Κατὰ Ἰωάννην

Στὴν ἀρχὴ ἦταν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦταν μαζὶ μὲ τὸ Θεό (Πατέρα), καὶ Θεὸς ἦταν ὁ Λόγος.

Κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας ὑπῆρχεν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὸν Πατέρα ὡς ἄπειρος καὶ ζωντανὸς Λόγος ἀπὸ ἀπειροτέλειον καὶ πάνσοφον Νοῦν. Καὶ ὁ Λόγος ὡς δεύτερον πρόσωπον τῆς Θεότητος ὑπῆρχεν ἀχώριστος ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἦτο πάντοτε πλησιέστατα πρὸς αὐτόν. Καὶ ἦτο Θεὸς τέλειος ὁ Λόγος.

Εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς πνευματικῆς καὶ ὑλικῆς δημιουργίας, ἄναρχος καὶ προαιώνιος, ὑπῆρχεν ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ Λόγος ἦτο πάντοτε ἀχώριστος ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ πλησιέστατα πρὸς αὐτόν, καὶ ὁ Λόγος ἦτο Θεὸς ἀπειροτέλειος, ὅπως ὁ Πατὴρ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.

Αὐτὸς ἦταν στὴν ἀρχὴ μαζὶ μὲ τὸ Θεό (Πατέρα).

Οὗτος ὑπῆρχε κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας ἠνωμένος πρὸς τὸν Θεόν.

Αὐτὸς ὑπῆρχεν εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας ἠνωμένος πρὸς τὸν Θεόν.

Ὅλα ἔγιναν δι’ αὐτοῦ, καὶ χωρὶς αὐτὸν δὲν ἔγινε τίποτε, τὸ ὁποῖον ἔγινε.

Ὅλα τὰ δημιουργήματα ἔγιναν διὰ τῆς συνεργασίας του μὲ τὸν Πατέρα καὶ ἄνευ αὐτοῦ δὲν ἔγινεν οὔτε τὸ παραμικρὸν ἀπὸ ὅσα ἔχουν γίνει.

Ὅλα τὰ δημιουργήματα ἔγιναν δι’ αὐτοῦ καὶ χωρὶς αὐτὸν δὲν ἔλαβε ὕπαρξιν κανένα, ἀπὸ ὅσα ἔχουν γίνει.

Δι’ αὐτοῦ ὑπῆρχε ζωή, καὶ ἡ ζωὴ ἦταν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων.

Εἶχε μέσα του ζωήν, καὶ αὐτὸς ὡς πηγὴ τῆς ζωῆς ἐδημιούργησε καὶ συντηρεῖ κάθε ζωήν. Διὰ τοὺς λογικοὺς δὲ ἀνθρώπους ἦτο ἐξ ἀρχῆς καὶ τὸ πνευματικὸν καὶ ἠθικὸν φῶς, ποὺ φωτίζει τὸν νοῦν τους καὶ τοὺς ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἀλήθειαν.

Εἰς αὐτὸν ὑπῆρχε ζωὴ καὶ ὡς ἄπειρος πηγὴ ζωῆς ἐδημιούργησε καὶ διατηρεῖ κάθε ζωήν. Διὰ δὲ τοὺς ἀνθρώπους δὲν εἶναι μόνον ἡ φυσικὴ ζωή, ἀλλὰ καὶ τὸ πνευματικὸν φῶς, ποὺ φωτίζει τὸν νοῦν των εἰς κατανόησιν καὶ ἀποδοχὴν τῆς ἀληθείας.

Καὶ τὸ φῶς μέσα στὸ σκοτάδι φωτίζει, ἀλλ’ οἱ σκοτεινοὶ ἄνθρωποι δὲν τὸ κατάλαβαν.

Καὶ τὸ φῶς σκορπίζει τὴν λάμψιν του καὶ μεταξὺ τῶν σκοτισμένων ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν πλάνην ἀνθρώπων, διὰ νὰ φωτίσῃ καὶ αὐτούς, ἀλλ’ οἱ σκοτισμένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι δὲν τὸ ἀντελήφθησαν καὶ δὲν τὸ ἐνεκολπώθησαν, ἀλλὰ καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ τὸ ἐξουδετερώσουν καὶ νὰ τὸ κατανικήσουν.

Καὶ τὸ φῶς λάμπει μέσα εἰς τὸ σκοτάδι καὶ τὸ σκοτάδι δὲν ἠμπόρεσε ποτὲ νὰ τὸ ἐπισκιάσῃ καὶ τὸ ἐξουδετερώσῃ.

Ἦλθε ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸ Θεό, τὸ ὄνομά του Ἰωάννης.

Διὰ νὰ γνωρίσουν δὲ οἱ ἄνθρωποι τὸ φῶς, ἐνεφανίσθη κάποιος ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεόν, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Ἰωάννης.

Προάγγελος αὐτοῦ τοῦ φωτὸς κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἔγινεν ἔνας ἄνθρωπος, σταλμένος ἀπὸ τὸν Θεόν, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Ἰωάννης.

Αὐτὸς ἦλθε γιὰ μαρτυρία, νὰ δώσῃ μαρτυρία γιὰ τὸ φῶς, γιὰ νὰ πιστεύσουν ὅλοι δι’ αὐτοῦ.

Αὐτὸς ἦλθε ἔχων ὡς κυρίαν ἀποστολήν του νὰ δώσῃ μαρτυρίαν· ἦλθε δηλαδὴ νὰ μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶναι τὸ φῶς, διὰ νὰ πιστεύσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι διὰ τοῦ κηρύγματος αὐτοῦ (τοῦ Ἰωάννου).

Αὐτὸς ἦλθε μὲ κύριον σκοπὸν νὰ μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, δηλαδὴ περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ μὲ τὸ κήρυγμά του νὰ προπαρασκευάσῃ τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε νὰ πιστεύσουν ὅλοι εἰς τὸ φῶς.

Δὲν ἦταν ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ’ ἦλθε γιὰ νὰ δώσῃ μαρτυρία γιὰ τὸ φῶς.

Δὲν ἦτο ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ’ ἦλθεν ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ νὰ μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι τὸ φῶς.

Δὲν ἦτο ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ’ ἦλθε νὰ μαρτυρήσῃ διὰ τὸ φῶς.

Ἦταν τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ποὺ φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο.

Ὡς Λόγος καὶ ὡς δεύτερον πρόσωπον τῆς Θεότητος ἦτο πάντοτε ὁ Χριστὸς τὸ ἀπολύτως τέλειον φῶς, ἡ μοναδικὴ πηγὴ τοῦ φωτὸς ποὺ φωτίζει κάθε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἔρχεται εἰς τὸν κόσμον.

Ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἦτο πάντοτε τὸ ἀληθινὸν φῶς, τὸ ὁποῖον φωτίζει κάθε ἄνθρωπον, ποὺ ἔρχεται εἰς τὸν κόσμον.

Στὸν κόσμο ἦταν, καὶ ὁ κόσμος ἀπ’ αὐτὸν ἔγινε, ἀλλ’ ὁ κόσμος δὲν τὸν γνώρισε.

Ἦτο ἀνέκαθεν καὶ ἐξ ἀρχῆς εἰς τὸν κόσμον καὶ ἐπρονόει καὶ ἐκυβέρνα τὸν κόσμον, ὅλα δὲ τὰ ὁρατὰ καὶ ἀόρατα κτίσματα, ἐκ τῶν ὁποίων ἀποτελεῖται ὁ ἐπίγειος καὶ οὐράνιος κόσμος, ἔγιναν δι’ αὐτοῦ. Καὶ ὅμως ὅταν τὸ φῶς ἐσαρκώθη καὶ ἔγινεν ἄνθρωπος, ὁ διεφθαρμένος καὶ εἰς τὰ γήϊνα προσκολλημένος κόσμος τῶν ἀνθρώπων δὲν τὸν ἀνεγνώρισεν ὡς δημιουργόν του.

Ἦτο ἐξ ἀρχῆς εἰς τὸν κόσμον, ὡς δημιουργὸς καὶ κυβερνήτης, καὶ ὁ κόσμος ὅλος, ὁρατὸς καὶ ἀόρατος, ἔλαβεν ὕπαρξιν δι’ αὐτοῦ. Καὶ ὅμως ὅταν τὸ φῶς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, ὁ κόσμος δὲν τὸν ἀνεγνώρισε καὶ δὲν τὸν ἐδέχθη.

Στὸ σπίτι του ἦλθε, ἀλλ’ οἱ δικοί του δὲν τὸν δέχθηκαν.

Καὶ ὄχι μόνον ὁ κόσμος, ἀλλὰ καὶ οἱ ἰδικοί του, οἱ Ἰουδαῖοι, τὸν ἀπέρριψαν. Ἦλθεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔζησεν ὡς ἄνθρωπος εἰς τὴν χώραν, ἡ ὁποία ὡς γῆ τῆς ἐπαγγελίας ἦτο ξεχωρισμένη πρὸ πολλοῦ ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς ἰδιαιτέρως ἰδική του. Καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ του, οἱ Ἰουδαῖοι, δὲν τὸν παρεδέχθησαν, ἀλλὰ τὸν ἠρνήθησαν σὰν ξένον καὶ ἐχθρόν.

Ἦλθε μεταξὺ τῶν ἰδικῶν του, δηλαδὴ τῶν Ἰουδαίων, τοὺς ὁποίους μὲ ἰδιαιτέραν στοργὴν διὰ μέσου τῶν αἰώνων εἶχε προστατεύσει, καὶ αὐτοὶ οἱ ἰδικοί του δὲν τὸν ἐδέχθησαν ὡς Σωτῆρα καὶ Θεόν των.

Σ’ ὅσους δὲ τὸν δέχθηκαν, σ’ αὐτοὺς ἔδωσε δικαίωμα νὰ γίνουν τέκνα τοῦ Θεοῦ, σ’ ἐκείνους δηλαδή, ποὺ πιστεύουν στὸ ὄνομά του.

Ὅσοι ὅμως τὸν ἐδέχθησαν καὶ τὸν ἐνεκολπώθησαν ὡς σωτῆρα τους, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς τὸ δικαίωμα καὶ τὴν χάριν νὰ γίνουν τέκνα Θεοῦ. Ναί· Ἔδωκε τὸ προνόμιον αὐτὸ εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν πιστεύουν ὡς ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς Σωτῆρα τῶν ἀνθρώπων.

Ἄλλοι ὅμως τὸν ἐδέχθησαν. Εἰς ὅσους δὲ τὸν ἐδέχθησαν μὲ πίστιν ὡς Σωτῆρα καὶ Θεόν των ἔδωκε τὸ δικαίωμα νὰ γίνουν τέκνα Θεοῦ, εἰς αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ πιστεύουν εἰς τὸ ὄνομά του.

Αὐτοὶ δὲν γεννήθηκαν ἀπὸ αἵματα (γυναικῶν), οὔτε ἀπὸ σαρκικὴ ἐπιθυμία, οὔτε ἀπὸ τὴ θέλησι ἀνθρώπου, ἀλλ’ ἀπὸ τὸ Θεό.

Αὐτοὶ δὲν ἐγεννήθησαν ἀπὸ γυναικεῖα αἵματα, οὔτε ἀπὸ ἐπιθυμίαν σαρκικήν, οὔτε ἀπὸ ἐπιθυμίαν καὶ θέλημα ἀνδρός, ἀλλ’ ἐγεννήθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Αὐτοὶ δὲν ἐγεννήθησαν ἀπὸ ἀνθρώπινα αἵματα οὔτε ἀπὸ θέλημα σαρκὸς οὔτε ἀπὸ θέλημα ἀνδρός, ἀλλὰ ἐγεννήθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ὁ δὲ Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ κατῴκησε ἀνάμεσά μας, καὶ ἀπολαύσαμε ὡς ἔκπαγλο θέαμα τὴ δόξα του, δόξα ποὺ ἔχει ὡς μονογενὴς Υἱὸς ἀπὸ τὸν Πατέρα. Γεμᾶτος χάρι καὶ ὀμορφιά!

Διὰ νὰ ἐντυπωθῇ δὲ περισσότερον εἰς τὸν καθένα τὸ μέσον τῆς ὑπερφυσικῆς αὐτῆς γεννήσεως καὶ υἱοθεσίας, ἐπαναλαμβάνω ὅτι ὁ Λόγος ἔγινεν ἐν χρόνῳ ἄνθρωπος. Καὶ ἔχων ὡς σκηνὴν καὶ ὡς ναὸν ἅγιον τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, παρέμεινε μὲ πολλὴν οἰκειότητα μεταξύ μας σὰν ἕνας ἀπὸ ἡμᾶς. Καὶ ἐχορτάσαμεν μὲ τὰ μάτια μας τὴν ὑπέρλαμπρον καὶ θεοπρεπῆ δόξαν του, ποὺ ἐφανερώνετο μὲ τὰ θαύματά του καὶ τὴν διδασκαλίαν του καὶ τὴν ἄλλην λαμπρότητα τῆς ἀναμαρτήτου καὶ κατὰ πάντα ἁγίας ζωῆς του. Ἦτο δόξα τὴν ὁποίαν δὲν ἔλαβε κατὰ χάριν καὶ δωρεάν, ὅπως τὴν λαμβάνουν τὰ λογικὰ δημιουργήματα, ἀλλὰ τὴν εἶχε φυσικὴν ἀπὸ τὸν Πατέρα, του Υἱὸς μονάκριβος ποὺ ἦτο, γεμᾶτος χάριν μὲ τὴν ὁποίαν τότε ἐθαυματούργει καὶ τώρα μᾶς ἀναγεννᾷ, καὶ γεμᾶτος ἀλήθειαν μὲ τὴν ὁποίαν μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς διδάσκει.

Καὶ ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος κατὰ ὑπερφυσικὸν τρόπον καὶ κατεσκήνωσεν μὲ οἰκειότητα ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν καὶ ἡμεῖς εἴδαμεν τὴν μεγαλειώδη δόξαν του, δόξαν ὄχι ἀνθρωπίνην, ἀλλὰ θείαν καὶ ἀπέραντον, τὴν ὁποίαν εἶχεν ὡς φυσικήν του κατάστασιν ἀπὸ τὸν Πατέρα, σὰν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μονογενής, γεμᾶτος χάριν καὶ ἀλήθειαν.

Ὁ Ἰωάννης δίνει μαρτυρία γι’ αὐτὸν καὶ φωνάζει δυνατὰ λέγοντας· «Αὐτὸς εἶναι, γιὰ τὸν ὁποῖο εἶπα· Αὐτός, ποὺ ἔρχεται μετὰ ἀπὸ μένα, προηγεῖται ἀπὸ μένα, διότι ὑπῆρχε πρωτύτερα ἀπὸ μένα».

Ὁ Ἰωάννης μαρτυρεῖ δι’ αὐτὸν καὶ φωνάζει δημοσίᾳ καὶ χωρὶς κανένα δισταγμόν, μὲ παρρησίαν, καὶ λέγει· Αὐτὸς ἦτο περὶ τοῦ ὁποίου εἶπα, ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ ἔρχεται εἰς τὴν δημοσίαν δρᾶσιν ὕστερα ἀπὸ ἐμέ, ὑπῆρξεν ἀσυγκρίτως λαμπρότερος, καὶ ἐνδοξότερος πολὺ προτήτερα ἀπὸ ἐμέ, βλεπόμενος καὶ κηρυττόμενος ἀπὸ ὅλους τοὺς πατριάρχας καὶ προφήτας, διότι ὡς πρωτότοκος καὶ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὑπῆρχε πρὸ ἐμοῦ.

Ὁ Ἰωάννης μαρτυρεῖ δι’ αὐτὸν καὶ κράζει μὲ μεγάλην φωνήν, λέγων· «αὐτὸς ἦτο ἐκεῖνος, διὰ τὸν ὁποῖον σᾶς εἶπα, ὅτι ὁ ἐρχόμενος ὕστερα ἀπὸ ἐμὲ εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπὸ ἐμέ, διότι ὡς Υἱὸς μονογενὴς τοῦ Πατρὸς ὑπῆρχε ἤδη, πρὶν ἐγὼ γεννηθῶ».

Καὶ ἀπὸ τὸν πλοῦτο του ἐμεῖς ὅλοι λάβαμε, ἀκόμη καὶ ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν ἀπὸ εὐσπλαχνία.

Καὶ ἀπὸ τὸν ἀνεξάντλητον πλοῦτον τῆς τελειότητος καὶ τῶν δωρεῶν του ἐλάβομεν ὅλοι ἡμεῖς. Καὶ ἐλάβομεν χάρη ἐπάνω εἰς τὴν ἄλλην χάριν· καὶ μετὰ τὴν χάριν τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας ἐλάβομεν καὶ τὴν χάριν τῆς υἱοθεσίας καὶ τῆς μακαρίας ζωῆς καὶ ὁλονὲν προστίθεται νέα ὑπεράφθονος χάρις εἰς ἐκείνην, ποὺ προηγουμένως ἐλάβομεν.

Καὶ ἀπὸ τὸν ἄπειρον πνευματικὸν πλοῦτον αὐτοῦ ὅλοι ἡμεῖς ἐλάβαμεν καὶ χάριν ἐπάνω εἰς τὴν χάριν.

Διότι διὰ τοῦ Μωυσέως δόθηκε ὁ νόμος, ἐνῷ ἡ ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἡ ἀλήθεια ἦλθαν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Διότι ὁ νόμος, ποὺ τὸν παρέβαινον οἱ ἄνθρωποι καὶ ἐγίνοντο ὡς ἐκ τούτου ἔνοχοι καὶ ἀνάξιοι νὰ λάβουν τὴν χάριν τῆς υἱοθεσίας, ἐδόθη δι’ ἀνθρώπου καὶ δούλου, διὰ τοῦ Μωϋσέως, ἐνῷ ἡ χάρις καὶ ἡ ἀντικαταστήσασα τὰς σκιὰς καὶ τὰ σύμβολα τοῦ νόμου τελεία ἀποκάλυψις τῆς ἀληθείας, ποὺ ἐλευθερώνουν τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας καὶ τὸν ἀναγεννοῦν, ἦλθαν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Διότι ἐνῶ ὁ νόμος ἐδόθη διὰ τοῦ Μωϋσέως, δούλου τοῦ Θεοῦ, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια ἦλθαν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Τὸ Θεὸ δὲν εἶδε ποτὲ κανείς. Ὁ μονογενὴς Υἱός, ποὺ εἶναι στὸν κόλπο τοῦ Πατρός, ἐκεῖνος ἀποκάλυψε.

Φυσικὸν δὲ ἦτο ἀπὸ τὸν Χριστὸν νὰ λάβωμεν τὴν τελείαν ἀποκάλυψιν τῆς ἀληθείας. Διότι κανεὶς δὲν ἔχει ἴδει ποτὲ τὸν Θεόν. Ὁ Υἱός, ποὺ μόνον αὐτὸς ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν οὐσίαν τοῦ Πατρὸς καὶ εἶναι εἰς τὸν κόλπον του ἀχώριστος πάντοτε ἀπὸ αὐτόν, ἐκεῖνος μᾶς ἐξήγησε καὶ μᾶς ἐγνώρισε τὸν Θεόν.

Τὸν Θεὸν κανείς ποτὲ δὲν ἔχει ἴδει. Ὁ Υἱὸς ὁ μονογενής, ποὺ ὑπάρχει προαιωνίως πάντοτε εἰς τὸν κόλπον τοῦ Πατρός, ἐκεῖνος ἐφανέρωσεν εἰς ἡμᾶς καὶ κατέστησε γνωστὸν τὸν Θεόν.

Αὐτὴ ἐπίσης εἶναι ἡ μαρτυρία τοῦ Ἰωάννου, ὅταν ἀπέστειλαν οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ἱερεῖς καὶ Λευΐτες γιὰ νὰ τὸν ρωτήσουν· «Σὺ ποιός εἶσαι;».

Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία, ποὺ ἔδωκεν ὁ Ἰωάννης, ὅταν ἔστειλαν οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ἱερεῖς καὶ λευΐτας διὰ νὰ τὸν ἐρωτήσουν· Σὺ ποῖος εἶσαι; Εἶσαι ὁ Μεσσίας; Ἢ εἶσαι κάποιος ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ θὰ ἔλθουν προτήτερα ἀπὸ αὐτόν;

Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία τοῦ Ἰωάννου, ὅταν ἔστειλαν οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ἱερεῖς καὶ Λευΐτας νὰ τὸν ἐρωτήσουν· «σὺ ποιὸς εἶσαι;»

Ὡμολόγησε δέ, καὶ δὲν ἀρνήθηκε· ναί, ὡμολόγησε, «Δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας)».

Καὶ ὡμολόγησε καὶ δὲν ἠρνήθη. Καὶ ὡμολόγησεν, ὅτι δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ Χριστός.

Καὶ ὡμολόγησε, καὶ δὲν ἠρνήθη. Καὶ ὡμολόγησεν ὅτι «δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ Χριστός».

Τότε τὸν ρώτησαν· «Τί συμβαίνει λοιπόν; Ὁ Ἠλίας εἶσαι σύ;». Καὶ λέγει· «Δὲν εἶμαι». «Ὁ προφήτης εἶσαι σύ;». Καὶ ἀποκρίθηκε· «Ὄχι».

Καὶ τὸν ἠρώτησαν· Τί εἶσαι λοιπὸν καὶ τί συνάγεται ἀπὸ τὴν ἄρνησίν σου αὐτήν; Εἶσαι ὁ Ἠλίας, ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ ἐμφανισθῇ πρὸ τοῦ Μεσσίου; Καὶ ὁ Ἰωάννης εἶπε· δὲν εἶμαι. Εἶσαι σὺ ὁ προφήτης, ποὺ προανήγγειλεν ὁ Μωϋσῆς; Καὶ ἀπεκρίθη· Ὄχι, οὔτε ὁ προφήτης, περὶ τοῦ ὁποίου εἶπεν ὁ Μωϋσῆς, εἶμαι.

Καὶ τὸν ἠρώτησαν πάλιν· «λοιπὸν ποῖος εἶσαι; Μήπως εἶσαι ὁ Ἠλίας;» Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωάννης· «δὲν εἶμαι». «Εἶσαι σὺ ὁ προφήτης, ὁ ἕνας καὶ μοναδικός, τὸν ὁποῖον προανήγγειλε ὁ Μωϋσῆς;» καὶ ἀπήντησεν· «ὄχι».

Τοῦ εἶπαν τότε· «Ποιός εἶσαι; Λέγε, γιὰ νὰ δώσωμε ἀπόκρισι σ’ αὐτούς, ποὺ μᾶς ἀπέστειλαν. Τί φρονεῖς γιὰ τὸν ἑαυτό σου;».

Κατόπιν λοιπὸν τῶν ἐπανειλημμένων αὐτῶν ἀρνήσεων τοῦ εἶπαν ἐκεῖνοι· Ποῖος εἶσαι; Εἰπέ μας διὰ νὰ δώσωμεν ἀπόκρισιν εἰς ἐκείνους, ποὺ μᾶς ἔστειλαν. Τί λέγεις διὰ τὸν ἑαυτόν σου;

Εἶπαν ἐν τέλει εἰς αὐτόν· «ποῖος εἶσαι; Πές μας, διὰ νὰ δώσωμεν ἀπάντησιν εἰς ἐκείνους ποὺ μᾶς ἔστειλαν. Τί λέγεις διὰ τὸν εὐατόν του;»

Εἶπε· «Ἐγὼ εἶμαι φωνὴ ἑνός, ποὺ φωνάζει δυνατὰ στὴν ἔρημο, Ἰσιάξετε τὸ δρόμο γιὰ νὰ διαβῇ ὁ Κύριος, ὅπως εἶπε ὁ προφήτης Ἡσαΐας».

Εἶπεν ὁ Ἰωάννης· Ἐγὼ εἶμαι φωνὴ κάποιου, ποὺ φωνάζει δυνατὰ εἰς τὴν ἔρημον καὶ λέγει, καθὼς εἶπεν ὁ Ἡσαΐας ὁ προφήτης: Κάμετε ἴσιον τὸν δρόμον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον πρόκειται νὰ περάσῃ ὁ Κύριος· προετοιμάσατε δηλαδὴ τὰς ψυχάς σας διὰ νὰ δεχθῆτε τὸν Κύριον, ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθῃ.

Εἶπεν ὁ Ἰωάννης· «ἐγὼ εἶμαι ἡ φωνὴ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ φωνάζει δυνατὰ εἰς τὴν ἔρημον τὰ λόγια τοῦ προφήτου Ἡσαΐου· κάμετε εὐθὺν τὸν δρόμον τοῦ Κυρίου· προετοιμάσατε τὰς ψυχάς σας, διὰ νὰ ὑποδεχθοῦν τὸν Χριστόν».

Ἦταν καὶ οἱ ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὴν τάξι τῶν Φαρισαίων.

Καὶ οἱ ἀπεσταλμένοι, ποὺ ἔλαβαν τώρα τὸν λόγον, ἦσαν ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν Φαρισαίων, εἰς τοὺς ὁποίους τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου παρουσιάζετο ὡς καινοτομία.

Καὶ οἱ ἀπεσταλμένοι ἦσαν ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν Φαρισαίων.

Καὶ τὸν ρώτησαν καὶ τοῦ εἶπαν· «Γιατί λοιπὸν βαπτίζεις, ἀφοῦ ἐσὺ δὲν εἶσαι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), οὔτε ὁ Ἠλίας, οὔτε ὁ προφήτης;».

Καὶ ἠρώτησαν τὸν Ἰωάννην καὶ τοῦ εἶπαν· διατί λοιπὸν βαπτίζεις, ἀφοῦ σὺ δὲν εἶσαι οὔτε ὁ Χριστός, οὔτε ὁ Ἠλίας, οὔτε ὁ προφήτης; Μόνοι αὐτοὶ θὰ ἔχουν δικαίωμα καὶ ἐξουσίαν νὰ κάνουν αὐτό, ποὺ κάνεις σύ.

Καὶ μὲ τόνον ἐπιτιμητικὸν τὸν ἠρώτησαν καὶ τοῦ εἶπαν· «διατί λοιπὸν βαπτίζεις, ἀφοῦ σὺ δὲν εἶσαι ὁ Χριστὸς οὔτε ὁ Ἠλίας οὔτε ὁ προφήτης;»

Τοὺς ἀποκρίθηκε ὁ Ἰωάννης λέγοντας· «Ἐγὼ βαπτίζω μὲ νερό. Ὑπάρχει δὲ μεταξύ σας κάποιος, τὸν ὁποῖο σεῖς δὲν γνωρίζετε.

Τοὺς ἀπεκρίθη ὁ Ἰωάννης καὶ εἶπεν· Ἡ ἐποχή μας εἶναι ἡ ἐποχὴ τοῦ Μεσσίου. Καὶ ἐγὼ ὡς πρόδρομος τοῦ Μεσσίου βαπτίζω μὲ νερόν. Στέκει δὲ μεταξύ σας καὶ μετ’ ὀλίγον θὰ ἐμφανισθῇ ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον σεῖς δὲν ξεύρετε.

Ἀπήντησεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰωάννης καὶ εἶπε· «ἐγὼ μὲν σᾶς βαπτίζω μὲ νερό· ἀνάμεσά σας δὲ στέκει καὶ θὰ ἐμφανισθῇ ἐντὸς ὀλίγου ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον σεῖς δὲν γνωρίζετε.

Αὐτὸς εἶναι, ποὺ ἔρχεται μετὰ ἀπὸ μένα καὶ προηγεῖται ἀπὸ μένα. Αὐτοῦ ἐγὼ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ λύσω τὸ λουρὶ ἀπὸ τὸ ὑπόδημά του».

Αὐτὸς ἔρχεται καὶ θὰ φανῇ εἰς τὴν δημοσίαν δρᾶσιν ὕστερα ἀπὸ ἐμέ, ἀλλ’ ὑπῆρξεν ἀσυγκρίτως λαμπρότερος καὶ ἐνδοξότερος πολὺ προτήτερα ἀπὸ ἐμέ, ὡς προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ βλεπόμενος καὶ προκηρυττόμενος ἀπὸ τοὺς πατριάρχας καὶ προφήτας. Αὐτοῦ δὲν εἶμαι ἐγὼ ἄξιος οὔτε ὡς ὁ τελευταῖος δοῦλος νὰ λύσω τὸ λωρίον τοῦ ὑποδήματός του.

Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἔρχεται ὕστερα ἀπὸ ἐμέ, ὁ ὁποῖος ὅμως ὑπῆρξε πρὸ ἐμοῦ ὡς προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ, καὶ τοῦ ὁποίου ἐγὼ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ λύσω οὔτε τὸ λωρὶ τοῦ ὑποδήματός του».

Αὐτὰ ἔγιναν στὴ Βηθανία, πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη, ὅπου ὁ Ἰωάννης βάπτιζε.

Αὐτὰ ἔγιναν εἰς τὴν Βηθανίαν πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην, ὅπου ὁ Ἰωάννης ἐξηκολούθει νὰ βαπτίζῃ.

Αὐτὰ συνέβησαν εἰς τὴν Βηθανίαν, πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην ὅπου ἐβάπτιζεν ὁ Ἰωάννης.

Τὴν ἑπομένη ἡμέρα βλέπει ὁ Ἰωάννης τὸν Ἰησοῦ νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει· «Νὰ ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ σηκώνει τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου!

Κατὰ τὴν ἄλλην ἡμέραν εἶδεν ὁ Ἰωάννης τὸν Ἰησοῦν νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπεν· Ἰδοὺ ἐκεῖνος, ποὺ ἐπροφήτευσεν ὁ Ἡσαΐας καὶ τὸν ὁποῖον μᾶς ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς διὰ θυσιασθῇ ὡς ἀρνίον καὶ σηκώσῃ μὲ τὴν σφαγὴν καὶ θυσίας του ὁλόκληρον τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἐνοχὴν τοῦ κόσμου ἐξαλείφων αὐτήν.

Τὴν ἑπομένην ἡμέραν βλέπει ὁ Ἰωάννης τὸν Ἰησοῦν νὰ ἔρχεται εἰς αὐτὸν καὶ λέγει· «ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐπροφήτευσεν ὁ Ἡσαῒας, ὁ Μεσσίας καὶ Λυτρωτής, ὁ ὁποῖος θὰ θυσιασθῇ διὰ νὰ πάρῃ ἐπάνω του καὶ ἐξαλείψη τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν ἐνοχήν τοῦ κόσμου.

Αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, γιὰ τὸν ὁποῖον ἐγὼ εἶπα· Μετὰ ἀπὸ μένα ἔρχεται ἕνας ἄνδρας, ὁ ὁποῖος προηγεῖται ἀπὸ μένα, διότι ὑπῆρχε πρωτύτερα ἀπὸ μένα.

Αὐτὸς εἶναι, διὰ τὸν ὁποῖον σᾶς εἶπα ἐγώ· Ὕστερον ἀπὸ ἐμὲ ἔρχεται ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος πολὺ προτήτερα ἀπὸ ἐμὲ ὑπῆρξεν ἀσυγκρίτως λαμπρότερος καὶ ἐνδοξότερος, διότι ὡς Θεὸς ὑπῆρχε πρὸ ἐμοῦ.

Αὐτὸς εἶναι, διὰ τὸν ὁποῖον σᾶς εἶπα· ὕστερα ἀπὸ ἐμὲ ἔρχεται ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος σὰν αἰώνιος Θεὸς ὑπάρχει πολὺ πρωτύτερα ἀπὸ ἐμέ, ἀσύγκριτα λαμπρότερος καὶ ἐνδοξότερος.

Καὶ ἐγὼ δὲν τὸν γνώριζα. Ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνῃ γνωστὸς στὸν Ἰσραήλ, γι’ αὐτὸ ἐγὼ ἦλθα καὶ βαπτίζω μὲ νερό».

Καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν τὸν ἤξευρα, οὔτε ὑπωπτευόμην ποτέ, ὅτι αὐτὸς ἦτο ὁ Μεσσίας. Ἀλλὰ διὰ νὰ γίνῃ γνωστὸς καὶ φανερὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, δι’ αὐτὸ ἦλθον ἐγὼ καὶ βαπτίζω εἰς τὰ νερὰ αὐτὰ τοῦ Ἰορδάνου.

Καὶ ἐγὼ δὲν τὸν ἐγνώριζα προηγουμένως, ἀλλὰ διὰ νὰ φανερωθῇ αὐτὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, διὰ τοῦτο ἦλθα ἐγὼ καὶ βαπτίζω εἰς τὰ ὕδατα τοῦ Ἰορδάνου».

Ἐπίσης ἔδωσε μαρτυρία ὁ Ἰωάννης λέγοντας· «Εἶδα τὸ Πνεῦμα νὰ κατεβαίνῃ σὰν περιστέρι ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ ἔμεινε ἐπάνω του.

Καὶ ἔδωκε μαρτυρίαν ὁ Ἰωάννης καὶ εἶπεν ὅτι: Ἔχω ἴδει Πνεῦμα νὰ κατεβαίνῃ σὰν περιστέρι ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔμεινεν ἐπ’ αὐτοῦ μονίμως καὶ διαρκῶς καὶ οὐχὶ ὅπως εἰς προφήτας, οἱ ὁποῖοι προσκαίρους μόνον ἐμπνεύσεις τοῦ Πνεύματος ἐλάμβανον.

Καὶ ἐβεβαίωσεν ὁ Ἰωάννης λέγων ὅτι «εἶδα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα νὰ κατεβαίνῃ ὡσὰν περιστερὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔμεινεν εἰς αὐτὸν μονίμως.

Ναί, ἐγὼ δὲν τὸν γνώριζα, ἀλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔστειλε νὰ βαπτίζω μὲ νερό, ἐκεῖνος μοῦ εἶπε· Αὐτός, στὸν ὁποῖο θὰ ἰδῇς τὸ Πνεῦμα νὰ κατεβαίνῃ καὶ νὰ μένῃ ἐπάνω του, αὐτὸς εἶναι ποὺ βαπτίζει μὲ Πνεῦμα Ἅγιο.

Ὅπως σεῖς, ἔτσι καὶ ἐγὼ δὲν τὸν ἐγνώριζα, ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας· ἀλλ’ ὁ Θεός, ποὺ μὲ ἔστειλε νὰ βαπτίζω μὲ ἁπλοῦν νερόν, ἐκεῖνος μοῦ εἶπεν· εἰς ὅποιον ἴδῃς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα να κατεβαίνῃ καὶ νὰ μένῃ μονίμως ἐπ’ αὐτοῦ, αὐτὸς εἶναι ποὺ βαπτίζει μὲ Πνεῦμα Ἅγιον, καὶ αὐτὸς χορηγεῖ τὰς δωρεὰς καὶ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τοὺς λαμβάνοντας τὸ βάπτισμά του.

Καὶ ἐγώ, ὅπως καὶ σεῖς, δὲν τὸν ἐγνώριζα, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ μὲ ἔστειλε νὰ βαπτίζω μὲ νερό, ἐκεῖνος μοῦ εἶπε· Εἰς ὅποιον ἴδῃς νὰ κατεβαίνῃ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον καὶ νὰ μένῃ εἰς αὐτόν, αὐτὸς εἶναι, ποὺ βαπτίζει μὲ Πνεῦμα Ἅγιον.

Καὶ ἐγὼ εἶδα, καὶ ἔδωσα μαρτυρία, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Πράγματι δὲ ἐγὼ εἶδα τὸ Πνεῦμα νὰ κατεβαίνῃ καὶ να μένει ἐπ’ αὐτόν. Καὶ ἔχω δώσει μαρτυρίαν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐγὼ πράγματι εἶδα, ὅπως μοῦ εἶπεν ὁ Θεός, καὶ ἔχω δώσει μαρτυρίαν καὶ ὁμολογίαν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔγινεν ἄνθρωπος».

Τὴν ἄλλη ἡμέρα ἦταν πάλι ἐκεῖ ὁ Ἰωάννης καὶ δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του.

Κατὰ τὴν ἄλλην ἡμέραν ἔστεκε πάλιν ὁ Ἰωάννης εἰς τὸ συνηθισμένον μέρος, ποὺ ἐκήρυττε, καὶ μαζί του ἦσαν καὶ δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του.

Τὴν ἑπομένην ἡμέραν ἔστεκε πάλιν ὁ Ἰωάννης εἰς τὸν τόπον αὐτὸν καὶ δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του.

Καὶ καθὼς εἶδε τὸν Ἰησοῦ νὰ περιπατῇ, λέγει· «Νὰ ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ!».

Καὶ ἀφοῦ παρετήρησε μὲ εὐλάβειαν τὸν Ἰησοῦν, ποὺ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἐπεριπατοῦσεν, εἶπεν· Ἰδοὺ τὸ Ἀρνίον, τὸ ὁποῖον παρέδωκεν ὁ Θεὸς Πατήρ του εἰς θυσίαν ἐξιλαστήριον ὑπὲρ ἡμῶν.

Καὶ καθὼς μὲ ἀπέραντον σεβασμὸν ἐκύτταξε τὸν Ἰησοῦν, ποὺ περιπατοῦσε κάπου ἐκεῖ, λέγει· «ἰδοὺ ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ».

Καὶ ἄκουσαν οἱ δύο μαθηταὶ τὸ λόγο του καὶ ἀκολούθησαν τὸν Ἰησοῦ.

Καὶ οἱ δύο μαθηταὶ ἤκουσαν αὐτὸν νὰ λέγῃ ταῦτα καὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν.

Καὶ οἱ δύο μαθηταί του ἤκουσαν τὰ λόγια του αὐτὰ καὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν.

Στρέφοντας δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ βλέποντας αὐτοὺς ν’ ἀκολουθοῦν, τοὺς λέγει·

Ἔστρεψε δὲ ὀπίσω ὁ Ἰησοῦς καὶ ὅταν τοὺς εἶδε νὰ τὸν ἀκολουθοῦν σιωπηλοὶ παρ’ ὅλον τὸν πόθον, ποὺ εἶχαν νὰ τοῦ ὁμιλήσουν, τοὺς εἶπε·

Ἐγύρισε δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ ὅταν τοὺς εἶδε νὰ τὸν ἀκολουθοῦν, λέγει εἰς αὐτούς.

«Τί ζητεῖτε;». Αὐτοὶ δὲ τοῦ εἶπαν· «Ραββί, - ποὺ μεταφράζεται Διδάσκαλε - , ποῦ μένεις;».

Τί θέλετε καὶ τί ζητεῖτε ἀπὸ ἐμέ; Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· Ραββί, (τὸ ὁποῖον ὅταν μεταφρασθῇ σημαίνει διδάσκαλε), ποὺ μένεις, διὰ νὰ σὲ ἐπισκεφθῶμεν ἐκεῖ καὶ συνομιλήσωμεν;

«Τί ζητεῖτε;» Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· «ραββί - ποὺ σημαίνει εἰς τὰ ἑλληνικὰ διδάσκαλε - ποῦ μένεις;»

Τοὺς λέγει· «Ἐλᾶτε νὰ ἰδῆτε». Ἦλθαν δὲ καὶ εἶδαν ποῦ μένει, καὶ ἔμειναν μαζί του τὴν ἡμέρα ἐκείνη. Ἦταν ὥρα τέσσερες περίπου τὸ ἀπόγευμα.

Εἶπε πρὸς αὐτούς· Ἐλᾶτε τώρα καὶ ἴδετε, ποὺ μένω. Ἦλθον λοιπὸν καὶ εἶδον ποὺ μένει. Καὶ παρέμειναν πλησίον του τὴν ἡμέραν ἐκείνην. Ἡ ὥρα δέ, ποὺ συνήντησαν τὸν Ἰησοῦν οἱ δύο μαθηταί, ἦτο περίπου δέκα ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ τέσσαρες τὸ ἀπόγευμα.

