸν θεῖον νόμον.

Παιδί μου, πρόσεχε νὰ μὴ σὲ κυριεύσῃ θέλησις κακὴ καὶ διεστραμμένη, ἡ ὁποία ἠρνήθη τὴν καλὴν διδασκαλίαν, τὴν ὁποίαν ἤκουσες κατὰ τὴν νεότητά σου, θέλησις διεστραμμένη, ἡ ὁποία ἐλησμόνησε τὸν σωτήριον νόμον τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὴ ἡ παράνομος καὶ κακὴ βουλὴ ἔχει στήσει τὸ σπίτι της κοντὰ εἰς τὸν θάνατον, τὴν δὲ πορείαν καὶ κατάληξίν της μὲ τοὺς ὑλόφρονας ἀνθρώπους, τῶν ὁποίων τὸ κατάντημα εἶναι ὁ ᾅδης.

Σοῦ ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν ἐπ’ αὐτοῦ, διότι ἡ κακὴ αὐτὴ προαίρεσις ἔχει τὴν κατοικίαν της κοντὰ εἰς τὸν θάνατον καὶ συνεταύτισε τὴν πορείαν της μὲ τοὺς ὑλόφρονας ἀνθρώπους, τῶν ὁποίων τὸ κατάντημα εἶναι ὁ θάνατος καὶ ὁ Ἅδης.

Ὅλοι, ὅσοι βαδίζουν τοὺς δρόμους τῆς κακῆς βουλῆς καὶ μένουν ἀμετανόητοι, δὲν θὰ ἐπιστρέψουν πρὸς τὸν Θεόν, δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν εὐθεῖαν ὁδόν. Τέτοιοι δὲ ποὺ εἶναι δὲν πρόκειται νὰ ζήσουν ἐπὶ ἔτη πολλὰ εἰς τὴν γῆν, ὥστε νὰ ἔχουν εὐκαιρίας μετανοίας καὶ διορθώσεως·

Ὅλοι, ὅσοι βαδίζουν τοὺς δρόμους τῆς κακῆς των ἀποφάσεως καὶ μένουν ἀμετανόητοι, δὲν πρόκειται νὰ μεταπεισθοῦν καὶ νὰ ἐπιστρέφουν πάλιν πίσω, οὔτε εἶναι εὔκολον νὰ ἐπανεύρουν τὸν ἴσιον δρόμον, διότι δὲν πρόκειται νὰ ζήσουν χρόνια πολλά, ὥστε νὰ ἐπιτύχουν τοῦτο.

ἐὰν εἶχαν τὴν καλὴν διάθεσιν καὶ ἐβάδιζαν τοὺς ὀρθοὺς δρόμους, θὰ ἔβρισκαν τοὺς ὁμαλοὺς δρόμους τῆς δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς.

Διότι, ἐὰν εἶχαν τὴν διάθεσιν καὶ ἀπόφασιν να βαδίσουν τοὺς καλοὺς δρόμους, θὰ ἔβρισκαν τοὺς ὁμαλοὺς δρόμους τῆς ἀρετῆς, ὅπου θὰ ἔζων εἰρηνικῶς καὶ μακροβιώτερον.

Ἐξ ἀντιθέτου, καλοὶ καὶ ἐνάρετοι ἄνθρωποι θὰ κατοικήσουν μονίμως καὶ ἐπὶ μακρὸν εἰς τὴν γῆν καὶ οἱ ἄκακοι θὰ ἀπομείνουν ὡς κύριοι εἰς αὐτήν. Διότι οἱ τίμιοι καὶ εἰλικρινεῖς θὰ κατοικήσουν εἰς τὴν γῆν καὶ οἱ ὅσιοι καὶ καθαροὶ κατὰ τὴν καρδίαν θὰ παραμείνουν εἰς αὐτήν.

Οἱ εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι ἄνθρωποι θὰ κατοικήσουν μονίμως εἰς τὴν γῆν καὶ οἱ ἄκακοι θὰ ἀπομείνουν εἰς αὐτήν· διότι οἱ τίμιοι καὶ εἰλικρινεῖς θὰ κατασκηνώσουν εἰς τὴν γῆν καὶ οἱ καθαροὶ κατὰ τὴν ψυχὴν καὶ ἀφαισιωμένοι θὰ ἀπομείνουν εἰς αὐτήν.

Οἱ δρόμοι ὅμως τῶν ἀσεβῶν θὰ ἐξαφανισθοῦν ἀπὸ τὴν γῆν, οἱ δὲ παράνομοι θὰ ριφθοῦν ἔξω ἀπὸ αὐτήν.

Οἱ δρόμοι τῶν ἀσεβῶν θὰ ἐξαφανισθοῦν ἀπὸ τὴν γῆν, οἱ δὲ παραβάται τοῦ θείου νόμου θὰ ἐξωσθοῦν καὶ θὰ πεταχθοῦν ἔξω ἀπὸ αὐτήν.

Παιδί μου, μὴ λησμονῇς τοὺς νόμους μου. Ὁ δὲ νοῦς καὶ ἡ καρδία σου ἂς φυλάττουν τοὺς λόγους μου ὡς θησαυρούς.

Παιδί μου, μὴ λησμονῇς ποτὲ τὰ ὅσα ἐγὼ διεκήρυξα ὡς νόμιμα, ὁ νοῦς σου δὲ καὶ ἡ καρδία σου ἂς φυλάττῃ ὡς θησαυρὸν τοὺς λόγους μου·

Διότι αὐτὰ θὰ σοῦ χαρίσουν μακροβιότητα, θὰ προσθέσουν χρόνια ζωῆς εἰρηνικῆς καὶ εὐτυχισμένης.

διότι αὐτὰ θὰ σοῦ χαρίσουν μακροβιότητα καὶ θὰ σοῦ προσθέσουν χρόνια ζωῆς εὐτυχισμένης καὶ ψυχικὴν γαλήνην καὶ εἰρήνην.

Αἱ ἐλεημοσύναι πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ πίστις πρὸς τὸν Θεόν, ποτὲ ἂς μὴ σὲ ἀφήσουν. Νὰ τὰς δέσῃς σὰν περιλαίμιον, ποὺ θὰ ἐφάπτεται εἰς τὸν λαιμόν σου, νὰ τὰς χάραξῃς εἰς τὴν καρδίαν σου, καὶ νὰ εἶσαι βέβαιος ὅτι θὰ εὕρῃς χάριν παρὰ Θεῷ καὶ ἀνθρώποις.

Φρόντιζε νὰ μὴ σοῦ λείψουν ποτὲ αἱ ἐλεημοσύναι μὲν πρὸς τοὺς δυστυχεῖς, ἡ ἐμπιστοσύνη δὲ πρὸς τὴν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ διὰ νὰ μὴ σοῦ λείψουν ποτέ, φρόντισε νὰ τὰς δέσῃς καλὰ σὰν περιλαίμιον, ποὺ θὰ ἐφάπτεται καὶ θὰ εἶναι κολλημένον εἰς τὸν λαιμόν σου, καὶ ἔσο βέβαιος, ὅτι θὰ εὕρῃς καὶ θὰ ἐξασφαλίσῃς θείαν χάριν καὶ εὔνοιαν.

Σκέψου καὶ φρόντιζε, ὥστε ἡ διαγωγή σου νὰ εἶναι καλὴ καὶ ἀξιέπαινος ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων.

Λάμβανε πρόνοιαν καὶ φροντίδα, ὥστε ἡ διαγωγή σου νὰ εἶναι καλὴ καὶ ἐπαινετὴ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ τῶν ἀνθρώπων.

Ἔχε σταθερὰν πίστιν καὶ ἀκλόνητον πεποίθησιν μὲ ὅλην σου τὴν ψυχὴν εἰς τὸν Θεόν. Μὴ ἀλαζονεύεσαι διὰ τὰς πολλὰς γνώσεις καὶ διὰ τὴν σοφίαν σου.

Στήριζε μὲ ὅλην τὴν ψυχήν σου τὴν πεποίθησιν καὶ τὴν ἐμπιστοσύνην σου εἰς τὸν Θεόν. Μὴ ὑπερηφανεύεσαι δὲ διὰ τὰς πολλὰς γνώσεις σου καὶ διὰ τὴν ἰδικήν σου σοφίαν.

Εἰς ὅλην σου τὴν ζωὴν καὶ συμπεριφορὰν νὰ ἔχῃς πάντοτε ὑπ’ ὄψιν σου τὴν θείαν σοφίαν, διὰ νὰ σὲ καθοδηγῇ ὀρθῶς εἰς τὰς ἐνεργείας σου καὶ νὰ μὴ σκοντάψουν ποτὲ τὰ πόδια σου.

Εἰς ὅλας τὰς ἐνεργείας καὶ πράξεις σου λάμβανε συμβουλὰς καὶ γνῶσιν ἀπὸ τὴν θείαν σοφίαν, διὰ νὰ σὲ ὁδηγῇ εἰς τὸν εὐθὺν δρόμον τῆς ἀρετῆς καὶ διὰ νὰ μὴ σκοντάψῃ τὸ πόδι σου καὶ ἐκτραπῇς ἀπὸ τὸν ὀρθὸν καὶ σωτήριον δρόμον.

Μὴ σχηματίσῃς τὸ φρόνημα ὅτι εἶσαι συνετὸς καὶ μὴ ἐμπιστεύεσαι εἰς τὴν σοφίαν σου, ἀλλὰ νὰ φοβῆσαι τὸν Θεόν. Ἀπόφευγε κάθε κακὸν καὶ λοξοδρόμει μακράν, ὅταν τὸ ἀντικρύζῃς.

Μὴ σχηματίζῃς διὰ τὸν ἑαυτόν σου φρόνημα ὅτι εἶσαι συνετὸς καὶ ἔχεις ὅλην τὴν γνῶσιν, ὥστε νὰ μὴ χρειάζεσαι τὴν συμβουλὴν τοῦ ἄλλου. Ἔχε δὲ φόβον Θεοῦ καὶ φεῦγε μακρὰν ἀπὸ κάθε κακόν, διότι εὔκολα ἠμπορεῖ νὰ παρασυρθῇς ἀπὸ ἀσήμαντα καὶ νὰ πέσῃς εἰς βαρέα ἁμαρτήματα.

Ὅταν ἔτσι πορεύεσαι, θὰ ἀπολαμβάνῃς ὑγείαν καὶ εὐεξίαν εἰς τὸ σῶμα σου, ἀνανέωσιν δὲ καὶ ἀνάπαυσιν εἰς τὰ κόκκαλά σου.

Ὅταν συμμορφωθῇς πρὸς αὐτά, τότε θὰ ἀπολαμβάνῃς σωματικὴν ὑγείαν καὶ εὐεξίαν, καὶ τὰ ὀστᾶ σου θὰ διατηροῦνται εἰς καλὴν κατάστασιν.

Τίμα τὸν Θεὸν μὲ θυσίας ἀπὸ τοὺς ἰδικούς σου δικαίους κόπους, καὶ δίδε εἰς αὐτὸν πάντοτε τὰς ἀπαρχὰς ἀπὸ τοὺς καρπούς, τοὺς ὁποίους ἀπέκτησες μὲ δικαιοσύνην καὶ τιμιότητα·

Δείκνυε σεβασμὸν καὶ εὐλαβῆ τιμὴν πρὸς τὸν Θεὸν μὲ τὸ νὰ προσφέρῃς εἰς τὸν ναόν του ἀπὸ τοὺς τιμίους κόπους τῆς ἐργασίας σου καὶ πρόσφερε εἰς Αὐτὸν τὰ πρωτογεννήματα ἀπὸ τοὺς καρποὺς καὶ τὰ εἰσοδήματά σου, τὰ ὁποῖα ἀποκτᾷς μὲ δικαιοσύνην καὶ τιμιότητα,

διὰ νὰ γεμίζουν ἔτσι αἱ ἀποθῆκαι σου ἀπὸ ἀφθονίαν σίτου καὶ νὰ ἀναβλύζῃ σὰν ἀπὸ πηγὴν πλούσιος ὁ μοῦστος ἀπὸ τὰ πατητήρια τῶν σταφυλῶν σου.

διὰ νὰ γεμίζουν αἱ ἀποθῆκαι σου ἀπὸ ἀφθονίαν σιταριοῦ, νὰ τρέχῃ δὲ ἀπὸ τὰ πατητήρια τῶν σταφυλῶν σου μοῦστος πολύς.

Παιδί μου, μὴ παραμελῇς καὶ μὴ ἀδιαφορῇς εἰς τὴν παιδαγωγίαν τοῦ Κυρίου καὶ μὴ λιποψυχῇς, ὅταν διὰ τὸ καλόν σου ἐπιτιμᾶσαι ἀπὸ αὐτόν.

Παιδί μου, μὴ παραμελῇς καὶ μὴ ξεχνᾷς τὴν ὠφέλειαν, ποὺ φέρει ἡ διὰ μέσου δοκιμασιῶν καὶ θλίψεων παιδαγωγία τοῦ παναγάθου Θεοῦ, καὶ μὴ καταβάλλεσαι καὶ μὴ ἀποκάμνῃς, ὅταν ἐλέγχεσαι καὶ ἐπιτιμᾶσαι ἀπὸ Αὐτόν,

Διότι ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος ἀγαπᾷ, τὸν παιδαγωγεῖ μὲ θλίψεις καὶ σὰν στοργικὸς πατέρας μαστιγώνει μὲ διαφόρους δοκιμασίας κάθε τέκνον του, τὸ ὁποῖον ἀναγνωρίζει καὶ παραδέχεται ὡς ἰδικόν του.

διότι ἐκεῖνον, ποὺ ἀγαπᾷ ὁ Κύριος, τὸν παιδαγωγεῖ μὲ θλίψεις, μαστιγώνει δὲ μὲ δοκιμασίας κάθε τέκνον του καὶ παιδί, τὸ ὁποῖον ἀναγνωρίζει ὡς ἰδικόν του.

Τρισευτυχισμένος καὶ ἀπὸ τὸν Θεὸν εὐλογημένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εὑρῆκε τὴν ἀληθῆ σοφίαν, καὶ κάθε θνητός, ὁ ὁποῖος ἐγνώρισε καὶ ἀπέκτησε τὴν ἀπὸ τὸν Θεὸν χορηγουμένην φρόνησιν καὶ σύνεσιν.

Εὐτυχὴς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἠξιώθη νὰ εὕρῃ καὶ νὰ γνωρίσῃ τὴν σοφίαν, τὴν ὁποίαν παρέχει ἡ θεία παιδαγωγία, καὶ μακάριος εἶναι ὁ θνητός, ὁ ὁποῖος ἐγνώρισε καὶ ἀπέκτησε τὴν ἀπὸ Θεοῦ φρόνησιν καὶ σύνεσιν.

Διότι εἶναι ἀσυγκρίτως καλύτερον νὰ ἀγοράζῃ καὶ ἀποκτᾷ κανεὶς τὴν σοφίαν, παρὰ θησαυροὺς χρυσοῦ καὶ ἀργύρου.

Εἶναι δὲ μακάριος, διότι εἶναι ἀσυγκρίτως καλύτερον καὶ ἐπικερδέστερον νὰ ἐμπορεύεται κανεὶς καὶ νὰ ἐξαγοράζῃ ἀντὶ πάσης θυσίας τὴν σοφίαν αὐτὴν παρὰ νὰ κερδίζῃ θησαυροὺς ἀπὸ νομίσματα χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ.

Αὕτη εἶναι ἀσυγκρίτως πολυτιμοτέρα ἀπὸ τοὺς ἀδάμαντας καὶ τοὺς ἄλλους πολυτελεῖς λίθους καὶ ἐναντίον αὐτῆς δὲν ἠμπορεῖ νά, ἀντιπαραταχθῇ κανένα ἀπολύτως πονηρὸν πρᾶγμα. Ἡ σοφία γίνεται γνωστὴ εἰς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὴν πλησιάζουν μὲ ἀγαθὴν διάθεσιν. Καὶ κάθε τι ἀπὸ ὅσα οἱ ἄνθρωποι θεωροῦν πολύτιμα, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντιπαραβληθῇ πρὸς αὐτήν.

Ἡ σοφία δὲ αὐτὴ εἶναι πολὺ πιὸ ἀκριβῆ ἀπὸ τοὺς ἀδάμαντας καὶ τοὺς ἄλλους πολυτίμους λίθους. Ἐμπρὸς εἰς αὐτὴν δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντισταθῇ τίποτε τὸ κακόν· εὔκολα γνωρίζουν τὴν ἀξίαν της, ὅσοι τὴν πλησιάζουν μὲ εἰλικρινῆ καὶ ταπεινὴν διάθεσιν νὰ λάβουν πεῖραν αὐτῆς. Ὀτιδήποτε δὲ ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ ὁ κόσμος θεωρεῖ ὡς πολύτιμα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιπαραβληθῇ πρὸς αὐτήν.

Εἶναι δὲ πολυτιμοτέρα ἀπὸ ὁποιονδήποτε πλοῦτον καὶ θησαυρόν, διότι εἰς τὴν δεξιάν της κρατεῖ καὶ προσφέρει μακροβιότητα. Εἰς δὲ τὴν ἀριστεράν της κρατεῖ καὶ προσφέρει πλοῦτον καὶ δόξαν. Ἀπὸ τὸ στόμα της ἐξέρχεται πάντοτε λόγος δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς. Εἰς δὲ τὴν γλῶσσαν της φέρει καὶ ἐκφράζει τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι δὲ ἀσυγκρίτως πολυτιμοτέρα ἀπὸ οἰονδήποτε πλοῦτον τοῦ κόσμου, διότι εἰς τὸ δεξί της χέρι ὑπάρχει μακροζωΐα καὶ χρόνια εὐτυχισμένης ζωῆς καὶ εἰς τὸ ἀριστερό της πλοῦτος καὶ δόξα, καὶ σκορπίζει ὅλα αὐτὰ εἰς ὅποιον τὴν πλησιάσῃ καὶ τὴν γνωρίσῃ. Ἀπὸ τὸ στόμα της δὲ βγαίνουν πάντοτε λόγια δίκαια καὶ γεμᾶτα χάριν καὶ ἁγιότητα, εἰς δὲ τὴν γλῶσσαν της φέρει ὡς χρυσοῦν χαλινὸν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ λόγους συμπαθείας καὶ εὐσπλαγχνίας πρὸς πάντα πταίστην.

Οἱ δρόμοι, εἰς τοὺς ὁποίους ὁδηγεῖ, εἶναι καλοὶ καὶ ἀγαθοί. Ὅλαι δὲ αἱ πορεῖαι της εἶναι εἰρηνικαὶ καὶ εἰρηνοφόροι.

Οἱ δρόμοι, εἰς τοὺς ὁποίους ὁδηγεῖ ἡ σοφία, εἶναι καλοί, διότι ὁδηγοῦν πάντοτε εἰς τὸ ἀγαθὸν καὶ τὴν σωτηρίαν, καὶ ὅλα τὰ μέρη ποὺ περνᾷ γεμίζουν εἰρήνην.

Ἡ σοφία εἶναι τὸ δένδρον τῆς ζωῆς δι’ ὅλους ἐκείνους, ποὺ τὴν κρατοῦν σφιγκτά· δι’ ὅσους δὲ στηρίζονται σταθερὰ εἰς αὐτήν, ὡς ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ Κυρίου, εἶναι στήριγμα ἀσφαλές.

Ἡ σοφία εἶναι δένδρον ζωῆς δι’ ὅλους, ὅσοι τὴν κρατοῦν σφιγκτά· καὶ δι’ ὅλους, ὅσοι στηρίζονται ἐπ’ αὐτῆς, εἶναι στήριγμα τόσον ἀσφαλές, σὰν νὰ στηρίζονται ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ Κυρίου.

Ὁ Θεὸς διὰ τῆς ἐνυποστάτου σοφίας, διὰ τοῦ Μονογενοῦς δηλαδὴ Υἱοῦ του, ἔθεσε τὰ θεμέλια τῆς γῆς καὶ μὲ ἄπειρον σύνεσιν κατεσκεύασε τοὺς οὐρανούς.

Ὁ Θεὸς διὰ τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ του, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἐνυπόστατος Σοφία τοῦ Πατρός, μὲ τὴν ἐν χρόνῳ ἐκδηλωθεῖσαν σοφίαν του ἐθεμελίωσε τὴν γῆν καὶ μὲ ἄπειρον σύνεσιν κατεσκεύασε τοὺς οὐρανούς.

Μὲ τὴν ἄπειρον αὐτοῦ γνῶσιν καὶ ἀγαθότητα, ἐξεχύθησαν τὰ ὕδατα τῶν θαλασσῶν καὶ τῶν ὑπογείων δεξαμενῶν εἰς τὴν γῆν, ἀπὸ δὲ τὰ νέφη ἔρρευσαν δροσερὰ τὰ ὕδατα τῶν βροχῶν.

Μὲ τὴν ἀλάνθαστον γνῶσιν, ἐπιστήμην καὶ διάκρισιν τοῦ Θεοῦ ἐξεχύθησαν αἱθ ὑπόγειοι δεζαμεναὶ τοῦ ὕδατος, διὰ νὰ ἀποτελέσουν τὰς θαλάσσας, τὰ δὲ νέφη ἤρχισαν νὰ σταλάζουν δρόσον καὶ νὰ ριπτοῦν βροχὰς εἰς τὴν γῆν.

Υἱέ μου, πρόσεχε μὴ παρεκκλίνῃς ἀπὸ τὸν δρόμον μου καὶ παρασυρθῇς εἰς τὸν ὀλισθηρὸν κατήφορον τῆς ἀπωλείας. Φύλαξε τὴν ἰδικήν μου συμβουλὴν καὶ ὁδηγίαν,

Παιδί μου, πρόσεχε νὰ μὴ ἐκπέσῃς καὶ παρεκτροπῇς, χάνων τὴν ψυχικήν σου στερρότητα καὶ ὀλισθαίνων εἰς τὸ κακὸν ἀπὸ θέλησιν χαλαρὰν καὶ νερουλιασμένην. Φύλαξε δὲ τὸν νόμον μου, ὁ ὁποῖος ἐκφράζει τὸ θέλημά μου καὶ τὴν σκέψιν μου,

διὰ νὰ διατηρηθῇ ἐπὶ μακρὸν χρόνον ἡ ζωή σου εἰς τὴν γῆν. Ἡ δὲ εὔνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἐκτίμησις ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων, ὡς πολύτιμον κόσμημα θὰ περιβάλλῃ τὸν τράχηλόν σου. Τότε θὰ ἔχῃς ὑγείαν σωματικήν, εὐεξίαν δὲ καὶ ἀναγέννησιν εἰς τὰ οστᾶ σου,

διὰ νὰ ζήσῃς περισσότερα χρόνια εἰς τὴν γῆν καὶ διὰ νὰ μὴ ὑποστῇ ἡ ψυχή σου τὸν αἰώνιον θάνατον. Τότε ἡ εὔνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἐκτίμησις τῶν ἀνθρώπων θὰ εἶναι ὡς περιδέραιον γύρω ἀπὸ τὸν λαιμόν σου, θὰ ἔχῃς δὲ ὑγείαν σωματικὴν καὶ τὰ κόκκαλά σου θὰ εἶναι στερεὰ καὶ ποτισμένα μὲ λίπος,

διὰ νὰ πορεύεσαι ἐτσι μὲ πεποίθησιν καὶ εἰρήνην εἰς ὅλους τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς σου, τὰ δὲ πόδια σου δὲν θὰ σκοντάπτουν.

διὰ νὰ βαδίζῃς καὶ πορεύεσαι μὲ σταθερότητα καὶ πεποίθησιν καὶ γεμᾶτος εἰρήνην εἰς κάθε σου ἐνέργειαν καὶ εἰς κάθε τρόπον διαγωγῆς καὶ συμπεριφορᾶς σου, καὶ τὸ πόδι σου δὲν θὰ σκοντάψῃ.

Ὅταν θὰ κάθεσαι κατὰ τὴν ἡμέραν, δὲν θὰ ἔχῃς κανένα φόβον. Ὅταν δὲ κατὰ τὴν νύκτα θὰ κοιμᾶσαι, ὁ ὕπνος σου θὰ εἶναι γλυκύς, εἰρηνικὸς καὶ ξεκούραστος.

Ναί· θὰ εἶσαι γεμᾶτος εἰρήνην, διότι, ὅταν θὰ κάθεσαι καὶ θὰ ἀναπαύεσαι ἐν καιρῷ ἡμέρας, δὲν θὰ φοβῆσαι, ἐπειδὴ θὰ αἰσθάνεσαι τὰς δυνάμεις σου ἀκμαίας, ὅταν δὲ θὰ κοιμᾶσαι, θὰ κοιμᾶσαι εὐχάριστα.

Δὲν θὰ φοβηθῇς ἀπὸ κάτι, ποὺ ἔρχεται νὰ σὲ τρομάξῃ, οὔτε ἀπὸ τὰς ἐναντίον σου ἐφορμήσεις καὶ ἐφόδους τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων.

Καὶ δὲν θὰ φοβηθῇς ἀπὸ κάθε τι, ποὺ ἔρχεται νὰ σὲ τρομάξῃ, οὔτε τὰς ἐπιθέσεις καὶ ἐφόδους τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων, ποὺ θὰ πέσουν ἐπάνω σου.

Διότι ὁ Κύριος θὰ εὑρίσκεται εἰς ὅλας τὰς πορείας τῆς ζωῆς σου καὶ θὰ στερεώσῃ ἀσφαλεῖς τοὺς πόδας σου, ὥστε νὰ μὴ κλονισθῇς καὶ πέσῃς.

Διότι αὐτὸς ὁ Κύριος θὰ σὲ συντροφεύῃ εἰς ὅλην σου τὴν ζωήν, ὅπου καὶ ἂν πηγαίνῃς, καὶ θὰ στηρίζῃ τὸ πόδι σου διὰ νὰ μὴ κλονισθῇς καὶ πέσῃς.

Μὴ ἀποφύγῃς, δι’ ἔλλειψιν ἀγάπης, νὰ βοηθήσῃς τὸν πτωχόν, ἐφ’ ὅσον ἠμπορεῖ τὸ χέρι σου νὰ δώσῃ βοήθειαν.

Μὴ ἀποφύγῃς, ἀπὸ ἔλλειψιν ἀγάπης, νὰ συνδράμῃς καὶ νὰ εὐεργετήσῃς ἐκεῖνον ποὺ εὑρίσκεται εἰς ἀνάγκην καὶ κίνδυνον, ἐφ’ ὅσον ἔχεις εἰς τὰ χέρια σου τὰ μέσα καὶ ἠμπορεῖς νὰ τὸν βοηθήσῃς.

Ποτὲ νὰ μὴ τοῦ εἴπῃς «ξαναέλα αὔριον νὰ σοῦ δώσω», ἐφ’ ὅσον ἠμπορεῖς νὰ κάμῃς τὸ καλὸν ἀμέσως. Διότι δὲν γνωρίζεις τί θὰ παρουσιάσῃ διὰ σὲ καὶ δι’ ἐκεῖνον ἡ αὐριανὴ ἡμέρα.

Μὴ εἴπῃς εἰς τὸν δυστυχῇ· «ξαναγύρισε πάλιν, αὔριον θὰ σοῦ δώσω», ἐφ’ ὅσον σήμερον σοῦ εἶναι δυνατὸν νὰ κάμῃς τὸ καλὸν διότι δὲν γνωρίζεις τί θὰ γεννήσῃ καὶ διὰ σὲ καὶ δι’ ἐκεῖνον ἡ αὐριανὴ ἡμέρα.

Μὴ χαλκεύῃς πονηρὰ σχέδια καὶ μηχανορραφίας ἐναντίον τοῦ φίλου σου, ποὺ εἶναι μάλιστα καὶ γείτονάς σου, καὶ ἔχει ἐμπιστοσύνην εἰς σέ.

Εἶναι ἄνανδρον καὶ ποταπὸν νὰ μηχανεύεσαι κακὰ ἐν τῷ κρυπτῷ ἐναντίον τοῦ φίλου σου, ὁ ὁποῖος εἶναι γείτονάς σου καὶ ἔχει ἐμπιστοσύνην εἰς σέ.

Μὴ εὐχαριστῆσαι καὶ μὴ ἐπιδιώκῃς ἐχθρότητας ἐναντίον ἄλλων ἀνθρώπων χωρὶς λόγον καὶ αἰτίαν, διὰ νὰ μὴ σοῦ δημιουργήσῃ αὐτὴ ἡ ἐχθρότης πειρασμοὺς καὶ ταλαιπωρίας.

Μὴ ἀρέσκεσαι νὰ δημιουργῇς ἔχθραν μὲ ἀνθρώπους χωρὶς λόγον καὶ χωρὶς σπουδαίαν αἰτίαν, ὁποία μόνη εἶναι τὸ νὰ μένῃς πιστὸς εἰς τὸν Θεόν, μήπως ἡ ἔχθρα αὐτὴ σοῦ δημιουργήσῃ ζητήματα καὶ πειρασμούς.

Μὴ θελήσῃς νὰ κάμῃς ἰδικά σου τὰ ἐπονείδιστα ἔργα καὶ ἐλαττώματα τῶν κακῶν ἀνθρώπων. Μηδὲ νὰ ζηλεύσῃς τὰς πορείας τῆς ζωῆς των.

Μὴ θελήσῃς νὰ κάμῃς δικά σου τὰ σιχαμερὰ ἔργα τῶν κακῶν ἀνθρώπων καὶ μὴ ζηλεύσῃς τὸν τρόπον τῆς ζωῆς των·

Διότι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου εἶναι ἀκάθαρτος κάθε παράνομος. Δι’ αὐτὸ καὶ δὲν εὐχαριστεῖται αὐτὸς εἰς τὴν συντροφιὰν τῶν δικαίων.

διότι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κάθε παραβάτης τῶν ἐντολῶν του εἶναι ἀκάθαρτος, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ δὲν ἀρέσκεται, ἀλλ’ ἀποφεύγει τὴν συναναστροφὴν μὲ δικαίους καὶ ἐναρέτους.

Ἡ κατάρα τοῦ Θεοῦ εἶναι πάντοτε μέσα εἰς τὰ μέγαρα τῶν ἀσεβῶν, ἐνῷ τὰ ἀγροτικὰ καὶ πτωχὰ σπίτια τῶν δικαίων εὐλογοῦνται ἀπὸ τὸν Κύριον.

Ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι εἰς τὰ μέγαρα τῶν ἁμαρτωλῶν, ἐνῷ αἱ ἀγροικίαι καὶ τὰ χαμόσπιτα τῶν δικαίων εὐλογοῦνται.

Ὁ Κύριος ἀντιτάσσεται ἐναντίον τῶν ὑπερηφάνων, εἰς δὲ τοὺς ταπεινοὺς δίδει τὴν εὐμένειαν καὶ προστασίαν του.

Ὁ Κύριος στέκει ἀντιμέτωπος πρὸς τοὺς ἀλαζόνας καὶ ὑπερηφάνους, ἐνῷ εἰς τοὺς ταπεινοὺς δίδει χάριν.

Οἱ κατὰ Θεὸν σοφοὶ θὰ κληρονομήσουν καὶ θὰ ἀποκτήσουν δόξαν παρὰ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Ἀντιθέτως ὅμως οἱ ἀσεβεῖς θὰ συσσωρεύσουν εἰς βάρος των φανερὸν τὸν ἐξευτελισμὸν καὶ τὴν καταισχύνην.

Οἱ σοφοὶ κατὰ Θεὸν θὰ κληρονομήσουν ἐκτίμησιν παρὰ τῶν ἀνθρώπων καὶ δόξαν παρὰ Θεοῦ, ἐνῷ οἱ ἀσεβεῖς θὰ καταλήξουν εἰς ἀτιμίαν, ἡ ὁποία ὡς ἀπὸ μέρους ὑψηλοῦ θὰ εἶναι καταφανὴς εἰς ὅλους.

Παιδιά μου, ἀκοῦστε μὲ προσοχὴν τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατρός σας καὶ προσέχετε, ὥστε νὰ ἐννοῆτε τὸ ὀρθὸν εἰς κάθε πτερίστασιν.

Ἀκούσατε μὲ προσοχήν, παιδιά μου, τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατέρα σας καὶ προσέχετε νὰ ἀποκτήσετε τὴν ἱκανότητα νὰ διακρίνετε καὶ νὰ ἐννοῆτε εἰς κάθε περίστασιν, τὶ πρέπει νὰ πράττετε.

Διότι ἐγὼ χαρίζω πνευματικὴν δωρεὰν καὶ ἐντολήν, κατ’ ἐξοχὴν ὠφέλιμον εἰς σᾶς· νὰ μὴ ἀφήσετε ποτὲ τὸν θεῖον νόμον.

Διότι χαρίζω πνευματικὴν δωρεὰν πολὺ ὠφέλιμον, δίδων εἰς σᾶς τὴν ἐντολὴν νὰ μὴ ἀφήσετε ποτὲ τὸν νόμον καὶ τὴν διδασκαλίαν μου.

Διότι καὶ ἐγὼ ἤμουνα, κάποτε παιδὶ ὑπάκουον εἰς τὸν πατέρα μου καὶ ἀγαπητὸν εἰς τὴν μητέρα μου.

Διότι καὶ ἐγὼ ἤμουν κάποτε παιδὶ καὶ ὑπήκουα εἰς τὸν πατέρα μου, ἤμουν δὲ ἀγαπητὸς εἰς τὴν μητέρα μου.

Αὐτοὶ οἱ γονεῖς μου μὲ ἐδίδασκαν καὶ μὲ συνεβούλευαν. «Ἂς ἐντυπωθῇ ὁ λόγος μας εἰς τὴν καρδίαν σου. Φύλασσε πάντοτε τὰς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ. Μὴ τὰς λησμονήσῃς ποτέ.