Εἶπεν εἰς αὐτούς· «ἐλᾶτε καὶ ἰδέτε ποῦ μένω». Ἦλθαν, λοιπόν, καὶ εἶδαν ποῦ μένει καὶ ἔμειναν κοντά του τὴν ἡμέραν ἐκείνην. Ἡ ὥρα δὲ ἦτο τέσσαρες τὸ ἀπόγευμα.

Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο, ποὺ ἄκουσαν ἀπὸ τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν ἀκολούθησαν (τὸν Ἰησοῦ), ἦταν ὁ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου.

Ἕνας δὲ ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς μαθητάς, ποὺ ἤκουσαν ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὰ ὅσα εἶπε περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἠκολούθησαν αὐτόν, ἦτο ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου.

Ἕνας δὲ ἀπὸ τοὺς δύο, ποὺ ἤκουσαν τὰ ὅσα ὁ Ἰωάννης εἶπε περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἠκολούθησαν αὐτόν, ἦτο ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου.

Αὐτὸς βρίσκει πρῶτα τὸν ἀδελφό του Σίμωνα καὶ τοῦ λέγει· «Βρήκαμε τὸ Μεσσία!». Αὐτὸ (τὸ ὄνομα Μεσσίας) μεταφραζόμενο σημαίνει Χριστός.

Προτοῦ δὲ καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς εὕρῃ τὸν ἀδελφόν του, εὑρίσκει ὁ Ἀνδρέας πρῶτος τὸν ἀδελφὸν τοῦ Σίμωνα καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν, (ὄνομα ποὺ μεταφράζεται εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Χριστός).

Αὐτός, λοιπόν, πρῶτος εὑρίσκει τὸν ἀδελφόν του τὸν Σίμωνα καὶ τοῦ λέγει· «εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν, ὄνομα πού ἑρμηνεύεται εἰς τὴν ἑλληνικὴν Χριστός».

Τὸν ὡδήγησε δὲ στὸν Ἰησοῦ. Ὁ Ἰησοῦς τὸν κοίταξε καλὰ καὶ εἶπε· «Σὺ εἶσαι ὁ Σίμων, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνᾶ, σὺ θὰ ὀνομασθῇς Κηφᾶς». Αὐτὸ (τὸ ὄνομα Κηφᾶς) μεταφράζεται Πέτρος.

Καὶ μολονότι εἶχεν ἀρχίσει πλέον νὰ νυκτώνῃ, τὸν ἔφερε κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν εἰς τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ὁ Ἰησοῦς τὸν ἐκύτταξε μὲ βλέμμα ἐρευνητικὸν καὶ εὐμενὲς καὶ τοῦ εἶπε· Σὺ εἶσαι ὁ Σίμων, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνᾶ· σὺ λόγῳ τοῦ ὅτι θὰ γίνῃς σὰν πέτρα στερεὸς εἰς τὴν πίστιν, θὰ ὀνομασθῇς Κηφᾶς (τὸ ὁποῖον μεταφράζεται Πέτρος).

Καὶ ὡδήγησεν αὐτὸν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀφοῦ τὸν ἐκύτταξε μὲ βλέμμα βαθὺ καὶ στοργικὸν εἶπε· «σὺ εἶσαι Σίμων, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωνᾶ· σὺ θὰ ὀνομασθῇς Κηφᾶς, ὄνομα ποὺ ἑρμηνεύεται εἰς τὴν ἑλληνικὴν Πέτρος».

Τὴν ἑπομένη ἡμέρα ἀποφάσισε ὁ Ἰησοῦς νὰ πάῃ στὴ Γαλιλαία. Καὶ βρίσκει τὸ Φίλιππο καὶ τοῦ λέγει· «Ἀκολούθησέ με».

Τὴν ἄλλην ἡμέραν ἀπεφάσισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει τὸν Φίλιππον καὶ τοῦ λέγει· Ἀκολούθησέ με εἰς τὸ ταξίδιον, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ κάμω.

Τὴν ἄλλην ἡμέραν ἀπεφάσισεν ὁ Χριστὸς νὰ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν διὰ τὴν Γαλιλαίαν. Εὑρίσκει τὸν Φίλιππον (μαθητὴν καὶ αὐτὸς τοῦ Βαπτιστοῦ, ἀπὸ τὸν ὁποῖον πολλὰ εἶχε ἀκούσει περὶ τοῦ Μεσσίου) καὶ τοῦ λέγει· «ἔλα κοντά μου».

Ὁ δὲ Φίλιππος ἦταν ἀπὸ τὴ Βηθσαϊδά, ἀπὸ τὴν πόλι τοῦ Ἀνδρέα καὶ τοῦ Πέτρου.

Ἦτο δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ τὴν Βησθαϊδά, ἀπὸ τὴν πατρίδα τοῦ Ἀνδρέου καὶ τοῦ Πέτρου.

Ὁ δὲ Φίλιππος κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηθσαϊδά, ἀπὸ τὴν πατρίδα τοῦ Ἀνδρέου καὶ τοῦ Πέτρου.

Βρίσκει ὁ Φίλιππος τὸ Ναθαναὴλ καὶ τοῦ λέγει· «Αὐτόν, γιὰ τὸν ὁποῖον ἔγραφε ὁ Μωυσῆς στὸ νόμο καὶ οἱ προφῆτες, τὸν βρήκαμε. Εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ».

Εὑρίσκει ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐκεῖνον, διὰ τὸν ὁποῖον ἔγραψεν ὁ Μωϋσῆς εἰς τὸν νόμον καὶ τὸν ὁποῖον προανήγγειλαν οἱ προφῆται, τὸν εὑρήκαμεν. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ.

Εὑρίσκει ὁ Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ τοῦ λέγει· «αὐτὸν ποὺ ἔγραψε ὁ Μωϋσῆς εἰς τὸν Νόμον καὶ προανήγγειλαν οἱ προφῆται εἰς τὰ προφητικά των βιβλία τὸν εὑρήκαμεν· εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ».

Ἀλλ’ ὁ Ναθαναὴλ τοῦ εἶπε· «Εἶναι δυνατὸ νὰ προέλθῃ τίποτε καλὸ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ;». Τοῦ λέγει ὁ Φίλιππος· «Ἔλα νὰ ἰδῇς».

Ἀλλ’ ὁ Ναθαναὴλ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ, τὸ κακὸ καὶ ἄσημον αὐτὸ χωριό, μπορεῖ νὰ βγῇ τίποτε καλόν; Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Φίλιππος· Ἔλα καὶ ὅταν τὸν ἴδῃς μὲ τὰ μάτια σου, θὰ πεισθῇς.

Ὁ Ναθαναὴλ ὅμως εἶπεν εἰς αὐτόν· «ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ εἶναι δυνατὸν νὰ βγῇ κάτι καλόν;» Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Φίλιππος· «ἔλα καὶ ἰδὲ μόνος σου, διὰ νὰ πεισθῇς».

Εἶδε ὁ Ἰησοῦς τὸ Ναθαναὴλ νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτόν, καὶ λέγει γι’ αὐτόν· «Νὰ ἕνας ἀληθινὰ Ἰσραηλίτης, στὸν ὁποῖο δὲν ὑπάρχει δόλος».

Εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει δι’ αὐτόν· Νὰ ἕνας γνήσιος καὶ πραγματικὸς Ἰσραηλίτης, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχει πονηρία καὶ ἀνειλικρίνεια, ἀλλ’ ὁ ὁποῖος μὲ εὐθύτητα ποθεῖ νὰ ἀνεύρῃ τὴν ἀλήθειαν.

Εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ νὰ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· «ἰδοὺ ἔνας γνήσιος Ἰσραηλίτης, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχει πονηρία».

Τοῦ λέγει ὁ Ναθαναήλ· «Ἀπὸ ποῦ μὲ γνωρίζεις;». Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· «Προτοῦ νὰ σὲ φωνάξῃ ὁ Φίλιππος, σὲ εἶδα νὰ εἶσαι κάτω ἀπὸ τὴ συκιά».

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ναθαναήλ· Ἀπὸ ποὺ μὲ γνωρίζεις; Καὶ πῶς εἶσαι πληροφορημένος περὶ τῆς εἰλικρινείας τῶν ἀποκρύφων σκέψεων καὶ ἐλατηρίων μου; Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· Προτοῦ νὰ σὲ φωνάξῃ ὁ Φίλιππος, ὅταν μακρὰν ἀπὸ κάθε μάτι ἀνθρώπου ἦσο κάτω ἀπὸ τὴν συκῆν καὶ προσηύχεσο, ἐγὼ μὲ τὸ ὑπερφυσικὸν καὶ θεῖον μάτι μου σὲ εἶδα.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ναθαναήλ· «ἀπὸ ποῦ μὲ γνωρίζεις;» Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· «προτοῦ σὲ φωνάξῃ ὁ Φίλιππος, ὅταν ἤσουνα κάτω ἀπὸ τὴν συκῆν, μακρυὰ ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινον μάτι, ἐγὼ σὲ εἶδα».

Τοῦ λέγει τότε ὁ Ναθαναήλ· «Διδάσκαλε, σὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ».

Ἀπεκρίθη τότε ὁ Ναθαναὴλ καὶ τοῦ εἶπε· Διδάσκαλε, πράγματι σὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἐπεριμέναμε σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας.

Ἀπεκρίθη τότε ὁ Ναθαναὴλ καὶ τοῦ εἶπε· «Διδάσκαλε, σὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶσαι ὁ Βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, τὸν ὁποῖον, σύμφωνα μὲ τὶς προφητεῖες, ἐπεριμέναμεν».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· «Διότι σοῦ εἶπα, σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴ συκιά, πιστεύεις; Θὰ ἰδῇς μεγαλύτερα ἀπ’ αὐτά».

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπεν· Ἐπειδὴ σοῦ εἶπα, ὅτι σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴν συκῆν, πιστεύεις; Θὰ ἴδῃς μεγαλύτερα καὶ θαυμαστότερα ἀπὸ αὐτά.

Τοῦ ἀπήντησεν δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Διότι σοῦ εἶπα ὅτι σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴν συκῆν, πιστεύεις; Θὰ ἴδῃς ἀκόμη μεγαλύτερα ἀπὸ αὐτά».

Ἐπίσης τοῦ λέγει· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ βλέπετε τὸν οὐρανὸ ἀνοικτό, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ν’ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν πρὸς τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου».

Καὶ λέγει εἰς αὐτόν· Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς διαβεβαιῶ, ὅτι ἀπὸ τώρα, ποὺ ἤνοιξε κατὰ τὴν βάπτισίν μου ὁ οὐρανός, θὰ τὸν ἴδετε καὶ σεῖς ἀνοιγμένον καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ να ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν ἐπὶ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔγινε καὶ τέλειος ἄνθρωπος καὶ ὡς υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μοναδικὸς ἀντιπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ πρόκειται νὰ ἔλθῃ πάλιν κριτὴς ἔνδοξος καθήμενος ἐπὶ τῶν νεφελῶν. Θὰ ἀνεβαίνουν δὲ καὶ θὰ κατεβαίνουν οἱ ἄγγελοι διὰ νὰ ὑπηρετοῦν αὐτὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν του.

Καὶ ἐν συνεχείᾳ λέγει πρὸς αὐτόν, ὥστε νὰ ἀκούσουν καὶ οἱ ἄλλοι μαθηταί· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἀπὸ τώρα θὰ ἴδετε ἀνοικτὸν τὸν οὐρανὸν καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ν’ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν, νὰ συνοδεύουν καὶ νὰ ὑπηρετοῦν τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου (ὁ ὁποῖος ὡς Θεὸς εἶναι κύριος καὶ τῶν ἀγγέλων)».

Τὴν τρίτη δὲ ἡμέρα ἔγινε γάμος στὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦταν ἐκεῖ ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ.

Καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν μετὰ τὴν ἀναχώρησίν των ἀπὸ τὴν ἔρημον τοῦ Ἰορδάνου ἔγινε γάμος εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαῖος καὶ ἦτο ἐκεῖ ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ.

Καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν, ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, ἔγινε γάμος εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἦτο ἐκεῖ καὶ ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ.

Προσκλήθηκε δὲ καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του στὸ γάμο.

Προσεκλήθη δὲ καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του εἰς τὸν γάμον.

Προσεκλήθη καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του εἰς τὸν γάμον.

Καὶ ὅταν τελείωσε τὸ κρασί, ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ τοῦ λέγει· «Κρασὶ δὲν ἔχουν».

Καὶ ἐπειδὴ ἐν τῷ μεταξὺ ἔλειψεν ὁ οἶνος, λέγει ὁ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ εἰς αὐτόν· Δὲν ἔχουν οἶνον.

Ἐπειδὴ δὲ ἔλειψεν ὁ οἶνος, λέγει ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτόν· «οἶνον δὲν ἔχουν».

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Τί ἀναμιγνύεσαι στὶς ὑποθέσεις μου, γυναῖκα; Δὲν ἦλθε ἀκόμη ἡ ὥρα μου».

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Τί κοινὸν ὑπάρχει, γυναῖκα, μεταξὺ ἐμοῦ, ποὺ τώρα ὡς Μεσσίας διαχειρίζομαι τὴν θείαν δύναμιν τοῦ Πατρός μου, καὶ σοῦ, ποὺ μὲ ἐγέννησες ὡς ἄνθρωπον; Δὲν ἦλθεν ἀκόμη ἡ ὥρα νὰ κάμω θαύματα καὶ νὰ φανερωθῶ δημοσίᾳ ὡς ὁ Μεσσίας.

Τῆς λέγει δὲ ὁ Ἰησοῦς· «τί κοινὸν ὑπάρχει, ὦ γύναι, μεταξὺ ἐμοῦ τοῦ Μεσσίου καὶ σοῦ, ποὺ μὲ ἐγέννησες ὡς ἄνθρωπον; Δὲν ἦλθεν ἀκόμη ἡ ὥρα μου νὰ κάμω θαύματα ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους».

Λέγει ἡ μητέρα του στὰ πρόσωπα, ποὺ διακονοῦσαν (στὸ γάμο)· «Ὅ,τι σᾶς πῇ, νὰ τὸ κάνετε».

Οἱ λόγοι οὔτοι ἐν τούτοις ἐλέχθησαν εἰς τοιοῦτον τόνον, ὥστε ἡ Μαρία ἐκατάλαβεν, ὅτι θὰ εἰσήκουεν ὁ Ἰησοῦς τὸ αἴτημά της. Λέγει λοιπὸν εἰς τοὺς ὑπηρέτας· Συμμορφωθῆτε πρὸς τὰς ὁδηγίας του καὶ ὀ,τιδήποτε σᾶς εἴπῃ, κάμετέ το.

Ἡ μητέρα του ἀπὸ τὸν τόνον τῆς φωνῆς του ἐκατάλαβε, ὅτι θὰ ἐπραγματοποιοῦσε τὴν παράκλησίν της καὶ δι’ αὐτὸ εἶπεν εἰς τοὺς ὑπηρέτας· «ὅ,τι σᾶς πῇ κάμετέ το»

Ὑπῆρχαν δὲ ἐκεῖ ἕξι λίθινες στάμνες, ποὺ ἦταν γιὰ καθαρισμὸ σύμφωνα μὲ ἔθιμο τῶν Ἰουδαίων, καὶ κάθε μία ἀπ’ αὐτὲς χωροῦσε δύο ἢ τρεῖς μετρητὰς (περίπου ἑκατὸ κιλά).

Ἦσαν δὲ ἐκεῖ ἓξ λίθιναι στάμναι, αἱ ὁποῖαι εἶχαν τεθῆ σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν, ποὺ εἶχαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ πλύνωνται καὶ νὰ καθαρίζωνται προτοῦ φάγουν. Ἡ κάθε μία δὲ ἀπὸ αὐτὰς ἐχωροῦσε δύο ἢ τρεῖς μετρητάς, δηλαδὴ περίπου ἑκατὸν κιλά.

Ὑπῆρχαν δὲ ἐκεῖ ἓξ λίθινες στάμνες, ποὺ σκοπὸν εἶχαν νὰ χρησιμοποιοῦνται διὰ νὰ πλύνωνται, κατὰ τὴν συνήθειάν των, οἱ Ἰουδαῖοι πρὶν φάγουν. Κάθε μία δὲ ἀπὸ αὐτὰς ἐχωροῦσε ἀπὸ δύο ἢ τρεῖς μετρητάς, δηλαδὴ 35 ἕως 54 περίπου κιλὰ ἑκάστη.

Τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Γεμίσετε τὶς στάμνες μὲ νερό». Καὶ τὶς γέμισαν ἕως ἐπάνω.

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Γεμίσατε τὰς στάμνας νερό. Καὶ τὰς ἐγέμισαν ἐκεῖνοι ἕως ἐπάνω, ὥστε δὲν ἔμεινεν εἰς αὐτὰς χῶρος διὰ νὰ προστεθῇ εἰς τὸ νερὸν καὶ ἄλλο τίποτε.

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «γεμίσατε τὶς στάμνες μὲ νερό». Καὶ τὰς ἐγέμισαν ἕως ἐπάνω.

Ἔπειτα τοὺς λέγει· «Ἀντλήσετε τώρα καὶ φέρετε στὸν ἀρχιτραπεζάρη». Καὶ ἔφεραν.

Καὶ ὕστερα λέγει ὁ Ἰησοῦς εἰς αὐτούς· Βγάλετε τώρα ἀπὸ τὰς στάμνας καὶ φέρετε εἰς αὐτόν, ποὺ προεξάρχει εἰς τὸ τραπέζι καὶ φροντίζει διὰ τὸ συμπόσιον. Καὶ ἐκεῖνοι ἀμέσως ἔφεραν.

Καὶ ἔπειτα τοὺς εἶπε· «βγάλτε τώρα καὶ φέρτε εἰς τὸν ἀρχιτρίκλινον, εἰς αὐτόν ποὺ ἐπιβλέπει τὰ τοῦ συμποσίου». Καὶ ἔφεραν.

Ὅταν δὲ ὁ ἀρχιτραπεζάρης γεύθηκε τὸ νερό, ποὺ εἶχε γίνει κρασί - καὶ δὲν γνώριζε ἀπὸ ποῦ προέρχεται, ἐνῷ οἱ διακονοῦντες, ποὺ εἶχαν ἀντλήσει τὸ νερό, γνώριζαν - φωνάζει τὸ νυμφίο ὁ ἀρχιτραπεζάρης

Καθὼς δὲ ἐδοκίμασεν ὁ ἀρχιτραπεζάριος τὸ νερόν, ποὺ εἶχε γίνει κρασί, - καὶ δὲν ἐγνώριζε ἀπὸ ποὺ εἶναι καὶ ποῖος ἔφερε τοῦτο, οἱ ὑπηρέται ὅμως, ποὺ εἶχαν βγάλει τὸ νερὸν καὶ ἐγέμισαν μὲ αὐτὸ τίς στάμνες, τὸ ἐγνωριζαν, - φωνάζει τὸν γαμβρὸν ὁ ἀρχιτραπεζάριος

Μόλις δὲ ἐδοκίμασε ὁ ἀρχιτρίκλινος τὸ νερό, ποὺ εἶχε γίνει κρασί - καὶ δὲν ἐγνώριζε αὐτὸς ἀπὸ ποῦ προέρχεται· οἱ ὑπηρέται μόνον ἐγνώριζαν ποὺ εἶχαν βγάλει τὸ νερὸ καὶ γεμίσει τὶς στάμνες - φωνάζει τὸν γαμβρὸν ὁ ἀρχιτρίκλινος

καὶ τοῦ λέγει· «Κάθε ἄνθρωπος πρῶτα παραθέτει τὸ ἐκλεκτὸ κρασί, καί, ὅταν πιοῦν ἀρκετό, τότε παραθέτει τὸ κατώτερο. Ἀλλὰ σὺ φύλαξες τὸ ἐκλεκτὸ κρασὶ ἕως τώρα».

καὶ λέγει εἰς αὐτόν· Κάθε ἄνθρωπος, ποὺ καλεῖ τραπέζι, βάνει εἰς τοὺς καλεσμένους πρῶτον τὸ καλὸ κρασί, καὶ ὅταν αὐτοὶ ἔμβουν εἰς εὐθυμίαν, ὁπότε ζητοῦν πλέον ποσότητα κρασιοῦ καὶ ὄχι τόσον πολὺ ποιότητα, τότε παρουσιάζει τὸ κατώτερον. Σὺ ἐφύλαξες τὸ καλὸ καὶ ἐκλεκτὸ κρασὶ ἕως τὴν στιγμὴν αὐτήν.

καὶ λέγει εἰς αὐτόν· «κάθε ἄνθρωπος ποὺ κάμνει τραπέζι βάζει, σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν ποὺ ὑπάρχει, πρῶτα τὸ καλὸ κρασί καὶ ὅταν οἱ ἄνθρωποι πιοῦν μέχρι μέθης, τότε προσφέρει τὸ κατώτερον. Σὺ ὅμως ἐφύλαξες τὸ ἐκλεκτὸ κρασὶ ἕως αὐτὴν τὴν στιγμήν».

Αὐτὴ τὴν ἀρχὴ τῶν θαυμάτων ἔκανε ὁ Ἰησοῦς στὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ φανέρωσε τὴ δύναμί του, καὶ πίστευσαν σ’ αὐτὸν οἱ μαθηταί του.

Ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ ἔκαμεν εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας τὴν ἔναρξιν τῶν ἀποδεικτικῶν θαυμάτων του ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐφανέρωσε τὴν δόξαν καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας δυνάμεως καὶ ἐξουσίας του, καὶ μὲ αὐτὸ ἐστηρίχθησαν οἱ μαθηταί του εἰς τὴν πίστιν τους πρὸς αὐτόν.

Αὐτὸ τὸ θαῦμα ἔκαμε ὡς ἀρχὴν τῶν θαυμάτων του ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐφανέρωσε τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας ἐξουσίας του καὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταί του.

Μετὰ ἀπ’ αὐτὸ κατέβηκε στὴν Καπερναοὺμ αὐτὸς καὶ ἡ μητέρα του καὶ οἱ ἀδελφοί του καὶ οἱ μαθηταί του καὶ ἔμειναν ἐκεῖ ὄχι πολλὲς ἡμέρες.

Ὕστερα ἀπὸ τὸ θαῦμα τοῦτο κατέβη εἰς τὴν Καπερναοὺμ αὐτὸς καὶ ἡ μητέρα του καὶ αὐτοί, ποὺ ἐνομίζοντο ἀπὸ τὸν πολὺν κόσμον ἀδελφοί του, καὶ οἱ μαθηταί του καὶ ἔμειναν ἐκεῖ ὅχι πολλὰς ἡμέρας.

Ὕστερα ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ κατέβηκε εἰς τὴν Καπερναούμ, αὐτὸς καὶ ἡ μητέρα του καὶ οἱ θεωρούμενοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους ὡς ἀδελφοί του καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ ἐκεῖ ἔμειναν ὀλίγας ἡμέρας.

Καὶ ἦταν κοντὰ τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ ἐπλησίαζε τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἐπλησίαζε δὲ τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων καὶ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ βρῆκε στὸν περίβολο τοῦ ναοῦ τοὺς πωλητὰς βοδιῶν καὶ προβάτων καὶ περιστεριῶν, καὶ τοὺς ἀργυραμοιβοὺς νὰ κάθωνται.

Καὶ εὗρε μέσα εἰς τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ ἀνθρώπους, ποὺ ἐπωλοῦσαν βώδια καὶ πρόβατα καὶ περιστέρια δι’ ἐκείνους, ποὺ θὰ προσέφεραν μὲ αὐτὰ θυσίας. Εὗρεν ἀκόμη καὶ τοὺς ἀργυραμοιβούς, ποὺ ἀντήλλασσαν τὰ ξένα νομίσματα τῶν προσκυνητῶν μὲ Ἰουδαϊκά, νὰ κάθηνται κοντὰ εἰς τὰ τραπέζια τους.

Καὶ εὑρῆκε εἰς τὸ ἱερόν, δηλαδὴ μέσα εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ, αὐτοὺς ποὺ ἐπωλοῦσαν βώδια καὶ πρόβατα καὶ περιστέρια, ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς ἀργυραμοιβούς, ποὺ ἐκάθηντο κοντὰ εἰς τὰ τραπέζια των, διὰ νὰ ἀνταλλάσουν τὰ ξένα νομίσματα τῶν προσκυνητῶν μὲ ἐβραϊκά.

Καὶ ἀφοῦ ἔκανε μαστίγιο ἀπὸ σχοινιά, ἔδιωξε ὅλους ἀπὸ τὸν περίβολο τοῦ ναοῦ, καὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰ βόδια, καὶ σκόρπισε τὰ νομίσματα τῶν ἀργυραμοιβῶν, καὶ ἀνέτρεψε τὰ τραπέζια,

Καὶ ἀφοῦ ἑτοίμασε μαστίγιον ἀπὸ σχοινία, ἔβγαλεν ἔξω ὅλους ἀπὸ τὸν περίβολον, μαζὶ δὲ μὲ αὐτοὺς καὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰ βώδια, καὶ τῶν ἀργυραμοιβῶν ἐσκόρπισε κάτω τὰ νομίσματα καὶ ἀναποδογύρισε τὰ τραπέζια.

Καὶ ἀφοῦ ἔκαμε φραγγέλλιον ἀπὸ σχοινιά, ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλὴν ὅλους καὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰ βόδια, τῶν δὲ ἀργυραμοιβῶν ἐσκόρπισε κάτω τὰ νομίσματα καὶ ἀναποδογύρισε τὰ τραπέζια των.

καὶ στοὺς πωλητὰς τῶν περιστεριῶν εἶπε· «Πάρετε αὐτὰ ἀπ’ ἐδῶ. Μὴ κάνετε τὸ σπίτι τοῦ Πατέρα μου ἐμπορικὸ κατάστημα».

Καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ ἐπωλοῦσαν τὰ περιστέρια εἶπε· Σηκώσατε τὰ ἀπ’ ἐδῶ. Μὴ μεταβάλλετε τὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου εἰς ἐμπορικὸν κατάστημα.

Εἰς ἐκείνους δὲ ποὺ ἐπωλοῦσαν τὰ περιστέρια εἶπε· «πάρετέ τα ἀπὸ ἐδῶ καὶ μὴ κάμνετε τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου, οἶκον ἐμπορίου».

Θυμήθηκαν δὲ οἱ μαθηταί του, ὅτι εἶναι γραμμένο, Ὁ ζῆλος γιὰ τὸν οἶκο σου θὰ μὲ καταφάγῃ.

Ἐνεθυμήθησαν δὲ οἱ μαθηταί του, ὅτι εἶχε γραφῆ εἰς τοὺς Ψαλμούς· Ὁ ζῆλος, Πάτερ μου, τὸν ὁποῖον ἔχω διὰ τὴν δόξαν τοῦ οἴκου σου, σὰν ἄλλη φωτιὰ θὰ καταφλέξῃ καὶ θὰ καταφάγῃ ὁλόκληρον τὸ ἐσωτερικόν μου.

Ἐθυμήθηκαν δὲ τότε οἱ μαθηταί του αὐτό, ποὺ εἶχε γραφῆ εἰς τοὺς ψαλμούς· «ὁ ζῆλος, πάτερ μου, διὰ τὴν δόξαν τοῦ οἴκου σου, ὡς ἄλλη φωτιὰ θὰ μὲ καταφάγῃ».

Ἔλαβαν τότε τὸ λόγο οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τοῦ εἶπαν· «Τί σημεῖο (θαῦμα) μπορεῖς νὰ μᾶς δείξῃς γιὰ τὸ ὅτι κάνεις αὐτά;».

Ὕστερον λοιπὸν ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἔκαμεν εἰς τὸ ἱερόν, ἔλαβαν τὸν λόγον οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τοῦ εἶπαν· Ποῖον σημεῖον ἔχεις νὰ δείξῃς, ποὺ νὰ μαρτυρῇ καὶ νὰ ἐπιβεβαιώνῃ, ὅτι ἔχεις πράγματι ἐξουσίαν νὰ πράττῃς αὐτά;

Τοῦ ὡμίλησαν τότε οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τοῦ εἶπαν· «ποῖον σημεῖον σὺ μᾶς δείχνεις καὶ ποίαν ἀπόδειξιν μᾶς παρουσιάζεις, ὅτι ἔχεις τὴν ἐξουσίαν νὰ κάμνῃς αὐτά;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «Γκρεμίσετε αὐτὸ τὸ ναό, καὶ σὲ τρεῖς ἡμέρες θ’ ἀνεγείρω αὐτόν».

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· Κρημνίσατε τὸν ναὸν αὐτὸν καὶ εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ τὸν ἀνεγείρω μὲ μόνην τὴν δύναμίν μου, διότι θὰ ἀναστηθῶ ἐκ τοῦ τάφου ζωντανὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἀθάνατος κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας μου, ἡ ὁποία θὰ ἀντικαταστήσῃ διὰ παντὸς τὸν ναόν σας, ποὺ θὰ καταστροφῇ.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «κρημνίσατε τὸν ναὸν τοῦτον καὶ ἐγὼ εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ τὸν ἀνοικοδομήσω». (Καὶ ἐνοοῦσε: Θανατώσατε σεῖς τὸν ναὸν τοῦ σώματός μου, καὶ ἐγὼ μετὰ τρεῖς ἡμέρας θὰ ἀναστηθῶ ἀπὸ τὸν τάφον).

Ἀλλ’ οἱ Ἰουδαῖοι εἶπαν· «Σὲ σαράντα καὶ ἕξι ἔτη οἰκοδομήθηκε αὐτὸς ὁ ναός, καὶ σὺ θὰ τὸν ἀνεγείρῃς σὲ τρεῖς ἡμέρες;».

Εἶπον λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι· Ἐχρειάσθησαν σαρανταὲξ χρόνια διὰ νὰ κτισθῇ ὁ ναὸς αὐτός, καὶ σὺ θὰ τὸν κτίσῃς μέσα εἰς τρεῖς ἡμέρας;

Εἶπαν λοιπόν, οἱ Ἰουδαῖοι· «σαράντα ἓξ χρόνια ἐχρειάσθησαν, διὰ νὰ κτισθῇ ὁ ναὸς αὐτὸς καὶ σὺ λέγεις, ὅτι θὰ τὸν ἀνοικοδομήσῃς ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν;»

Ἐκεῖνος ὅμως μιλοῦσε γιὰ τὸ ναὸ τοῦ σώματός του (ναὸ δηλαδὴ ὠνόμαζε τὸ σῶμα του ὡς κατοικητήριο τῆς Θεότητος).

Ἐκεῖνος ὅμως ἔλεγε διὰ τὸν ἀσυγκρίτως λαμπρότερον καὶ ἁγιώτερον ναὸν τοῦ σώματός του, βεβαιώνων προφητικῶς, ὅτι μετὰ τὸν σταυρικὸν θάνατόν του θὰ ἀνέσταινε τὸν ναὸν τοῦτον ζωντανὸν ἐκ τοῦ τάφου.

Ἐκεῖνος ὅμως ἔλεγε διὰ τὸν ναὸν τοῦ σώματός του.

Ὅταν δὲ ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν, θυμήθηκαν οἱ μαθηταί του, ὅτι ἔλεγεν αὐτό, καὶ πίστευσαν στὴ Γραφὴ καὶ στὸ λόγο, ποὺ εἶπε ὁ Ἰησοῦς.

Ὅταν λοιπὸν ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν, ἐνεθυμήθησαν οἱ μαθηταί του, ὅτι εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν ἔλεγε περὶ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως του, καὶ ἐνισχύθη ἡ πίστις των τόσον εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, ὅπου εἶχε προφητευθῇ ἡ ἀνάστασις αὐτή, ὅσον καὶ εἰς τὸν λόγον τὸν ὁποῖον εἶπεν ὁ Ἰησοῦς.

Ὅταν δὲ ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν, ἐθυμήθηκαν οἱ μαθηταί του ὅτι τοῦτο ἀκριβῶς, τὸ θαυμαστὸν γεγονὸς ἐνοοῦσε τότε καὶ ἐπίστευσαν εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, ποὺ εἶχε προφητεύσει τὴν ἀνάστασιν, καὶ εἰς τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον εἶχε πεῖ κατὰ τὴν περίστασιν ἐκείνην ὁ Ἰησοῦς.

Ὅταν δὲ ἦταν στὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα, πολλοὶ πίστευσαν στὸ ὄνομά του βλέποντας τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε.

Ὅταν δὲ ἦτο εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν λαμπρῶν καὶ πανηγυρικῶν τελετῶν τῆς ἑορτῆς, ποὺ διέθετον εὐλαβῶς τοὺς προσκυνητάς, πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς τὸ ὄνομά του ὡς Μεσσίου, ἐπειδὴ ἔβλεπον τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ὡς ἀποδείξεις καὶ σημάδια τῆς θείας τοῦ ἀποστολῆς ἔκανεν.

Ὅταν δὲ εὑρίσκετο εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ πάσχα, πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν ὡς Μεσσίαν διότι ἔβλεπαν τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε καὶ τὰ ὁποῖα ἀπεδείκνυαν τὴν θείαν ἀποστολὴν του.

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν πλευρά του δὲν ἐμπιστευόταν τὸν ἑαυτό του σ’ αὐτούς, διότι αὐτὸς γνώριζε τοὺς πάντας.

Ὁ ἴδιος ὅμως ὁ Ἰησοῦς δὲν ἤρχετο εἰς μεγάλην οἰκειότητα πρὸς αὐτοὺς καὶ δὲν ἐνεπιστεύετο τὸν ἑαυτόν του καὶ τὰ μυστήρια τῆς διδασκαλίας του εἰς αὐτούς, διότι αὐτὸς ἐγνώριζε καλὰ ὅλους καὶ ἤξευρε πόσον ἄστατος ἦτο ὁ ἐνθουσιασμός των.

Ὁ ἴδιος ὅμως ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐνεπιστεύετο εἰς αὐτοὺς τὸν εὐατόν του καὶ τὰ ὑψηλὰ νοήματα τῆς διδασκαλίας του, διότι αὐτὸς ἐγνώριζε καλὰ ὅλους, τὸν ἄστατον δηλαδὴ χαρακτῆρα των, τὰς προκαταλήψεις καὶ τὰς ἀτελείας των.

Ἐπίσης γι’ αὐτὸ δὲν χρειαζόταν νὰ τοῦ δώσῃ κανεὶς πληροφορίες γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἴδιος δηλαδὴ γνώριζε τί ἦταν μέσα στὸν ἄνθρωπο.

Καὶ δὲν εἶχεν ἀνάγκην νὰ τοῦ δώσῃ κανένας ἄλλος μαρτυρίαν καὶ πληροφορίαν δι’ οἰονδηποτε ἄγνωστον ἄνθρωπον διότι ὁ ἴδιος ἐγνώριζε καλά, τί εἶχε μέσα του ὁ κάθε ἄνθρωπος.

Καὶ δὲν εἶχεν ἀνάγκην νὰ τὸν κατατοπίσῃ κανεὶς καὶ τὸν πληροφορήσῃ περὶ τοῦ ἀνθρώπου, διότι αὐτὸς ὁ ἴδιος ἐγνώριζε πολὺ καλά, τί ὑπῆρχε μέσα εἰς τὸν κάθε ἄνθρωπον.

Ἦταν δὲ κάποιος ἄνθρωπος ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους, Νικόδημος ὀνομαζόμενος, ἄρχων τῶν Ἰουδαίων.

Ἦτο δὲ κάποιος ἄνθρωπος, ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν Φαρισαίων, ποὺ ἐλέγετο Νικόδημος, μέλος τοῦ συνεδρίου καὶ ὡς ἐκ τούτου ἄρχων τῶν Ἰουδαίων.

Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, κάποιον ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν Φαρισαίων, ὀνόματι Νικόδημος, ἄρχων τῶν Ἰουδαίων, διότι ἦτο μέλλος τοῦ συνεδρίου.

Αὐτὸς ἦλθε πρὸς αὐτὸν τὴ νύκτα καὶ τοῦ εἶπε· «Διδάσκαλε, εἴμεθα πεπεισμένοι, ὅτι ἦλθες ὡς διδάσκαλος ἀπὸ τὸ Θεό. Διότι κανεὶς δὲν δύναται νὰ κάνῃ αὐτὰ τὰ θαύματα, ποὺ κάνεις ἐσύ, ἐὰν δὲν εἶναι ὁ Θεὸς μαζί του».

Οὗτος διὰ νὰ ἀποφύγῃ τὰ σχόλια καὶ τὴν δυσμένειαν τῶν συναδέλφων του, ἦλθε νύκτα πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ τοῦ εἶπε· Διδάσκαλε, καὶ ἐγὼ καὶ μερικοὶ ἄλλοι συνάδελφοί μου ἡξεύρομεν, ὅτι ἦλθες ἀπὸ τὸν Θεὸν ἀπεσταλμένος καὶ φωτισμένος διδάσκαλος. Τὸ καταλαβαίνομεν δὲ αὐτό, διότι κανεὶς δὲν ἡμπορεῖ νὰ κάμῃ τὰ θαύματα, ποὺ κάνεις σύ, ἐὰν δὲν εἶναι ὁ Θεὸς μαζί του. Δίδαξέ μας λοιπὸν περὶ τοῦ πῶς θὰ ἀπολαύσωμεν καὶ ἡμεῖς τὰ ἀγαθὰ τῆς βασιλείας.

Αὐτὸς ἦλθε νύκτα πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ τοῦ εἶπε· «Διδάσκαλε, γνωρίζομεν ὅτι σὺ ἦλθες ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς ὁ μοναδικὸς διδάσκαλος τῶν πλέον ὑψηλῶν ἀληθειῶν. Διότι κανένας δὲν ἠμπορεῖ νὰ κάνῃ τὰ καταπληκτικὰ αὐτὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα κάμνεις σύ, ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν εἶναι μαζῆ του. (ἀπὸ σὲ λοιπὸν περιμένομεν νὰ ἀκούσωμεν καθαρὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ ἀποκτήσωμεν τὰ ἀγαθὰ τῆς βασιλείας)».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σοῦ λέγω, ἐὰν κανεὶς δὲν γεννηθῇ πάλι, δὲν δύναται νὰ ἰδῇ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σὲ διαβεβαιῶ, ὅτι ἐὰν κανεὶς δέν γεννηθῇ ἀπὸ ἐπάνω, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, δὲν δύναται νὰ ἴδῃ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀπολαύσῃ τὰ ἀγαθά της.

Ἀπήντησε ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· «σὲ διαβεβαιώνω, ὅτι ἐὰν δὲν γεννηθῇ κανεὶς ἀπὸ τὸν οὐρανόν, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἴδῃ καὶ νὰ ἀπολαύσῃ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».

Τοῦ λέγει ὁ Νικόδημος· «Πῶς δύναται ἕνας ἄνθρωπος νὰ γεννηθῇ, ὅταν εἶναι γέρων; Μήπως δύναται νὰ μπῇ γιὰ δεύτερη φορὰ στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του καὶ νὰ γεννηθῇ;».

Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Νικόδημος· Πῶς ἡμπορεῖ νὰ γεννηθῆ πάλιν ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἔχῃ πλέον γηράσει; Μήπως ἠμπορεῖ νὰ ἔμβῃ διὰ δευτέραν φορὰν εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας του καὶ νὰ ξαναγεννηθῇ;

Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Νικόδημος· «πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γεννηθῇ πάλιν ὁ ἄνθρωπος, καὶ μάλιστα ὅταν εἶναι γέρων; Μήπως ἠμπορεῖ νὰ εἰσέλθῃ διὰ δευτέραν φορὰν εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός του καὶ νὰ γεννηθῇ πάλιν;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σοῦ λέγω, ἐὰν κανεὶς δὲν γεννηθῇ ἀπὸ νερὸ καὶ Πνεῦμα, δὲν δύναται νὰ μπῇ στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· ἀληθῶς, ἀληθῶς, σοῦ λέγω ὅτι, ἐὰν δὲν γεννηθῇ κανεὶς πνευματικῶς ἀπὸ τὸ νερὸν τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, καὶ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἀοράτως διὰ τοῦ νεροῦ τούτου ἐνεργεῖ τὴν ἀναγέννησιν τοῦ ἀνθρώπου, δὲν ἡμπορεῖ νὰ ἔμβῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· «ἀληθῶς σοῦ λέγω, ὅτι ἐὰν δὲν ἀναγενηθῇ κανεὶς πνευματικῶς ἀπὸ τὸ νερὸ τοῦ βαπτίσματος καὶ ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Τὸ γεννημένο ἀπὸ τὴ σάρκα εἶναι σάρκα (σαρκικό), ἐνῷ τὸ γεννημένο ἀπὸ τὸ Πνεῦμα εἶναι πνεῦμα (πνευματικό).

Κάθε τι ποὺ ἔχει γεννηθῆ μὲ φυσικὴν γέννησιν ἀπὸ τὴν σάρκα, εἶναι καὶ αὐτὸ σαρκικόν, καὶ δὲν ἡμπορεῖ νὰ εἰσέλθη εἰς τὴν πνευματικὴν ταύτην βασιλείαν. Καὶ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει γεννηθῆ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, εἶναι ὕπαρξις καὶ προσωπικότης πνευματική, καὶ αὐτὴ θὰ ἀπολαύσῃ τὴν πνευματικὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Κάθε τι ποὺ ἔχει γεννηθῇ κατὰ τρόπον φυσικὸν ἀπὸ τὴν σάρκα, εἶναι καὶ αὐτὸ σαρκικόν, δηλαδὴ γεμᾶτο ἀτελείας καὶ ἀδυναμίας. Καὶ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, εἶναι πνευματικὴ ὕπαρξις, ποὺ θὰ ἀπολαύσῃ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Μὴν ἀπορήσῃς, διότι σοῦ εἶπα, “εἶναι ἀνάγκη ἐσεῖς νὰ γεννηθῆτε πάλι”.

Μὴν ἀπορήσῃς, διότι σοῦ εἶπα· Πρέπει σεῖς ὅλοι νὰ γεννηθῆτε ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία καταβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Μὴ ἀπορεῖς, διότι σοῦ εἶπα ὅτι πρέπει ὅλοι σας νὰ ἀναγεννηθῆτε ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ κατεβαίνει ἐκ τῶν ἄνω.

Ὁ ἄνεμος ὅπου θέλει πνέει, καὶ ἀκούεις τὸν ἦχο του, ἀλλὰ δὲν ξέρεις ἀπὸ ποῦ ἔρχεται καὶ ποῦ πηγαίνει. Ἔτσι συμβαίνει μὲ καθένα, ποὺ γεννᾶται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα».

Ὁ ἄνεμος πνέει ὅπου θέλει, καὶ ἀκούεις τὴν βοήν του, ἀλλὰ δὲν ἡξεύρεις, ἀπὸ ποὺ ἀκριβῶς ἐξεκίνησε καὶ ποὺ θὰ σταματήσῃ. Ἔτσι γίνεται καὶ εἰς κάθε ἄνθρωπον, ποὺ ἀναγεννᾶται ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ὁ τρόπος τῆς ἀναγεννήσεώς του μένει μυστηριώδης, ἡ ἐπενέργεια ὅμως τοῦ Πνεύματος εἶναι δραστικὴ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς γίνεται φανερόν.

Ὁ ἀέρας ὅπου θέλει φῦσᾳ καὶ ἀκούεις τὴν βοήν του, ἀλλὰ δὲν γνωρίζεις ἀπὸ ποῦ ἔρχεται καὶ ποῦ θὰ καταλήξῃ. Ἔτσι γίνεται καὶ μὲ κάθε ἕνα, ὁ ὁποῖος ἀναγεννᾶται ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ὁ τρόπος αὐτῆς τῆς ἀναγεννήσεως εἶναι ἀκατάληπτος τὸ ἀποτέλεσμα ὅμως φανερόν».

Τοῦ εἶπε τότε ὁ Νικόδημος· «Πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ γίνουν αὐτά;».

Ἀπεκρίθη ὁ Νικόδημος καὶ εἶπε εἰς αὐτόν· Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν αὐτὰ καὶ νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ πνευματικὴ αὐτὴ καὶ οὐράνια ἀναγέννησις;

Ἀπήντησεν ὁ Νικόδημος καὶ τοῦ εἶπε· «πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν αὐτά;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· «Σὺ εἶσαι ὁ διδάσκαλος τοῦ Ἰσραὴλ καὶ δὲν γνωρίζεις αὐτά;

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· Σὺ εἶσαι ἀνεγνωρισμένος διδάσκαλος τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, καὶ δὲν γνωρίζεις αὐτά, διὰ τὰ ὁποῖα ἔκαμαν λόγον οἱ προφῆται;

Ἀπεκρίθη δὲ εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «σὺ εἶσαι ὁ ἐπίσημος διδάσκαλος τοῦ Ἰσραὴλ καὶ δὲν γνωρίζεις αὐτά, διὰ τὰ ὁποῖα ὁμιλοῦν αἱ Γραφαί;

Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σοῦ λέγω, ὅτι διδάσκουμε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο γνωρίζουμε, καὶ μαρτυροῦμε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο εἴδαμε, ἀλλὰ τὴ μαρτυρία μας δὲν δέχεσθε.

Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σοῦ λέγω, ὅτι ἐκεῖνο, ποῦ γνωρίζομεν καλά, αὐτὸ λέγομεν, καὶ περὶ ἐκείνου, τὸ ὁποῖον ἐξ ἀμέσου ἀντιλήψεως καὶ θεωρίας ἔχομεν ἴδει, περὶ αὐτοῦ μαρτυροῦμεν. Καὶ ὅμως δὲν δέχεσθε τὴν μαρτυρίαν μας.

Ἀληθῶς σοῦ λέγω, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζομεν καλά, λέγομεν· καὶ αὐτὸ ποὺ εἴδαμεν μαρτυροῦμεν. Κάθε τι ποὺ λέγομεν εἶναι ἡ ἀπόλυτος καὶ καθαρὰ ἀλήθεια. Καὶ ὅμως σεῖς δὲν δέχεσθε τὴν μαρτυρίαν μας.

Ἂν σᾶς εἶπα τὰ ἐπίγεια καὶ δὲν πιστεύετε, πῶς θὰ πιστεύσετε, ἂν σᾶς πῶ τὰ ἐπουράνια;

Ἐὰν σᾶς εἶπα θείας μὲν ἀληθείας, ἀλλ’ αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται εἰς ἐκεῖνα, ποὺ συμβαίνουν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ τῶν ὁποίων λαμβάνουν οἱ πιστοὶ πεῖραν ἐν τῇ ἐπιγείῳ ζωῇ των, καὶ ὅμως δὲν πιστεύετε εἰς αὐτάς, πῶς θὰ πιστεύσετε, ἐὰν σᾶς εἴπω ἀληθείας ὑψηλάς, ποὺ ἀναφέρονται εἰς οὐράνια μυστήρια;

Ἐὰν σᾶς εἶπα διδασκαλίας θείας, αἱ ὁποῖαι σχετίζονται μὲ ὅσα συμβαίνουν εἰς τὴν γῆν καὶ εἶναι ἐπομένως εὔκολον νὰ τὰς ἐννοήσετε καὶ ὅμως δὲν τὰς πιστεύετε, πῶς, ἐὰν σᾶς εἴπω ὑψηλὰς ἀληθείας, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὸν ἐπουράνιον κόσμον, θὰ τὰς παραδεχθῆτε καὶ θὰ τὰς πιστέψετε;

Καὶ (γιὰ νὰ γνωρίζῃ καὶ νὰ σᾶς πῇ τὰ ἐπουράνια) κανεὶς δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, παρὰ ἐκεῖνος, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος (συγχρόνως) εἶναι στὸν οὐρανό.

Καὶ ὅμως μόνον ἀπὸ ἐμὲ θὰ μάθετε τὰ ἐπουράνια ταῦτα. Διότι κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν ἔχει ἀναβῇ εἰς τὸν οὐρανὸν διὰ νὰ μάθῃ τὰ ἐπουράνια καὶ νὰ σᾶς διδάξῃ περὶ αὐτῶν, παρὰ μόνον ἐκεῖνος, ποὺ κατέβη ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔγινε διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος, ἐνῷ τώρα εἶναι εἰς τὴν γῆν, ἐξακολουθεῖ ὡς πανταχοῦ παρὼν Θεός, νὰ εἶναι καὶ εἰς τὸν οὐρανόν.

Κανεὶς δὲ δὲν ἀνέβηκε εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ μάθῃ ἐκεῖ καὶ διδάξῃ εἰς σᾶς αὐτὰς τὰς ἀληθείας, παρὰ μόνον αὐτὸς ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔγινε διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁ ὅποιος ἐξακολουθεῖ, καθ’ ὃν χρόνον ζῇ εἰς τὴν γῆν, νὰ εἶναι καὶ εἰς τὸν οὐρανὸν ὡς Θεός.

Ὅπως δὲ ὁ Μωυσῆς στὴν ἔρημο ὕψωσε τὸν ὄφι, ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου πρόκειται νὰ ὑψωθῇ,

Καὶ διὰ νὰ σοῦ ἀποκαλύψω καὶ ἄλλην ἄγνωστον καὶ ψυχοσωτήριον ἀλήθειαν, σοῦ λέγω· Ὅπως ἄλλοτε ὁ Μωϋσῆς ἐκρέμασεν ὑψηλὰ τὸ χάλκινο φίδι, διὰ νὰ σώζωνται δι’ αὐτοῦ οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὰ θανατηφόρα δαγκώματα τῶν φιδιῶν τῆς ἐρήμου, ἔτσι σύμφωνα μὲ τὸ μυστηριῶδες σχέδιον τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ κρεμασθῇ ὑψηλὰ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου προσλαμβάνων τὸ ὁμοίωμα τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ μὴ ἔχων καμμίαν πραγματικὴν σχέσιν μὲ αὐτήν.

Ὅπως δὲ ὁ Μωϋσῆς ἐκρέμεσε ὑψηλὰ τὸ χάλκινι φίδι εἰς τὴν ἔρημον, διὰ νὰ τὸ ἀντικρύζουν μὲ πίστιν οἱ Ἰσραηλῖται καὶ νὰ σῴζωνται ἀπὸ τὸ θανατηφόρον δηλητήριον τῶν φιδιῶν τῆς ἐρήμου, ἔτσι, σύμφωνα μὲ τὸ πάνσοφον σχέδιον τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ κρεμασθῇ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν.

ὥστε καθένας, ποὺ πιστεύει σ’ αὐτόν, νὰ μὴ πεθάνῃ (πνευματικά), ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴ αἰώνια.

Καὶ θὰ ὑψωθῇ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, διὰ νὰ μὴ χαθῇ εἰς τὸν αἰώνιον θάνατον κανένας ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ πιστεύουν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μὴ καταδικασθῇ εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν κανένας ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ θὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ κερδήσῃ καὶ νὰ ἔχῃ τὴν αἰώνιον ζωήν.

Ναί! Τόσο ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε τὸν Υἱό του τὸν μονογενῆ ἔδωσε γιὰ θυσία, ὥστε καθένας, ποὺ πιστεύει σ’ αὐτόν, νὰ μὴ πεθάνῃ (πνευματικά), ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴ αἰώνια.

Μὴ σοῦ φαίνεται δὲ παράδοξον τὸ ὅτι πρόκειται διὰ τὴν σωτηρίαν σας νὰ ὑψωθῇ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Διότι τόσον πολὺ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἔζῃ εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ὥστε παρέδωκεν εἰς θάνατον τὸν μονάκριβον Υἱόν του, διὰ νὰ μὴ χαθῇ εἰς αἰώνιον θάνατον καθένας, ποὺ πιστεύει εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Διότι τόσον πολὺ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν βυθισμένον εἰς τὰς ἁμαρτίας κόσμον, ὥστε παρέδωκεν εἰς σταυρικὸν θάνατον τὸν μονογενῆ του Υἱόν· διὰ νὰ μὴ καταδικασθῇ εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν κάθε ἔνας ποὺ θὰ πιστεύῃ εἰς αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Ναί! Δὲν ἀπέστειλε ὁ Θεὸς τὸν Υἱό του στὸν κόσμο γιὰ νὰ τιμωρήσῃ τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.

Διότι δὲν ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱόν του εἰς τὸ ἁμαρτωλὸν γένος τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ κατακρίνῃ καὶ καταδικάσῃ τὸ γένος αὐτό, ὅπως φρονεῖτε σεῖς οἱ Ἰουδαῖοι περὶ τοῦ Μεσσίου, ὅτι θὰ σώσῃ μόνον τοὺς Ἰουδαίους καὶ θὰ κατακρίνῃ τὰ λοιπὰ ἔθνη. Ἀλλὰ τὸν ἀπέστειλε διὰ νὰ σωθῇ ὁλόκληρος ὁ κόσμος τῶν ἀνθρώπων δι’ αὐτοῦ.

Διότι δὲν ἔστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱόν του εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ κρίνῃ καὶ καταδικάσῃ τὸν κόσμον, ἀλλὰ διὰ νὰ σωθῇ ὁ κόσμος μὲ τὴν θυσίαν αὐτοῦ.

Ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτόν, δὲν τιμωρεῖται, ἐνῷ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν πιστεύει, ἤδη ἔχει τιμωρηθῇ, διότι δὲν ἔχει πιστεύσει στὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ὅποιος πιστεύει εἰς αὐτὸν εἴτε Ἰουδαῖος εἶναι, εἴτε ἐθνικός, δὲν κατακρίνεται· ὅποιος ὅμως δὲν πιστεύει, ἔχει κατακριθῇ μόνος του ἀπὸ τώρα, διότι δὲν ἔχει πιστεύσει εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τῆς ἀπιστίας του ἀπέκλεισε μόνος τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τὸν προσκαλοῦντα αὐτὸν εἰς σωτηρίαν Λυτρωτήν.

Κάθε ἕνας ποὺ πιστεύει εἰς αὐτόν, εἰς ὁποιοδήποτε ἔθνος καὶ ἂν ἀνήκῃ, δὲν καταδικάζεται. Ὅποιος ὅμως δὲν πιστεύει, ἔχει καταδικασθῇ ἀπὸ τώρα, ἀκριβῶς διότι δὲν ἐπίστεψε εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ μὲ τὴν ἀπιστίαν του ἀπέκλεισεν αὐτὸς μόνος τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τὴν σωτηρίαν.

Αὐτὴ δὲ εἶναι ἡ τιμωρία, ὅτι δηλαδὴ τὸ φῶς ἔχει ἔλθει στὸν κόσμο, ἀλλ’ οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν τὸ σκότος παρὰ τὸ φῶς, διότι τὰ ἔργα τους ἦταν πονηρά.

Ὁ λόγος λοιπὸν καὶ ἡ αἰτία, διὰ τὴν ὁποίαν κρίνονται καὶ καταδικάζονται οἱ ἄπιστοι, εἶναι οὗτος, ὅτι τὸ φῶς τῆς ἀληθείας, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον, ἀλλ’ οἱ ἄνθρωποι ἐπροτίμησαν τὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ ὄχι τὸ φῶς. Καὶ ἔκαμαν τὴν προτίμησιν αὐτήν, διότι ἦσαν πονηρὰ τὰ ἔργα τους.

Αὐτὴ δὲ εἶναι καὶ ἡ αἰτία τῆς καταδίκης τῶν ἀπίστων· ὅτι δηλαδὴ τὸ φῶς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἠγάπησαν καὶ ἔδωσαν μᾶλλον τὴν καρδιά τους εἰς τὸ σκοτάδι καὶ ὄχι εἰς τὸ φῶς. Καὶ τοῦτο, διότι τὰ ἔργα των ἦσαν πονηρά.

Καθένας δέ, ποὺ πράττει τὰ φαῦλα, μισεῖ τὸ φῶς, καὶ δὲν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, γιὰ νὰ μὴ φανερωθοῦν τὰ ἔργα του.

Διότι καθένας, ποὺ ἐπιμένει νὰ πράττῃ ἔργα πονηρὰ καὶ κακά, δὲν ἀδιαφορεῖ ἁπλῶς, ἀλλ’ ἀποστρέφεται τὸ φῶς καὶ δὲν ἔρχεται εἰς τὸ φῶς, διὰ νὰ μὴ γίνῃ φανερὰ ἡ ἀσχημία καὶ ἡ φαυλότης τῶν ἔργων του καὶ προκληθῇ οὕτως ἡ ἀποδοκιμασία του καὶ ἡ ἐξέγερσις τῆς συνειδήσεώς του.

Διότι κάθε ἔνας ποὺ ἀμετανοήτως πράττει ἔργα κακὰ καὶ διεστραμμένα, ἀντιπαθεῖ καὶ ἀποστρέφεται τὸ φῶς καὶ δὲν ἔρχεται εἰς τὸ φῶς, διὰ νὰ μὴ φανερωθοῦν τὰ φαῦλα ἔργα του.

Ἀντιθέτως ἐκεῖνος, ποὺ κάνει τὸ καλό, ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, γιὰ νὰ φανερωθοῦν τὰ ἔργα του, ὅτι ἔχουν γίνει συμφώνως πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ».

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ πράττει τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἐπιβάλλει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀλήθεια, ὅπως ἀλήθεια εἶναι καὶ αὐτὸς ὁ Θεός, ἔρχεται κοντὰ εἰς τὸ φῶς καὶ πλησιάζει εἰς τὸν Ἰησοῦν παραδιδόμενος εἰς αὐτὸν μετὰ πάσης ἐμπιστοσύνης. Πράττει δὲ τοῦτο, διότι θέλει νὰ γίνῃ φανερὰ ἡ ποιότης καὶ ἡ ἠθικὴ ἀξία τῶν ἔργων του, διὰ νὰ βεβαιωθῇ ἔτσι καὶ αὐτὸς καὶ πληροφορηθῇ ἡ συνείδησίς του, ὅτι τὰ ἔργα αὐτὰ ἔχουν γίνει σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Καθένας δὲ ποὺ ζῇ καὶ πράττει σύμφωνα μὲ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ, ἔρχεται εἰς τὸ φῶς, πλησιάζει μὲ ἐμπιστοσύνην εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν, διὰ νὰ φανερωθῇ ἡ ποιότης καὶ ἡ ἀξία τῶν ἔργων του, νὰ πληροφορηθῇ δὲ καὶ ὁ ἴδιος ὅτι πράγματι αὐτὰ ἔχουν γίνει σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ».

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ ἦλθε ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του στὴν ὕπαιθρο τῆς Ἰουδαίας, καὶ ἔμενε ἐκεῖ μαζί τους καὶ βάπτιζε.

Ὕστερον ἀπὸ αὐτά, ποὺ συνέβησαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ μαζὶ μὲ αὐτοὺς καὶ ἔβαπτιζε δι’ μέσου τῶν μαθητῶν του, οἱ ὁποῖοι εἰς τοὺς προσερχομένους νὰ βαπτισθοῦν ἐδείκνυον τὸν φανερωθέντα Μεσσίαν.

Ὕστερα ἀπὸ αὐτά, ποὺ συνέβησαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του εἰς τὴν ἄλλην περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας καὶ ἐκεῖ ἔμενε μαζῆ τους καὶ ἐβάπτιζε διὰ μέσῳ αὐτῶν ἐκείνους ποὺ ἤρχοντο μὲ τὴν διάθεσιν νὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν.

Βάπτιζε δὲ καὶ ὁ Ἰωάννης στὴν Αἰνὼν πλησίον τοῦ Σαλείμ, διότι ἐκεῖ ἦταν πολλὰ νερά, καὶ ἔρχονταν καὶ βαπτίζονταν.

Ἐξηκολούθει δὲ καὶ ὁ Ἰωάννης νὰ βαπτίζῃ εἰς τὴν πηγὴν Αἰνὼν πλησίον τῆς πόλεως Σαλείμ. Καὶ εἶχε προτιμήσει ὁ Ἰωάννης τὴν Αἰνών, διότι ἦσαν ἐκεῖ ἄφθονα νερά, καὶ ἤρχοντο καὶ ἐβαπτίζοντο.

Ὁ δὲ Ἰωάννης ἐβάπτιζε τότε εἰς τὴν πηγὴν Αἰνών, πλησίον τῆς πόλεως Σαλείμ, διότι ἐκεῖ ἦσαν πολλὰ ὕδατα, καὶ ἤρχοντο ἄνθρωποι καὶ ἐβαπτίζοντο.

Ἂς σημειωθῇ, ὅτι ὁ Ἰωάννης δὲν εἶχε ἀκόμη ριφθῇ στὴ φυλακή.

Ἐσυνεχίζετο λοιπόν ἀκόμη ἡ δράσις καὶ τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου, διότι οὗτος δὲν εἶχεν ἀκόμη ριφθῇ εἰς τὴν φυλακήν.

Δὲν εἶχε δὲ ἀκόμη συλληφθῇ καὶ φυλακισθῆ ἀπὸ τὸν Ἡρῴδην ὁ Ἰωάννης.

Ἔγινε δὲ συζήτησι μεταξὺ μαθητῶν τοῦ Ἰωάννου καὶ κάποιου Ἰουδαίου γιὰ τὸν καθαρισμό.

Ἐπειδὴ λοιπὸν καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰησοῦ ἐβάπτιζον, ἔγινε συζήτησις ἀπὸ τοὺς μαθητὰς τοῦ Ἰωάννου μὲ κάποιον Ἰουδαῖον διὰ τὸν καθαρισμόν, τὸν ὁποῖον τὰ βαπτίσματα ταῦτα ἔδιδαν.

Ἔγινε λοιπὸν συζήτησις ἀπὸ τοὺς μαθητὰς τοῦ Ἰωάννου μὲ κάποιον Ἰουδαῖον διὰ τὸν καθαρισμόν, τὸν ὁποῖον τὸ βάπτισμα τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου ἔδιδεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ ἦλθαν στὸν Ἰωάννη καὶ τοῦ εἶπαν· «Διδάσκαλε! Αὐτός, ποὺ ἦταν μαζί σου πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη, γιὰ τὸν ὁποῖο σὺ ἔδωσες μαρτυρία, κοίταξε, αὐτὸς τώρα βαπτίζει καὶ ὅλοι πηγαίνουν πρὸς αὐτόν».

Καὶ ἐπειδὴ οἱ μαθηταὶ αὐτοὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ πείσουν τὸν Ἰουδαῖον διὰ τὴν ἀξίαν τοῦ βαπτίσματος τοῦ Ἰωάννου, ἦλθαν εἰς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπαν· Διδάσκαλε, ἐκεῖνος ποὺ ἦτο μαζί σου πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην, διὰ τὸν ὁποῖον σὺ ἔδωκες μαρτυρίαν καὶ τὸν ἀνέδειξες μὲ τὰς συστάσεις, ποὺ ἔκαμες δι’ αὐτὸν εἰς τοὺς ἀνθρώπους, κύτταξε αὐτὸς τώρα βαπτίζει καὶ ὅλοι πηγαίνουν εἰς αὐτόν.

Καὶ ἦλθαν πρὸς τὸν Ἰωάννην οἱ μαθηταί του μαζῆ μὲ τὸν Ἰουδαῖον καὶ τοῦ εἶπαν· «διδάσκαλε, αὐτός, ποὺ ἦτο μαζῆ σου πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην καὶ διὰ τὸν ὁποῖον σὺ ἐμαρτύρησες καὶ ἐβεβαίωσες περὶ τῆς ἀποστολῆς του εἰς τοὺς ἀνθρώπους, κύτταξε βαπτίζει τώρα καὶ ὅλοι πηγαίνουν εἰς αὐτόν».

Εἶπε τότε ὁ Ἰωάννης· «Δὲν δύναται ὁ ἄνθρωπος νὰ λαμβάνῃ τίποτε, ἐὰν δὲν τοῦ ἔχῃ δοθῇ ἀπ’ τὸ Θεό.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰωάννης καὶ εἶπε· Τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ λάβῃ ὁ ἄνθρωπος, ἐὰν δὲν τοῦ ἔχῃ δοθῆ τοῦτο ἀπὸ τὸν ἐν οὐρανοῖς Θεόν. Ἀπὸ τὸν Θεὸν λοιπὸν ἔλαβε καὶ ὁ Ἰησοῦς τὴν προτίμησιν καὶ τἠν δόξαν αὐτήν, τὴν ὁποίαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἀποδίδουν, ἀλλὰ καὶ ἐγὼ τὸ περιωρισμένον μέτρον τῆς τιμῆς καὶ τῆς δράσεως, διὰ τὸ ὁποῖον παραπονεῖσθε.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰωάννης καὶ εἶπε· «τίποτε δὲν ἠμπορεῖ νὰ πάρῃ ὁ ἄνθρωπος ἐὰν δὲν τοῦ ἔχῃ δοθῇ ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Σεῖς οἱ ἴδιοι βεβαιώνετε γιὰ μένα, ὅτι εἶπα· “Δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ἀλλ’ ἁπλῶς εἶμαι ἀπεσταλμένος πρὶν ἀπὸ ἐκεῖνον”.

Σεῖς οἱ ἴδιοι μὲ ἠκούσατε καὶ εἶσθε μάρτυρές μου, ὅτι εἶπα· Δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ Χριστός, ἀλλ’ ὅτι εἶμαι ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν προτήτερα ἀπὸ ἐκεῖνον ὡς πρόδρομός του. Διατί λοιπὸν τώρα δυσαρεστεῖσθε, ἐπειδὴ βλέπετε τὸν Χριστὸν νὰ εὐδοκιμῇ περισσότερον ἀπὸ ἐμέ;

Σεῖς, ἄλωστε, οἱ ἴδιοι ποὺ μὲ ἠκούσατε, ἐπιβεβαιώνετε ὅτι ἐγὼ εἶπα· Δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ Χριστός, ἀλλ’ ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐνωρίτερα ἀπὸ ἐκεῖνον, διὰ νὰ προπαρασκευάσω τοὺς ἀνθρώπους.

Ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τὴ νύμφη, εἶναι νυμφίος. Ὁ δὲ φίλος τοῦ νυμφίου, ὁ ὁποῖος παραστέκεται καὶ τὸν ἀκούει, πολὺ χαίρει γιὰ τὴ φωνὴ τοῦ νυμφίου. Αὐτὴ δὲ ἡ χαρά μου ἔχει ὁλοκληρωθῇ.

Μὴ παραξενεύεσθε, ἐὰν ὅλοι πηγαίνουν εἰς αὐτὸν καὶ τὸν ἀκολουθοῦν. Ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον ἀκολουθεῖ ἡ νύμφη καὶ πηγαίνει εἰς αὐτὸν ὡς ἰδική του, εἶναι ὁ γαμβρός· ὁ φίλος δὲ τοῦ γαμβροῦ, ὁ παράνυμφος καὶ κουμπάρος, ποὺ ἐμεσίτευσεν εἰς τὸ συνοικέσιον καὶ κατὰ τὸν γάμον στέκεται κοντά του καὶ τὸν ἀκούει, χαίρει ὑπερβολικὰ διὰ τὴν φωνήν, μὲ τὴν ὁποίαν ὁ γαμβρός ἐκδηλώνει τὴν ἀγάπην του πρὸς τὴν νύμφην καὶ τὴν εὐχαρίστησίν του διὰ τὸν γάμον του μετ’ αὐτῆς. Χαίρω λοιπὸν καὶ ἐγὼ ὡς φίλος τοῦ οὐρανίου γαμβροῦ, εἰς τὸν ὁποῖον πηγαίνουν τώρα ὅλοι, οἱ ὁποῖοι μετ’ ὀλίγον θὰ ἀποτελέσουν τὴν νύμφην του, τὴν Ἐκκλησίαν. Καὶ αὐτὴ ἡ χαρὰ ποὺ δοκιμάζω, διότι ἐπέτυχεν ὁ πνευματικὸς αὐτὸς γάμος εἰς τὸν ὁποῖον ἐμεσίτευσα, εἶναι πλήρης καὶ τελεία.

Ἔπειτα δὲ μὴ λησμονεῖτε ὅτι αὐτός ποὺ ἔλαβε καὶ ἔχει τὴν νύμφην εἶναι ὁ νυμφίος, ὁ δὲ φίλος τοῦ νυμφίου, ὁ ὁποῖος κατὰ τὸν γάμον στέκεται κοντὰ εἰς αὐτὸν καὶ τὸν ἀκούει, χαίρει πάρα πολὺ διὰ τὰ λόγια, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ νυμφίος ἐκδηλώνει τὴν χαράν του. Αὐτή, λοιπόν, εἶναι ἡ ἰδική μου χαρά, νὰ βλέπω τὸν νυμφίον εὐχαριστημένον καὶ ἡ ὁποία χαρά μου εἶναι πλήρης καὶ τελεία. (Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ νυμφίος, νύμφη ἡ Ἐκκλησία. Χαίρω βαθύτατα, διότι βλέπω τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θὰ ἐνταχθοῦν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν του, νὰ τὸν ἀκολουθοῦν).

Ἐκεῖνος εἶναι πρέπον νὰ αὐξάνῃ, ἐγὼ δὲ νὰ ἐλαττώνωμαι».

Σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀπεστάλην, ἐκεῖνος πρέπει νὰ αὐξάνῃ εἰς ἐπιρροὴν καὶ δόξαν, ἐγὼ δὲ νὰ μικραίνω, ὥστε ὅλοι νὰ μὴ ἀκολουθοῦν πλέον ἐμὲ, ἀλλ’ ἐκεῖνον.

Ἐκεῖνος πρέπει νὰ αὐξάνῃ, ἐγὼ δέ, ὁ πρόδρομός του, νὰ μικραίνω, ὥστε ὅλοι πλέον νὰ ἀκολουθοῦν ἐκεῖνον καὶ ὄχι ἐμέ.

«Ὁ ἐρχόμενος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ εἶναι ἀνώτερος ὅλων. Ὁ προερχόμενος ἀπὸ τὴ γῆ εἶναι γήινος, καὶ ὡς γήινος ὁμιλεῖ. Ὁ ἐρχόμενος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ εἶναι ἀνώτερος ὅλων,

Ἐκεῖνος, ποὺ ἔρχεται ἀπ’ ἐπάνω καὶ κατάγεται ἀπὸ τὸν οὐρανόν, εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ ὅλους. Ἐκεῖνος, ποὺ ἐγεννήθη εἰς τὴν γῆν ἀπὸ γονεῖς, ποὺ ἔζησαν εἰς τὴν γῆν, ὅπως εἶμαι ἐγώ, εἶναι ἀπὸ τὴν γῆν καὶ ὁμιλεῖ περὶ τῶν οὐρανίων τόσον μόνον, ὅσον ἠμπορεῖ ἀπὸ τὴν γῆν νὰ τὰ διακρίνῃ καὶ νὰ τὰ γνωρίσῃ. Ἐκεῖνος, ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ὅπως εἶναι ὁ Ἰησοῦς, εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ ὅλους.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸν οὐρανόν, δηλαδὴ ὁ Χριστός, εἶναι ἐπάνω ἀπὸ ὅλους. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ εἶναι ἀπὸ τὴν γῆν, ὅπως εἶμαι ἐγώ, ἀπὸ γονεῖς ποὺ εἶναι ἐπίσης τῆς γῆς, ὁμιλεῖ περὶ τοῦ θελήματος καὶ τῶν ἔργων τοῦ Θεοῦ, σὰν ἄνθρωπος ἐκ τῆς γῆς, δηλαδὴ ἀτελῶς. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ ὅλους.

καὶ αὐτὸ ποὺ εἶδε καὶ ἄκουσε, αὐτὸ μαρτυρεῖ, ἀλλὰ τὴ μαρτυρία του δὲν δέχεται κανείς.

Καὶ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον λόγῳ τῆς σχέσεώς του πρὸς τὸν ὲν οὐρανοῖς Πατέρα του ἔχει ἴδει μόνος αὐτὸς καὶ ἤκουσε παρ’ αὐτοῦ καὶ τὸ ἠξεύρει καλά, ὅπως κανένας ἄλλος, αὐτὸ μαρτυρεῖ. Δυστυχῶς ὅμως τὴν μαρτυρίαν του πολὺ ὀλίγοι τὴν πιστεύουν καὶ τὴν δέχονται.

Καὶ αὐτὸ ποὺ εἶδε καὶ ἤκουσε καὶ τὸ γνωρίζει ἄριστα καὶ κάλλιστα, αὐτὸ καὶ μὲ ἀπόλυτον βεβαιότητα καὶ σαφήνειαν κηρύσσει. Ἀλλὰ τὴν μαρτυρίαν αὐτοῦ ὀλίγοι τὴν δέχονται.

Ὅποιος δέχθηκε τὴ μαρτυρία του παραδέχθηκε, ὅτι ὁ Θεὸς λέγει τὴν ἀλήθεια.

Ἐκεῖνος, ποὺ ἐπίστευσεν εἰς τὴν μαρτυρίαν του καὶ ἐνεκολπώθη τὴν διδασκαλίαν του, αὐτὸς ἔβαλε τὴν σφραγίδα του ὑποκάτω ἀπὸ τοὺς λόγους τούτους τοῦ υἱοῦ καὶ ἀπεσταλμένου τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπεβεβαίωσεν ἐπισήμως, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀληθὴς καὶ δὲν ψεύδεται.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἐπίστευσε καὶ ἐδέχθη αὐτὴν τὴν διδασκαλίαν, αὐτὸς ἔβαλε τὴν σφραγῖδα του καὶ ὑπέγραψε μὲ τὸ ὄνομά του τοὺς λόγους τοῦ Υἱοῦ καὶ ἀπεσταλμένου τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπεβεβαίωσε ἔτσι ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι πάντοτε ἀληθινός.

Διότι ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον ἀπέστειλεν ὁ Θεός, κηρύττει τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Δὲν δίνει δὲ μὲ μέτρο ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα (στὸν Υἱό).

Ἐπεβεβαίωσε δὲ οὗτος διὰ τῆς πίστεως ταύτης, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀληθής, διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τὸν ὁποῖον ἀπέστειλεν ὁ Θεός, δὲν λέγει τίποτε τὸ ἰδικόν του, ἀλλὰ λαλεῖ τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Διδάσκει δὲ αὐτὰ ἀλανθάστως, διότι ὁ Θεὸς δὲν ἔδωκε καὶ εἰς αὐτὸν τὸ Πνεῦμα, ὅπως ἄλλοτε εἰς τοὺς προφήτας μὲ μέτρον καὶ εἰς ὡρισμένας στιγμὰς τῆς ζωῆς των, ἀλλὰ τοῦ τὸ ἔδωκεν ἀφθόνως, συνεχῶς καὶ ἀπεριορίστως, καὶ συνεπῶς αὐτὸς κατέχει τἠν πλήρη καὶ ἀπόλυτον θείαν ἀποκάλυψιν καὶ διδάσκει ἀκριβῶς τὴν διδασκαλίαν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ὅτι αὐτός, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἀπέστειλε, δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, διδάσκει τὸ λόγια τοῦ Θεοῦ ἀλάνθαστα καὶ πλήρη, διότι ὁ Θεὸς δὲν ἔδωσεν εἰς αὐτὸν περιωρισμένον τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν ἐνέργειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως εἰς τοὺς προφήτας, ἀλλὰ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν αὐτὸ τοῦτο τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.

Ὁ Πατὴρ ἀγαπᾷ τὸν Υἱὸ καὶ ἔδωσε στὸ χέρι του τὰ πάντα.

Ναί· τοῦ ἔδωκεν ὁλόκληρον τὸ Πνεῦμα, διότι ὁ Πατὴρ ἀγάπησε τὸν Υἱόν, καὶ λόγῳ τῆς ἀγάπης του ταύτης, ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Υἱός του ἔγινεν ἄνθρωπος, ἔχει δώσει ὅλα εἰς τὴν ἐξουσίαν του, ὥστε νὰ τὰ ὁρίζῃ καὶ ὡς ἄνθρωπος καὶ νᾳ ἔχῃ δικαίωμα νὰ διαθέτῃ ταῦτα πρὸς σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ τοῦτο, διότι ὁ Πατὴρ ἀγαπᾷ τὸν Υἱὸν καὶ ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Υἱὸς ἔγινε ἄνθρωπος τοῦ ἔχει δώσει ὅλα ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του, ὥστε καὶ ὡς ἄνθρωπος νὰ δύναται νὰ ἐνεργῇ καὶ νὰ πράττῃ καὶ νὰ διαχειρίζεται τὰ πάντα πρὸς σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων.

Ὅποιος πιστεύει στὸν Υἱό, ἔχει ζωὴ αἰώνια. Ἀντιθέτως ἐκεῖνος, ποὺ ἀπιστεῖ στὸν Υἱό, δὲν θὰ ἰδῇ ζωή, ἀλλ’ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μένει ἐπάνω του».

Πράγματι δὲ ἐκεῖνος, ποὺ πιστεύει εἰς τὸν Υἱόν, ἔχει ἀπὸ τὸν παρόντα βίον ζωήν αἰώνιον. Ἐκεῖνος δὲ πού, ἕνεκα τῆς ἀπιστίας του, ἀπειθεῖ εἰς τὸν Υἱόν, ὄχι μόνον δὲν θὰ κληρονομήσῃ, ἀλλ’ οὐδὲ θὰ ἴδῃ ποτὲ τὴν μακαρίαν ζωήν, καὶ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μένει διαπαντὸς ἐπάνω του, τιμωροῦσα καὶ κολάζουσα αὐτὸν αἰωνίως.

Ἔτσι δὲ καθένας ποὺ πιστεύει εἰς τὸν Υἱόν, ἔχει ἐξασφαλίσει τὴν αἰωνίαν ζωήν. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ δὲν πιστεύει καὶ δὲν ὑπακούει εἰς τὸν Υἱόν, δὲν θὰ ἴδῃ τὴν μακαρίαν ζωήν, ἀλλὰ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ θὰ μένῃ συνεχῶς ἐπάνω του».

Ὅταν δὲ ἔμαθε ὁ Κύριος, ὅτι ἄκουσαν οἱ Φαρισαῖοι, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀποκτᾷ καὶ βαπτίζει περισσοτέρους μαθητὰς παρὰ ὁ Ἰωάννης,

Ὅταν λοιπὸν ἔμαθεν ὁ Κύριος, ὅτι οἱ Φαρισαῖοι ἤκουσαν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς προσελκύει καὶ βαπτίζει περισσοτέρους μαθητὰς παρὰ ὁ Ἰωάννης, -

Ὅταν, λοιπόν, ἔμαθε ὁ Κύριος ὅτι οἱ Φαρισαῖοι ἐπληροφορήθησαν, πὼς ὁ Ἰησοῦς κάμνει καὶ βαπτίζει περισσοτέρους μαθητὰς παρὰ ὁ Ἰωάννης

- ἂν καὶ δὲν βάπτιζε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς, ἀλλ’ οἱ μαθηταί του - ,

μολονότι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐβάπτιζεν, ἀλλ’ ἐβάπτιζον οἱ μαθηταί του, -

- ἂν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐβάπτιζεν, ἀλλὰ οἱ μαθηταί του ἐβάπτιζαν -

ἄφησε τὴν Ἰουδαία καὶ ἀναχώρησε πάλι γιὰ τὴ Γαλιλαία.

διὰ νὰ μὴ ἐρεθίζῃ τὸν φθόνον τῶν ἐχθρῶν του, ἀφῆκε τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀνεχώρησε πάλιν διὰ τὴν Γαλιλαίαν, ὅπου δὲν ὑπῆρχον ἀντίζηλοι πολλοί.

ἐγκατέλειψε τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀνεχώρησε διὰ τὴν Γαλιλαίαν.