Αὐτοὶ λοιπόν οἱ γονεῖς μου μὲ ἐδίδασκαν καὶ μοῦ ἔλεγαν: Ἂς ἐντυπωθοῦν καλὰ τὰ λόγια μας εἰς τὴν διάνοιάν σου. Φύλαττε τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ ἰδικαί μας, καὶ μὴ τὰς λησμονῇς ποτέ,

Μὴ παραβλέψῃς καὶ μὴ ἀδιαφορήσῃς εἰς τὰ στοργικὰ λόγια τοῦ στόματος ἐμοῦ τοῦ πατρός σου.

οὔτε νὰ παραβλέψῃς καὶ να παραμελήσῃς τὰ λόγια τοῦ στόματος ἐμοῦ τοῦ πατέρα σου,

Μὴ ἐγκαταλείψῃς ποτὲ αὐτὴν τὴν διδασκαλίαν μου καὶ αὐτὴ θὰ σὲ ὑποστηρίξῃ, ὥστε νὰ μὴ πέσῃς. Ἀγάπησε μὲ πάθος αὐτὴν καὶ αὐτὴ θὰ σὲ προφυλάξῃ ἀπὸ πτώσεις καὶ κινδύνους.

οὔτε νὰ λησμονήσῃς ποτὲ τὴν διδασκαλίαν μου, καὶ αὐτὴ θὰ σὲ ὑποβαστάσῃ νὰ μὴ πέσῃς. Ἀγάπησέ την καὶ ἐπιθύμησε τὴν ὑπερβολικά, καὶ αὐτὴ θὰ σὲ προφυλάττῃ ἀπὸ πτώσεις καὶ ἀστόχους ἐνεργείας σου.

Περιφρούρησέ την, κράτησέ την ἀνόθευτον καὶ ἀσφαλῆ καὶ αὐτὴ θὰ σὲ δοξάσῃ. Τίμησέ την καὶ αὐτὴ θὰ σὲ περιλάβῃ εἰς τὴν ἀγκάλην της μὲ στοργήν,

Βάλε τὴν γύρω σου ὡς χαράκωμα, ὀχυρώσου μὲ αὐτὴν καὶ θὰ σὲ ὑψώσῃ καὶ θὰ σὲ δοξάσῃ. Ἐκτίμησε τὴν κατὰ Θεὸν σοφίαν διὰ νὰ σὲ ἐναγκαλισθῇ καὶ σὲ περιπτυχθῇ·

διὰ νὰ χαρίσῃ εἰς τὸ κεφάλι σου στέφανον ἀπὸ χάριτας καὶ ἀρετάς. Αὐτὸ δὲ τὸ στεφάνι, θὰ εἶναι χαρὰ καὶ εὐχαρίστησις διὰ σέ, θὰ σὲ ὑπερασπίζῃ καὶ θὰ σὲ προστατεύῃ εἰς ὅλην σου τὴν ζωήν».

διὰ νὰ βάλῃ εἰς τὸ κεφάλι σου στεφάνι μὲ χάριτας καὶ ἀρετάς· αὐτὸ δὲ τὸ στεφάνι, τὸ ὁποῖον θὰ σὲ εὐφραίνῃ, θὰ εἶναι καὶ ἡ προστασία σου ἀπὸ κάθε κίνδυνον.

Καὶ ἡ σοφία προσθέτει· Ἄκουσε, παιδί μου, καὶ δέξαι τὰ λόγια μου καὶ τὰ ἔτη τῆς ζωῆς σου θὰ πληθυνθοῦν. Θὰ ἀνοιχθοῦν δὲ ἐνώπιόν σου πολλοὶ δρόμοι, τρόποι ζωῆς εὐτυχισμένης καὶ εἰρηνικῆς.

Ἄκουε, παιδί μου, καὶ δέχθητι τὰ λόγια μου, καὶ ἔσο βέβαιος, ὅτι τὰ ἔτη τῆς ζωῆς σου θὰ πληθυνθοῦν καὶ αἱ πορεῖαι τῆς ζωῆς σου θὰ διευκολυνθοῦν καὶ θὰ σοῦ γίνουν εὐχάριστοι ἐπὶ πολλὰ ἔτη.

Διότι ἐγὼ θὰ σὲ διδάξω σοφοὺς τρόπους καὶ πορείας τῆς ζωῆς σου καὶ θὰ σὲ βάζω νὰ προχωρῇς πάντοτε εἰς δρόμους εὐθεῖς, ὁμαλοὺς καὶ ἀσφαλεῖς.

Διότι ἐγὼ σὲ διδάσκω νὰ βαδίζῃς δρόμους τῆς σοφῆς καὶ ὑπὸ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ φωτισμένης πείρας καὶ σὲ βάζω νὰ πορεύεσαι εἰς δρόμους ἴσιους καὶ ὁμαλούς.

Ὅταν δὲ προχωρῇς ἔτσι εἰς τὴν ζωήν σου, δὲν θὰ ἐμποδίζωνται τὰ βήματά σου, θὰ βαδίζῃς μὲ ἄνεσιν. Ἐὰν δὲ καὶ τρέχῃς εἰς ὑπερπήδησιν ἐμποδίων, δὲν θὰ κοπιάσῃς.

Τοὺς λέγω ἴσιους καὶ ὁμαλούς, διότι, ὅταν πορεύεσαι ἐπ’ αὐτῶν εἰς τὴν ζωήν σου, δὲν θὰ στενοχωρῆσαι καὶ δὲν θὰ δυσκολεύεσαι εἰς τὰς ἐνεργείας σου σὰν νὰ εἶσαι κλεισμένος ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη, ἐὰν δὲ τρέχῃς, δὲν θὰ κουρασθῇς.

Κράτησε καλὰ καὶ κάμε κτῆμα σου τὴν ἰδικήν μου παιδαγωγίαν καὶ μὴ τὴν ἀφήσῃς, ἀλλὰ φύλαξέ την πρὸς τὸ συμφέρον σου, διὰ νὰ ἔχῃς μακρὰν καὶ εὐτυχισμένην ζωήν.

Πιάσε καλά, κράτησε σφιγκτὰ καὶ κάμε κτῆμα σου τὴν παιδαγωγίαν μου. Μὴ τὴν ἀφήσῃς ποτέ, ἀλλὰ φύλαξέ την διὰ τὸν ἑαυτόν σου καὶ τὸ συμφέρον σου, διὰ νὰ ζῇς πολλὰ καὶ εὐτυχισμένα ἔτη.

Μὴ ἀκολουθήσῃς τοὺς δρόμους καὶ τοὺς τρόπους τῆς συμπεριφορᾶς τῶν ἁμαρτωλῶν, οὔτε νὰ ζηλέψῃς τὰς ὁδοὺς τῶν παρανόμων.

Μὴ ἀκολουθήσῃς τοὺς δρόμους καὶ τοὺς τρόπους τῆς ζωῆς τῶν ἁμαρτωλῶν, οὔτε νὰ ζηλέψῃς τὰς ὁδοὺς τῶν παραβατῶν τοῦ θείου νόμου.

Μὴ μεταβῇς εἰς τόπον, ὅπου αὐτοὶ θὰ κατασκηνώσουν, ἀλλὰ λοξοδρόμησε μακρὰν ἀπὸ αὐτοὺς καὶ στρέψε ἀλλοῦ τὴν πορείαν τῆς ζωῆς σου.

Εἰς οἰονδήποτε μέρος καὶ ἂν σταθοῦν καὶ στήσουν τὰς σκηνάς των μὲ καυχησιολογίαν σὰν νὰ εἶναι στῖφος ληστρικόν, νὰ μὴ πᾶς ἐκεῖ, παραμέρισε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἄλλξε δρόμον.

Διότι οἱ ἀσεβεῖς δὲν θὰ κλείσουν μάτι, ἐὰν δὲν κάμουν τὸ κακόν. Ἐξ αἰτίας τῶν ἐλέγχων τῆς συνειδήσεώς των καὶ τῆς νοσηρᾶς ἐπιθυμίας των διὰ τὸ κακόν, ὁ ὕπνος ἔχει χαθῆ ἀπὸ αὐτοὺς καὶ δὲν κοιμῶνται.

Διότι οἱ ἀσεβεῖς δὲν κλείνουν μάτι, ἐὰν δὲν κάμουν τὸ κακόν. Ὁ ὕπνος των χάνεται καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ κοιμηθοῦν.

Διότι αὐτοὶ τρώγουν τροφάς, τὰς ὁποίας ἀπέκτησαν μὰ ἀδικίας, καὶ μεθύουν μὲ κρασί, τὸ ὁποῖον ἐπῆραν μὲ τὰς παρανομίας των.

Διότι αὐτοὶ τρώγουν τροφάς, ποὺ ἀπεκτήθησαν μὲ ἀδικίας, καὶ μεθύουν μὲ κρασί παρανομίας, καὶ ὡς ἐκ τούτου εὑρίσκονται εἰς μεγάλην ἀνησυχίαν καὶ ταραχήν.

Ἐξ ἀντιθέτου ὅμως ἡ ζωὴ καὶ ἡ συμπεριφορὰ τῶν δικαίων καὶ ἐναρέτων ἀνθρώπων εἶναι ὁλόλαμπρος ὡσὰν τὸ φῶς. Βαδίζουν ἐμπρὸς οἱ δίκαιοι καὶ φωτίζουν μὲ τὸ παράδειγμά των καὶ μὲ τὰ λόγια των πάντοτε, ἕως ὅτου ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τῆς πλήρους λαμπρότητος καὶ δόξης των.

Τοὐναντίον ἡ ζωὴ καὶ πολιτεία τῶν δικαίων καὶ ἐναρέτων εἶναι λαμπρὰ ὅπως τὸ φῶς. Οἱ δίκαιοι προπορεύονται καὶ φωτίζουν εἰς ὅλην τὴν ζωήν των, ἕως ὅτου ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τῆς τελείας λαμπρότητος καὶ δόξης των.

Οἱ δρόμοι ὅμως καὶ ἡ συμπεριφορὰ τῶν ἀσεβῶν εἶναι σκοτεινοὶ καὶ σκοντάπτουν αὐτοὶ συνεχῶς, χωρὶς καὶ οἱ ἴδιοι νὰ καταλάβουν πῶς.

Ἀντιθέτως οἱ δρόμοι καὶ ἡ ὅλη πολιτεία τῶν ἀσεβῶν εἶναι σκοτεινοὶ καὶ δι’ αὐτὸ σκοντάπτουν χωρὶς νὰ καταλαβαίνουν, πῶς τοὺς συμβαίνει αὐτό.

Παιδί μου, πρόσεχε εἰς τὰ λόγια μου. Πλησίασε καὶ βάλε τὸ αὐτί σου κοντὰ εἰς τοὺς λόγους μου,

Σὺ ὅμως, παιδί μου, πρόσεχε εἰς τὴν διδασκαλίαν μου, πλησίασε δὲ καὶ βάλε τὸ αὐτί σου εἰς τὰ λόγια μου,

διὰ νὰ μὴ στειρεύσουν καὶ χαθοῦν αἱ ζωογόνοι αὐταὶ τῶν λόγων μου πηγαί σου, φύλαξε αὐτάς, ὡς πολύτιμον θησαυρόν, εἰς τὴν καρδίαν σου,

διὰ νὰ μὴ χαθοῦν αἱ συμβουλαί μου, ποὺ εἶναι πηγαὶ εἰρήνης καὶ εὐδαιμονίας. Φύλαξέ τας εἰς τὸ βάθος τῆς ψυχῆς σου.

διότι αἱ ζωογόνοι αὐταὶ πηγαὶ τῆς θείας ἀληθείας καὶ σοφίας γίνονται αἰτία εὐτυχισμένης ζωῆς εἰς ἐκείνους, ποὺ τὰς εὑρίσκουν, καὶ ἀποβαίνουν διὰ πάντα ἄνθρωπον ριζικὴ καὶ ἀποτελεσματικὴ θεραπεία ἀπὸ κάθε κακόν.

Διότι εἰς ἐκείνους, ποὺ ἀξιώνονται νὰ εὔρουν τὰς πηγὰς αὐτὰς καὶ νὰ γνωρίσουν τὰς συμβουλὰς καὶ τὰς ἐντολὰς τῆς κατὰ Θεὸν σοφίας, αὐταὶ γίνονται αἰτία εὐτυχισμένης ζωῆς καὶ ἀποβαίνουν ἰατρεῖα διὰ κάθε ἄνθρωπον.

Μὲ κάθε προσοχὴν καὶ ἐπαγρύπνησιν φύλαττε τὴν καρδίαν σου, διότι ἀπὸ τὸ περιεχόμενόν της ἀναβλύζουν τρόποι ζωῆς.

Μὲ πολλὴν προσοχὴν καὶ ἀσφάλειαν πρόσεχε πάντοτε τὴν καρδίαν σου καὶ τὸν ἐσωτερικὸν κόσμον τῆς ψυχῆς σου, διότι ἡ ἠθική σου προκοπὴ καὶ ἡ σωτηρία σου ἐξαρτῶνται ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὴν καρδίαν σου.

Ἀφαίρεσε καὶ πέταξε ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σου τὸ δόλιον καὶ διεστραμμένον στόμα. Πέταξε μακρυὰ ἀπὸ σὲ τὰ χείλη, ποὺ λαλοῦν ἀδικίας ἐναντίον τῶν ἄλλων.

Κόψε ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σου τοὺς δολίους καὶ διεστραμμένους λόγους, καὶ διῶξε μακριὰ ἀπὸ σὲ τὰ χείλη, ποὺ λαλοῦν ἄδικα κατὰ τῶν ἄλλων.

Τὰ μάτια σου ἂς βλέπουν πάντοτε τὸ ὀρθὸν καὶ δίκαιον καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ νεύματα τῶν βλεφάρων σου ἂς εἶναι δίκαια.

Τὰ μάτια σου ἂς βλέπουν ἀπονήρευτα καὶ ἴσια, ὄχι πλάγια καὶ δόλια, τὰ δὲ βλέφαρά σου ἂς κάμνουν δίκαια καὶ καλὰ νοήματα καὶ νεύματα.

Εὐθεῖς καὶ φωτισμένους κάμε τοὺς δρόμους, εἰς τοὺς ὁποίους βαδίζουν τὰ πόδια σου, καὶ εὐθείας νὰ ἔχῃς πάντοτε τὰς πορείας τῆς ζωῆς σου.

Κάμνε ἴσιους καὶ φωτισμένους τοὺς δρόμους, εἰς τοὺς ὁποίους βαδίζουν τὰ πόδια σου, καὶ φρόντιζε ὥστε ἡ πορεία τῆς ζωῆς σου νὰ εἶναι πάντοτε εὐθεῖα καὶ νὰ ὁδηγῇ εἰς τὸ καλόν.

Μὴ παρεκκλίνῃς οὔτε εἰς τὰ δεξιὰ οὔτε εἰς τὰ ἀριστερά. Ἀλλὰ βάδιζε τὴν εὐθεῖαν ὁδόν. Ἀπομάκρυνε δὲ τὰ πόδια σου ἀπὸ τὸν δρόμον τοῦ κακοῦ. Διότι ὁ Κύριος καὶ Θεὸς γνωρίζει καὶ ἐπιδοκιμάζει μόνον τὰς δεξιάς, τὰς εὐθείας καὶ ἀγαθὰς ὁδούς. Αἱ δὲ πρὸς τὰ ἀριστερὰ ὁδοὶ εἶναι διεστραμμέναι. Αὐτὸς οὗτος ὁ Κύριος θὰ χαράξῃ εὐθείας ὁδοὺς ἐνώπιόν σου, θὰ σὲ βοηθήσῃ νὰ τὰς ἀκολουθήσῃς καὶ θὰ σὲ ὁδηγῇ ἐν εἰρήνῃ εἰς τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς σου.

Μὴ παρεκκλίνῃς οὔτε εἰς τὰ δεξιὰ οὔτε εἰς τὰ ἀριστερά, ἀλλὰ βάδιζε τὴν εὐθεῖαν καὶ μέσην βασιλικὴν ὁδόν. Ἐμπόδισε τὸ πόδι σου ἀπὸ τὸν κακὸν δρόμον. Διότι ὁ Θεὸς γνωρίζει τοὺς δεξιοὺς δρόμους, οἱ δὲ ἀριστεροὶ εἶναι πονηροὶ καὶ διεστραμμένοι. Μὴ δυσκολεύεσαι καὶ μὴ θεωρῇς ἀδύνατον τὸ νὰ βαδίζῃς τὸν εὐθὺν καὶ βασιλικὸν δρόμον. Διότι αὐτὸς ὁ Θεὸς θὰ σὲ ἐνισχύσῃ, ὥστε αἱ τροχιαί, μέσα εἰς τὰς ὁποίας θὰ κινῆται ἡ ὅλη διαγωγή σου, νὰ εἶναι ὀρθαί, αὐτὸς δὲ τὰς πορείας καὶ ὅλην τὴν ἀναστροφήν σου θὰ προάγῃ καὶ θὰ εὐλογῇ μὲ εἰρήνην, δίδων ἀνάπαυσιν εἰς τὴν ψυχήν σου.

Παιδί μου, δῶσε προσοχὴν εἰς τὰς ἰδικάς μου σοφὰς συμβουλάς. Κλῖνε καὶ τέντωσε τὸ αὐτί σου εἰς τὰ λόγια μου,

Παιδί μου, πρόσεχε τὰς σοφὰς συμβουλὰς ἐμοῦ τοῦ μεγαλυτέρου σου καὶ πλησίαζε τὸ αὐτί σου εἰς τὰ λόγια τῆς πείρας μου,

διὰ νὰ πάρῃς ἔτσι καὶ διατηρήσῃς ὀρθὴν καὶ ὠφέλιμον γνῶσιν. ἡ ὀρθὴ καὶ ὠφέλιμος αὐτὴ γνῶσις, ποὺ ἐξέρχεται ἀπὸ τὰ χείλη μου, σοῦ δίδει τὴν ἐντολήν·

διὰ νὰ φυλάξῃς καὶ νὰ μὴ χάσῃς ποτὲ τὴν καλὴν καὶ σωτήριον σκέψιν, ἡ ὁποία πρέπει νὰ προηγῆται πάσης ἐνεργείας σου. Αἱ παραγγελίαι δέ, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὰ χείλη μου, εἶναι ἐντολαί, τὰς ὁποίας σοῦ δίδει ἡ διάκρισις καὶ ἡ πεφωτισμένη καὶ πλούσια πεῖρα μου.

Μὴ δίδῃς προσοχὴν εἰς φαύλην καὶ ἀνήθικον γυναῖκα, διότι ἀπὸ τὰ δόλια χείλη τῆς πόρνης γυναικὸς στάζει μέλι, τὸ ὁποῖον πρὸς στιγμὴν μόνον γλυκαίνει τὸν φάρυγγά σου·

Μὴ δίδῃς καμμίαν προσοχὴν εἰς τὴν διεφθαρμένην γυναῖκα· διότι ναὶ μὲν φαίνεται, ὅτι ἀπὸ τὰ χείλη τῆς πόρνης στάζει μέλι, ποὺ πρὸς στιγμὴν γλυκαίνει τὸν φάρυγγά σου,

ἔπειτα ὅμως θὰ εὕρῃς αὐτὸ πικρότερον ἀπὸ τὴν χολὴν καὶ ἀκονισμένον περισσότερον ἀπὸ δίκοπον μαχαίρι, ὥστε νὰ σφάζῃ τοὺς ἀσυνέτους.

ἔπειτα ὅμως θὰ διαπιστώσῃς, ἀπὸ τὰς θλιβερὰς συνεπείας τῆς πονηρὰς πράξεως, ὅτι τὸ μέλι αὐτὸ εἶναι ἀπατηλὸν καὶ περισσότερον πικρὸν ἀπὸ τὴν χολὴν καὶ πολὺ πιὸ ἀκονισμένον καὶ κοπτερὸν ἀπὸ τὸ δίκοπον μαχαίρι.

Διότι τὰ πόδια τῶν ἀφρόνων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι συγχρωτίζονται μὲ τὴν γυναῖκα αὐτήν, τοὺς ὁδηγοῦν εἰς τὸν θάνατον καὶ εἰς τὸν ᾅδην. Τὰ βήματά των δὲν εἶναι ἀσφαλῆ, ἀλλὰ διαρκῶς γλυστροῦν εἰς τὸν κατήφορον τοῦ κακοῦ.

Διότι ἡ ἄφρων καὶ ἀνόητος αὐτὴ ζωὴ τῆς ἀκολασίας ὁδηγεῖ, ὅσους τὴν ἀκολουθοῦν, εἰς τὸν σκοτεινὸν καὶ ταρταρώδη ἅδην, μὲ θάνατον ὀδυνηρὸν καὶ ἐπαίσχυντον, τὰ δὲ βήματά της δὲν εἶναι σταθερά, ἀλλὰ διαρκῶς κλονίζονται καὶ γλιστροῦν πρὸς τὸν κατήφορον, ὁδηγοῦντα εἰς πράξεις ὁλονὲν καὶ περισσότερον ἐπαίσχυντους.

Διότι ἡ ἀφροσύνη δὲν ἀκολουθεῖ καὶ δὲν ὁδηγεῖ εἰς δρόμους ζωῆς καὶ σωτηρίας. Τὰ δὲ μονοπάτια της εἶναι εἰς ἐσφαλμένας κατευθύνσεις, δυσδιάκριτα δὲ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τὰ ἀκολουθοῦν.

Διότι ἡ ἀφροσύνη δὲν ἀκολουθεῖ δρόμους, ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὴν σωτηρίαν, τὰ δὲ μονοπάτια της εἶναι ἀποτυχημένα καὶ γεμᾶτα ἀπὸ σφάλματα καὶ δύσκολα διακρίνονται ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ βαδίζουν εἰς αὐτά.

Σύ, λοιπόν, παιδί μου, ἄκουσε τώρα τὰς σύμβουλάς μου· μὴ θεωρήσῃς καὶ μὴ καταφρονήσῃς ὡς ἀναξίους προσοχῆς καὶ σημασίας τοὺς λόγους μου.

Σὺ λοιπόν, παιδί μου, ἄκουέ με τώρα καὶ μὴ θεωρήσῃς ποτὲ τὰ λόγια μου, ὅτι στεροῦνται κύρους καὶ σοβαρότητος.

Ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν πονηρὰν αὐτὴν γυναῖκα τὴν πορείαν σου. Μὴ πλησίασῃς ποτὲ εἰς τὰς θύρας τοῦ οἴκου της,

Βάδιζε μακριὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν αἰσχρὰν καὶ κακοήθη γυναῖκα. Μὴ πλησιάσῃς οὔτε εἰς τὰ προθύρα τῆς οἰκίας της,

διὰ νὰ μὴ παραδώσῃς τὴν ζωήν σου εἰς ξένους καὶ τὴν περιουσίαν σου εἰς τὰ χέρια ἀσπλάγχνων.

διὰ νὰ μὴ καταδαπανήσῃς τὰ χρόνια τῆς ζωῆς σου εἰς τὸν βωμὸν τοῦ αἰσχροῦ πάθους· διὰ νὰ μὴ δώσῃς εἰς τοὺς ἄλλους τὴν περιουσίαν σου καὶ περιέλθουν οἱ κόποι καὶ τὰ πλοῦτη σου εἰς σκληροὺς καὶ ἀσπλάγχνους ἐκμεταλλευτάς·

Διὰ νὰ μὴ πλουτήσουν καὶ χορτάσουν ξένοι ἀπὸ τὴν ἰδικήν σου δύναμιν καὶ νὰ μὴ περιέλθουν οἱ καρποὶ τῶν κόπων σου εἰς οἶκον ξένων ἀνθρώπων.

διὰ νὰ μὴ χορτάσουν ἄλλοι ἀπὸ τὴν δύναμίν σου καὶ ἀπὸ τὰ μέσα τῆς συντηρήσεώς σου καὶ διὰ νὰ μὴ καταλήξουν οἱ κόποι σου εἰς ξένα σπίτια·

Καὶ διὰ νὰ μὴ μεταμεληθῇς ἀνωφελῶς εἰς τὸ τέλος τῆς ζωῆς σου, ὅταν πλέον θὰ ἔχουν κατατριβῆ καὶ φθαρῆ αἱ σάρκες τοῦ σώματός σου ἀπὸ τὴν παραστρατημένην ζωήν.

καὶ διὰ νὰ μὴ μετανοήσῃς ἀνώφελα εἰς τὰ τελευταῖα τῆς ζωῆς σου, ὅταν θὰ τσακίσουν πλέον καὶ θὰ κατατριβοῦν αἱ σωματικαί σου δυνάμεις,

Καὶ θὰ εὑρεθῇς τότε εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ εἴπῃς· «πῶς ἐμίσησα τὴν παιδαγωγίαν τοῦ Κυρίου καὶ ἡ καρδία μου παρεξέκλινεν ἀπὸ τοὺς δικαίους καὶ σωτηρίους ἐλέγχους;

ὁπότε, ταλανίζων τὸν ἑαυτόν σου, θὰ εἴπῃς: Πῶς τὴν ἔπαθα καὶ ἐμίσησα τὴν σωτήριον παιδαγωγίαν τοῦ Θεοῦ, καὶ πῶς τὸ ἐσωτερικόν μου ἀπέκρουε καὶ ἀπέφευγε τὰς σωτηρίους συμβουλὰς καὶ παρατηρήσεις;

Δὲν ἤκουα καὶ δὲν ὑπήκουα εἰς τὴν φωνὴν τοῦ παιδαγωγοῦ μου καὶ τοῦ διδασκάλου μου. Δὲν ἔκλινα καὶ δὲν ἐπλησίαζα τὸ αὐτί μου εἰς τὰς συμβουλάς του.

Δὲν ἤκουα καὶ δὲν ἔδιδα προσοχὴν καὶ σημασίαν εἰς τὸν παιδαγωγὸν καὶ διδάσκαλόν μου καὶ δὲν ἐπλησίαζα τὸ αὐτί μου νὰ ἀκούσω τί μοῦ ἔλεγε.

Ὀλίγον ἔλλειψε νὰ φθάσω εἰς τὴν πληρότητα ὅλων τῶν κακῶν, νὰ ἐκτεθῶ εἰς τὴν ἀποδοκιμασίαν ἐνώπιον συναθροίσεως πολλοῦ λαοῦ,ἐν μέσῳ συναγωγῆς ἀνθρώπων»!

Παρ’ ὀλίγον θὰ ὑφιστάμην δημόσιον λιθοβολισμὸν καὶ θὰ ἐδοκίμαζα κάθε κακὸν καὶ κάθε καταισχύνην, ἐκτιθέμενος καὶ ἀποδοκιμαζόμενος ἐν μέσῳ συναθροίσεως λαοῦ πολλοῦ καὶ ἐν μέσῳ συναγωγῆς.

Παιδί μου, πῖνε νερὸ ἀπὸ τὰ ἰδικά σου δοχεῖα καὶ ἀπὸ τὸ νερό, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἰδικόν σου φρέαρ. Ζῆσε τὴν ζωήν σου μὲ σωφροσύνην μὲ τὴν νόμιμον σύζυγόν σου.

Πῖνε νερὸ μόνον ἀπὸ τὰ ἰδικά σου δοχεῖα· καὶ ἀπὸ νερὸ ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἰδικόν σου πηγάδι. Δηλαδὴ περιορίσου μόνον εἰς τὴν νόμιμον σύζυγόν σου, αὐτὴν ἀπολάμβανε, καὶ ζῆσε μαζί της βίον σωφροσύνης, διατηρῶν τίμιον τὸν γάμον καὶ τὴν κοίτην ἀμίαντον.

Ἂς μὴ ὑπερεκχειλίζουν καὶ χύνωνται τὰ νερὰ τῆς ἰδικῆς σου πηγῆς εἰς ξένας περιοχάς, ἀλλὰ εἰς τὰς ἰδικάς σου πλατείας ἂς περνοῦν καὶ ἂς ποτίζουν τὰ νερά σου. Μὴ τρέχῃς εἰς ξένας γυναῖκας, ἀλλὰ ἀπόλαυσε τὴν χαρὰν τῆς ζωῆς σου εἰς τὸ σπίτι σου μὲ τὴν νόμιμον σύζυγόν σου.

Ἂς μὴ χύνωνται τὰ νερὰ τῆς πηγῆς σου εἰς ξένους τόπους, τὰς πλατείας δὲ τὰς ἰδικάς σου ἂς περνοῦν καὶ ἂς ποτίζουν τὰ ἰδικά σου νερά. Δηλαδὴ μὴ τρέχῃς εἰς ξένα σπίτια καὶ εἰς ξένας γυναῖκας μὲ φόβον καὶ κίνδυνον τῆς ὑπολήψεως καὶ τῆς ζωῆς σου, ἀλλ’ εὐφραίνου εἰς τὸ σπίτι σου ἄφοβα καὶ ἐλεύθερα μὲ τὴν νόμιμον σύζυγόν σου.

Τὰ ὑπάρχοντά σου ἂς ἀνήκουν εἰς σὲ καὶ μόνον, κανένας δὲ ἄλλος ἂς μὴ γίνεται μέτοχος τῶν ἀγαθῶν τῆς οἰκογενειακῆς σου ζωῆς. Πρόσεχε νὰ μὴ σὲ ἐκμεταλλεύωνται φαῦλαι γυναῖκες καὶ πονηροὶ ἄνθρωποι.

Τὰ ὑπάρχοντά σου ἂς ἀνήκουν μόνον εἰς σὲ καὶ κανεὶς ἄλλος ἂς μὴ γίνεται συμμέτοχος εἰς τὰ ἀγαθά σου. Δηλαδή, ὅπως σὺ δὲν πρέπει νὰ ἀτιμάζῃς ξένον σπίτι, ἔτσι δὲν πρέπει νὰ ἀνέχεσαι ὅπως εἰσέρχεται εἰς τὸ ἰδικόν σου ξένος καὶ ἀτιμάζῃ τὴν γυναῖκα σου. Πρόσεχε μὴ ἀτιμάζεται ὁ συζυγικός σου δεσμὸς ἀπὸ γυναῖκας ἢ ἄνδρας φαύλους.

Ἡ πηγὴ τοῦ νεροῦ σου ἂς ἀνήκῃ εἰς σὲ καὶ μόνον καὶ νὰ εὐφραίνεσαι μὲ τὴν γυναῖκα, ποὺ ἐπῆρες ὡς σύζυγον ἐκ νεότητός σου.

Ἡ πηγή σου τοῦ νεροῦ, δηλαδὴ ἡ σύζυγός σου, ἂς ἀνήκῃ ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς σέ, καὶ εὐφραίνου μὲ τὴν γυναῖκα, ποὺ ἐγνώρισες καὶ ἐνυμφεύθης κατὰ τὴν νεότητά σου.

Ὡς πρὸς ἀξιαγάπητον ἔλαφον καὶ χαριτωμένον πουλαράκι ἂς εἶναι ἡ ἀγάπη σου καὶ ἡ ἀναστροφή σου πρὸς αὐτήν. Αὐτὴν καὶ μόνην νὰ θεωρῇς ἀνωτέραν ἀπὸ οἰανδήποτε ἄλλην καὶ ἂς εἶναι μαζῆ σου εἰς ὅλας τὰς περιστάσεις τοῦ βίου σου, διότι ζῶν μὲ τὸν σύνδεσμον τῆς ἀγάπης σου πρὸς αὐτήν, θὰ γίνῃς μέγας καὶ εὐτυχής.

Ἡ ἀγαπητὴ σὰν ἔλαφος καὶ σὰν χαριτωμένος πῶλος σύζυγός σου ἂς εἶναι ἡ μόνη συναναστροφή σου. Αὐτὴ νὰ προτιμᾶται ἀπὸ πᾶσαν ἄλλην καὶ αὐτὴ νὰ εἶναι πάντοτε εἰς πάντα καιρὸν καὶ εἰς πᾶσαν περίστασιν, καθ’ ὅλην σου τὴν ζωὴν πλησίον σου, διότι, ἐφ’ ὅσον θὰ ζῇς μέσα εἰς τὴν ἀγάπην καὶ τὴν φιλίαν της, θὰ εἶσαι πανευτυχὴς καὶ πλούσιος.

Μὴ συναναστρέφεσαι καὶ μὴ ὑποδουλώνεσαι εἰς ἄλλην γυναῖκα, μὴ καταδεχθῇς νὰ σὲ σφίγγουν αἱ ἀγκάλαι γυναικός, ποὺ δὲν σοῦ ἀνήκει.

Μὴ ἀναπτύσσῃς σχέσεις μὲ ξένην γυναῖκα, οὔτε νὰ ἐλκύεσαι ἀπὸ τὰς ἀγκάλας γυναικός, ἡ ὁποία δὲν σοῦ ἀνήκει.

Διότι ὅλαι αἱ πράξεις καὶ οἱ δρόμοι τῆς ζωῆς του κάθε ἀνδρὸς εὑρίσκονται ὁλοφάνεροι ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς παρατηρεῖ μὲ ἀκρίβειαν ὅλας τὰς ἐνεργείας τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

Διότι οἱ δρόμοι καὶ οἱ τρόποι τῆς διαγωγῆς κάθε ἀνδρὸς μὲ ὅλας τὰς λεπτομερείας καὶ τὰ ἐλατήριά των εἶναι ὁλοφάνερα ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος παρακολουθεῖ ἐπακριβῶς ὅλας τὰς ἐνεργείας τοῦ ἀνθρώπου καὶ τίποτε δὲν διαφεύγει ἀπὸ τὸ παντέφορον ὄμμα του.