Ἐπρόκειτο δὲ νὰ περάσῃ διὰ μέσου τῆς Σαμαρείας.

Ἐπειδὴ δὲ λόγῳ τῆς ἐποχῆς ἐπροτίμησε τὸν συντομώτερον δρόμον, ἔπρεπε νὰ περάσῃ διὰ μέσου τῆς Σαμαρείας.

Ἔπρεπε δὲ νὰ περάσῃ διὰ μέσου τῆς Σαμαρείας.

Ἔτσι φθάνει σὲ μιὰ πόλι τῆς Σαμαρείας ὀνομαζομένη Συχάρ, ποὺ ἦταν πλησίον τοῦ ἀγροκτήματος, ποὺ ἔδωσε ὁ Ἰακὼβ στὸν υἱό του Ἰωσήφ.

Ἔρχεται λοιπὸν εἰς κάποιαν πόλιν τῆς Σαμαρείας, ἡ ὁποία ἐλέγετο Συχάρ, ποὺ ἦτο πλησίον εἰς τὸ μέρος, τὸ ὁποῖον ἔδωκεν ὁ Ἰακὼβ εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσήφ.

Ἔρχεται, λοιπόν, εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας, ἡ ὁποία ἐλέγετο Συχάρ, πλησίον εἰς τὸ μέρος ποὺ εἶχε δώσει ὁ Ἰακὼβ εἰς τὸν υἱόν του τὸν Ἰωσήφ.

Ἦταν δὲ ἐκεῖ ἕνα πηγάδι τοῦ Ἰακώβ. Ὁ δὲ Ἰησοῦς, κουρασμένος ἀπ’ τὴν ὁδοιπορία, κάθησε ὅπως ἦταν, ἁπλά, κοντὰ στὸ πηγάδι. Ἦταν ὥρα δώδεκα περίπου τὸ μεσημέρι.

Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ πηγάδι, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἀνοιχθῆ ἀπὸ τὸν Ἰακώβ. Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ὅπως ἦτο κοπιασμένος ἀπὸ τὴν πεζοπορίαν, ἐκάθητο κοντὰ εἰς τὸ πηγάδι. Ἡ ὥρα ἦτο περίπου ἓξ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ μεσημβρία.

Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ τὸ πηγάδι τοῦ Ἰακώβ. Ὁ Ἰησοῦς, λοιπόν, κουρασμένος καθὼς ἦτο ἀπὸ τὴν ὁδοιπορίαν, ἐκάθισε μὲ ἁπλότητα κοντὰ εἰς τὸ πηγάδι. Ἡ ὥρα δὲ ἦτο ἓξ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ δώδεκα μεσημέρι.

Ἔρχεται κάποια γυναῖκα Σαμαρεῖτις γιὰ ν’ ἀντλήσῃ νερό. Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Δός μου νὰ πιῶ».

Ἔρχεται τότε μία γυναῖκα, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Σαμάρειαν, διὰ νὰ βγάλῃ ἀπὸ τὸ πηγάδι νερό. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος πραγματικῶς ἐδιψοῦσε, τῆς εἶπε· Δός μου νὰ πίω.

Τὴν ὥραν ἐκείνην ἔρχεται μία γυναίκα ἀπὸ τὴν Σαμάρειαν, νὰ βγάλῃ νερό. Τῆς εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «δός μου νὰ πιῶ».

Ἂς σημειωθῇ, ὅτι οἱ μαθηταί του εἶχαν πάει στὴν πόλι, γιὰ ν’ ἀγοράσουν τρόφιμα.

Ἐζήτησε δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν γυναῖκα νερό, διότι οἱ μαθηταί του, ποὺ θὰ ἐφρόντιζαν νὰ βγάλουν νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι, εἶχον ὑπάγει εἰς τὴν πόλιν διὰ νὰ ἀγοράσουν τρόφιμα.

Διότι οἱ μαθηταί του, ποὺ θὰ ἐφρόντιζαν νὰ βγάλουν νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι, εἶχαν ὑπάγει εἰς τὴν πόλιν, διὰ νὰ ἀγοράσουν τροφάς.

Τοῦ λέγει δὲ ἡ γυναῖκα ἡ Σαμαρεῖτις· «Πῶς σύ, ἐνῷ εἶσαι Ἰουδαῖος, ζητεῖς νὰ πιῇς ἀπὸ μένα, ἡ ὁποία εἶμαι γυναῖκα Σαμαρεῖτις;». Ἂς σημειωθῇ, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι δὲν ἔχουν σχέσεις μὲ τοὺς Σαμαρεῖτες.

Λέγει λοιπὸν εἰς αὐτὸν ἡ γυναῖκα ἡ Σαμαρείτισσα: Πῶς σύ, ὁ ὁποῖος εἶσαι Ἰουδαῖος, καταδέχεσαι καὶ ζητεῖς νὰ πίῃς νερὸν ἀπὸ ἐμέ, ἡ ὁποία εἶμαι γυναῖκα Σαμαρείτισσα; Ἔκαμε δὲ τὴν ἐρώτησιν αὐτὴν ἡ γυναῖκα, διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἐμίσουν τοὺς Σαμαρείτας καὶ δὲν ἤρχοντο εἰς σχέσεις μὲ αὐτούς.

Λέγει τότε εἰς αὐτὸν ἡ Σαμαρεῖτις· «πῶς σύ, ποῦ εἶσαι Ἰουδαῖος, ζητεῖς νερὸ νὰ πιῇς ἀπὸ ἐμέ, ἡ ὁποία εἶμαι Σαμαρείτισσα;» Εἶπε δὲ αὐτό, διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἐμισοῦσαν καὶ ἀπεστρέφοντο τοὺς Σαμαρείτας καὶ δὲν ἤθελαν νὰ ἔχουν καμμίαν ἐπικοινωνίαν καὶ σχέσιν μὲ αὐτούς.

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· «Ἂν ἤξερες τὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ ποιός εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος σοῦ λέγει, “Δός μου νὰ πιῶ”, σὺ θὰ ζητοῦσες ἀπ’ αὐτόν, καὶ θὰ σοῦ ἔδινε νερὸ ζωντανό».

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπεν· Ἐὰν ἐγνώριζες τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν ὁποίαν δίδει εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Θεός, καὶ ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σοῦ λέγει τώρα, δός μου νὰ πίω, σὺ θὰ τοῦ ἐζητοῦσες καὶ θὰ σοῦ ἔδιδε νερὸ τρεχούμενον, ποὺ δὲν στειρεύει ποτέ· θὰ σοῦ ἔδιδεν αὐτὸς τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία σὰν ἄλλο πνευματικὸ νερὸ καθαρίζει, δροσίζει, παρηγορεῖ καὶ ζωοποιεῖ τὰς ψυχάς, χωρὶς νὰ στειρεύῃ ποτέ.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· «ἐὰν ἐγνώριζες τὴν δωρεάν, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς δίδει εἰς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ σοῦ λέγει, δός μου νὰ πιῶ, σὺ θὰ ἐζητοῦσες ἀπὸ αὐτὸν καὶ θὰ σοῦ ἔδιδε πηγαῖο νερό, ποὺ δὲν στειρεύει ποτὲ (τὰς ἀνεκτιμήτους δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ καθαρίζουν, δροσίζουν καὶ ζωογονοῦν τὴν ψυχὴν καὶ τὴν κάμνουν νὰ ἀνθίζῃ καὶ νὰ καρποφορῇ τὸν πλοῦτον τῶν ἀρετῶν καὶ τῶν καλῶν ἔργων, τοὺς πολυτίμους καὶ εὐαρέστους εἰς τὸν Θεὸν πνευματικοὺς καρπούς)».

Τοῦ λέγει ἡ γυναῖκα· «Κύριε, οὔτε δοχεῖο ἔχεις γιὰ ν’ ἀντλήσῃς, καὶ τὸ πηγάδι εἶναι βαθύ. Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν ἔχεις τὸ νερὸ τὸ ζωντανό;

Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, ἀσφαλῶς τὸ νερὸ αὐτό, περὶ τοῦ ὁποίου ὁμιλεῖς, δὲν εἶναι ἀπὸ τὸ πηγάδι αὐτό. Διότι οὔτε ἀγγεῖον, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ μποροῦσες νὰ βγάλῃς ἀπὸ ἐδῶ νερό, ἔχεις, ἀλλὰ καὶ τὸ πηγάδι εἶναι βαθύ. Ἀπὸ ποὺ λοιπὸν ἔχεις τὸ τρεχούμενον καὶ ἀστείρευτον νερόν;

Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυναίκα· «Κύριε, οὔτε δοχεῖον ἔχεις, διὰ νὰ βγάλῃς νερό, καὶ τὸ πηγάδι εἶναι βαθύ. Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν ἔχεις, καὶ μάλιστα τὴν ὥρα αὐτήν, τὸ δροσερὸ νερό;

Μήπως σὺ εἶσαι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος ἔδωσε σ’ ἐμᾶς τὸ πηγάδι, καὶ αὐτὸς ἀπ’ αὐτὸ ἔπιε καὶ τὰ παιδιά του καὶ τὰ ζῷα του;».

Μήπως σὺ εἶσαι ἀνώτερος κατὰ τὴν ἀξίαν καὶ δύναμιν ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς κληρονομίαν τὸ πηγάδι αὐτὸ καὶ δὲν ἐζήτησεν ἄλλο καλύτερον νερόν, ἀλλ’ ἀπὸ αὐτὸ ἔπιε καὶ ὁ ἴδιος, καθὼς καὶ τὰ παιδιά του καὶ τὰ ζῷα, ποὺ ἔτρεφε καὶ ἔβοσκε;

Μήπως σὺ εἶσαι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος ἔδωκε τὸ πηγάδι εἰς ἡμᾶς, καὶ ἀπὸ τὸ νερὸ τοῦ ὁποίου ἔπιε καὶ αὐτὸς καὶ τὰ παιδιά του καὶ ὅλα τὰ ζῶα ποὺ ἔβοσκε;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· «Καθένας, ποὺ πίνει ἀπὸ τὸ νερὸ αὐτό, θὰ διψάσῃ πάλι.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· Βεβαίως δὲν ἐννοῶ τὸ νερὸ τοῦ πηγαδιοῦ αὐτοῦ. Διότι καθένας ποὺ πίνει ἀπὸ τὸ νερὸ αὐτό, θὰ διψάσῃ πάλιν.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· «καθένας, ποὺ πίνει ἀπὸ τὸ νερὸ αὐτό, θὰ διψάσῃ πάλιν.

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ θὰ πιῇ ἀπὸ τὸ νερό, ποὺ θὰ τοῦ δώσω ἐγώ, δὲν θὰ διψάσῃ ποτέ, μάλιστα τὸ νερό, ποὺ θὰ τοῦ δώσω, θὰ γίνῃ μέσα του πηγὴ νεροῦ, ποὺ θ’ ἀναπηδᾷ γιὰ νὰ παρέχῃ ζωὴ αἰώνια».

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ θὰ πίῃ ἀπὸ τὸ νερό, τὸ ὁποῖον θὰ τοῦ δώσω ἐγώ, δὲν θὰ διψάσῃ ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα, ἄλλα τὸ νερὸ ποὺ θὰ τοῦ δώσω, θὰ μεταβληθῇ μέσα του εἰς πηγὴν νεροῦ, ποὺ δὲν θὰ στερεύῃ, ἀλλὰ θὰ ἀναβλύζῃ καὶ θὰ πηδᾷ καὶ θὰ τρέχῃ πάντοτε, διὰ νὰ τοῦ παρέχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θὰ πιῇ ἀπὸ τὸ νερό, τὸ ὁποῖον ἐγὼ θὰ τοῦ δώσω, δὲν θὰ διψάσῃ ποτέ, ἀλλὰ τὸ νερό, ποὺ ἐγὼ θὰ τοῦ δώσω, θὰ μεταβληθῇ μέσα του εἰς ἀστείρευτον πηγὴν πνευματικοῦ ὕδατος, ποὺ θὰ ἀναβλύζῃ πάντοτε καὶ θὰ τοῦ χαρίζῃ αἰωνίαν ζωήν».

Τοῦ λέγει ἡ γυναῖκα· «Κύριε, δός μου αὐτὸ τὸ νερό, γιὰ νὰ μὴ διψῶ, μήτε νὰ ἔρχωμαι ἐδῶ νὰ ἀντλῶ».

Λέγει τότε πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· Κύριε, δός μου τὸ νερὸ αὐτό, διὰ νὰ μὴ διψῶ καὶ διὰ νὰ μὴ ὑποβάλλωμαι εἰς τὸν τόσον κόπον τοῦ νὰ ἔρχωμαι ἐδῶ διὰ νὰ βγάζω νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι.

Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυναίκα· «Κύριε, δός μου αὐτὸ τὸ νερό, γιὰ νὰ μὴ διψῶ καὶ νὰ μὴ ἔρχωμαι ἐδῶ, νὰ βγάζω νερό».

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Πήγαινε φώναξε τὸν ἄνδρα σου καὶ ἔλα ἐδῶ».

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Ἐφ’ ὅσον τὸ νερὸ αὐτὸ δὲν τὸ θέλεις μόνον διὰ τὸν ἑαυτόν σου, ἀλλὰ καὶ δι’ ἐκείνους μὲ τοὺς ὁποίους συζῇς, πήγαινε φώναξε τὸν ἄνδρα σου, καὶ ἔλα ἐδῶ μαζὶ μὲ αὐτόν, ὥστε καὶ ἐκεῖνος νὰ λάβῃ μαζί σου τὴν δωρεὰν αὐτήν.

Τότε εἶπε πρὸς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· «πήγαινε, φώναξε τὸν ἄνδρα σου καὶ ἔλα ἐδῶ μαζῆ μὲ αὐτόν».

Εἶπε τότε ἡ γυναῖκα· «Δὲν ἔχω ἄνδρα». Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Καλὰ εἶπες, “Δὲν ἔχω ἄνδρα”.

Ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπε· Δὲν ἔχω ἄνδρα. Λέγει πρὸς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Καλὰ εἶπες, ὅτι δὲν ἔχω ἄνδρα.

Ἀπεκρίθη ἡ γυναῖκα καὶ εἶπε· «δὲν ἔχω ἄνδρα». Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· «καλὰ εἶπες ὅτι, δὲν ἔχω ἄνδρα.

Διότι εἶχες πέντε ἄνδρες, καὶ αὐτός, ποὺ ἔχεις τώρα, δὲν εἶναι ἄνδρας σου. Σ’ αὐτὸ εἶπες ἀλήθεια».

Διότι ἔχεις πάρει πέντε ἄνδρας, τὸν ἕνα ὕστερα ἀπὸ τὸν ἄλλον. Καὶ τώρα μὲ αὐτόν, ποὺ ἔχεις, εἶσαι συνδεδεμένη μαζί του κρυφὰ καὶ δι’ αὐτὸ δὲν εἶναι ἄνδρας σου. Αὐτὸ τὸ εἶπες ἀλήθεια.

Διότι πέντε συζύγους τὸν ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου ἐπῆρες καὶ τώρα αὐτόν ποὺ ἔχεις δὲν εἶναι νόμιμος σύζυγός σου· τοῦτο ποὺ εἶπες ἀληθινὸ εἶναι».

Τοῦ λέγει ἡ γυναῖκα· «Κύριε, βλέπω, ὅτι σὺ εἶσαι προφήτης.

Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· Κύριε, ἀπὸ τὰ μυστικὰ τῆς ζωῆς μου, τὰ ὁποῖα μοῦ εἶπες, μολονότι δὲν μὲ ἔχεις συναντήσει ἄλλοτε, ἀλλὰ μόλις σήμερον μὲ βλέπεις διὰ πρώτην φοράν, καταλαβαίνω, ὅτι σὺ εἶσαι προφήτης. Σὲ παρακαλῶ λοιπὸν νὰ μὲ διαφωτίσῃς ἐπὶ τοῦ ἀκολούθου σπουδαίου ζητήματος.

Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυναίκα· «Κύριε, ἀπὸ ὅσα μοῦ ἐφανέρωσες, βλέπω ὅτι σὺ εἶσαι προφήτης. Θὰ ἐπωφεληθῶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν εὐκαιρίαν νὰ σὲ ρωτήσω δι’ ἕνα πολὺ σοβαρὸν θρησκευτικὸν ζήτημα.

Οἱ πατέρες μας λάτρευσαν τὸ Θεὸ σ’ αὐτὸ τὸ ὄρος, ἐνῷ σεῖς λέγετε, ὅτι στὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ὁ τόπος, ὅπου πρέπει νὰ γίνεται ἡ λατρεία».

Οἱ πατέρες μας ἐπροσκύνησαν κι’ ἐλάτρευσαν τὸν Θεὸν εἰς τὸ ὄρος αὐτό, τὸ Γαριζεῖν, καὶ σεῖς οἱ Ἰουδαῖοι λέγετε, ὅτι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ὁ τόπος, ὅπου πρέπει νὰ λατρεύωμεν τὸν Θεόν. Σὺ λοιπὸν ὡς προφήτης, τί λέγεις δι’ αὐτό;

Οἱ πατέρες μας ἐλάτρευσαν τὸν Θεὸν εἰς τοῦτο ἐδῶ τὸ ὄρος, τὸ Γαριζίν. Σεῖς ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι λέγετε ὅτι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ὁ τόπος, ὅπου πρέπει νὰ λατρεύωμεν τὸν Θεόν».

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Γυναῖκα, πίστευσέ με, ὅτι ἔρχεται ὥρα, ποὺ οὔτε σ’ αὐτὸ τὸ ὄρος, οὔτε στὰ Ἱεροσόλυμα θὰ λατρεύετε τὸν Πατέρα.

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Πίστευσέ με, γυναῖκα, ὅτι γρήγορα ἔρχεται καιρός, ὁπότε οὔτε εἰς τὸ ὄρος αὐτὸ τὸ Γαριζεῖν μόνον, οὔτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἀποκλειστικὰ θὰ λατρεύσετε τὸν οὐράνιον Πατέρα.

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· «πίστευσέ με, γυναίκα, ὅτι ἔρχεται πολὺ σύντομα καιρός, ποὺ οὔτε εἰς τὸ ὄρος τοῦτο οὔτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μόνον θὰ λατρεύσετε τὸν οὐράνιον Πατέρα.

Σεῖς (οἱ Σαμαρεῖτες) λατρεύετε αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρετε, ἐμεῖς (οἱ Ἰουδαῖοι) λατρεύουμε αὐτὸ ποὺ ξέρουμε, γι’ αὐτὸ ἡ σωτηρία προέρχεται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους.

Σεῖς οἱ Σαμαρεῖται, οἱ ὁποῖοι ἀπερρίψατε τὰ βιβλία τῶν προφητῶν, προσκυνεῖτε ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον δὲν ἔχετε σαφῆ καὶ πλήρη γνῶσιν. Ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι προσκυνοῦμεν ἐκεῖνο, ποὺ γνωρίζομεν περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον. Ἀπόδειξις δὲ τούτου εἶναι, ὅτι ὁ Μεσσίας, ποὺ θὰ σώσῃ τὸν κόσμον, προέρχεται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ἐξέλεξεν ὡς λαὸν ἰδικόν του καὶ οἱ ὁποῖοι τελειότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον τὸν ἐγνώρισαν καὶ τὸν ἐλάτρευσαν.

Σεῖς οἱ Σαμαρεῖται, ποὺ ἔχετε ἀπορρίψει τὰ περισσότερα βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, προσκυνεῖτε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πολὺ ὀλίγον γνωρίζετε. Ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι προσκυνοῦμεν ἐκεῖνο ποὺ περισσότερον ἀπὸ σᾶς καὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαοὺς γνωρίζομεν. Διότι ὁ Μεσσίας, ὁ ὁποῖος θὰ δώσῃ τὴν σωτηρίαν εἰς ὅλους τοὺς λαούς, προέρχεται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίου.

Ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ ἤδη ἦλθε, ὁπότε οἱ ἀληθινοὶ λάτρες θὰ λατρεύουν τὸν Πατέρα πνευματικὰ καὶ ἀληθινά. Ἄλλωστε ὁ Πατέρας ἔτσι θέλει νὰ εἶναι οἱ λάτρες του.

Πολὺ σύντομα ὅμως ἔρχεται ὥρα, καὶ μπορῶ νὰ εἴπω, ὅτι ἡ ὥρα αὐτὴ ἦλθε τώρα, ὁπότε οἱ πραγματικοὶ προσκυνηταὶ θὰ προσκυνήσουν καὶ θὰ λατρεύσουν τὸν Πατέρα μὲ θεοφωτίστους τὰς πνευματικὰς δυνάμεις των, καὶ μὲ λατρείαν ὄχι τυπικὴν καὶ σκιώδη, ἀλλὰ πραγματικὴν καὶ ἐμπνευσμένην ἀπὸ πλήρη ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας. Διότι καὶ ὁ Πατὴρ ζητεῖ ἐπιμόνως τέτοιοι ἀληθινοὶ καὶ πραγματικοὶ προσκυνηταὶ νὰ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν λατρεύουν.

Ἀλλὰ ἔρχεται πλέον ὥρα, καὶ μάλιστα τώρα ἦλθε, ὁπότε οἱ γνήσιοι καὶ πραγματικοὶ προσκυνηταὶ θὰ τιμήσουν καὶ θὰ λατρεύσουν τὸν οὐράνιον Πατέρα μὲ τὸ φωτισμένον καὶ καθαρὸν πλέον πνεῦμα των καὶ μὲ λατρείαν ὄχι τυπικὴν καὶ συμβολικήν, ἀλλὰ ἀληθινὴν καὶ σαφῆ. Διότι καὶ ὁ Πατὴρ ζητεῖ τέτοιοι νὰ εἶναι, φωτισμένοι τὸν νοῦν καὶ καθαροὶ κατὰ τὴν καρδίαν, αὐτοί ποὺ θὰ τὸν λατρεύουν.

Ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦμα, καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν λατρεύουν, πρέπει νὰ τὸν λατρεύουν πνευματικὰ καὶ ἀληθινά».

Ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦμα, δι’ αὐτὸ καὶ δὲν περιορίζεται εἰς τόπους. Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν λατρεύουν, πρέπει νὰ τὸν προσκυνοῦν μὲ τὰς ἐσωτερικάς των πνευματικὰς δυνάμεις, μὲ ἀφοσίωσιν τῆς καρδίας καὶ τοῦ νοῦ, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀληθῆ ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς λατρείας, ποὺ τοῦ πρέπει.

Ὁ Θεὸς εἶναι Πνεῦμα, πανυπερτέλειον καὶ πανταχοῦ παρὸν καὶ δὲν κατοικεῖ εἰς ὡρισμένους μόνον τόπους. Καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τὸν λατρεύουν πρέπει νὰ τὸν προσκυνοῦν μὲ ὅλην των τὴν ψυχήν, μὲ ἀφωσιωμένην τὴν καρδίαν καὶ τὴν διάνοιάν των εἰς αὐτόν, μὲ φωτισμένην καὶ ἀληθινὴν γνῶσιν περὶ αὐτοῦ καὶ τῆς λατρείας, ποὺ τοῦ ταιριάζει».

Τοῦ λέγει ἡ γυναῖκα· «Γνωρίζω, ὅτι ἔρχεται ὁ Μεσσίας, - ποὺ μεταφράζεται Χριστός - ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, θὰ μᾶς τὰ εἰπῇ ὅλα».

Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· Γνωρίζω, ὅτι ἔρχεται ὁ Μεσσίας, ὄνομα τὸ ὁποῖον εἰς τὴν Ἑλληνικὴν μεταφράζεται μὲ τὴν λέξιν Χριστός. Ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, θὰ μᾶς τὰ διδάξῃ ὅλα.

Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυναίκα· «γνωρίζω ὅτι ἔρχεται ὁ Μεσσίας, ποὺ ἑλληνικὰ λέγεται Χριστός. Ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, θὰ μᾶς τὰ ἀναγγείλῃ ὅλα».

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Ἐγὼ εἶμαι (ὁ Μεσσίας), ὁ ὁποῖος ὁμιλῶ μαζί σου».

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Ὁ Μεσσίας εἶμαι ἐγώ, ποὺ τὴν στιγμὴν αὐτὴν σοῦ ὁμιλῶ.

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· «ἐγὼ εἶμαι ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος αὐτὴν τὴν στιγμὴν σοῦ ὁμιλῶ».

Αὐτὴ δὲ τὴ στιγμὴ ἦλθαν οἱ μαθηταί του καὶ ἐξεπλάγησαν, διότι μιλοῦσε μὲ γυναῖκα. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶπε, «Τί θέλεις;» ἢ «Γιατί ὁμιλεῖς μαζί της;».

Καὶ κατ’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν στιγμὴν ἦλθαν οἱ μαθηταί του καὶ ἐθαύμασαν, διότι ὁ Διδάσκαλος ὡμίλει δημοσίᾳ μὲ γυναῖκα, πρᾶγμα ποὺ ἀπηγορεύετο ἀπὸ τὰς παραδόσεις τῶν ραββίνων. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶπεν· εἰς τί ζητεῖς νὰ σὲ ὑπηρετήσῃ ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἢ περὶ ποίου θέματος ὁμιλεῖς μαζί της;

Καὶ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ὥρα ἦλθαν οἱ μαθηταί του καὶ ἠπόρησαν, διότι ὁ διδάσκαλός των συνωμιλοῦσε μὲ γυναῖκα εἰς δημόσιον τόπον (πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀπηγόρευαν οἱ ραββῖνοι τῶν Ἰουδαίων). Ἀλλὰ κανεὶς δὲν εἶπε· τί ζητεῖς ἀπὸ αὐτὴν ἢ διὰ ποῖον θέμα συζητεῖς μαζῆ της.

Ἄφησε τότε τὴ στάμνα της ἡ γυναῖκα καὶ πῆγε στὴν πόλι καὶ λέγει στοὺς ἀνθρώπους·

Ἡ γυναῖκα δὲ γεμᾶτη συγκίνησιν ὕστερον ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἤκουσεν, ἀφῆκε τὴν στάμναν της εἰς τὸ πηγάδι καὶ ἐπῆγε τρέχουσα εἰς τὴν πόλιν καὶ εἶπεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους·

Ἡ δὲ γυναίκα ἀφῆκε ἀπὸ τὴν μεγάλην της συγκίνησιν τὴν στάμνα της εἰς τὸ πηγάδι καὶ ἔφυγε διὰ τὴν πόλιν, ὅπου καὶ εἶπεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους·

«Ἐλᾶτε νὰ ἰδῆτε ἕνα ἄνθρωπο, ποὺ μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανα. Μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας);».

Ἐλᾶτε νὰ ἴδετε ἔναν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπεν ὅλα ὅσα ἔκαμα, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ μυστικὰ καὶ ἰδιαίτερά μου. Μήπως εἶναι αὐτὸς ὁ Χριστός;

«ἐλᾶτε νὰ ἰδῆτε ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔχω κάμει. Μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός;»

Βγῆκαν τότε ἀπὸ τὴν πόλι καὶ ἔρχονταν πρὸς αὐτόν.

Ἐβγῆκαν λοιπὸν ἀπὸ τὴν πόλιν οἱ Σαμαρεῖται καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν.

Ἐβγῆκαν, λοιπόν, ἀπὸ τὴν πόλιν οἱ ἄνθρωποι καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν.

Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ οἱ μαθηταὶ τὸν παρακαλοῦσαν λέγοντας· «Διδάσκαλε, φάγε».

Ἐν τῷ μεταξὺ δέ, ἕως ὅτου εἰδοποιηθοῦν οἱ Σαμαρεῖται καὶ ἔλθουν εἰς συνάντησιν τοῦ Ἰησοῦ, ἐπειδὴ ὁ Κύριος εἶχεν ἀπορροφηθῆ ἀπὸ τὸ πνευματικόν του ἔργον καὶ δὲν ἐνδιεφέρετο διόλου διὰ τὸ φαγητόν, τὸν παρεκάλουν οἱ μαθηταὶ καὶ τοῦ ἔλεγον: Διδάσκαλε, φάγε.

Ἐν τῷ μεταξὺ οἱ μαθηταὶ παρακαλοῦσαν τὸν διδάσκαλον καὶ ἔλεγαν· «ραββί, φάγε».

Ἀλλ’ αὐτὸς τοὺς εἶπε· «Ἐγὼ ἔχω φαγητὸ νὰ φάγω, τὸ ὁποῖο σεῖς δὲν ξέρετε».

Αὐτὸς ὅμως τοὺς εἶπεν· Ἐγὼ ἔχω φαγητὸν νὰ φάγω, τὸ ὁποῖον σεῖς δὲν ἠξεύρετε.

Αὐτὸς δὲ ἀπορροφημένος ἀπὸ τὸ ὑψηλὸν πνευματικὸν ἔργον του καὶ ἀδιάφορος διὰ τὸ ὑλικὸν φάγητον, τοὺς εἶπε· «ἐγὼ ἔχω φάγητον νὰ φάγω, ποὺ σεῖς δὲν τὸ ξέρετε».

Οἱ δὲ μαθηταὶ ἔλεγαν μεταξύ τους· «Μήπως τοῦ ἔφερε κανεὶς νὰ φάγῃ;».

Ἐπειδὴ λοιπὸν δὲν ἐκατάλαβαν τὴν σημασίαν τῶν λόγων αὐτῶν τοῦ Κυρίου, ἔλεγαν μεταξύ τους οἱ μαθηταί· Μήπως τὴν ὥραν, ποὺ ἐλείπαμεν ἡμεῖς, τοῦ ἔφερε κανένας ἄλλος φαγητὸν καὶ ἔφαγε;

Ἔλεγαν τότε μεταξύ των οἱ μαθηταί· «μήπως τοῦ ἔφερε κανεὶς νὰ φάγῃ;»

Τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Δικό μου φαγητὸ εἶναι νὰ κάνω τὸ θέλημα ἐκείνου ποὺ μὲ ἔστειλε, καὶ νὰ τελειώσω τὸ ἔργο του.

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἰδικόν μου φαγητόν, τὸ ὁποῖον μὲ χορταίνει καὶ μὲ τρέφει, εἶναι νὰ πράττω πάντοτε τὸ θέλημα ἐκείνου, ποὺ μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον καὶ νὰ φέρω εἰς τέλειον πέρας τὸ ἔργον του, τὸ ὁποῖον εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸ θερμὸν ἐνδιαφέρον μου διὰ τὸ ἔργον αὐτὸ μὲ ἀπερρόφησεν ὁλόκληρον τώρα, ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθουν ἐδῶ οἱ Σαμαρεῖται, καὶ μοῦ ἔκοψε κάθε ὄρεξιν, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν φυσικὴν πεῖναν.

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «ἰδικόν μου πολυτιμότατον φαγητόν εἶναι νὰ πράττω τὸ θέλημα Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε καὶ νὰ ἀποπερατώσω εἰς τὸν τέλειον βαθμὸν καὶ μὲ τὸν τέλειον τρόπον τὸ ἔργον του, δηλαδὴ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

Ἐσεῖς δὲν λέγετε, ὅτι τέσσερες μῆνες ὑπολείπονται ἀκόμη καὶ ὁ θερισμὸς φθάνει; Ἰδοὺ λέγω σ’ ἐσᾶς, σηκώσετε τὰ μάτια σας καὶ κοιτάξετε τὰ χωράφια, ὅτι ἤδη εἶναι λευκὰ γιὰ θερισμό.

Δὲν λέγετε σεῖς, ὅτι τέσσαρες μῆνες ὑπολείπονται ἀκόμη καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Εἰς τὴν πνευματικὴν ὅμως σπορὰν εἶναι δυνατὸν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ νὰ καρποφορήσῃ καὶ εἰς χρονικὸν διάστημα πολὺ σύντομον. Καὶ διὰ νὰ πεισθῆτε περὶ αὐτοῦ, ποὺ σᾶς λέγω, σηκώσατε τὰ μάτια σας καὶ κυττάξετε τὸ πλῆθος αὐτὸ τῶν Σαμαρειτῶν, ποὺ ἔρχονται. Εἶναι αὐτοὶ λογικὰ χωράφια, εἱς τὰ ὁποῖα δὲν ἐπρόφθασε νὰ σπαρῇ ὁ λόγος τῆς ἀληθείας καὶ ὅμως εἶναι λευκὰ καὶ ὥριμα πλέον, ἕτοιμα διὰ νὰ θερισθοῦν. Ἔτσι καὶ εἰς ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου αἱ ψυχαὶ τῶν ἀνθρώπων εἶναι τώρα ὥριμοι διὰ νὰ δεχθοῦν τὴν σωτηρίαν.

Δὲν λέγετε σεῖς, ὅτι τετράμηνος εἶναι ἀκόμη καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸν ὑλικὸν θερισμόν, ὑπάρχει καὶ ὁ πνευματικός. Ἰδοὺ σᾶς λέγω, σηκώσατε τὰ μάτια σας καὶ κυττάξατε τοὺς Σαμαρείτας, ποὺ ἔρχονται, καὶ τὰς ἄλλας χώρας καὶ θὰ ἰδῆτε ὅτι εἶναι ἕτοιμοι πλέον διὰ τὸν θερισμόν, ὅπως, ὅταν ἀπὸ πράσινα σιτηρὰ ὠριμάσουν καὶ φαίνωνται λευκὰ τὰ στάχυα, εἶναι ἕτοιμα πρὸς θερισμόν.

Καὶ ὁ θεριστὴς λαμβάνει μισθό, καὶ συνάζει καρπὸ γιὰ ζωὴ αἰώνια, ὥστε καὶ ὁ σπορεὺς καὶ ὁ θεριστὴς νὰ χαίρουν μαζί.

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θερίζει εἰς τὸν πνευματικὸν αὐτὸν ἀγρὸν λαμβάνει μισθόν, ὄχι μόνον διότι χαίρει καὶ ἐδῶ βλέπων τὴν πνευματικὴν συγκομιδήν, ἀλλὰ καὶ διότι θὰ ἀνταμειφθῇ καὶ εἰς τὸν μέλλοντα βίον ὑπὸ τοῦ Κυρίου. Ἐπειδὴ δὲ ἑλκύει εἰς τὴν σωτηρίαν ψυχὰς ἀθανάτους, συναθροίζει καρπὸν διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν. Καὶ ἔτσι εἰς τὴν πνευματικὴν σποράν, ποὺ γίνεται τώρα, ἐγὼ ὁ σπορεὺς χαίρω μαζὶ μὲ σᾶς, ποὺ θὰ θερίσετε.

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θερίζει εἰς τὸν πνευματικὸν αὐτὸν ἀγρόν, παίρνει τὸν μισθόν του καὶ χαίρει, διότι προσκαλεῖ καὶ συγκεντρώνει τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν. Ἔτσι καὶ εἰς τὴν πνευματικὴν καλλιέργειαν καὶ ἐκεῖνος ποὺ σπείρει, δηλαδὴ ἐγώ, χαίρει, ὅπως ἐπίσης χαίρετε καὶ σεῖς ποὺ θὰ θερίσετε.

Ἐδῶ δὲ ἐφαρμόζεται ἡ ἀληθινὴ παροιμία, ὅτι ἄλλος εἶναι ὁ σπορεὺς καὶ ἄλλος ὁ θεριστής.

Διότι εἰς αὐτήν, τὴν ἰδικήν μας δηλαδὴ περίπτωσιν, ἐφαρμόζεται ἡ σωστὴ παροιμία, ὅτι ἄλλος ἔσπειρε καὶ ἄλλος θερίζει. Ἔσπειρα ἐγὼ καὶ θὰ θερίσετε σεῖς, ὅπως καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ σπείρετε σεῖς καὶ θὰ θερίσουν οἱ διάδοχοί σας.

Καὶ εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν ἐφαρμόζεται ἡ ἀληθινὴ παροιμία, ποὺ λέγει ὅτι ἄλλος ἔχει σπείρει καὶ ἄλλος θερίζει. Ἐγὼ ἔσπειρα, σεῖς καὶ οἱ διάδοχοί σας θὰ θερίσετε.

Ἐγὼ σᾶς ἀπέστειλα νὰ θερίζετε ἐκεῖνο, γιὰ τὸ ὁποῖο σεῖς δὲν κοπιάσατε. Ἄλλοι κοπίασαν, καὶ σεῖς δρέπετε τὸν καρπὸ τοῦ κόπου τους».

Ἐγώ, ὁ Κύριος τοῦ ἀγροῦ, σᾶς ἔστειλα, διὰ νὰ θερίζετε ἐκεῖνο, ποὺ σεῖς δὲν ἔχετε κοπιάσει διὰ νὰ σπαρῇ. Ἄλλοι, ἤτοι ἐγὼ καὶ οἱ πρὸ ἐμοῦ προφῆται, ἔχουν κοπιάσει καὶ ἔχουν σπείρει, καὶ σεῖς ἔχετε ἔμβει εἰς τοὺς κόπους καὶ τὴν σποράν τους διὰ νὰ θερίσετε.

Ἐγὼ σᾶς ἔστειλα διὰ νὰ θερίσετε ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον σεῖς δὲν ἔχετε κοπιάσει. Ἄλλοι, ἐγὼ καὶ οἱ πρὸ ἐμοῦ προφῆται, ἐκοπίασαν, καὶ σεῖς ἔχετε εἰσέλθει εἰς τοὺς κόπους των, διὰ νὰ θερίσετε.

Ἀπὸ τὴν πόλι δὲ ἐκείνη πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Σαμαρεῖτες πίστευσαν σ’ αὐτὸν ἐξ αἰτίας τοῦ λόγου τῆς γυναίκας, ἡ ὁποία βεβαίωνε· «Μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανα».

Ἀπὸ τὴν πόλιν δὲ ἐκείνην Συχὰρ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Σαμαρείτας ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ὅτι ἦτο ὁ Μεσσίας, ἕνεκα τοῦ λόγου τῆς γυναικός, ποὺ ἐμαρτύρει, ὅτι μοῦ εἶπεν ὅλα ὅσα ἔπραξα, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ ἰδιαίτερά μου, τὰ ὁποῖα δὲν ἤξευραν οὔτε ἐκεῖνοι, μὲ τοὺς ὁποίους συζῶ καὶ ἀπὸ χρόνον πολὺν μὲ γνωρίζουν.

Ἀπὸ δὲ τὴν πόλιν ἐκείνην πολλοὶ Σαμαρεῖται ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὰ λόγια τῆς γυναικὸς ἐκείνης, ποὺ ἐπεβεβαίωνε ὅτι μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανα.

Ὅταν δὲ οἱ Σαμαρεῖτες ἦλθαν πρὸς αὐτόν, τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μείνῃ μαζί τους. Καὶ ἔμεινε ἐκεῖ δύο ἡμέρες.

Ὅταν λοιπὸν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, τὸν παρεκάλουν νὰ μείνῃ διὰ παντὸς μαζί τους. Καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας.

Ὅταν, λοιπόν, ἦλθον εἰς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μείνῃ μαζῆ τους· καὶ ἔμεινε ἐκεῖ δύο ἡμέρας.

Καὶ πολὺ περισσότεροι πίστευσαν ἀπὸ τὸ λόγο του,

Καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν, τὴν ὁποίαν τοὺς ἔκαμε κατὰ τὰς δύο αὐτὰς ἡμέρας, ἐπίστευσαν πολὺ περισσότεροι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἦλθαν εἰς τὸ πηγάδι καὶ τὸν προσεκάλεσαν νὰ μείνῃ εἰς τὴν πόλιν των.

Καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν, ποὺ τοὺς ἔκαμε, ἐπίστευσαν πολὺ περισσότεροι εἰς αὐτόν.

καὶ στὴ γυναῖκα ἔλεγαν· «Ἡ πίστι μας δὲν στηρίζεται πλέον στὰ δικά σου λόγια. Διότι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἔχουμε ἀκούσει καὶ πεισθῇ, ὅτι αὐτὸς εἶναι ἀληθινὰ ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας)».

Καὶ εἰς τὴν γυναῖκα ἔλεγον, ὅτι δὲν πιστεύομεν πλέον διὰ τὰ ὅσα μᾶς εἶπες σύ· διότι ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ἔχομεν ἀκούσει αὐτὸν καὶ γνωρίζομεν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ἀληθῶς ὁ Σωτὴρ ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου, ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, ὁ Χριστός.

Καὶ εἰς τὴν γυναῖκα ἔλεγαν ὅτι «εἰς τὸν Ἰησοῦν δὲν πιστεύομεν πλέον ἀπὸ ὅσα σὺ μᾶς εἶπες περὶ αὐτοῦ, ἀλλὰ διότι ἡμεῖς, οἱ ἴδιοι τὸν ἔχομεν ἀκούσει καὶ γνωρίζομεν καλὰ ὅτι πράγματι αὐτὸς εἶναι ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός».

Μετὰ δὲ ἀπὸ τὶς δύο ἡμέρες ἀναχώρησε ἀπ’ ἐκεῖ (ὁ Ἰησοῦς) καὶ πῆγε στὴ Γαλιλαία.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ τὰς δύο ἡμέρας ποὺ ἔμεινεν εἰς τὴν πόλιν Συχάρ, ἔφυγεν ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ τὰς δύο αὐτὰς ἡμέρας ἀνεχώρησεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Ἀλλ’ ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς βεβαίωσε, ὅτι προφήτης στὴν πατρίδα του δὲν τιμᾶται.

Ἀπέφυγε δὲ νὰ μεταβῇ εἰς τὴν πατρίδα του Ναζαρέτ, διότι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς εἶχε διακηρύξει, ὅτι κάθε προφήτης δὲν τιμᾶται εἰς τὴν πατρίδα του μὲ τὴν τιμήν, ἡ ὁποία τοῦ ἀξίζει.

Ἀπέφευγε δὲ νὰ μεταβῇ εἰς τὴν Ναζαρέτ, ποὺ ἐθεωρεῖτο ἰδιαιτέρα του πατρίς, διότι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς εἶχε διαβεβαιώσει ὅτι κανεὶς προφήτης δὲν τιμᾶται εἰς τὴν πατρίδα του.

Ἀλλ’ ὅταν ἔφθασε στὴ Γαλιλαία (στὴν ἀρχὴ δηλαδὴ τῆς ἐπισκέψεώς του), τὸν δέχθηκαν οἱ Γαλιλαῖοι, ἐπειδὴ εἶχαν ἰδεῖ ὅλα, ὅσα ἔκανε στὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτή. Διότι καὶ αὐτοὶ πῆγαν στὴν ἑορτή.

Ὅταν λοιπὸν ἦλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, τὸν ὑπεδέχθησαν οἱ Γαλιλαίοι, ἐπειδὴ εἶχον ἴδει τὰ θαύματα, ποὺ ἔκαμεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα. Καὶ τὰ εἶχον ἴδει, διότι καὶ αὐτοὶ ἦλθον εἰς τὴν ἑορτήν.

Ὅταν, λοιπόν, ἦλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, τὸν ὑπεδέχθησαν οἱ Γαλιλαίοι, διότι εἶχαν ἴδει ὅλα τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα. Διότι καὶ αὐτοὶ εἶχαν ἔλθει εἰς τὴν ἑορτήν.

Ἦλθε δὲ πάλι ὁ Ἰησοῦς στὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὅπου μετέβαλε τὸ νερὸ σὲ κρασί. Καὶ ἦταν κάποιος αὐλικός, τοῦ ὁποίου ὁ υἱὸς ἦταν ἀσθενὴς στὴν Καπερναούμ.

Ἦλθε λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς πάλιν εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὅπου εἶχε μεταβάλει τὸ νερὸ εἰς οἶνον. Ὑπῆρχε δὲ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἀνῆκεν εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλὴν τοῦ Ἡρῴδου, τοῦ ὁποίου τὸ παιδὶ ἦτο ἄρρωστον εἰς τὴν Καπερναούμ.

Ἦλθε, λοιπόν, πάλιν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὅπου εἶχε μεταβάλει τὸ νερὸ εἰς κρασί. Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ κάποιος αὐλικὸς τοῦ βασιλέως Ἡρῴδου, τοῦ ὁποίου τὸ παιδὶ εἰς τὴν Καπερναοὺμ ἦτο ἄρρωστον.

Αὐτός, ὅταν ἄκουσε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶχε ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἰουδαία στὴ Γαλιλαία, πῆγε σ’ αὐτὸν καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ κατεβῇ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὸν υἱό του, διότι κινδύνευε νὰ πεθάνῃ.

Αὐτὸς λοιπόν, ὅταν ἤκουσεν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶχεν ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν Καπερναοὺμ πρὸς συνάντησίν του καὶ τὸν παρεκάλει νὰ καταβῇ ἀπὸ τὴν Κανᾶ εἰς τὴν Καπερναοὺμ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὸν υἱόν του· διότι λόγῳ τῆς βαρείας ἀσθενείας του ἐκινδύνευε νὰ ἀποθάνῃ.

Αὐτός, ὅταν ἤκουσε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶχεν ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἔφυγε ἀπὸ τὴν Καπερναούμ, ἦλθε πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ κατεβῇ ἀπὸ τὴν Κανᾶ εἰς τὴν Καπερναοὺμ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὸ παιδί του· διότι αὐτὸ ἐκινδύνευε νὰ ἀποθάνῃ.

Τοῦ εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Ἐὰν δὲν ἰδῆτε σημεῖα καὶ καταπληκτικὰ θαύματα, δὲν θὰ πιστεύσετε».

Εἶπε λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς εἰς αὐτόν, τὸ ἤκουον δὲ καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ· Ἐὰν δὲν ἴδετε θαύματα, ποὺ νὰ δείχνουν φανερὰ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προκαλοῦν τρόμον καὶ κατάπληξιν, δὲν θὰ πιστεύσετε.

Εἶπε, λοιπόν, ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· «ἐὰν δὲν ἴδετε θαύματα μεγάλα καὶ παράδοξα ἔξω ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς νόμους, δὲν θὰ πιστεύσετε».

Τοῦ λέγει ὁ αὐλικός· «Κύριε, κατέβα προτοῦ πεθάνῃ τὸ παιδάκι μου».

Λέγει πρὸς αυτὸν ὁ αὐλικός· Κύριε, κατέβα εἰς τὴν Καπερναοὺμ γρήγορα, προτοῦ ν’ ἀποθάνῃ το παιδί μου.

Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλικός· «Κύριε, σὲ παρακαλῶ, κατέβα γρήγορα εἰς τὴν Καπερναοὺμ πρὶν πεθάνῃ τὸ παιδί μου».

Ὁ Ἰησοῦς τότε τοῦ λέγει· «Πήγαινε· ὁ υἱός σου εἶναι καλά». Καὶ πίστευσε ὁ ἄνθρωπος στὸ λόγο, ποὺ τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἔφυγε.

Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Πήγαινε· τὸ παιδί σου ζῇ καὶ δὲν κινδυνεύει πλέον. Καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν λόγον, ποὺ τοῦ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐλεύθερος ἀπὸ κάθε ἀνησυχίαν ἐπέστρεφεν εἰς Καπερναούμ.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «πήγαινε, τὸ παιδί σου ζῇ καὶ εἶναι καλά». Καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν λόγον, ποὺ τοῦ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπέστρεψε εἰρηνικὸς καὶ χαρούμενος εἰς τὴν Καπερναούμ.

Ἐνῷ δὲ αὐτὸς βρισκόταν ἀκόμη στὸ δρόμο κατεβαίνοντας, τὸν συνάντησαν οἱ δοῦλοι του καὶ τοῦ ἀνήγγειλαν· «Τὸ παιδί σου εἶναι καλά».

Ὅταν δὲ αὐτὸς κατέβαινεν εἱς τὴν πόλιν καὶ εὑρίσκετο ἀκόμη εἰς τὸν δρόμον, τὸν συνήντησαν οἱ δοῦλοι του, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν καλυτέρευσιν τῆς ὑγείας τοῦ ἀσθενοῦς ἔτρεξαν εἰς ἀπάντησίν του, καὶ μὲ χαρὰν τοῦ ἀνήγγειλαν, ὅτι τὸ παιδίον σου ζῇ.

Ἐνῶ δὲ αὐτὸς κατέβαινε πρὸς τὴν πόλιν, τὸν προϋπήντησαν οἱ δοῦλοι του καὶ τοῦ ἀνήγγειλαν ὅτι «τὸ παιδί σου ζῇ».

Τοὺς ρώτησε τότε νὰ πληροφορηθῇ τὴν ὥρα, ποὺ πῆρε μεταβολὴ πρὸς τὸ καλλίτερο. Καὶ τοῦ εἶπαν· «Χθὲς ὥρα μία τὸ μεσημέρι τὸν ἄφησε ὁ πυρετός».

Πεπεισμένος λοιπὸν ὁ αὐλικός, ὅτι ὁ Ἰησοῦς διὰ τοῦ λόγου του ἐθεράπευσε τὸν ἀσθενῆ, διὰ νὰ ἐπιβεβαιώσῃ τὴν πίστιν του, ἠρώτησε τοὺς δούλους καὶ διὰ τὴν ὥραν, ποὺ ἐπῆρε τὸ καλύτερον ὁ υἱός του. Καὶ αὐτοὶ τοῦ εἶπαν, ὅτι χθὲς εἰς τὰς ἑπτά, ἤτοι εἰς τὴν μίαν μετὰ τὸ μεσημέρι, τὸν ἀφῆκεν ὁλότελα ὁ πυρετός.

Ἐζήτησε τότε ἀπὸ αὐτοὺς νὰ πληροφορηθῇ, ποίαν ὥραν τὸ παιδί του ἐπῆρε τὸ καλύτερον καὶ ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν ὅτι, χθὲς κατὰ τὴν ἑβδόμην ὥραν, δηλαδὴ τὴν μίαν μετὰ τὸ μεσημέρι τὸ ἀφῆκεν ἐντελῶς ὁ πυρετός.

Κατάλαβε τότε ὁ πατέρας, ὅτι αὐτὸ συνέβη ἐκείνη τὴν ὥρα, ποὺ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε, «Ὁ υἱός σου εἶναι καλά». Καὶ πίστευσε αὐτὸς καὶ ὅλο τὸ σπίτι του.

Ἐκατάλαβε λοιπὸν ὁ πατέρας, ὅτι ἐθεραπεύθη τὸ παιδί του κατ’ ἐκείνην ἀκριβῶς τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν τοῦ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ. Καὶ ἐστηρίχθη πολὺ περισσότερον τώρα εἰς τὴν πίστιν αὐτὸς καὶ ὅλοι ὅσοι ἦσαν εἰς τὸ σπίτι του.

Ἐκατάλαβε, λοιπόν, ὁ πατέρας ὅτι τὸ παιδί του ἔγινε καλὰ κατὰ τὴν ὥρα ἀκριβῶς ποὺ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶχεν εἴπει ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ.

Αὐτὸ πάλι ὡς δεύτερο σημεῖο (θαῦμα) ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἦλθε ἀπὸ τὴν Ἰουδαία στὴ Γαλιλαία.

Αὐτὴν τὴν θεραπείαν, ὡς δεύτερον θαῦμα, ποὺ ἐδείκνυε τὴν ἀποστολήν του, ἔκαμε πάλιν εἰς τὴν Κανᾶ ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἦλθε ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Αὐτὸ πάλιν ἦτο τὸ δεύτερον θαῦμα ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς (τὸ πρῶτον ἦτο ἡ μεταβολὴ τοῦ ὕδατος εἰς οἶνον κατὰ τὸν γάμον τῆς Κανᾶ) ὅταν ἦλθεν ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ ἦταν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στὰ Ἱεροσόλυμα.

Μετὰ ταῦτα ἦτο ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, πιθανώτατα ἡ ἑορτὴ τῶν Πουρίμ, ποὺ συνέπιπτεν ἕνα περίπου μῆνα πρὸ τοῦ Πάσχα. Καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴν αὐτὴν ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἦλθεν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὑπάρχει δὲ στὰ Ἱεροσόλυμα πλησίον τῆς προβατικῇς πύλης δεξαμενὴ μὲ πέντε στοές, ἡ ὁποία στὰ ἑβραϊκὰ (ἀκριβέστερα στὰ ἀραμαϊκὰ) ἐπονομάζεται Βηθεσδά.

Ὑπάρχει δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πλησίον τῆς προβατικῆς πύλης τοῦ τείχους τῆς πόλεως κάποια λίμνη, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκολυμβοῦσαν, καὶ ἡ ὁποία εἶχεν ὡς πρόσθετον ὄνομα εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν Βηθεσδά. Εἶχε δὲ τριγύρω της ἡ κολυμβήθρα αὐτὴ πέντε θολωτὰ ὑπόστεγα.

Ἐκεῖ δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, κοντὰ εἰς τὴν προβατικὴν πύλην τοῦ τείχους, ὑπῆρχε μία δεξαμενὴ νεροῦ, ἡ ὁποία εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν εἶχε τὸ ὄνομα Βηθεσθά. Γύρω ἀπὸ αὐτὴν ἦσαν καὶ πέντε ὑπόστεγα.

Σ’ αὐτὲς (τὶς στοὲς) ἦταν κάτω ἕνα μεγάλο πλῆθος ἀπὸ τοὺς ἀσθενεῖς, τυφλούς, κουτσούς, παραλύτους, ποὺ περίμεναν τὴν κίνησι τοῦ ὕδατος.

Εἰς αὐτὰ τὰ θολωτὰ ὑπόστεγα εὑρίσκοντο ξαπλωμένοι πλῆθος πολὺ ἀρρώστων, τυφλῶν, κουτσῶν, ἀνθρώπων μὲ κάποιο μέλος πιασμένον καὶ ἀναίσθητον ἢ ἀτροφικόν, καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἐπερίμεναν νὰ κινηθῇ τὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας.

Εἰς αὐτὰ τὰ ὑπόστεγα εὑρίσκετο πολὺ πλῆθος ἀπὸ ἀρρώστους, τυφλοί, χωλοί, ἄνθρωποι μὲ ἀκίνητο καὶ σὰν ξερὸ κάποιο μέλος τοῦ σώματός των καὶ οἱ ὁποῖοι ὅλοι ἐπερίμεναν νὰ κινηθῇ τὸ νερό.

Διότι ἄγγελος κατὰ διαστήματα κατέβαινε στὴ δεξαμενή, καὶ ταρασσόταν τὸ νερό. Ἐκεῖνος δέ, ποὺ ἔμπαινε σ’ αὐτὴ πρῶτος μετὰ τὴν ταραχὴ τοῦ νεροῦ, γινόταν ὑγιὴς ἀπ’ ὁποιοδήποτε νόσημα καὶ ἂν κατεχόταν.

Ἐπερίμεναν δὲ τὴν κίνησιν τοῦ νεροῦ, διότι ἄγγελος κατέβαινεν ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν εἰς τὴν κολυμβήθραν καὶ ἐτάρασσε τὸ νερό. Ἐκεῖνος λοιπόν, ποὺ θὰ ἔμβαινε πρῶτος εἰς αὐτὴν μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ νεροῦ, ἐγίνετο ὑγιής, ἀπὸ ὁποιονδήποτε νόσημα καὶ ἂν κατείχετο.

Διότι κατὰ καιροὺς κατέβαινε ἄγγελος εἰς αὐτὴν τὴν κολυβήθρα καὶ ἀνεταράσσετο τὸ νερό. Ὁ πρῶτος, λοιπόν, ποὺ θὰ ἔμπαινε μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ νεροῦ, ἐθεραπεύετο, ἀπὸ ὁποιοδήποτε νόσημα καὶ ἂν κατείχετο.

Ἦταν δὲ ἐκεῖ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἦταν ἀσθενὴς τριανταοκτὼ ἔτη.

Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ μεταξὺ τοῦ πλήθους τῶν ἀσθενῶν καὶ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἦτο ἄρρωστος ἐπὶ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ χρόνια.

Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ ἔνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀσθενὴς τριάντα ὀκτὼ χρόνια.

Βλέποντας αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς κατάκοιτο, καὶ γνωρίζοντας, ὅτι γιὰ πολὺ ἤδη χρόνο ἦταν σ’ αὐτὴ τὴν κατάστασι, τοῦ λέγει· «Θέλεις νὰ γίνῃς ὑγιής;».

Αὐτὸν τὸν ἀσθενῆ ὅταν τὸν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νὰ εἶναι ξαπλωμένος κάτω καὶ μὲ τὸ θεῖον του βλέμμα διέκρινεν, ὅτι ἀπὸ πολὺν καιρὸν εἶχε τὴν ἀσθένειάν του, εἶπε πρὸς αὐτόν· Θέλεις νὰ γίνης ὑγιής; Διὰ τῆς ἐρωτήσεως δὲ ταύτης ὁ Κύριος ἔδιδεν ἀφορμὴν εἰς τὸν παραλυτικὸν νὰ ζητήσῃ τὴν βοήθειάν του.

Ὅταν τὸν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νὰ κατάκειται, καὶ σὰν Θεὸς ποὺ ἦτο ἐγνώρισε ὅτι πολὺν καιρὸν εἶναι ἄρρωστος, τοῦ λέγει· «θέλεις νὰ γίνῃς ὑγιής;»

Τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ ἀσθενής· «Κύριε, δὲν ἔχω ἄνθρωπο γιὰ νὰ μὲ κατεβάσῃ στὴ δεξαμενή, ὅταν τὸ νερὸ ταραχθῇ. Ἔτσι, ἐνῷ προσπαθῶ νὰ κατεβῶ ἐγώ, προλαμβάνει καὶ κατεβαίνει ἄλλος».

Πράγματι δὲ ὁ ἀσθενὴς ἀπεκρίθη εἰς αὐτόν· Κύριε, δὲν ἔχω ἄνθρωπον νὰ μὲ ρίψῃ εἰς τὴν κολυμβήθραν, ἀμέσως ὅταν ταραχθῇ τὸ νερό. Ἐνῶ δὲ προσπαθῶ νὰ ἔλθω ἐγώ, προλαμβάνει ἄλλος καὶ καταβαίνει αὐτὸς προτήτερα ἀπὸ ἐμέ.

Ἀπεκρίθη ὁ ἀσθενής· «θέλω, Κύριε, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἄνθρωπον, ὥστε ὅταν ταραχθῇ τὸ νερὸ νὲ μὲ ρίψῃ εἰς τὴν κολυμβήθραν. Ἐνῶ δὲ ἐγὼ σύρομαι πρὸς αὐτήν, ἄλλος πρὶν ἀπὸ μένα κατεβαίνει εἰς τὴν κολυμβήθραν».

Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει».

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κρεββάτι σου εἰς τὸν ὦμον σου καὶ περιπάτει.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κραββάτι σου καὶ περιπάτει».

Καὶ ἀμέσως ἔγινε ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, πῆρε τὸ κρεββάτι του καὶ περιπατοῦσε. Ἦταν δὲ Σάββατο ἐκείνη τὴν ἡμέρα.

Καὶ ἀμέσως ἔγινεν ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐπῆρε τὸ κρεββάτι του καὶ ἐπεριπάτει ἐλεύθερα. Ἦτο ὅμως Σάββατον κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν.

Καὶ ἀμέσως ἔγινε ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, ἐπῆρε τὸ κρεββάτι του καὶ ἤρχισε νὰ περιπατῇ, ὅπως ὅλοι οἱ ὑγιεῖς. Ἦτο δὲ Σάββατον κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι ἔλεγαν στὸν θεραπευμένο· «Εἶναι Σάββατο. Δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώσῃς τὸ κρεββάτι».

Ὡς ἐκ τούτου λοιπὸν ἔλεγαν οἱ πρόκριτοι Ἰουδαῖοι εἰς τὸν ἰατρευμένον· Σήμερον εἶναι Σάββατον· δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώσῃς καὶ νὰ μεταφέρῃς τὸ κρεββάτι.

Ἔλεγαν, λοιπόν, οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὸν θεραπευθέντα· «σήμερα εἶναι Σάββατον. Καὶ δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώνῃς τὸ κρεββάτι σου».

Τοὺς εἶπε· «Ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔκανε ὑγιῆ, ἐκεῖνος μοῦ εἶπε, “Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει”».

Ἀπεκρίθη εἰς αὐτούς· Ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔκαμεν ὑγιῆ διὰ θαύματος καὶ θείας δυνάμεως, αὐτός μου εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει.

Ἀπήντησε εἰς αὐτούς· «ἐκεῖνος, ποὺ μὲ θαῦμα μοῦ ἔδωσε τὴν ὑγείαν μου, μοῦ εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου, καὶ περιπάτει».

Τὸν ρώτησαν τότε· «Ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ σοῦ εἶπε, “Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει”;».

Κατόπιν λοιπὸν τῆς ἀπαντήσεως αὐτῆς τὸν ἠρώτησαν ἐκεῖνοι· Ποῖος εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ ὁποῖος σοῦ εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει;

Ἠρώτησαν, λοιπόν, αὐτόν· «ποῖος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ σοῦ εἶπε· «πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει;»

Ἀλλ’ ὁ θεραπευμένος δὲν ἤξερε ποιός εἶναι, διότι ὁ Ἰησοῦς διέφυγε ἀπαρατήρητος λόγῳ τοῦ πλήθους, ποὺ ἦταν ἐκεῖ.

Ὁ θεραπευθεὶς ὅμως παράλυτος δὲν ἤξευρε, ποῖος εἶναι· διότι ὁ Ἰησοῦς ἀπεμακρύνθη καὶ ἐξηφανίσθη. Ἦτο δὲ εὔκολον νὰ ἑξαφανισθῇ, διότι ὑπῆρχε πολὺς λαὸς εἰς τὸν τόπον, ποὺ ἔγινε τὸ θαῦμα.

Ὁ θεραπευθεὶς ὅμως δὲν ἐγνώριζε ποιὸς εἶναι, διότι ὁ Ἰησοῦς εἶχε ἀπομακρυνθῆ μέσα εἰς τὸν ὄχλον, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον.

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς τὸν βρῆκε στὸ ναὸ καὶ τοῦ εἶπε· «Κοίταξε, ἔγινες καλά. Νὰ μὴν ἁμαρτάνῃς πλέον, γιὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ τίποτε χειρότερο».

Ὕστερα ἀπὸ κάμποσον καιρὸν ηὗρεν αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν καὶ τοῦ εἶπεν· Ἰδοὺ τώρα ἔχεις γίνει ὑγιῆς. Πρόσεξε λοιπὸν νὰ μὴ ἁμαρτάνῃς πλέον, διὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ τίποτε χειρότερον ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν ποὺ εἶχες, καὶ ἡ ὁποία σοῦ συνέβη ἐξ ἁμαρτιῶν σου. Πρόσεξε μήπως καὶ εἰς συμφορὰν τοῦ σώματος χειροτέραν ἐμπέσῃς, συγχρόνως δὲ καὶ τὴν ψυχήν σου μετὰ τοῦ σώματος χάσῃς.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ τὸν εὑρῆκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ εἶπε· «πρόσεξε· ἔγινες ὑγιής· μὴν ἁμαρτάνῃς πλέον, διὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ κάτι τὸ χειρότερον».

Πῆγε ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε στοὺς Ἰουδαίους, ὅτι αὐτός, ποὺ τὸν ἔκανε ὑγιῆ, εἶναι ὁ Ἰησοῦς.

Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ ἱερὸν καὶ ἀφοῦ συνήντησε τοὺς Ἰουδαίους ἀνήγγειλεν εἰς αὐτούς, ὅτι αὐτός, ποὺ μὲ ἔκαμεν ὑγιῆ, εἶναι ὁ Ἰησοῦς.

Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ναόν, ἐπῆγε εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς ἀνήγγειλε, ὅτι αὐτός ποὺ τὸν ἔκαμε ὑγιῆ εἶναι ὁ Ἰησοῦς. (Θὰ ἔπρεπε ἀπὸ λόγους καὶ μόνον εὐγνωμοσύνης νὰ εἶχε κινηθῇ ὁ τέως παράλυτος, διὰ νὰ γνωστοποιήσῃ εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶχε δώσει τὴν ὑγείαν).

Γι’ αὐτὸ δὲ οἱ Ἰουδαῖοι καταδίωκαν τὸν Ἰησοῦ καὶ ζητοῦσαν νὰ τὸν θανατώσουν, διότι ἔκανε αὐτὰ τὰ ἔργα τὸ Σάββατο.

Καὶ δι’ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι κατεδίωκον τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐζήτουν νὰ τὸν φονεύσουν, διότι ἔκανε τὰς θεραπείας αὐτὰς κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.

Καὶ δι’ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι κατεδίωκαν τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐζητοῦσαν νὰ τὸν φονεύσουν, διότι αὐτὰ τὰ θαύματα τὰ ἔκαμνε κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «Ὁ Πατέρας μου ἕως τώρα ἐργάζεται, καὶ ἐγὼ ἐπίσης ἐργάζομαι».

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ τόσον πολὺ τὸν ἐμίσουν, ἔδωκε τὴν ἑξῆς ἀπάντησιν· Ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ μου ἐργάζεται ἕως τώρα συνεχῶς καὶ ἄνευ διακοπῆς, διότι ὄχι μόνον ἐδημιούργησεν, ἀλλὰ καὶ κυβερνᾷ τὸν κόσμον καὶ προνοεῖ περὶ αὐτοῦ. Καὶ ἐγὼ λοιπὸν ὁ Υἱός του συνεχῶς ἐργάζομαι ὡς ὁ Πατήρ μου, χωρὶς νὰ διακόπτω τὸ σωτήριον ἔργον μου κατὰ τὰ Σάββατα.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἀπεκρίθη εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ αὐτὰ ἐκέπτοντο ἐναντίον του· «ὁ Πατήρ μου ἐργάζεται ἀκατάπαυστα ἕως τώρα (διότι δὲν ἐδημιούργησε μόνον ἀλλὰ καὶ κυβερνᾷ τὸν κόσμον). Καὶ ἐγὼ ὁ Υἱός του ἐργάζομαι συνεχῶς διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων (χωρὶς νὰ διακόπτω τὸ ἔργον μου οὔτε καὶ τὸ Σάββατον)».

Ἀλλὰ γι’ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι ζητοῦσαν περισσότερο νὰ τὸν θανατώσουν, διότι, ὄχι μόνο καταργοῦσε (δῆθεν) τὸ Σάββατο, ἀλλὰ καὶ ἔλεγε ἰδικό του Πατέρα τὸ Θεό, κάνοντας τὸν ἑαυτό του ἴσο μὲ τὸ Θεό.

Ὅταν λοιπὸν ἤκουσαν τοὺς λόγους αὐτοὺς οἱ Ἰουδαῖοι, ἐζήτουν ἀκόμη περισσότερον νὰ τὸν φονεύσουν δι’ αὐτό, ἐπειδὴ δηλαδὴ ὄχι μόνον κατέλυε τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου, ἀλλὰ καὶ ἔλεγεν, ὅτι ἔχει Πατέρα του τὸν Θεὸν καὶ ἔκανε τὸν ἑαυτόν του ἴσον πρὸς τὸν Θεόν.

Δι’ αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ ἤκουσαν ἐζητούσαν ἀκόμη περισσότερον οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὸν φονεύσουν, διότι ὄχι μόνον κατέλυε τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου, ἀλλὰ καὶ ἔλεγε ὅτι ἔχει ἰδικόν του, κατὰ ἕνα ἀποκλειστικὸν καὶ μοναδικὸν τρόπον, Πατέρα τὸν Θεὸν καὶ ἔκαμνε τὸν εὐατόν του ἴσον μὲ τὸν Θεόν.

Ἀπαντώντας δὲ στὶς ἐπικρίσεις ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, δὲν δύναται ὁ Υἱὸς νὰ κάνῃ ἀφ’ ἑαυτοῦ τίποτε, ἐὰν δὲν βλέπῃ τὸν Πατέρα νὰ κάνῃ. Ἀλλ’ αὐτά, ποὺ κάνει ἐκεῖνος, αὐτὰ ἐπίσης κάνει καὶ ὁ Υἱός.

Ἀπεκρίθη λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπεν· Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι ὑπάρχει ἀπόλυτος συμφωνία μεταξὺ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ διὰ τοῦτο ὁ Υἱὸς εἶναι ἠθικῶς ἀδύνατον νὰ πράττῃ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του τίποτε, ἐὰν δὲν βλέπῃ τὸν Πατέρα νὰ πράττῃ τοῦτο. Διότι ἐκεῖνα, ποὺ ἐνεργεῖ ὁ Πατήρ, ταῦτα πράττει καὶ ὁ Υἱός, ἀκριβῶς ὅπως πράττει αὐτὰ ὁ Πατήρ, εἰς τρόπον ὥστε κοινὴ καὶ μία εἶναι ἡ θέλησις καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ ἐνέργεια Πατρὸς καὶ Υἱοῦ.

Ἀπεκρίθη τότε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ ὁ Υἱὸς νὰ πράττῃ ἀπὸ τὸν εὐατόν του τίποτε, ἐὰν δὲν βλέπῃ τὸν Πατέρα νὰ πράττῃ. Ὑπάρχει ἀπόλυτος ὁμοφωνία μεταξὺ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ, διότι ἐκεῖνα ποὺ ἐνεργεῖ ὁ Πατήρ, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, τὰ ἴδια πράττει καὶ ὁ Υἱός.

Διότι ὁ Πατέρας ἀγαπᾷ τὸν Υἱὸ καὶ τοῦ δείχνει ὅλα, ὅσα αὐτὸς κάνει, καὶ θὰ τοῦ δείξῃ ἔργα μεγαλύτερα ἀπ’ αὐτά, γιὰ νὰ ἐκπλήττεσθε ἐσεῖς».

Ἡ συμφωνία δὲ αὐτὴ καὶ ἡ μία ἐνέργεια Πατρὸς καὶ Υἱοῦ βασίζεται καὶ ἐπὶ τῆς ἀγάπης, ποὺ τοὺς συνδέει. Διότι ὁ Πατὴρ ἀγαπᾷ μὲ ἄπειρον στοργὴν τὸν Υἱὸν καὶ δὲν κρύπτει τίποτε ἀπ’ αὐτόν, ἀλλὰ φανερώνει εἰς αὐτὸν ὅλα, ὅσα πράττει ὁ Πατήρ, ὥστε καὶ διὰ τοῦ Υἱοῦ νὰ ἐνεργοῦνται ταῦτα. Καὶ ὑπερφυσικὰ ἔργα μεγαλύτερα ἀπὸ τὰ θαύματα αὐτά, ποὺ ἕως τώρα εἴδατε, θὰ δείξῃ εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν του, ὥστε νὰ ἐνεργήσῃ καὶ ταῦτα ὁ Υἱός, διὰ νὰ θαυμάζετε σεῖς, οἱ ὁποῖοι τώρα ἀπιστεῖτε.

Διότι ὁ Πατὴρ ἀγαπᾷ τὸν Υἱὸν καὶ φανερώνει εἰς αὐτὸν πλήρως καὶ τελείως ὅλα ὅσα πράττει εἰς τὸν οὐρανὸ καὶ τὴν γῆν. Καὶ τοῦ δίδει τὸ δικαίωμα τὰ ἴδια καὶ αὐτὸς νὰ πράττῃ. Καὶ θὰ τοῦ φανερώσῃ ἀκόμη μεγαλύτερα καὶ σπουδαιότερα ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἕως τώρα εἴδατε, διὰ νὰ θαυμάζετε καὶ σεῖς ἀκόμη, ποὺ μένετε εἰς τὴν ἀπιστίαν σας.

«Ὅπως δὲ ὁ Πατέρας ἀνασταίνει τοὺς νεκροὺς καὶ ζωοποιεῖ, ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς ἐκείνους, ποὺ θέλει, ζωοποιεῖ.

Ἀκόμη καὶ νεκροὺς θὰ ἀναστήσῃ ὁ Υἱός. Διότι, καθὼς ὁ Πατὴρ ἀνασταίνει τοὺς νεκροὺς καὶ δίδει ζωὴν εἰς αὐτούς, ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς ἔχει ἀπεριόριστον ἐξουσίαν καὶ δύναμιν, ὥστε νὰ δίδῃ ζωὴν ὄχι μόνον φυσικήν, ἀλλὰ καὶ ἠθικὴν καὶ πνευματικήν. Καὶ τὴν ἠθικὴν αὐτὴν ζωὴν τὴν μεταδίδει εἰς ὅποιον θέλει καὶ εἰς ὅποιον κρίνει ἄξιον νὰ τὴν μεταδώσῃ.

Διότι, ὅπως ὁ Πατὴρ ἀνασταίνει τοὺς νεκροὺς καὶ τοὺς δίδει ζωήν, ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς ἔχει ἀπεριόριστον ἐξουσίαν νὰ δίδῃ ζωὴν εἰς ὁποῖον θέλει καὶ κρίνει ἄξιον.

Ἐπίσης ὁ Πατέρας δὲν κρίνει κανένα, ἀλλ’ ὅλη τὴν κρίσι ἔχει δώσει στὸν Υἱό,

Ἔχει δὲ ὁ Υἱὸς τὴν ἐξουσίαν καὶ τὴν δύναμιν αὐτὴν ἀπεριόριστον, διότι ὁ Πατὴρ οὔτε τὸ ἔργον τοῦ κριτοῦ δὲν ἐφύλαξε διὰ τὸν ἑαυτόν του. Ὁ Πατὴρ δὲν δικάζει κανένα, ἀλλὰ τὴν ἐξουσίαν ὅλην τοῦ νὰ δικάζῃ καὶ νὰ κρίνῃ, ποῖος εἶναι καὶ ποῖος δὲν εἶναι ἄξιος νὰ λάβῃ ζωήν, τὴν ἔχει δώσει εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν.

Ἔχει δὲ ἀκόμη τὸ δικαίωμα ὁ Υἱὸς νὰ κρίνῃ τοὺς πάντας, διότι ὁ Πατὴρ δὲν κρίνει καὶ δὲν δικάζει κανένα, ἀλλὰ ὅλην τὴν ἐξουσίαν τῆς κρίσεως τὴν ἔχει δώσει εἰς τὸν Υἱόν.

γιὰ νὰ τιμοῦν ὅλοι τὸν Υἱό, καθὼς τιμοῦν τὸν Πατέρα. Ἐκεῖνος, ποὺ δὲν τιμᾷ τὸν Υἱό, δὲν τιμᾷ τὸν Πατέρα ποὺ τὸν ἔστειλε.

Καὶ ἔδωκεν ὁ Πατὴρ ὅλην αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν εἰς τὸν Υἱόν, διὰ νὰ τιμοῦν καὶ λατρεύουν ὅλοι τὸν Υἱόν, καθὼς τιμοῦν καὶ λατρεύουν τὸν Πατέρα. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν τιμᾷ τὸν Υἱόν, δὲν τιμᾷ οὔτε τὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος ἀπέστειλεν αὐτὸν εἰς τὸν κόσμον.

Καὶ ἔδωκεν ὅλα αὐτὰ εἰς τὸν Υἱόν, διὰ νὰ τιμοῦν καὶ προσκυνοῦν τὸν Υἱὸν ὅλοι, ὅπως τιμοῦν καὶ προσκυνοῦν τὸν Πατέρα. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν τιμᾷ τὸν Υἱόν, δὲν τιμᾷ οὔτε τὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος τὸν ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον.

Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀκούει τὸ λόγο μου καὶ πιστεύει σ’ ἐκεῖνον ποὺ μὲ ἔστειλε, ἔχει ζωὴ αἰώνια, καὶ δὲν θὰ περάσῃ ἀπὸ κρίσι, ἀλλ’ ἔχει μεταβῆ ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωή.

Ναί· ὁ Πατὴρ παρεχώρησεν εἰς τὸν Υἱὸν ἐξουσίαν νὰ δίδῃ ζωήν. Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ ἀκούει καὶ ἐγκολπώνεται τὴν διδασκαλίαν μου καὶ πιστεύει εἰς τὸν Πατέρα μου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον, ἔχει ἀπὸ αὐτῆς τῆς στιγμῆς ποὺ ἐπίστευσε, ζωὴν αἰώνιον καὶ δὲν θὰ ὑποβληθῇ αὐτὸς εἰς δίκην καὶ εἰς κρίσιν, ἀλλ’ ἔχει ἤδη μεταβῆ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν τῆς ἁμαρτίας θάνατον εἰς τὴν ἀθάνατον καὶ αἰωνίαν ζωήν.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀκούει τὴν διδασκαλίαν μου καὶ πιστεύει εἰς τὸν Πατέρα, ποὺ μὲ ἔστειλε, αὐτὸς ἔχει κερδήσει τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ δὲν θὰ περάσῃ ἀπὸ δίκην καὶ κρίσιν, ἀλλὰ ἔχει μεταβῆ πλέον ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον τῆς ἁμαρτίας εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν.

Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ τώρα εἶναι, ὁπότε οἱ νεκροὶ (πνευματικὰ) θ’ ἀκούσουν τὴ φωνὴ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ αὐτοί, ποὺ θὰ ὑπακούσουν, θ’ ἀναστηθοῦν (πνευματικά).

Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ ἡ ὥρα αὐτὴ ἦλθε τώρα, ὁπότε οἱ ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας νεκροὶ πνευματικῶς ἄνθρωποι θὰ ἀκούσουν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὡς ἄλλη φωνὴ προσκλήσεως θὰ ἀπευθυνθῇ πρὸς αὐτούς, καὶ ὅσοι θὰ ἀκούσουν μὲ πρόθυμα τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς των τὴν φωνὴν αὐτήν, καὶ θὰ ἐγκολπωθοῦν τὰ ὅσα αὕτη διδάσκει καὶ παραγγέλλει, θὰ ζήσουν τὴν αἰωνίαν ζωήν.

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ ἡ ὥρα αὐτὴ εἶναι τώρα, ποὺ οἱ νεκροὶ πνευματικῶς ἄνθρωποι θὰ ἀκούσουν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ ὅσοι θὰ τὴν ἀκούσουν καὶ θὰ τὴν δεχθοῦν, θὰ ζήσουν εἰς αἰῶνας αἰώνων πλησίον τοῦ Θεοῦ.

Διότι, ὅπως ὁ Πατέρας ἔχει ζωὴ μέσα του, ἔτσι καὶ στὸν Υἱὸ ἔδωσε νὰ ἔχῃ ζωὴ μέσα του (καὶ νὰ μεταδίδῃ στοὺς πιστούς).

Θὰ ζήσουν δέ, διότι ὁ Υἱός, εἰς τὴν φωνὴν καὶ διδασκαλίαν τοῦ ὁποίου ὑπακούουν, εἶναι πηγὴ ζωῆς. Πράγματι. Καθὼς ὁ Πατὴρ ἔχει ζωὴν μέσα του καὶ εἶναι ζωὴ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, ἔτσι ἔδωκε καὶ εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν του νὰ ἔχῃ μέσα του ζωὴν καὶ νὰ μεταδίδῃ αὐτὴν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Διότι ὅπως ὁ Πατὴρ ἔχει αἰωνίως ζωὴν μέσα του καὶ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ἔτσι ἔδωκε καὶ εἰς τὸν Υἱόν του, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ αὐτὸ τὸ μοναδικὸν μέσα εἰς ὅλην τὴν ἄλλην δημιουργίαν προσόν, νὰ ἔχῃ ζωὴν μέσα του καὶ νὰ μεταδίδῃ ζωὴν εἰς τοὺς ἄλλους.

Ἐπίσης τοῦ ἔδωσε ἐξουσία καὶ νὰ δικάζῃ, διότι εἶναι Υἱὸς ἀνθρώπου (Μεσσίας).