Αἱ παρανομίαι παγιδεύουν καὶ συλλαμβάνουν, σὰν μέσα σὲ δίκτυον, τὸν κακὸν ἄνδρα. Κάθε δὲ πονηρὸς ἄνθρωπος περισφίγγεται συνεχῶς ἀπὸ τὰς ἐπαναλαμβανομένας ἁμαρτίας του, αἱ ὁποῖαι καταντοῦν δι’ αὐτὸν τυραννικὸν πάθος.

Αἱ παρανομίαι ὡσὰν ἄλλα δίκτυα συλλαμβάνουν τὸν ἄνθρωπον, ὁ καθένας δὲ δένεται καὶ σφίγγεται σὰν μὲ σχοινιὰ καὶ καλώδια μὲ τὰς ἐπανειλημμένας ἑκουσίας ἁμαρτίας του, αἱ ὀποῖαι τοῦ γίνονται πάθος τυραννικὸν καὶ δυσαπόσειστον.

Ὁ ἀνήθικος θὰ ἀποθάνῃ καὶ θὰ συγκαταταχθῇ μὲ τοὺς ἀκαλλιεργήτους ψυχικῶς ἀνθρώπους. Ἐξ αἰτίας δὲ τοῦ πλήθους τῶν σφαλμάτων τῆς ἐξάλλου ζωῆς του ἐρρίφθη ἔξω ἀπὸ τὴν μακαρίαν ζωὴν καὶ ἐχάθηκε διὰ τὴν ἀφροσύνην του.

Αὐτὸς ὁ ὁποῖος ζῇ μὲ τρόπον παράνομον καὶ ἀνήθικον, θὰ ἀποθάνῃ καὶ θὰ συγκαταριθμηθῇ μὲ τοὺς ψυχικῶς ἀμορφώτους καὶ ἀτιθάσους, ἀπὸ δὲ τὸ πλῆθος τῆς αἰωνίου καὶ μακαρίας ζωῆς, τὴν ὁποίαν καὶ αὐτὸς θὰ ἠδύνατο νὰ κατακτήσῃ, ἐπετάχθη ἔξω καὶ ἀπωλέσθη ἐξ αἰτίας τῆς ἀφροσύνης του.

Παιδί μου, ἐὰν δώσῃς ἐγγύησιν διὰ κάποιο χρέος φίλου σου ἢ γνωστοῦ σου, θὰ δώσῃς τὸ χέρι σου εἰς τὸν ἐχθρόν σου, διὰ νὰ σὲ πιάσῃ.

Παιδί μου, ἐὰν γίνῃς ἐγγυητὴς εἰς χρέος φίλου ἢ γνωστοῦ σου, θὰ παραδώσῃς τὸ χέρι σου εἰς ἐχθρόν, ὁποῖος θὰ ἀποβῂ ὁ φίλος σου, εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ εὑρεθῇ εἰς ἀδυναμίαν νὰ ἐξοφλήσῃ αὐτὸς τὸ χρέος του.

Διότι παγίδα τρομερὰ γίνεται εἰς τὸν ἄνθρωπον τὸ δικό του τὸ στόμα, μὲ τὸ ὁποῖον ἔδωσε τὴν ἐγγύησιν. Πιάνεται δὲ εἰς τὴν παγίδα αὐτὴν μὲ τὰ χείλη του, τὰ ὁποῖα ἔδωσαν τὴν ὑπόσχεσιν.

Διότι εἰς τὸν ἄνθρωπον γίνεται τρομερὴ παγίδα τὸ ἴδιόν του στόμα, μὲ τὸ ὁποῖον ἔδωκε τὴν ὑπόσχεσιν τῆς ἐγγυήσεως. Πιάνεται δὲ εἰς τὴν παγίδα αὐτὴν μὲ τὰ χείλη τοῦ ἰδικοῦ του στόματος, τὰ ὁποῖα ἔδωκαν τὴν ὑπόσχεσιν αὐτήν.

Πρᾶττε, παιδί μου, αὐτά, ποὺ ἐγὼ σοῦ παραγγέλλω, καὶ ἔτσι θὰ σώζῃς τὸν ἑαυτόν σου. Διότι ἄλλως θὰ ἔχῃς πέσει εἰς τὰ χέρια κακοποιῶν ἐξ αἰτίας τῆς ἐγγυήσεως, ποὺ ἔδωσες διὰ τὸν φίλον σου. Μὴ χάνῃς ὅμως τὸ θάρρος σου καὶ μὴ παραλύῃς ἐξ αἰτίας τῆς ἀκρίτου ἐγγυήσεώς σου, ἀλλὰ νὰ ἐνοχλῇς διαρκῶς διὰ τὸ χρέος τὸν φίλον σου, διὰ τὸν ὁποῖον σὺ ἔδωσες ἐγγύησιν.

Κάμε, παιδί μου, ὅσα ἐγὼ σοῦ παραγγέλλω, καὶ σῶζε τὸν ἑαυτόν σου· διότι θὰ πέσῃς εἰς τὰ χέρια κακῶν ἀνθρώπων, θὰ ἐμπλακῇς εἰς δικαστήρια καὶ περιπετείας χάριν τοῦ γνωστοῦ σου, διὰ τὸν ὁποῖον ἐγγυήθης. Μιὰ φορὰ ὅμως ποὺ ἔγινες ἐγγυητής, μὴ χάνῃς τὸ θάρρος σου καὶ μὴ ἀπελπίζεσαι, ἀλλ’ ἐνόχλει διαρκῶς τὸν γνωστόν σου, διὰ τὸν ὁποῖον ἐγγυήθης, νὰ δώσῃ τὰ ὀφειλόμενα.

Μὴ δώσῃς ὕπνον εἰς τὰ μάτια σου, οὔτε νὰ νυστάξουν καὶ κλείσουν τὰ βλέφαρά σου, νὰ μὴ ἡσυχάσῃς ἕως ὅτου ἀπαλλαγῇς ἀπὸ τὴν ἐγγύησιν αὐτήν·

Διὰ τὸ ζήτημα δὲ αὐτὸ μὴ δώσῃς ὕπνον εἰς τὰ μάτια σου, οὔτε νὰ ἀφήσῃς τὰ βλέφαρά σου νὰ νυστάξουν. Νὰ μὴ ἡσυχάσῃς, ἕως ὅτου ἀπαλλαγῇς ἀπὸ τὴν ὑποχρέωσιν τῆς ἐγγυήσεως,

διὰ νὰ γλυτώσῃς ἔτσι, ὅπως ἡ δορκὰς γλυτώνει μὲ τὴν ὀξυδέρκειάν της ἀπὸ τοὺς βρόχους, ὅπως τὸ πουλὶ πετᾷ ψηλὰ καὶ σώζεται ἀπὸ τὴν παγίδα.

διὰ νὰ γλυτώσῃς, ὅπως τὸ ζαρκάδι σώζεται μὲ τὴν ὀξυδέρκειάν του ἀπὸ τοὺς βρόχους καὶ τὶς θηλειὲς τοῦ κυνηγοῦ, καὶ ὅπως τὸ πουλί, τὸ ὁποῖον πετᾷ ὑψηλὰ καὶ σώζεται ἀπὸ τὴν παγίδα.

Σὺ δέ, ὦ ὀκνηρὲ ἄνθρωπε, πήγαινε εἰς τὸν μύρμηκα καί, ἀφοῦ ἴδῃς τοὺς τρόπους τῆς ζωῆς του καὶ τὴν ἐργατικότητά του, νὰ τοῦ ζηλεύσῃς καὶ νὰ τοῦ μιμηθῇς τὴν ἐργατικότητα. Μᾶλλον δὲ σύ, ὁ λογικὸς ἄνθρωπος, νὰ γίνῃς περισσότερον ἀπὸ ἐκεῖνον ἐργατικός.

Πήγαινε πρὸς τὸν μύρμηκα, ὀκνηρὲ ἄνθρωπε, καὶ ἀφοῦ παρατηρήσῃς προσεκτικὰ τοὺς τρόπους τῆς ζωῆς του, νὰ τοὺς ζηλεύσῃς καὶ νὰ τοὺς μιμηθῇς καὶ νὰ γίνῃς περισσότερον ἀπὸ αὐτὸν μυαλωμένος καὶ ἐργατικός.

Διότι εἰς τὸν μύρμηκα μολονότι δὲν ὑπάρχουν χωράφια πρὸς καλλιέργειαν καὶ δὲν ἔχει κανένα, ποὺ νὰ τὸν ἐξαναγκάζῃ πρὸς ἐργασίαν, καὶ δὲν εὑρίσκεται ὑπὸ τὰς διαταγὰς αὐθέντου,

Διότι εἰς τὸν μύρμηκα, παρ’ ὅλον ὅτι δὲν ὑπάρχουν χωράφια διὰ νὰ τὰ καλλιεργῇ, οὔτε ἔχει κανένα ποὺ νὰ τὸν ἀναγκάζῃ νὰ ἐργασθῇ, οὔτε ἔχει εἰς τὸ κεφάλι του κύριον, ὁ ὁποῖος νὰ τὸν ἐπιβλέπῃ,

ἐν τούτοις ἑτοιμάζει κατὰ τὸ διάστημα τοῦ θέρους τὴν τροφὴν δι’ ὅλον τὸ ἔτος. Καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ θερισμοῦ κάμνει μεγάλην ἐναποθήκευσιν τροφῶν.

ἐν τούτοις ἑτοιμάζει καὶ συγκεντρώνει κατὰ τὸ θέρος τὴν τροφὴν ὅλου τοῦ ἔτους καὶ κάμνει πολλὴν προμήθειαν καὶ μεγάλην ἀποθήκευσιν κατὰ τὸν θερισμόν, τοποθετῶν καταλλήλως τὰς ἀπαραιτήτους δι’ ὅλον τὸ ἔτος τροφάς του.

Ἢ πήγαινε πρὸς τὴν μέλισσαν καὶ μάθε, πόσον ἐργατικὴ καὶ φιλόπονος εἶναι καὶ πόσην μεγάλην σημασίαν καὶ τιμὴν ἀποδίδει εἰς τὴν ἐργασίαν.

Ἢ πήγαινε νὰ παρακολουθήσῃς τὴν μέλισσαν καὶ νὰ μάθῃς πόσον ἐργατικὴ εἶναι καὶ μὲ πόσην προσοχήν, ἐπιμέλειαν καὶ τάξιν ἐκτελεῖ τὴν ἐργασίαν της.

Τῆς μελίσσης τοὺς κόπους, δηλαδὴ τὸ μέλι, βασιλεῖς καὶ ἰδιῶται τὸ τρώγουν εὐχαρίστως ὡς προσφερόμενον καὶ εἰς ἐξυπηρέτησιν τῆς ὑγείας των. Εἶναι δὲ ἡ μέλισσα εἰς ὅλους προσφιλὴς καὶ τιμημένη.

Αὐτῆς τῆς μελίσσης τοὺς κόπους, δηλαδὴ τὸ μέλι, τρώγουν ὡς τροφὴν καὶ φάρμακον βασιλεῖς καὶ ἰδιῶται, διότι τὸ μέλι ἐξυπηρετεῖ τὴν ὑγείαν εἶναι δὲ ἡ μέλισσα ἀξιαγάπητος καὶ δοξασμένη εἰς ὅλους.

Ἂν καὶ κατὰ τὴν σωματικὴν δύναμιν καὶ ἀντοχὴν εἶναι ἀσθενής, ἐν τούτοις ἐτιμήθη καὶ ἐδοξάσθη, διότι ἐπροτίμησε τὴν μὲ τόσην σοφίαν ἐπιτελουμένην ἐργασίαν της.

Διότι, ἂν καὶ εἶναι ἀδύνατη σωματικῶς, ἐν τούτοις ἐτιμήθη καὶ ὑψώθη, διότι ἐπροτίμησε τὸν κόπον τῆς ἐργασίας, τὴν ὁποίαν ἐργάζεται μὲ τόσην τέχνην καὶ σοφίαν.

Ἕως πότε, ὦ ὀκνηρέ, θὰ κατάκεισαι ξαπλωμένος εἰς τὸ κρεββάτι; Ἕως πότε θὰ κοιμᾶσαι; Πότε δὲ θὰ σηκωθῇς ἀπὸ τὸν ὕπνον σου;

Ἕως πότε, ὀκνηρέ, θὰ κάθεσαι ξαπλωμένος; Πότε θὰ σηκωθῇς ἀπὸ τὸν ὕπνον;

Ὀλίγην ὥραν κοιμᾶσαι, ὀλίγην ὥραν νυστάζεις, ὀλίγον ἀγκαλιάζεις τὰ στήθη σου μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια σου.

Ὀλίγην μὲν ὥραν κοιμᾶσαι, ὀλίγον δὲ κάθεσαι, ὀλίγον δὲ νυστάζεις, ὀλίγον δὲ ἀγκαλιάζεις τὰ στήθη σου μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια σου.

Καὶ μένεις ἔτσι ἀργὸς καὶ ράθυμος. Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὴν ράθυμον αὐτὴν ζωήν, θὰ ἔλθῃ κοντά σου καὶ θὰ σὲ ἀκολουθήσῃ ὡς κακὸς συνοδοιπόρος ἡ φτώχεια· ἡ δὲ ἀνέχεια ὡς γρήγορος δρομεὺς θὰ σὲ συνοδεύῃ εἰς τὴν ζωήν σου.

Κατόπιν αὐτῶν θὰ σὲ καταφθάσῃ ὡσὰν κακὸς συνοδοιπόρος ἡ φτώχεια, καὶ ἡ ἀνέχεια ὡσὰν γρήγορος δρομεὺς θὰ σὲ προφθάσῃ διὰ νὰ δυστυχήσῃς.

Ἐὰν ὅμως εἶσαι ἐργατικός, ὁ θερισμός σου θὰ εἶναι πλούσιος ὡς ἀστείρευτος πηγὴ ὕδατος. Ἡ δὲ φτώχεια καὶ ἡ δυστυχία σὰν κακὸς καὶ ἀνεπιθύμητος πλέον συνοδοιπόρος θὰ δραπετεύσῃ καὶ θὰ φύγῃ ἀπὸ κοντά σου.

Ἐὰν ὅμως δὲν εἶσαι ὀκνηρός, ἀλλ’ ἐργατικός, θὰ ἔλθῃ ὡσὰν πηγὴ πλούτου ὁ θερισμὸς καὶ ὁ ἁλωνισμός, ἡ δὲ δυστυχία καὶ ἡ φτώχεια σὰν ἀπαράδεκτος ἐπισκέπτης θὰ φύγῃ μόνη της ἀπὸ κοντά σου.

Ὁ ἀσύνετος καὶ παράνομος ἄνθρωπος δὲν βαδίζει εἰς δρόμους καλούς, δὲν ζῇ καὶ δὲν συμπεριφέρεται ὀρθῶς.

Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀνόητος καὶ παραβάτης τοῦ θείου νόμου δὲν βαδίζει εἰς καλοὺς καὶ εὐθεῖς δρόμους, οὔτε πολιτεύεται καλῶς.

Αὐτὸς κάνει δόλια νοήματα μὲ τὰ μάτια, σημάδια μὲ τὰ πόδια του καὶ μὲ τὰ κινήματα τῶν δακτύλων του· συνεννοεῖται καὶ δίνει κατευθύνσεις πρὸς τὸ κακὸν εἰς κακοὺς ἀνθρώπους.

Ὁ τοιοῦτος κάμνει νεύματα καὶ νοήματα μὲ τὰ μάτια, κάμνει σημάδια μὲ τὸ πόδι, διδάσκει μὲ κινήματα τῶν δακτύλων καὶ δι’ ὅλων γενικῶς τῶν κινήσεών του συνεννοεῖται μὲ τοὺς κακοὺς συντρόφους του διὰ νὰ κάμουν τὸ κακόν.

Διεστραμμένη ἀπὸ τὸ κακὸν καρδία σχεδιάζει πάντοτε κακὰ εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Καὶ εἰς κάθε ἐποχὴν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς προκαλεῖ καὶ δημιουργεῖ ταραχὰς εἰς τὴν πόλιν.

Φύσις διεστραμμένη ἀπὸ τὸ κακὸν σκευωρεῖ καὶ σχεδιάζει διαρκῶς κακά, καὶ εἰς κάθε ἐποχὴν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δημιουργεῖ ταραχὰς εἰς τὴν πόλιν.

Διὰ τοῦτο δὲ ἐπέρχεται ἐναντίον του ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ξαφνικὴ ἡ καταστροφή του. Αὐτὴ δὲ ἡ κατάπτωσις καὶ συντριβή του θὰ εἶναι ἀθεράπευτος.

Δι’ αὐτὸ ἔρχεται ξαφνικὰ ἡ καταστροφή του. Αἱ σωματικαί του δυνάμεις πίπτουν ἀπότομα καὶ παραλύει ἀπὸ ἀσθένειαν, ἡ δὲ συντριβή του εἶναι ἀνεπανόρθωτος.

Διότι αὐτὸς χαίρει δι’ ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μισεῖ ὁ Θεός. Παραλύει ὅμως καὶ συντρίβεται ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτωλῆς καὶ ἀκαθάρτου ψυχῆς του.

Διότι ὁ κακὸς αὐτὸς ἄνθρωπος αἰσθάνεται εὐχαρίστησιν καὶ χαρὰν εἰς ὅλα, ὅσα μισεῖ ὁ Θεός, συντρίβεται ὅμως, διότι ἔχει ἁμαρτωλὴν καὶ ἀκάθαρτον ψυχήν.

Αὐτὸς ἔχει βλέμμα ἀλαζονικόν, γλῶσσαν ποὺ ἐκτοξεύει ἀδίκους λόγους, χέρια ποὺ χύνουν τὸ αἷμα τοῦ δικαίου·

Εἶναι βουτηγμένος ὁλόκληρος εἰς τὴν ἁμαρτίαν. Ἔχει μάτι ὑπερηφάνου καὶ χλευαστοῦ, γλῶσσαν ποὺ ἀδικεῖ τοὺς ἄλλους μὲ λόγους, χέρια ἐγκληματικὰ ποὺ χύνουν τὸ αἷμα τοῦ δικαίου,

πονηρὸν νοῦν καὶ καρδίαν, ποὺ σκέπτονται καὶ σχεδιάζουν τὸ κακόν, πόδια ποὺ τρέχουν γρήγορα, διὰ νὰ διαπράξουν κάθε κακότητα.

νοῦν, ὁ ὁποῖος γεννᾷ πάντοτε κακοὺς λογισμοὺς καὶ σχεδιάζει τὸ πονηρόν, καὶ πόδια ποὺ τρέχουν γρήγορα διὰ νὰ κάμουν τὸ κακόν.

Ἐπινοεῖ καὶ θέτει εἰς κυκλοφορίαν καυτερὰ ψεύδη ὁ ψευδομάρτυς εἰς τὰ δικαστήρια καὶ ἐνσπείρει φιλονεικίας καὶ διχονοίας μεταξὺ ἀδελφῶν.

Χαλκεύει καὶ ἐπινοεῖ καυτερὰ ψεύδη ὡς ψευδομάρτυς εἰς τὰ δικαστήρια καὶ δημιουργεῖ φιλονικίας μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν σπειρῶν μεταξύ των τὴν διχόνοιαν.

Παιδί μου, φύλασσε πάντοτε καλὰ σὰν νόμους θείους, ὅσα ὁ πατέρας σου σοῦ λέγει, καὶ μὴ πετάξῃς καὶ καταφρονήσῃς ποτὲ τὰς συμβουλὰς τῆς μητρός σου.

Παιδί μου, φύλαττε καλὰ σὰν νόμους, ὅσα σὲ συμβουλεύει ὁ πατέρας σου, καὶ μὴ περιφρονήσῃς ποτὲ τὰς συμβουλὰς καὶ ἐντολὰς τῆς μητέρας σου.

Βάλε τους καὶ κόλλησέ τους καλὰ μέσα εἰς τὴν ψυχήν σου, γιὰ νὰ μένουν πάντοτε, καὶ σὰν παντοτεινὸν περιλαίμιον βάλε τους γύρω ἀπὸ τὸν τράχηλόν σου.

Τοὺς νόμους αὐτοὺς χάραξέ τους βαθιὰ καὶ κόλλησέ τους εἰς τὴν ψυχήν σου καὶ ἔχε τους πάντοτε κατὰ νοῦν, χωρὶς ποτὲ νὰ τοὺς λησμονῇς, καὶ βάλε τους γύρω ἀπὸ τὸν λαιμόν σου σὰν ἱερὸν περιλαίμιον καὶ σωτήριον κρίκον.

Ὅταν περιπατῇ, φέρε μαζῆ σου τὴν ἐντολήν των, καὶ ἂς εἶναι μαζῆ σου ὡς διαρκὴς σύντροφός σου. Ὅταν θὰ κοιμᾶσαι, αὐτὴ ἂς σὲ συμπαραστέκῃ, ὥστε ὅταν θὰ σηκωθῇς ἀπὸ τὸν ὕπνον σου, αὐτὴ ἂς συνομιλῇ πρὸς τὸ καλὸν μαζῆ σου.

Καὶ ὅταν θὰ βαδίζῃς, φέρε μαζί σου τὴν ἐντολήν μου καὶ αὐτὴ ἂς σὲ συντροφεύῃ διαρκῶς. Καὶ ὅταν θὰ κοιμᾶσαι, αὐτὴ ἂς παραμένῃ φρουρὸς καὶ φύλακάς σου, ὥστε, ὅταν θὰ σηκώνεσαι ἀπὸ τὸν ὕπνον, αὐτὴ ἂς συνομιλῇ μαζί σου καὶ αὐτὴ ἂς σὲ καθοδηγῇ.

Διότι αἱ θεῖαι ἐντολαὶ εἶναι λύχνος καὶ φῶς διὰ τὸν ἄνθρωπον. Εἶναι δρόμος καὶ τρόπος πρὸς μίαν εἰρηνικὴν ζωήν, σωτήριος ἔλεγχος, ἀγαθὴ καὶ ὠφέλιμος παιδαγωγία,

Διότι ἡ ἐντολὴ αὐτὴ τοῦ θείου νόμου εἶναι λύχνος καὶ φῶς, ποὺ φωτίζουν. Εἶναι δρόμος ἀσφαλής, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν εὐτυχισμένην καὶ εἰρηνικὴν ζωήν. Εἶναι ἀκόμη καὶ ἔλεγχος, ὅταν παρεκτρέπεσαι. Αὐτὴ δὲ παιδαγωγεῖ καὶ μορφώνει τὸν χαρακτῆρα σου.

διὰ νὰ σὲ προφυλάσσῃ ἀπὸ τὸ δέλεαρ ὑπανδρευμένης γυναικὸς καὶ ἀπὸ συκοφαντίας ξένης καὶ ἐχθρικῆς γλώσσης.

Ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ χρυσοῦς χαλινός, διὰ νὰ σὲ προφυλάττῃ ἀπὸ γυναῖκα ὑπανδρευμένην καὶ φαύλην καὶ ἀπὸ διαβολὰς καὶ συκοφαντίας τῆς κακῆς γλώσσης.

Πρόσεχε νὰ μὴ σὲ νικήσῃ ἡ ἐπιθυμία γυναικείου κάλλους, διὰ νὰ μὴ παγιδευθῇς καὶ συλληφθῇς εἰς τὰ δίκτυα τῆς παρανομίας μὲ τὰ ἴδια σου τὰ μάτια, οὔτε νὰ συναρπασθῇς ἀπὸ τὴν χαυνότητα τῶν ψιμυθιωμένων βλεφάρων της.

Πρόσεξε νὰ μὴ σὲ νικήσῃ ἡ ἐπιθυμία τοῦ γυναικείου κάλλους, οὔτε νὰ πιασθῇς αἰχμάλωτος ἀπὸ τὰ μάτια σου, οὔτε νὰ ἐντυπωσιασθῇς καὶ συναρπασθῇς ἀπὸ τὰ βαμμένα καὶ φτιασιδωμένα βλέφαρά της.

Διότι ἡ τιμὴ μιᾶς πόρνης εἶναι μηδαμινή, ὅση καὶ ἑνὸς ἄρτου. Ἡ δὲ ὑπανδρευομένη φαύλη γυναῖκα στήνει παγίδας, διὰ νὰ συλλάβῃ καὶ ἀποπλανήσῃ ἐντίμους ἄνδρας.

Διότι ἡ τιμὴ καὶ ἡ ἀξία τῆς πόρνης γυναικὸς εἶναι εὐτελεστάτη, τόσον μικρά, ὅσον καὶ ἡ ἀξία ἑνὸς ψωμιοῦ. Ἡ ὕπανδρος ὅμως γυναῖκα, ἡ ὁποία προδίδει τὴν συζυγικὴν πίστιν, πιάνει εἰς τὰ δίκτυά της ἐντίμους ψυχὰς ἀνδρῶν καὶ κυριολεκτικῶς τὰς ἀπογυμνώνει.

Εἶναι δυνατὸν νὰ σφίξῃ κανεὶς τὴν φωτιὰν εἰς τὴν ἀγκάλην του, καὶ νὰ μὴ καύσῃ τὰ ἐνδύματά του;

Εἶναι ἀναπόφευκτοι οἱ κίνδυνοι ἀπὸ τὰς φαύλας αὐτὰς γυναῖκας· διότι εἶναο ποτὲ δυνατὸν νὰ σφίξῃ κανεὶς τὴν φωτιὰ εἰς τὴν ἀγκάλην του καὶ νὰ μὴ κάψη τὰ ροῦχα του;

Ἢ εἶναι δυνατὸν νὰ περιπατήσῃ ἐπάνω εἰς ἀναμμένα κάρβουνα καὶ νὰ μὴ κατακαύσῃ τὰ πόδια του;

Ἢ νὰ περιπατήσῃ κανεὶς ἐπάνω εἰς ἀναμμένα κάρβουνα καὶ νὰ μὴ καύσῃ τὰ πόδια του;

Ἔτσι καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ἔλθῃ εἰς σχέσεις μὲ ὑπανδρευμένην γυναῖκα, δὲν θὰ θεωρηθῇ ποτὲ ἀθῶος καὶ δὲν θὰ μείνῃ ἀτιμώρητος. Καὶ καθένας ὁ ὁποῖος, ἔστω καὶ ἂν ἁπλῶς τὴν ἐγγίσῃ, δὲν θὰ μείνῃ βέβαια ἀμόλυντος.

Τὰ ἴδια θὰ πάθῃ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ἔλθῃ εἰς ἐνόχους σχέσεις μὲ ὑπανδρευμένην γυναῖκα· δὲν θὰ θεωρηθῇ ποτε ἀθῶος, οὔτε θὰ μείνῃ ἀμόλυντος καὶ ἀνένοχος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔστω καὶ ἁπλῶς θὰ ἀκουμβήσῃ ἐπάνω της.

Δὲν εἶναι καθόλου παράδοξον, νὰ συλληφθῇ κανεὶς τὴν ὥραν ποὺ κλέπτει, διότι κλέπτει ἐπειδὴ πεινᾷ, διὰ νὰ χορτάσῃ τὴν κοιλίαν του.

Δὲν εἶναι παράδοξον, ἐὰν κανεὶς συλληφθῇ νὰ κλέπτῃ, διότι εἰς τὴν κλοπὴν τὸν σπρώχνει ἡ ἀνάγκη καὶ ἡ ἀνέχεια· κλέπτει διὰ νὰ χορτάσῃ τὴν πεῖναν του.

Ἐὰν δὲ καὶ συλληφθῇ, θὰ πληρώσῃ ἑπτὰ φορὲς περισότερα ἐκείνων, ποὺ ἔκλεψε. Εἶναι δὲ διατεθειμένος ἐν ἀνάγκῃ καὶ ὅλην του τὴν περιουσίαν νὰ δώσῃ, διὰ νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὴν τιμωρίαν.

Ἐὰν δὲ καὶ συλληφθῇ, θὰ πληρώσῃ διὰ τὴν κλοπήν του κατ’ ἀνώτατον ὅριον τὸ ἑπταπλάσιον, ἀφοῦ δὲ πωλήσῃ ὅλα, ὅσα ἔχει, καὶ τὰ δώσῃ πρὸς ἀποζημίωσιν, θὰ ἀπαλλάξῃ τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τὰς συνεπείας καὶ τὰς ποινὰς τῆς πράξεώς του.

Ὁ μοιχὸς ὅμως, ἐξ αἰτίας τῆς ἀφροσύνης του, ἑτοιμάζει καὶ ἐπιφέρει καταστροφὴν εἰς τὴν ζωήν του.

Δὲν συμβαίνει ὅμως τὸ ἴδιον μὲ τὸν μοιχόν. Αὐτὸς ἑτοιμάζει καταστροφὴν καὶ ἀπώλειαν εἰς τὴν ψυχήν του ἐξ αἰτίας τῆς ἀφροσύνης του,

Θὰ ὑποφέρῃ πόνους καὶ εὐτελισμοὺς καὶ ἀτιμώσεις. Ἡ ἐντροπὴ δὲ καὶ ἡ καταισχύνῃ του δὲν θὰ ἐξαλειφθῇ ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα.

καὶ ὑποφέρει πόνους, ἐξευτελισμοὺς καὶ ἀτιμώσεις, καὶ τὸ αἶσχος καὶ ἡ ἐντροπή του δὲν θὰ ἐξαλειφθοῦν ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα.

Διότι ὁ θυμὸς τοῦ ἀνδρὸς τῆς μοιχαλίδος γυναικὸς θὰ εἶναι γεμᾶτος ἀπὸ ζηλότυπον ἐκδίκησιν ἐναντίον μοιχοῦ. Δὲν θὰ τὸν λυπηθῇ, ὅταν θὰ δικάζεται ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου.

Διότι ἡ ὀξεῖα ὀργὴ καὶ ἡ κατ’ αὐτοῦ τρομερὰ ἀγανάκτησις τοῦ συζύγου τῆς μοιχαλίδος εἶναι γεμάτη ἀπὸ ζηλοτυπίαν. Ὁ προσβληθεὶς σύζυγος δὲν πρόκειται νὰ δείξῃ καμμίαν συμπάθειαν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δίκης των εἰς τὸ δικαστήριον.

Ἀδιάλλακτος εἰς τὴν ἐχθρότητά του, μὲ κανένα λύτρον δὲν θὰ δεχθῇ νὰ ἀνταλλάξῃ τὸ ἐναντίον ἐκείνου μῖσος του, οὔτε νὰ διαλύσῃ τὴν ἔχθραν, ἔστω καὶ ἂν τοῦ προσφερθοῦν πολλὰ δῶρα.

Δὲν πρόκειται μὲ κανένα λύτρον νὰ ἀνταλλάξῃ τὸ κατ’ αὐτοῦ μῖσος, οὔτε νὰ διαλύσῃ τὴν ἔχθραν, ἔστω καὶ ἂν τοῦ προσφερθοῦν ὑπὸ τοῦ μοιχοῦ πολλὰ δῶρα.

Παιδί μου, φύλαττε τοὺς λόγους μου, καὶ κρύψε ὡς πολύτιμον θησαυρὸν μέσα εἰς τὴν καρδίαν σου τὰς ἐντολάς μου. Παιδί μου, νὰ σέβεσαι τὸν Κύριον καὶ θὰ ἀποκτήσῃς ἔτσι δύναμιν. Ἐκτὸς δὲ ἀπὸ αὐτὸν μὴ φοβῆσαι κανένα ἄλλον.

Παιδί μου, φύλαττε μὲ ἐπιμέλειαν καὶ ἀκρίβειαν τὰ λόγια μου καὶ κρύψε εἰς τὰ βάθη τοῦ ἑαυτοῦ σου τὰς ἐντολάς μου. Παιδί μου, νὰ σέβεσαι τὸν Θεὸν καὶ θὰ ἐνισχύεσαι καὶ θὰ ἐνδυναμώνεσαι ἀπὸ αὐτόν. Ἐκτὸς δὲ ἀπὸ τὸν Θεὸν μὴ φοβῆσαι κανένα ἄλλον.

Φύλαττε τὰς ἐντολάς μου καὶ θὰ ζήσῃς εἰρηνικὸς καὶ ἀσφαλής. Πρόσεξε δὲ καὶ φύλαξε τὰ λόγιά μου, ὅπως προφυλάσσεις τὴν κόρην τῶν ὀφθαλμῶν σου.

Φύλαξε τὰς ἐντολάς μου καὶ θὰ ζήσῃς εἰρηνικὸς καὶ εὐτυχισμένος. Πρόσεχε δὲ εἰς τὰ λόγια μου καὶ φύλαττε αὐτά, ὅπως προφυλάττεις τὶς κόρες τῶν ματιῶν σου, δηλαδὴ ὡς τὸ πλέον ἀγαπητὸν καὶ τὸ πλέον ἄξιον προφυλάξεως πρᾶγμα.

Φόρεσέ τα ὡσὰν δακτυλίδια εἰς τὰ δάκτυλά σου. Γράψε τα εἰς ὅλον τὸ πλάτος τῆς καρδίας σου.

Βάλε τοὺς λόγους μου σὰν δακτυλίδι εἰς τὰ δάκτυλά σου, διὰ νὰ τοὺς βλέπῃς συχνὰ καὶ νὰ μὴ τοὺς λησμονῇς, γράψε τους δὲ καὶ χάραξέ τους βαθιὰ εἰς τὸ πλάτος τῆς καρδίας σου.

Ὀνόμασε τὴν σοφίαν ἀδελφήν σου, καὶ περίβαλέ την μὲ ἀδελφικὴν ἀγάπην. Τὴν δὲ σύνεσιν καὶ ὀρθοφροσύνην κατάστησέ την στενὴν γνώριμόν σου. Ἀπόκτησέ την ὡς ἰδικήν σου περιουσίαν,

Εἰπὲ εἰς τὴν οὐράνιον σοφίαν ὅτι εἶναι ἀδελφή σου, κατάστησε δὲ τὴν φρονιμάδα καὶ τὴν σύνεσιν στενὴν καὶ γνώριμόν σου καὶ κάμε την κτῆμα ἰδικόν σου.