Καὶ ἔδωκεν ἀκόμη εἰς αὐτὸν ἐξουσίαν νὰ δικάζῃ καὶ νὰ ἐνεργῇ ὡς Κριτής, διότι εἶναι ὁ Μεσσίας, ποὺ ἔγινεν ἄνθρωπος καὶ ἐξωμοιώθη πρὸς ἐκείνους, τῶν ὁποίων εἶναι Κριτής.

Καὶ τοῦ ἔδωκε ἀκόμη τὴν ἐξουσίαν νὰ κρίνῃ καὶ νὰ δικάζῃ τοὺς ἀνθρώπους. Διότι αὐτὸς ὁ μονογενὴς υἱός του ἔλαβε σάρκα καὶ ἔγινε ἄνθρωπος.

Μὴν ἐκπλήττεσθε γι’ αὐτό. Ὁπωσδήποτε ἔρχεται ὥρα, ποὺ ὅλοι, ὅσοι θὰ βρίσκωνται στὰ μνήματα, θ’ ἀκούσουν τὴ φωνή του,

Μὴ ἐκπλήττεσθε δι’ αὐτό, ποὺ σᾶς εἶπα. Θὰ συμβοῦν πολὺ θαυμαστότερα ἀπὸ αὐτό. Διότι ἔρχεται ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ὅλοι οἱ πεθαμένοι, ποὺ θὰ εὑρίσκωνται ἕως τότε εἰς τὰ μνήματα, θὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ θὰ τοὺς διατάσσῃ νὰ ἀναστηθοῦν.

Μὴ θαυμάζετε δι’ αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα. Θὰ συμβοῦν καὶ ἄλλα πολὺ περισσότερον ἀξιοθαύμαστα, διότι ἔρχεται ὥρα, ποὺ ὅλοι οἱ νεκροί, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται θαμμένοι εἰς τὰ μνημεῖα, θὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴν τοῦ Θεοῦ.

καὶ θὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ μνήματα μὲ ἀνάστασι γιὰ ζωὴ ὅσοι ἔπραξαν τὰ ἀγαθά, καὶ μὲ ἀνάστασι γιὰ καταδίκη ὅσοι ἔπραξαν τὰ φαῦλα.

Καὶ θὰ βγοῦν ὅλοι ἀπὸ τὰ μνήματα, καὶ ὅσοι μὲν ἔπραξαν κατὰ τὸν ἐπίγειον βίον τους τὰ ἀγαθά, θὰ ἀναστηθοῦν διὰ νὰ ἀπολαύσουν ζωὴν αἰώνιον καὶ μακαρίαν, ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἔπραξαν τὰ κακά, θὰ ἀναστηθοῦν διὰ νὰ δικασθοῦν καὶ κατακριθοῦν.

Καὶ θὰ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ μνημεῖα· καὶ ὅσοι μὲν κατὰ τὴν ἐπίγειον ζωήν των ἔπραξαν τὰ ἀγαθά, θὰ ἀναστηθοῦν διὰ νὰ ἀπολαύσουν τὴν αἰωνίαν καὶ μακαρίαν ζωήν. Ὅσοι ὅμως ἔπραξαν τὰ κακά, θὰ ἀναστηθοῦν, διὰ νὰ κριθοῦν καὶ καταδικασθοῦν.

Ἐγὼ δὲν δύναμαι νὰ πράττω τίποτε ἀφ’ ἑαυτοῦ. Καθὼς ἀκούω (ἀπὸ τὸν Πατέρα) κρίνω, καὶ ἔτσι ἡ δική μου κρίσι εἶναι δικαία (ὀρθή, ἀληθής), ἀφοῦ (μὲ τὸ νὰ μὴ πράττω καὶ νὰ μὴ κρίνω ἀφ’ ἑαυτοῦ) δὲν ζητῶ τὴ δική μου δόξα, ἀλλὰ τὴ δόξα τοῦ Πατέρα, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε».

Θὰ δικασθοῦν δὲ ἀπὸ ἐμὲ μὲ πᾶσαν δικαιοσύνην. Διότι ἐγὼ καὶ τώρα καὶ πάντοτε δὲν δύναμαι νὰ πράττω τίποτε ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ θέλῃ καὶ ὁ Πατήρ μου. Καθὼς ἀκούω ἀπὸ τὸν Πατέρα, κρίνω σύμφωνα πρὸς ὅ,τι ὁ Πατὴρ πρὸς ἐμὲ τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν του λέγει· καὶ ἡ κρίσις μου λοιπὸν εἶναι δικαία· διότι δὲν ζητῶ νὰ στήσω τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς ὅλα δίκαιος.

Ἐγὼ θὰ εἶμαι ὁ κριτής των, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν ἠμπορῶ νὰ πράττω τίποτε ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ τὸ θέλῃ ὁ Πατήρ. Ἀπόλυτος ἁρμονία ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ Πατρός. Δι’ αὐτό, καθὼς ἀκούω ἀπὸ τὸν Πατέρα, κρίνω, καὶ ἡ κρίσις μου εἶναι πάντοτε δικαία. Διότι ἐγὼ δὲν ζητῶ νὰ κάμνω τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον.

«Ἐὰν ἐγὼ (ὡς ἄνθρωπος) δίνω μαρτυρία γιὰ τὸν ἑαυτό μου, ἡ μαρτυρία μου δὲν ἰσχύει (ὡς αὐτομαρτυρία ἀνθρώπου δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν).

Ἴσως θὰ μοῦ εἴπητε, ὅτι δὲν πιστεύομεν εἰς αὐτά, ποὺ λέγεις διὰ τὸν ἑαυτόν σου, διότι στηρίζονται εἰς ἰδικήν σου ἐγωϊστικὴν μαρτυρίαν. Πράγματι· ἐὰν ἐγὼ μόνος δίδω μαρτυρίαν διὰ τὸν ἑαυτόν μου, ἡ μαρτυρία μου δὲν εἶναι ἀξιόπιστος.

Ἐὰν δὲ ἐγὼ μόνος μου δίδω διὰ τὸν εὐατόν μου μίαν τέτοιαν μαρτυρία, θὰ πῆτε ἴσως ὅτι ἡ μαρτυρία μου δὲν εἶναι ἀληθινὴ καὶ ἀξιόπιστος.

Εἶναι ἄλλος, ποὺ μαρτυρεῖ γιὰ μένα. Καὶ ἔχω τὴ συνείδησι, ὅτι ἡ μαρτυρία, τὴν ὁποία δίνει γιὰ μένα, εἶναι ἀληθής.

Ἄλλος ὅμως δίδει μαρτυρίαν δι’ ἐμέ, ὁ ἐπουράνιος Πατήρ, καὶ λόγῳ τῆς ἰδιαιτέρας σχέσεώς μου πρὸς αὐτὸν πληροφορεῖται ἀλανθάστως ἡ συνείδησίς μου καὶ γνωρίζω καλῶς, ὅτι εἶναι ἀληθὴς ἡ μαρτυρία, τὴν ὁποίαν μαρτυρεῖ δι’ ἐμέ.

Ὅμως ἄλλος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μαρτυρεῖ δι’ ἐμέ, ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος, καὶ γνωρίζω ἄριστα καὶ κάλλιστα ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἀληθινὴ ἡ μαρτυρία, τὴν ὁποίαν μαρτυρεῖ δι’ ἐμέ.

Σεῖς στείλατε ἀπεσταλμένους στὸν Ἰωάννη καὶ ἔδωσε μαρτυρία γιὰ τὴν ἀλήθεια.

Ἐπειδὴ ὅμως σεῖς δὲν ἀκούετε τὴν φωνὴν αὐτὴν τοῦ Πατρός μου, καὶ ἐπιμένετε νὰ ζητῆτε ἐξωτερικὰς μαρτυρίας, σᾶς ὑπενθυμίζω, ὅτι σεῖς ἔχετε στείλει ἀπεσταλμένους πρὸς τὸν Ἰωάννην καὶ ἐκεῖνος ἔχει δώσει πρὸ πολλοῦ μαρτυρίαν διὰ τὴν ἀλήθειαν.

Σᾶς ὑπενθυμίζω δέ, ὅτι σεῖς ἐστείλατε πρεσβείαν εἰς τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστὴν καὶ ἐκεῖνος ἔχει δώσει βαρυσήμαντον μαρτυρίαν διὰ τὴν ἀλήθειαν.

Ἐγὼ ὅμως δὲν λαμβάνω τὴ μαρτυρία ἀπὸ ἄνθρωπο, ἀλλὰ λέγω αὐτά, γιὰ νὰ σωθῆτε σεῖς.

Ἐγὼ ὅμως, ὁ ὁποῖος ἔχω τὴν πληροφορίαν, τὴν ὁποίαν ὁ Πατὴρ παρέχει ἀμέσως εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς συνειδήσεώς μου, δὲν βασίζομαι εἰς τὴν μαρτυρίαν, ἡ ὁποία δίδεται ἀπὸ ἄνθρωπον, ἔστω καὶ ἐὰν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης. Ἀλλὰ λέγω ταῦτα διὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου, διὰ νὰ πεισθῆτε τουλάχιστον ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖον θεωρεῖτε καὶ σεῖς ἀξιόπιστον, καὶ σωθῆτε.

Ἐγὼ ὅμως, ποὺ ἔχω κατ’ εὐθεῖαν τὴν μαρτυρίαν τοῦ Πατρός, δὲν ἔχω ἀνάγκην νὰ στηριχθῶ εἰς τὴν μαρτυρίαν ἀνθρώπου, ἔστω καὶ ἂν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ὁ μέγας μεταξὺ τῶν προφητῶν. Ἀλλὰ σᾶς τὰ λέγω αὐτὰ καὶ σᾶς ὑπενθυμίζω τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου, διὰ νὰ πεισθῆτε σεῖς εἰς αὐτόν, ποὺ τὸν θεωρεῖτε, καὶ πολὺ δικαίως, ὡς ἀξιόπιστον, καὶ βρῆτε ἔτσι τὴν σωτηρίαν.

Ἐκεῖνος ἦταν ὁ λύχνος, ποὺ ἔκαιε καὶ φώτιζε. Καὶ σεῖς θελήσατε γιὰ λίγο νὰ χαρῆτε στὸ φῶς του.

Ἐκεῖνος δὲν ἦτο, ὅπως ἐγώ, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, ἀλλ’ ἦτο ὁ λύχνος, ποὺ δὲν εἶχεν ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του φῶς, ἀλλ’ ἤναψεν αὐτὸν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ δι’ αὐτὸ ἐφώτιζε, σεῖς δὲ ἠθελήσατε νὰ χαρῆτε μὲ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας του, ἀλλὰ δυστυχῶς δι’ ὀλίγον μόνον καιρόν.

Ἐκεῖνος ἦτο ἁπλῶς ὁ λύχνος, ποὺ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τὸν ἤναψε καὶ ἔτσι ἐφώτιζε. Σεῖς δὲ ἠθελήσατε νὰ χαρῆτε μὲ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας του, ἀλλὰ δι’ ὀλίγον μόνον χρόνον.

Ἀλλ’ ἐγὼ ἔχω μαρτυρία μεγαλύτερη ἀπὸ τοῦ Ἰωάννου. Διότι τὰ ἔργα, ποὺ μοῦ ἀνέθεσε ὁ Πατέρας νὰ ἐκτελέσω, αὐτὰ τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἐγὼ κάνω, μαρτυροῦν γιὰ μένα, ὅτι μὲ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας.

Ἐγὼ ὅμως ἔχω νὰ σᾶς προβάλω ἀλάνθαστον μαρτυρίαν, ἡ ὁποία εἶναι μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου· διότι ἡ ὅλη θαυμαστὴ δρᾶσις μου ὡς Μεσσίου μὲ τὰ θαύματα καὶ καταπληκτικὰ ἔργα, ποὺ μοῦ ἀνέθεσεν ὁ Πατὴρ διὰ νὰ φέρω εἰς πέρας μὲ τὴν δύναμίν του, αὐτὰ τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα μόνος ἐγὼ ἐπιτελῶ, μαρτυροῦν δι’ ἐμέ, ὅτι ὁ Πατὴρ μὲ ἔχει ἀποστείλει εἰς τὸν κόσμον.

Ἐγώ, ποὺ ὡς ἄλλος ἥλιος εἶμαι ἀπὸ τὸν εὐατόν μου φῶς, ἔχω μαρτυρίαν μεγαλυτέραν ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου καὶ αὐτὴ εἶναι τὰ καταπληκτικὰ θαύματα, ποὺ ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν εἰς ἐμὲ τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸν ὁ Πατήρ, νὰ πραγματοποιήσω εἰς τὸν τέλειον βαθμόν. Αὐτὰ λοιπὸν τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἐγὼ κάμνω, μαρτυροῦν δι’ ἐμέ, ὅτι ὁ Πατὴρ μὲ ἔχει στείλει εἰς τὸν κόσμον.

Ἐπίσης ὁ Πατέρας, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε, ὁ ἴδιος ἔδωσε μαρτυρία γιὰ μένα. Οὔτε φωνή του ἀκούσατε ποτέ, οὔτε μορφή του εἴδατε.

Καὶ ὁ Πατήρ, ποὺ μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον, αὐτὸς ἔχει δώσει πρὸ πολλοῦ εἰς τὰς Ἁγίας Γραφὰς μαρτυρίαν δι’ ἐμέ. Οὔτε τὴν φωνήν του ἔχετε ἀκούσει ποτὲ ἕως τώρα, οὔτε τὴν μορφήν του ἔχετε ἴδει, διότι ὁ Θεὸς εἶναι ἀόρατος καὶ δὲν τὸν ἀντιλαμβάνεται κανεὶς μὲ τὰς σωματικὰς αἰσθήσεις. Συνεπῶς καὶ τὴν μαρτυρίαν του δι’ ἐμὲ θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν ζητήσετε εἰς τὰς Γραφάς.

Καὶ ὁ Πατήρ, ποὺ μὲ ἔστειλε ἔχει ἀπὸ πολὺ καιρὸν μαρτυρήσει δι’ ἐμὲ μέσα εἰς τὰ βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἀλλὰ σεῖς οὔτε τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἔχετε ποτὲ ἕως τώρα ἀκούσει οὔτε τὴν μορφήν του εἴδατε.

Ἀλλὰ καὶ ὁ λόγος του δὲν κατοικεῖ μέσα σας (ἢ δὲν ἔχει ἰσχὺν σὲ σᾶς). Γι’ αὐτὸ σ’ αὐτόν, ποὺ ἀπέστειλε ἐκεῖνος, σεῖς δὲν πιστεύετε.

Ἀλλὰ σεῖς καὶ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ποὺ περιέχεται εἰς τὰς Ἁγίας Γραφάς, δὲν τὸν ἔχετε ἐγκολπωθῇ, ὥστε νὰ κατοικῇ μέσα σας· καὶ ἀπόδειξις τούτου εἶναι τὸ ὅτι εἰς αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἐκεῖνος (ὁ Πατὴρ) ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον, εἰς τοῦτον σεῖς δὲν πιστεύετε.

Καὶ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ποὺ περιέχεται εἰς τὰς Γραφὰς δὲν τὸν ἔχετε δεχθῇ μὲ ὅλην σας τὴν καρδιά, ὥστε νὰ μένῃ μέσα σας. Καὶ ἀπόδειξις ὅτι δὲν πιστεύετε εἰς ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ὁ Πατὴρ ἔστειλε εἰς τὸν κόσμον.

Ἐρευνᾶτε τὶς Γραφές, διότι σεῖς νομίζετε, ὅτι δι’ αὐτῶν θὰ ἔχετε ζωὴ αἰώνια. Καὶ ἐκεῖνες δὲ εἶναι, ποὺ μαρτυροῦν γιὰ μένα,

Ἐξετάζετε μὲ προσκόλλησιν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν γράμμα τὰς Ἁγίας Γραφάς, διότι νομίζετε, ὅτι μὲ μόνην τὴν ἀνάγνωσιν καὶ τὴν ἐξέτασιν ταύτην θὰ ἔχετε ζωὴν αἰώνιον. Καὶ ἐκεῖναι εἶναι, ποὺ μαρτυροῦν δι’ ἐμέ.

Λοιπόν, σεῖς πρέπει νὰ ἐρευνᾶτε τὰς Γραφὰς καὶ νὰ συλλαμβάνετε τὰ βαθύτερα αὐτῶν νοήματα, διότι καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι πιστεύετε ὅτι μὲ τὴν ἔρευναν καὶ τὴν πίστιν εἰς αὐτὰς θὰ ἔχετε ζωὴν αἰώνιον. Καὶ αὐταὶ ἀκριβῶς αἱ Γραφαὶ εἶναι ποὺ μαρτυροῦν δι’ ἐμέ.

ἀλλὰ δὲν θέλετε νὰ ἔλθετε σὲ μένα γιὰ νὰ ἔχετε ζωή.

Καὶ ὅμως παρὰ τὴν περὶ ἐμοῦ μαρτυρίαν τῶν Γραφῶν δὲν θέλετε νὰ ἔλθετε πρὸς ἐμὲ διὰ νὰ ἔχητε ζωὴν αἰώνιον.

Ἀλλὰ σεῖς, παρ’ ὅλα ὅσα λέγουν αἱ Γραφαί, δὲν θέλετε νὰ ἔλθετε μὲ πίστιν πρὸς ἐμέ, διὰ νὰ ἔχετε ζωὴν αἰώνιον.

Δόξα ἀπὸ ἀνθρώπους δὲν χρειάζομαι νὰ λάβω.

Μὴ νομίσετε, ὅτι ἀπὸ ματαιοδοξίαν ζητῶ νὰ ἔλθετε πρὸς ἐμὲ ὡς μαθηταί μου. Ὄχι. Δὲν ἐπιδιώκω νὰ λάβω δόξαν ἀπὸ ἀνθρώπους.

Ἐγὼ δὲν ζητῶ νὰ λάβω δόξαν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων,

Ἀλλὰ σᾶς ἔχω καταλάβει, ὅτι δὲν ἔχετε μέσα σας τὴ θεία ἀγάπη.

Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν συναναστροφήν μου μὲ σᾶς καὶ ἀπὸ τὴν προσωπικήν μου πεῖραν σᾶς ἔχω μάθει πολὺ καλὰ καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι δὲν ἔχετε μέσα σας τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Θεόν.

Ἀλλὰ σᾶς ἐγνώρισα πολὺ καλὰ καὶ εἶδα ὅτι δὲν ἔχετε μέσα σας τὴν ἀληθινὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Θεόν.

Ἐγὼ ἦλθα ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατέρα μου, καὶ ὅμως δὲν μὲ δέχεσθε. Ὅταν ἄλλος ἔλθῃ ἐξ ὀνόματος τοῦ ἑαυτοῦ του (ἐννοεῖ τὸν Ἀντίχριστο), ἐκεῖνον θὰ τὸν δεχθῆτε».

Ἀποδεικνύεται δὲ τοῦτο ἀπὸ τὸ ὅτι ἐγὼ ἦλθον ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατρός μου, ὡς ἀντιπρόσωπός του, ποὺ φανερώνει τὸ ὄνομά του καὶ τὸ θέλημά του, καὶ ὅμως δὲν μὲ δέχεσθε καὶ δὲν πιστεύετε εἰς τὴν θείαν ἀποστολήν μου. Ἐὰν ἔλθῃ ἄλλος, ψευδὴς Μεσσίας, ποὺ θὰ ἐπιδιώκῃ τὸ ἰδικόν του συμφέρον καὶ τὴν δόξαν τοῦ ἰδικοῦ του ὀνόματος, ἐκεῖνον θὰ τὸν ὑποδεχθῆτε.

Καὶ τοῦτο μαρτυρεῖται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ ἐγὼ ἔχω ἔλθει ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατρός μου, σεῖς ἐν τούτοις δὲν μὲ δέχεσθε καὶ δὲν πιστεύετε εἰς τὴν θείαν μου ἀποστολὴν καὶ διδασκαλίαν. Ἐὰν ὅμως ἔλθῃ κανένας ψευδομεσσίας, ποὺ θὰ κινῆται ἀπὸ ἰδιοτέλειαν καὶ προσωπικὴν φιλοδοξίαν, ἐκεῖνον θὰ τὸν δεχθῆτε διότι θὰ κολακεύῃ τὰς ἀδυναμίας σας.

«Πῶς δύνασθε σεῖς νὰ πιστεύσετε, ἀφοῦ ἐπιδιώκετε νὰ λαμβάνετε δόξα ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο, ἐνῷ τὴ δόξα, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ μόνο Θεό, δὲν ζητεῖτε;

Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύσετε, σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκετε νὰ λαμβάνετε δόξαν ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον καὶ δὲν ζητεῖτε τὴν δόξαν, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὸν ἕνα καὶ μόνον Θεόν;

Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστέψετε εἰς τὴν ἀλήθειαν σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκετε νὰ παίρνετε δόξαν καὶ τιμὴν ὁ ἔνας ἀπὸ τὸν ἄλλον καὶ δὲν ζητεῖτε τὴν ἀληθινὴν δόξαν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸν ἔναν καὶ μόνον Θεόν;

Μὴ νομίζετε, ὅτι ἐγὼ θὰ σᾶς κατηγορήσω στὸν Πατέρα. Κατήγορός σας εἶναι ὁ Μωυσῆς, στὸν ὁποῖο σεῖς στηρίζεσθε.

Μὴ φαντάζεσθε, ὅτι ἐγὼ θὰ σᾶς κατηγορήσω εἰς τὸν Πατέρα. Ὑπάρχει ἄλλος, ποὺ σᾶς κατηγορεῖ, ὁ Μωϋσῆς, εἰς τὸν ὁποῖον σεῖς ἔχετε στηρίξει τὰς ἐλπίδας σας.

Μὴ νομίζετε ὅτι ἐγὼ θὰ σᾶς κατηγορήσω εἰς τὸν Πατέρα. Ὑπάρχει ἄλλος ποὺ σᾶς κατηγορεῖ καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Μωϋσῆς, εἰς τὸν ὁποῖον σεῖς ἔχετε στηρίξει τὰς ἐλπίδας σας.

Διότι, ἂν (ἀληθινὰ) πιστεύατε στὸ Μωυσῇ, θὰ πιστεύατε σὲ μένα. Διότι γιὰ μένα ἐκεῖνος ἔγραψε.

Καὶ εἶναι κατήγορός σας ὁ Μωϋσῆς, διότι οὔτε εἰς ἐκείνου τοὺς λόγους πιστεύετε. Διότι ἐὰν ἐπιστεύατε εἰς τὸν Μωϋσῆν, θὰ ἐπιστεύατε καὶ εἰς ἐμέ. Διότι περὶ ἐμοῦ ἐκεῖνος ἔγραψε προφητικῶς καὶ εἰς πολλὰ μέρη τῶν συγγραμμάτων του, εἴτε μὲ τύπους καὶ εἰκόνας, εἴτε μὲ σαφεῖς προρρήσεις προλέγεται ὁ ἔρχομός μου.

Διότι ἐὰν ἐπιστεύατε εἰς τὸν Μωϋσέα, θὰ ἐπιστεύατε καὶ εἰς ἐμέ· Ἐπειδὴ ἐκεῖνος πολλὰ ἔγραψε καὶ προεικόνισε καὶ προδιετύπωσε δι’ ἐμέ.

Ἀλλ’ ἀφοῦ δὲν πιστεύετε (ἀληθινὰ) σ’ αὐτά, ποὺ ἐκεῖνος ἔγραψε, πῶς θὰ πιστεύσετε στὰ δικά μου λόγια;».

Ἐὰν δὲ δὲν πιστεύετε εἰς ὅσα ἔχει γράψει ἐκεῖνος, ποὺ τόσον πολὺ τὸν ὑπολήπτεσθε, πῶς θὰ πιστεύσετε εἰς τοὺς λόγους τοὺς ἰδικούς μου, τὸν ὁποῖον διὰ πρώτην φορὰν βλέπετε καὶ ἀκούετε;

Ἐάν, λοιπόν, εἰς τὰ γραμμένα ἀπὸ ἐκεῖνον δὲν πιστεύετε, πῶς θὰ πιστεύσετε εἰς τὰ ἰδικά μου λόγια;»

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς ἔφυγε καὶ πῆγε στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας, τῆς Τιβεριάδος.

Μετὰ ταῦτα ἀνεχώρησεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας, ἡ ὁποία ὀνομάζεται καὶ Τιβεριάς.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἀνεχώρησεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐπέρασε μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς του εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας, ἡ ὁποία ὀνομάζεται καὶ θάλασσα τῆς Τιβεριάδος.

Καὶ τὸν ἀκολουθοῦσε λαὸς πολύς, διότι ἔβλεπαν τὰ θαύματά του, ποὺ ἔκανε στοὺς ἀσθενεῖς.

Καὶ τὸν ἠκολούθει πολὺς λαός, διότι ἔβλεπε τὰ θαύματά του, ποὺ ἔκανεν ἐπὶ τῶν ἀρρώστων.

Καὶ τὸν ἀκολουθοῦσε πολὺς λαός, διότι ἔβλεπαν τὰ θαύματα ποὺ ἔκαμνε διὰ τὴν θεραπείαν τῶν ἀσθενῶν.

Ἀνέβηκε δὲ ὁ Ἰησοῦς στὸ ὄρος καὶ ἐκεῖ καθόταν μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του.

Ἀνέβη δὲ εἰς τὸ πλησίον ὄρος ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐκάθητο ἐκεῖ μαζὶ μὲ τοὺς δώδεκα μαθητάς του.

Ἀνέβηκε δὲ εἰς τὸ ὄρος ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐκεῖ ἐκάθισε μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς του.

Πλησίαζε δὲ τὸ Πάσχα, ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων.

Ἐπλησίαζε δὲ τὸ Πάσχα, ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων.

Ἐπλησίαζε δὲ τὸ πάσχα, ἡ μεγάλη αὐτὴ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων.

Σήκωσε δὲ ὁ Ἰησοῦς τὰ μάτια, καὶ ὅταν εἶδε, ὅτι πολὺς λαὸς ἔρχεται πρὸς αὐτόν, λέγει στὸ Φίλιππο· «Ἀπὸ ποῦ θὰ ἀγοράσωμε ψωμιά, γιὰ νὰ φάγουν αὐτοί;».

Ἐνῷ λοιπὸν ἦτο ἀπησχολημένος καὶ ἐδίδασκε τοὺς μαθητάς του, ἐσήκωσεν ὁ Ἰησοῦς τὰ μάτια του καὶ ὅταν παρετήρησεν, ὅτι ἔρχεται πρὸς αὐτὸν πολὺς λαός, λέγει πρὸς τὸν Φίλιππον, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν περιφέρειαν ἐκείνην· Ἀπὸ ποῖον μέρος καὶ μὲ τί χρήματα θὰ ἀγοράσωμεν ψωμιά, διὰ νὰ φάγουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί;

Καὶ καθὼς ἐσήκωσε ὁ Ἰησοῦς τὰ μάτια καὶ εἶδεν ὅτι πολὺς λαὸς ἔρχεται πρὸς αὐτόν, εἶπε πρὸς τὸν Φίλιππον· «ἀπὸ ποῦ καὶ μὲ τί χρήματα θὰ ἁγοράσωμεν ψωμιά, διὰ νὰ φάγουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι;».

Ἔλεγε δὲ τοῦτο δοκιμάζοντας αὐτόν. Διότι αὐτὸς ἤξερε τί ἐπρόκειτο νὰ κάνῃ.

Ἔλεγε δὲ τοῦτο ὁ Κύριος δοκιμάζων τὴν πίστιν τοῦ Φιλίππου, καὶ ὄχι ἐπειδὴ εὑρίσκετο πραγματικῶς εἰς ἀπορίαν περὶ τοῦ τί νὰ κάμῃ. Διότι ὁ Κύριος εἶχε λάβει πλέον τὰς άποφάσεις του καὶ ἐγνώριζε τί ἔμελλε νὰ κάμῃ.

Ἔλεγε δὲ τοῦτο ὁ Κύριος, διὰ νὰ δοκιμάσῃ τὴν πίστιν τοῦ Φιλίππου. Διότι αὐτὸς ἐγνώριζε πολὺ καλὰ τί ἐπρόκειτο μὲ τὴν παντοδυναμίαν του νὰ κάμῃ ἐντὸς ὀλίγου.

Τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ Φίλιππος· «Διακοσίων δηναρίων ψωμιὰ δὲν ἀρκοῦν σ’ αὐτούς, γιὰ νὰ λάβῃ ὁ καθένας ἕνα κομματάκι».

Ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν ὁ Φίλιππος· ψωμιὰ ἀξίας διακοσίων δηναρίων δὲν φθάνουν εἰς αὐτούς, ὅχι διὰ νὰ χορτασθοῦν, ἀλλὰ διὰ νὰ πάρῃ ὁ καθένας των ἕνα μικρὸ κομμάτι.

Ἀπήντησεν εἰς αὐτοὺς ὁ Φίλιππος· «οὔτε διακοσίων δηναρίων ψωμιὰ δὲν ἀρκοῦν εἰς αὐτούς, ὄχι νὰ χορτάσουν, ἀλλὰ διὰ νὰ πάρῃ ὁ κάθε ἕνας ἕνα μικρὸ κόμματι».

Τοῦ λέγει ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ὁ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου·

Λέγει εἰς αὐτὸν ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ὁ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου·

Λέγει εἰς αὐτὸν ἔνας ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου·

«Ὑπάρχει ἐδῶ ἕνας νέος, ποὺ ἔχει πέντε κρίθινα ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια. Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὰ γιὰ τόσο πολλούς;».

Ὑπάρχει ἐδῶ κάποιος νέος, ποὺ ἔχει πέντε ψωμιὰ κρίθινα καὶ δύο ψάρια. Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὰ τὰ ὁλίγα διὰ τόσον πολὺν λαόν;

«εἶναι ἐδῶ κάποιος νέος, ποὺ ἔχει πέντε κρίθινα ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια· ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὰ ἐμπρὸς εἰς τόσο πλῆθος ἀνθρώπων;»

Εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς· «Βάλετε τοὺς ἀνθρώπους νὰ καθήσουν κάτω». Ἦταν δὲ στὸν τόπο πολὺ χορτάρι. Οἱ δὲ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι κάθησαν κάτω, ἦταν περίπου πέντε χιλιάδες.

Άλλ’ ὁ Ἰησοῦς εἶπε τότε· Βάλετε τοὺς ἀνθρώπους νὰ καθήσουν κάτω. Ἦτο δὲ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην χόρτος πολὺς φυτρωμένος εἰς τὸν τόπον. Ἐκάθησαν λοιπὸν κάτω πρῶτον οἱ ἄνδρες, τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς ἔφθανε περίπου τὰς πέντε χιλιάδας.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοὺς εἶπε· «Βάλτε τοὺς ἀνθρώπους νὰ καθίσουν». Ὑπῆρχε δὲ πολὺ χορτάρι εἰς τὸν τόπον, διότι ἦτο ἄνοιξις. Ἐκάθισαν, λοιπόν, πρῶτον οἱ ἄνδρες τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς ἔφθανε περίπου τὰς πέντε χιλιάδας.

Τότε ὁ Ἰησοῦς πῆρε τὰ ψωμιά, καί, ἀφοῦ ἔκανε εὐχαριστήρια προσευχή, διαμοίρασε στοὺς μαθητάς, καὶ οἱ μαθηταὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ κάθονταν κάτω. Ὁμοίως καὶ ἀπὸ τὰ ψάρια ὅσο ἤθελαν.

Ἐπῆρε δὲ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰς χεῖρας του τοὺς ἄρτους καὶ ἀφοῦ ηὐχαρίστησε τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς παρέχει ὅλα τὰ ἀγαθά, διεμοίρασεν εἰς τοὺς μαθητάς, οἱ δὲ μαθηταὶ διένειμαν τὰ κομμάτια εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἐκάθηντο· ὁμοίως ἐμοίρασαν καὶ ἀπὸ τὰ ψάρια, ὅσον ἤθελεν ὁ καθένας διὰ νὰ χορτάσῃ.

Ἐπῆρε δὲ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ χέρια του τὰ ψωμιὰ καὶ ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὸν πατέρα, ἐμοίρασε εἰς τοὺς μαθητάς, οἱ δὲ μαθηταὶ ἐμοίρασαν εἰς τοὺς καθισμένους ἐκεῖ ἀνθρώπους. Τὸ ἴδιο ἔκαμαν καὶ μὲ τὰ ψάρια καὶ ἔδιδαν εἰς τὸν καθένα ὄσο ἤθελε, διὰ νὰ χορτάσῃ.

Καὶ ἀφοῦ χόρτασαν, λέγει στοὺς μαθητάς του· «Μαζέψετε τὰ κομμάτια, ποὺ περίσσεψαν, γιὰ νὰ μὴ χαθῇ τίποτε».

Ἀφοῦ δὲ ἐχορτάσθησαν ὅλοι, λέγει ὁ Ἰησοῦς εἰς τοὺς μαθητάς του· Μαζεύσατε τὰ κομμάτια, ποὺ ἐπερίσσευσαν, ὥστε νὰ μὴ χαθῇ τίποτε.

Ἀφοῦ δὲ ἐχόρτασαν ὅλοι, εἶπεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τοὺς μαθητάς του· «μαζέψτε τὰ κομμάτια ποὺ ἐπερίσσεψαν, διὰ νὰ μὴ χαθῇ τίποτε».

Μάζεψαν τότε καὶ γέμισαν δώδεκα κοφίνια μὲ κομμάτια ἀπὸ τὰ πέντε κρίθινα ψωμιά, ποὺ περίσσεψαν σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν φάγει.

Ἐμάζευσαν λοιπὸν καὶ ἐγέμισαν δώδεκα κοφίνια μὲ κομμάτια ἀπὸ τὰ πέντε κριθαρένια ψωμιά, τὰ ὁποῖα εἶχαν περισσεύσει εἰς ἐκείνους, ποὺ εἶχαν φάγει.

Τὰ ἐμάζεψαν, λοιπόν, καὶ ἐγέμισαν δώδεκα κοφίνια ἀπὸ τὰ κομμάτια τῶν πέντε κριθίνων ἄρτων, τὰ ὁποῖα ἐπερίσσεψαν εἰς ἐκείνους ποὺ εἶχαν φάγει.

Οἱ δὲ ἄνθρωποι, ὅταν εἶδαν τὸ θαῦμα, ποὺ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγαν· «Αὐτὸς εἶναι πραγματικῶς ὁ προφήτης, ποὺ ἔμελλε νὰ ἔλθῃ στὸν κόσμο».

Οἱ ἄνθρωποι λοιπόν, ὅταν εἶδαν τὸ θαῦμα αύτό, ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγαν ὅτι· Αὐτὸς εἶναι πραγματικῶς ὁ προφήτης, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὴν εἰς τὸ Δευτερονόμιον προφητείαν τοῦ Μωϋσέως πρόκειται νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν κόσμον.

Οἱ ἄνθρωποι, λοιπόν, ὅταν εἶδαν αὐτὸ τὸ καταπληκτικὸ θαῦμα, ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγαν ὅτι αὐτὸς πράγματι εἶναι ὁ προφήτης ἐκεῖνος, ποὺ σύμφωνα μὲ τὴν προφητείαν τοῦ Μωϋσέως ἔρχεται εἰς τὸν κόσμον.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ἀντιληφθεὶς ὅτι πρόκειται νὰ ἔλθουν καὶ νὰ τὸν ἁρπάξουν γιὰ νὰ τὸν κάνουν βασιλέα, ἀναχώρησε πάλι γιὰ τὸ ὄρος αὐτὸς μόνος.

Κατόπιν λοιπὸν ἀπὸ τὴν ἐντύπωσιν καὶ τὸν ἐνθουσιασμὸν αὐτὸν τοῦ πλήθους, ὁ Ἰησοῦς, ἐπειδὴ ἀντελήφθη, ὅτι σκοπεύουν νὰ ἔλθουν καὶ νὰ τὸν ἁρπάσουν διὰ νὰ τὸν κάμουν διὰ τῆς βίας βασιλέα, ἀνεχώρησε πάλιν εἰς τὸ ὄρος ὁλομόναχος, ἀφοῦ προηγουμένως ἠνάγκασε τοὺς μαθητάς του νὰ ἀναχωρήσουν μὲ πλοῖον.

Ὁ Ἰησοῦς, λοιπόν, ἐπειδὴ ἀντελήφθη καθαρώτατα, ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι ἐπάνω εἰς τὸν ἐνθουσιασμόν των, ἐπρόκειτο νὰ ἔλθουν νὰ τὸν ἁρπάξουν, διὰ νὰ τὸν ἀνακηρύξουν βασιλέα, ἔφυγε πάλιν μόνος του εἰς τὸ ὄρος.

Ἀργὰ δὲ τὸ ἀπόγευμα οἱ μαθηταί του κατέβηκαν στὴ λίμνη,

Πράγματι δὲ ὅταν ἔγινε βράδυ, κατέβησαν οἱ μαθηταί του ἀπὸ τὸ μέρος, ποὺ ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς διατροφῆς, εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ οἱ μαθηταί, ὅταν ἐνύκτωσε, κατέβηκαν, ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ εἶχε γίνει τὸ θαῦμα, εἰς τὴν θάλασσαν.

καὶ μπῆκαν στὸ πλοῖο καὶ πήγαιναν πρὸς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης στὴν Καπερναούμ. Καὶ εἶχε πλέον σκοτεινιάσει, καὶ ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχε ἔλθει σ’ αὐτούς,

Καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκαν εἰς τὸ πλοῖον, ἐπήγαιναν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, εἰς τὴν Καπερναούμ. Καὶ εἶχε γίνει πλέον σκοτάδι καὶ ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχεν ἔλθει εἰς αὐτούς.

Καὶ ἀφοῦ ἐμπῆκαν εἰς τὸ πλοῖον, ἐπήγαιναν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς θαλάσσης, εἰς τὴν Καπερναούμ. Καὶ ἐνῶ εἶχε πλέον γίνει σκοτάδι, ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχεν ἔλθει εἰς αὐτούς.

καὶ ἡ λίμνη, ἐπειδὴ φυσοῦσε ἰσχυρὸς ἄνεμος, φούσκωνε καὶ ὑψωνόταν.

Καὶ ἡ θάλασσα ἐν τῷ μεταξὺ ἐφούσκωνε καὶ ἐσηκώνετο ὀλονὲν ἀγριωτέρα λόγῳ τῶν κυμάτων, ἐπειδὴ ἔπνεεν ἄνεμος σφοδρὸς καὶ βίαιος.

Ἐπειδὴ δὲ ἐφυσοῦσε δυνατὸς ἄνεμος, ἡ θάλασσα ὅλο καὶ ἐσηκώνετο εἰς ἀγριώτερα κύματα.

Ἀφοῦ δὲ εἶχαν προχωρήσει εἰκοσιπέντε ἢ τριάντα περίπου στάδια, βλέπουν τὸν Ἰησοῦ νὰ περιπατῇ πάνω στὴ λίμνη καὶ νὰ πλησιάζῃ στὸ πλοῖο, καὶ φοβήθηκαν.

Ἀφοῦ λοιπὸν εἶχαν προχωρήσει περίπου εἴκοσι πέντε ἢ τριάκοντα στάδια, δηλαδὴ περίπου ἓξ χιλιόμετρα, ἔξαφνα καὶ χωρὶς νὰ τὸ περιμένουν βλέπουν τὸν Ἰησοῦν νὰ περιπατῇ ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ νὰ ἔρχεται πλησίον τοῦ πλοίου, καὶ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον.

Ἀφοῦ, λοιπόν, εἶχαν προχωρήσει εἴκοσι πέντε μὲ τριάντα στάδια, δηλαδὴ πέντε ἕως πεντέμισυ χιλιόμετρα, βλέπουν ἔξαφνα τὸν Ἰησοῦν νὰ περιπατῇ ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, νὰ ἔρχεται κοντὰ εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἐφοβήθησαν.

Αὐτὸς δὲ τοὺς λέγει· «Ἐγὼ εἶμαι. Μὴ φοβεῖσθε!».

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς εἶπε τότε πρὸς αὐτούς· Ἐγὼ εἶμαι· δὲν σᾶς παρουσιάσθη κανένα φάντασμα, μὴ φοβεῖσθε.

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «ἐγὼ εἶμαι, μὴ φοβεῖσθε».

Ἤθελαν τότε νὰ τὸν πάρουν στὸ πλοῖο (καὶ τὸν πῆραν), καὶ ἀμέσως τὸ πλοῖο ἔφθασε στὴν ξηρά, ὅπου πήγαιναν.

Κατόπιν λοιπὸν τῆς βεβαιώσεως αὐτῆς, οἱ μαθηταὶ ἐξεδήλωσαν πολλὴν σπουδὴν καὶ προθυμίαν νὰ τὸν πάρουν εἰς τὸ πλοῖον. Καὶ ἅμα τὸν ἐπῆραν, ἀμέσως τὸ πλοῖον ἔφθασεν εἰς τὴν ξηράν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐπήγαιναν.

Ὅταν πλέον ἐπείσθησαν οἱ μαθηταὶ ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ διδάκαλος, ἔσπευσαν νὰ τὸν πάρουν εἰς τὸ πλοῖον. Καὶ ἀμέσως μόλις τὸν ἐπῆραν, τὸ πλοῖον ἔφθασεν εἰς τὴν ξηράν, ὅπου ἐπήγαιναν.

Τὴν ἑπομένη ἡμέρα ὁ λαός, ποὺ ἦταν στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, εἶδε, ὅτι ἄλλο πλοιάριο δὲν ἦταν ἐκεῖ, παρὰ ἕνα, ἐκεῖνο, στὸ ὁποῖο εἶχαν μπεῖ οἱ μαθηταί του, καὶ ὅτι δὲν εἶχε μπεῖ μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του ὁ Ἰησοῦς στὸ πλοιάριο, ἀλλ’ οἱ μαθηταί του εἶχαν ἀναχωρήσει μόνοι.

Τὴν ἄλλην ἡμέραν πολλοὶ ἀπὸ τὰ πλήθη ἐπέμεναν νὰ στέκουν εἰς τὴν ἀπέναντι παραλίαν τῆς θαλάσσης, ὅπου εἶχε γίνει τὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων. Καὶ ἐπέμεναν νὰ στέκουν ἐκεῖ, ἐπειδὴ εἶχαν ἴδει τὴν προηγουμένην ἡμέραν, ὅτι ἄλλο πλοιάριον δὲν ἦτο ἐκεῖ παρὰ μόνον ἕνα, ἐκεῖνο ποὺ εἶχαν ἔμβει οἱ μαθηταί του καὶ ὅτι δὲν ἐμβῆκεν ὁ Ἰησοῦς μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του εἰς τὸ πλοιάριον, ἀλλὰ μόνοι οἱ μαθηταί του ἀνεχώρησαν. Ἐνόμιζαν, λοιπόν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο ἀκόμη ἐκεῖ·

Τὴν ἄλλην ἡμέραν πολλοὶ ἀπὸ τὸν λαόν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἀκόμη εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς θαλάσσης, ὅπου εἶχε γίνει τὸ θαῦμα, εἶχαν ἴδει ὅτι ἄλλο πλοιάριον δὲν ὑπῆρχεν ἐκεῖ παρὰ μόνον ἕνα, ἐκεῖνο εἰς τὸ ὁποῖον εἶχαν ἐπιβιβασθῆ οἱ μαθηταί, καὶ ὅτι δὲν ἐμπῆκε μαζῆ μὲ τοὺς μαθητὰς εἰς τὸ πλοιάριον ὁ Ἰησοῦς, ἀλλὰ μόνοι οἱ μαθηταί του εἶχαν ἀναχωρήσει. (Ἔμειναν, λοιπόν, μὲ τὴν ἰδέαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς εὑρίσκετο ἀκόμη ἐκεῖ).

Ἄλλα δὲ πλοιάρια ἦλθαν ἀπὸ τὴν Τιβεριάδα κοντὰ στὸν τόπο, ὅπου ἔφαγαν τὸν ἄρτο κατόπιν προσευχῆς τοῦ Κυρίου.

ἐν τῷ μεταξὺ ὅμως κατὰ τὸ πρωῒ ἦλθαν ἄλλα πλοιάρια ἀπὸ διάφορα σημεῖα τῆς λίμνης τῆς Τιβεριάδος πλησίον εἰς τὸν τόπον, ὅπου τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ ἔφαγαν τὸν ἄρτον, ὁ ὁποῖος εἶχε πληθυνθῇ μὲ τὴν εὐχαριστίαν, ποὺ ἔκαμεν ὁ Κύριος.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἦλθαν ἄλλα πλοιάρια ἀπὸ διάφορα σημεῖα τῆς Τιβεριάδος, πλησίον εἰς τὸ τόπον, ὅπου τὰ πλήθη εἶχαν φάγει χθὲς ψωμί, τὸ ὁποῖον εἶχε πληθυνθῆ μὲ τὴν εὐχαριστίαν καὶ τὸ θαῦμα τοῦ Κυρίου.

Ὅταν λοιπὸν ὁ λαὸς εἶδε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶναι ἐκεῖ, οὔτε οἱ μαθηταί του, αὐτοὶ μπῆκαν στὰ πλοιάρια καὶ πῆγαν στὴν Καπερναοὺμ ζητώντας τὸν Ἰησοῦ.

Ὅταν λοιπὸν εἶδεν ὁ λαός, ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶναι ἐκεῖ, οὔτε οἱ μαθηταί του, ἐμβῆκαν καὶ αὐτοὶ εἰς τὰ πλοῖα ἐκεῖνα καὶ ἦλθον εἰς τὴν Καπερναοὺμ ζητοῦντες νὰ εὕρουν τὸν Ἰησοῦν.

Ὁταν, λοιπόν, εἶδεν ὁ λαὸς καὶ ἐπείσθη, ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν εὑρίσκεται ἐκεῖ οὔτε οἱ μαθηταί του, ἐμπῆκαν καὶ αὐτοὶ εἰς τὰ πλοῖα καὶ ἦλθαν εἰς τὴν Καπερναοὺμ ἀναζητοῦντες τὸν Ἰησοῦν.

Καὶ ὅταν τὸν βρῆκαν στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, τοῦ εἶπαν· «Διδάσκαλε, πότε ἔφθασες ἐδῶ;».

Καὶ ὅταν τὸν ηὔραν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς θαλάσσης, τὸ δυτικόν, τοῦ εἶπαν· Διδάσκαλε, πότε ἐπρόφθασες τόσον σύντομα νὰ ἔλθῃς ἐδῶ ἀπὸ τὸ ἀπέναντι μέρος;

Καὶ ἀφοῦ τὸν εὐρῆκαν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς θαλάσσης, τὸ πρὸς τὴν Καπερναούμ, τοῦ εἶπον· «διδάσκαλε, πότε ἦλθες ἐδῶ;»

Τοὺς ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς λέγοντας· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, μὲ ζητεῖτε, ὄχι διότι εἴδατε θαύματα, ἀλλὰ διότι φάγατε ἀπὸ τὰ ψωμιὰ καὶ χορτάσατε.

Τοὺς ἀπεκρίθη τότε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπεν· Ἐν πάσῃ ἀλήθείᾳ σᾶς λέγω, ὅτι ζητεῖτε νὰ μὲ εὕρετε ὄχι διότι εἴδατε θαύματα, ποὺ σᾶς ἔπεισαν διὰ τὴν θείαν ἀποστολήν μου καὶ τὴν σωτηριώδη ἀλήθειαν τῆς διδασκαλίας μου, ὥστε νὰ ὠφεληθῆτε πνευματικῶς, ἀλλὰ διότι ἐφάγατε ἀπὸ τοὺς ἄρτους καὶ ἐχορτάσθητε καὶ ζητεῖτε πάλιν νὰ σᾶς δώσω ὑλικὰ ἀγαθά.

Ὁ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· «εἰλικρινῶς σᾶς λέγω, ζητεῖτε νὰ μὲ εὕρετε, ὄχι διότι εἴδατε τὰ θαύματά μου καὶ ἔχετε πεισθῇ διὰ τὴν θείαν μου ἀποστολήν, ἀλλὰ διότι ἐφάγατε χθὲς καὶ ἐχορτάσατε ἀπὸ τοὺς ἄρτους.

Νὰ ἐργάζεσθε, ὄχι γιὰ τὴν τροφὴ ποὺ χάνεται, ἀλλὰ γιὰ τὴν τροφὴ ποὺ μένει γιὰ νὰ δίνῃ ζωὴ αἰώνια. Αὐτὴ θὰ σᾶς δώσῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Διότι αὐτὸν ὥρισε ὁ Πατέρας ὁ Θεός».

Δὲν πρέπει ὅμως τὸ ἐνδιαφέρον σας ὁλόκληρον νὰ στρέφεται εἰς τὰ ὑλικὰ ψωμιά, ἀλλὰ νὰ ἐργάζεσθε μὲ ζῆλον, ὅπως ἀποκτήσετε ὅχι τὴν ὑλικὴν τροφήν, ποὺ εἶναι προσωρινὴ καὶ φθείρεται, ἀλλὰ τὴν πνευματικὴν τροφήν, ποὺ μένει ἄφθαρτος καὶ παράγει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν αἰώνιον ζωήν. Τὴν τροφὴν αὐτὴν θὰ σᾶς δώσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ μόνος αὐτός. Διότι αὐτὸν ὁ Πατήρ, δηλαδὴ αὐτὸς ὁ Θεός, ἀπέδειξε καὶ ἐφανέρωσε διὰ τῆς σφραγῖδος καὶ μαρτυρίας τῶν θαυμάτων του ὡς τὸν μόνον χορηγὸν τῆς τροφῆς καὶ τῆς ζωῆς ταύτης.

Μὴ φροντίζετε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον καὶ μὴ ἐργάζεσθε διὰ τὴν ὑλικὴν τροφήν, ποὺ εἶναι προσωρινὴ καὶ χάνεται, ἀλλὰ διὰ τὴν πνευματικὴν τροφήν, ἡ ὁποία ἐξασφαλίζει τὴν αἰωνίαν ζωήν. Αὐτὴν δὲ τὴν τροφὴν θὰ σᾶς τὴν δώσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Διότι ὁ Πατὴρ αὐτὸν μόνον μὲ τὰ καταπληκτικὰ θαύματα, ποὺ τοῦ ἔδωσε τὴν ἐξουσίαν νὰ κάνῃ, τὸν ἀπέδιξε ἐπισήμως καὶ σὰν νὰ ἔβαλε τὴν σφραγῖδα του, ὅτι αὐτὸς εἶναι ποὺ δίνει τὴν πνευματικὴν τροφὴν καὶ τὴν αἰώνιον ζωήν».

Τοῦ εἶπαν τότε· «Τί νὰ κάνωμε γιὰ νὰ κάνωμε τὰ ἔργα, ποὺ θέλει ὁ Θεός;».

Κατόπιν λοιπὸν τῆς παρατηρήσεως ταύτης τοῦ Ἰησοῦ εἶπαν ἐκεῖνοι πρὸς αὐτόν· Τί πρέπει νὰ πράττωμεν διὰ νὰ ἐργαζώμεθα ἐκεῖνα τὰ ἔργα, ποὺ ὁ Θεὸς ζητεῖ ἀπὸ ἡμᾶς ὡς ὅρον ἀπαραίτητον διὰ νὰ μᾶς δώσῃ τὴν ἄφθαρτον τροφήν;

Εἶπαν, λοιπόν, πρὸς αὐτόν· «τί νὰ κάμωμεν, ὥστε νὰ ἐργαζώμεθα τὰ ἔργα, ποὺ θέλει ὁ Θεός;»

Τοὺς ἀπάντησε ὁ Ἰησοῦς· «Τοῦτο εἶναι τὸ ἔργο, ποὺ θέλει ὁ Θεός, νὰ πιστεύσετε σ’ αὐτόν, ποὺ ἀπέστειλεν ἐκεῖνος».

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπεν· Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργον, ποὺ ὁ Θεὸς ζητεῖ, τὸ νὰ πιστεύσετε ζωντανὰ καὶ ἐμπράκτως εἰς αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἀπέστειλεν ἐκεῖνος.

Ἀπήντησε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «τοῦτο εἶνα τὸ ἔργον, ποὺ θέλε ὁ Θεός, νὰ πιστεύετε εἰς αὐτόν ποὺ ἐκεῖνος ἔχει στείλει».

Τοῦ εἶπαν τότε· «Ἀλλὰ τί θαῦμα μπορεῖς νὰ κάνῃς ἐσύ, γιὰ νὰ ἰδοῦμε καὶ νὰ πιστεύσωμε σ’ ἐσένα; Ποιό εἶναι τὸ ἔργο σου;

Κατόπιν λοιπὸν τῶν λόγων τούτων εἶπον πρὸς αὐτὸν οἱ πρόκριτοι Ἰουδαῖοι· Ποῖον θαῦμα, τὸ ὁποῖον νὰ δεικνύῃ τὴν ἀποστολήν σου, ἐνεργεῖς σύ, διὰ νὰ τὸ ἴδωμεν καὶ πιστεύσωμεν εἰς σέ; Ποῖον ἔργον θαυμαστὸν καὶ ὑπερφυσικὸν ἐργάζεσαι;

Εἶπαν τότε εἰς αὐτόν· «ποῖον ὅμως ἀποδεικτικὸν θαῦμα κάμνεις σύ, διὰ νὰ ἴδωμεν καὶ πιστεύσωμεν εἰς τὴν ἀποστολήν σου; Ποῖον ὑπερφυσικὸν ἔργον ἐργάζεσαι;

Οἱ πατέρες μας στὴν ἔρημο ἔφαγαν τὸ μάννα, καθὼς εἶναι γραμμένο· Ἄρτο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τοὺς ἔδωσε νὰ φάγουν».

Οἱ πατέρες μας ἔφαγαν τὸ μάννα εἰς τὴν ἔρημον σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει γραφῇ εἰς τοὺς Ψαλμούς· Ἄρτον, ὁ ὁποῖος παρήχθη μὲ ὑπερφυσικὴν καὶ οὐράνιον ἐνέργειαν, ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς αὐτοὺς νὰ φάγουν.

Οι πατέρες μας ἔφαγαν τὸ μάννα εἰς τὴν ἔρημον, ὅπως ἄλωστε ἔχει γραφῆ καὶ εἰς τοὺς ψαλμούς: Ἄρτον ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς νὰ φάγουν».

Τοὺς εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, τὸν ἄρτο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ δὲν σᾶς ἔδωσεν ὁ Μωυσῆς, ἀλλ’ ὁ Πατέρας μου σᾶς δίνει τὸν ἄρτο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τὸν ἀληθινό.

Κατόπιν λοιπὸν ἀπὸ αὐτά, ποὺ εἶπαν οἱ Ἰουδαῖοι, τοὺς εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς λέγω, ὅτι δὲν σᾶς ἔδωκεν ὁ Μωϋσῆς τὸν πραγματικὸν οὐράνιον ἄρτον. Διότι τὸ μάννα οὔτε ὁ ἀληθινὸς οὐράνιος ἄρτος ἦτο, οὔτε ἀπὸ τὸν Μωϋσέα ἐδόθη εἰς τοὺς προγόνους σας. Ἀλλ’ ἐδόθη ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ μέλλον ἑξακολουθεῖ νὰ σᾶς δίδῃ ἀνελλιπῶς τὸν ἀληθινὸν οὐράνιον ἄρτον.

Εἶπε, λοιπόν, εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ὁ Μωϋσῆς δὲν σᾶς ἔδωσε τὸν ἀληθινὸν καὶ αἰώνιον ἄρτον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλὰ ὑλικόν, προεικόνισμα καὶ τύπον τοῦ πνευματικοῦ ἄρτου. Ὁ Πατήρ μου ὅμως, ὁ ὁποῖος καὶ τότε διὰ τοῦ Μωϋσέως, σᾶς ἔδωσε τὸν ὑλικὸν ἐκεῖνον ἄρτον, σᾶς δίδει τώρα καὶ τὸν ἀληθινὸν πνευματικὸν ἄρτον ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Ναί, ὁ ἄρτος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ δίνει ζωὴ στὸν κόσμο».

Διότι ὁ ἄρτος, ποὺ πολὺ περισσότερον ἀπὸ τὸν ὑλικὸν ἄρτον δίδεται ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ εἶναι δι’ αὐτὸ ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἄρτος τοῦ Θεοῦ, εἶναι αὐτὸς ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ μεταδίδει ζωὴν ἀθάνατον ὄχι εἰς ὀλίγους μόνον, ἀλλ’ εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον.

Διότι ὁ ἀληθινὸς ἄρτος τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτός, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ δίδει ζωὴν ἀτελεύτητον καὶ αἰωνίαν εἰς ὅλον τὸν κόσμον».

Τοῦ εἶπαν τότε· «Κύριε, πάντοτε νὰ μᾶς δίνῃς αὐτὸ τὸν ἄρτο».

Ὕστερον λοιπὸν ἀπὸ τοὺς περὶ τοῦ οὐρανίου ἄρτου λόγους τούτους τοῦ Κυρίου, τοὺς ὁποίους ἐκεῖνοι παρεξήγησαν καὶ ἐξέλαβον παχυλῶς, εἶπον πρὸς αὐτόν· Κύριε, δός μας τὸν ἄρτον τοῦτον πάντοτε, ὅπως ἄλλοτε καθημερινῶς ἐδίδετο καὶ τὸ μάννα εἰς τοὺς πατέρας μας.

Ἔπειτα, λοιπόν, ἀπὸ αὐτὰ καὶ χωρὶς νὰ τὰ ἐννοήσουν, τοῦ εἶπαν· «Κύριε, δός μας πάντοτε αὐτὸν τὸν ἄρτον».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς. Ὅποιος ἔρχεται σὲ μένα, δὲν θὰ πεινάσῃ, καὶ ὅποιος πιστεύει σὲ μένα, δὲν θὰ διψάσῃ ποτέ».

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς τότε εἶπεν εἰς αὐτούς· Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος, ποὺ μεταδίδω διὰ τῆς μεταλήψεως τοῦ σώματος καὶ αἵματός μου, ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς διδασκαλίας μου καὶ τῆς χάριτος τοῦ Πνεύματός μου, ζωὴν πραγματικήν. Ἐκεῖνος ποὺ διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῆς πίστεως ἔρχεται πρὸς ἐμέ, δὲν θὰ πεινάσῃ πνευματικῶς, καὶ ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, δὲν θὰ διψάσῃ πνευματικῶς οὐδέποτε· θὰ λάβῃ ἐνίσχυσιν καὶ νέας δυνάμεις πνευματικὰς καὶ θὰ εὕρῃ τὴν ἀνάπαυσιν καὶ τὴν ἰκανοποίησιν τῆς καρδίας του καὶ ὁλοκλήρου τῆς ψυχῆς του.

Τότε τοὺς εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς (ἐγὼ μὲ τὴν μετάληψιν τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματός μου, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν διδασκαλίαν μου καὶ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μεταδίδω τὴν πραγματικὴν καὶ αἰωνίαν ζωήν). Ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται κοντά μου, ποτὲ δὲν θὰ πεινάσῃ πνευματικῶς καὶ ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, ποτὲ δὲν θὰ διψάσῃ.

Ἀλλὰ σᾶς εἶπα, ὅτι, ἂν καὶ μὲ εἴδατε, ὅμως δὲν πιστεύετε.

Ἀλλὰ σᾶς εἶπα ὅτι, καίτοι μὲ ἔχετε ἴδει, ποῖος εἶμαι καὶ ποῖος ἀποδεικνύομαι διὰ τῶν θαυμάτων μου, ὅμως σεῖς δὲν κιοτεύετε ὅτι εἶμαι ὁ Μεσσίας.

Ἀλλὰ σᾶς εἶπα, ὅτι σεῖς, ἂν καὶ εἴδατε ἐμὲ καὶ τὰ ἔργα μου, ἐν τούτοις δὲν πιστεύετε, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Μεσσίας.

Πᾶν ὅ,τι μοῦ δίνει ὁ Πατέρας, θὰ ἔλθῃ πρὸς ἐμένα, καὶ αὐτόν, ποὺ ἔρχεται πρὸς ἐμένα, δὲν θὰ ἐκδιώξω.

Ἀλλ’ ἐὰν σεῖς ἀπιστῆτε, ὑπάρχουν ἄλλοι, ποὺ θὰ πιστεύσουν. Κάθε λογικὸν πλάσμα καὶ κάθε ἄνθρωπος, ποὺ μοῦ δίδει ὁ Πατήρ, διὰ νὰ γίνῃ ἰδικός μου καὶ σωθῇ δι’ ἐμοῦ, θὰ πιστεύσῃ καὶ θὰ ἔλθῃ ἀσφαλῶς εἰς ἐμέ. Καὶ ἐκεῖνον, ποὺ ἔρχεται εἰς ἐμέ, δὲν θὰ τὸν πετάξω ἔξω μὲ περιφρόνησιν, ἀλλὰ θὰ τὸν δεχθῶ μετὰ πάσῃς στοργῆς.

Θὰ πιστεύσουν ὅμως ἄλλοι, κάθε λογικὸν πλάσμα, κάθε ἄνθρωπος ποὺ μοῦ δίνει ὁ Πατὴρ θὰ ἔρθῃ εἰς ἐμὲ καὶ θὰ γίνῃ μαθητής μου. Καὶ ἐκεῖνον, ποὺ ἔρχεται εἰς ἐμέ, ποτὲ δὲν θὰ τὸν βγάλω ἔξω μὲ περιφρόνησιν.

Διότι κατέβηκα ἀπὸ τὸν οὐρανό, ὄχι γιὰ νὰ κάνω τὸ ἰδικό μου θέλημα, ἀλλὰ τὸ θέλημα ἐκείνου, ποὺ μὲ ἔστειλε.

Θὰ τὸν δεχθῶ δέ, διότι ἔχω καταβῆ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ εἶμαι ἤδη ἐν τῇ γῇ ὡς ἄνθρωπος, ὄχι διὰ νὰ πράττω τὸ θέλημο τὸ ἰδικόν μου ἀλλὰ τὸ θέλημα ἐκείνου, ποὺ μὲ ἔστειλεν ἐδῶ.

Διότι ἔχω κατεβῆ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ εἶμαι ὡς ἄνθρωπος εἰς τὴν γῆν, ὄχι διὰ νὰ πράττω τὸ ἰδικόν μου θέλημα, ἀλλὰ τὸ θέλημα ἐκείνου, ποὺ μὲ ἔστειλε.

Αὐτὸ δὲ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα, ποὺ μὲ ἔστειλε· Πᾶν ὅ,τι μοῦ ἔδωσε νὰ μὴν ἀφήσω νὰ χαθῇ ἀπ’ αὐτόν, ἀλλὰ νὰ ἀναστήσω αὐτὸ κατὰ τὴν ἐσχάτη ἡμέρα.

Τὸ θέλημα δὲ τοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον, εἶναι τοῦτο ἀκριβῶς: Ἀπὸ ὅλους ἐκείνους ποὺ μοῦ ἔχει δώσει, νὰ μὴ χάσω ἐξ αὐτῶν οὐδὲ μέρος τι ἐλάχιστον, ἀλλὰ νὰ ἀναστήσω ὅλους αὐτοὺς ἐνδόξως κατὰ τὴν ἐσχάτην τῆς δευτέρας παρουσίας μου καὶ τῆς παγκοσμίου Κρίσεως ἡμέραν.

Τὸ δὲ θέλημα τοῦ Πατρός, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον, εἶναι ἀκριβῶς τοῦτο, νὰ μὴ χάσω κανέναν ἀπὸ ὅλους ἐκείνους ποὺ μοῦ ἔχει δώσει, ἀλλὰ νὰ ἀναστήσω αὐτοὺς κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν τῆς δευτέρας παρουσίας μου.

Ναί, αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα ἐκείνου, ποὺ μὲ ἔστειλε· Καθένας, ὁ ὁποῖος παραδέχεται τὸν Υἱὸ καὶ πιστεύει σ’ αὐτόν, νὰ ἔχῃ ζωὴ αἰώνια, καὶ ἐγὼ νὰ τὸν ἀναστήσω τὴν ἐσχάτη ἡμέρα».

Ναί, θὰ τοὺς ἀναστήσω. Διότι τοῦτο εἶναι τὸ θέλημα ἐκείνου, ποὺ μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον, καθένας, ποὺ ἔχει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς καθαρὰ καὶ βλέπει μὲ αὐτὰ τὸν Υἱὸν καὶ πιστεύει εἰς αὐτόν, νὰ ἔχῃ ἤδη ἀπὸ τὸν παρόντα βίον ζωὴν αἰώνιον. Καὶ ὠρισμένως ἐγὼ θὰ ἀναστήσω αὐτὸν ἔνδοξον κατὰ τὴν ἐσχάτην τῆς Κρίσεως ἡμέραν.

Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα ἐκείνου, ποὺ μὲ ἔστειλε· δηλαδὴ κάθε ἔνας ποὺ βλέπει τὸν Υἱὸν καὶ πιστεύει εἰς αὐτὸν νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Καὶ ἐγὼ θὰ τὸν ἀναστήσω ἔνδοξον κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέραν τῆς κρίσεως.

Ἔκαναν δὲ σχόλια οἱ Ἰουδαῖοι γι’ αὐτόν, διότι εἶπε, «Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό»,

Ἐγόγγυζον λοιπὸν ἐναντίον του καὶ μὲ πολλὴν δυσμένειαν τὸν ἐπέκριναν οἱ Ἰουδαῖοι, διότι εἶπεν, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος, ποὺ κατέβηκα ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ συνεπῶς δὲν ἐγεννήθην, ὅπως γεννῶνται ὅλοι οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι.

Ἐγόγγυζαν τότε ἀναντίον του οἱ Ἰουδαῖοι, διότι εἶπε, ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος ποὺ ἔχω κατεβῆ ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

καὶ ἔλεγαν· «Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ ὁποίου ἐμεῖς γνωρίζουμε τὸν πατέρα καὶ τὴ μητέρα; Πῶς λοιπὸν αὐτὸς λέγει, “Κατέβηκα ἀπὸ τὸν οὐρανό”;».

Καὶ ἔλεγαν· Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσῆ. Δὲν εἶναι αὐτός, τοῦ ὁποίου ἡμεῖς γνωρίζομεν τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα; Πῶς λοιπὸν λέγει αὐτός, ποὺ τὸν ξεύρομεν τόσον καλά, ὅτι ἔχω καταβῇ ἀπὸ τὸν οὐρανόν;

Καὶ ἔλεγαν· «δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ ὁποίου ἡμεῖς γνωρίζομεν τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα; Πῶς, λοιπόν, λέγει ὅτι ἔχει κατεβῆ ἀπὸ τὸν οὐρανόν;»

Τοὺς εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Νὰ μὴ σχολιάζετε μεταξύ σας.

Κατόπιν λοιπὸν τοῦ γογγυσμοῦ καὶ τῶν ἐπικρίσεων αὐτῶν ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Μὴ ἀγανακτῆτε καὶ μὴ μὲ ἐπικρίνετε μεταξύ σας.

Ἀπεκρίθη τότε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «μὴ γογγύζετε καὶ μὴ μὲ ἐπικρίνετε μεταξύ σας. Ὁ γογγυσμός σας εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας σας.

Κανεὶς δὲν δύναται νὰ ἔλθῃ σ’ ἐμένα, ἐὰν ὁ Πατέρας, ποὺ μὲ ἔστειλε, δὲν ἑλκύσῃ αὐτόν, ὁπότε ἐγὼ θὰ τὸν ἀναστήσω τὴν ἐσχάτη ἡμέρα.

Ὁ γογγυσμός σας αὐτὸς προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπιστίαν σας. Καὶ ἀπιστεῖτε, διότι ὁ Πατήρ μου σᾶς εὗρεν ἀναξίους νὰ σᾶς τραβήξῃ πρὸς ἐμέ. Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔλθῃ πρὸς ἐμὲ μὲ πίστιν εἰς τὴν θείαν προέλευσιν καὶ ἀποστολήν μου, ἐὰν ὁ Πατήρ, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον, δὲν μεταβάλει τὸ ἐσωτερικόν του καὶ δὲν τὸν ἑλκύσῃ διὰ τῆς θείας του δυνάμεως. Καὶ ἐγώ, ὅταν οὗτος ἑλκυσθῇ πρὸς ἐμέ, θὰ φέρω εἰς πέρας τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας του καὶ θὰ τὸν ἀναστήσω κατὰ τὴν ἐσχάτην ἡμέραν τῆς Κρίσεως.

Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔλθῃ μὲ πίστιν κοντά μου, ἐὰν ὁ Πατὴρ ποὺ μὲ ἀπέστειλε, δὲν τὸν προσελκύσῃ μὲ τὴν θείαν χάριν. Καὶ ἐγὼ αὐτὸν θὰ τὸν ἀναστήσω κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέραν τῆς κρίσεως.

Εἶναι γραμμένο στοὺς προφῆτες· Καὶ θὰ εἶναι ὅλοι διδαγμένοι ἀπὸ τὸ Θεό. Καθένας, ποὺ ἀκούει ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ μαθαίνει, ἔρχεται πρὸς ἐμένα.

Ὅτι δὲ μόνον ἐκεῖνοι, ποὺ ἑλκύονται ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, ἔρχονται πρὸς ἐμέ, ἔχει προφητευθῇ εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν. Πράγματι· εἶναι γραμμένον εἰς τὰ προφητικὰ βιβλία τὸ ἑξῆς: Καὶ ὅλοι, ὅσοι θὰ ἀκολουθήσουν τὸν Μεσσίαν, θὰ εἶναι διδαγμένοι ἀπὸ τὸν Θεόν. Κάθε ἕνας, ποὺ θὰ ἀκούσῃ τὴν ἐσωτερικὴν πρόσκλησιν τοῦ Πατρός μου καὶ θὰ δεχθῇ τὸν παρ’ αὐτοῦ φωτισμόν, ὥστε νὰ μάθῃ αὐτά, ποὺ ὁ Πατήρ μου τὸν διδάσκει, ἔρχεται πρὸς ἐμέ.

Ὅτι δὲ πιστεύουν εἰς ἐμέ, ἐκεῖνοι ποὺ ἑλκύονται ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, ἔχει γραφῆ εἰς τὰ προφητικὰ βιβλία· Καὶ ὅλοι ὅσοι πιστεύσουν εἰς τὸν Μεσσίαν, θὰ ἔχουν διδαχθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν. Κάθε ἔνας ποὺ ἀκούει τὴν φωνὴν τοῦ Πατρός μου καὶ μανθάνει ἔτσι τὴν ἀλήθειαν, ἔρχεται εἰς ἕμενα.

Ὄχι διότι εἶδε κανεὶς τὸν Πατέρα, παρὰ αὐτός, ποὺ εἶναι ἀπὸ τὸ Θεό, αὐτὸς εἶδε τὸν Πατέρα.

Καὶ ὅταν σᾶς λέγω, ὅτι οἱ ἄνθρωποι διδάσκονται ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν ἐννοῶ, ὅτι συνομιλοῦν προσωπικῶς καὶ ἔρχονται εἰς ἄμεσον ἐπικοινωνίαν πρὸς αὐτόν. Οὔτε ὅτι ἔχει ἴδει καὶ ἄλλος κανεὶς τὸν Πατέρα, ἐκτὸς μόνον ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον ἀπεστάλη, ἀλλὰ καὶ ἐγεννήθη ἀπὸ τὸν Θεόν. Αὐτὸς μόνος ἔχει ἴδει τὸν Πατέρα.

Βεβαίως τὸν Πατέρα κανεὶς δὲν τὸν ἔχει ἴδει, εἰ μὴ μόνον ἐκεῖνος, ποὺ εἶναι σταλμένος ἀπὸ τὸν Θεόν, αὐτὸς μόνος εἶδε τὸν Πατέρα.

Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅποιος πιστεύει σὲ μένα, ἔχει ζωὴ αἰώνια.

Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς διαβεβαιῶ, ὅτι λόγῳ τῆς ἰδιαιτέρας ταύτης σχέσεώς μου πρὸς τὸν Πατέρα, ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, ἔχει ἤδη ἀπὸ τοῦ παρόντος βίου ζωὴν αἰώνιον.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμὲ ἔχει τὴν αἰώνιον ζωήν.

Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς.

Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος, ποὺ μεταδίδει ζωὴν πραγματικήν. Ὅπως ὁ ὑλικὸς ἄρτος ἐνισχύει καὶ παρατείνει τὴν σωματικὴν ζωήν, ἔτσι καὶ ἐγὼ διὰ τῆς διδασκαλίας μου καὶ τοῦ σώματός μου τρέφω καὶ ζωοποιῷ τὰς ψυχάς σας.

Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος, ποὺ δίδω τὴν πραγματικήν, τὴν αἰωνίαν ζωήν.

Οἱ πατέρες σας ἔφαγαν τὸ μάννα στὴν ἔρημο καὶ πέθαναν.

Οἱ πατέρες σας ἔφαγαν τὸ μάννα εἰς τὴν ἔρημον καὶ μολονότι τοῦτο τοὺς ἐδόθη κατὰ τρόπον ὑπερφυσικόν, δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ τοὺς ἀσφαλίσῃ ἀπὸ τὸν σωματικὸν θάνατον, καὶ ἐπὶ τέλους ἀπέθανον.

Οἱ πατέρες σας ἔφαγαν τὸ μάννα εἰς τὴν ἔρημον, τὸν θαυμαστὸν πράγματι ἄρτον, καὶ ἀπέθανον, διότι ἐπρόκειτο περὶ ὑλικῆς τροφῆς.

Αὐτὸς ἐδῶ εἶναι ὁ ἄρτος, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ φάγῃ κανεὶς ἀπ’ αὐτὸν καὶ νὰ μὴ πεθάνῃ.

Ἡ ἀληθῶς θεία καὶ οὐρανία τροφή, ὁ ἄρτος, ποὺ πράγματι κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανόν, εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος μεταδίδει τέτοιαν δύναμιν καὶ ζωήν, ὥστε ἐὰν φάγῃ κανεὶς ἀπὸ αὐτὸν νὰ μὴ ἀποθάνῃ, ἀλλὰ νὰ ἀπολαύσῃ δι’ αὐτοῦ τὴν αἰώνιον ζωήν.

Αὐτὸς ὅμως ποὺ σᾶς λέγω ἐγὼ τώρα εἶναι ὁ ἄρτος ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔχει τέτοιαν ἀνυπολόγιστον δύναμιν, ὥστε, ἐὰν φάγῃ κανεὶς ἀπὸ αὐτόν, νὰ μὴ πεθάνῃ ποτέ. (Δηλαδὴ νὰ μὴ ἀποθάνῃ πνευματικῶς, ἀλλὰ νὰ ἀπολαύσῃ τὴν αἰώνιον ζωήν).

Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος ὁ ζωντανός, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ἐὰν κανεὶς φάγῃ ἀπ’ αὐτὸ τὸν ἄρτο, θὰ ζῇ αἰωνίως (μὲ ἀληθινὴ ζωή)». «Ὁ δὲ ἄρτος, τὸν ὁποῖον ἐγὼ θὰ δώσω, εἶναι ἡ σάρκα μου, τὴν ὁποία ἐγὼ θὰ δώσω γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου».

Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος, ὁ ὁποῖος ἔχω μέσα μου ζωήν, τὴν ὁποίαν μεταδίδω καὶ εἰς τοὺς ἄλλους, καὶ ὁ ὁποῖος κατέβην ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Ὁποιοσδήποτε φάγῃ ἀπὸ τὸν ἄρτον αὐτόν, θὰ ζήσῃ αἰωνίως. Σᾶς προσθέτῳ δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι ὁ ἄρτος, τὸν ὁποῖον ἐγὼ θὰ δώσω διὰ νὰ τὸν κοινωνοῦν καὶ τρέφωνται μὲ αὐτὸν οἱ πιστοί, εἶναι ἡ ἀνθρωπίνη μου φύσις, τὴν ὁποίαν ἐγὼ θὰ προσφέρω θυσίαν, διὰ νὰ ζωοποιηθῇ ὁλόκληρος ὁ κόσμος.

Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ποὺ ἔχω κατεβῆ ἀπὸ τὸν οὐρανόν· ὅποιος φάγῃ ἀπὸ τὸν ἄρτον τοῦτον, θὰ ζήσῃ αἰωνίως. Καὶ ὁ ἄρτος, τὸν ὁποῖον ἐγὼ θὰ σᾶς δώσω, εἶναι ἡ σάρξ μου, ἡ ἀνθρωπίνη μου ὑπόστασις τὴν ὁποίαν θὰ προσφέρω θυσίαν διὰ τὴν σωτηρίαν καὶ ζωὴν τοῦ κόσμου».

Λογομαχοῦσαν δὲ μεταξύ τους οἱ Ἰουδαῖοι λέγοντας· «Πῶς μπορεῖ αὐτὸς νὰ μᾶς δώσῃ τὴ σάρκα του γιὰ νὰ φάγωμε;».

Ἐλογομάχουν λοιπὸν μεταξύ των οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔλεγον· Πῶς ἠμπορεῖ αὐτὸς ἐδῶ νὰ μᾶς δώσῃ νὰ φάγωμεν τὴν σάρκα του, καὶ νὰ μένῃ συγχρόνως ἄρτος ζωντανός;

Ἐφιλονεικοῦσαν, λοιπόν, μεταξύ των οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔλεγαν· «πῶς ἠμπορεῖ αὐτὸς νὰ μᾶς δώσῃ τὴν σάρκα του νὰ φάγωμεν;»

Τοὺς εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἐὰν δὲν φάγετε τὴ σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν πίετε τὸ αἷμα του, δὲν θὰ ἔχετε ζωὴ μέσα σας.

Τοὺς εἶπε λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐὰν δὲν ἐμπιστευθῆτε ἐξ ὁλοκλήρου τὴν σωτηρίαν σας εἰς τὴν θυσίαν, τὴν ὁποίαν θὰ προσφέρω καὶ ἐὰν μὲ τὴν ἐμπιστοσύνην καὶ πίστιν ταύτην δὲν φάγετε διὰ τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν πίετε τὸ αἷμα του, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχετε μέσα σας ζωήν.

Τοὺς εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς· «εἰλικρινῶς καὶ ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐὰν δὲν φάγετε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, διὰ τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, καὶ πίετε τὸ αἷμα αὐτοῦ, δὲν ἔχετε μέσα σας ζωήν.

Ὅποιος θὰ τρώγῃ τὴ σάρκα μου καὶ θὰ πίνῃ τὸ αἷμα μου, θὰ ἔχῃ ζωὴ αἰώνια, καὶ ἐγὼ θὰ τὸν ἀναστήσω κατὰ τὴν ἐσχάτη ἡμέρα.

Ὅποιος τρώγει τὴν σάρκα μου καὶ πίνει τὸ αἷμα μου καὶ διὰ μέσου τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας γίνεται κοινωνὸς καὶ συμμέτοχος τῆς ζωῆς μου καὶ τῆς θυσίας μου, ἔχει ἤδη ἀπὸ τοῦ παρόντος βίου ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ θὰ ἀναστήσω αὐτὸν ἐνδόξως κατὰ τὴν ἐσχάτην τῆς κρίσεως ἡμέραν.

Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει τὴν σάρκα μου, διὰ τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, καὶ πίνει τὸ αἷμά μου, ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ ἐγὼ θὰ τὸν ἀναστήσω ἔνδοξον κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέραν τῆς κρίσεως.

Διότι ἡ σάρκα μου πραγματικῶς εἶναι τροφή, καὶ τὸ αἷμα μου πραγματικῶς εἶναι ποτό.