διὰ νὰ σὲ προφυλάξῃ καὶ σὲ διατηρήσῃ καθαρὸν ἀπὸ ξένην πονηρὰν καὶ φαύλην γυναῖκα, ὅταν αὐτὴ μὲ γλυκόλογα θὰ σοῦ ἐπιτίθεται.

Διὰ νὰ σὲ προφυλάξῃ ἀπὸ ξένην καὶ πονηρὰν γυναῖκα, ὅταν αὐτὴ σοῦ ἐπιτίθεται μὲ λόγια κολακευτικά.

Διότι αὐτὴ σκύβει διαρκῶς ἀπὸ τὸ παράθυρον τῆς οἰκίας της καὶ παρατηρεῖ εἰς τὰς πλατείας.

Διότι ἡ φαύλη γυναῖκα κάθεται διαρκῶς εἰς τὸ παράθυρον τοῦ σπιτιοῦ της καὶ ἀπὸ ἐκεῖ σκύβει καὶ κυττάζει ἔξω πρὸς τὰς πλατείας,

Ὅποιον δὲ τυχὸν θὰ ἰδῇ ἀπὸ τοὺς νεαροὺς ἀπερισκέπτους, κανένα ἄμυαλον νεανίαν,

καὶ ὅποιον ἰδῇ ἀπὸ τὰ ἄμυαλα παιδιά, νέον ἀσύνετον, πτωχὸν ἀπὸ μυαλά,

νὰ διέρχεται ἀπὸ τὸν δρόμον καὶ τὴν γωνίαν τοῦ σπιτιοῦ της, νὰ σιγοτραγουδῇ καὶ νὰ μονολογῇ

ὁ ὁποῖος περνᾷ ἐπίτηδες ἀπὸ τὴν γωνίαν καὶ τὴν πάροδον τοῦ σπιτιοῦ της καὶ ὁ ὁποῖος σιγοτραγουδᾷ

εἰς βραδυνὸ σκοτάδι, ποὺ ἀρχίζει ἡ νυκτερινὴ ἡσυχία νὰ ἐπικρατῇ ἢ νὰ πέφτῃ ἡ ὁμίχλη,

εἰς τὸ βραδυνὸ σκοτάδι, ὁπότε ἀρχίζει ἡ ἡσυχία λόγῳ τοῦ σκότους ἢ τῆς ὁμίχλης,

τότε αὐτὴ ἡ γυναῖκα πηγαίνει νὰ τὸν συναντήσῃ μὲ προκλητικὸν πορνικὸν στολισμὸν καὶ τρόπον. Ἔτσι δὲ σκανδαλίζει καὶ ἐξάπτει τὰς πονηρὰς ἐπιθυμίας τῆς καρδίας τῶν νέων.

καὶ ἰδοὺ ἡ φαύλη γυναῖκα, ἡ ὁποία καιροφυλακτεῖ εἰς τὸ παράθυρόν της, τρέχει καὶ τὸν σνναντᾷ ντυμένη μὲ τὸν προκλητικὸν πορνικόν της στολισμόν, καὶ ἔτσι ξεσηκώνει τὰ μυαλὰ τῶν νέων.

Κινεῖται δὲ σὰν νὰ ἔχῃ πτερὰ ἡ ἄσωτος αὐτὴ γυναῖκα, διὰ νὰ ἁρπάσῃ τὰ θύματά της. Τὰ πόδια της ποτὲ δὲν ἠσυχάζουν εἰς τὸ σπίτι της, διότι πάντοτε τρέχει εἰς ἀναζήτησιν τῶν θυμάτων της.

Ἡ γυναῖκα δὲ αὐτὴ εὑρίσκεται εἰς συνεχῆ κίνησιν ἐξ αἰτίας τῆς ἀσωτίας της. Τὰ πόδια της οὐδέποτε ἠσυχάζουν εἰς τὸ σπίτι της, ἐπειδὴ πάντοτε ἀναζητεῖ καὶ νέους φίλους - θύματά της.

Ἄλλοτε μὲν ρεμβάζει καὶ καταστρώνει δόλια σχέδια, ἄλλοτε δὲ πάλιν ἐνεδρεύει εἰς κάθε γωνίαν, διὰ νὰ συλλάβῃ τὰ θύματά της.

Δι’ αὐτὸ ἄλλοτε μὲν ρεμβάζει ἐπὶ χρόνον τινὰ καὶ καταστρώνει μὲ τὸν διεφθαρμένον νοῦν της πονηρὰ σχέδια, ἄλλοτε δὲ κατ’ ἄλλην ὥραν ἐνεδρεύει εἰς κάθε γωνίαν διὰ νὰ εὕρῃ καὶ συλλάβῃ τὸ θήραμά της.

Καὶ ἀφοῦ συναντήσῃ τὸν ἀσύνετον νεαρόν, τὸν ἀγκαλιάζει, τὸν φιλεῖ μὲ μεγάλην ἀδιαντροπιὰν καὶ λέγει πρὸς αὐτόν·

Ἔπειτα, ἀφοῦ ἡ φαύλη γυναῖκα ἁρπάσῃ τὸν ἄμυαλον νέον, τὸν φιλεῖ μέσα εἰς τὸν δρόμον καὶ μὲ πολλὴν ἀναίδειαν καὶ ἀδιάντροπον πρόσωπον τοῦ λέγει:

«Σήμερα, ἐπειδὴ εἰσηκούσθησαν αἱ προσευχαί μου, προσέφερα θυσίαν εὐχαριστίας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐξεπλήρωσα ἔτσι τὰ τάματά μου.

Σήμερον εἶναι ἡμέρα, ποὺ προσέφερα θυσίαν εἰρηνικήν, σήμερα ἐξεπλήρωσα τὸ τάξιμό μου εἰς τὸν Θεόν, ἐπειδὴ εἰσηκούσθησαν ἀπὸ αὐτὸν αἱ προσευχαί μου·

Διὰ τοῦτο ἐβγῆκα ἀπὸ τὸ σπίτι μου νὰ σὲ συναντήσω. Ἐπειδὴ ἐπόθησα τὸ ὡραῖον πρόσωπόν σου καὶ ἰδοὺ σὲ εὐρῆκα.

καὶ τὰ περισσεύματα τῆς θυσίας, ποὺ προσέφερα, εἶναι ἄφθονα, διὰ τοῦτο ἐβγῆκα νὰ σὲ συναντήσω, καὶ ἐπειδὴ λαχταρῶ διὰ τὸ ὡραῖον πρόσωπόν σου, σὲ εὑρῆκα.

Μὲ κορδέλλες ἔχω στολίσει τὸ κρεββάτι μου, τὸ ἔχω στρώσει μὲ κροσσωτούς, καὶ ἀπὸ τὰς δύο πλευράς, τάπητας τῆς Αἰγύπτου.

Μὲ κλινοσκεπάσματα καὶ προσκεφάλαια παχιὰ ἑτοίμασα τὸ κρεββάτι μου καὶ μαλακὰ αἰγυπτιακὰ χαλιὰ ἔχω στρώσει καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη.

Μὲ ἀρωματικὸν ἐρυθροκίτρινον κρόκον ἔχω ραντίσει τὸ κρεββάτι μου καὶ ὅλην μου τὴν οἰκίαν τὴν ἐρράντισα μὲ τὸ ἄρωμα τῆς κανέλλας.

Ἔχω ραντίσει μὲ μαλακὰ φύλλα τοῦ ἐρυθροκιτρίνου κρόκου τὸ κρεββάτι μου, καὶ τὸ σπίτι μου μὲ τὸ ἀρωματώδες κιννάμωμον (κανέλλαν) διὰ νὰ εὐωδιάζῃ·

Ἔλα, λοιπόν, νὰ ἀπολαύσωμεν τὴν φιλίαν μας ἕως εἰς τὰ ξημερώματα. Ἔλα νὰ κυλισθῶμεν μέσα εἰς τὸν ἔρωτά μας.

ἔλα νὰ ἀπολαύσωμεν καὶ νὰ χαροῦμε τὴν ἀγάπην μας μέχρι τὰ ἐξημερώματα καὶ νὰ κυλισθοῦμε κυριολεκτικῶς μέσα εἰς τὸν ἔρωτά μας.

Ὁ σύζυγός μου ἀπουσιάζει, δὲν εὑρίσκεται εἰς τὸ σπίτι. Ἔχει ἀναχωρήσει γιὰ μακρυνὸ ταξίδι.

Κανεὶς δὲν πρόκειται νὰ μᾶς ἰδῇ, διότι δὲν εἶναι εἰς τὸ σπίτι ὁ ἄνδρας μου· ἔχει πάει εἰς μακρινὸν τόπον δι’ ἐμπορικὰς ὑποθέσεις του.

Ἐπῆρε εἰς τὰ χέρια του βαλάντιον γεμᾶτο χρήματα καὶ ὕστερα ἀπὸ πολλὰς ἡμέρας θὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὸ σπίτι του».

Ἐπῆρε μαζί του κομπόδεμα μὲ πολλὰ χρήματα καὶ θὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ σπίτι του ὕστερα ἀπὸ πολλὰς ἡμέρας.

Ἔτσι δὲ ἡ δολία καὶ φαύλη αὐτὴ γυναῖκα τὸν ἀπεπλάνησε μὲ τὰ παραπλανητικὰ γλυκόλογά της. Ὡσὰν μὲ δίκτυα, ποὺ βγῆκαν ἀπὸ τὰ χείλη της, ἐξεγέλασε τὸν ἀνόητον νέον καὶ τὸν ἔκαμε νὰ ἐξοκείλῃ πρὸς τὸ κακόν, ὅπως πέφτει ἔξω τὸ πλοῖον καὶ ναυαγεῖ εἰς τὴν βραχώδη ἀκτήν.

Ἔτσι ἡ πόρνη γυναῖκα μὲ τὰ πολλά της λόγια καὶ μὲ τὴν ἀπατηλὴν ὁμιλίαν τῶν χειλέων της, ποὺ μοιάζει μὲ βρόχους, παρεπλάνησε τὸν ἄμυαλον νέον καὶ τὸν ἔκαμε νὰ ἐξοκείλῃ.

Αὐτὸς δέ, ὡσὰν τὸ ἠλίθιον θαλασσοποῦλι κέπφος ποὺ παρασύρεται ἀπὸ τὸν ἄνεμον, τὴν ἠκολούθησεν ἀνοήτως. Ἔτσι δὲ σύρεται ὁ ταλαίπωρος ὡσὰν τὸ βόϊδι ποὺ ὁδηγεῖται πρὸς τὸ σφαγεῖον, καὶ ὡσὰν τὸ σκυλὶ τὸ δεμένο ἀπὸ τὴν ἁλυσίδα του.

Αὐτὸς δὲ ὁ ἀνόητος τὴν ἠκολούθησε βλακωδῶς, ὅπως τὸ πτηνὸν κέπφος, τὸ ὁποῖον τρέχει πρὸς τὴν παγίδα, ἂν καὶ βλέπει νὰ συλλαμβάνωνται ἀπὸ αὐτὴν ἄλλοι σύντροφοί του· καὶ ὅπως σύρεται τὸ ἀνύποπτον βόδι εἰς τὴν σφαγὴν καὶ τὸ σκυλὶ εἰς τὴν ἁλυσίδα

Ἢ ὡσὰν ἐλάφι, τὸ ὁποῖον ἐπληγώθη μὲ τόξον εἰς τὸ συκώτι, σπεύδει ὁ ταλαίπωρος αὐτὸς νέος, ὡσὰν τὸ πτηνὸν εἰς τὴν παγίδα, χωρὶς νὰ γνωρὶζῃ ὅτι διατρέχει ἄμεσον τὸν κίνδυνον νὰ χάσῃ καὶ ζωὴν καὶ ψυχήν.

ἢ ὅπως πιάνεται τὸ ἐλάφι τὸ πληγωμένον μὲ τόξον εἰς τὸ συκώτι· τρέχει δὲ ὁ ἀνόητος κοντά της, ὅπως τὸ πουλὶ εἰς τὴν παγίδα, χωρὶς νὰ γνωρίζῃ ὅτι πρόκειται περὶ ἀπωλείας τῆς ἀθανάτου ψυχῆς του.

Τώρα, λοιπόν, παιδί μου, ἄκουσέ με, πρόσεξε τὰ λόγια τοῦ στόματός μου.

Τώρα λοιπόν, παιδί μου, ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ σοῦ εἶπα, ἄκουσέ με καὶ πρόσεχε τὰ λόγια τοῦ στόματός μου:

Ἂς μὴ παρασυρθῇ καὶ ἂς μὴ ἀκολουθήσῃ ἡ καρδία σου τοὺς δρόμοὺς τῆς φαύλης αὐτῆς γυναικός.

Ἂς μὴ παρασυρθῇ ἡ θέλησίς σου εἰς τοὺς ἁμαρτωλοὺς δρόμους τῆς μοιχαλίδος γυναικός,

Διότι αὐτὴ πολλούς, ἀφοῦ τοὺς ἐπλήγωσε, τοὺς ἔρριξε κάτω. Ἀναρίθμητοι δὲ εἶναι ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ἔχει φονεύσει.

διότι αὐτὴ πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀφοῦ τοὺς ἐπλήγωσε, τοὺς ἔρριξε κάτω ἐξευτελισμένους καὶ ἀχρήστους, καὶ ἀναρίθμητοι εἶναι ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ἐθανάτωσε ψυχικῶς.

Τὸ σπίτι της εἶναι δρόμος τοῦ ᾅδου, ποὺ κρημνίζει τὰ θύματά της εἰς τὰς σκοτεινὰς περιοχὰς τοῦ θανάτου.

Τὸ σπίτι της εἶναι δρόμοι τοῦ Ἅδου, οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπον εἰς τὰ σκοτεινὰ μέρη τοῦ αἰωνίου θανάτου.

Σὺ ὅμως, παιδί μου, θὰ διαλαλῇς ἔργῳ καὶ λόγῳ τὴν θείαν σοφίαν, διὰ νὰ εἶναι πάντοτε εἰς τὴν διάθεσίν σου ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ σύνεσις.

Σὺ ὅμως, ὡς φρόνιμος καὶ συνετὸς νέος, ἀφοῦ στρέψῃς τὰ νῶτα πρὸς τὴν ἀκολασίαν, θὰ διακηρύξῃς ἐμπράκτως τὴν θεογέννητον σοφίαν, διὰ νὰ σὲ ὑπηρετήσῃ εἰς ὅλην σου τὴν ζωήν.

Διότι ἡ σοφία αὐτὴ εἶναι ὁλοφάνερη. Εὑρίσκεται εἰς πανύψηλα μέρη. Στέκεται εἰς τὸ μέσον τῶν δρόμων, ποὺ διέρχονται οἱ ἄνθρωποι. Εὑρίσκεται παντοῦ.

Δὲν εἶναι δὲ ἡ σοφία αὐτὴ δυσεύρετος, διότι ὑπάρχει εἰς πανύψηλὰ καὶ περίοπτα μέρη καὶ στέκεται εἰς τὸ μέσον τῶν πολυσύχναστων δρόμων καὶ τὴν εὑρίσκει κανεὶς παντοῦ ἐμπρός του.

Εἰς τὰς πύλας τῶν ἀνακτόρων, ὅπου βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες κάθηνται δικασταί, παραστέκει μαζῆ των· καὶ εἰς τὰς εἰσόδους τῶν πόλεων, ὅπου πλήθη λαοῦ συγκεντρώνονται, ἐπαινεῖται καὶ ἐγκωμιάζεται.

Διότι παραστέκει εἰς τὰς θύρας τῶν μεγάρων, ποὺ διαμένουν οἱ ἄρχοντες, εἰς δὲ τὰς εἰσόδους τῶν πόλεων, ὅπου γίνονται αἱ συνεδριάσεις τῶν δικαστηρίων καὶ αἱ δημόσιαι συγκεντρώσεις, ἐξυμνεῖται καὶ ἐκθειάζεται.

Αὐτὴ ἡ θεία σοφία ὁμιλεῖ καὶ διακηρύττει· «σᾶς, ὦ ἄνθρωποι, παρακαλῶ, ἀπευθύνω τὴν πρόσκλησίν μου πρὸς σᾶς τοὺς ἀπογόνους τῶν ἀνθρώπων.

Ὦ ἄνθρωποι, ἀδιακρίτως γένους, σᾶς παρακαλῶ, καὶ πρὸς ὅλους σας τοὺς ἀπογόνους τῶν ἀνθρώπων ἀπευθύνω τὴν φωνήν μου.

Σεῖς, οἱ ἀθῷοι καὶ ἄκακοι, μάθετε σύνεσιν καὶ σεῖς, ποὺ εἶσθε ἀκαλλιέργητοι ψυχικῶς, βάλετε νοῦν.

Σεὶς οἱ ἀπονήρευτοι μάθετε φρονιμάδαν, καὶ σεῖς οἱ ψυχικῶς ἀμόρφωτοι βάλετε μυαλό.

Ἀκούσατέ με καὶ δεχθῆτε τὰ λόγια μου, διότι θὰ σᾶς εἴπω πράγματα σεμνά. Ἀπὸ τὴν καρδίαν μου θὰ βγάλω καὶ μὲ τὸ στόμα μου θὰ ἐκφράσω ὀρθὰ καὶ ὠφέλιμα διδάγματα.

Ἀκούσατέ με ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς σας, διότι θὰ σᾶς εἴπω σπουδαία καὶ ὠφέλιμα καὶ θὰ ἀνεβάσω εἰς τὰ χείλη μου ὀρθὰ καὶ ἀληθινὰ διδάγματα.

Διότι ἡ καρδία μου θὰ μελετήσῃ καὶ ὁ φάρυγξ μου θὰ διαλαλήσῃ τὴν ἀλήθειαν. Εἶναι δὲ ἀηδιαστικὰ καὶ σιχαμερὰ ἐνώπιόν μου τὰ χείλη, ποὺ ψεύδονται.

Διότι ὁ φάρυγξ μου θὰ εἴπῃ ἀλήθειαν, σιχαμερὰ δὲ εἶναι ἐμπρός μου τὰ χείλη ποὺ ψεύδονται.

Ὅλα τὰ λόγια τοῦ στόματός μου εἶναι ποτισμένα μὲ τὴν δικαιοσύνην. Δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ διεστραμμένον καὶ ἐπιλήψιμον εἰς αὐτά.

Ὅλα τὰ λόγια τοῦ στόματός μου εἶναι ζυμωμένα μὲ δικαιοσύνην καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὰ κανένα στραβὸ καὶ διεστραμμένον·

Ὅλα εἶναι καθαρὰ καὶ φανερὰ εἰς ἐκείνους, ποὺ ἔχουν τὴν καλὴν διάθεσιν, ὀρθὰ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀναζητοῦν καὶ εὑρίσκουν τὴν ἠθικὴν γνῶσιν καὶ διάκρισιν.

ὅλα, ὅσα λέγω ἐγώ, εἶναι φανερά, σαφῆ καὶ καταληπτὰ εἰς ὅσους ἔχουν πόθον καὶ εἰλικρινῆ διάθεσιν διὰ νὰ τὰ ἐννοήσουν, εἶναι δὲ ὀρθὰ καὶ ἀληθινὰ εἰς ὅσους θέλουν νὰ τὰ γνωρίσουν.

Ἐκλέξατε καὶ πάρετε ὡς θησαυρόν σας τὴν θείαν σοφίαν καὶ διαπαιδαγώγησιν καὶ ὄχι τὸ ἀργύριον. Τὴν γνῶσιν τῆς ἀληθινῆς σοφίας περισστερον ἀπὸ τὸν ὁλοκάθαρον γνήσιον χρυσόν.

Προτιμήσατε τὴν θείαν παιδαγωγίαν καὶ ὄχι τὰ χρήματα, καὶ τὴν γνῶσιν τοῦ θείου θελήματος περισσότερον ἀπὸ τὸ γνήσιον καὶ καθαρὸν χρυσάφι.

Διότι ἡ θεία σοφία εἶναι ἀσυγκρίτως προτιμοτέρα καὶ ἀπὸ τοὺς πλέον πολυτελεῖς λίθους. Οἱονδήποτε δὲ πολύτιμον ἀντικείμενον δὲν εἶναι ἀντάξιον αὐτῆς.

Διότι ἡ μεταδιδομένη ἀπὸ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ σοφία εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνωτέρα ἀπὸ τοὺς πολυτίμους λίθους, ὁποιονδήποτε δὲ πολύτιμον πρᾶγμα δὲν ἠμπορεῖ νὰ φθάσῃ τὴν ἀξίαν της.

Ἐγώ, ἡ θεία σοφία, ἐγκαθιστῶ εἰς τὴν καρδίαν τῶν καλοπροαιρέτων ἀνθρώπων ὀρθὰς σκέψεις καὶ ἀγαθὴν θέλησιν. Τὴν ἀληθῆ γνῶσιν καὶ ἐπιστήμην ἐγὼ τὴν προσκαλῶ νὰ ἐγκατοικήσῃ εἰς αὐτούς.

Ἐγὼ ἡ ἐνυπόστατος Σοφία χαρίζω καὶ ἐγκαθιστῶ ὡς εἰς σκηνήν, εἰς ὅσους μὲ ἐγκολποῦνται, θέλησιν ἰσχυράν. Γνῶσιν καὶ περίσκεψιν ἐγὼ τὰς ἐμπνέω, τὰς προκαλῶ καὶ τὰς φέρω μαζί μου.

Ἐκεῖνος ποὺ ἐμπνεόμενος ἀπὸ ἐμὲ εὐλαβεῖται καὶ φοβεῖται τὸν Κύριον, μισεῖ τὴν ἀδικίαν, ὅπως ἐπίσης τὴν ἀλαζονείαν, τὴν ἔπαρσιν καὶ γενικῶς τοὺς τρόπους ζωῆς τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων. Ἐγὼ ἡ ἴδια ἔχω μισήσει καὶ μισῶ τὰς διεστραμμένας ὁδοὺς τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων.

Ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει εἰς τὴν ψυχήν του τὸν φόβον τοῦ Κυρίου, μισεῖ τὴν ἀδικίαν καὶ τὴν ἀλαζονικὴν συμπεριφορὰν καὶ τὴν ὑπερηφάνειαν καὶ τὴν διαγωγὴν τῶν ἁμαρτωλῶν. Μισῶ δὲ ἐγὼ ἀνέκαθεν τὴν διεστραμμένην πολιτείαν τῶν κακῶν ἀνθρώπων.

Ἰδική μου εἶναι ἡ ὀρθὴ συμβουλὴ καὶ κρίσις. Ἰδική μου δὲ καὶ ἡ ἀσφάλεια τῶν ἀνθρώπων. Ἰδική μου εἶναι ἡ συνεσις καὶ ἰδική μου εἶναι ἡ δύναμις, ὥστε παντοῦ ἐγὼ νὰ ὑπερισχύω.

Ἰδική μου εἶναι ἡ πεφωτισμένη κρίσις καὶ συμβουλή, καθὼς καὶ ἡ ἀσφαλὴς ἔκβασις τῶν διαφόρων ζητημάτων, ιδική μου εἶναι ἡ φρόνησις, ἰδική μου δὲ καὶ ἡ δύναμις, ἡ φέρουσα εἰς αἴσιον πέρας τὰ ἀγαθὰ καὶ συνετὰ βουλεύματα.

Χάρις εἰς ἐμὲ οἱ βασιλεῖς βασιλεύουν καὶ κυβερνοῦν εἰρηνικῶς καὶ ὀρθῶς. Οἱ δὲ ἄρχοντες τῶν λαῶν, φωτιζόμενοι ἀπὸ ἐμέ, συντάσσουν καὶ ἐκδίδουν ἀποφάσεις καὶ νόμους δικαίους.

Χάρις εἰς ἐμὲ βασιλεῖς διατηροῦν τὸ βασιλικόν των ἀξίωμα καὶ οἱ ἄρχοντες νομοθετοῦν δίκαια.

Δι’ ἐμοῦ οἱ μεγιστᾶνες γίνονται μεγάλοι καὶ ἔνδοξοι, καὶ οἱ μονάρχαι μὲ τὸν ἰδικόν μου φωτισμὸν κυριαρχοῦν καὶ κυβερνοῦν ὀρθῶς τὰς χώρας.

Χάρις εἰς ἐμὲ μεγιστᾶνες δοξάζονται καὶ μονάρχαι διὰ τοῦ ἰδικοῦ μου φωτισμοῦ κυριαρχοῦν ἐπὶ τῆς γῆς.

Ἐγὼ ἀγαπῶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀγαποῦν. Ὅσοι δὲ μὲ ἀναζητοῦν, μὲ εὑρίσκουν. Ἔτσι δὲ ἀποκτοῦν χάριν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, καὶ δόξαν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων.

Ἐγὼ ἀγαπῶ ὅσους μὲ ἀγαποῦν, ὅσοι δὲ μὲ ζητοῦν, θὰ εὔρουν μεγάλην χάριν καὶ εὐλογίαν.

Εἰς ἐμὲ ὑπάρχει καὶ ἀνήκει ὁ πλοῦτος καὶ ἡ δόξα. Δι’ ἐμοῦ ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀπόκτησις πολλῶν ἀγαθῶν καὶ τῆς ἀρετῆς.

Εἰς ἐμένα ὑπάρχει πλοῦτος καὶ δόξα καὶ θησαυρὸς πολλῶν ἀγαθῶν καὶ δικαιοσύνη.

Εἶναι καλύτερον νὰ δρέπῃ κανεὶς καὶ ἀπολαμβάνῃ τοὺς ἰδικούς μου καρπούς, παρὰ νὰ θησαυρίζῃ χρυσὸν καὶ πολυτίμους λίθους. Τὰ ἰδικά μου δῶρα εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερα, ἀπὸ τὸν πλέον ἐκλεκτὸν καὶ ἀνόθευτον ἄργυρον.

Εἶναι προτιμότερον νὰ ἀπολαμβάνῃς τοὺς ἰδικούς μου καρπούς, παρὰ νὰ ἔχῃς χρυσάφι καὶ πολύτιμα πετράδια. Τὰ δὲ προϊόντα μου εἶναι ἀνώτερα ἀπὸ τὸ ἐκλεκτὸν καὶ ἀνόθευτον ἀσῆμι.

Περιπατῶ πάντοτε εἰς τοὺς δρόμους τῆς ἀρετῆς, ἀναστρέφομαι διαρκῶς καὶ εὑρίσκομαι εἰς τοὺς δρόμους τῆς δικαιοσύνης·

Πάντοτε βαδίζω εἰς τοὺς δρόμους τῆς ἀρετῆς καὶ εὑρίσκομαι διαρκῶς ἐν μέσῳ τῶν πολυσυχνάστων δρόμων τῆς δικαιοσύνης,

διὰ νὰ μοιράζω εἰς ὅσους μὲ ἀγαποῦν ἀληθινὸν πλοῦτον· νὰ γεμίζω τὰ θησαυροφυλάκιά των μὲ πλῆθος ἀγαθῶν. Ἀκούσατέ με, λοιπόν, μὲ προσοχήν, ἐὰν ἀναγγείλω εἰς σᾶς ὅλα ὅσα ἀγαθὰ ἔργα κάθε ἡμέραν γίνονται ἀπὸ ἐμέ. Θὰ σᾶς ὑπενθυμίσω ἐπὶ πλέον ἕνα πρὸς ἕνα, ὅσα διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἔχουν γίνει.

διὰ νὰ μοιράζω εἰς ὅσους μὲ ἀγαποῦν περιουσίαν ἄφθαρτον καὶ νὰ γεμίζω τὰς ἀποθήκας των ἀπὸ ἀγαθὰ καὶ θησαυροὺς αἰωνίους. Καιρὸς ὅμως εἶναι νὰ ὑπερπηδήσω τὰ ὅρια τῆς γηΐνης ἱστορίας· διὰ τοῦτο δὲν θὰ σᾶς εἴπω πλέον διὰ τὰ καθημερινὰ καὶ ἐφήμερα γεγονότα, ἀλλὰ θὰ μνημονεύσω καὶ θὰ ἀπαριθμήσω ὅσα συνέβησαν πρὸ αἰώνων πολλῶν.

Ἐμέ, τὴν ἐνυπόστατον Σοφίαν, τὸν Υἱὸν καὶ Λόγον, ὁ Θεὸς καὶ πατήρ μου, μὲ ἐγέννησεν ἄναρχον πρὸ πάντων τῶν αἰώνων. Καὶ μὲ κατέστησεν ἐν χρόνῳ δημιουργὸν τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Ὁ Θεὸς πατήρ μου, ὁ Κύριος μὲ ἐγέννησε πρὸ πάντων τῶν αἰώνων ὡς Υἱὸν καὶ Λόγον αὐτοῦ κατὰ τὴν θεότητά μου καὶ μὲ κατέστησεν ἐν χρόνῳ δημιουργικὴν αἰτίαν ὁλοκλήρου τῆς δημιουργίας του.

Προαιωνίως, πρὸ πάσης δημιουργίας, πρὶν ἀκόμη δημιουργηθῇ ἡ γῆ, μὲ ὥρισε θεμέλιον καὶ ἀρχὴν τῶν πάντων.

Προαιωνίως, πρὶν ἀρχίσῃ ὁ χρόνος καὶ προτοῦ νὰ δημιουργήσῃ τὴν γῆν, μὲ προώρισε διὰ τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου καὶ μὲ ἔβαλε, κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν μου, θεμέλιον τῆς πνευματικῆς οἰκοδομῆς του.

Καὶ πρὶν δημιουργήσῃ τοὺς ὠκεανοὺς καὶ τὰς θαλάσσας, πρὶν ἀκόμη ἀρχίσουν αἱ πηγαὶ νὰ ἀναβλύζουν τὸ ὕδωρ ἐπὶ τῆς γῆς,

Καὶ προτοῦ ἀκόμη νὰ δημιουργήσῃ τὰς θαλάσσας καὶ τοὺς ὠκεανούς, καὶ προτοῦ ἀρχίσουν ἀκόμη αἱ πηγαὶ νὰ ἀναβλύζουν νερό,

πρὶν ἐδραιωθοῦν ἀμετακίνητα τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ εἰς τὰς θέσεις των καὶ τὰ βουνά, μὲ ἐγέννησε προαιωνίως καὶ ἀνάρχως.

καὶ προτοῦ ἀκόμη βάλῃ εἰς τὴν θέσιν των καὶ στερεώσῃ τὰ ὑψηλὰ ὄρη, προτήτερα ἀπὸ ὅλα τὰ βουνά, μὲ ἐγέννησεν ἀχρόνως.

Ὁ Κύριος ἐδημιούργησε τὰς χώρας, ποὺ κατοικοῦνται καὶ τὰς ἀκατοίκητους περιοχὰς καὶ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης, ἡ ὁποία ἐκτείνεται κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Ὁ Κύριος ἔκαμε τὰς χώρας, ποὺ κατοικοῦνται, καθὼς καὶ τοὺς ἀκατοικήτους τόπους καὶ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης, ποὺ εἶναι κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν, καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι κατῳκημένα.

Ὅταν ἐδημιουργοῦσε καὶ ἐνηρμόνιζε τὸ οὐράνιον σύμπαν, ἤμουν ἐγὼ μαζῆ μὲ αὐτόν, ὅπως καὶ ὅταν ὥριζε καὶ ἐστήριζε τὸν θρόνον του ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων·

Ὅταν κατεσκεύαζε τὸν οὐρανὸν μὲ ὅλα, ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτόν, ἤμουν μαζί του (διαιωνίζουσα), καθὼς ἐπίσης καὶ ὅταν ὥριζε καὶ ἐστήριζε τὸν θρόνον του ἐπάνω εἰς τοὺς ἀνέμους.

καὶ ὅταν ἐστερέωνε ἐπάνω εἰς τὸν οὐρανὸν τὰ ἐλαφρότατα νέφη, διὰ νὰ κρατοῦν τοὺς ὠκεανοὺς τῶν ὑδάτων καὶ ἐξησφάλιζεν ἔτσι τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων κάτω εἰς τὴν γῆν.

Ὅταν ἐστερεοποίει καὶ ἔκαμνεν ἰσχυρὰ τὰ ὑπεράνω τῶν κεφαλῶν μας νέφη, διὰ νὰ κρατοῦν ὠκεανοὺς ὑδάτων, καὶ ὅταν κατησφάλιζε καταλλήλως τὰ ἐπίγεια ὑδραγωγεῖα,

Ὅταν ἰσχυρὰ καὶ ἀκλόνητα ἔκαμνε τὰ θεμέλια τῆς γῆς,

καὶ ὅταν ἔκαμνεν ἰσχυρὰ τὰ θεμέλια τῆς γῆς,

ἐγὼ εὑρισκόμην πλησίον του καὶ ἐνηρμόνιζα τὰ πάντα. Ἐγὼ ὑπῆρξα πάντοτε δι’ αὐτὸν ἡ μόνιμος χαρὰ καὶ μακαριότης του. Προαιωνίως δέ, καὶ εἰδικώτερα κατὰ τὸ διάστημα τῆς δημιουργίας, ἐγὼ ἀπήλαυα τὴν χαρὰν καὶ τὴν τέρψιν τοῦ προσώπου του·

ἐγὼ εὑρισκόμην παρὰ τὸ πλευρόν του καὶ ἐγὼ συνηρμολόγουν μὲ ἁρμονίαν καὶ τάξιν τὰ ὄντα ὡς ἀρχιτεχνίτης. Δι’ ἐμὲ ἔχαιρεν ὁ Πατὴρ εὑρισκόμενος πολὺ πλησίον μου. Διαπαντὸς δὲ καὶ ἐγὼ κατὰ τὰς ἓξ ἡμέρας τῆς δημιουργίας ἔχαιρον μὲ τὸν Πατέρα μου καὶ ἐδοκίμαζα ἀνέκφραστον ἀγαλλίασιν, διότι ἔβλεπον νὰ συντελῆται βαθμιαίως τὸ καλὸν λίαν ἔργον τῆς δημιουργίας.

μάλιστα δὲ τότε, ποὺ εἶχεν ἀποπερατώσει τὴν δημιουργίαν καὶ τὴν οἰκουμένην, καὶ ηὐφραίνετο βλέπων τὰ πάντα καλὰ λίαν. Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις ηὐφραίνετο βλέπων τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς.

Ἔχαιρον μαζί του, ὅταν ἐδοκίμαζεν ἄρρητον χαράν, διότι εἶχεν ἀποτελειώσει τὴν οἰκουμένην καὶ ηὐφραίνετο βλέπων τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, τὴν κορωνίδα τῆς δημιουργίας του.

Τώρα, λοιπόν, παιδί μου, ἄκουε καὶ βάλε μέσα εἰς τὴν καρδιά σου αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐγώ, ἡ ἐνυπόστατος Σοφία, σὲ ἐδίδαξα. Καὶ ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου ὅτι εἶναι μακάριοι αὐτοί, ποὺ σὰν παιδιά μου φυλάσσουν τὰς ἐντολάς μου.

Τώρα λοιπόν, παιδί μου, ἔχων πρὸ ὀφθαλμῶν τὰ ὅσα σοῦ ἀνέφερα, ἄκουέ μου, καὶ ὅσοι φυλάσσουν τοὺς νόμους καὶ τὰς ἐντολάς μου σὰν παιδιά μου, εἶναι πανευτυχεῖς.

Ἀκούσατε, λοιπόν, ὅλοι τὴν παιδαγωγοῦσαν καὶ μορφώνουσαν σοφίαν καὶ γίνετε πραγματικῶς σοφοί. Μὴ φράσσετε τὰ ὦτα σας καὶ μὴ κλείετε τὴν καρδιά σας εἰς τὴν θείαν σοφίαν.

Ἀκούσατε τὴν παιδαγωγοῦσαν ὑμᾶς σοφίαν καὶ γενῆτε πραγματικῶς σοφοὶ καὶ μὴ κλείσετε τὴν καρδίαν σας, ἀλλ’ ἀνοίξατέ την διὰ νὰ εἰσέλθουν καὶ ριζώσουν εἰς αὐτὴν τὰ λόγια μου.

Τρισευτυχισμένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀκούσῃ καὶ θὰ ὑπακούσῃ εἰς ἐμέ, θὰ φυλάξῃ τὰς ἐντολάς μου καὶ ἄγρυπνος κάθε ἡμέραν εἰς τὸ κατώφλι τῶν θυρῶν τοῦ ναοῦ μου θὰ παρακολουθῶ μὲ προσοχὴν τὰς εἰσόδους μου.

Μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θὰ δεχθῇ ὁλοψύχως ὅσα ἐγὼ λέγω· μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ φυλάξῃ τὰς ἐντολάς μου καὶ θὰ στέκεται ἄγρυπνος κάθε ἡμέραν εἰς τὰ κατώφλια τῶν θυρῶν μου καὶ θὰ παρακολουθῇ μὲ προσοχὴν ποὺ θὰ σταθῶ καὶ πότε θὰ εἰσέλθω εἰς τὸ σπίτι μου. Εὐτυχὴς δηλαδὴ εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ζῇ πάντοτε ἄγρυπνος πλησίον μου καὶ θὰ ἐφαρμόζῃ πάντοτε τὰς ἐντολάς μου.

Διότι αἱ πορεῖαι μου καὶ αἱ κατευθύνσεις μου ὁδηγοῦν εἰς μακαρίαν ζωήν. Δι’ αὐτόν, ποὺ τὰς ἀκολουθεῖ, ἑτοιμάζεται πλουσιοπάροχος εὐμένειᾳ ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου.

Θὰ εἶναι εὐτυχής, διότι ἡ ἔκβασις καὶ ἡ κατάληξις, εἰς τὴν ὁποίαν ἐγὼ ὁδηγῷ καὶ κατευθύνῳ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἔκβασις ποὺ καταλήγει εἰς πανευτυχῆ ζωήν. Δι’ αὐτὸν δέ, ποὺ μὲ ἀκολουθεῖ, ἑτοιμάζεται ἀπὸ τὸν Κύριον πλήρης ἀνάπαυσις καὶ ἰκανοποίησις τῆς θελήσεώς του.

Ἐξ ἀντιθέτου, ὅσοι ἁμαρτάνουν ἀπέναντί μου, ἀσεβοῦν εἰς τὴν πραγματικότητα καὶ βλάπτουν τὴν ἀθάνατον ψυχήν των· καὶ ὅσοι μὲ μισοῦν καὶ μὲ ἀποστρέφονται ἀγαποῦν τὸν θάνατον.

Ὅσοι δὲ ἁμαρτάνουν ἐνώπιόν μου παραβαίνοντες τὰς ἐντολάς μου, ἀσεβοῦν καὶ ἁμαρτάνουν εἰς βάρος καὶ εἰς ζημίαν τῆς ἀθανάτου ψυχῆς των καὶ ὅσοι μὲ μισοῦν καὶ μὲ ἀποστρέφονται, ἀγαποῦν τὸν αἰώνιον θάνατον.

Ἡ σοφία οἰκοδόμησε διὰ τὸν ἑαυτόν της οἶκον, τὸν ὁποῖον ἐστήριξεν εἰς ἑπτά, εἰς πολλοὺς στερεοὺς καὶ ἀκλόνητους στύλους.

Ἡ Σοφία, ἐνυπόστατος καὶ ὡς πρόσωπον συγκεκριμένον, ἔκτισε τὴν οἰκίαν της καὶ ἔθεσεν ὡς στήριγμά της στύλους ἑπτά. Οὕτω τὸ οἰκοδόμημα τῆς ἐθεμελιώθη καὶ ἐστηρίχθη ἐπὶ θεμελίου ἀδιασείστου.

Διὰ τὴν πλουσίαν τράπεζαν, τὴν ὁποίαν θὰ παρέθετε εἰς τοὺς συνδαιτυμόνας της, ἔσφαξε τὰ σφάγιά της καὶ ἐγέμισε μεγάλον οἰνοδοχεῖον μὲ τὸν οἶνον της καὶ ἡτοίμασε τὴν πλουσίαν τράπεζάν της.

Ἔσφαξε τὰ πρὸς χορτασμὸν τῶν συνδαιτυμόνων της σφάγιά της καὶ ἔρριψεν εἰς μεγάλο οἰνοδοχεῖον τὸν οἶνον της καὶ ἡτοίμασε τὴν τράπεζάν της.

Καὶ ἀφοῦ τὰ πάντα ἡτοιμάσθησαν, ἔστειλε τοὺς ὑπηρέτας της, τοὺς κήρυκας τῆς ἀληθείας, προσκαλοῦσα μὲ μεγαλειῶδες ἔντονον κήρυγμα νὰ προσέλθουν, ὅσοι ἤθελαν, νὰ πίουν ἀπὸ τὸν ἐκλεκτὸν οἶνον τοῦ οἰνοδοχείου της. Καὶ ἔλεγεν·

Ἀκολούθως, ὅταν ἑτοιμάσθησαν ὅλα, ἡ Σοφία ἀπέστειλε τοὺς ὑπηρέτας της καὶ τοὺς τεταγμένους εἰς διακονίαν της νὰ καλῇ τοὺς ἀνθρώπους μὲ λόγια ὑπέροχα, προβάλλουσα αὐτὰ ἀπὸ τόπου ὑψηλοῦ ὡς δροσιστικὸν καὶ εὐφρόσυνον καὶ ζωηφόρον ποτὸν καὶ λέγουσα:

«ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἔχει ἀποκτήσει σοφίαν καὶ σύνεσιν, ἂς ἔλθῃ πρὸς ἐμέ». Καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι πτωχοὶ ἀπὸ ἀπόψεως νοητικῶν ἱκανοτήτων, εἶπεν·

Ὅποιος δὲν ἔχει ἀποκτήσει ἀκόμη φρόνησιν καὶ στερεῖται σοφίας καὶ συνέσεως, ἂς ἔλθῃ κοντά μου διὰ νὰ τὸν κάμω σοφόν. Καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ εἶναι πτωχοὶ ἀπὸ μυαλά, εἶπεν:

«ἐλᾶτε νὰ φάγετε ἀπὸ τοὺς ἄρτους μου καὶ νὰ πίετε ἀπὸ τὸ κρασί, τὸ ὁποῖον ἐγὼ σᾶς ἔχω κεράσει.

Ἐλάτε νὰ φάγετε ἀπὸ τοὺς ἄρτους μου καὶ νὰ πίετε ἀπὸ τὸν οἶνόν μου, τὸν ὁποῖον γιὰ σᾶς ἔχω κεράσει.

Ἀφήσατε τὴν ἀνοησίαν καὶ ἀπερισκεψίαν, εἰς τὴν ὁποίαν σᾶς προσκαλεῖ ἡ ἁμαρτία, καὶ ἐλᾶτε μαζῆ μου, διὰ νὰ βασιλεύσετε μὲ ἐμὲ αἰωνίως. Ζητήσατε καὶ ἐπιδιώξατε τὴν φρόνησιν, ποὺ ἐγὼ παρέχω, καὶ ἀγωνισθῆτε, διὰ νὰ ἐπιτύχετε νὰ γίνετε ἐν γνώσει συνετοί.

Ἀφήσατε τὴν ἀνοησίαν καὶ ἀσυνεσίαν, ποὺ σᾶς προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία, διὰ νὰ βασιλεύσετε μαζί μου αἰωνίως, καὶ ζητήσατε τὴν φρόνησιν καὶ διὰ τῆς γνώσεως τοῦ θελήματός μου κατορθώσατε νὰ γίνετε συνετοί.

Ἐκεῖνος ποὺ θὰ θελήσῃ νὰ παιδαγωγήσῃ τοὺς ἀμετανοήτως κακούς, θὰ ἐξευτελισθῇ καὶ θὰ ὑβρισθῇ ἀπὸ αὐτούς. Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ὑποδείξῃ τὰ σφάλματα καὶ νὰ ἐλέγξῃ τὸν κακόν, θὰ ἐπισύρῃ συκοφαντίας καὶ ἀδίκους κατηγορίας ἐναντίον του.

Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιχειρήσῃ νὰ παιδαγωγήσῃ τοὺς κακούς, θὰ ἀτιμασθῇ καὶ θὰ ὑβρισθῇ ἀπὸ αὐτούς, διότι εἶναι πείσμονες καὶ ἀδιόρθωτοι. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θέλει νὰ ἐλέγξῃ τὸν κακὸν καὶ ἀσεβῆ, ἀντὶ νὰ τὸν ὠφελήσῃ, θὰ προσάψῃ κατηγορίαν εἰς τὸν ἑαυτόν του.

Μὴ ἐλέγχῃς, λοιπόν, τοὺς κακούς, διὰ νὰ μὴ σὲ μισήσουν. Ἔλεγχε καὶ ὑπόδειξε τὸ ὀρθὸν εἰς τὸν συνετὸν καὶ μυαλωμένον, καὶ αὐτὸς θὰ σὲ ἀγαπήσῃ.

Μὴ ἐλέγχῃς τοὺς κακούς, διὰ νὰ μὴ σὲ μισήσουν· ἔλεγχε τὸν μυαλωμένον καὶ συνετόν, καὶ θὰ σὲ ἀγηπήσῃ, διότι γνωρίζει τὴν ἀξίαν τοῦ ἐλέγχου.

Μὲ τὰς ὑποδείξεις σου δίδε εἰς τὸν σοφὸν ἀφορμὴν διορθώσεώς του καὶ βελτιώσεως, καὶ θὰ γίνῃ σοφώτερος καὶ συνετώτερος. Κάμε γνωστὰς εἰς τὸν δίκαιον τὰς ἀτελείας του καὶ αὐτὸς εὐγνωμόνως θὰ δέχεται ἀκόμη προθυμότερον τὰς συμβουλάς σου.

Δίδε εἰς τὸν συνετὸν καὶ σοφὸν ἀφορμὴν διορθώσεως, καὶ θὰ γίνῃ σοφώτερος, προσεκτικώτερος καὶ τελειότερος· κάμε γνωστὸς καὶ φανέρωσε εἰς τὸν ἐνάρετον τὰς ἐλλείψεις τοῦ χαρακτῆρος του, καὶ θὰ ἐξακολουθήσῃ καὶ εἰς τὸ μέλλον νὰ δέχεται τὰς ὑποδείξεις καὶ τὰς συμβουλάς σου.

Ἀρχὴ καὶ θεμέλιον τῆς ἀληθινῆς σοφίας εἶναι ἡ εὐλάβεια καὶ ὁ φόβος τοῦ Κυρίου. Πόθος δὲ καὶ θέλησις τῶν ἁγίων εἶναι ἡ κατὰ Θεὸν σύνεσις. Ἡ δὲ κατανόησις τοῦ θείου νόμου εἶναι δεῖγμα καλοπροαίρετου καὶ φωτισμένης διανοίας.

Βάσις καὶ θεμέλιον τῆς κατὰ Θεὸν σοφίας εἶναι ὁ βαθὺς σεβασμὸς καὶ ἡ βαθεῖα πρὸς τὸν Θεὸν εὐλάβεια, καὶ ἐκεῖνο, ποὺ θέλουν καὶ ἐπιθυμοῦν οἱ ἅγιοι, εἶναι ἡ σύνεσις. Τὸ νὰ ἐννοήσῃ δὲ κανεὶς τὸν θεῖον νόμον εἶναι γνώρισμα καὶ ἀπόδειξις φωτισμένης διανοίας.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον, μὲ τὴν εὐλάβειαν καὶ ὑπακοήν σου πρὸς τὸν Θεόν, θὰ ζήσῃς πολὺν χρόνον καὶ θὰ προστεθοῦν εἰς σὲ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ πολλὰ χρόνια ζωῆς.

Μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, δηλαδὴ μὲ τὸ νὰ φοβῆσαι καὶ εὐλαβῆσαι τὸν Θεὸν καὶ μὲ τὸ νὰ μελετᾷς καὶ ἐφαρμόζῃς τὸν νόμον του, θὰ ζήσῃς πολὺν χρόνον καὶ θὰ σοῦ προστεθοῦν πολλὰ χρόνια ζωῆς.

Παιδί μου, ἐὰν γίνῃς κατὰ Θεὸν σοφός, θὰ εἶσαι καλὸς διὰ τὸν ἑαυτόν σου, καλὸς δὲ καὶ διὰ τὸν πλησίον σου. Ἐὰν ὅμως γίνῃς κακός, τὰς συνεπείας καὶ τὰς ὀδύνας τῆς κακίας σου θὰ τὰς συσσωρεύῃς μόνος σου ἐπάνω σου. Ὅποιος στηρίζεται εἰς τὸ ψεῦδος, ποιμαίνει ἀνέμους, ματαιοπονεῖ. Αὐτὸς εἶναι σὰν νὰ κυνηγᾷ πουλιά, ποὺ πετοῦν εἰς τὸν ἀέρα καὶ εἶναι ἄπιαστα. Ἀδίκως κοπιάζει. Ὁ ὀκνηρὸς καὶ ἀσύνετος, ποὺ ἐγκατέλειψε τὸν δρόμον, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς τὸ ἀμπέλι του, καὶ περιεπλανήθη μακρὰν τῶν δρόμων, ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὸν ἰδικόν του ἀγρόν, ὅπου εἶχε καθῆκον νὰ ἐργασθῇ, αὐτὸς βαδίζει ἔτσι διὰ μέσου μιᾶς ἐρήμου καὶ ἀνύδρου περιοχῆς, διὰ μέσου ἑνὸς τόπου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς ξηρὰς καὶ διψασμένος περιοχάς, μαζεύει μὲ τὰ χέρια τοῦ ἀκαρπίαν, δηλαδὴ τὸ τίποτε.

Παιδί μου, ἐὰν γίνῃς σοφὸς κατὰ Θεόν, θὰ εἶσαι διὰ τῆς σοφίας σου ταύτης χρήσιμος καὶ ὠφέλιμος καὶ εἰς τὸν πλησίον σου· ἐὰν δὲ ἀποβῇς ἀσύνετος καὶ κακός, θὰ ἀντλῇς μόνος σου, ὡσὰν ἀπὸ πηγάδι, τὰ ἐπίχειρα τῆς κακίας σου. Ὅποιος στηρίζεται εἰς τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ὀκνηρίαν, βόσκει ἀνέμους, ματαιοπονεῖ. Ὁ τοιοῦτος κυνηγᾷ πουλιά, ποὺ πετοῦν καὶ εἶναι ἄπιαστα· διότι ἀφῆκε τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸ ἀμπέλι του, ὅπου πρέπει νὰ ἐργασθῇ, καὶ ἔχει ἀποπλανηθῇ ἀπὸ τὴν κατεύθυνσιν, ποὺ τὸν φέρει εἰς τὸ κτῆμα του. Ὁ τοιοῦτος περνᾷ μέσα ἀπὸ ἔρημον ξηρὰν καὶ ἄνυδρον καὶ ἀπὸ τόπον, ποὺ εὑρίσκεται εἰς περιοχὰς διψασμένας καὶ ἐστερημένας καὶ τῆς ἐλαχίτης ὑγρασίας, μαζεύει δὲ μὲ τὰ χέρια του ἀκαρπίαν, καὶ συνεπῶς δὲν ἀποθηκεύει τίποτε.

Ἡ ἀσύνετος, ἡ διεφθαρμένη καὶ ἡ ἀδιάντροπος γυναῖκα φθάνει μέχρι τοῦ σημείου νὰ στερῆται καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ψωμί της καὶ νὰ πεινᾷ. Αὐτὴ δὲν ξέρει, τί θὰ πῇ ἐντροπὴ καὶ σεμνότης.

Ἡ γυναῖκα ἡ ἀποξενωμένη τῆς σοφίας, ἡ διεφθαρμένη καὶ ἀδιάντροπος, καταντᾷ νὰ στερῆται καὶ αὐτοῦ τοῦ ψωμιοῦ της καὶ νὰ πεινᾷ. Αὐτὴ δὲν ξέρει τί θὰ πῇ ἐντροπή, συστολὴ καὶ σεμνότης.

Ἐκάθησεν ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν θύραν τοῦ σπιτιοῦ της, ἐπάνω εἰς ὑψηλὸν κάθισμα, ὥστε νὰ φαίνεται ἀπὸ τοὺς ἄνδρας, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὰς πλατείας,

Ὡς προσωποποίησις τῆς ἁμαρτίας, ἡ ὁποία πόλεμεῖ τὸ ἔργον τῆς σοφίας, ἐκάθισεν ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν πόρταν τοῦ σπιτιοῦ της εἰς κάθισμα ὑψηλὸν καὶ στολισμένον, διὰ νὰ φαίνεται καλὰ ἀπὸ τὴν πλατεῖαν, τὴν πολυσύχναστον ἀπὸ ἀνθρώπους,

προσκαλεῖ αὐτούς, ποὺ διέρχονται καὶ βαδίζουν κατ’ εὐθεῖαν τὸν δρόμον των, λέγουσα·

καὶ προσκαλεῖ αὐτοὺς ποὺ περνοῦν καὶ αὐτοὺς ποὺ βαδίζουν κατ’ εὐθεῖαν εἰς τοὺς δρόμους των

«ὅποιος ἀπὸ σᾶς εἶναι ἀνοητότατος καὶ ἠλίθιος, ἂς ἔλθῃ κοντά μου. Καὶ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι στεροῦνται καὶ τῆς στοιχειώδους συνέσεως καὶ γνώσεως προτρέπω καὶ τοὺς λέγω·

καὶ τοὺς λέγει ὑποβλητικῶς καὶ σκανδαλιστικῶς: Ὅποιος ἀπὸ σᾶς εἶναι ἠλίθιος, ἂς ἔλθῃ κοντά μου· καὶ τοὺς πτωχοὺς ἀπὸ μυαλὸ καὶ φρόνησιν τοὺς προσκαλῶ ἀπὸ κοντὰ καὶ τοὺς λέγω·

πιᾶστε καὶ πάρτε στα χέρια σας τὸ κρυφὸ ψωμί μου καὶ τὰ ἀπηγορευμένα φαγητά μου. Πιέτε τὸ νοστιμώτατο κλεμμένο νερό μου»!

πιᾶστε εἰς τὰ χέρια σας ψωμὶ κρυφὸ καὶ θὰ γλυκανθῆτε, καὶ πίετε νερὸ κλεμμένο, ποὺ φαίνεται νόστιμον. Ἡ ἁμαρτία δηλαδὴ ἐπιμένει, ὅτι θὰ εὕρῃ εἰς αὐτὴν ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀληθινὴν χαράν.

Ὁ ἄνδρας, ποὺ ἑλκύεται ἀπὸ τὰ λόγια της καὶ πηγαίνει κοντὰ της, δὲν γνωρίζει ὅτι οἱ ὑλόφρονες καὶ σαρκολάτραι εὑρίσκουν ἐκεῖ τὴν ἀπώλειαν, καὶ ὅτι ἡ συνάντησίς της εἶναι παγίδα, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὰς εἰσοδους τοῦ ᾅδου.

Ἀλλ’ ὁ ἄνδρας, ποὺ ἐξαπατᾶται ἀπὸ αὐτήν, πηγαίνει καὶ δὲν γνωρίζει ὅτι οἱ ὑλόφρονες καὶ σαρκολάτραι εὑρίσκουν κοντά της ὄχι τὴν χαράν, ἀλλὰ τὴν ἀπώλειαν, καὶ ἡ συνάντησίς των μὲ τὴν ἁμαρτίαν εἶναι παγίς, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὸν σκοτεινὸν Ἅδην.

Σὺ ὅμως ἐκτινάξου μὲ μεγάλα πηδήματα μακρὰν ἀπὸ αὐτὴν καὶ μὴ σταματήσῃς οὐδὲ ἐπ’ ἐλάχιστον χρόνον εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον. Οὔτε δὲ καὶ νὰ προσηλώσῃς τὸ βλέμμα σου πρὸς αὐτήν.

Σὺ ὅμως, ποὺ ἔχεις διάθεσιν νὰ ἀκούσῃς τὴν συμβουλήν μου, φύγε ἀπὸ ἐκεῖ μὲ μεγάλα πηδήματα, μὴ χρονοτριβήσῃς καθόλου εἰς τὸ μέρος ἐκεῖνο, οὔτε νὰ τῆς φανερώσῃς τὸ ὄνομά σου.

Ἔτσι ὅταν συμπεριφερθῇς καὶ πράξῃς, θὰ περάσῃς, χωρὶς νὰ ἐγγίσῃς τὸ ξένον καὶ ἀπηγορευμένον αὐτὸ νερό. Θὰ διαβῇς τὸν ἐπικίνδυνον αὐτὸν ξένον ποταμὸν ἀσφαλής.

Διότι μόνον ἔτσι θὰ κατορθώσῃς νὰ περᾴσῃς νερὸ ξένον καὶ μολυσματικόν, ποὺ δὲν ἀνήκει εἰς σέ, ἀφοῦ αὐτή, ποὺ σὲ καλεῖ νὰ ξεδιψάσῃς μαζί της, νὰ σβήσῃς δηλαδὴ τὴν ἐπιθυμίαν σου, δὲν εἶναι νόμιμος γυναῖκα σου· μόνον ἔτσι θὰ προσπεράσῃς ποτάμι ἐπικίνδυνον καὶ ξένον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον, ἂν θελήσῃς νὰ δροσισθῇς, θὰ πνιγῇς.

Κράτησε τὸν ἑαυτόν σου μακρυὰ ἀπὸ τὰ ξένα δολερὰ ὕδατα τῆς ἁμαρτωλῆς χαρᾶς καὶ μὴ πίῃς νερὸ ἀπὸ ξένην πηγήν. Μὴν θελήσῃς νὰ ἀπολαύσῃς χαράν μὲ ἁμαρτωλὴν γυναῖκα,

Ἀπὸ τὸ ξένο νερὸ νὰ ἀπομακρυνθῇς καὶ ἀπὸ ξένην πηγὴν νὰ μὴ πίῃς. Μὴ πλησιάσῃς δηλαδὴ τὴν μοιχαλίδα γυναῖκα·

διὰ νὰ ζήσῃς ἐτσι ἐπὶ πολὺν χρόνον καὶ νὰ προστεθοῦν εἰς σὲ πολλὰ ἔτη.

διὰ νὰ ζήσῃς πολὺν καιρὸν καὶ νὰ σοῦ προστεθοῦν χρόνια ἐπιγείου ζωῆς καὶ μακροημέρευσις.

Ὁ συνετὸς καὶ ἐνάρετος υἱὸς εὐφραίνει τὸν πατέρα του. Ἐξ ἀντιθέτου τὸ ἄμυαλο καὶ ἄστοργο παιδὶ εἶναι λύπη καὶ πικρία διὰ τὴν μητέρα του.

Τὸ συνετὸν καὶ ἐνάρετον παιδὶ προξενεῖ εὐφροσύνην εἰς τὸν πατέρα του, ἐνῷ τὸ ἄμυαλο καὶ ἀσεβὲς γεμίζει θλῖψιν καὶ πικρίαν τὴν εὐαίσθητον ψυχὴν τῆς μητέρας του.

Οἱ θησαυροί, ποὺ ἀπεκτήθησαν μὲ παρανομίας, δὲν ἔχουν νὰ ὠφελήσουν τίποτε τοὺς παρανόμους ἀνθρώπους. Ἐξ ἀντιθέτου ἡ ἐλεημοσύνη καὶ γενικώτερον ἡ ἀρετὴ θὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν καταστροφὴν καὶ τὸν πνευματικὸν θάνατον.

Οἱ θησαυροί, ποὺ ἀπεκτήθησαν μὲ ἀδικίαν, δὲν θὰ ὠφελήσουν τοὺς ἀδίκους, ἡ ἐλεημοσύνη ὅμως θὰ λυτρώσῃ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον.

Ὁ Κύριος δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ νὰ πεθάνῃ ἀπὸ τὴν πεῖναν ὁ δίκαιος. Τὴν καλοζωΐαν ὅμως καὶ εὐημερίαν τῶν ἀσεβῶν θὰ τὴν ἀναποδογυρίσῃ καὶ θὰ τὴν ἐξαφανίσῃ

Δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ ὁ Κύριος να ἀποθάνῃ ἀπὸ τὴν πεῖναν ὁ δίκαιος ἄνθρωπος, τὴν ζωὴν ὅμως τῶν ἁμαρτωλῶν θὰ ἀνατρέψῃ καὶ θὰ ἐξαφανίσῃ.

Ἡ πτωχεία ἐξευτελίζει τὸν ὀκνηρὸν καὶ ράθυμον. Ἐξ ἀντιθέτου τὰ χέρια τῶν ἐργατικῶν ἀνθρώπων φέρουν πλούτη.

Ἡ ἐξ αἰτίας τῆς τεμπελιᾶς πτωχεία ἐξευτελίζει τὸν ἄνθρωπον, ἐνῷ τὰ χέρια τῶν ἐργατικῶν καὶ τῶν φιλοπόνων εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ ἀγαθά.

Τὸ παιδί, ποὺ ἔχει ἀκολουθήσει καὶ δεχθῇ τὴν παιδαγωγίαν τοῦ Θεοῦ, θὰ εἶναι σοφόν. Θὰ χρησιμοποιῇ δὲ ὡς ὑπηρέτην του τὸν ἀσύνετον, ποὺ δὲν ἠθέλησε νὰ παιδαγωγηθῃ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

Τὸ παιδί, ποὺ ἔχει διαπαιδαγωγηθῆ ἀπὸ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ, θὰ εἶναι σοφόν, θὰ χρησιμοποιήσῃ δὲ ὡς ὑπηρέτην του τὸν μὴ διαπαιδαγωγημένον καὶ ὡς ἐκ τούτου εἰς ἀφροσύνην καταλήξαντα.

Ὁ φρόνιμος καὶ ἔξυπνος υἱὸς γνωρίζει νὰ προφυλάσσεται ἀπὸ τὰς παγίδας τῆς ἁμαρτίας, ὅπως ἀπὸ τὴν ἠλίασιν ἐν καιρῷ θέρους. Ὁ ἀσύνετος ὅμως καὶ παράνομος υἱὸς γίνεται δυστυχὴς καὶ ἄθλιος, σὰν τὸ μαραμμένον φυτὸν κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ θερισμοῦ, τὸ ὁποῖον κατέστρεψεν ὁ καυστικος λίβας.

Ὁ ἔξυπνος καὶ νουνεχὴς ἄνθρωπος θὰ προφυλαχθῇ ἀπὸ τὸ καῦμα καὶ τὴν ἠλίασιν, διότι καταφεύγει εἰς τὴν σκιάν, ἐνῷ ὁ ἀνόητος κατὰ τὸν θερισμόν, ἐπειδὴ δὲν λαμβάνει περὶ τοῦ ἑαυτοῦ του προφυλακτικὰ μέτρα, παθαίνει ἠλίασιν ἀπὸ τὸν καυστικὸν ἄνεμον.

Ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ πλουσία κατέρχεται εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ ἐναρέτου. Τὸ δὲ στόμα τῶν ἀσεβῶν θὰ τὸ σκεπάσῃ πρόωρα ἡ σιγὴ τοῦ θανάτου.

Ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ καταβαίνει εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ ἐναρέτου, τὸ κακὸν ὅμως στόμα τῶν ἀσεβῶν γρήγορα θὰ τὸ βουλώσῃ πένθος πρόωρον.

Ἡ ἀνάμνησις τῶν δικαίων συνοδεύεται πάντοτε ἀπὸ ἐπαίνους καὶ ἐγκώμια, ἐνῷ τὸ ὄνομα τοῦ ἀσεβοῦς θὰ σβήσῃ διὰ παντός.

Ὁσάκις οἱ ἄνθρωποι ἐνθυμοῦνται τοὺς ἀποθανόντας ἤδη δικαίους, ἡ ἐνθύμησίς των αὐτὴ συνοδεύεται πάντοτε ἀπὸ ἐγκώμια καὶ ἐπαίνους, διότι ἡ ἀρετή των ἀναγνωρίζεται ἀπὸ ὅλους· τὸ ὄνομα ὅμως τοῦ κακοῦ, ὀσονδήποτε λαμπρὸν καὶ ἂν ἦτο καθ’ ὅν χρόνον ἔζη, γρήγορα θὰ σβησθῇ καὶ θὰ λησμονηθῇ.

Ὁ κατὰ Θεὸν παιδαγωγημένος καὶ μορφωμένος, ὁ σοφός, δέχεται συμβουλὰς ἐκ μέρους τῶν ἄλλων. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἔχει ἀπύλωτον καὶ ἀχαλίνωτον τὸ στόμα του καὶ λέγει πονηρὰ καὶ διεστραμμένα, θὰ καταφρονηθῇ ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Αὐτός, ποὺ ἔχει μορφωμένην ἀπὸ τὴν θείαν σοφίαν τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδίαν του, θὰ δεχθῇ τὰς συμβουλὰς καὶ ὑποδείξεις τῶν ἐμπειροτέρων καὶ ἐναρετωτέρων, ἐνῷ ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει ἀπύλωτον τὸ στόμα του καὶ δὲν συγκρατεῖ τὰ χείλη του, ἐπειδὴ λέγει διεστραμμένα καὶ πονηρά, θὰ ὑπερπηδηθῇ καὶ θὰ περιφρονηθῇ ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Ὅποιος πορεύεται μὲ ἀθωότητα καὶ εὐθύτητα, προχωρεῖ μὲ πεποίθησιν καὶ θάρρος, διότι δὲν θὰ καταισχυνθῇ. Ἐξ ἀντιθέτου ἐκεῖνος, τοῦ ὁποίου οἱ δρόμοι τῆς ζωῆς εἶναι δόλιοι καὶ διεστραμμένοι, θὰ γίνῃ μίαν ἡμέραν γνωστὸς καὶ θὰ καταφρονηθῇ.

Ἐκεῖνος, ποὺ βαδίζει μὲ ἁπλότητα καὶ μὲ εἰλικρίνειαν, βαδίζει μὲ θάρρος, διότι δὲν φοβεῖται ὅτι θὰ καταισχυνθῇ ἢ θὰ ἀποδειχθῇ ψεύστης ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἐνῷ ὁ ἀνειλικρινής, τοῦ ὁποίου οἱ τρόποι τῆς ζωῆς εἶναι δόλιοι καὶ διεστραμμένοι, θὰ γίνῃ γνωστὸς μίαν ἡμέραν.

Ἐκεῖνος ποὺ κάνει μὲ τὰ μάτια του νοήματα συγκατανεύσεως, ἀνειλικρινῆ ὅμως καὶ δόλια, συσσωρεύει πικρίας καὶ λύπας εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Ἐξ ἀντιθέτου ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐλέγχει φανερὰ καὶ μετὰ θάρρους, ἀποκαθιστᾷ εἰρήνην εἰς τὸν ἴδιον τὸν ἄνθρωπον καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους μεταξύ των.

Ἐκεῖνος, ποὺ συγκατανεύει προσποιητῶς καὶ μὲ ἀνειλικρίνειαν κάμνει νεύματα μὲ τὰ μάτια, λυπεῖ καὶ πικραίνει ἐκείνους, εἰς τοὺς ὁποίους δὲν θέλει νὰ φανῇ δυσάρεστος, ἐνῷ ἐκεῖνος, ποὺ μὲ εἰλικρίνειαν καὶ φανερὰ ἐλέγχει τὸν ἄλλον, ὅταν πταίῃ, τοῦ χαρίζει εἰρήνην.

Εἰς τὸ χέρι τοῦ δικαίου ὑπάρχει ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, τῆς καλωσύνης καὶ τῆς ἀγάπης. Ἐξ ἀντιθέτου τὸ πονηρὸν στόμα τοῦ ἀσεβοῦς θὰ τὸ σκεπάσῃ ἡ ἀπώλεια καὶ ὁ ὄλεθρος.

Εἰς τὸ χέρι τοῦ ἐναρέτου εἶναι πηγή, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἀναβλύζει ζωή, καλωσύνη καὶ ἐλεημοσύνη, τὸ στόμα ὅμως τοῦ ἀσεβοῦς θὰ σκεπάσῃ ἡ ἀπώλεια, διότι δὲν ἔδειξεν ἔλεος καὶ συμπάθειαν.

Τὸ μῖσος προκαλεῖ καὶ δημιουργεῖ φιλονεικίας καὶ ἔριδας, ὅλους δὲ ἐκείνους ποὺ δὲν φιλονεικοῦν, τοὺς στεγάζει καὶ τοὺς συνδέει φιλία καὶ ἀγάπη.

Τὸ μῖσος καὶ ἡ ἐχθρικὴ διάθεσις, ὅταν ὑπάρχῃ εἰς τὴν καρδίαν, δημιουργεῖ λογομαχίας καὶ φιλονικίας· ὅλους δὲ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν φιλονικοῦν, σκεπάζει φιλία καὶ ἀγάπη.

Ὅποιος βγάζει ἀπὸ τὰ χείλη του σοφοὺς κατὰ Θεὸν λόγους, εἶναι σὰν νὰ κτυπᾷ μὲ ράβδον τὸν ψυχικῶς ἀκαλλιέργητον ἄνθρωπον.

Ὅποιος ἀπὸ τὰ χείλη του βγάζει σοφοὺς λόγους, εἶναι ὡς νὰ κτυπᾷ μὲ ράβδον τὸν ψυχικῶς ἀμόρφωτον καὶ ἀγροῖκον.

Οἱ πραγματικὰ σοφοὶ ἀποταμιεύουν καὶ κρύπτουν ἐντὸς των τὴν γνῶσιν, διὰ νὰ τὴν χρησιμοποιήσουν ἐκεῖ ποὺ πρέπει, ἐνῷ τὸ στόμα τοῦ ἀπερίσκεπτου, ποὺ ἐπιπολαίως πετάει τὰ λόγια του, ὁδηγεῖ εἰς πλήρη συντριβήν.

Οἱ πραγματικῶς σοφοὶ ἀποταμιεύουν τὴν γνῶσιν διὰ νὰ τὴν χρησιμοποιήσουν εἰς τὴν ὥραν της, τὸ ἀνοικονόμητον ὅμως στόμα τοῦ ἐπιπολαίου καὶ προπετοῦς τὸν ὁδηγεῖ εἰς ὁλοκληρωτικὴν συντριβήν.

Ἡ περιουσία τῶν εὐσεβῶν πλουσίων μένει σταθερὰ ὡσὰν τὴν ὠχυρωμένην πόλιν, τοὺς ἀσεβεῖς ὅμως, καὶ ἂν πλουτήσουν, θὰ τοὺς συντρίψῃ ἐν τέλει ἡ φτώχεια.

Ὁ πλοῦτος, τὸν ὁποῖον δίδει ὁ Θεὸς εἰς ὅσους τὸν φοβοῦνται, εἶναι ὡσὰν πόλις ὠχυρωμένη, διότι τοὺς προστατεύει ἀπὸ ἀσθενείας καὶ κινδύνους. Ἡ πτωχεία δὲ στέλλεται ὡς συντριβὴ τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων.

Τὰ ἔργα τῶν δικαίων καθιστοῦν τὴν ζωὴν αὐτῶν τῶν ἰδίων καὶ τῶν ἄλλων εὐτυχισμένην, ἐνῷ οἱ καρποὶ τῶν ἀσεβῶν εἶναι αἱ ψυχοκτόνοι ἁμαρτίαι.

Αἱ πράξεις τῶν ἐναρέτων ἔχουν ὡς μισθόν των τὴν ζωήν, οἱ καρποὶ ὅμως τῶν ἀσεβῶν εἶναι ἁμαρτίαι, αἱ ὁποῖαι φέρουν θάνατον.

Ἡ κατὰ Θεὸν διαπαιδαγώγησις καὶ μόρφωσις διατηρεῖ ὀρθὰς τὰς πορείας τῆς ζωῆς μας. Ἐξ ἀντιθέτου ἡ κακὴ ἀνατροφή, ἡ χωρὶς ὑποδείξεις καὶ ἐλέγχους παιδαγωγία ὁδηγεῖ εἰς ὀλεθρίας πλάνας.

Τὴν ἐνάρετον ζωὴν διατηρεῖ καὶ προφυλάττει ἡ ἐκ τοῦ θείου νόμου μόρφωσις, ἐνῷ ἡ ἀνατροφή, ἡ ἱστορημένη ἐλέγχων καὶ παιδαγωγικῶν τιμωριῶν, εἶναι πεπλανημένη καὶ ἀποπλανᾷ τὸν ἄνθρωπον.

Καὶ ἂν ὑπάρχῃ κάποια ἐχθρότης εἰς τὴν καρδίαν τῶν δικαίων ἀνθρώπων, τὸ στόμα των δὲν τὴν ἐκφράζει, ἀλλὰ τὴν σκεπάζει. Ἐξ ἀντιθέτου αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐκστομίζουν λόγους ὑβριστικούς, εἶναι ἀφρονέστατοι καὶ ἀνοητότατοι.

Τὰ χείλη τοῦ δικαίου καὶ ἐναρέτου ἀνθρώπου καλύπτουν καὶ δὲν ἐξωτερικεύουν τὴν ἔχθραν, διότι τὴν συμπνίγουν, προτοῦ ἐκδηλωθῇ. Ὅσοι ὅμως ἀφήνουν ἐλεύθερον τὸ στόμα των νὰ ἐκστομίζῃ λόγους ὑβριστικούς, εἶναι καθ’ ὑπερβολὴν ἄφρονες καὶ ἀνόητοι.

Ἀπὸ τὴν πολυλογίαν δὲν θὰ ξεφύγῃς τὴν ἁμαρτίαν, ἐνῷ ἐὰν προσέχῃς τὰ χείλη σου καὶ εἶσαι λιγοστὸς εἰς τὰ λόγια σου, θὰ φανῇς συνετὸς καὶ φρόνιμος.

Ἀπὸ τὴν πολυλογίαν εἶναι ἀδύνατον νὰ ξεφύγῃς τὴν ἁμαρτίαν καὶ νὰ μὴ παρεκτροπῇς λέγων καὶ ἀπερισκέπτους λόγους· ἐκεῖνος ὅμως, ὁ ὁποῖος προσέχει τὰ χείλη του τί θὰ εἴπουν, εἶναι συνετὸς καὶ μυαλωμένος.

Ἡ γλῶσσα τοῦ δικαίου εἶναι καθαρὰ ὡσὰν τὸν ἄργυρον, ποὺ ἔχει καθαρισθῇ διὰ τοῦ πυρός, ἐνῷ ἡ καρδία τοῦ ἀσεβοῦς εἶναι διεφθαρμένη καὶ θὰ ἐξαφανισθῇ.

Ἡ γλῶσσα τοῦ καλοῦ καὶ εὐσεβοῦς ἀνθρώπου εἶναι ἀσῆμι ἀνόθευτον, ποὺ ἐκαθαρίσθη εἰς τὴν φωτιά. Ἐξ ἀντιθέτου ἡ διεφθαρμένη καρδία τοῦ ἀσεβοῦς θὰ ἐξαφανισθῇ.

Τὰ χείλη τῶν δικαίων γνωρίζουν νὰ ὁμιλοῦν δι’ ὑψηλὰ καὶ σοφὰ νοήματα. Ἐνῷ οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀσύνετοι πεθαίνουν μέσα εἰς τὴν πνευματικὴν των γυμνότητα καὶ πτωχείαν.

Τὰ χείλη τῶν δικαίων γνωρίζουν νὰ λέγουν μεγάλας καὶ ὑψηλὰς ἀληθείας, ἐνῷ οἱ ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλοὶ ἀποθνήσκουν οἰκτρῶς μέσα εἰς πνευματικὴν πτωχείαν.

Ἡ εὐλογία τοῦ Κυρίου πλουσία κατέρχεται εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ δικαίου. Αὐτὴ τὸν κάμνει πλούσιον καὶ χάρις εἰς αὐτὴν δὲν θὰ κατακυριεύσῃ λύπη τὴν καρδίαν του.

Ἡ εὐλογία τοῦ Κυρίου καταπέμπεται εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ δικαίου. Αὐτὴ τὸν κάμνει πλούσιον. Καὶ αὐτός, ὡπλισμένος μὲ τὴν τοιαύτην εὐλογίαν, δέχεται χωρὶς ἀπογοήτευσιν τὰς ἐφόδους τῆς θλίψεως εἰς τὴν καρδίαν του.

Μὲ ἀνόητα γέλια ὁ ἀσύνετος διαπράττει τὰ πονηρὰ αὐτοῦ ἔργα. Ἡ σοφία ὅμως χαρίζει εἰς τὸν ἄνθρωπον σύνεσιν καὶ διάκρισιν, πὼς νὰ φέρεται εἰς τὰς διαφόρους περιστάσεις.

Ὁ ἄφρων καὶ ἀσεβὴς διαπράττει τὸ κακὸν μὲ γέλια καὶ πνευματικὴν ἀναισθησίαν, ἡ σοφία ὅμως χαρίζει εἰς τὸν ἄνθρωπον διάκρισιν πότε νὰ γελᾷ καὶ πότε νὰ πενθῇ ἢ νὰ κλαίῃ.

Μέσα εἰς τὴν φθορὰν καὶ τὸν ὄλεθρον κινεῖται συνεχῶς ὁ ἀσεβής. Οἱ εὐγενεῖς ὅμως καὶ ἱεροὶ πόθοι τοῦ δικαίου γίνονται δεκτοὶ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐκπληρώνονται.

Εἰς τὴν ἀπώλειαν ζῇ καὶ κινεῖται διαρκῶς ὁ ἀσεβής, καίτοι τὴν ἀπεύχεται καὶ τὴν φοβεῖται, οἱ πόθοι ὅμως τοῦ δικαίου γίνονται δεκτοὶ καὶ εἰσακουστοὶ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν ἐκσπᾷ καταιγὶς κινδύνων καὶ περιπετειῶν ὁ ἀσεβὴς δὲν γνωρίζει πῶς νὰ προφυλαχθῇ καὶ καταστρέφεται. Ἐξ ἀντιθέτου ὁ δίκαιος, χάρις εἰς τὸν παρὰ τοῦ Θεοῦ φωτισμόν, εὑρίσκει τρόπον σωτηρίας, παρεκκλίνει ἀπὸ τὸν κίνδυνον καὶ σώζεται πάντοτε.

Ὅταν ἐπέρχεται ἡ καταιγὶς τῆς δοκιμασίας, ὁ ἀσεβὴς δὲν ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ, ἀλλὰ πίπτει καὶ ἐξαφανίζεται· ὁ δίκαιος ὅμως, διότι στηρίζεται ἐπὶ τοῦ θεμελίου τῆς πίστεως καὶ διότι φωτίζεται ἀπὸ αὐτήν, παραμερίζει ἢ ὑπομένει στερρῶς καὶ σώζεται διαπαντός.

Ὅπως τὸ ἄγουρο σταφύλι εἶναι βλαβερὸν διὰ τὰ δόντια καὶ ὁ καπνὸς διὰ τὰ μάτια, ἔτσι εἶναι βλαβερὰ καὶ ἡ παρανομία, δι’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι τὴν διαπράττουν.

Ὅπως ἡ ἀγουρίδα εἶναι πρᾶγμα βλαβερὸν εἰς τὰ δόντια καὶ ὁ καπνὸς εἰς τὰ μάτια, ἔτσι καὶ ἡ παράβασις τοῦ θείου νόμου εἰς ἐκείνους, ποὺ ἐργάζονται αὐτήν.

Ἡ εὐσέβεια πρὸς τὸν Θεὸν χαρίζει μακροβιότητα. Ἐξ ἀντιθέτου τὰ ἔτη τῆς ζωῆς τῶν ἀσεβῶν θὰ εἶναι ὀλίγα.

Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου, ἐπειδὴ ἐξασφαλίζει εἰρήνην καὶ γαλήνην εἰς τὴν ψυχήν, προσθέτει ἡμέρας εἰς τὴν ἐπίγειον ζωήν, ἐνῷ τὰ χρόνια τῶν ἁμαρτωλῶν θὰ ὀλιγοστεύσουν.

Ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐφροσύνη παραμένει ἐπὶ πολὺν χρόνον εἰς τοὺς δικαίους. Ἡ ἐλπὶς ὅμως τῶν ἀσεβῶν διὰ μίαν καλυτέραν ζωήν, θὰ μείνῃ ἀνεκπλήρωτος, θὰ χαθῇ καὶ θὰ ἐξαφανισθῇ.

Μὲ τοὺς ἐναρέτους παραμένει διαρκῶς ἡ εὐφροσύνη καὶ ἡ ψυχικὴ ἀγαλλίασις, ἐνῷ αἱ ἐλπίδες καὶ αἱ προσδοκίαι τῶν ἀσεβῶν θὰ χαθοῦν.

Ἡ εὐλάβεια καὶ ὁ σεβασμὸς τοῦ δικαίου πρὸς τὸν Κύριον εἶναι δι’ αὐτὸν ἀπόρθητον ὀχύρωμα. Ἐκεῖνοι ὅμως, ποὺ διαπράττουν τὰ κακά, θὰ καταστραφοῦν.

Ὀχύρωμα ἰσχυρὸν διὰ τὸν εὐσεβῆ καὶ ἐνάρετον εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, διότι ἐμπνέει εἰς αὐτοὺς θάρρος καὶ παρηγορίαν. Ἐνῷ διὰ τοὺς κακοποιοὺς ἐπιφυλάσσεται καταδίκη καὶ συντριβὴ λόγῳ τῆς ἀπελπισίας, ὑπὸ τῆς ὁποίας συνήθως καταλαμβάνονται.

Ὁ δίκαιος ποτε δὲν θὰ μετακινηθῇ ἀπὸ τὴν θέσιν του, δὲν θὰ ἐκδιωχθῇ ἀπὸ τὸν οἶκον, ἀπὸ τὸ πάτριον ἐδαφος· ἐνῷ οἱ ἀσεβεῖς ἐξ ἀντιθέτου θὰ ξερριζωθοῦν, δὲν θὰ κατοικήσουν μονίμως εἰς αὐτό.

Ὁ δίκαιος ἄνθρωπος δὲν θὰ ἐκριζωθῇ ἀπὸ τὸ πάτριον ἔδαφος, οἱ ἀσεβεῖς ὅμως δὲν θὰ κατοικήσουν μονίμως εἰς αὐτό, ἀλλὰ θὰ ἐκπατρισθοῦν.

Τὸ στόμα τοῦ δικαίου στάζει, ὡσὰν γλυκὺ μέλι, τὴν σοφίαν πάντοτε. Ἡ γλῶσσα ὅμως τοῦ πονηροῦ καὶ ἀδίκου θὰ ἐξολοθρευθῇ.

Τὸ στόμα τοῦ δικαίου ἀνθρώπου στάζει πάντοτε σοφίαν, ἡ γλῶσσα ὅμως τοῦ ἀσεβοῦς καὶ ἀδίκου θὰ ἐξολοθρευτῇ.

Τὰ χείλη τῶν δικαίων στάζουν πάντοτε χάριτας Θεοῦ, ἐνῷ τὸ στόμα τῶν ἀσεβῶν προκαλεῖ τὴν ἀηδίαν καὶ ἀποστροφήν.

Τὰ χείλη τῶν δικαίων σταλάζουν χάριν, ἐνῷ τὸ στόμα τῶν ἀσεβῶν κινεῖ τὴν ἀηδίαν καὶ τὴν ἀποστροφήν.

Δόλιες ζυγαριές, ποὺ ζυγίζουν ἄδικα, εἶναι ἀποκρουστικὲς καὶ μισητὲς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ζύγια δὲ ὀρθὰ καὶ σωστὰ εἶναι δεκτὰ καὶ εὐλογημένα ἀπὸ τὸν Θεόν.

Οἱ ζυγαριὲς ποὺ ζυγίζουν μὲ ἀπάτην καὶ κλέπτουν, εἶναι σιχαμερὲς εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δέχεται καὶ εὐλογεῖ τὸ σωστὸν καὶ δίκαιον μέτρον καὶ ζύγι.

Ὅπου θὰ εἰσέλθῃ καὶ θὰ κυριαρχήσῃ ὑπερηφάνεια, ἐκεῖ θὰ ἀκολουθήσῃ ὁ ἐξευτελισμὸς καὶ ἡ ταπείνωσις. Ἡ διάνοια δὲ τῶν ἀληθινὰ ταπεινῶν ἀνθρώπων μελετᾷ ὀρθὰ καὶ συνετὰ καὶ τὸ στόμα των ἐκφράζει σοφὰ λόγια. Ἡ τελειότης τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων θὰ ὁδηγῇ αὐτοὺς μὲ ἀσφάλειαν, ἐνῷ αὐτούς, ποὺ παραβαίνουν τὸν θεῖον νόμον, ἡ ὑποδούλωσις καὶ ἡ ἀποτυχία θὰ τοὺς ἔχουν λάφυρόν των.

Ὅπου θὰ εἰσχωρήσῃ ὑπερηφάνεια, ἡ ὁποία περιφρονεῖ τὰ πάντα καὶ ὑβρίζει τοὺς πάντας, ἐκεῖ θὰ ἐπακολουθήσῃ ἀτιμία καὶ ἐξευτελισμὸς τῶν ἀγερώχων αὐτῶν ἀνθρώπων. Τὸ στόμα δὲ τῶν ταπεινῶν καὶ ὑποχωρητικῶν κατόπιν σκέψεως συνετῆς λέγει τὸ ὀρθὸν καὶ τὸ πρέπον. Ἡ σύνεσις καὶ ἡ τελειότης τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων θὰ ὁδηγήσῃ αὐτοὺς ἀπροσκόπτως, ἐνῷ ἐκείνους, ποὺ παραβαίνουν τὸν θεῖον νόμον, θὰ καταστήσῃ λάφυρόν της ἡ ὑποδούλωσις καὶ ἡ ἀποτυχία.

Ὁ δίκαιος ὅταν ἀποθάνῃ, ἀφήνει ὄπισθέν του λύπην διὰ τὸν θάνατόν του· ὁ ὄλεθρος ὅμως τῶν ἀσεβῶν γίνεται ἀμέσως καὶ μετὰ χαρᾶς δεκτός.

Ὁ θάνατος τοῦ δικαίου ἀφήνει θλῖψιν καὶ ὀδύνην εἰς τοὺς ἐπιζῶντας, ἐπειδὴ οὗτοι ἐνθυμοῦνται τὴν ἀρετήν του, ἐνῷ ἡ ἑξαφάνισις τῶν ἀσεβῶν γίνεται ἀμέσως δεκτὴ μὲ ἀνακούφισιν καὶ εὐχαρίστησιν.

Δὲν θὰ ὠφελήσουν τὰ πλούτη, ὅταν ἐκσπάσῃ ἡ θεία ὀργή. Ἐνῷ ἡ ἀρετὴ θὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ πολλὰ δεινὰ καὶ ἀπὸ τὸν αἰώνιον θάνατον.

Δὲν θὰ ὠφελήσουν εἰς τίποτε τὰ πλούτη, ὅταν ἐνσκήψῃ ἡ θεία ὀργὴ κατὰ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀδίκων πλουσίων, ἐνῷ ἡ ἐλεημοσύνη καὶ ἡ ἀρετὴ λυτρώνει ἀπὸ τὸν αἰώνιον θάνατον.

Ἡ ἀρετὴ χαράσσει ἄψογον καὶ εὐθεῖαν τὴν ὁδὸν τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀσέβεια ὅμως περιπίπτει καὶ περιπλέκεται μέσα εἰς πολλὰς ἀδικίας.

Ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἀρετὴ τέμνει εὐθείας ὁδοὺς καὶ χρησιμοποιεῖ μέσα νόμιμα καὶ δίκαια, ἐνῷ ἡ ἀσέβεια περιπίπτει εἰς πολλὰς ἀνομίας καὶ ἀδικίας, διότι προτιμᾷ τὴν στρεβλὴν καὶ σκολιὰν ὁδόν.

Ἡ ἀρετὴ λυτρώνει τοὺς εὐσυνειδήτους καὶ ἐντίμους ἀνθρώπους. Ἐνῷ οἱ παραβάται τοῦ θείου νόμου συλλαμβάνονται εἰς τὴν παγίδα τῆς ἀπωλείας καὶ τοῦ ὀλέθρου.

Ἡ ἀρετὴ καὶ ἰδίως ἡ ἐλεημοσύνη λυτρώνει τοὺς ἐναρέτους ἀνθρώπους ἀπὸ πολλὰ δεινά, ἐνῷ οἱ παραβάται τοῦ θείου νόμου ἐξ ὑπαιτιότητός των συλλαμβάνονται σὰν εἰς παγίδα ἀπωλείας καὶ ὀλέθρου.

Ὅταν τελευτήσῃ ὁ δίκαιος ἄνθρωπος, δὲν χάνεται ἡ ἐλπὶς τῆς σωτηρίας του· ἐξ ἀντιθέτου δὲ ἐκεῖνα διὰ τὰ ὁποῖα ἐκαυχῶντο οἱ ἀσεβεῖς, ὁ πλοῦτος, ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα των, ἐξαφανίζονται ἐξ ὁλοκλήρου.

Ὅταν ἀποθάνῃ ὁ δίκαιος ἄνθρωπος, ἡ ἐλπὶς τῆς σωτηρίας του δὲν χάνεται, ἐκεῖνα ὅμως, διὰ τὰ ὁποῖα ἐκαυχῶντο οἱ ἀσεβεῖς, ἑξαφανίζονται τελείως.

Ὁ δίκαιος διαφεύγει τὰς παγίδας, ποὺ τοῦ στήνουν ὡς πονηροὶ θηρευταὶ οἱ ἀσεβεῖς, ἀντ’ αὐτοῦ δὲ συλλαμβάνεται εἰς τὴν παγίδα καὶ παραδίδεται ὁ ἀσεβής.

Ὁ δίκαιος ἐξέρχεται σῶος καὶ ἀβλαβὴς ἀπὸ τὸν κίνδυνον, ποὺ διέτρεξεν ἀπὸ τοὺς διώκτας του, ἀντ’ αὐτοῦ δὲ θὰ παραδοθῇ ὑπὸ τῆς θείας δικαιοσύνης καὶ θὰ συλληφθῇ εἰς τὴν ἰδίαν παγίδα ὁ ἀσεβής.

Οἱ ἀσεβεῖς μὲ τὰ δόλια λόγια των στήνουν παγίδας διὰ τοὺς συμπολίτας των· ἐνῷ οἱ δίκαιοι μὲ τὴν συνετὴν συμπεριοοράν των καθιστοῦν ὁμαλοὺς τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς τῶν ἄλλων.

Διὰ τῆς δημοκοπικῆς καὶ λαοπλάνου γλώσσης τῶν ἀσεβῶν παγιδεύονται οἱ πολῖται, παρασυρόμενοι εἰς κινήματα καὶ ἔργα καταστρεπτικά, διὰ τῆς συνετῆς ὅμως καὶ γνωστικῆς συμπεριφορᾶς τῶν δικαίων καὶ ἐναρέτων ἡγετῶν εὐοδοῦνται αἱ κοιναὶ καὶ ἐθνικαὶ ὑποθέσεις.

Μὲ τὰ συνετὰ λόγια καὶ τὰ ἐνάρετα ἔργα τῶν δικαίων ἀνορθώνονται καὶ προοδεύουν αἱ πόλεις. Ὅταν οἱ ἀσεβεῖς καταστρέφωνται, ἐπικρατεῖ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις. Μὲ τὰς εὐλογίας, ποὺ δίδει ὁ Θεὸς εἰς τοὺς εἰλικρινεῖς καὶ ἐντίμους, θὰ δοξασθῇ καὶ θὰ προοδεύσῃ ἡ πόλις.

Μὲ τὰ καλὰ κατορθώματα τῶν δικαίων ἡ πόλις, εἰς τὴν ὁποίαν ζοῦν, εὐτυχεῖ καὶ προοδεύει. Ὅταν δὲ ἐκλείψουν οἱ ἀσεβεῖς, δοκιμάζουν ἀγαλλίασιν οἱ λαοί. Διὰ τῆς εὐλογίας, ποὺ δίδει ὁ Θεὸς εἰς τοὺς εὐθεῖς καὶ εἰλικρινεῖς, θὰ ὑψωθῇ καὶ θὰ δοξασθῇ ἡ πόλις.

Μὲ τὰ ψευδῆ, τὰ πονηρὰ καὶ τὰ φαῦλα λόγια, ποὺ ἐξέρχονται ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἀσεβῶν, ἀνασκάπτεται ἐκ θεμελίων καὶ καταστρέφεται ἡ πόλις.

Μὲ τὰ στόματα δὲ τῶν ἀσεβῶν, ποὺ διαστρέφουν τὴν ἀλήθειαν, προπαγανδίζουν ὑπὲρ τοῦ ψεύδους καὶ ἐξαχρειώνουν τὰ πάντα, ἡ πόλις, εἰς τὴν ὁποίαν κατοικοῦν, θὰ καταστραφῇ καὶ θὰ σκαφῇ ἐκ θεμελίων.

Ὁ ἀσύνετος καὶ ἀνόητος περιγελᾷ τοὺς συμπολίτας του, ἐνῷ ὁ φρόνιμος ἀνὴρ μένει ἥσυχος, διότι γνωρίζει νὰ συγκρατῇ τὴν γλῶσσαν του.

Ὁ ἀνόητος περιπαίζει καὶ ἐξουθενεῖ τοὺς συμπολίτας του, ἐνῷ ὁ συνετὸς εἶναι ἥσυχος, διότι συγκρατεῖ καὶ κυβερνᾷ τὴν γλῶσσαν του καὶ γενικῶς τὸν ἑαυτόν του.

Ὁ διπρόσωπος καὶ ἀκριτόμυθος ἄνθρωπος φανερώνει τὰς ἀπορρήτους ἀποφάσεις τῶν συμβουλίων, ἐνῷ ὁ ἐχέμυθος καὶ ἀξιόπιστος δὲν ἐκφράζει, ἀλλὰ ἀποκρύπτει ἐπιμελῶς τὰς μυστικὰς συζητήσεις καὶ ἀποφάσεις.

Ὁ διπρόσωπος καὶ ἀκριτόμυθος ἄνθρωπος δὲν δυσκολεύεται νὰ φανερώσῃ καὶ ἐνώπιον πολυμελοῦς συγκεντρώσεως τὰς εἰς ἰδιαίτερα συμβούλια ληφθείσας ἀποφάσεις καὶ τὰ μυστικά, ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθησαν. Ὁ ἀξιόπιστος ὅμως καὶ ἐχέμυθος, ὁ ὁποῖος συγκρατεῖ τὴν γλῶσσαν του, κρύπτει ὅσα τοῦ ἐξεμυστηρεύθησαν.

Οἱ ἄνθρωποι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους λείπει ἡ συνετὴ διακυβέρνησις, πίπτουν ὅπως τὰ μαραμμένα φύλλα τῶν δένδρων. Ἡ σωτηρία δὲ κατορθώνεται διὰ μέσου πολλῆς σκέψεως καὶ μελέτης.

Ὅπου δὲν ὑπάρχει καλὴ διακυβέρνησις, οἱ πολῖται πίπτουν ὅπως τὰ ξηρὰ φύλλα τῶν δένδρων. Σωτηρία δὲ καὶ ἀσφάλεια ὑπάρχει μόνον εἰς τὴν βαθεῖαν ἐξέτασιν καὶ μελέτην τῶν ζητημάτων καὶ τὴν σύμφωνον ἀπόφασιν τῶν πολλῶν.

Ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος, προσεταιριζόμενος τὸν δίκαιον καὶ κρυπτόμενος ὄπισθεν τοῦ κύρους ἐκείνου, διαπράττει εὐχερέστερον τὸ κακόν. Μισεῖ δὲ κάθε φωνὴν ἀνθρώπου καὶ ἦχον σάλπιγγας, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ εἰδοποιηθοῦν οἱ ἄλλοι καὶ θὰ ἀσφαλισθοῦν ἀπὸ αὐτόν.

Ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος, πλησιάζων τὸν ἐνάρετον καὶ ὄπισθεν αὐτοῦ κρυπτόμενος καὶ καλυπτόμενος, κακοποιεῖ, μισεῖ δὲ καὶ ἀπεχθάνεται κάθε ἦχον σάλπιγγας ἢ κώδωνος, ὁ ὁποῖος προειδοποιεῖ τοὺς ἀπονηρεύτους διὰ τὸν ἐξ αὐτοῦ κίνδυνον καὶ τοὺς προφυλάσσει ἀπὸ τοὺς σκοτεινοὺς σκοπούς του.

Γυνὴ κοσμημένη μὲ ἠθικὰ χαρίσματα γίνεται ἀφορμὴ καὶ αἰτία δόξης διὰ τὸν σύζυγόν της. Ἐξ ἀντιθέτου ἡ γυναῖκα, ἡ ὁποία μισεῖ καὶ ἀποστρέφεται τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἀρετήν, γίνεται αἰτία καὶ ἑστία καταφρονήσεως καὶ ἐξευτελισμοῦ διὰ τὸν ἄνδρα της. Οἱ ὀκνηροί, κατασωτεύοντες τὰ ὅσα ἔχουν, ἀπογυμνώνονται ἀπὸ τὰ πλούτη των. Ἐξ ἀντιθέτου δὲ οἱ ἐργατικοὶ καὶ δραστήριοι πλουτίζουν καὶ στηρίζονται ἀσφαλεῖς εἰς τὰ πλούτη των.

Ἡ χαριτωμένη σύζυγος γίνεται αἰτία νὰ ἐπαινῆται ὁ σύζυγός της, θρόνος δὲ πλήρης ἀτιμιῶν καὶ περιφρονήσεων γίνεται ἡ σύζυγος, ἡ ὁποία μισεῖ καὶ ἀπεχθάνεται τὴν ἐνάρετον ζωὴν καὶ ζῇ ζωὴν παρεκτροπῶν. Οἱ ὀκνηροὶ κατεξοδεύουν τὴν πλουσίαν κληρονομίαν των καὶ τελικῶς στεροῦνται αὐτῆς· ἐνῷ οἱ ἐργατικοὶ καὶ φιλόπονοι πλουτίζουν καὶ ὁ πλοῦτος των γίνεται στήριγμά των.

Ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἐλεεῖ τοὺς ἄλλους, κάμνει εἰς τὴν πραγματικότητα μεγάλο καλὸν εἰς τὸν ἑαυτόν του, εἰς τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα του. Ὁ δὲ ἄσπλαγχνος καὶ ἀνελεήμων καταστρέφει τὴν ἐπίγειον ζωήν του καὶ τὴν ψυχήν του.

Ὁ ἐλεήμων καὶ εὐσπλαγχνικὸς ἄνθρωπος ὠφελεῖ τὴν ψυχήν του, καταστρέφει δὲ τὸν ἑαυτόν του ὁ ἄσπλαγχνος καὶ ἀνελεήμων.

Ὁ ἀσεβὴς διαπράττει ἔργα ἄδικα καὶ μάταια χωρὶς καμμίαν ὠφέλειαν διὰ τὸν ἑαυτόν του. Ὅσα ὅμως ἔργα καλὰ σπείρουν καὶ πραγματοποιήσουν οἱ δίκαιοι, θὰ εἶναι δι’ αὐτοὺς ἀληθινὴ μισθαποδοσία καὶ ἀνταμοιβή.

Ὁ ἀσεβὴς κοπιάζει ματαίως εἰς ἔργα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν πρόκειται νὰ ὠφεληθῇ τίποτε, ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἐργάζονται καὶ σπείρουν οἱ δίκαιοι, θὰ ἔχῃ δι’ αὐτοὺς ἀληθινὴν μισθαποδοσίαν καὶ ἀνταμοιβήν.

Ἄνθρωπος δίκαιος θὰ ζήσῃ εὐτυχισμένην ζωήν, ὁ ἀσεβὴς ὅμως, ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει τὸ κακόν, θὰ καταλήξῃ εἰς τὸν ὄλεθρον.

Τὸ ἐνάρετον παιδὶ γεννᾶται διὰ νὰ ζήσῃ πολλὰ ἔτη, αἱ ἐπιδιώξεις ὅμως τοῦ ἀσεβοῦς θὰ τὸν ὁδηγήσουν εἰς θάνατον σωματικόν, ἀλλὰ καὶ αἰώνιον.

Οἱ διεστραμμένοι τρόποι ζωῆς τοῦ ἀσεβοῦς εἶναι ἀποκρουστικοὶ καὶ μισητοὶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ἐξ ἀντιθέτου εἶναι ἀγαπητοὶ εἰς αὐτὸν οἱ ἀκέραιοι καὶ ἄμωμοι εἰς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς των.

Εἶναι σιχαμεροὶ εἰς τὸν Θεὸν οἱ κακοὶ δρόμοι, τοὺς ὁποίους βαδίζουν οἱ ἁμαρτωλοί, ἀγαπητοὶ δὲ εἰς αὐτὸν εἶναι οἱ ἄμεμπτοι εἰς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς των.

Ἐκεῖνος ποὺ δίδει τὸ χέρι του εἰς τὸ χέρι τοῦ ἄλλου καὶ συνάπτει συμφωνίαν διὰ τὴν πραγματοποίησιν ἀδίκων ἔργων, δὲν θὰ μείνῃ ἀτιμώρητος παρὰ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Ὅποιος ὅμως σκορπίζει παντοῦ τὰ ἔργα τῆς αρετῆς θὰ πάρῃ τὸν πρέποντα μισθόν.

Δὲν θὰ μείνῃ ἀτιμώρητος ἐκεῖνος, ποὺ θὰ βάλῃ τὸ χέρι του εἰς χεῖρας ἄλλου, διὰ να συμφωνήσῃ μαζί του πρὸς διάπραξιν ἀδικίας. Ὅποος ὅμως κατὰ τὴν ἐπίγειον ζωήν του σπείρει ἀρετήν, θὰ ἀπολαύσῃ δίκαιον καὶ ἀσφαλῆ μισθόν.

Ὅ,τι εἶναι τὸ χρυσὸ σκουλαρίκι εἰς τὴν μύτην τοῦ χοίρου, κάτι τέτοιο εἶναι καὶ τὸ κάλλος εἰς τὴν ἀσύνετον καὶ μὲ ἁμαρτωλὰ φρονήματα γυναῖκα.

Καθὼς εἶναι ἀταίριαστον νὰ κρεμασθῇ τὸ σκουλαρίκι εἰς τὴν μύτην τοῦ χοίρου, ἡ ὁποία διαρκῶς ἀνακατώνει τὸν βόρβορον, ἔτσι εἶναι ἀταίριαστον καὶ τὸ σωματικὸν κάλλος εἰς τὴν δύστροπον καὶ κακοκέφαλον γυναῖκα, τῆς ὁποίας τὰ φρονήματα καὶ αἱ διαθέσεις εἶναι ἁμαρτωλά.

Ὅλαι αἱ ἐπιθυμίαι τῶν δικαίων εἶναι ἀγαθαὶ καὶ θὰ πραγματοποιηθοῦν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Κάθε δὲ πονηρὰ ἐλπὶς τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων, διότι εἶναι κακή, θὰ καταστραφῇ.

Κάθε πόθος καὶ ἐπιθυμία τῶν δικαίων εἶναι καλή, καὶ δι’ αὐτὸ δὲν θὰ ἀπορριφθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, ἡ ἐλπὶς ὅμως τῶν ἀσεβῶν θὰ χαθῇ, μένουσα ἀνεκπλήρωτος.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι σκορπίζουν ἁπλόχερα τὰ ἀγαθά των διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἄλλων καὶ μὲ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ ἀποκτοῦν πολὺ περισσότερα. Ὑπάρχουν δὲ ἐξ ἀντιθέτου καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι, ἂν καὶ διαρκῶς συγκεντρώνουν ὑλικὰ ἀγαθὰ μὲ παρανόμους τρόπους, πάντοτε στεροῦνται.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ποὺ σκορπίζουν εἰς καλοὺς σκοποὺς τὰ ἀγαθά των καὶ ἔτσι τὰ πολλαπλασιάζουν μὲ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὑπάρχουν ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι διαρκῶς μαζεύουν, καὶ ὅμως στεροῦνται, σὰν νὰ λιγοστεύη ὁ πλοῦτος των.

Ὁ εὐθύς, ὁ ἄκακος ἄνθρωπος ἔχει πάντοτε τὰς εὐλογίας ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἔπαινον ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων. Ἄνθρωπος ὅμως, ποὺ ἀποθηριώνεται ἀπὸ τὸν θυμόν, ἔχει ἀποκρουστικὴν συμπεριφορὰν καὶ κακὴν τὴν ἐμφάνισιν.

Ἡ ἐλεήμων καὶ γενναιόδωρος ψυχὴ ἐλεεῖ μὲ ἱλαρότητα, ἁπλότητα καὶ εὐκολίαν, ὁ θυμώδης ὅμως ἄνθρωπος ἔχει ἄσχημον καὶ ἀποκρουστικὴν συμπεριφοράν.

Δι’ ἐκεῖνον, ποὺ συνάγει καὶ κρύπτει τὸ σιτάρι ἐν καιρῷ λιμοῦ, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὸ πωλήσῃ πανάκριβα, ὅλοι εὔχονται νὰ τοῦ τὸ λεηλατήσουν ξένοι ἐπιδρομεῖς καὶ ἐχθροί. Ἡ εὐλογία δὲ τοῦ Θεοῦ χορηγεῖται πλουσία εἰς ἐκεῖνον ποὺ δίδει καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Δι’ ἐκεῖνον, ποὺ κρύπτει τὸ σιτάρι ἐν καιρῷ πείνης διὰ νὰ πλουτίσῃ, δηλαδὴ τὸν μαυραγορίτην, ὅλοι εὔχονται νὰ τοῦ τὸ λεηλατήσουν οἱ ἐχθροί, ἡ εὐλογία δὲ τοῦ Θεοῦ δίδεται πλουσία εἰς ἐκεῖνον, ποὺ δίδει καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Αὐτὸς ποὺ σκέπτεται πάντοτε καὶ πράττει τὸ καλόν, ἐπιδιώκει καὶ εὑρίσκει πολλὴν χάριν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνον ὅμως, ὁ ὁποῖος ἐπιζητεῖ νὰ πράττῃ τὰ κακὰ εἰς βάρος τῶν ἄλλων, αὐτὰ τὰ κακὰ θὰ ἐπιπέσουν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του καὶ θὰ τὸν συντρίψουν.

Ἐκεῖνος ποὺ ἐργάζεται τὸ ἀγαθόν, ἐπιδιώκει νὰ εὕρῃ πολλὴν χάριν ἀπὸ τὸν Θεόν, ἐκεῖνον δέ, ποὺ ἐπιζητεῖ νὰ κάμῃ τὸ κακόν, θὰ τὸν συναντήσῃ δυστυχία.

Ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει πεποίθησιν καὶ ἐλπίδα εἰς τὸν πλοῦτον του, θὰ πέσῃ καὶ θὰ καταστραφῇ. Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ βοηθεῖ καὶ ὑποστηρίζει τοὺς ἀναξιοπαθοῦντας δικαίους, αὐτὸς θὰ ἀνατείλῃ ὡσὰν λαμπρὸς ἥλιος.

Ὅποιος ἔχει τὴν ἐμπιστοσύνην καὶ τὴν ἐλπίδα του εἰς τὸν πλοῦτον, αὐτὸς θὰ πέσῃ, διότι στηρίζεται εἰς πρᾶγμα φθαρτὸν καὶ μάταιον, ἐνῷ ἐκεῖνος ποὺ ἐλεεῖ τοὺς ἀξίους ἐλεημοσύνης πτωχούς, θὰ καταστῇ λαμπρὸς καὶ περιφανής.

Ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ζῇ καὶ δὲν συμπεριφέρεται καλὰ μέσα εἰς τὸ σπίτι του, θὰ κληρονομήσῃ ἀέρα, θὰ γίνῃ δηλαδὴ πτωχός. Ὁ ἄμυαλος καὶ ἀσύνετος θὰ καταντήσῃ δοῦλος εἰς τὸν συνετόν.

Ὅποιος δὲν καταστέκεται εἰς τὸ σπίτι του καὶ δὲν συμπεριφέρεται καλὰ πρὸς τοὺς οἰκείους του, θὰ κληρονομήσῃ ἀέρα καὶ θὰ πτωχύνῃ. Ὁ ἀσύνετος δὲ καὶ ἄμυαλος θὰ καταντήσῃ ὑπηρέτης καὶ δοῦλος τοῦ φρονίμου καὶ συνετοῦ.

Ἀπὸ τοὺς καρποὺς καὶ τὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης φυτρώνει καὶ μεγεθύνεται τὸ δένδρον τῆς μακρᾶς καὶ εὐτυχισμένης ζωῆς· ἐνῷ ἡ ζωὴ τῶν παρανόμων ἀνδρῶν ἀφαιρεῖται πρόωρα.

Ἀπὸ τὰ δίκαια κέρδη φυτρώνει δένδρον ζωῆς, δηλαδὴ μακροημέρευσις, ἐνῷ αἱ ψυχαὶ τῶν παραβατῶν τοῦ θείου νόμου ἁρπάζονται προώρως.

Ἐὰν ὅμως καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ δίκαιος μόλις καὶ μετὰ βίας σώζεται, ὁ ἀσεβὴς καὶ ὁ ἁμαρτωλὸς πῶς θὰ τολμήσῃ νὰ παρουσιασθῇ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;

Ἐὰν ὁ δίκαιος καὶ ἐνάρετος μὲ δυσκολίαν σώζεται, διότι τὰ ἔργα μας πάντοτε ὑπολείπονται ἀπὸ ὅσα μᾶς παραγγέλλει ὁ Θεός, ὁ ἀμετανόητος καὶ ἀσεβὴς ποῦ θὰ φανῇ;

Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀγαπᾷ τὴν κατὰ Θεὸν παιδείαν καὶ μόρφωσιν, ἀγαπᾷ τὴν ἀληθινὴν γνῶσιν καὶ ὀρθὴν διάκρισιν. Ὅποιος ὅμως μισεῖ καὶ ἀποστρέφεται τοὺς ἐλέγχους, εἶναι ἀνόητος καὶ ἀσύνετος.

Ἐκεῖνος ποὺ ἀρέσκεται εἰς τὴν κατὰ Θεὸν παιδαγωγίαν, ἀγαπᾷ νὰ καταστῇ ἱκανὸς ὅπως διακρίνῃ τὸ καλὸν ἀπὸ τοῦ κακοῦ. Ὅποιος δὲ μισεῖ τοὺς ἐκ τῆς παιδαγωγίας τοῦ Θεοῦ ἐλέγχους, αὐτὸς εἶναι ἀνόητος καὶ ἄμυαλος.

Πολὺ καλύτερος ἀπὸ ὅλους εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ εὑρῆκε καὶ ἔλαβε χάριν διὰ τῆς εὐσεβείας του ἀπὸ τὸν Κύριον. Ὁ δὲ παράνομος ἄνθρωπος θὰ λησμονηθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ἀνθρώπους.

Δὲν συγκρίνεται μὲ κανένα ὁ ἄνθρωπος, ποὺ εὗρε χάριν καὶ ἔλεος ἀπὸ τὸν Κύριον, ὁ παραβάτης ὅμως τοῦ θείου νόμου θὰ λησμονηθῇ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ.

Κανεὶς ἄνθρωπος δὲν θὰ προκόψῃ καὶ δὲν θὰ κατευοδωθῇ μὲ τὰς παρανομίας του. Αἱ ρίζαι ὅμως τῶν δικαίων μένουν στερεαὶ εἰς τὸ ἔδαφος, ὥστε καὶ αὐτοὶ καὶ οἱ ἀπόγονοί των νὰ μὴ χαθοῦν.

Ἀπὸ τὴν ἀδικίαν καὶ τὴν παρανομίαν δὲν θὰ προκόψῃ ποτὲ ὁ ἄνθρωπος. Αἱ ρίζαι ὅμως τῶν δικαίων θὰ μείνουν ἀσάλευτοι καὶ ἀνεκρίζωτοι, μετὰ δὲ τὴν θύελλαν θὰ βλαστήσουν πάλιν. Τὸ γένος των δὲν θὰ χαθῇ.

Γυνὴ ἐργατική, δραστηρία καὶ ἐνάρετος, εἶναι στέφανος δόξης διὰ τὸν ἄνδρα της. Ἐξ ἀντιθέτου ἡ κακότροπος γυναίκα καταστρέφει τὸν ἄνδρα της, ὅπως ὁ σκώληξ κατατρώγει τὸ ξύλον.

Ἡ ἐργατικὴ καὶ ἀκατάβλητος εἰς ἀρετὴν σύζυγος εἶναι στέφανος δόξης διὰ τὸν σύζυγόν της. Ὅπως δὲ τὸ σκουλήκι κατατρώγει τὸ δένδρον καὶ τὸ ξηραίνει, ἔτσι καὶ ἡ κακὴ γυναῖκα μὲ τὴν διαγωγήν της καταστρέφει τὸν ἄνδρα της.

Αἱ σκέψεις, αἱ κρίσεις καὶ αἱ ἀποφάσεις τῶν δικαίων εἶναι πάντοτε ὀρθαί, ἐνῷ οἱ ἀσεβεῖς μηχανεύονται καὶ πρωτοστατοῦν εἰς δόλια σχέδια.

Αἱ σκέψεις τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων εἶναι πάντοτε ὀρθαὶ καὶ δίκαιαι, ἐνῷ οἱ ἀσεβεῖς τεχνάζονται καὶ ἐπινοοῦν σκοποὺς δολίους καὶ πονηρούς.

Οἱ λόγοι τῶν ἀσεβῶν εἶναι πάντοτε γεμᾶτοι δολιότητα καὶ ἐπιβουλήν. Τὸ στόμα ὅμως τῶν εἰλικρινῶν καὶ ἐντίμων ἀνθρώπων λέγει πάντοτε τὴν ἀλήθειαν, ἡ ὁποία καὶ τοὺς λυτρώνει ἀπὸ τὰς δολιότητας τῶν κακῶν.

Οἱ λόγοι τῶν ἀσεβῶν εἶναι δόλιοι καὶ πονηροί. Τὸ στόμα δὲ τῶν εἰλικρινῶν καὶ εὐθέων μὲ τὴν γλῶσσαν τῆς ἀληθείας θὰ τοὺς σώσῃ ἀπὸ δολίας ἐπιβουλάς.

Ὅπου καὶ ἂν στραφῇ καὶ καταφύγῃ ὁ ἀσεβής, τελικῶς θὰ καταστραφῇ, ἐνῷ οἱ οἶκοι τῶν δικαίων παραμένουν σῷοι καὶ ἀσφαλεῖς.

Ὅπου καὶ ἂν καταφύγῃ ὁ ἀσεβὴς κατὰ τὴν ὥραν τῆς θείας ὀργῆς, ἡ ὁποία τὸν καταδιώκει, θὰ ἀφανισθῇ, τὰ σπίτια ὅμως τῶν δικαίων παραμένουν ἀσάλευτα.

Τὸ στόμα τοῦ συνετοῦ, διὰ τὰ σοφὰ καὶ φρόνιμα λόγια του, ἐπαινεῖται καὶ ἐγκωμιάζεται ἀπὸ κάθε φρόνιμον ἄνδρα. Ἐνῷ ὁ διὰ τὴν ραθυμίαν καὶ ἁμαρτωλότητα αὐτοῦ νωθρὸς εἰς τὴν σκέψιν καὶ βραδύνους ἐμπαίζεται.

Τὸ στόμα τοῦ συνετοῦ καὶ φρονίμου ἀνθρώπου ἐπαινεῖται καὶ ἐγκωμιάζεται ἀπὸ κάθε σοβαρὸν καὶ φρόνιμον ἄνδρα διὰ τὰς σοφὰς συμβουλὰς ποὺ δίδει καὶ τοὺς καλοὺς λόγους ποὺ λέγει, ἐνῶ ὁ χονδροκέφαλος καὶ ἀνόητος ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτωλότητός του, περιφρονεῖται δι’ ὅσα θὰ εἴπῃ.

Καλύτερος καὶ προτιμότερος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἔστω καὶ κοινωνικῶς κατώτερος, ὁ ὁποῖος ὅμως μὲ τὴν ἔντιμον ἐργασίαν του ἐξυπηρετεῖ τὸν ἑαυτόν του καὶ τὴν οἰκογένειάν του, παρὰ μωροκενόδοξος, ὁ ὁποῖος μὲ τίτλους εὐγενείας ἄνευ ἀξίας ἐπιζητεῖ δόξαν, καθ’ ὃν χρόνον στερεῖται καὶ αὐτοῦ τοῦ ἐπιουσίου ἄρτου.

Εἶναι πολὺ ἀνώτερος ὁ κοινωνικὼς ἄσημος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δουλεύει καὶ ἐξυπηρετεῖ καὶ τὸν ἑαυτόν του καὶ τὴν οἰκογένειάν του, ἀπὸ τὸν κενόδοξον καὶ φαντασμένον, ποὺ ἐπιζητεῖ νὰ τὸν τιμοῦν οἱ ἄλλοι, ἐνῷ στερεῖται καὶ αὐτοῦ τοῦ ψωμιοῦ.

Ὁ δίκαιος καὶ ἐνάρετος ἄνθρωπος πονεῖ καὶ ἐνδιαφέρεται καὶ δι’ αὐτὰ ἀκόμη τὰ ζῶα του. Τὰ σπλάγχνα ὅμως τῶν ἀσεβῶν εἶναι ἄπονα καὶ σκληρὰ πρὸς πάντας καὶ πρὸς πάντα.

Ὁ καλὸς ἄνθρωπος πονεῖ τὰ ζῶα του καὶ ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν ζωὴν καὶ τὴν συντήρησίν των, ἐνῷ ἀντιθέτως ἡ καρδία τῶν ἀσεβῶν εἶναι σκληρὰ ὄχι μόνον ἀπέναντι τῶν ἀλόγων ζώων, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι τῶν λογικῶν ἀνθρώπων.

Ἐκεῖνος ποὺ καλλιεργεῖ μὲ ἐπιμονὴν καὶ ἐνδιαφέρον τοὺς ἀγρούς του, θὰ χορτάσῃ ψωμί. Ὅσοι ὅμως ἐπιζητοῦν μάταια καὶ ἀκατόρθωτα πράγματα καὶ καταστρώνουν μεγάλα ἀπραγματοποίητα σχέδια, αὐτοὶ εἶναι ἀνόητοι καὶ θὰ πεινάσουν.

Ὅποιος δουλεύει τὰ χωράφια του ἐπιμελῶς, θὰ ἔχῃ καλὴν ἐσοδείαν καὶ θὰ χορτάσῃ ψωμί, ἐνῷ ὅσοι ἐπιζητοῦν τὴν ματαιότητα, αὐτοὶ δὲν ἔχουν μυαλὸ καὶ θὰ πεινάσουν.

Ὅποιος εὐχαριστεῖται καὶ γλυκαίνεται νὰ συχνάζῃ εἰς τὰ οἰνοπωλεῖα καὶ νὰ μεθᾷ αὐτὸς θὰ κληροδοτήσῃ εἰς τὸ σπίτι του ἐξευτελισμὸν καὶ ἐντροπήν.

Ὅποιος ἀρέσκεται νὰ συχνάζῃ εἰς τὰ οἰνοπωλεῖα καὶ νὰ μεθύῃ, αὐτὸς θὰ κληρονομήσῃ εἰς τὸ σπίτι του ἀτιμίαν καὶ ἐντροπήν.

Αἱ ἐπιθυμίαι τῶν ἀσεβῶν εἶναι πάντοτε κακαὶ καὶ ὁδηγοῦν εἰς τὴν καταστροφήν, ἐνῷ αἱ ρίζαι τῶν εὐσεβῶν εἶναι ἀπλωμέναι ἀσφαλεῖς καὶ ἀμετακίνητοι. Αὐτοὶ καὶ οἱ ἀπόγονοί των θὰ εὐδοκιμήσουν.

Αἱ ἐπιθυμίαι τῶν ἀσεβῶν εἶναι κακαὶ καὶ ἄστατοι, ἐνῶ αἱ ἐπιθυμίαι τῶν εὐσεβῶν καὶ δικαίων εἶναι ἅγιαι καὶ θεοσεβεῖς· διὰ τοῦτο αὐτοὶ μένουν ἀκλόνητοι καὶ σταθεροί, ὅπως τὰ αἰωνόβια ὀχυρώματα.

Ὁ ἁμαρτωλὸς ἐξ αἰτίας τῶν ψευδολογιῶν καὶ τῶν ἄλλων δολίων λόγων του περιπίπτει καὶ συλλαμβάνεται εἰς παγίδας. Ὁ ἐνάρετος ὅμως ἄνθρωπος, ποὺ προσέχει τὰ λόγια του, διαφεύγει ἀπὸ αὐτὰς τὰς παγίδας.

Ὁ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος μὲ τὰ ἄσχημα καὶ ἀπερίσκεπτα λόγια τοῦ δημιουργεῖ εἰς τὸν ἑαυτόν του πειρασμοὺς πολλοὺς καὶ πίπτει μέσα εἰς παγίδας. Ὁ δίκαιος ὅμως γλυτώνει ἀπὸ αὐτάς, διότι συγκρατεῖ τὴν γλῶσσαν του.

Ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει ἤρεμον καὶ γλυκὺ τὸ βλέμμα, ἐφελκύει τὴν συμπάθειαν ἐκ μέρους τῶν ἄλλων. Ὁ φίλερις ὅμως καὶ φιλόδικος, ποὺ τρέχει εἰς τὰ δικαστήρια διὰ νὰ συναντηθῇ ἐκεῖ μὲ τοὺς ἀντιδίκους του, θὰ δημιουργήσῃ εἰς ἐκείνους καὶ εἰς τὸν ἑαυτόν του στενόχωρον ψυχικὴν κατάστασιν.

Ἐκεῖνος ποὺ κυττάζει ἥμερα, θὰ ἐπισύρῃ τὴν συμπάθειαν καὶ τὴν συγγνώμην, ἐνῷ ἐκεῖνος ποὺ τρέχει εἰς τὰ δικαστήρια τὰ ἐγκατεστημένα εἰς τὰς πύλας τῶν πόλεων, αὐτὸς θὰ συγκρουσθῇ μὲ τοὺς ἀντιδίκους του καὶ θὰ στενοχωρήσῃ τὰς ψυχὰς ἐκείνων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἰδικήν του.

Ἀπὸ τὰ καλὰ λόγια, ποὺ σὰν ὡραῖοι καρποὶ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἐντίμου καὶ δικαίου, θὰ γεμίσῃ ἡ ζωή του ἀπὸ ἀγαθά. Σὰν μισθὸς δὲ τῶν χειλέων του θὰ δοθῇ εἰς αὐτὸν χάρις ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ὑπόληψις ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων.

Ἀπὸ τὰ καλὰ λόγια, τὰ ὁποῖα σὰν καρποὶ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἐναρέτου ἀνθρώπου, θὰ γεμίσῃ ἡ ζωή του ἀπὸ ἀγαθά, ὡς μισθὸς δὲ τῶν χειλέων του καὶ ἀπάντησις εἰς τοὺς λόγους του θὰ δοθῇ εἰς αὐτὸν εὐτυχία.

Οἱ ἀνόητοι καὶ μωροκενόδοξοι θεωροῦν ὀρθὰς τὰς πορείας τῆς ζωῆς των, ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα εἶναι διεστραμμένοι καὶ ὀλέθριαι. Ὁ σοφὸς ὅμως ἄνθρωπος ἀκούει τὰς συμβουλὰς τῶν ἄλλων καὶ δέχεται ὑποδείξεις.

Οἱ δρόμοι, τοὺς ὁποίους βαδίζουν οἱ ἄφρονες, ἐνῷ εἶναι διεστραμμένοι καὶ ὁδηγοῦν εἰς καταστροφήν, φαίνονται εἰς αὐτοὺς λόγῳ τοῦ σκοτισμοῦ των ὀρθοὶ καὶ ἀσφαλεῖς. Ἀντιθέτως ὁ φρόνιμος καὶ συνετός, ὡς ταπεινὸς ποὺ εἶναι, ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν κρίσιν του, προσέχει τὰς συμβουλὰς τῶν ἄλλων.

Ὁ ἀσύνετος, ὑπὸ τὸ κράτος τῶν πρώτων ἐντυπώσεων, ἐκσπᾷ ἀμέσως εἰς ὀργήν, ἐπιβλαβῆ διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ διὰ τοὺς ἄλλους. Ἐνῷ ὁ συνετὸς καὶ μυαλωμένος ἄνθρωπος συγκρατεῖ τὴν ὀργήν του, διότι τὴν θεωρεῖ ταπείνωσιν αἱ ἐξευτελισμόν.

Ὁ ἄφρων ὀργίζεται καὶ παραφέρεται μὲ τὸ παραμικρὸν καὶ παρευθύς, μὴ ἀναλογιζόμενος ποὺ θὰ τὸν ἐξωθήσῃ ὁ θυμός του, ὁ συνετὸς ὅμως καὶ μυαλωμένος ἄνθρωπος συγκρατεῖ τὴν ὀργήν του, ἡ ὁποία εἶναι ἐξευτελισμὸς καὶ ἀτιμία.

Ἀποδεδειγμένην, καθαρὰν καὶ ἀξιόπιστον μαρτυρίαν καταθέτει ὁ δίκαιος ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου, ἐνῷ ὁ ψευδομάρτυς καταθέτει ψευδεῖς καὶ δολίας μαρτυρίας.

Ἡ μαρτυρία τοῦ δικαίου ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου εἶναι φανερὰ καὶ ἀντέχει εἰς τὸν δημόσιον ἔλεγχον, ἐνῷ ὁ ψευδομάρτυς, ποὺ ἀδικεῖ μὲ τὴν κατάθεσίν του, εἶναι δόλιος καὶ πονηρός.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι μὲ τὰ λόγια των πληγώνουν ὡσὰν μὲ μαχαίρι. Αἱ ὁμιλίαι ὅμως τῶν συνετῶν καὶ ἐναρέτων ἀνθρώπων παρηγοροῦν καὶ θεραπεύουν τὰς πληγωμένας καὶ πονεμένας καρδίας.

Εἶναι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι μὲ τὰ λόγια των πληγώνουν τοὺς ἄλλους ὡς διὰ μαχαίρας. Αἱ γλῶσσαι ὅμως τῶν σοφῶν καὶ συνετῶν κλείουν πληγὰς καὶ ἰατρεύουν πονεμένας καρδίας.

Τὰ χείλη τοῦ ἐντίμου καὶ ἀληθινοῦ μάρτυρος, ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ μὲ σύνεσιν καὶ περίσκεψιν, καταθέτουν ἀκλόνητον καὶ κατοχυρωμένην μαρτυρίαν. Ἐξ ἀντιθέτου μάρτυς ταχύς, ἐπιπόλαιος καὶ ἀπερίσκεπτος, καταθέτει συνήθως ἐπιπολαίαν καὶ ἄδικον μαρτυρίαν.

Τὰ χείλη τοῦ φιλαλήθους μάρτυρος καθιστοῦν τὴν μαρτυρίαν του εἰς τὰ δικαστήρια ἀπρόσβλητον, ὁ μάρτυς ὅμως, ποὺ ὁμιλεῖ γρήγορα, μὲ ἀπερισκεψίαν καὶ ἐπιπολαιότητα, ἔχει γλῶσσαν ἄδικον.

Δολιότης ὑπάρχει εἰς τὴν καρδίαν τοῦ πονηροῦ, ὁ ὁποῖος μηχανεύεται καὶ ἀποφασίζει κακά. Ὅσοι ὅμως ἐπιθυμοῦν καὶ ἐπιδιώκουν τὴν εἰρήνην τοῦ Θεοῦ, θὰ τὴν ἐπιτύχουν καὶ θὰ εὐφρανθοῦν.

Εἰς τὸ βάθος τῆς καρδίας ἐκείνου, ποὺ βυσσοδομεῖ μηχανορραφίας, ὑπάρχει δόλος καὶ πονηρία, ἐνῷ ἐκεῖνοι, ποὺ θέλουν εἰρήνην μετὰ τῶν ἄλλων, θὰ δοκιμάσουν εὐφροσύνην καὶ χαράν.

Εἰς τὸν ἐνάρετον ἄνθρωπον τίποτε τὸ ἄδικον δὲν εἶναι εὐάρεστον. Οἱ ἀσεβεῖς ὅμως θὰ γεμίσουν ἀπὸ κακίας σύμφωνα μὲ τὰς ἐπιθυμίας τῆς πονηρᾶς καρδίας των.

Εἰς τὸν δίκαιον δὲν ἀρέσει κανὲν ἄδικον καὶ κακόν, οἱ ἀσεβεῖς ὅμως εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ κακίαν.

Ἀποκρουστικὰ καὶ μισητὰ εἶναι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τὰ χείλη, τὰ ὁποῖα ψεύδονται. Ὁποιος ὅμως φέρεται μὲ εἰλικρίνειαν καὶ ἀξιοπιστίαν εἶναι ἀγαπητὸς καὶ εὐπρόσδεκτος εἰς τὸν Θεόν.

Τὰ χείλη ποὺ ψευδονται, εἶναι βδέλυγμα εἰς τὸν Κύριον, ὁ εἰλικρινὴς ὅμως καὶ μετὰ τιμιότητας συμπεριφερόμενος εἶναι ἀγαπητὸς εἰς Αὐτόν.

Ὁ συνετὸς ἄνθρωπος εἶναι ὡσὰν θρόνος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου βασιλεύει ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ὀρθὴ διάκρισις, ἐνῷ ἡ καρδία τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἀσυνέτων θὰ συναντήσῃ καὶ θὰ πλημμυρίσῃ ἀπὸ κατάρας.

Ὁ συνετὸς ἄνθρωπος εἶναι ὡσὰν κάθισμα καὶ θρόνος, εἰς τὸν ὁποῖον ἀναπαύεται ἡ διάκρισις καὶ ἡ ὀρθὴ ἀντίληψις τῶν πραγμάτων, ἐνῷ ἡ καρδία τῶν ἀφρόνων θὰ συναντήσῃ κατάρας.

Τὰ χέρια τῶν ἐντίμων καὶ συνετῶν ἀνθρώπων θὰ ὑπερισχύσουν καὶ θὰ κυριαρχήσουν εὔκολα ἐπάνω εἰς τοὺς ἄλλους. Οἱ δόλιοι ὅμως καὶ οἱ ἀσύνετοι θὰ εἶναι ὑποχείριοι καὶ ὑπηρέται τῶν ἄλλων.

Τὰ χέρια τῶν ἐργατικῶν εὔκολα θὰ κυριαρχήσουν ἐπὶ τῶν ἄλλων, ἐνῷ οἱ ὀκνηροὶ καὶ διὰ δολιότητος πολιτευόμενοι θὰ αἰχμαλωτισθοῦν καὶ θὰ ὑποδουλωθοῦν.

Λόγια ἀπειλητικά, εἰδήσεις θλιβεραὶ συγκινοῦν καὶ ταράσσουν τὴν καρδίαν τοῦ δικαίου ἀνθρώπου, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἀναφέρωνται εἰς αὐτὸν προσωπικῶς. Αἱ ἀγαθαὶ ὅμως ἀγγελίαι, ὅπως εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸν εὐχαριστοῦν καὶ τὸν χαροποιοῦν.

Λόγος ἀπειλητικὸς καὶ εἰδήσεις θλιβεραὶ ταράσσουν καὶ συγκινοῦν τὴν καρδίαν τοῦ καλοῦ ἀνθρώπου, ἐνῷ αἱ καλαὶ ἀγγελίαι, ὅπως καὶ αἱ θεῖαι ἐπαγγελίαι τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὸν εὐφραίνουν.

Ὁ συνετὸς καὶ εἰλικρινὴς καὶ εὐσεβὴς ἄνθρωπος κάμνει καλὸν πρῶτα πρῶτα εἰς τὸν ἑαυτόν του, ἐνῷ αἱ γνῶμαι, αἱ ἀποφάσεις καὶ αἱ πράξεις τῶν ἀσεβῶν εἶναι ξέναι πρὸς τὴν ἀρετὴν τῆς ἐπιεικείας. Τιμωρίαι ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ καὶ συμφοραὶ ἐκ μέρους αὐτῶν τῶν ἰδίων θὰ καταδιώξουν τοὺς ἁμαρτωλούς, διότι ὁ δρόμος τῶν ἀσεβῶν τοὺς παραπλᾷ καὶ τοὺς ὁδηγεῖ εἰς τὸν ὄλεθρον.

Ὁ γνωστικὸς καὶ συνετὸς ἄνθρωπος τὸν ἑαυτόν του πρωτίστως θὰ ὠφελῇ καὶ θὰ ἀγαπᾷ, ἐνῷ αἱ γνῶμαι καὶ τὰ ἔργα τῶν ἀσεβῶν εἶναι ξένα πρὸς τὴν ἐπιείκειαν. Ἐκείνους ποὺ ἁμαρτάνουν καὶ δὲν μετανοοῦν, θὰ τοὺς καταδιώξουν κατὰ πόδας δεινά, θλίψεις καὶ τιμωρίαι. Ὁ δρόμος δὲ τῶν, ἀσεβῶν θὰ τοὺς ἀποπλανήσῃ καὶ θὰ τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς κρημνόν.

Ὁ δόλιος ἄνθρωπος δὲν θὰ ἐπιτύχῃ εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις του, ἐνῷ ὁ δίκαιος καὶ καθαρὸς ἀπὸ δολιότητας καὶ ἁμαρτίας εἶναι πολύτιμον ἀπόκτημα διὰ τὴν κοινωνίαν, ἀξιαγάπητος εἰς τὸν Θεόν.

Δὲν θὰ ἐπιτύχῃ εἰς τὰς ἐπιδιώξεις καὶ τὸ κυνήγιόν του ὁ πανοῦργος καὶ δόλιος ἄνθρωπος. Πολύτιμον δὲ ἀπόκτημα εἰς τὸν ἄνθρωπον εἶναι τὸ νὰ εἶναι ὅσιος, καθαρὸς καὶ ἁγνός.

Εἰς τοὺς δρόμους τῆς ἀρετῆς ὑπάρχει ἡ ἀληθινὴ καὶ εὐχάριστος ζωή, ἐνῷ οἱ δρόμοι τῶν μνησικάκων καὶ ἐμπαθῶν ἀνθρώπων ὁδηγοῦν εἰς τὸν θάνατον.

Εἰς τοὺς δρόμους τῆς ἀρετῆς, οἱ ὁποῖοι φαίνονται στενοὶ καὶ δύσκολοι, ὑπάρχει ζωή, ἐνῷ οἱ δρόμοι τῶν μνησικάκων καὶ ἐκδικητικῶν ἀνθρώπων ὁδηγοῦν εἰς θάνατον.

Υἱὸς εὐφυὴς καὶ φρόνιμος ὑπακούει εἰς τὸν πατέρα του καὶ προοδεύει, ἐνῷ ὁ ἀνυπάκουος βαδίζει πρὸς τὸν ὄλεθρον.

Τὸ ἔξυπνον καὶ φρόνιμον παιδὶ ὑπακούει εἰς τὸν πατέρα του, ἐνῷ τὸ ἀνόητον καὶ ἀνυπάκουον βαδίζει πρὸς τὴν καταστροφήν.

Ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος θὰ ἀπολαύσῃ τὰ ἀγαθά, ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὴν δικαίαν καὶ τιμίαν του ἐργασίαν, ἐνῷ οἱ παράνομοι θὰ καταστραφοῦν μὲ πρόωρον θάνατον.

Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος θὰ τρώγῃ ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ ἀπέκτησε μὲ δικαιοσύνην, ἐνῷ ἡ ζωὴ τῶν παρανόμων θὰ καταλήξῃ πρόωρα εἰς θάνατον καὶ ἀπώλειαν.

Ἐκεῖνος ποὺ προσέχει τὰ λόγια του, προφυλάσσει τὴν ζωήν του ἀπὸ πολλὰ κακά. Ὁ ἐπιπόλαιος ὅμως καὶ ἀπερίσκεπτος εἰς τὰ λόγια του θὰ δημιουργήσῃ εἰς τὸν ἑαυτόν του πολλοὺς φόβους καὶ μεγάλας περιπετείας.

Ὅποιος προσέχει εἰς τὸ στόμα του τί θὰ εἴπῃ, προφυλάσσει τὴν ψυχήν του ἀπὸ πολλοὺς πειρασμούς, ἐνῷ ὁ προπετὴς καὶ ἐπιπόλαιος εἰς τὰ χείλη του θὰ δημιουργήσῃ εἰς τὸν ἑαυτόν του φόβους, πειρασμοὺς καὶ πικρίας.

Κάθε ὀκνηρὸς καὶ κακὸς εἶναι γεμᾶτος μὲ πάσης φύσεως ἐπιθυμίας καὶ ὄνειρα ἀπραγματοποίητα. Τουναντίον αἱ χεῖρες τῶν ἐργατικῶν ἀνθρώπων ἐργάζονται μὲ ἐπιμέλειαν καὶ δραστηριότητα.

Κάθε ἔεργος καὶ τεμπέλης ἔχει ἐπιθυμίας κακὰς παντὸς εἴδους, ἐνῷ τὰ χέρια τῶν ἐργατικῶν καὶ τιμίων ἐργάζονται ἐπιμελῶς, ὁ δὲ νοῦς καὶ ἡ καρδία των δὲν τρέχει εἰς τὰ ἄτοπα καὶ μάταια.

Ὁ δίκαιος ἀποστρέφεται μὲ μῖσος κάθε λόγον, ὁ ὁποῖος ἐκφράζει ἀδικίαν. Ὁ ἀσεβὴς ὅμως σκέπτεται καὶ πράττει ἔργα, τὰ ὁποῖα τὸν καταισχύνουν καὶ τὸν ἐξευτελίζουν. Διὰ τοῦτο δὲν ἔχει τὸ ἠθικὸν σθένος νὰ παρουσιασθῇ οὔτε ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, οὔτε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ὁ δίκαιος μισεῖ καὶ ἀποστρέφεται κάθε λόγον, ποὺ διαπνέεται ἀπὸ ἀδικίαν. Ὁ ἀσεβὴς δὲ σκέπτεται καὶ ἐργάζεται ἔργα ἐντροπῆς καὶ καταισχύνῃς. Δὲν θὰ ἔχῃ δὲ τὸ θάρρος νὰ τὰ φανερώσῃ εἰς τοὺς ἀνθρώποιις, οὔτε νὰ ἀντικρύσῃ τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ μετὰ παρρησίας.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι κενόδοξοι καὶ καυχησιολόγοι, οἱ ὁποῖοι παρουσιάζουν τὸν ἑαυτόν των πλούσιον, ἐνῷ εἶναι πάμπτωχοι. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλοι, ποὺ φέρονται μὲ ταπεινοφροσύνην, ἐνῷ ἔχουν πολὺν πλοῦτον.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ματαιόδοξοι, ποὺ ἐμφανίζουν τὸν ἑαυτόν τοὺς πλούσιον, χωρὶς νὰ ἔχουν τίποτε. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄνθρωποι, πού, ἐνῷ ἔχουν πλοῦτον πολύν, ταπεινοφρονοῦν, ὅπως ὁ δίκαιος Ἀβραάμ.

Ὁ πλοῦτος δίδεται, ὅταν παραστῇ ἀνάγκη, ὡς λύτρον, διὰ νὰ σώσῃ τὴν ζωὴν τοῦ πλουσίου. Ὁ πτωχὸς ὅμως δὲν ὑπόκειται εἰς τέτοιας ἀπειλὰς καὶ κινδύνους ἐκ μέρους λῃστῶν, ποὺ ζητοῦν λύτρα.

Ὁ πλοῦτος ὠφελεῖ τὸν πλούσιον, ὅταν πρόκειται νὰ ἐξαγοράσῃ τὴν ζωήν του ἀπὸ λῃστάς, δίδων εἰς αὐτοὺς λύτρα ἀπὸ τὸν πλοῦτον του· ὁ πτωχὸς ὅμως δὲν πρόκειται νὰ δοκιμάσῃ τοιούτου εἴδους ἀπειλήν, διότι οἱ λῃσταὶ οὐδέποτε ἀπειλοῦν ἢ ἐπιβουλεύονται αὐτόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει τίποτε.

Εἰς τοὺς δικαίους ἀνθρώπους ὑπάρχει πάντοτε τὸ παρὰ τοῦ Θεοῦ φῶς τῆς χαρᾶς. Ἀλλὰ τὸ φῶς τῆς ζωῆς τῶν ἀσεβῶν, ἂν ὑπάρξῃ, εἶναι προσωρινόν, ταχέως σβήνεται καὶ χάνεται.

Τὸ φῶς τῆς παρηγορίας, τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς ἐναρέτου ζωῆς, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν Θεόν, ὑπάρχει πάντοτε εἰς τοὺς δικαίους, ἐνῷ τὸ φῶς τῶν ἁμαρτωλῶν, τὸ ὁποῖον πηγάζει ἀπὸ τὴν ματαιότητα καὶ τὴν ἀσέβειαν, σβήνεται καὶ χάνεται.

Αἱ δόλιαι καὶ πονηραὶ ψυχαὶ ζοῦν περιπλανώμενοι μέσα εἰς τοὺς λαβυρίνθους τῆς ἁμαρτίας, ἐνῷ οἱ δίκαιοι ζοῦν εὐχάριστα, συγχρόνως δὲ συμπαθοῦν καὶ ἐλεοῦν καὶ τοὺς ἄλλους.

Ψυχαὶ δόλιαι καὶ πονηραὶ ζοῦν μὲ τὰς ἁμαρτίας των εἰς τὴν πλάνην, ἀνίκανοι νὰ σωθοῦν ἐνῷ οἱ δίκαιοι, ὄχι μόνον σῴζονται οἱ ἴδιοι, ἀλλ’ ἐλεοῦν καὶ συμπαθοῦν καὶ τοὺς ἄλλους.

Ὁ ἀμετανόητος κακὸς ἄνθρωπος διαπράττει μὲ θρασύτητα τὸ κακὸν καὶ καυχᾶται δι’ αὐτό. Ὅσοι ὅμως ἔχουν αὐτογνωσίαν εἶναι σοφοὶ καὶ ταπεινόφρονες.

Ὁ κακὸς διαπράττει τὸ κακὸν μὲ ὑπερηφάνειαν καὶ θράσος καὶ μένει ἀμετανόητος καὶ πωρωμένος· ὅσοι ὅμως ἔχουν αὐτογνωσίαν καὶ εἶναι ταπεινοί, αὐτοὶ εἶναι πραγματικὰ καὶ ἀληθινὰ σοφοί.

Περιουσία, ἡ ὁποία ἀποκτᾶται καὶ αὐξάνεται μὲ παράνομα μέσα καὶ εἰς ὀλίγον χρονικὸν διάστημα, σύντομα θὰ ὀλιγοστεύσῃ καὶ θὰ ἐξαφανισθῇ. Ἐκεῖνος ὅμως ὁ ὁποῖος συγκεντρώνει ἀγαθὰ καὶ πλουτίζει κατὰ τρόπον δίκαιον καὶ νόμιμον, θὰ γεμίσῃ πράγματι ἀπὸ τὰς εὐλογίας καὶ τὰ ἀγαθὰ τοῦ Κυρίου. Ὁ δίκαιος λυπεῖται τοὺς πτωχούς, τοὺς στερουμένους καὶ τοὺς πάσχοντας, ἐλεεῖ καὶ δανείζει.

Περιουσία, ἡ ὁποία μαζεύεται μὲ ταχύτητα καὶ μέσα παράνομα, θὰ ὀλιγοστεύσῃ καὶ θὰ χαθῇ. Ὅσα ὅμως ἀποκτᾷ κανεὶς μὲ φόβον Θεοῦ, δὲν θὰ χαθοῦν, ἀλλ’ ἀπεναντίας θὰ αὐξηθοῦν. Ὁ δίκαιος εὐσπλαγχνίζεται, λυπεῖται καὶ δανείζει διαρκῶς.

Καλύτερος καὶ ἀνώτερος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀρχίζει ἀμέσως νὰ βοηθῇ τοὺς ἄλλους μὲ ὅλην του τὴν καρδιά, ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ δίδει ὑποσχέσεις μόνον καὶ ἐλπίδας διὰ βοήθειαν εἰς τὸ μέλλον. Διότι ἡ ἀγαθὴ ἐπιθυμία πρὸς βοήθειαν τῶν ἄλλων, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται ἀμέσως, εἶναι δένδρον γεμᾶτο ζωήν.

Εἶναι ἀνώτερος ἐκεῖνος, ποὺ ἔστω καὶ μὲ ὀλίγα ἀρχίζει νὰ βοηθῇ μὲ τὴν καρδία του, ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ δίδει ἀφθόνους ὑποσχέσεις καὶ ἀφήνει μόνον ἐλπίδας, παραπέμπων τὸν πτωχὸν εἰς τὸ μέλλον, διότι ἡ εἰλικρινὴς ἐπιθυμία, ὅταν ἐκδηλώνεται ἐμπράκτως, εἶναι δένδρον γεμᾶτον ἀπὸ ζωὴν καὶ διὰ τὸν βοηθοῦντα καὶ διὰ τὸν βοηθούμενον.

Ἐκεῖνος ποὺ καταφρονεῖ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐκτρέπεται εἰς κακὰς πράξεις, θὰ καταφρονηθῇ καὶ θὰ καταδικασθῇ δι’ αὐτὰς ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ σέβεται καὶ τηρεῖ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς εἶναι ὑγιὴς ψυχικῶς, θὰ ἔχῃ ζωὴν καὶ ὑγείαν.

ὍποΙος καταφρονεῖ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, Ὡς ἐὰν πρόκειται περὶ πράγματος μηδαμινοῦ καὶ ἀναξίου, θὰ καταφρονηθ καὶ θὰ καταδικασθῇ ἀπὸ αὐτὰς κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ σέβεται τὰς θείας ἐντολάς, αὐτὸς εἶναι ὑγιὴς ψυχικῶς.

Εἰς τὸν δόλιον καὶ κακὸν υἱὸν κανένα ἀγαθὸν δὲν θὰ ὑπάρχῃ μονίμως. Εἰς τὸν ὑπηρέτην ὅμως τὸν συνετὸν καὶ ἔντιμον ὅλαι αἱ ἐνέργειαί του θὰ εὐοδώνωνται καὶ ἡ πορεία τῆς ζωῆς του θὰ κατευθύνεται καὶ θὰ κυβερνᾶται ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ὁ δόλιος καὶ πονηρὸς υἱὸς δὲν ἔχει τίποτε τὸ καλὸν εἰς τὴν ζωήν του. Εἰς τὸν εὐσυνείδητον ὅμως καὶ μυαλωμένον ὑπηρέτην, ὅλαι αἱ ἐνέργειαί του θὰ εὐοδώνωνται καὶ ἡ ζωή του θὰ κυβερνᾶται καλὰ ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ εἶναι πηγὴ ζωῆς διὰ τὸν σοφόν, ἐνῷ ὁ ἄμυαλος καὶ ἁμαρτωλὸς συλλαμβάνεται ἀπὸ παγίδα θανάτου.

Ὁ θεῖος νόμος εἶναι πηγὴ ζωῆς διὰ τὸν σοφόν, ἐνῷ ὁ ἄμυαλος καὶ περιφρονητὴς αὐτοῦ συλλαμβάνεται εἰς ὀλεθρίαν παγίδα, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὸν θάνατον.

Ἡ ἀγαθὴ σύνεσις, ποὺ χορηγεῖται ἀπὸ τὸν Θεόν, δίδει χάριν εἰς τὸν ἄνθρωπον, τὸν κάμνει δὲ συμπαθῆ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους. Διὰ νὰ γνωρίσῃ ὅμως κανεὶς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ ἔχῃ καθαρὰν καὶ καλοπροαίρετον καρδίαν καὶ διάνοιαν. Αἱ πορεῖαι αὐτῶν, ποὺ καταφρονοῦν τὸν θεῖον νόμον, ὁδηγοῦν εἰς τὸν ὄλεθρον.

Ἡ ὑπὸ τοῦ θείου νόμου παρεχομένη σύνεσις καὶ διάκρισις χαριτώνει ἐκεῖνον ποὺ τὴν ἔχει, ὠφελεῖ δὲ καὶ τοὺς ἄλλους. Διὰ νὰ γνωρίσῃ ὅμως κανεὶς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται νὰ ἔχῃ νοῦν καθαρόν. Ἀντιθέτως οἱ τρόποι τῆς ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς τῶν καταφρονητῶν τοῦ θείου νόμου ὁδηγοῦν εἰς ἀπώλειαν.

Κάθε συνετὸς καὶ ἔξυπνος ἄνθρωπος ἐνεργεῖ μὲ περίσκεψιν κρίνων ὀρθῶς πρόσωπα καὶ πράγματα, ἐνῷ ὁ ἀσύνετος ξεπετᾷ καὶ φανερώνει ἀπερίσκεπτος τὴν κακίαν του καὶ δημιουργεῖ εἰς τὸν ἑαυτόν του ζητήματα.

Κάθε ἔξυπνος καὶ συνετὸς ἄνθρωπος ἐνεργεῖ μὲ περίσκεψιν καὶ ζυγίζει καλῶς πρόσωπα, πράγματα, περιστάσεις καὶ συνεπείας, ἐνῷ ὁ ἄφρων φανερώνει καὶ ἐξωτερικεύει ἀνεμπόδιστα καὶ μὲ ταχύτητα τὴν κακίαν καὶ μωρίαν του.

Βασιλεὺς θρασὺς καὶ ἀσύνετος θὰ περιπέσῃ εἰς πολλὰ κακὰ καὶ θὰ ἐμπλέκεται εἰς πολλὰς δυσκολίας. Ἕνας ὅμως συνετὸς σύμβουλος εἶναι δυνατὸν νὰ προλάβῃ τὰ λάθη του καὶ νὰ τὸν σώσῃ ἀπὸ πολλὰς περιπετείας.

Βασιλεὺς αὐθαίρετος καὶ θρασὺς θὰ ὑποπέσῃ εἰς πολλὰ ἄτοπα, ὁ συνετὸς ὅμως πρέσβυς καὶ ἀπεσταλμένος θὰ τὸν σώσῃ ἀπὸ τὰ λάθη του.

Ἡ ὀρθὴ διαπεδαγώγησις καὶ ὑγιὴς μόρφωσις διώχνει ἀπὸ τὴν ζωὴν τὴν πτωχείαν καὶ τὴν καταφρόνησιν. Καὶ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δέχεται τὰς ὑγιεῖς ὑποδείξεις καὶ συμμορφώνεται μὲ αὐτάς, θὰ δοξασθῇ καὶ θὰ τιμηθῇ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἡ ὑπὸ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ παιδαγωγία καθιστᾷ τὸν ἄνθρωπον φρόνιμον καὶ συνετόν, οὕτω δὲ προλαμβάνει τὴν πτωχείαν καὶ τὸν ἐξευτελισμόν. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ προσέχει τὰς θείας ἐντολὰς καὶ τὰς ἐπὶ τῇ βάσει τούτων γινομένας εἰς αὐτὸν παρατηρήσεις, θὰ δοξασθῇ καὶ θὰ τιμηθῇ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἅγιαι ἐπιθυμίαι καὶ ἱεροὶ πόθοι τῶν εὐσεβῶν τέρπουν καὶ γλυκαίνουν τὴν ψυχην των, ἐνῷ τὰ ἔργα τῶν ἀσεβῶν εἶναι μακρὰν ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ δημιουργοῦν πικρίαν καὶ ἀπογοήτευσιν.

Οἱ πόθοι καὶ αἱ ἐπιθυμίαι τῶν εὐσεβῶν ἀνθρώπων εὐχαριστοῦν καὶ τέρπουν τὴν ψυχήν των, ἐνῷ τὰ ἔργα τῶν ἀσεβῶν εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὴν θείαν γνῶσιν καὶ δι’ αὐτὸ προκαλοῦν ἀπογοήτευσιν καὶ πικρίαν.

Ἐκεῖνος ποὺ συναναστρέφεται μὲ σοφοὺς καὶ ἐναρέτους, θὰ γίνῃ καὶ αὐτὸς σοφὸς καὶ ἐνάρετος. Ἐξ ἀντιθέτου ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος συναναστρέφεται μὲ ἁμαρτωλούς, θὰ γίνῃ καὶ θὰ γνωσθῇ εἰς τὴν κοινωνίαν ὡς ὅμοιός των, ἐνας ἀπὸ αὐτούς.

Ἐκεῖνος ποὺ συναναστρέφεται μὲ σοφοὺς καὶ θεοσεβεῖς, θὰ γίνῃ καὶ αὐτὸς σοφὸς καὶ θεοσεβής, καὶ ὅποιος συμβαδίζει μὲ ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους ἡ ἁμαρτία κατέστησεν ἄφρονας, διὰ τῆς μιμήσεως τούτων θὰ ἀποδειχθῇ ὅμοιος πρὸς αὐτοὺς ἀξιοκατάκριτος.

Ἐκείνους ποὺ συστηματικὰ καὶ ἀμετανόητα διαπράττουν τὸ κακόν, θὰ τοὺς κυνηγοῦν συνεχῶς πρὸς τιμωρίαν των αἱ δυστυχίαι καὶ αἱ θλίψεις, ἐνῷ τοὺς ἐναρέτους θὰ τοὺς συναντοῦν εἰς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς των καὶ θὰ τοὺς περιβάλλουν τὰ ἀγαθά.

Ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἁμαρτάνουν συστηματικῶς, θὰ τοὺς καταδιῴκουν κατὰ πόδας πολλὰ δεινά· τοὺς ἀγαθοὺς ὅμως καὶ ἐναρέτους θὰ συναντήσουν πολλὰ καλά.

Ὁ ἐνάρετος καὶ εὐσεβὴς ἄνθρωπος, θὰ ἀφήσῃ κληρονομίαν ὄχι μοναχὰ εἰς τὰ παιδιά του ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν του. Ὁ πλοῦτος δὲ τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων θησαυρίζεται, διὰ νὰ περιέλθῃ εἰς τὰ χέρια τῶν δικαίων.

Ὁ καλὸς ἄνθρωπος θὰ ἀφήσῃ κληρονομίαν ὄχι μόνον εἰς τὰ παιδιά του, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ ἐγγόνια του· ὁ πλοῦτος ὅμως τῶν ἀσεβῶν συναθροίζεται διὰ νὰ περιέλθῃ εἰς τὰ χέρια τῶν ἐναρέτων καὶ θεοσεβῶν.

Οἱ δίκαιοι θὰ ζήσουν ἐπὶ πολλὰ ἔτη ἔχοντες καὶ ἀπολαμβάνοντες τὸν πλοῦτον των, οἱ δὲ ἄδικοι θὰ καταστραφοῦν πολὺ σύντομα.

Οἱ δίκαιοι θὰ ζήσουν ἐπὶ πολλὰ ἔτη διατηροῦντο τὰ πλούτη των, ἐνῷ οἱ ἄδικοι θὰ ἐξαφανισθοῦν συντόμως.

Ὁ πατέρας, ὁ ὁποῖος λυπεῖται καὶ δὲν τιμωρεῖ μὲ τὴν παιδαγωγικὴν ράβδον τὸν υἱόν του, εἶναι τὸ ἴδιο ὡς ἐὰν τὸν μισῇ. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἀγαπᾷ μὲ ἀληθινὴν ἀγάπην τὸ παιδί του, τὸ διαπαιδαγωγεῖ καὶ τὸ ἀνατρέφει μὲ πολλὴν ἐπιμέλειαν, μὲ στοργὴν ἀλλὰ καὶ μὲ αὐστηρότητα.

Ὅποιος λυπᾶται τὴν ράβδον καὶ τὸ μαστίγιόν του, δηλαδὴ ὅποιος δὲν παιδαγωγεῖ μὲ αὐστηρότητα, μισεῖ τὸ παιδί του. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἀγαπᾷ πραγματικῶς καὶ ὄχι τυφλῶς καὶ συναισθηματικῶς τὸ παιδί του, τὸ παιδαγωγεῖ μὲ πολλὴν ἐπιμέλειαν, χρησιμοποιῶν καὶ ποινὰς αὐστηράς, ὅταν τὸ ἐπιβάλλῃ ἡ ἀνάγκη.

Ὁ δίκαιος, ὅταν τρώγῃ, χορταίνει καὶ ἰκανοποιεῖ τὴν ψυχήν του εὐχαριστῶν τὸν Θεόν. Αἱ ψυχαὶ τῶν ἀσεβῶν ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτωλότητός των εἶναι σὰν πτωχαί. Ποτὲ δὲν εὐχαριστοῦνται εἰς χορτασμόν, ἔστω καὶ ἂν ἔχουν πολλὰ καὶ νόστιμα φαγητά.

Ὁ δίκαιος, ὅταν τρώγῃ, ἰκανοποιεῖ τὴν κοιλίαν του καὶ χορταίνει, διότι γνωρίζει νὰ τρώγῃ μὲ μέτρον, αἱ κοιλίαι ὅμως τῶν ἀσεβῶν εἶναι πάντοτε ἀνικανοποίητοι καὶ ἀχόρταστοι.

Συνεταὶ καὶ ἐνάρετοι γυναῖκες ἔκτισαν μὲ τὴν νοικοκυρωσύνην των καὶ ἀνέδειξαν τὰ σπίτια των καὶ τὴν οἰκογενειάν των, ἐνῷ ἡ ἄμυαλος καὶ σπάταλος γυναῖκα ἐξεθεμελίωσε μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια τὸ σπίτι της.

Γυναῖκες συνεταὶ καὶ φρόνιμοι, μὲ τὴν οἰκοκυροσύνην τῶν, τὴν ἐργατικότητα καὶ τὴν ἀφοσίωσίν των εἰς τὸν σύζυγον καὶ τὰ τέκνα των ἔκτισαν σπίτια· ἐνῷ ἡ ἄφρων καὶ ἄμυαλη, μὲ τὴν σπατάλην, τὴν ὀκνηρίαν καὶ τὴν παραμέλησιν τῶν καθηκόντων της ἐξεθεμελίωσε μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια τὸ σπίτι της καὶ τὸ κατέστρεψεν.

Ἐκεῖνος ποὺ ζῇ καὶ φέρεται μὲ τιμιότητα καὶ δικαιοσύνην, σέβεται καὶ φοβεῖται τὸν Θεόν, ἐνῷ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βαδίζει διεστραμμένας ὁδούς, θὰ κατεξευτελισθῇ.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει καλὴν διαγωγὴν καὶ εἶναι τίμιος καὶ εἰλικρινής, φοβεῖται τὸν Θεόν, ἐνῷ ἐκεῖνος ποὺ βαδίζει εἰς τοὺς κακοὺς δρόμους, θὰ κατεντροπιασθῇ.

Ἀπὸ τὸ στόμα τῶν ἀσυνέτων ἀνθρώπων ἐξέρχονται λόγοι ἀλαζονικοὶ καὶ ὑβριστικοί, οἱ ὁποῖοι κτυποῦν τοὺς ἄλλους ὡσὰν μὲ ρόπαλον, ἐνῷ τὰ χείλη τῶν συνετῶν καὶ φρονίμων αὐτῶν, ποὺ προσέχουν εἰς τὰ λόγια των, τοὺς προφυλάσσουν ἀπὸ κακὰς συνεπείας.

Ἀπὸ τὸ στόμα τῶν ἀφρόνων βγαίνει ράβδος καὶ μαστίγιον, ποὺ κινεῖται μὲ ὕβρεις καὶ προσβάλλει τοὺς ἄλλους, ἐνῷ τὰ χείλη τῶν φρονίμων προσέχουν τὶ θὰ εἴπουν καὶ προφυλάσσουν αὐτοὺς ἀπὸ τὰς συνεπείας τῶν παρεκτροπῶν τῆς γλώσσης.

Ὅπου δὲν ὑπάρχουν βόϊδια, αἱ φάτναι εἶναι καθαραί, ὅπου ὅμως βλέπεις γεννήματα καὶ εἰσοδήματα, ἐκεῖ γίνεται φανερὰ ἡ ἀξία τοῦ βοϊδιοῦ.

Ὅπου δὲν ὑπάρχουν βόδια, αἱ φάτναι καὶ τὰ βουστάσια εἶναι καθαρά, ὅπου δὲ βλέπεις πολλὰ γεννήματα καὶ εἰσοδήματα, ἐκεῖ εἶναι φανερὰ ἡ ἀξία καὶ ἡ δύναμις τοῦ βοδιοῦ, ποὺ καλλιεργεῖ τὰ χωράφια.

Ὁ εὐσυνείδητος καὶ φιλαλήθης μάρτυς ποτὲ δὲν θὰ εἴπῃ καὶ δὲν θὰ καταθέσῃ ψεύδη, ἐνῷ ὁ ψευδομάρτυς μὲ τὰς ψευδολογίας του ἀνάπτει πυρκαϊάς, ποὺ κατακαίουν τὸν πλησίον.

Ὁ φιλαλήθης μάρτυς δὲν ψεύδεται ποτέ, ὁσονδήποτε καὶ ἂν ἐκβιασθῇ, ἐνῷ ὁ ψευδομάρτυς χαλκεύει διαρκῶς ψέματα, ποὺ κατακαίουν καὶ καταστρέφουν τὸν πλησίον.

Θὰ ἀναζητήσῃς σοφίαν καὶ σύνεσιν μεταξὺ τῶν κακῶν ἀνθρώπων καὶ δὲν θὰ τὴν εὕρῃς. Εἰς τοὺς φρονίμους ὅμως καὶ συνετοὺς ἀνθρώπους θὰ συναντήσῃς εὔκολα τὴν ἀληθινὴν γνῶσιν καὶ τὴν δικαίαν διάκρισιν.

Θὰ ζητήσῃς σοφίαν καὶ σύνεσιν εἰς τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους καὶ δὲν θὰ εὕρῃς, ἐνῷ τὸ λεπτὸν ἠθικὸν αἰσθητήριον εὔκολα εὑρίσκεται εἰς τοὺς φρονίμους καὶ συνετούς.

Εἰς τὸν ἀσύνετον ἄνθρωπον, ποὺ δὲν ὑπάρχει φρόνησις διὰ νὰ τὸν κυβηρνήσῃ, ἔρχονται ὅλα ἀντίθετα καὶ ἀνάποδα, ἐνῷ τὰ χείλη τοῦ σοφοῦ εἶναι δι’ αὐτὸν ὡσὰν ὅπλα, ποὺ ἐκφράζουν καὶ ὑπερασπίζουν τὴν ἀληθινὴν γνῶσιν.

Εἰς τὸν ἄφρονα, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει μυαλὸ νὰ κυβερνήσῃ τὰς περιστάσεις καί,νὰ προβλέψῃ τὰς συνεπείας, ἔρχονται ὅλα ἀναπόδα· ἐνῷ τὰ χείλη τοῦ σοφοῦ καὶ συνετοῦ εἶναι ὡπλισμένα μὲ σύνεσιν καὶ πνευματικὴν σοφίαν.

Ἡ εὐφυΐα καὶ ἡ σύνεσις τῶν κατὰ Θεὸν σοφῶν ἀνθρώπων γνωρίζει καὶ καθοδηγεῖ αὐτοὺς εἰς τὸ πῶς πρέπει νὰ φέρωνται. Ἀντιθέτως ἡ ἀμυαλωσύνη τῶν ἀφρόνων τοὺς ὁδηγεῖ εἰς τὴν πλάνην καὶ εἰς τὸν ὄλεθρον.

Ἡ εὐφυΐα καὶ ἡ ἐξυπνάδα των κατὰ Θεὸν σοφῶν τοὺς ὁδηγεῖ πῶς πρέπει νὰ πολιτεύωνται καὶ νὰ συμπεριφέρωνται καὶ ποία εἶναι τὰ καθήκοντά των, ἀντιθέτως δὲ ἡ ἀνοησία τῶν ἀφρόνων τοὺς παρασύρει εἰς τὴν πλάνην καὶ τὴν καταστροφήν.

Τὰ σπίτια, αἱ οἰκογένειαι τῶν παρανόμων ἀνθρώπων πρέπει νὰ ὑποβληθοῦν εἰς κάθαρσιν διὰ τῆς μετανοίας, ἐνῷ αἱ οἰκίαι καὶ αἱ οἰκογένειαι τῶν δικαίων εἶναι καθαραὶ καὶ εὐάρεστοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Τὰ σπίτια ἐκείνων, ποὺ παραβαίνουν τὸν θεῖον νόμον, ἔχουν ἀνάγκην καθαρισμοῦ διὰ τῆς μετανοίας, ἐνῷ τὰ σπίτια τῶν δικαίων εἶναι ἀρεστὰ εἰς τὸν Θεὸν καὶ ζηλευτὰ εἰς τοὺς φρονίμους ἀνθρώπους.

Ὁ ψυχικῶς ὑγιὴς ἄνθρωπος ἔχει εὐαίσθητον τὴν καρδίαν, ἡ δὲ ψυχή του πονεῖ εἰς τὰς θλίψεις τὰς ἰδικάς του καὶ τῶν ἄλλων. Ὅταν δὲ τοῦ ἔρχωνται εὐνοϊκαὶ περιστάσεις καὶ εὐφραίνεται ἐξ αὐτῶν, δὲν κυριεύεται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀλαζονείας.

Ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι εὐαίσθητος εἰς τὰς θλίψεις καὶ ἡ ψυχή του δοκιμάζει ἐξ αὐτῶν λύπην· ὅταν δὲ εὐφραίνεται καὶ εὐτυχῆ, δὲν ὑπερηφανεύεται καὶ δὲν τὸ παίρνει ἐπάνω της, ἐνθυμουμένη ὅτι δὲν ἀποκλείεται καὶ πάλιν νὰ δοκιμάσῃ πόνον καὶ λύπην.

Αἱ οἰκίαι τῶν ἀσεβῶν θὰ ἐξαφανισθοῦν, αἱ σκηναὶ ὅμως τῶν δικαίων, ἔστω καὶ ἂν εἶναι πτωχαί, θὰ μένουν ὄρθιαι καὶ ἀσάλευτοι.

Τὰ σπίτια τῶν ἀσεβῶν, ἂν καὶ φαίνονται στερεὰ καὶ καλοκτισμένα, θὰ ἀφανισθοῦν, ἐνῷ αἱ καλύβαι καὶ αἱ σκηναὶ τῶν δικαίων, καίτοι ἐνδεχομένως ἐμφανίζονται πτωχικαὶ καὶ σαθραί, θὰ μένουν ἀσάλευτοι καὶ μόνιμον, διότι οἱ ἔνοικοί των ἀγωνίζονται εἰς κατόρθωσιν τῆς ἀρετῆς.

Ὑπάρχουν τρόποι ζωῆς, τοὺς ὁποίους μερικοὶ ἄνθρωποι θεωροῦν ὡς ὀρθούς, ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα εἶναι λανθασμένοι καὶ ἁμαρτωλοί. Τὸ τέρμα ὅμως αὐτῶν τῶν ὁδῶν φθάνει εἰς τὰ βάθη τοῦ ᾅδου.

Ὑπάρχει δρόμος, ὁ δρόμος τῆς ἁμαρτωλῆς ζωὴν καὶ τῆς ὑλιστικῆς νοοτροπίας, ὁ ὁποῖος φαίνεται εἰς μερικοὺς ἀνθρώπους ὀρθὸς καὶ ὠφέλιμος, τὸ τέλος του ὅμως ὁδηγεῖ εἰς τὰ βάθη καὶ τὸν πυθμένα τοῦ Ἅδου.