Θὰ ἔχῃ δὲ οὗτος ζωὴν αἰώνιον, διότι ἡ σάρξ μου εἶναι ἡ ἀληθὴς καὶ πραγματικὴ τροφή, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν λαμβάνει ὁ πιστὸς προσωρινὴν μόνον καὶ πρόσκαιρον ἐνίσχυσιν καὶ ζωήν. Καὶ τὸ αἷμα μου εἶναι τὸ ἀληθὲς ποτόν, τὸ ὁποῖον δὲν ἰκανοποιεῖ προσκαίρως μόνον τὴν δίψαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ τὸν χορταίνει αἰωνίως.

Διότι ἡ σάρξ μου εἶναι πράγματι πνευματικὴ τροφὴ καὶ τὸ αἷμα μου εἶναι πράγματι πνευματικὸν ποτόν. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ κοινωνεῖ ἀπὸ αὐτὰ ἔχει ζωὴν αἰώνιον.

Ὅποιος θὰ τρώγῃ τὴ σάρκα μου καὶ θὰ πίνῃ τὸ αἷμα μου, θὰ μένῃ σ’ ἐμένα, καὶ ἐγὼ σ’ αὐτόν.

Ἐκεῖνος, ποὺ τρώγει τὴν σάρκα μου καὶ πίνει τὸ αἷμα μου, ἐνώνεται μαζί μου εἰς ἕνα σῶμα καὶ συνεπῶς μένει αὐτὸς μέσα μου γινόμενος μέλος ἰδικόν μου καὶ ἐγὼ μένω εἰς τὸ ἐσωτερικόν του, τὸ ὁποῖον γίνεται ναός μου.

Καθένας ποὺ τρώγει τὴν σάρκα μου καὶ πίνει τὸ αἷμα μου, ἐνώνεται μαζῆ μου στενότατα εἰς ἕνα πνευματικὸν σῶμα, ὥστε αὐτὸς νὰ μένῃ μέσα εἰς ἐμὲ καὶ ἐγὼ νὰ μένω μέσα εἰς αὐτὸν καὶ νὰ τὸν μεταβάλλω εἰς κατοικητήριον τῆς θεότητος.

Ὅπως μὲ ἀπέστειλεν ὁ Πατέρας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ αὐτοζωή, καὶ ἐγὼ ζῶ ἐξ αἰτίας τοῦ Πατέρα, ἔτσι καὶ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ μὲ τρώγῃ, θὰ ζῇ ἐξ αἰτίας μου.

Καρπὸς δέ, τὸν ὁποῖον θὰ ἀπολαύσῃ ἀπὸ τὴν ἕνωσιν αὐτήν, θὰ εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή. Διότι, καθὼς μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του τὴν ζωήν, καὶ ἐγὼ ὡς ἄνθρωπος ἔχω ζωὴν ἀθάνατον λόγῳ τοῦ ὅτι ὁ Πατήρ μου ἔδωκεν αὐτήν, ἔτσι καὶ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος μὲ τρώγει, θὰ ζήσῃ λόγῳ τοῦ ὅτι ἐγὼ θὰ τοῦ δώσω τὴν ζωήν.

Καθὼς μὲ ἔστειλε ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀπὸ τὸν εὐατόν του τὴν ζωὴν καὶ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, καὶ ἐγὼ ὡς ἄνθρωπος ἔχω ζωὴν ἀθάνατον ἀπὸ τὸν Πατέρα, καὶ ζῶ διὰ τὸν Πατέρα, ἔτσι καὶ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς θείας Εὐχαριστίας μὲ μεταλαμβάνει, θὰ ζήσῃ, διότι θὰ πάρῃ ἀπὸ ἐμὲ τὴν ζωήν.

Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄρτος, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, ὄχι ὅπως οἱ πατέρες σας ἔφαγαν τὸ μάννα καὶ ὅμως πέθαναν. Ὅποιος θὰ τρώγῃ αὐτὸ τὸν ἄρτο, θὰ ζῇ αἰωνίως».

Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄρτος, ποὺ πράγματι κατέβη ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Δὲν εἶναι ἄρτος καθὼς τὸ μάννα, τὸ ὁποῖον ἔφαγαν οἱ πατέρες σας καὶ διετηρήθησαν εἰς τὴν ζωὴν προσωρινῶς καὶ προσκαίρως, εἰς τὸ τέλος δὲ ἀπέθανον. Ἐκεῖνος, ποὺ τρώγει τὸν ἄρτον αὐτὸν τὸν πράγματι οὐράνιον, θὰ ἀναστηθῇ ἐκ τοῦ τάφου ἐνδόξως καὶ θὰ ζήσῃ αἰωνίως.

Αὐτὸς ποὺ σᾶς εἶπα εἶναι ὁ ἄρτος ποὺ ἔχει κατεβῆ ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Δὲν εἶναι σὰν τὸ μάννα ποὺ ἔφαγαν οἱ πατέρες σας εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἔζησαν ἐπὶ ὀλίγα ἔτη καὶ εἰς τὸ τέλος ἀπέθαναν· ἐκεῖνος ποὺ τρώγει αὐτὸν τὸν ἄρτον θὰ ζήσῃ αἰωνίως».

Αὐτὰ εἶπε σὲ συναγωγή, διδάσκοντας στὴν Καπερναούμ.

Ταῦτα εἶπεν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων δημοσίᾳ καὶ ἐν πλήρει συναθροίσει μέσα εἰς τὴν συναγωγὴν ἐν Καπερναούμ.

Αὐτὰ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς μέσα εἰς τὴν συναγωγὴν τῆς Καπερναούμ, διδάσκων τὰ πλήθη.

Πολλοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς τακτικοὺς ἀκροατάς του, ὅταν ἄκουσαν (αὐτά), εἶπαν· «Ἀσεβὴς εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος. Ποιός μπορεῖ νὰ τὸν ἀκούῃ (τὸν Ἰησοῦ);».

Πολλοὶ λοιπὸν ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ὅταν ἤκουσαν αὐτά, εἶπαν· Βαρὺς καὶ ἀποκρουστικὸς εἶναι ὁ λόγος αὐτός. Ποῖος μπορεῖ νὰ τὸν ἀκούῃ ἀπαθῶς καὶ χωρὶς ἀγανάκτησιν τὸν λόγον αὐτόν, διὰ τοῦ ὁποίου παρουσιάζεται ὡς ὑποχρεωτικὸν καὶ ἀπαραίτητον τὸ νὰ τρώγῃ κανεὶς σάρκα ἀνθρωπίνην;

Πολλοὶ τότε ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ὅταν ἤκουσαν αὐτὰ εἶπον· «εἶναι σκληρὸς αὐτὸς ὁ λόγος· ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ τὸν ἀκούῃ καὶ νὰ τὸν πιστεύει; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ φάγῃ κανεὶς σάρκα ἀνθρωπίνην;»

Γνωρίζοντας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀφ’ ἑαυτοῦ, ὅτι οἱ ἀκροαταί του κάνουν σχόλια γι’ αὐτό, τοὺς εἶπε· «Αὐτὸ σᾶς σκανδαλίζει;

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως διὰ τῆς ὑπερφυσικῆς γνώσεώς του ἀντελήφθη, ὅτι γογγύζουν δι’ αὐτὸ οἱ μαθηταὶ καὶ τοὺς εἶπε· Αὐτό, ποὺ εἶπα, σᾶς σκανδαλίζει καὶ κλονίζει τὴν πίστιν σας;

Ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη, μὲ τὴν θείαν του γνῶσιν, ὅτι γογγύζουν διὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ οἱ μαθηταί του καὶ τοὺς εἶπε· «αὐτὸ σᾶς σκανδαλίζει;

Ἀλλ’ ἐὰν θὰ ἰδῆτε τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου ν’ ἀνεβαίνῃ ὅπου ἦταν πρωτύτερα; (Τότε θὰ πιστεύσετε, ὅτι κατέβηκα ἀπὸ τὸν οὐρανό;).

Ἐὰν λοιπὸν συμβῇ νὰ ἴδετε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀνεβαίνῃ διὰ τῆς ἀναλήψεώς του ἐκεῖ, ὅπου ἦτο προτήτερα, προτοῦ νὰ καταβῇ ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἄνθρωπος, θὰ πιστεύσετε τότε εἰς τὸ πρωτοφανὲς αὐτὸ γεγονός, καὶ δὲν θὰ σκανδαλισθῆτε κλονιζόμενοι εἰς τὴν πίστιν πρὸς αὐτόν, ὁ ὁποῖος θὰ φύγῃ πλέον ἀπὸ τὰ μάτια σας διαπαντός;

Ἐὰν λοιπόν, ἴδετε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀνεβαίνῃ ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκετο πρὶν λάβῃ σάρκα ἀνθρωπίνην, θὰ πιστεύσετε τότε εἰς τὸ πρωτάκουστον αὐτὸ γεγονός;

Τὸ πνεῦμα (τὸ αἰώνιο πνεῦμα, ἡ θεότης μου) εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ζωοποιεῖ, ἡ σάρκα (ἀφ’ ἑαυτῆς, μόνη) δὲν ὠφελεῖ τίποτε. Τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ἐγὼ σᾶς λέγω, ἀναφέρονται στὸ πνεῦμα καὶ στὴ ζωή.

Ἐσκανδαλίσθητε, διότι σᾶς εἶπα, ὅτι διὰ νὰ λάβετε ζωὴν αἰώνιον, πρέπει νὰ φάγετε τὴν σάρκα μου. Σᾶς προσθέτω λοιπὸν πρὸς μεγαλυτέραν διασάφησιν καὶ τὰ ἑξῆς: Τὸ θεῖον Πνεῦμα εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ζωοποιεῖ. Καὶ ἡ σάρξ μου δίδει ζωὴν αἰώνιον, διότι συνελήφθη ἐκ τοῦ ζωοποιοῦ Πνεύματος καὶ κατοικεῖ εἰς αὐτὴν τὸ Πνεῦμα. Πᾶσα ἅλλη σάρξ, ἐπειδὴ δὲν κατοικεῖ ἐν αὐτῇ ἡ θεότης, δὲν ὠφελεῖ τίποτε. Καὶ τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ἐγὼ σᾶς λέγω, ἐπειδὴ εἶναι λόγια Θεοῦ, ἔχουν μέσα των Πνεῦμα καὶ δι’ αὐτὸ μεταδίδουν ζωήν.

Σᾶς λέγω δὲ καὶ τοῦτο· Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ζωοποιεῖ. Ἡ δὲ σάρξ μου δίδει ζωὴν αἰώνιον, διότι ἀκριβῶς ἔχει συλληφθῇ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον καὶ κατοικεῖ εἰς αὐτὴν τὸ Πνεῦμα. Κάθε ἄλλη σὰρξ δὲν ὠφελεῖ τίποτε. Τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ἐγὼ σᾶς διδάσκω, εἶναι πνεῦμα Θεοῦ, δι’ αὐτὸ δὲ ἔχουν καὶ μεταδίδουν ζωήν.

Ἀλλ’ ὑπάρχει ἀπὸ σᾶς μία μερίδα, οἱ ὁποῖοι δὲν πιστεύουν». Γνώριζε δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀπ’ τὴν ἀρχὴ ποιοί εἶναι αὐτοί, ποὺ δὲν πιστεύουν, καὶ μάλιστα ποιός εἶναι αὐτός, ποὺ θὰ τὸν προδώσῃ.

Ἀλλ’ εἶναι μερικοὶ ἀπὸ σᾶς, οἱ ὁποῖοι δὲν πιστεύουν εἰς τοὺς λόγους μου, καὶ δι’ αὐτό, ἀντὶ νὰ ζωοποιοῦνται, σκανδαλίζονται ἀπὸ αὐτούς. Προσέθεσε δὲ τοὺς τελευταίους τούτους λόγους ὁ Ἰησοῦς, διότι ἐξ ἀρχῆς, ἀφ’ ὅτου τὸν ἠκολούθησαν οἱ σκανδαλισθέντες μαθηταί, ἐγνώριζεν ἕνεκα τῆς ὑπερφυσικῆς του γνώσεως, ποῖοι δὲν ἐπίστευον, ἀκόμη δὲ καὶ ποῖος ἐπρόκειτο νὰ τὸν παραδώσῃ.

Ἀλλὰ ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ σᾶς, οἱ ὁποῖοι δὲν πιστεύουν». Εἶπε δὲ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, διότι ἐγνώριζε εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ποῖοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν πιστεύουν καὶ ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νὰ τὸν παραδώσῃ.

Καὶ ἔλεγε· «Γι’ αὐτὸ σᾶς εἶπα, ὅτι κανεὶς δὲν δύναται νὰ ἔλθῃ πρὸς ἐμένα, ἐὰν αὐτὸ δὲν τοῦ ἔχῃ δοθῆ ἀπ’ τὸν Πατέρα μου».

Καὶ ἔλεγεν ὁ Ἰησοῦς· ἐπειδὴ ἐγνώριζα, ὅτι μερικῶν ἀπὸ σᾶς θὰ ἐκλονίζετο ἡ πίστις καὶ δὲν θὰ παρέμενον μέχρι τέλους μαθηταί μου, δι’ αὐτὸ σᾶς εἶπον, ὅτι κανεὶς δὲν ἡμπορεῖ νὰ αἰσθανθῆ μέσα του, ὅτι εἶμαι ὁ Σωτὴρ καὶ ὁ Λυτρωτής, καὶ μὲ τὴν πίστιν αὐτὴν νὰ ἔλθη πρὸς ἐμέ, ἐὰν δὲν ἔχῃ δοθῇ τοῦτο εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὸν Πατέρα μου.

Καὶ ἔλεγεν ὁ Χριστός· «διὰ τοῦτο σᾶς εἶπα ὅτι κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔλθῃ εἰς ἐμὲ καὶ νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ μὲ πίστιν, ἐὰν δὲν τοῦ ἔχῃ δοθῇ αὐτὸ τὸ χάρισμα ἀπὸ τὸν Πατέρα μου».

Ἀπὸ τότε πολλοὶ ἀπ’ τοὺς ἀκροατάς του ἀποχώρησαν καὶ δὲν τὸν ἀκολουθοῦσαν πλέον.

Ἀπὸ τῆς στιγμῆς αὐτῆς πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ὅσοι δὲν ἦσαν σταθεροί, ἔφυγαν καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὰ συνήθη των ἐπαγγέλματα, καὶ δὲν ἐπήγαιναν πλέον μαζί του εἰς τὰς περιοδείας του.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν αὐτὴν πολλοὶ ἐκ τῶν μαθητῶν του ἐγύρισαν εἰς τὰ σπίτια των καὶ τὰς ἐργασίας των καὶ δὲν ἐπήγαιναν πλέον μαζῆ του.

Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε στοὺς δώδεκα· «Μήπως καὶ σεῖς θέλετε νὰ φύγετε;».

Συνεπείᾳ λοιπὸν τῆς ἀποχωρήσεως τούτων εἶπεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς δώδεκα· Μήπως θέλετε καὶ σεῖς νὰ φύγετε;

Λαβὼν ἀφορμὴν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν ἀποχώρησιν ἐκείνων εἶπεν εἰς τοὺς δώδεκα· «μήπως καὶ σεῖς θέλετε νὰ φύγετε;»

Ἀλλ’ ὁ Σίμων Πέτρος τοῦ ἀποκρίθηκε· «Κύριε, σὲ ποιόν νὰ πᾶμε; Ἔχεις λόγια ζωῆς αἰώνιας.

Εἰς τὴν ἐρώτησιν λοιπὸν τούτην ἀπήντησεν εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος· Κύριε, πρὸς ποῖον ἄλλον διδάσκαλον νὰ ἀπέλθωμεν; Σὺ ἔχεις λόγια, ποὺ μεταδίδουν ζωὴν αἰώνιον.

Ἀπήντησε τότε εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος· «Κύριε, πρὸς ποῖον ἄλλον νὰ πᾶμε; Μένομεν πάντοτε μαζῆ σου, διότι σὺ ἔχεις λόγια ποὺ δίδουν ζωὴν αἰωνίαν.

Καὶ ἐμεῖς ἔχουμε πιστεύσει καὶ πεισθῇ, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωντανοῦ (τοῦ ἀληθινοῦ)».

Καὶ ἡμεῖς οἱ δώδεκα ἔχομεν πλέον πιστεύσει καὶ ἔχομεν γνωρίσει διὰ τῆς προσωπικῆς μας πείρας, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν εἶναι νεκρὸς σὰν τὰ εἴδωλα, ἀλλ’ ἔχει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του ζωὴν καὶ μεταδίδει αὐτὴν καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ ἡμεῖς ἔχομεν πιστεύσει εἰς σὲ καὶ ἔχομεν ἀπὸ τὴν προσωπικήν μας πεῖραν γνωρίσει, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος».

Τοὺς εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «Ἐγὼ δὲν ἐξέλεξα ἐσᾶς τοὺς δώδεκα; Ἀλλ’ ἕνας ἀπὸ σᾶς εἶναι Διάβολος».

Ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Μὴ παραξενεύεσθε, ἐὰν ἔφυγαν ἐκεῖνοι. Προσέξατε, μήπως ἀπὸ τὸν αὐτὸν κίνδυνον δὲν ξεφύγετε καὶ σεῖς. Δὲν ἐξέλεξα ἐγὼ σᾶς τοὺς δώδεκα; Καὶ ὅμως ἕνας ἀπὸ σᾶς, λόγῳ τοῦ ὅτι ἔγινεν ὅργανον τοῦ διαβόλου, ἐξωμοιώθη πρὸς τὸν διάβολον.

Ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «ἐγὼ δὲν ἐξέλεξα καὶ ἐκάλεσα ἐσᾶς τοὺς δώδεκα; Προσέξατε μήπως καὶ σεῖς σκανδαλισθῆτε. Διότι ἔνας ἀπὸ σᾶς εἶναι διάβολος διὰ τὸ φοβερὸν ἔργον, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ κάμῃ».

Ἐννοοῦσε δὲ τὸν Ἰούδα, τὸν υἱὸ τοῦ Σίμωνος, τὸν Ἰσκαριώτη. Διότι αὐτὸς ἔμελλε νὰ τὸν προδώσῃ, ἂν καὶ ἦταν ἕνας ἀπ’ τοὺς δώδεκα.

Ἔλεγε δὲ ταῦτα διὰ τὸν Ἰούδαν, τὸν υἱὸν τοῦ Σίμωνος τὸν Ἰσκαριώτην. Διότι αὐτὸς ἔμελλε νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς τοὺς ἐχθρούς του, καίτοι ἦτο ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους.

Ὑπονοοῦσε δὲ τὸν Ἰούδαν τὸν υἱὸν τοῦ Σίμωνος, τὸν Ἰσκαριώτην. Διότι αὐτὸς ἔμελλε νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς τοὺς ἐχθρούς, μολονότι ἦτο ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα.

Μετὰ δὲ ἀπ’ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς ἐξακολουθοῦσε νὰ περιοδεύῃ στὴ Γαλιλαία. Διότι δὲν ἤθελε νὰ περιοδεύῃ στὴν Ἰουδαία, ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι ζητοῦσαν νὰ τὸν φονεύσουν.

Καὶ ἐπὶ ἀρκετὸν χρόνον ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς περιώδευεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. Διότι δὲν ἤθελε να κάμῃ τὰς περιοδείας τοῦ κηρύγματός του εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι ἐζήτουν νὰ τὸν φονεύσουν.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ περιώδευεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Γαλιλαίαν. Διότι δὲν ἤθελε νὰ περιέρχεται τὴν Ἰουδαίαν, ἐπειδὴ ἐζητοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὸν θανατώσουν.

Ἦταν δὲ κοντὰ ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων ἡ Σκηνοπηγία.

Ἐπλησίαζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, ἡ καλουμένη σκηνοπηγία, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας παρέμενον οἱ Ἰουδαῖοι κάτω ἀπὸ σκηνάς, εἰς ἀνάμνησιν τῆς ζωῆς, τὴν ὁποίαν ὡς σκηνῖται ἐπέρασαν οἱ πρόγονοι των εἰς τὴν ἔρημον.

Ἐπλησίαζε δὲ τότε ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, ἡ Σκηνοπηγία.

Γι’ αὐτὸ οἱ ἀδελφοί του τοῦ εἶπαν· «Φύγε ἀπ’ ἐδῶ καὶ πήγαινε στὴν Ἰουδαία, γιὰ νὰ ἰδοῦν καὶ οἱ ὀπαδοί σου τὰ ἔργα σου, ποὺ κάνεις.

Ἐξ ἀφορμῆς λοιπὸν τῆς ἑορτῆς αὐτῆς τοῦ εἶπον οἱ νομιζόμενοι ἀδελφοί του, τὰ τέκνα δηλαδὴ τοῦ Ἰωσὴφ ἐκ τῆς γυναικός, ποὺ εἶχε προτοῦ ἀρραβωνιασθῇ μὲ τὴν Μαρίαν· Φύγε ἀπὸ ἐδῶ καὶ πήγαινε εἰς τὴν Ἰουδαίαν, διὰ νὰ ἰδοῦν τὰ θαυμαστὰ ἔργα, ποὺ κάνεις ἐδῶ, τόσον οἱ ἐκεῖ μαθηταί σου, ὅσον καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἕνεκα τῆς ἑορτῆς θὰ ἀναβοῦν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Εἶπαν, λοιπόν, πρὸς αὐτὸν οἱ θεωρούμενοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ἀδελφοί του· «φύγε ἀπ’ ἐδῶ καὶ πήγαινε εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ὥστε νὰ ἴδουν τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα κάμνεις καὶ οἱ ἐκεῖ μαθηταί σου.

Διότι κανεὶς δὲν κάνει κάτι ἀνεπισήμως, ἐνῷ ζητεῖ ὁ ἴδιος ν’ ἀναγνωρίζεται ἐπισήμως. Ἀφοῦ ἔχεις τὴ δύναμι νὰ κάνῃς αὐτά, δεῖξε στὸν κόσμο ποιός εἶσαι».

Πήγαινε ἐκεῖ, διότι κανένας δὲν κάνει τίποτε κρυφά, ὅταν ζητῇ αὐτὸς νὰ γίνῃ δημοσίως γνωστός, ὥστε νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν ὅλοι. Ἐφ’ ὅσον κάνεις τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ ἔργα, φανέρωσε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸ πολὺ πλῆθος, ποὺ θὰ συναχθῇ κατὰ τὴν ἑορτὴν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Διότι κανεὶς δὲν κάνει τίποτε εἰς τὰ κρυφὰ καὶ μάλιστα ὅταν ζητῇ νὰ γίνῃ φανερὰ γνωστὸς καὶ νὰ ἀναγνωρισθῇ ἡ ἀξία του ἀπὸ ὅλους. Ἀφοῦ τέτοια ἔργα κάνεις, φανέρωσε τὸν εὐατόν σου εἰς τὸν πολυπληθῆ κόσμον, ποὺ θὰ μαζευθῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν ἑορτήν».

Ἂς σημειωθῇ, ὅτι οὔτε οἱ ἀδελφοί του πίστευαν σ’ αὐτόν.

Τοῦ ὡμίλησαν δὲ μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, διότι οὔτε αὐτοὶ οἱ ἀδελφοί του ἐπίστευον εἰς αὐτόν, ὅτι εἶναι ὁ Μεσαίας.

Τοῦ ἐφέροντο δὲ ἔτσι οἱ ἀδελφοί του, διότι οὔτε αὐτοὶ δὲν τὸν ἐπίστευαν ὡς Μεσσίαν.

Τοὺς λέγει τότε ὁ Ἰησοῦς· «Ὁ καιρὸς ὁ ἰδικός μου δὲν ἦλθεν ἀκόμη, ἐνῷ ὁ καιρὸς ὁ ἰδικός σας εἶναι πάντοτε παρών.

Λέγει λοιπὸν πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ὁ ἰδικός μου χρόνος, ὁ προκαθωρισμένος ἀπὸ τὸν Πατέρα μου ὡς κατάλληλος διὰ νὰ φανερώσω τὸν ἑαυτόν μου εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ὡς Μεσσίαν, ὁπότε καὶ θὰ σταυρωθῶ, δὲν ἦλθεν ἀκόμη· ὁ ἰδικός σας ὅμως χρόνος, ὁ κατάλληλος διὰ νὰ ἀναβῆτε ὡς προσκυνηταὶ Ἰουδαῖοι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εἶναι πάντοτε ἕτοιμος.

Λέγει, λοιπόν, εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «ὁ ἰδικός μου καιρός, διὰ νὰ φανερωθῶ εἰς τοὺς Ἰουδαίους ὡς Μεσσίας, δὲν ἦλθεν ἀκόμη, ὁ ἰδικός σας ὅμως καιρός, ποὺ πρέπει νὰ ἀνεβῆτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εἶναι πάντοτε ἕτοιμος.

Δὲν δύναται ὁ κόσμος νὰ μισῇ ἐσᾶς. Ἐμένα ὅμως μισεῖ, διότι ἐγὼ μαρτυρῶ γι’ αὐτόν, ὅτι τὰ ἔργα του εἶναι πονηρά.

Δὲν ὑπάρχει λόγος ὁ κόσμος νὰ σᾶς μισῇ, καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἐμποδίζεσθε νὰ ὑπάγετε ὀποτεδήποτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Ἐμὲ ὅμως ὁ κόσμος μὲ μισεῖ, διότι ἐγὼ μαρτυρῶ δι’ αὐτόν, ὅτι τὰ ἔργα του εἶναι πονηρά, καὶ τὸν ἐλέγχω δι’ αὐτά. Ὅταν λοιπὸν ὑπάγω εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, θὰ μὲ θανατώσουν.

Σᾶς δὲν ἠμπορεῖ καὶ δὲν ἔχει κανένα λόγον νὰ σᾶς μισῇ ὁ κόσμος, ἐμὲ ὅμως μὲ μισεῖ, διότι ἐγὼ μαρτυρῶ καὶ φανερώνω, ὅτι τὰ ἔργα του εἶναι πονηρά.

Σεῖς ἀνεβῆτε γιὰ τὴν ἑορτὴ αὐτή. Ἐγὼ δὲν ἀνεβαίνω ἀκόμη γιὰ τὴν ἑορτὴ αὐτή, διότι ὁ ἰδικός μου καιρὸς δὲν ἔχει ἔλθει ἀκόμη».

Σεῖς νὰ ἀναβῆτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ λάβετε μέρος εἰς τὴν ἑορτὴν αὐτὴν τῆς σκηνοπηγίας· δι’ ἐμὲ δὲν ἦλθεν ἀκόμη ἡ ὥρα διὰ νὰ ἀναβῶ ἐπισήμως καὶ φανερὰ εἰς τὴν ἑορτὴν αὐτήν, διότι ὁ καιρὸς ὁ ἰδικός μου, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἔχῃ περατωθῆ τὸ ἔργον μου καὶ θὰ σταυρωθῶ, δὲν ἔχει ἀκόμη συμπληρωθῇ.

Σεῖς νὰ ἀνεβῆτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα διὰ τὴν ἑορτὴν αὐτήν· ἐγὼ δὲν ἀνεβαίνω ἀκόμη φανερὰ καὶ ἐπίσημα εἰς αὐτὴν τὴν ἑορτήν, διότι δὲν ἔχει συμπληρωθῇ ἀκόμη ὁ κατάλληλος καιρός. Δὲν ἔφθασε ἀκόμη ἡ ὥρα τῆς μεγάλης θυσίας».

Καὶ ἀφοῦ τοὺς εἶπε αὐτά, ἔμεινε στὴ Γαλιλαία.

Ἀφοῦ δὲ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ταῦτα, ἔμεινεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Αὐτὰ δὲ ἀφοῦ τοὺς εἶπε, ἔμεινε εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Ὅταν δὲ ἀνέβηκαν οἱ ἀδελφοί του, τότε καὶ αὐτὸς ἀνέβηκε γιὰ τὴν ἑορτή, ὄχι φανερά, ἀλλὰ σὰν μυστικά.

Ὅταν δὲ ἀνέβησαν οἱ ἀδελφοί του εἰς Ἱεροσόλυμα, τότε καὶ αὐτὸς ἀνέβη εἰς τὴν ἑορτήν, ὄχι φανερὰ καὶ μὲ συνοδείαν πολλῶν, ἀλλ’ ἰδιωτικῶς καὶ σὰν κρυφά.

Ὅταν δὲ ἀνέβησαν οἱ ἀδελφοί του εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, τότε καὶ αὐτὸς ἀνέβηκε εἰς τὴν ἑορτήν, ὄχι φανερὰ καὶ ἐπίσημα, ἀλλὰ σὰν εἰς τὰ κρυφά.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι τὸν ἀναζητοῦσαν κατὰ τὴν ἑορτὴ καὶ ἔλεγαν· «Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος;».

Ἀφοῦ λοιπὸν ἀνέβη, χωρὶς νὰ γίνῃ δημοσίᾳ ἀντιληπτός, οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ἐζήτουν κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς ἑορτῆς καὶ ἔλεγον· Ποὺ εἶναι ἐκεῖνος;

Οἱ Ἰουδαῖοι, λοιπόν, τὸν ἀναζητοῦσαν κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἑορτῆς καὶ ἔλεγαν· «ποῦ εἶναι ἐκεῖνος;»

Καὶ πολλὰ σχόλια γίνονταν γι’ αὐτὸν στὰ πλήθη. Οἱ μὲν ἔλεγαν, «Εἶναι καλός», ἄλλοι ἔλεγαν, «Ὄχι, ἀλλὰ πλανᾷ τὸ λαό».

Καὶ πολλὰ κρυφομιλήματα μὲ παράπονα καὶ σχόλια ἄλλοτε δυσμενῆ καὶ ἄλλοτε εὐμενῆ ἐγίνοντο δι’ αὐτὸν μεταξὺ τῶν διαφόρων ὁμάδων τοῦ λαοῦ. Καὶ ἄλλοι μὲν ἔλεγον, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι καλὸς καὶ εἰλικρινής, ἄλλοι δὲ ἔλεγον· ὄχι, δὲν εἶναι καλός, ἀλλ’ ἐξαπατᾷ τὸν εὔπιστον λαόν.

Καὶ πολλοὶ ψυθιρισμοὶ καὶ σχόλια ἐγίνοντο δι’ αὐτὸν μεταξὺ τοῦ λαοῦ. Ἄλλοι μὲν ἔλεγαν, ὅτι εἶναι ἀγαθός, ἄλλοι δὲ ἔλεγαν «ὄχι, ἀλλὰ ξεγελᾷ τὸν λαόν».

Κανεὶς ὅμως δὲν μιλοῦσε γι’ αὐτὸν δημοσίως, ἐπειδὴ φοβοῦνταν τοὺς Ἰουδαίους.

Κανένας ὅμως δὲν ὡμίλει περὶ αὐτοῦ ἐλεύθερα καὶ φανερά, ἕνεκα τοῦ φόβου πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἄρχοντας, οἱ ὁποῖοι ἐμίσουν τὸν Ἰησοῦν καὶ κατεδίωκον τοὺς ὀπαδούς του.

Κανένας ὅμως δὲν ὠμιλοῦσε δι’ αὐτὸν φανερὰ καὶ μὲ θάρρος, διότι ἐφοβοῦντο τοὺς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εἶχαν πλέον κηρυχθῇ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ἀφοῦ ἡ ἑορτὴ ἦταν πλέον στὸ μέσον, ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στὸ ναὸ καὶ δίδασκε.

Ἀλλ’ ὅταν πλέον ἡ ἑορτὴ ἦτο εἰς τὸ μέσον καὶ εἶχον περάσει αἱ τέσσαρες πρῶται ἡμέραι της, ὁ Ἰησοῦς ἀνέβη εἰς τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ καὶ ἐδίδασκεν ἐκεῖ δημοσίᾳ.

Ὅταν δὲ ἡ ἑορτὴ εὑρίσκετο εἰς τὸ μέσον, δηλαδὴ κατὰ τὴν τετάρτην ἡμέραν, ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ ἐδίδασκε τὰ πλήθη.

Καὶ ἀποροῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔλεγαν· «Πῶς αὐτὸς ξέρει γράμματα χωρὶς νὰ ἔχῃ μάθει;».

Καὶ ἐξέφραζαν τὴν ἀπορίαν καὶ ἔκπληξίν των οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔλεγαν· Πῶς αὐτὸς γνωρίζει γράμματα, χωρὶς νὰ ἔχῃ φοιτήσει ὡς μαθητὴς εἰς ραββινικὴν σχολήν;

Καὶ ἐθαύμαζαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔλεγαν· «πῶς αὐτὸς γνωρίζει γράμματα, χωρὶς νὰ ἔχῃ μαθητεύσει εἰς καμμίαν ραββινικὴν σχολήν;»

Ἀποκρίθηκε τότε σ’ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· «Ἡ ἰδική μου διδασκαλία δὲν εἶναι ἰδική μου, ἀλλ’ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε.

Εἰς αὐτοὺς λοιπόν, οἱ ὁποῖοι ἀποροῦσαν, ποῦ ἔμαθε τὰ γράμματα, ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἡ διδασκαλία, τὴν ὁποίαν διδάσκω, δὲν εἶναι ἐπινόησις ἰδική μου, ἀλλ’ εἶναι διδασκαλία τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ τὴν καταστήσω γνωστὴν εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Ἀπήντησεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· «ἡ διδασκαλία μου δὲν εἶναι ἀνθρωπίνη, ὡσὰν αὐτήν ποὺ διδάσκουν οἱ ραββίνοι εἰς τὰς σχολάς των, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἰδική μου· εἶναι διδασκαλία ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε εἰς τὸν κόσμον.

Ἐὰν κανεὶς προσπαθῇ νὰ ἐκτελῇ τὸ θέλημά του, θὰ πεισθῇ σχετικῶς μὲ τὴ διδασκαλία γιὰ τὸ ποιό ἀπὸ τὰ δύο συμβαίνει, προέρχεται δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Θεό, ἢ ἐγὼ ὁμιλῶ ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου.

Ὅποιος ἔχει πόθον καὶ εἰλικρινῆ διάθεσιν νὰ πράττῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ γνωρίσῃ αὐτὸς ἐκ πείρας περὶ τῆς διδασκαλίας μου, ποῖον ἐκ τῶν δύο εἶναι ἀληθές· προέρχεται δηλαδὴ αὕτη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἢ ἐγὼ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου καὶ κατὰ ἐπινοήσεις ἴδικάς μου διδάσκω.

Ὅποιος θέλει εἰλικρινῶς νὰ πράττῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ γνωρίσῃ ἀπὸ τὴν προσωπικήν του πεῖραν, ποῖον ἀπὸ τὰ δύο εἶναι ἀληθινό· Ἀπὸ τὸν Θεὸν προέρχεται ἡ διδασκαλία μου ἢ ἐγὼ ἀπὸ τὸν εὐατόν μου τὴν ἔχω ἐπινοήσει.

Ὅποιος ὁμιλεῖ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, ἐπιδιώκει τὴν ἰδική του δόξα ἀλλ’ ὅποιος ἐπιδιώκει τὴ δόξα ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τὸν ἀπέστειλε, αὐτὸς λέγει τὴν ἀλήθεια, καὶ ψεῦδος σ’ αὐτὸν δὲν ὑπάρχει».

Ἐκεῖνος, ποὺ διδάσκει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, διδασκαλίαν δηλαδὴ ποὺ ἐπενόησε μόνος του, ἐπιδιώκει νὰ ἐπιβάλῃ τὸν ἑαυτόν του εἰς τοὺς ἄλλους ὡς διδάσκαλον καὶ ζητεῖ τὴν δόξαν τὴν ἰδικήν του· ὅποιος ὅμως ζητεῖ τὴν δόξαν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τὸν ἀπέστειλεν, ὅπως εἶμαι ἐγώ, αὐτὸς ὁμιλεῖ μὲ ἀνιδιοτελῆ ἐλατήρια τὴν ἀλήθειαν καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν καμμία παράβασις τοῦ νόμου καὶ ἁμαρτία.

Ἐκεῖνος ποὺ διδάσκει ἀπὸ τὸν εὐατόν του, ζητεῖ νὰ δοξασθῇ ὁ ἴδιος ὡς διδάσκαλος. Αὐτὸς ὅμως ποὺ ζητεῖ τὴν δόξαν ἐκείνου ποὺ τὸν ἔχει στείλει, αὐτὸς εἶναι ἀληθινὸς εἰς ὅλα ὅσα λέγει, διότι κινεῖται ἀπὸ ἀνιδιοτελῆ ἐλατήρια καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν καμμία ἁμαρτία.

«Ὁ Μωυσῆς δὲν ἔδωσε σὲ σᾶς τὸ νόμο; Καὶ ὅμως κανεὶς ἀπὸ σᾶς δὲν τηρεῖ τὸ νόμο. Γιατί ζητεῖτε νὰ μὲ σκοτώσετε;».

Σεῖς ὅμως μὲ θεωρεῖτε παραβάτην τοῦ νόμου καὶ δὲν δέχεσθε τὴν διδασκαλίαν μου. Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῆτε αὐτήν, ἀφοῦ ἀπορρίπτετε καὶ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Μωϋσέως, τὸν ὁποῖον τόσον πολὺ τιμᾶτε; Δὲν σᾶς ἔχει δώσει τὸν νόμον ὁ Μωϋσῆς; Καὶ ὅμως κανεὶς ἀπὸ σᾶς δὲν φυλάττει τὸν νόμον. Πράγματι· ἐὰν φυλάττετε τὰς ἐντολὰς τοῦ νόμου, τότε διατί ἀντίθετα πρὸς τὴν ἕκτην ἐντολὴν ζητεῖτε νὰ μὲ φονεύσετε;

Ὁ Μωϋσῆς δὲν ἔδωκε εἰς σᾶς τὸν νόμον; Καὶ ὅμως κανεὶς ἀπὸ σᾶς δὲν φυλάσσει τὸν νόμον. Διότι ἐὰν τηρῆτε τὸν νόμον, τότε διατί ζητεῖτε νὰ μὲ φονεύσετε, ἀφοῦ ὁ νόμος ρητὸς ἀπαγορεύει τὸν φόνον;»

Ἀποκρίθηκε τὸ πλῆθος καὶ εἶπε· «Εἶσαι δαιμονισμένος. Ποιός ζητεῖ νὰ σὲ σκοτώσῃ;».

Ἀπεκρίθη ὁ πολὺς λαὸς καὶ εἶπεν· Εἶσαι δαιμονισμένος καὶ τὸ δαιμόνιον σοῦ διετάραξε τὰς φρένας καὶ σοῦ δημιουργεῖ μελαγχολίαν καὶ μανίαν καταδιώξεως, ὥστε νὰ νομίζῃς, ὅτι ζητοῦν νὰ σὲ φονεύσουν. Ποῖος ζητεῖ νὰ σὲ φονεύσῃ;

Ἀπήντησεν ὁ ὄχλος καὶ εἶπε· «ἔχεις δαιμόνιον ποὺ σοῦ σκοτίζει τὸν νοῦν. Ποιὸς ζητεῖ νὰ σὲ φονεύσῃ;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «Ἔκανα ἕνα ἔργο, καὶ ὅλοι ταράσσεσθε γι’ αὐτό.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπεν· Ἕνα μόνον ἔργον ἔκαμα. Ἐθεράπευσα τὸν παράλυτον. Καὶ ὅλοι ἐκυριεύθητε ἀπὸ ταραχὴν καὶ ἀπορίαν, ἐπειδὴ νομίζετε, ὅτι μὲ αὐτὸ κατελύθη ἡ ἐντολὴ τοῦ Σαββάτου.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «ἔκαμα ἕνα ἔργον (ἐθεράπευσα τὸν παράλυτον) καὶ ὅλοι ἀπορήσατε, διότι ἐνομίσατε ὅτι κατέλυσα τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου.