Κατὰ Μάρκον

Ἀρχὴ τοῦ χαρμοσύνου μηνύματος γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ (Αὐτὴ ἡ ἀρχὴ γίνεται μὲ τὸν πρόδρομο Ἰωάννη).

Ἀρχὴ τοῦ χαροποιοῦ μηνύματος περὶ τῆς ἐλεύσεως εἰς τὸν κόσμον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς του Θεοῦ, ἔγινεν ὁ Ἰωάννης.

Ἀρχὴ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἔγινε ὁ Ἰωάννης·

Σύμφωνα μὲ τὰ γραμμένα στοὺς προφῆτες (Μαλαχία καὶ Ἡσαΐα), «Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἀγγελιαφόρο μου πρὶν ἀπὸ σένα, γιὰ νὰ προετοιμάσῃ τὸ δρόμο σου»,

Καὶ ἔγινεν ὁ Ἰωάννης ἡ ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου, σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει προφητευθῇ καὶ εἶναι γραμμένον εἰς τοὺς προφήτας· Ἰδού, λέγει ὁ ἐπουράνιος Πατὴρ διὰ τοῦ προφήτου Μαλαχίου εἰς τὸν Μεσσίαν· ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἀπεσταλμένον μου προτήτερα καὶ ἐμπρὸς ἀπὸ σέ, ὁ ὁποῖος θὰ προετοιμάσῃ τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ σὲ ὑποδεχθοῦν ὡς Σωτῆρα καὶ Λυτρωτὴν καὶ ἔτσι θὰ προπαρασκευάσῃ ἐμπρὸς ἀπὸ σὲ τὸν δρόμον, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ πλησιάσῃς ὡς διδάσκαλος καὶ Σωτὴρ τοὺς ἀνθρώπους.

σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει γραφῆ εἰς τοὺς προφήτας περὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου· «Ἰδοὺ ἐγώ, λέγει ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου Μαλαχίου, ἀποστέλλω τὸν ἀγγελιοφόρον μου ὀλίγον ἐνωρίτερα ἀπὸ σέ, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ προπαρασκευάσῃ τὴν ὁδόν σου (δηλαδὴ τὰς ψυχὰς καὶ τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων) διὰ νὰ σὲ ὑποδεχθοῦν».

«Φωνὴ ἑνός, ποὺ φωνάζει δυνατὰ στὴν ἔρημο, Ἑτοιμάσετε τὴν ὁδὸ γιὰ νὰ διαβῇ ὁ Κύριος, ἰσιάξετε τοὺς δρόμους του γιὰ νὰ περάσῃ»,

Καὶ ὁ ἀπεσταλμένος αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, περὶ τοῦ ὁποίου προεῖπεν ὁ προφήτης Ἡσαΐας τὰ ἑξῆς: Φωνὴ ἀνθρώπου, ποὺ κράζει εἰς τὴν ἔρημον καὶ λέγει· Ἑτοιμάσατε τὸν δρόμον, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἔλθῃ πρὸς σᾶς ὁ Κύριος· κάμετε ἴσιους καὶ ὁμαλοὺς τοὺς δρόμους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ περάσῃ. Ξερριζώσατε δηλαδὴ ἀπὸ τὰς ψυχάς σας τὰ ἀγκάθια τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν καὶ ρίψατε μακρὰν τοὺς λίθους τοῦ ἐγωϊσμοῦ καὶ τῆς πωρώσεως καὶ καθαρίσατε μὲ τὴν μετάνοιαν τὸ ἐσωτερικόν σας, διὰ νὰ δεχθῇ τὸν Κύριον.

Καὶ ὁ σταλμένος αὐτὸς ἀπὸ τὸν Θεὸν ἀγγελιοφόρος εἶναι ἐκεῖνος, διὰ τὸν ὁποῖον ὁ προφήτης Ἡσαΐας εἶπε· «Φωνὴ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος βοᾷ εἰς ἔρημον· ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου· κάμετε εὐθεῖς τοὺς δρόμους του (εὐθύνατε τὰς καρδίας σας)».

ἦλθε ὁ Ἰωάννης καὶ βάπτιζε στὴν ἔρημο καὶ κήρυττε βάπτισμα μετανοίας γιὰ ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν.

Καὶ ἔγινεν ὁ Ἰωάννης ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου μὲ τὸ νὰ βαπτίζῃ εἰς τὴν ἔρημον καὶ μὲ τὸ νὰ κηρύττῃ βάπτισμα, ποὺ ἔπρεπε νὰ συνοδεύεται μὲ ἐσωτερικὴν μετάνοιαν, πρὸς τὸν σκοπόν του νὰ ἐπιτύχουν οἱ βαπτιζόμενοι τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν τους, τὴν ὁποίαν θὰ τοὺς ἐξησφάλιζεν ὁ μετὰ τὸν Ἰωάννην ἐρχόμενος Μεσσίας.

Ἔγινε δὲ ὁ Ἰωάννης ἀρχὴ κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, βαπτίζων εἰς τὴν ἔρημον καὶ κηρύσσων βάπτισμα εἰς πιστοποίησιν τῆς μετανοίας, διὰ νὰ λάβουν οἱ βαπτιζόμενοι τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν, ὅταν θὰ ἐδέχοντο τὸν ἐρχόμενον μετ’ ὀλίγον Μεσσίαν.

Καὶ ἔβγαιναν καὶ πήγαιναν πρὸς αὐτὸν οἱ κάτοικοι ὅλης τῆς Ἰουδαίας καὶ οἱ Ἱεροσολυμῖτες, καὶ βαπτίζονταν ὅλοι ἀπ’ αὐτὸν στὸν Ἰορδάνη ποταμό, ἐξομολογούμενοι (συγχρόνως) τὶς ἁμαρτίες τους.

Καὶ ἐπήγαιναν πρὸς αὐτὸν οἱ κάτοικοι ὁλοκλήρου τῆς Ἰουδαίας καὶ οἱ Ἱεροσολυμῖται καὶ ἐβαπτίζοντο ὑπὸ τοῦ Ἰωάννου ὅλοι εἰς τὸν Ἰορδάνην ποταμόν, συγχρόνως δὲ ἐξωμολογοῦντο φανερὰ τὰς ἁμαρτίας των.

Καὶ ἐπήγαιναν πρὸς αὐτὸν οἱ κάτοικοι ὁλοκλήρου τῆς Ἰουδαίας καὶ οἱ Ἱεροσολυμῖται καὶ ἐβαπτίζοντο ἀπὸ αὐτὸν εἰς τὸν Ἰορδάνην ποταμόν, ἐξομολογούμενοι συγχρόνως τὰς ἁμαρτίας των.

Φοροῦσε δὲ ὁ Ἰωάννης ἔνδυμα ἀπὸ τρίχες καμήλου καὶ ζώνη δερματίνη γύρω ἀπὸ τὴ μέση του, καὶ ἔτρωγε ἀκρίδες καὶ μέλι ἀπὸ ἄγρια μελίσσια.

Σύμφωνος δὲ καθ’ ὅλα πρὸς τὸ κήρυγμά του ἦτο καὶ ὁ ὅλος βίος τοῦ Ἰωάννου καὶ ἡ ὅλη ἐμφάνισίς του. Ἐφόρει ὁ Ἰωάννης ἔνδυμα ὑφασμένον ἀπὸ τρίχας καμήλου καὶ εἶχε ζώνην δερματίνην γύρω ἀπὸ τὴν μέσην του καὶ ἔτρωγε ἀκρίδας, ἀπ’ ἐκείνας ποὺ ἔφερεν ὁ ἄνεμος σὰν σύννεφον ἀπὸ τὴν Ἀραβίαν εἰς τὴν ἔρημον, καὶ μέλι ποὺ μέσα εἰς σχισμὰς πετρῶν ἀποθήκευαν ἄγρια μελίσσια.

Ἐφοροῦσε δὲ ὁ Ἰωάννης ἔνδυμα ἀπὸ τρίχας καμήλου καὶ εἶχε δερματίνην ζώνην γύρω ἀπὸ τὴν μέσην του καὶ ἔτρωγε ἀκρίδες καὶ μέλι ἄγριον.

Καὶ κήρυττε λέγοντας· «Μετὰ ἀπὸ μένα ἔρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου, τοῦ ὁποίου δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σκύψω καὶ νὰ λύσω τὸ λουρὶ ἀπὸ τὰ ὑποδήματά του.

Καὶ ἐκήρυττε καὶ ἔλεγεν· Ἔρχεται ὕστερα ἀπὸ ἐμὲ ἐκεῖνος, ποὺ λόγῳ τοῦ ἀξιώματός του καὶ τῆς θείας φύσεως του εἶναι δυνατώτερος ἀπὸ ἐμέ, τοῦ ὁποίου ἐγὼ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σκύψω καὶ νὰ τοῦ λύσω ὡς δοῦλος τὸ λωρίον τῶν ὑποδημάτων του.

Καὶ ἐκήρυττε λέγων· «ἔρχεται ὕστερα ἀπὸ ἐμὲ ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ἰσχυρότερός μου καὶ τοῦ ὁποίου ἐγὼ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σκύψω καὶ νὰ λύσω τὸ λουρὶ τῶν ὑποδημάτων του.

Ἐγὼ μὲν σᾶς βάπτισα μὲ νερό, ἐνῷ αὐτὸς θὰ σᾶς βαπτίσῃ μὲ Πνεῦμα Ἅγιο».

Ἐγὼ μὲν σᾶς ἐβάπτισα μὲ νερόν, αὐτὸς ὅμως θὰ σᾶς βαπτίσῃ μὲ Πνεῦμα Ἅγιον, τὸ ὁποῖον θὰ καθαρίσῃ καὶ τὰς ψυχάς σας.

Ἐγὼ μὲν σᾶς ἐβάπτισα μὲ νερό, αὐτὸς ὅμως θὰ σᾶς βαπτίσῃ μὲ Πνεῦμα Ἅγιον».

Ἐκεῖνες δὲ τὶς ἡμέρες ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας καὶ βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν Ἰωάννη στὸν Ἰορδάνη.

Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας συνέβη νὰ ἔλθῃ ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαῖας. Καὶ ἐβαπτίσθη ἀπὸ τὸν Ἰωάννην εἰς τὸν Ἰορδάνην ποταμόν.

Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἦλθε ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐβαπτίσθη ἀπὸ τὸν Ἰωάννην εἰς τὸν Ἰορδάνην.

Καὶ καθὼς ἀμέσως ἔβγαινε ἀπ’ τὸ νερό, εἶδε νὰ σχίζωνται οἱ οὐρανοί, καὶ τὸ Πνεῦμα σὰν περιστέρι νὰ κατεβαίνῃ ἐπάνω του.

Καὶ ὅταν ἀνέβαινεν ἀπὸ τὸ νερὸν τοῦ ποταμοῦ, ἀμέσως τὴν αὐτὴν στιγμὴν εἶδε νὰ σχίζωνται οἱ οὐρανοὶ καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον νὰ καταβαίνῃ σὰν περιστερὰ καὶ νὰ ἔρχεται ἐπάνω του.

Καὶ ἀμέσως ὅταν ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ νερό, εἶδε νὰ σχίζωνται οἱ οὐρανοὶ καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ὡσὰν περιστερά, νὰ κατεβαίνῃ εἰς αὐτόν.

Καὶ φωνὴ ἦλθε ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, Σὺ εἶσαι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐσένα ἐξέλεξα [Σημ.: Βλέπε τὸ Ἡσ. μβ' 1 ὅπως παρατίθεται στὸ Ματθ. ιβ' 18] (καὶ κατέστησα Μεσσία, Χριστό)».

Καὶ ἦλθε φωνὴ ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ἡ ὁποία ἔλεγε· Σὺ εἶσαι ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπημένος, εἰς τὸν ὁποῖον εὐηρεστήθην, διότι καὶ ὡς ἄνθρωπος ἀπολύτως ἀναμάρτητος μοῦ ἤρεσες καὶ μὲ εὐχαρίστησες εἰς ὅλα.

Καὶ ἦλθε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανούς, ποὺ ἔλεγε· «σὺ εἶσαι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἔχω τελείως εὐαρεστηθῆ».

Ἀμέσως δὲ τὸ Πνεῦμα τὸν ὁδηγεῖ ἔξω στὴν ἔρημο.

Καὶ ἀμέσως μετὰ τὸ βάπτισμά του τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ παρακίνησιν ἐσωτερικὴν τὸν ἔβγαλεν εἰς τὴν ἔρημον.

Καὶ ἀμέσως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ὡδήγησεν αὐτὸν εἰς τὴν ἔρημον.

Καὶ ἐκεῖ στὴν ἔρημο ἔμεινε σαράντα ἡμέρες, καὶ ἀντιμετώπιζε πειρασμοὺς ἀπὸ τὸ Σατανᾶ. Καὶ ζοῦσε μαζὶ μὲ τὰ θηρία, ἀλλ’ οἱ ἄγγελοι τὸν ὑπηρετοῦσαν.

Καὶ ἐκεῖ εἰς τὴν ἔρημον ἐπειράζετο ἐπὶ τεσσαράκοντα ἡμέρας ἀπὸ τὸν σατανᾶν, ποὺ ματαίως ἐζήτει νὰ τὸν ἀποσπάσῃ ἀπὸ τὰς ἀφωσιωμένας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς τὸ καθῆκον σκέψεις καὶ μελέτας του. Καὶ ἦτο ἐκεῖ κατάμονος μὲ μόνην συντροφιὰν τὰ θηρία τῆς έρήμου. Ἀοράτως ὅμως τὸν ἐσυντρόφευαν οἱ ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι μετὰ τὴν νίκην του κατὰ τοῦ σατανᾶ παρουσιάσθησαν καὶ τὸν ὑπηρέτουν.

Καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ εἰς τὴν ἔρημον σαράντα ἡμέρας πειραζόμενος ἀπὸ τὸν Σατανᾶν, χωρὶς οὔτε ἐλάχιστον νὰ ὑποχωρήσῃ εἰς τοὺς πειρασμούς· καὶ ἦτο ἐκεῖ μαζῆ μὲ τὰ θηρία τῆς ἐρήμου, οἱ δὲ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ τὸν ὑπηρετοῦσαν.

Μετὰ δὲ τὴ φυλάκισι τοῦ Ἰωάννου ὁ Ἰησοῦς πῆγε στὴ Γαλιλαία καὶ κήρυττε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα γιὰ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ

Ἀφοῦ δὲ παρεδόθη ὁ Ἰωάννης ὑπό του βασιλέως Ἀντίπα εἰς φυλακήν, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Γαλιλαίαν καὶ ἐκήρυττε τὸ χαρμόσυνον μήνυμα, ὅτι θὰ ἤρχετο μετ’ ὀλίγον καὶ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἡ οὐράνιος βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰωάννης συνελήφθη κατὰ διαταγὴν τοῦ Ἥρῴδου Ἀντίπα καὶ παρεδόθη εἰς τὴν φυλακήν, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Γαλιλαίαν καὶ ἐκήρυττε τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

καὶ ἔλεγε: «Συμπληρώθηκε ὁ (ὡρισμένος) χρόνος καὶ ἔφθασεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μετανοεῖτε καὶ πιστεύετε στὸ χαρμόσυνο μήνυμα».

Καὶ ἔλεγεν, ὅτι ἔχει συμπληρωθῇ πλέον ὁ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ὡρισμένος χρόνος διὰ τὸν ἐρχομὸν τοῦ Μεσσίου καὶ ἐπλησίασαν αἱ ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας ὁ Μεσσίας μὲ τὴν νέαν πνευματικήν, ἁγίαν καὶ οὐρανίαν ζωήν, ἡ ὁποία θὰ μεταδίδεται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ του, θὰ θεμελιώσῃ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Μετανοεῖτε λοιπὸν καὶ πιστεύετε εἰς τὸ χαρμόσυνον μήνυμα, ὅτι ὁ Μεσσίας ἦλθε καὶ δεχθῆτε αὐτὸν ὡς σωτῆρα σας καὶ λυτρωτήν.

Καὶ ἔλεγεν ὅτι, «συνεπληρώθη ὁ ὡρισμένος χρόνος καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ποὺ θὰ ἱδρυθῇ ἀπὸ τὸν Μεσσίαν, ἔχει πλησιάσει. Μετανοεῖτε, λοιπόν, καὶ πιστεύετε εἰς τὸ εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον ἐγὼ σᾶς κηρύττω».

Ἐνῷ δὲ περιπατοῦσε κοντὰ στὴ λίμνη τῆς Γαλιλαίας, εἶδε τὸ Σίμωνα καὶ τὸν Ἀνδρέα, τὸν ἀδελφὸ τοῦ Σίμωνος, νὰ ρίχνουν τὰ δίκτυα στὴ λίμνη, διότι ἦταν ἁλιεῖς,

Καὶ ἐνῷ ἐπεριπάτει πλησίον τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας, εἶδε τὸν Σίμωνα καὶ τὸν ἀδελφὸν τοῦ Σίμωνος Ἀνδρέαν νὰ ρίπτουν δίκτυον μέσα εἰς τὴν θάλασσαν, διότι ἦσαν ψαράδες καὶ αὐτὸ εἶχον ὡς ἔργον των.

Ἐνῶ δὲ περιπατοῦσε κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε τὸν Σίμωνα καὶ τὸν Ἀνδρέαν, τὸν ἀδελφὸν τοῦ Σίμωνος, οἱ ὁποῖοι ἔριπταν τὸ δίκτυον εἰς τὴν θάλασσαν, διότι ἦσαν ψαράδες.

καὶ τοὺς εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «Ἀκολουθῆστε με καὶ θὰ σᾶς κάνω νὰ γίνετε ἁλιεῖς ἀνθρώπων».

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἀκολουθήσατέ με ὡς μαθηταί μου καὶ θὰ σᾶς κάμω νὰ γίνετε ψαράδες ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους μὲ τὸ δίκτυον τοῦ θείου κηρύγματος θὰ ἑλκύετε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «ἐλᾶτε κοντά μου καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς κάμω ἱκανοὺς νὰ γίνετε ψαράδες ἀνθρώπων» (νὰ ἑλκύετε δηλαδὴ μὲ τὸ θεῖον κήρυγμα τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ).

Ἀμέσως δὲ ἄφησαν τὰ δίκτυά τους καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

Καὶ ἀμέσως, ἀφοῦ ἀφῆκαν τὰ δίκτυά των, τὸν ἠκολούθησαν.

Ἀμέσως δὲ ἐκεῖνοι (μὲ πίστιν πρὸς τὸν Διδάσκαλον καὶ ἐνθουσιασμὸν διὰ τὸ ἔργον εἰς τὸ ὁποῖον τοὺς ἐκαλοῦσε, καίτοι δὲν ἦσαν ἀκόμη εἰς θέσιν νὰ τὸ ἐννοήσουν) ἀφῆκαν τὰ δίκτυά των καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Ἀφοῦ δὲ προχώρησε λίγο ἀπ’ ἐκεῖ, εἶδε τὸν Ἰάκωβο, τὸν υἱὸ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ τὸν Ἰωάννη, τὸν ἀδελφό του νὰ ἑτοιμάζουν καὶ αὐτοὶ μέσα στὸ πλοῖο τὰ δίκτυα,

Καὶ ὅταν ἐπροχώρησεν ὀλίγον ἀπ’ ἐκεῖ εἶδε τὸν Ἰάκωβον, τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφόν του, ποὺ ἦσαν καὶ αὐτοὶ μέσα εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἑτοίμαζαν τὰ δίκτυα.

Καὶ προχωρήσας ὀλίγον ἀπὸ ἐκεῖ, εἶδε τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφόν του, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἑτοίμαζαν τὰ δίκτυα.

καὶ ἀμέσως τοὺς κάλεσε. Ἄφησαν τότε τὸν πατέρα τους τὸ Ζεβεδαῖο στὸ πλοῖο μὲ τοὺς μισθωτοὺς καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

Καὶ ἀμέσως τοὺς ἐκάλεσε. Καὶ ἀφῆκαν τὸν πατέρα τους Ζεβεδαῖον μέσα εἰς τὸ πλοῖον μαζὶ μὲ τοὺς μισθωτοὺς ἐργάτας καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Καὶ ἀμέσως τοὺς ἐκάλεσε. Ἐκεῖνοι δὲ ἀφῆκαν τὸν πατέρα των Ζεβεδαῖον εἰς τὸ πλοῖον μὲ τοὺς μισθωτοὺς ἐργάτας καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Καὶ μπαίνουν στὴν Καπερναούμ, καὶ ἀμέσως τὸ Σάββατο μπῆκε στὴ συναγωγὴ καὶ δίδασκε.

Καὶ ἐμβαίνουν εἰς τὴν Καπερναούμ. Καὶ ἀμέσως κατὰ τὸ πρῶτον μετὰ τὴν ἄφιξίν του Σάββατον ἐμβῆκεν εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ ἐδίδασκε.

Καὶ ἐπροχώρησαν καὶ εἰσῆλθαν εἰς τὴν Καπερναούμ. Καὶ ἀμέσως κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου ἐπῆγεν εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ ἐδίδασκε.

Καὶ (οἱ ἀκροαταί του) ἔμεναν κατάπληκτοι ἀπ’ τὴ διδασκαλία του. Διότι τοὺς δίδασκε ὡς αὐθεντία, καὶ ὄχι ὅπως οἱ γραμματεῖς.

Καὶ ἐθαύμαζον πολὺ διὰ τὴν διδασκαλίαν του, διότι δὲν ἐζήτει νὰ στηρίξῃ ἐκεῖνα ποῦ ἔλεγεν εἰς τὰς μαρτυρίας ἀνεγνωρισμένων ραββίνων, ὅπως ἔκαναν οἱ γραμματεῖς, ἀλλ’ ἐδίδασκεν ὡς διδάσκαλος, ποὺ ἐλάμβανε γνῶσιν τῆς ἀληθείας κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ τὴν θεότητά του καὶ ἦτο αὐτὸς ἔγκυρος καὶ αὐθεντικὴ πηγὴ τῆς ἀληθείας.

Καὶ ἐθαύμαζαν πολὺ διὰ τὴν διδασκαλίαν του, διότι ἐδίδασκεν ὡς διδάσκαλος ποὺ ἔχει πρωτοφανῆ σοφίαν καὶ κῦρος καὶ ὄχι ὅπως οἱ Γραμματεῖς (οἱ ὁποῖοι ἐζητοῦσαν νὰ στηρίξουν τὴν διδασκαλίαν των εἰς τὸ κῦρος ἄλλων ἀρχαιοτέρων ραββίνων καὶ ἐδίδασκαν συνήθως ἐπουσιώδη, πολλὲς φορὲς δὲ ἀντίθετα πρὸς ὅσα εἴχαν γραφῆ ἀπὸ τοὺς Προφήτας).

Ἦταν δὲ στὴ συναγωγή τους κάποιος ἄνθρωπος μὲ πνεῦμα ἀκάθαρτο (δαιμόνιο), καὶ κραύγασε

Καὶ ἦτο εἰς τὴν συναγωγήν τους ἔνας ἄνθρωπος, ποῦ ἐξουσιάζετο ἀπὸ τὴν δύναμιν πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ πονηροῦ. Καὶ ἐφώναξεν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς

Κατὰ τὴν ὥραν δὲ ἐκείνην εὑρίσκετο εἰς τὴν συναγωγὴν ἔνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε κυριευθῆ ἀπὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα καὶ ἐφώναξε μὲ τὸ στόμα αὐτοῦ τὸ πονηρὸν πνεῦμα

λέγοντας· «Ἄ, τί κοινὸ ὑπάρχει ἀνάμεσα σὲ μᾶς καὶ σὲ σένα, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; Ἦλθες νὰ μᾶς καταστρέψῃς; Σὲ γνωρίζω ποιός εἶσαι, ὁ ἐκλεγμένος ἀπὸ τὸ Θεό».

καὶ εἶπεν· Ἄφησέ με· τί κοινὸν ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; Ἦλθες νὰ μᾶς διώξῃς ἀπὸ αὐτὴν τὴν εὐχάριστον κατοικίαν μας καὶ νὰ μᾶς ἀποπέμψῃς εἰς τὴν ἄβυσσον καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν νὰ μᾶς καταστρέψῃς; Σὲ γνωρίζω ποιὸς εἶσαι. Εἶσαι ὁ Μεσσίας, ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἅγιος, τὸν ὁποῖον καθηγίασε καὶ καθιέρωσεν εἰς τὸ ἔργον αὐτοῦ ὁ Θεός.

καὶ εἶπεν· «ἄφησέ μας· ποιὰ σχέσις ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ ἡμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; Ἦλθες νὰ μὰς καταδικάσῃς καὶ νὰ μᾶς ρίψῃς εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν; Γνωρίζω ποῖος εἶσαι· εἶσαι ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἅγιος, ὁ ἀφιερωμένος εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὸ ἔργον του».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐπέπληξε καὶ διέταξεν αὐτὸ (τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτο) λέγοντας· «Πάψε νὰ μιλᾶς καὶ ἔβγα ἀπ’ αὐτόν».

Καὶ τὸν ἐπέπληξεν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· Κλεῖσε τὸ στόμα σου καὶ ἔβγα ἀπὸ αὐτόν.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἐπέπληξε αὐτὸ λέγων· «κλεῖσε τὸ στόμα σου καὶ φύγε ἀμέσως ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν».

Τὸ δὲ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτο, ἀφοῦ συνετάραξεν αὐτὸν καὶ ἔβγαλε δυνατὴ κραυγή, βγῆκε ἀπ’ αὐτόν.

Καὶ ἀφοῦ τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον μὲ σπασμοὺς καὶ τιναγμοὺς τὸν ἔρριψε κάτω καὶ ἔκραξε μὲ μεγάλην φωνήν, έβγῆκεν ἀπὸ αὐτόν.

Καὶ τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα, ἀφοῦ συνετάραξε τὸν δαιμονιζόμενον καὶ μὲ τὸ στόμα ἐκείνου ἔκραξε καὶ ἐφώναξε δυνατά, ἔφυγε ἀπὸ αὐτόν.

Καὶ ὅλοι αἰσθάνθηκαν κατάπληξι καὶ δέος, ὥστε νὰ συζητοῦν μεταξύ τους καὶ νὰ λέγουν· «Τί εἶναι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα; Τί εἶναι αὐτὴ ἡ νέα διδασκαλία; Πῶς ἐξουσιαστικὰ διατάσσει καὶ τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα, καὶ ὑπακούουν σ’ αὐτόν;».

Καὶ κατελήφθησαν ὅλοι ἀπὸ μεγάλην ἔκπληξιν, ὥστε νὰ συζητοῦν μεταξύ τους καὶ νὰ λέγουν· Τί μεγάλο θαῦμα εἶναι αὐτό; Καὶ τί εἶναι ἡ νέα αὐτὴ διδαχή; Πραγματικῶς θαυμαστὰ καὶ πρωτοφανῆ εἶναι ταῦτα. Διότι μὲ ἐξουσίαν καὶ δύναμιν ὄχι μόνον διδάσκει, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ πνεύματα τὰ πονηρὰ καὶ ἀκάθαρτα διατάσσει καὶ τὸν ὑπακούουν.

Καὶ ὅλοι κατελήφθησαν ἀπὸ μεγάλην ἔκπληξιν καὶ θαυμασμὸν διὰ τὸ γεγονός, ὥστε νὰ συζητοῦν μεταξύ των καὶ νὰ λέγουν· «τί εἶναι αὐτὸ τὸ καταπληκτικὸν θαῦμα, ποῦ εἴδαμε; Ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ νέα πρωτάκουστος διδασκαλία; Διότι αὐτὸς μὲ ἐξουσίαν καὶ δύναμιν ὄχι μόνον διδάσκει, ἀλλὰ καὶ διατάσσει τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ὑπακούουν εἰς αὐτόν»!

Γρήγορα δὲ ἡ φήμη του διαδόθηκε σ’ ὅλη τὴν περιοχὴ τῆς Γαλιλαίας.

Γρήγορα δὲ διεδόθη ἡ φήμη του ὡς μεγάλου διδασκάλου καὶ πρωτοφανοῦς θαυματουργοῦ εἰς ὅλα τὰ περίχωρα τῆς Γαλιλαίας.

Καὶ μὲ μεγάλην ταχύτητα ἐξηπλώθη ἡ φήμη αὐτοῦ εἰς ὅλα τὰ περίχωρα τῆς Γαλιλαίας.

Καὶ ἀμέσως βγῆκαν ἀπ’ τὴ συναγωγὴ καὶ πῆγαν στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος καὶ τοῦ Ἀνδρέα μαζὶ μὲ τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη.

Καὶ ἀμέσως ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ἦλθαν μαζὶ μὲ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος καὶ τοῦ Ἀνδρέα.

Καὶ ἀμέσως ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν συναγωγὴν καὶ ἦλθαν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος καὶ τοῦ Ἀνδρέου μαζῆ μὲ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην.

Ἡ δὲ πεθερὰ τοῦ Σίμωνος ἦταν κατάκοιτη μὲ πυρετό. Καὶ ἀμέσως τοῦ ὁμιλοῦν γι’ αὐτή.

Ἡ πενθερὰ δὲ τοῦ Πέτρου ἦτο κατάκοιτος ἀπὸ πυρετόν. Καὶ ἀμέσως τοῦ εἶπαν δι’ αὐτήν, ὅτι εἶναι ἀσθενής.

Ἡ δὲ πενθερὰ τοῦ Σίμωνος ἦτο κατάκοιτος μὲ πυρετόν. Καὶ ἀμέσως τοῦ ἔκαμαν λόγον δι’ αὐτήν.

Καὶ ἀφοῦ πλησίασε, τὴν ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὴ σήκωσε, καὶ ἀμέσως τὴν ἄφησε ὁ πυρετός, καὶ ἄρχισε νὰ τοὺς διακονῇ (νὰ τοὺς φροντίζῃ).

Καὶ ἀφοῦ ἐπλησίασεν εἰς τὸ κρεββάτι της, τὴν ἔπιασεν ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὴν ἐσήκωσε. Καὶ ἀμέσως τὴν ἀφῆκεν ὁ πυρετὸς καὶ ἐπειδὴ δὲν ᾐσθάνετο οὐδὲ τὴν παραμικρὰν ἑξάντλησιν, τοὺς ὑπηρέτει.

Καὶ αὐτὸς ἐπλησίασε εἰς τὴν κλίνην της, τὴν ἐπιασε ἀπὸ τὸ χέρι, τὴν ἐσήκωσε καὶ ἀμέσως τὴν ἀφῆκεν ὁ πυρετός, καὶ ἐντελῶς ὑγιὴς τοὺς ὑπηρετοῦσεν.

Ὅταν δὲ βράδυασε καὶ ἔδυσεν ὁ ἥλιος, ἔφερναν σ’ αὐτὸν ὅλους τοὺς ἀρρώστους καὶ τοὺς δαιμονισμένους.

Καὶ ὅταν ἔγινεν ἑσπέρα καὶ ἔδυσεν ὁ ἥλιος, τοῦ ἔφεραν ὅλους τοὺς ἀσθενεῖς τῆς περιφερείας ἐκείνης καὶ τοὺς κατεχομένους ἀπὸ δαιμόνια.

Ἀργὰ δὲ τὸ ἀπόγευμα, μετὰ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου (ὅταν πλέον εἶχε περάσει ἡ ἀργία τοῦ Σαββάτου), ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ὅλους τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τοὺς δαιμονιζομένους.

Καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως μαζεύτηκαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα (τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Σίμωνος Πέτρου).

Καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως εἶχαν μαζευθῇ πλησίον τῆς θύρας τῆς οἰκίας τοῦ Πέτρου.

Καὶ ὅλη ἡ πόλις ἦτο συγκεντρωμένη ἔξω ἀπὸ τὴν θύραν τῆς οἰκίας.

Καὶ θεράπευσε πολλούς, ποὺ ἦταν ἄρρωστοι ἀπὸ πολλὲς ἀρρώστειες, καὶ ἔβγαλε πολλὰ δαιμόνια, καὶ δὲν ἄφηνε τὰ δαιμόνια νὰ ὁμιλοῦν, διότι ἤξεραν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας).

Καὶ ἐθεράπευσε πολλούς, ποὺ ἔπασχον ἀπὸ διάφορα εἶδη ἀσθενείας, καὶ πολλὰ δαιμόνια ἔβγαλεν ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ὑπέφεραν ἀπὸ αὐτά. Καὶ δὲν ἄφινεν ὁ Ἰησοῦς τὰ δαιμόνια νὰ ὁμιλοῦν, διότι τὸν ἐγνωριζαν, ὅτι εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἐμαρτύρουν περὶ τούτου, εἶτε διὰ νὰ φαίνωνται σύμμαχοι καὶ συνεργάται του, καὶ ὕπουλα νὰ ἐλκύσουν τὴν ἐμπιστοσύνην τοῦ κόσμου, εἶτε καὶ διὰ νὰ προκαλέσουν παράκαιρον συναγερμὸν τοῦ λαοῦ ὑπὲρ τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ θὰ ἐδημιούργει πειρασμοὺς καὶ ἐμπόδια εἰς τὸ ἔργον του.

Καὶ ἐθεράπευσε πολλούς, ποὺ ἔπασχαν ἀπὸ διάφορα νοσήματα καὶ πολλὰ δαιμόνια ἐξεδίωξε. Δὲν ἄφινε δὲ τὰ δαιμόνια νὰ ὁμιλοῦν δι’ αὐτόν, διότι ἐγνώριζαν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ δὲν ἤθελε τὴν μαρτυρίαν τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων.

Πολὺ δὲ πρωΐ, ὅταν ἀκόμη ἦταν νύκτα, σηκώθηκε καὶ βγῆκε καὶ πῆγε σ’ ἕνα ἐρημικὸ τόπο, καὶ ἐκεῖ προσευχόταν.

Καὶ τὸ πρωῒ πολὺ πρὶν ξημερώσῃ, ὅταν ἀκόμη ἦτο κατασκότεινα, ἀφοῦ ἐσηκώθη, ἐβγῆκε καὶ ἐπῆγεν εἰς τόπον ἔρημον καὶ ἐκεῖ προσηύχετο.

Καὶ πρωΐ-πρωΐ, ἐνῶ ἀκόμη ἦτο νύχτα, ἐσηκώθη, ἐβγῆκεν ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ἐπροχώρησεν εἰς ἔρημον τόπον καὶ ἐκεῖ προσηύχετο.

Ἀλλ’ ὁ Σίμων καὶ ὅσοι ἦταν μαζί του ἔτρεξαν κατόπιν του γιὰ νὰ τὸν βροῦν.

Καὶ ἔτρεξαν κατόπιν του ζητοῦντες νὰ τὸν εὔρουν ὁ Σίμων καὶ οἱ σύντροφοί του.

Ὁ δὲ Σίμων καὶ ὅσοι ἦσαν μαζῆ μὲ αὐτὸν ἔτρεξαν, διὰ νὰ τὸν εὕρουν.

Καὶ ὅταν τὸν βρῆκαν, τοῦ λέγουν· «Ὅλοι σὲ ζητοῦν».

Καὶ ἀφοῦ τὸν ηὗραν, λέγουν εἰς αὐτόν, ὅτι ὅλοι σὲ ζητοῦν. Ἔλα νὰ συνεχίσῃς τὴν ἐπιτυχίαν σου καὶ μὴ ψυχραίνῃς τὸν ἐνθουσιασμὸν τοῦ πλήθους.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ηὖραν τοῦ λέγουν, ὅτι «ὅλοι σὲ ζητοῦν εἰς τὴν πόλιν».

Λέγει δὲ σ’ αὐτούς· «Ἂς πᾶμε στὶς κοντινὲς κωμοπόλεις, γιὰ νὰ κηρύξω καὶ ἐκεῖ. Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολή μου».

Καὶ ἐκεῖνος τοὺς εἶπεν· Ἂς ὑπάγωμεν εἰς τὰ γειτονικὰ μεγαλοχώρια, διὰ νὰ κηρύξω καὶ ἐκεῖ, διότι δι’ αὐτὸ ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ἦλθον ἐδῶ, διὰ νὰ συνεχίσω πρὸς τὰ χωρία αὐτὰ τὴν περιοδείαν μου.

Καὶ ἐκεῖνος τοὺς εἶπεν · «ἂς ὑπάγωμεν εἰς τὰς γύρω κωμοπόλεις, διὰ νὰ κηρύξω καὶ ἐκεῖ, διότι δι’ αὐτὸν ἄλλωστε τὸν σκοπὸν ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν πόλιν».

Κήρυττε λοιπὸν στὶς συναγωγές τους σ’ ὅλη τὴ Γαλιλαία καὶ ἔβγαζε τὰ δαιμόνια.

Καὶ ἐξηκολούθει νὰ κηρύττῃ εἰς τὰς συναγωγάς των εἰς ὅλην τὴν Γαλιλαίαν καὶ νὰ βγάζῃ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους ποὺ τοῦ ἔφερναν.

Καὶ ἐκήρυσσε κατὰ συνέχειαν εἰς τὰς συναγωγάς των εἰς ὅλην τὴν Γαλιλαίαν καὶ ἐξεδίωκε τὰ πονηρὰ πνεύματα ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους.

Ἔρχεται δὲ πρὸς αὐτὸν κάποιος λεπρὸς καὶ παρακαλεῖ αὐτόν, γονατίζοντας ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ λέγοντας σ’ αὐτόν· «Ἐὰν θέλῃς, δύνασαι νὰ μὲ καθαρίσῃς (ἀπ’ τὴ λέπρα)».

Καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν κάποιος λεπρός, ὁ ὁποῖος τὸν παρεκάλει γονατιστὸς ἐμπρός του καὶ τοῦ ἔλεγεν ὅτι, ἐὰν θέλῃς, ἔχεις τὴν δύναμιν νὰ μὲ θεραπεύσῃς καὶ νὰ μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὰς πληγὰς καὶ τὰ ἐξανθήματα τῆς ἀσθενείας μου.

Καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν κάποιος λεπρός, ὁ ὁποῖος γονατιστὸς ἐμπρὸς του τὸν παρακαλοῦσε καὶ τοῦ ἔλεγε ὅτι «ἐὰν σὺ θέλῃς ἠμπορεῖς νὰ μὲ καθαρίσῃς, καὶ νὰ μὲ ἀπαλλάξῃς ἀπὸ τὴν φοβερὰν ἀσθένειάν μου».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς σπλαγχνίσθηκε καὶ ἅπλωσε τὸ χέρι καὶ τὸν ἄγγιξε καὶ τοῦ λέγει· «Θέλω, καθαρίσου (ἀπ’ τὴ λέπρα)».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τὸν εὐσπλαγχνίσθη καὶ ἀφοῦ ἄπλωσε τὴν χεῖρα του, τὸν ἤγγισε καὶ τοῦ λέγει· θέλω, καθαρίσου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς (βλέπων τὴν μεγάλην πίστιν καὶ τὴν παρρησίαν τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ) τὸν εὐσπλαγχνίσθη, ἄπλωσε τὸ χέρι, τὸν ἤγγισε καὶ τοῦ λέγει· «Θέλω· γίνε καθαρός».

Καὶ ὅταν εἶπε, ἀμέσως ἔφυγε ἀπ’ αὐτὸν ἡ λέπρα καὶ καθαρίσθηκε.

Καὶ ὅταν εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τὸ θέλω, καθαρίσου, ἀμέσως τὸν ἄφησεν ἡ λέπρα καὶ ἐκαθαρίσθῃ.

Καὶ ἀμέσως μόλις ὁ Ἰησοῦς εἶπε αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἔφυγε ἀπὸ ἐκεῖνον ἡ λέπρα καὶ ἔγινε τελείως καθαρὸς καὶ ὑγιής.

Καὶ μὲ αὐστηρὸ ὕφος ἀπευθυνόμενος σ’ αὐτὸν τὸν ἔδιωξε ἀμέσως καὶ τοῦ λέγει·

Καὶ ἀφοῦ τοῦ ἀπηγόρευσεν αὐστηρὰ νὰ μὴ διαδώσῃ τὴν θαυματουργικὴν θεραπείαν του, τὸν ἔβγαλεν ἀμέσως ἔξω ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ ἦσαν καὶ τοῦ εἶπε·

Καὶ ἀφοῦ τοῦ ὡμίλησε μὲ ἔντονον καὶ αὐστηρὸν ὕφος νὰ μὴ ἀποκαλύψῃ αὐτὸν ὡς εὐεργέτην του, τὸν ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸ μέρος, ὅπου εὑρίσκοντο καὶ τοῦ εἶπε·

«Πρόσεχε νὰ μὴ πῇς σὲ κανένα τίποτε, ἀλλὰ πήγαινε καὶ δεῖξε τὸν ἑαυτό σου στὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε γιὰ τὸν καθαρισμό σου (γιὰ τὴ θεραπεία σου) αὐτά, ποὺ διέταξε ὁ Μωυσῆς, γιὰ νὰ σοῦ δώσουν βεβαίωσι (γιὰ τὴ θεραπεία σου)».

Πρόσεξε νὰ μὴ εἴπῃς τίποτε εἰς κανένα· ἀλλὰ πήγαινε, δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν ἱερέα, καὶ πρόσφερε διὰ τὸν καθαρισμὸν καὶ τὴν θεραπείαν σου ἀπὸ τὴν λέπραν ἐκεῖνα, ποῦ διέταξεν ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ χρησιμεύσῃ ἡ ἐξέτασίς σου ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ ἡ προσφορὰ τοῦ δώρου σου ὡς μαρτυρία καὶ ἀπόδειξις εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι καὶ σὺ πράγματι ἐθεραπεύθης, ἀλλὰ καὶ ἐγὼ δὲν ἦλθον διὰ νὰ καταλύσω τὸν νόμον.

«πρόσεχε νὰ μὴ εἴπῃς εἰς κανένα τίποτε, ἀλλὰ πήγαινε δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε διὰ τὸν καθαρισμόν σου ἀπὸ τὴν λέπραν αὐτά ποὺ διέταξε ὁ Μωϋσῆς, ὥστε ἡ ἐξέτασις τοῦ ἱερέως καὶ ἡ προσφορὰ τοῦ δώρου σου, νὰ χρησιμεύσουν ὡς μαρτυρία καὶ βεβαίωσις ὅτι ἔγινες τελείως ὑγιής».

Ἀλλ’ ἐκεῖνος, ὅταν ἔφυγε, ἄρχισε νὰ διαλαλῇ πολλὰ καὶ νὰ διαδίδῃ τὸ γεγονός, ὥστε αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) δὲν μποροῦσε πλέον νὰ μπῇ σὲ πόλι φανερά, ἀλλ’ ἔμενε ἔξω σὲ ἐρημικοὺς τόπους. Ἀλλὰ καὶ ἔτσι ἔρχονταν πρὸς αὐτὸν ἀπὸ παντοῦ.

Αὐτὸς ὅμως, ὅταν ἐβγῆκεν, ἤρχισε νὰ διακηρύσσῃ πολλὰ περὶ τοῦ Κυρίου καὶ νὰ διαφημίζῃ τὸ ἱστορικὸν τῆς θεραπείας του, ὥστε ὁ Κύριος νὰ μὴ ἡμπορῇ πλέον φανερὰ νὰ ἔμβη εἰς πόλιν, διότι θὰ προεκαλεῖτο συρροὴ καὶ θορυβώδης διαδήλωσις τοῦ λαοῦ ὑπὲρ αὐτοῦ. Ἀλλ’ ἔμενεν ἔξω εἰς ἐρήμους τόπους καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτὸν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη.

Ἀλλὰ ἐκεῖνος, μόλις ἐξῆλθε, ἤρχισε νὰ διαλαλῇ πολλὰ περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ νὰ διαφημίζῃ τὸ γεγονός, ὥστε ὁ Κύριος νὰ μὴ ἠμπορῇ πλέον νὰ εἰσέρχεται φανερὰ εἰς τὴν πόλιν διὰ τὸ πλῆθος, ποὺ τὸν περιεκύκλωνεν. Ἀλλὰ ἔμεινε ἔξω εἰς ἐρήμους τόπους. Καὶ παρ’ ὅλον τοῦτο, ἤρχοντο πρὸς αὐτὸν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη.

Μπῆκε δὲ πάλι στὴν Καπερναοὺμ ἔπειτα ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες, καὶ ἀκούστηκε ὅτι βρίσκεται σὲ κάποιο σπίτι.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ μερικὰς ἡμέρας ἐμβῆκε πάλιν εἰς τὴν Καπερναούμ· καὶ ἔγινε γνωστόν, ὅτι εἶναι εἰς κάποιαν οἰκίαν.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ ὀλίγας ἡμέρας, εἰσῆλθε πάλιν ὁ Κύριος εἰς τὴν Καπερναοὺμ καὶ διεδόθη ὅτι εὑρίσκεται εἰς κάποιο σπίτι.

Καὶ ἀμέσως μαζεύτηκαν πολλοί, ὥστε νὰ μὴ τοὺς χωράῃ πλέον οὔτε ὁ χῶρος ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα. Καὶ κήρυττε σ’ αὐτοὺς τὸ λόγο.

Καὶ ἀμέσως ἐμαζεύθησαν πολλοί, ὥστε ἀφοῦ ἐγέμισεν ἡ οἰκία, νὰ μὴ χωροῦν πλέον τὸν λαὸν οὔτε τὰ πλησίον τῆς θύρας μέρη. Καὶ τοὺς ἐδίδασκε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἀμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ὥστε ἐγέμισεν ἡ οἰκία καὶ δὲν ὑπῆρχε πλέον τόπος νὰ τοὺς χωρέσῃ οὔτε καντὰ εἰς τὴν θύραν. Καὶ ἐδίδασκε εἰς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν φέροντας ἕνα παραλυτικό, ποὺ τὸν βάσταζαν τέσσερες.

Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ ἔφεραν κάποιον παραλυτικόν, ποὺ τὸν ἐσήκωναν ἐπάνω εἰς κρεββάτι τέσσαρες.

Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν φέροντες ἕνα παραλυτικόν, τὸν ὁποῖον ἐσήκωναν τέσσαρες ἐπάνω εἰς κρεββάτι.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ φθάσουν σ’ αὐτὸν λόγῳ τοῦ πλήθους τοῦ λαοῦ, ἔβγαλαν τὴ στέγη πάνω ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ βρισκόταν, καί, ἀφοῦ ἔτσι ἔκαναν ἄνοιγμα, κατέβασαν τὸ κρεββάτι, πάνω στὸ ὁποῖο ἦταν κατάκοιτος ὁ παραλυτικός.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἠμποροῦσαν ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους τοῦ λαοῦ νὰ τὸν πλησιάσουν, ἐξεσκέπασαν τὴν σκέπην εἰς τὸ μέρος, ὅπου ὁ Κύριος εὑρίσκετο καί, ἀφοῦ ἤνοιξαν τρῦπαν, ἔρριψαν κάτω σιγὰ τὸ κρεββάτι, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἦτο ἑξαπλωμενος ὁ παραλυτικός.

Ἐπειδὴ δὲ ἕνεκα τοῦ πολλοῦ πλήθους δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ πλησιάσουν τὸν Κύριον, ἀφῄρεσαν ἀπὸ τὴν στέγην τὸ μέρος ἐκεῖνο, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἦτο ὁ Κύριος, ἤνοιξαν τρύπαν καὶ κατέβασαν σιγὰ τὸ κρεββάτι, ὅπου ἦτο κατάκοιτος ὁ παραλυτικός.

Βλέποντας δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστι τους λέγει στὸν παραλυτικό· «Παιδί μου, σοῦ ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου».

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶδε τὴν πίστιν, ποὺ εἶχαν καὶ ὁ παραλυτικὸς καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ἔφεραν, λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς ἀνησυχίαν, μήπως αἱ ἁμαρτίαι του γίνουν ἐμπόδιον εἰς τὴν θεραπείαν του· τέκνον, σοῦ ἔχουν συγχωρηθῇ αἱ ἁμαρτίαι σου, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ ἡ αἰτία τῆς σωματικῆς σου παραλύσεως.

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἶδε τὴν πίστιν ποὺ εἶχαν, τόσον ὁ παραλυτικὸς ὅσον καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ἔφεραν, λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν· «τέκνον, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ αἰτία τῆς σωματικῆς σου ἀσθενείας».

Κάθονταν δὲ ἐκεῖ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς καὶ σκέπτονταν μέσα τους·

Ἦσαν δὲ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐκάθηντο ἐκεῖ καὶ διελογίζοντο εἰς τὸ ἐσωτερικόν των καὶ εἰς τὰς διανοίας των·

Ἦσαν δὲ καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, ποὺ ἐκάθηντο ἐκεῖ καὶ ἐσυλλογίζοντο μέσα των·

«Γιατί αὐτὸς ὁμιλεῖ ἔτσι καὶ ἐκστομίζει βλασφημίες; Ποιός δύναται νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, παρὰ ἕνας, ὁ Θεός;».

Διατί ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ὁμιλεῖ ἔτσι καὶ ἐκστομίζει βλασφημίας; Ποῖος ἄλλος ἠμπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας, παρὰ μόνον ἕνας, ὁ Θεός;

Διατί αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἐκστομίζει τέτοιες βλασφημίες; Ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, εἰ μὴ μόνον ἕνας, δηλαδὴ ὁ Θεός;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως γνώρισε μὲ ἐσωτερικὴ ὑπερφυσικὴ πληροφορία ὅτι σκέπτονται μέσα τους ἔτσι, καὶ τοὺς εἶπε· «Γιατί σκέπτεσθε μέσα σας αὐτά;

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη ὑπερφυσικῶς μὲ τὸ φωτιζόμενον ἀπὸ τὴν θεότητά του πνεῦμα του, ὅτι αὐτοὶ διαλογίζονται μέσα τους ἔτσι, καὶ τοὺς εἶπε· Διατί δέχεσθε καὶ κυκλοφορεῖτε τέτοιους λογισμοὺς μέσα εἰς τὰς καρδίας σας;

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη καθαρώτατα, μὲ τὴν θεία δύναμιν τοῦ πνεύματός του, ὅτι ἔτσι αὐτοὶ ἐσκέπτοντο μέσα των καὶ τοὺς εἶπε· «διατί συλλογίζεσθε τέτοια εἰς τὰς καρδίας σας;

Τί εἶναι εὐκολώτερο, νὰ εἰπῶ στὸν παραλυτικό, “Ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου”, ἢ νὰ εἰπῶ, “Σήκω καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ βάδιζε”;

Τί εἶναι εὐκολώτερον, τὸ νὰ εἴπω εἰς τὸν παραλυτικὸν εἶναι συγχωρημέναι αἱ ἁμαρτίαι σου ἢ νὰ τοῦ εἴπω, σήκω καὶ πάρε εἰς τὸν ὦμον σου τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει; Σεῖς θεωρεῖτε δυσκολώτερον τὸ τελευταῖον τοῦτο.

Τί εἶναι εὐκολώτερον, νὰ εἴπω εἰς τὸν παραλυτικόν, συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου ἢ νὰ εἴπω, σήκω ἐπάνω ὑγιής, πάρε τὸ κρεββάτι εἰς τὸν ὦμον σου καὶ περιπάτει; Σεῖς θεωρεῖτε δυσκολώτερον τὸ δεύτερον.

Γιὰ νὰ μάθετε δέ, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες ἐπάνω στὴ γῆ», - λέγει στὸν παραλυτικό·

Διὰ νὰ μάθετε λοιπόν, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ὁ μοναδικὸς ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ ὁποῖος θὰ ἔλθῃ καὶ πάλιν ἐπὶ τῶν νεφελῶν ὡς Κριτὴς ἔνδοξος, ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας - τότε ὁ Κύριος λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν·

Διὰ νὰ μάθετε δέ, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας ἐδῶ εἰς τὴν γῆν - λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν·

«Σὲ σένα ἀπευθύνομαι· Σήκω καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου».

Εἰς σέ, ποὺ πιστεύεις, ὁμιλῶ· σήκω καὶ πάρε εἰς τὸν ὦμον σου τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸν οἶκον σου.

Σὲ σένα ποὺ πιστεύεις λέγω, σήκω ἐπάνω ὑγιής, πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».

Καὶ σηκώθηκε ἀμέσως καὶ πῆρε τὸ κρεββάτι καὶ ἀναχώρησε μπροστὰ στὰ μάτια ὅλων, ὥστε νὰ ἐκπλήσσωνται ὅλοι καὶ νὰ δοξάζουν τὸ Θεὸ λέγοντας· «Ποτὲ δὲν εἴδαμε τέτοια φαινόμενα».

Καὶ ἐσηκώθη ἀμέσως καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὸ κρεββάτι του ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνο ἐμπρὸς εἰς ὅλους, ὥστε τὸν εἶδαν μὲ τὰ μάτια των καὶ κατεπλάγησαν ὅλοι καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν λέγοντες, ὅτι ποτὲ ἕως τώρα δὲν εἴδαμεν ἔτσι, παραλυτικὸς μὲ μίαν προσταγὴν νὰ σηκώνεται ἀμέσως ὑγιὴς καὶ νὰ περιπατῇ.

Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη, ἐπῆρε τὸ κρεββάτι εἰς τὸν ὦμον καὶ ἐβγῆκε ἐνώπιον ὅλων, ὥστε ὅλοι νὰ καταπλαγοῦν καὶ νὰ δοξάζουν τὸν Θεὸν λέγοντες ὅτι «ποτὲ δὲν εἴδαμε τέτοια γεγονότα, νὰ συγχωροῦνται μὲ ἕνα λόγον ἁμαρτίαι καὶ εἰς πιστοποίησιν τῆς συγχωρήσεως νὰ θεραπεύεται θαυματουργικῶς ἡ παράλυσις».

Μετὰ βγῆκε καὶ πῆγε πάλι κοντὰ στὴ λίμνη. Καὶ ὅλο τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ ἐρχόταν πρὸς αὐτόν, καὶ τοὺς δίδασκε.

Καὶ ἐβγῆκε πάλιν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸν οἶκον εἰς τὴν παραλίαν· καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἤρχετο πρὸς αὐτὸν καὶ τοὺς ἐδίδασκε.

Καὶ ἐβγῆκεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνο πάλιν εἰς τὴν παραλίαν. Καὶ ὅλο τὸ πλῆθος ἤρχετο πρὸς αὐτὸν καὶ τοὺς ἐδίδασκε. (Τὰ θαύματα ἐγίνοντο εἰς θεραπείαν τῶν ἀσθενῶν ποὺ εἶχαν πίστιν, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ ἐμπνεύσουν πίστιν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους).

Ἔπειτα, ἀναχωρώντας καὶ προχωρώντας ἀπ’ ἐκεῖ, εἶδε τὸ Λευΐ, τὸν υἱὸ τοῦ Ἀλφαίου, νὰ κάθεται στὸ τελωνεῖο, καὶ τοῦ λέγει· «Ἀκολούθα με». Καὶ σηκώθηκε καὶ τὸν ἀκολούθησε.

Καὶ καθὼς διέβαινεν, εἶδε τὸν Λευῒν τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου νὰ κάθηται εἰς τὴν τράπεζαν τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων καὶ τοῦ λέγει· Ἀκολούθει με. Καὶ ἐκεῖνος ἐσηκώθη καὶ τὸν ἠκολούθησε.

Καθὼς δὲ ἐπερνοῦσε εἶδε τὸν Λευΐν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου, νὰ κάθεται εἰς τὸ μέρος ὅπου εἰσεπράττοντο οἱ φόροι καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· «ἀκολούθησέ με ὡς μαθητής μου». Καὶ ἐκεῖνος ἐσηκώθηκε πράγματι καὶ τὸν ἠκολούθησε.

Μετά, ὅταν καθόταν στὸ τραπέζι στὸ σπίτι του, μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ καὶ τοὺς μαθητάς του κάθονταν στὸ τραπέζι καὶ πολλοὶ τελῶνες καὶ ἁμαρτωλοί. Διότι ἦταν πολλοὶ ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν ἀκολούθησαν.

Καὶ ὅταν αὐτὸς ἦτο καθισμένος εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ μέσα εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Λευΐ, συνέβη νὰ κάθηνται καὶ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητάς του. Καὶ ἦσαν ἐκεῖ τόσοι, διότι κατὰ τὴν ὥραν τῆς προσκλήσεως τοῦ Λευῒ παρευρίσκοντο πολλοί, οἱ ὁποῖοι καὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ματθαίου καὶ ἔλαβαν μέρος εἰς τὴν τράπεζαν.

Καὶ συνέβη, ὅταν ἐκάθητο εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ εἰς τὸ σπίτι τοῦ Λευΐ, πολλοὶ τελῶναι καὶ ἄλλοι ἁμαρτωλοὶ (ὅπως περιφρονητικῶς τοὺς ἔλεγαν οἱ Φαρισαῖοι) ἐκάθηντο μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητάς του. Διότι πολλοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι, ποὺ εἶχαν πληροφορηθῆ τὴν πρόσκλησιν τοῦ Λευΐ καὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸ σπίτι.

Οἱ δὲ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ τρώγῃ μαζὶ μὲ τοὺς τελῶνες καὶ ἁμαρτωλούς, ἔλεγαν στοὺς μαθητάς του· «Γιατί τρώγει καὶ πίνει μαζὶ μὲ τοὺς τελῶνες καὶ ἁμαρτωλούς;».

Καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν τὸν εἶδον νὰ τρώγῃ μαζὶ μὲ τοὺς τελώνας καὶ ἁμαρτωλούς, ἔλεγον εἰς τοὺς μαθητάς του· Πῶς συμβαίνει νὰ τρώγῃ καὶ νὰ πίνῃ ὁ διδάσκαλός σας μαζὶ μὲ τοὺς ἁμαρτωλούς;

Οἱ δὲ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν εἶδαν αὐτὸν νὰ τρώγῃ μαζῆ μὲ τοὺς τελώνας καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς, ἔλεγαν εἰς τοὺς μαθητάς του· «πῶς ἐξηγεῖται, ὅτι ὁ διδάσκαλός σας τρώγει καὶ πίνει μαζῆ μὲ τελώνας καὶ ἁμαρτωλούς;»

Ὅταν δὲ ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, τοὺς λέγει· «Δὲν χρειάζονται οἱ ὑγιεῖς ἰατρό, ἀλλ’ οἱ ἀσθενεῖς. Δὲν ἦλθα νὰ καλέσω ἁγίους, ἀλλ’ ἁμαρτωλοὺς σὲ μετάνοια».

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἤκουσε ταῦτα, λέγει εἰς αὐτούς· Δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἰατροῦ οἱ ὑγιεῖς, ἀλλ’ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἄσχημα εἰς τὴν ὑγείαν τους. Δὲν ἦλθα εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ καλέσω ἐκείνους, ποὺ ἔχουν τὴν ἰδέαν ὅτι εἶναι δίκαιοι, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἦλθα νὰ καλέσω εἰς μετάνοιαν.

Καὶ ὅταν ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς αὐτοὺς τοὺς λόγους εἶπε· «δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ ἰατρὸν οἱ ὑγιεῖς, ἀλλὰ οἱ ἀσθενεῖς· δὲν ἦλθα εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ καλέσω ἐκείνους ποὺ φαντάζονται ὅτι εἶναι δίκαιοι, ἀλλὰ ἦλθα νὰ καλέσω εἰς μετάνοιαν τοὺς ἁμαρτωλούς».

Ὅταν δὲ οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ τῶν Φαρισαίων νήστευαν, τότε ἦλθαν μερικοὶ καὶ τοῦ εἶπαν· «Γιατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων νηστεύουν, ἐνῷ οἱ δικοί σου μαθηταὶ δὲν νηστεύουν;»

Καὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου, καθὼς καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων ἐνήστευον τὰς νηστείας, ποὺ εἶχαν ἐπικρατήσει ἀπὸ μόνην τὴν παράδοσιν καὶ συνήθειαν. Καὶ ἔρχονται μερικοὶ καὶ λέγουν εἰς αὐτόν· Διατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ τῶν Φαρισαίων νηστεύουν, καὶ τηροῦν τὰς νηστείας, ποὺ μᾶς παρέδωκαν οἱ παλαιοτεροι ραββίνοι, οἱ δὲ ἰδικοί σου μαθηταὶ δὲν νηστεύουν;

Οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου, ὅπως καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων, ἐτηροῦσαν καὶ ὅσας ἄκομα νηστείας εἶχε καθιερώσει ἡ παράδοσις τῶν πρεσβυτέρων. Ἔρχονται λοιπὸν μερικοὶ καὶ λέγουν εἰς αὐτόν· «διατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων νηστεύουν, οἱ δὲ ἰδικοί σου μαθηταὶ δὲν νηστεύουν;»

Τοὺς εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ ἄνθρωποι τοῦ γάμου νὰ νηστεύουν ὅσο χρόνο ὁ Νυμφίος εἶναι μαζί τους; Ὅσο χρόνο ἔχουν τὸ Νυμφίο μαζί τους, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νηστεύουν.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ προσκαλεσμένοι εἰς γάμον φίλοι τοῦ γαμβροῦ, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ γαμβρὸς εἶναι μαζί των καὶ ἑορτάζεται ὁ γάμος, νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν; Ὅσον καιρὸν ἔχουν μαζί τους τὸν γαμβρόν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νηστεύουν. Ἔτσι καὶ οἱ μαθηταί μου, ἐφ’ ὅσον ἐγὼ ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας εἶμαι μαζί τους, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ καλεσμένοι εἰς τὸν γάμον φίλοι τοῦ γαμβροῦ νὰ νηστεύουν, καθ’ ὃν χρόνον ὁ γαμβρὸς εὑρίσκεται μαζῆ των; Ὅσον καιρὸν ἔχουν μαζῆ των τὸν γαμβρὸν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νηστεύουν, (διότι ἡ νηστεία εἶναι καὶ δεῖγμα πένθους καὶ ὄχι χαρᾶς).

Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέρες, ποὺ θ’ ἀποσπασθῇ ἀπ’ αὐτοὺς καὶ θὰ θανατωθῇ ὁ Νυμφίος, ὁπότε θὰ νηστεύσουν ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες.

Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι, ὅταν θὰ τοὺς πάρουν τὸν νυμφίον, καὶ τότε θὰ νηστεύσουν καὶ θὰ πενθήσουν κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας.

Θὰ ἔλθουν δὲ ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ πάρουν βιαίως ἀνάμεσα ἀπὸ αὐτοὺς τὸν νυμφίον, δηλαδὴ ἐμὲ τὸν Διδάσκαλόν των, καὶ τότε θὰ πενθήσουν καὶ θὰ νηστεύσουν.

Κανεὶς ἐπάνω σὲ παλαιὸ ἔνδυμα δὲν ράβει ὡς μπάλωμα καινούργιο τεμάχιο ὑφάσματος. Ἀλλιῶς, τὸ συμπλήρωμά του τὸ καινούργιο (τὸ μπάλωμα δηλαδή) τραβάει καὶ ἀποσπᾷ ἀπὸ τὸ παλαιὸ ἔνδυμα καὶ ἔτσι γίνεται χειρότερο σχίσιμο (Ὁ Ἰουδαϊσμὸς καὶ ὁ Χριστιανισμὸς δὲν συμπίπτουν καὶ δὲν συμβιβάζονται, διότι ὁ πρῶτος πάλιωσε, ὅπως ἕνα ἔνδυμα, καὶ ὁ δεύτερος εἶναι καινούργιος).

Καὶ διὰ νὰ σᾶς ὁμιλήσω καταληπτότερα μὲ κάποιο παράδειγμα, σᾶς λέγω· Κανεὶς δὲν ράπτει ἐπάνω εἰς παλαιὸν ροῦχον ἐμβάλωμα ἀπὸ τεμάχιον ὑφάσματος καινούργιου. Ἐὰν ὅμως δὲν προσέξῃ κανεὶς εἰς αὐτό, τότε τὸ τεμάχιον, ποὺ ἐτέθη ὡς συμπλήρωμά του, μαζεύει καὶ παίρνει ἀπὸ τὸ ροῦχον, τὸ καινούργιον δηλαδὴ ἐμβάλωμα ἀποσπᾷ ἀπὸ τὸ παλαιὸν ροῦχον τὸ μέρος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶναι αἱ ραφαί, καὶ τὸ σχίσιμον γίνεται χειρότερον. Ἔτσι καὶ ἡ νέα διδασκαλία δὲν εἶναι ὠφέλιμον νὰ προσκολληθῇ ἐπάνω εἰς ἐξωτερικοὺς τύπους, ποὺ ἐπάληωσαν πλέον καὶ εἶναι ἐφθαρμένοι. Διότι καὶ οἱ ἐξωτερικοὶ τύποι θὰ ἀχρηστευθοῦν ἐπιβλαβῶς καὶ ἡ διδασκαλία μου θὰ νοθευθῇ.

Κανεὶς δὲν ράπτει ἐπάνω εἰς ἕνα παλαιὸ ἔνδυμα τεμάχιον ἀπὸ καινούργιο ὕφασμα· ἐὰν ὅμως καὶ τὸ ράψῃ, τότε τὸ καινούργιο μπάλωμα, ποὺ ἐρράφτηκε στὸ παλαιὸ ἔνδυμα, μαζεύει καὶ κάνει τὸ σχίσιμο τοῦ παλαιοῦ πολὺ μεγαλύτερο. (Ἡ νέα δηλαδὴ διδασκαλία μου δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπαχθῇ εἰς τοὺς παλαιοὺς ἐξωτερικοὺς τύπους. Ἂν κάτι τέτοιο γίνῃ, καὶ οἱ τύποι θὰ φθαροῦν καὶ οἱ διδασκαλία μου θὰ νοθευθῇ).

Ἐπίσης, κανεὶς δὲν βάζει καινούργιο κρασὶ σὲ παλαιὰ ἀσκιά. Ἀλλιῶς, τὸ κρασὶ τὸ καινούργιο σπάζει τὰ ἀσκιὰ καὶ ἔτσι τὸ κρασὶ χύνεται ἔξω, καὶ τὰ ἀσκιὰ καταστρέφονται. Λοιπὸν νέο κρασὶ πρέπει νὰ μπαίνῃ σὲ καινούργια ἀσκιά» (Ὅσοι παραμένουν προσκολλημένοι στὸν Ἰουδαϊσμὸ εἶναι παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν δύνανται νὰ βαστάσουν τὸ νέο κρασί, τὸ Χριστιανισμό. Ὁ Χριστιανισμὸς ἀπαιτεῖ νέα ἀσκιά, ἀνθρώπους ἐλευθερωμένους ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμό).

Καὶ κανεὶς δὲν βάζει μοῦστον εἰς παληοὺς ἀσκούς. Εἰ δ’ ἄλλως, σπάζει ὁ μοῦστος τοὺς ἀσκοὺς καὶ ὁ οἶνος χύνεται ἔξω καὶ οἱ ἀσκοὶ θὰ χαθοῦν. Ἀλλὰ πρέπει κανεὶς νὰ βάζῃ μοῦστον εἰς ἀσκοὺς καινούργιους. Ἔτσι καὶ οἱ Φαρισαῖοι μὲ τοὺς ἀκολούθους των εἶναι ἀσκοὶ παλαιοί, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ βαστάσουν τὴν νέαν διδασκαλίαν μου, τὴν ὁποίαν θὰ παραλάβουν οἱ μαθηταί μου, ποὺ ὁμοιάζουν πρὸς νέους ἀσκούς.

Καὶ κανεὶς δὲν βάζει μοῦστον σὲ παλαιὰ ἀσκιά. Ἐὰν δὲ τυχὸν καὶ κάμῃ κάτι τέτοιο, ὁ μοῦστος σπάζει τὰ ἀσκιά, ἔτσι δὲ καὶ τὸ κρασὶ χύνεται καὶ τὰ ἀσκιὰ καταστρέφονται. Ἀλλὰ πρέπει νὰ βάζῃ κανεὶς μοῦστον εἰς καινούργια, γέρα ἀσκιά. (Οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ὀπαδοί των εἶναι παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀνθέξουν εἰς τὴν νέαν διδασκαλίαν μου. Αὐτὴν θὰ τὴν παραλάβουν οἱ μαθηταί μου, νέοι καὶ ὑγιεῖς κατὰ τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδίαν).

Συνέβη δὲ τὸ Σάββατο νὰ περνάῃ ὁ Ἰησοῦς μέσα ἀπὸ τὰ σπαρτά. Καὶ ἄρχισαν οἱ μαθηταί του, καθὼς βάδιζαν, νὰ μαδοῦν (νὰ κόβουν) τὰ στάχυα.

Καὶ συνέβη νὰ βαδίζῃ αὐτὸς ἐν ἡμέρᾳ Σαββάτου κατὰ μῆκος τοῦ δρόμου, ποὺ ἀνοίγετο μέσα εἰς σπαρμένα χωράφια. Καὶ τὸν δρόμον αὐτὸν ἤρχισαν νὰ τὸν ἀνοίγουν οἱ μαθηταί του, οἱ ὁποῖοι πεινασμένοι ἐμαδοῦσαν καὶ ἔτρωγον τὰ στάχυα διὰ νὰ χορτάσουν.

Κάποτε, εἰς ἡμέραν Σαββάτου, ὠδοιποροῦσε ὁ Κύριος ἀνάμεσα εἰς σπαρμένα χωράφια καὶ οἱ μαθηταὶ του, καθὼς ἤρχισαν μαζῆ του νὰ βαδίζουν, ἐμαδοῦσαν τὰ στάχυα καὶ ἔτρωγαν τοὺς κόκκους.

Οἱ δὲ Φαρισαῖοι τοῦ ἔλεγαν· «Κοίταξε τί κάνουν τὸ Σάββατο, κάτι ποὺ δὲν ἐπιτρέπεται».

Καὶ οἱ Φαρισαῖοι τοῦ ἔλεγαν· Κύτταξε, τί κάνουν τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου οἱ μαθηταί σου. Κόπτουν καὶ μαδοῦν στάχυα, ἔργον ποὺ δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον, διότι μὲ αὐτὸ βεβηλώνεται τὸ Σάββατον.

Καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἔλεγαν εἰς αὐτόν· «κύτταξε, τί κάνουν οἱ μαθηταί σου εἰς ἡμέραν Σαββάτου! Δηλαδὴ κάνουν ἐργασίαν, μὲ τὴν ὁποίαν βεβηλώνεται ἡ σαββατικὴ ἀργία».

Ἀλλ’ αὐτὸς τοὺς εἶπε· «Δὲν διαβάσατε ποτὲ τί ἔκανε ὁ Δαβίδ, ὅταν εἶχε ἀνάγκη διότι πείνασε αὐτὸς καὶ οἱ σύντροφοί του;

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε· Δὲν ἀνεγνώσατέ ποτέ, τί ἔκαμεν ὁ Δαβίδ, ὅταν ἔλαβεν ἀνάγκην καὶ ἐπείνασε καὶ αὐτὸς καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἦσαν μαζί του;

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε· «δὲν ἐδιαβάσατε ποτὲ τί ἔκαμε ὁ Δαυΐδ, ὅταν εὑρέθη εἰς ἀνάγκην, δηλαδὴ ὅταν ἐπείνασε αὐτὸς καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν μαζῆ του;

Ὅτι μπῆκε δηλαδὴ στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀρχιερεὺς ἦταν ὁ Ἀβιάθαρ, καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, τοὺς ὁποίους δὲν ἐπιτρέπεται παρὰ μόνο στοὺς ἱερεῖς νὰ φάγουν, καὶ ἔδωσε καὶ στοὺς συντρόφους του;».

Πῶς δηλαδὴ ἐμβῆκεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἦτο ἀρχιερεὺς ὁ Ἀβιάθαρ, καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους, ποὺ ἦσαν βαλμένοι ὡς θυσία εἰς τὸν Θεὸν ἐπάνω εἰς τὴν ἱερὰν τράπεζαν τῆς σκηνῆς, καὶ τοὺς ὁποίους δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φάγῃ κανείς, παρὰ μόνον εἰς τοὺς ἱερεῖς εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ τρώγουν αὐτούς, καὶ ἔδωκεν ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τοὺς ἄρτους τούτους καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ ἦσαν μαζί του; Καὶ ὅμως εἰς τὴν περίστασιν ἐκείνην, οὔτε ὁ Θεὸς ὠργίσθη, οὔτε ἡ Γραφὴ ἀπεδοκίμασε τὴν πρᾶξιν αὐτήν.

Πῶς δηλαδὴ εἰσῆλθε εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀρχιερεὺς ἦτο ὁ Ἀβιάθαρ, καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους ποὺ ἦσαν βαλμένοι ὡς προσφορὰ πρὸς τὸν Θεὸν εἰς τὴν τράπεζαν τῆς προθέσεως; Καὶ τοῦτο, ἐνῶ εἶναι γνωστόν, ὅτι κανεὶς ἐκτὸς τῶν ἱερέων δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φάγῃ αὐτούς; Ὁ δὲ Δαυῒδ καὶ ἔφαγε καὶ ἔδωκε ἀπὸ τοὺς ἄρτους αὐτοὺς καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ ἦταν μαζῆ του. Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς δὲν ἀπεδοκίμασε τὴν πρᾶξιν του».

Ἐπίσης τοὺς εἶπε· «Τὸ Σάββατο ἔγινε γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὄχι ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸ Σάββατο.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· Ὁ θεσμὸς τοῦ Σαββάτου ἔγινε διὰ τὸν ἄνθρωπον, πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ παιδαγωγηθῇ οὗτος καὶ ὁδηγηθῇ εἰς ἠθικὴν τελειότητα. Καὶ δὲν ἔγινεν ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ Σάββατον, διὰ νὰ δουλεύῃ ὡς φοβισμένος σκλάβος εἰς ἕνα νεκρὸν καὶ ξηρὸν τύπον.

Ἐν συνεχείᾳ δὲ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «τὸ Σάββατον ἔχει καθιερωθῇ, διὰ νὰ ἐξυπηρετῇ καὶ καθοδηγῇ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν πνευματικὴν του ζωὴν καὶ δὲν ἔγινε ὁ ἄνθρωπος, διὰ νὰ εἶναι δοῦλος εἰς ἕνα ξηρὸν καὶ τυπικὸν Σάββατον.

Ὁ δὲ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου».

Ἀφοῦ δὲ τὸ Σάββατον ὡρίσθη διὰ νὰ ὑποβοηθήσῃ πρὸς τελειοποίησιν τὸν ἄνθρωπον, βγαίνει τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι ὁ τέλειος καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἐξυψωμένος ἠθικῶς ἀντιπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ποὺ αὐτὸς ὡς Θεὸς ὥρισε τὸν θεσμὸν τοῦ Σαββάτου, εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου καὶ ἔχει ἐξουσίαν καὶ τὸν θεσμὸν τοῦτον νὰ τροποποιήσῃ. Ἐκεῖνο λοιπὸν ποὺ ἔκαμαν τώρα οἱ μαθηταί, τὸ ἔκαμαν μὲ τὴν σιωπηρὰν συγκατάθεσιν ἐκείνου, ποὺ εἶναι κύριος τοῦ Σαββάτου.

Ὥστε ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἦλθε διὰ νὰ χειραγωγήσῃ τὸν ἄνθρωπον εἰς ἀνωτέραν πνευματικὴν ζωήν, εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου καὶ ἔχει ἐξουσίαν νὰ τροποποιήσῃ αὐτὸ ἐπὶ τὸ πνευματικώτερον».

Μπῇκε δὲ πάλι στὴ συναγωγή. Ἦταν δὲ ἐκεῖ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε παράλυτο τὸ χέρι.

Καὶ ἐμβῆκε πάλιν εἰς τὴν συναγωγήν. Καὶ ἦτο ἐκεῖ ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε ξηρὸν καὶ ἀκίνητον τὸ χέρι του.

Καὶ εἰσῆλθεν πάλιν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν συναγωγήν· ἦτο δὲ ἐκεῖ ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε ἀκίνητο καὶ ξηρὸ τὸ χέρι του.

Καὶ τὸν παρατηροῦσαν νὰ ἰδοῦν ἂν θὰ τὸν θεραπεύσῃ τὸ Σάββατο γιὰ νὰ τὸν κατηγορήσουν.

Καὶ τὸν παρηκολούθουν προσεκτικὰ νὰ ἴδουν, ἐὰν θὰ τὸν θεραπεύσῃ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, διὰ νὰ τὸν κατηγορήσουν ὅτι κατέλυε τὸ Σάββατον.

Καὶ κατεσκόπευαν αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι μὲ μεγάλην προσοχήν, ἐὰν θὰ τὸν θεραπεύσῃ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, διὰ νὰ ἔχουν ἀφορμὴν νὰ τὸ κατηγορήσουν.

Λέγει δὲ στὸν ἄνθρωπο, ποὺ εἶχε παράλυτο τὸ χέρι· «Σήκω καὶ στάσου ἐδῶ μπροστά».

Καὶ λέγει εἰς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε τὸ ξηρὸν καὶ ἀκίνητον χέρι· Σήκω καὶ στάσου εἰς τὸ μέσον τῆς συναγωγῆς.

Λέγει δὲ εἰς τὸν ἄνθρωπον μὲ τὸ ξηρὸ χέρι· «σήκω καὶ στάσου εἰς τὸ μέσον».

Ἔπειτα λέγει σ’ αὐτούς· «Τί ἐπιτρέπεται τὸ Σάββατο, νὰ κάνῃ κανεὶς καλὸ ἢ νὰ κάνῃ κακό; Νὰ σώσῃ ἄνθρωπο ἢ νὰ σκοτώσῃ;». Ἀλλ’ αὐτοὶ σιωποῦσαν.

Καὶ τοὺς λέγει· Εἶναι ἐπιτετραμμένον κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου νὰ κάνῃ ὁ ἄνθρωπος καλὸν καὶ νὰ εὐεργετήσῃ μὲ αὐτὸ τὸν πλησίον του ἢ μπορεῖ νὰ παραλείψῃ τὴν εὐεργεσίαν καὶ ἔτσι νὰ γίνῃ αἴτιος κακοῦ καὶ βλάβης εἰς τὸν πλησίον; Ἐπιτρέπεται κατὰ τὸ Σάββατον νὰ σώσῃ ὁ ἄνθρωπος τὴν ζωὴν τοῦ πλησίον ἢ ἐπιτρέπεται νὰ μὴ τὸν βοηθήσῃ κινδυνεύοντα καὶ ἔτσι ἐμμέσως νὰ τὸν φονεύσῃ; Αὐτοὶ δὲ ἐσιώπων.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· «ἐπιτρέπεται κατὰ τὸ Σάββατον νὰ κάμῃ κανεὶς τὸ καλὸν ἢ νὰ κάμῃ τὸ κακόν; Νὰ σώσῃ τὴν ζωὴν τοῦ πλησίον ποὺ κινδυνεύει ἢ νὰ τὸν ἀφήσῃ ἀβοήθητον καὶ ἔτσι νὰ γίνῃ ἀφορμὴ τοῦ θανάτου του;» Ἐκεῖνοι δὲ ἐσιωποῦσαν.

Τότε, ἀφοῦ περιέφερε τὸ βλέμμα του σ’ αὐτοὺς μὲ ὀργή, ἐντόνως ἀγανακτώντας γιὰ τὴν πώρωσι τῆς καρδιᾶς τους, λέγει στὸν ἄνθρωπο· «Ἅπλωσε τὸ χέρι σου». Καὶ ἅπλωσε καὶ ἀποκαταστάθηκε τὸ χέρι του ὑγιές, ὅπως τὸ ἄλλο.

Καὶ ἀφοῦ ἔρριψεν ὁ Ἰησοῦς τριγύρω τους βλέμμα, ποὺ ἐφανέρωνε τὴν ἱερὰν ἀγανάκτησίν του, ἐνῶ συγχρόνως ἐλυπεῖτο ἐκ συμπαθείας πρὸς αὐτούς, διότι ἡ καρδία των ἦτο πεπωρωμένη καὶ σκληρὰ καὶ ἐκινδύνευαν νὰ μείνουν ἀδιόρθωτοι, λέγει εἰς τὸν ἄνθρωπον· Ἐξάπλωσε τὸ χέρι σου. Αὐτὸς δέ, μολονότι ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του ἠμποδίζετο νὰ πράξῃ τοῦτο, ὅμως φανερώνων τὴν πίστιν του κατέβαλε προσπάθειαν καὶ τὸ ἑξάπλωσε. Καὶ ἔγινε πάλιν ὑγιὲς τὸ χέρι του, σὰν τὸ ἄλλο.

Καὶ ἀφοῦ περιέφερε γύρω εἰς αὐτοὺς μὲ ὀργὴν τὸ βλέμμα του, ἐνῶ συγχρόνως τοὺς ἐλυπεῖτο εἰλικρινῶς διὰ τὴν πώρωσιν τῆς καρδιᾶς των, λέγει εἰς τὸν ἄνθρωπον· «ἄπλωσε τὸ χέρι σου». Καὶ ἀμέσως ἐκεῖνος τὸ ἄπλωσε καὶ ἔγινε πάλιν γερὸ τὸ χέρι του, ὅπως τὸ ἄλλο.

Βγῆκαν δὲ οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἀμέσως μαζὶ μὲ τοὺς Ἡρῳδιανοὺς ἔκαναν συμβούλιο ἐναντίον του, γιὰ νὰ τὸν ἐξοντώσουν.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν συναγωγὴν οἱ Φαρισαῖοι, ἀμέσως ἔκαναν ἐναντιόν του συμβούλιον μὲ τοὺς Ἡρῳδιανούς, ποὺ ἦσαν τὸ κόμμα τοῦ βασιλέως Ἡρῴδου, καὶ συνεσκέφθησαν μὲ ποῖον τρόπον θὰ κατώρθωναν νὰ τὸν ἐξοντώσουν.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν οἱ Φαρισαῖοι ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ἔκαμαν ἀμέσως συμβούλιον μαζῆ μὲ ἐκείνους, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὸ κόμμα τοῦ Ἡρῴδου, καὶ συνεσκέφθησαν, πῶς νὰ ἐξοντώσουν τὸν Ἰησοῦν.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του ἀναχώρησε κατευθυνόμενος πρὸς τὴ λίμνη. Καὶ τὸν ἀκολούθησε μεγάλο πλῆθος ἀπὸ τὴ Γαλιλαία.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησε μὲ τοὺς μαθητάς του πρὸς τὸ μέρος τῆς θαλάσσης, καὶ τὸν ἠκολούθησε πολὺ πλῆθος ἀπὸ τὴν Γαλιλαῖαν,

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησε μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς του πρὸς τὴν θάλασσαν. Καὶ πολὺ πλῆθος ἀπὸ τὴν περιοχὴν τῆς Γαλιλαίας τὸν ἠκολούθησεν.

Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν Ἰουδαία καὶ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀπὸ τὴν Ἰδουμαία καὶ ἀπὸ τὴν περιοχὴ πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη καὶ ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος πλῆθος μεγάλο, ὅταν ἄκουσαν ὅσα ἔκανε, ἦλθαν πρὸς αὐτόν.

καὶ ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν, καὶ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀπὸ τὴν Ἰδουμαίαν καὶ ἀπὸ τὴν Περαίαν, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν χώραν, ποὺ εἶναι πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην πρὸς ἀνατολὰς αὐτοῦ. Καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὰ περίχωρα τῆς Τύρου καὶ Σιδῶνος πλῆθος πολύ, ποὺ ἤκουσαν τὰς θαυματουργίας ὅσας ἔκανεν, ἦλθον πρὸς αὐτόν.

Ἀκόμη δὲ καὶ ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀπὸ τὴν Ἰδουμαίαν καὶ ἀπὸ τὰς περιοχάς, ποὺ ἦσαν πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην, ὅπως ἐπίσης καὶ αὐτοὶ ποὺ κατοικοῦσαν τὰ περίχωρα τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος, πλῆθος πολύ ποὺ εἶχαν ἀκούσει τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ἔκανε, ἦλθαν πρὸς αὐτόν.

Εἶπε τότε στοὺς μαθητάς του νὰ παραμένῃ ἐκεῖ ἕνα πλοιάριο γι’ αὐτόν, λόγῳ τοῦ πλήθους (γιὰ νὰ μπῇ σ’ αὐτό), γιὰ νὰ μὴ τὸν συνθλίβουν.

Καὶ παρήγγειλεν εἰς τοὺς μαθητάς του λόγῳ τοῦ πλήθους νὰ παραμένῃ ἐκεῖ διαρκῶς δι’ αὐτὸν πλοιάριον διὰ νὰ ἔμβαίνῃ εἰς αὐτό, ὅταν ἡ συρροὴ ἐγίνετο μεγαλυτέρα, ὥστε νὰ μὴ τὸν πιέζουν τὰ πλήθη.

Καὶ εἶπε εἰς τοὺς μαθητάς του νὰ παραμένῃ ἐκεῖ δι’ αὐτὸν ἕνα πλοιάριον, ὥστε νὰ μπαίνῃ εἰς αὐτό, ὅταν ἡ συρροὴ τοῦ λαοῦ εἶναι μεγάλη, διὰ νὰ μὴ τὸν πιέζουν καὶ τὸν συνθλίβουν τὰ πλήθη.

Διότι θεράπευσε πολλούς, ὥστε νὰ πέφτουν ἐπάνω του ὅσοι μαστίζονταν ἀπὸ ἀσθένειες γιὰ νὰ τὸν ἀγγίξουν.

Ἐμαζεύετο δὲ πλῆθος πολύ, διότι πολλοὺς ἐθεράπευσε, ὥστε ἔπιπταν ἐπάνω του ὅσοι εἶχαν ἀσθενείας βασανιστικάς, διὰ νὰ τὸν ἐγγίσουν καὶ εὕρουν ἔτσι τὴν θεραπείαν των.

Ἐμαζεύετο δὲ τόσον πλῆθος, διότι πολλοὺς ἐθεράπευσε, ὥστε νὰ πίπτουν ἐπάνω του ὅσοι ἐβασανίζοντο ἀπὸ ἀσθενείας, διὰ νὰ τὸν ἐγγίσουν καὶ πάρουν τὴν θεραπείαν.

Καὶ τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα, ὅταν τὸν ἔβλεπαν, ἔπεφταν μπροστά του καὶ κραύγαζαν λέγοντας· «Σὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Καὶ τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα καὶ πονηρά, ὅταν τὸν ἔβλεπαν, ἔπιπταν ἐμπρός του καὶ ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγαν· ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τὰ πονηρὰ καὶ ἀκάθαρτα δαιμόνια, ὅταν τὸν ἀντίκρυζαν ἔπιπταν μὲ τρόμον εἰς τὰ πόδια του, ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγον ὅτι «σὺ εἶσαι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Ἀλλὰ μὲ πολλὴ αὐστηρότητα τὰ διέτασσε νὰ μὴ φανερώνουν ποιός εἶναι.

Καὶ πολὺ τὰ ἐπέπληττε, διὰ νὰ μὴ τὸν φανερώσουν, ὅτι αὐτὸς ἦτο ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. (Καὶ τοὺς ἀπηγόρευε νὰ φανερώνουν τοῦτο, διότι οὔτε ἦτο ἀκόμη ὁ καιρὸς διὰ νὰ γνωστοποιηθῇ εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁλόκληρος ἡ περὶ τοῦ Χριστοῦ ἀλήθεια, καὶ ἐρεθισθοῦν ἀπὸ αὐτὴν περισσότερον οἱ ἄπιστοι ἐχθροί του, οὔτε οἱ πονηροὶ δαίμονες ἦσαν ἄξιοι νὰ γίνουν κήρυκες αὐτῆς).

Καὶ τὰ ἐπέπληττε αὐστηρῶς καὶ τὰ διέτασσε νὰ μὴ φανερώσουν ὅτι εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶχε καμμίαν ἀνάγκην ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τῶν πονηρῶν δαιμονίων (τὰ ὁποῖα ἄλωστε ὑπέκρυπταν πάντοτε καὶ κάποιον δόλιον σκοπόν).

Ἀναβαίνει δὲ στὸ ὄρος καὶ προσκαλεῖ ἐκείνους, ποὺ αὐτὸς ἤθελε, καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτόν.

Καὶ ἀναβαίνει εἰς κάποιο γειτονικὸ βουνὸ τῆς ὀροσειρᾶς, ποὺ κεῖται πρὸς δυσμὰς τῆς Καπερναούμ, καὶ προσεκάλεσεν ἐκείνους ποὺ ἤθελε καὶ ἐπῆγαν πρὸς αὐτόν.

Καὶ ἀνεβαίνει ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος, προσκαλεῖ δὲ ἐκεῖ ἐκείνους τοὺς ὁποίους αὐτὸς ἤθελε καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτόν.

Καὶ ἐξέλεξε δώδεκα, γιὰ νὰ εἶναι μαζί του καὶ γιὰ νὰ τοὺς στέλνῃ νὰ κηρύττουν,

Καὶ ἐξέλεξε δώδεκα μαθητάς, διὰ νὰ εἶναι μαζί του καὶ διὰ νὰ τοὺς ἀποστέλλῃ νὰ κηρύττουν,

Καὶ ἐξέλεξε δώδεκα, διὰ νὰ εἶναι μαζῆ του καὶ διὰ νὰ τοὺς στέλλῃ νὰ κηρύττουν

καὶ νὰ ἔχουν ἐξουσία νὰ θεραπεύουν τὶς ἀσθένειες καὶ νὰ βγάζουν τὰ δαιμόνια.

καὶ νὰ ἔχουν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν νὰ θεραπεύουν τὰς ἀσθενείας καὶ νὰ βγάζουν τὰ δαιμόνια.

καὶ νὰ ἔχουν ἐξουσίαν, ὥστε νὰ θεραπεύουν τὰς ἀσθενείας καὶ νὰ ἐκδιώκουν τὰ δαιμόνια.

Ἐξέλεξε τὸ Σίμωνα καὶ τὸν ἐπωνόμασε Πέτρο·

Καὶ ἔβαλεν εἰς τὸν Σίμωνα νέον ὄνομα καὶ τὸν ὠνόμασε Πέτρον,

Καὶ ἔβαλε νέον ὄνομα εἰς τὸν Σίμωνα, τὸ ὄνομα Πέτρος.

καὶ τὸν Ἰάκωβο, τὸν υἱὸ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ τὸν Ἰωάννη, τὸν ἀδελφὸ τοῦ Ἰακώβου, καὶ τοὺς ἐπωνόμασε Βοανεργές, ποὺ σημαίνει υἱοὶ τῆς Βροντῆς·

καὶ ἐξέλεξεν ἀκόμη τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου καὶ τοὺς ἔβαλεν ὀνόματα Βοανεργές, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν ἑλληνικὴν σημαίνει υἱοὶ βροντῆς (λόγῳ τοῦ χαρακτῆρος των, ποὺ ἐνῷ συνήθως ἦτο ἤρεμος, εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις ἐξέσπα ἔξαφνα σὰν βροντή).

Καὶ ἐξέλεξε τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου· καὶ ἔβαλε εἰς αὐτοὺς νέα ὀνόματα Βοαναργές, ποὺ σημαίνει υἱοὶ βροντῆς (καὶ τοῦτο διὰ τὸν ὁρμητικὸν χαρακτῆρα των, ποὺ παρουσίαζαν ἐνίοτε).

καὶ τὸν Ἀνδρέα καὶ τὸ Φίλιππο καὶ τὸ Βαρθολομαῖο καὶ τὸ Ματθαῖο καὶ τὸ Θωμᾶ καὶ τὸν Ἰάκωβο, τὸν υἱὸ τοῦ Ἀλφαίου, καὶ τὸ Θαδδαῖο καὶ τὸ Σίμωνα τὸν Κανανίτη

Ἐξέλεξε καὶ τὸν Ἀνδρέαν καὶ τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Βαρθολομαῖον καὶ τὸν Ματθαῖον καὶ τὸν Θωμᾶν καὶ τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου καὶ τὸν Θαδδαῖον, καὶ τὸν Σίμωνα τὸν Κανανίτην, ὄνομα, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν ἑλληνικὴν μεταφράζεται Ζηλωτῆς.

Ἐξέλεξε ἀκόμη καὶ τὸν Ἀνδρέαν καὶ τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Βαρθολομαῖον καὶ τὸν Ματθαῖον καὶ τὸν Θωμᾶν, καὶ τὸν Ἰάκωβον, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου, καὶ τὸν Κανανίτην, δηλαδὴ τὸν Ζηλωτήν.

καὶ τὸν Ἰούδα τὸν Ἰσκαριώτη, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν πρόδωσε.

Καὶ τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν παρέδωκεν εἰς τοὺς ἐχθρούς του.

Καὶ τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν παρέδωκε ἀργότερα εἰς τοὺς ἐχθρούς του.

Καὶ ἔρχονται σὲ κάποιο σπίτι. Καὶ συρρέει πάλι λαὸς πολύς, ὥστε νὰ μὴ μποροῦν οὔτε νὰ φάγουν.

Καὶ ἔρχονται εἰς κάποιο σπίτι τῆς Καπερναοὺμ καὶ ἐμαζεύθη πάλιν λαὸς πολύς, ὥστε νὰ μὴ ἠμποροῦν αὐτοὶ οὔτε ἄρτον νὰ φάγουν, διότι καὶ τὸ σπίτι ὁλόκληρον εἶχε καταλάβει ὁ λαὸς καὶ εἰς τὸν Ἰησοῦν δὲν ἔδιδαν καιρὸν νὰ φάγῃ.

Καὶ ἔρχονται εἰς κάποιο σπίτι τῆς Καπερναούμ. Καὶ συγκεντρώνεται πάλιν ἐκεῖ λαὸς πολύς, ὥστε νὰ μὴ μποροῦν καὶ νὰ μὴ εὑρίσκουν εὐκαιρίαν οὔτε ψωμὶ νὰ φάγουν.

Καὶ ὅταν ἄκουσαν οἱ δικοί του, βγῆκαν γιὰ νὰ πᾶνε νὰ τὸν πάρουν καὶ νὰ τὸν περιορίσουν. Ἔλεγαν δέ, ὅτι ἔχασε τὰ λογικά του.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν οἱ (δικοί του, ὅτι εἶχεν ἀπορροφηθῆ ἀπὸ τὸ ἔργον τῆς διδασκαλίας καὶ τῶν θαυμάτων μέχρι σημείου, ποὺ νὰ μὴ τρώγῃ, ἐβγῆκαν νὰ τὸν πιάσουν καὶ νὰ τὸν περιορίσουν, διότι ἐνόμιζαν, ὅτι ἡ τόση προσήλωσις εἰς τὸ ἔργον του ἦτο ἀποτέλεσμα ψυχικῆς ἀσθενείας καὶ ἔλεγον, ὅτι εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του καὶ διεταράχθη ὁ νοῦς του.

Ὅταν δὲ ἤκουσαν αὐτὰς τὰς ὑπερβολὰς εἰς τὸ ἔργον οἱ ἰδικοί του, δηλαδὴ οἱ θεωρούμενοι ὡς ἀδελφοί του (οἱ ὁποῖοι καὶ δὲν εἶχαν πιστεύσει εἰς αὐτόν), ἐξῆλθαν διὰ νὰ τὸν πιάσουν καὶ τὸν περιορίσουν εἰς τὸ σπίτι, διότι ἐνόμιζαν ὅτι ἡ τόση ὑπερβολικὴ προσήλωσις καὶ ἀπασχόλησις εἰς τὸ ἔργον του εἶναι ἀποτέλεσμα ψυχικῆς διεγέρσεως, καὶ ἔλεγαν ὅτι ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸν εὐατόν του.

Καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ κατέβηκαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, ἔλεγαν, ὅτι ἔχει μέσα του τὸν Βεελζεβούλ, καὶ ὅτι μὲ τὴ δύναμι τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων βγάζει τὰ δαιμόνια.

Καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ εἶχαν καταβῆ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, ἔλεγαν ὅτι ἔχει μέσα του τὸν Βεελζεβοὺλ καὶ ὅτι μὲ τὴν βοήθειαν καὶ συνεργασίαν τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν δαιμονίων βγάζει ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους τὰ δαιμόνια.

Καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ εἶχαν ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔλεγαν ὅτι ἔχει μέσα του τὸν βελζεβοὺλ καὶ ὅτι διώχνει τὰ δαιμόνια μὲ τὴν συνεργασίαν τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων.

Τότε τοὺς προσκάλεσε καὶ τοὺς ἔλεγε μὲ παραβολικοὺς λόγους (μὲ ἀνάλογα παραδείγματα)· «Πῶς δύναται ὁ Σατανᾶς νὰ βγάζῃ τὸ Σατανᾶ;

Καὶ ἀφοῦ τοὺς προσεκάλεσε, τοὺς ἔλεγε μὲ συγκρίσεις καὶ παραδείγματα· Πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἕνας σατανᾶς νὰ βγάζει διὰ τῆς βίας καὶ νὰ διώκῃ ἄλλον σατανᾶν;

Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσεν αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, τοὺς ἔλεγε μὲ παραβολάς· «πῶς εἶναι δυνατὸν ἔνας σατανᾶς νὰ διώχνη ἄλλον σατανᾶν;

Ἂν δὲ ἕνα βασίλειο χωρισθῇ σὲ ἀντιμαχόμενα μέρη, δὲν δύναται τὸ βασίλειο ἐκεῖνο νὰ σταθῇ.

Καὶ ἐὰν ἕνα βασίλειον χωρισθῇ εἰς κόμματα ἐχθρικά, ὥστε δι’ ἐμφυλίου πολέμου νὰ στραφῇ ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ του, δὲν δύναται νὰ σταθῇ τὸ βασίλειον ἐκεῖνο.

Ἐὰν ἕνα βασίλειον χωρισθῇ εἰς ἐχθρικὰς παρατάξεις ἀλληλοπολεμουμένας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ καὶ νὰ ζήσῃ αὐτὸ τὸ βασίλειον.

Ἐπίσης, ἂν μία οἰκογένεια χωρισθῇ σ’ ἀντιμαχόμενα μέρη, δὲν δύναται ἡ οἰκογένεια ἐκείνη νὰ σταθῇ.

Καὶ ἐὰν μία οἰκογένεια διαιρεθῇ ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ της, δὲν δύναται νὰ σταθῇ, ἀλλὰ θὰ διαλυθῇ ἡ οἰκογένεια ἐκείνη.

Καὶ ἐὰν εἰς μίαν οἰκογένειαν διαιρεθοῦν τὰ μέλη μεταξύ των καὶ πολεμοῦν τὸ ἕνα τὸ ἄλλο, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ καὶ νὰ ζήσῃ ἡ οἰκογένεια ἐκείνη.

Καὶ ὁ Σατανᾶς, ἂν ξεσηκώθηκε ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ διχάσθηκε, δὲν δύναται νὰ σταθῇ, ἀλλ’ ἡ ἐξουσία του τελείωσε.

Καὶ ἐὰν ὁ σατανᾶς ἐσηκώθη κατὰ τῶν ὀργάνων του καὶ ἔχῃ χωρισθῇ εἰς κόμματα, τὰ ὁποῖα πολεμοῦνται μεταξύ των, δὲν δύναται νὰ σταθῇ, ἀλλὰ τελειώνει πλέον ἡ δύναμίς του καὶ τὸ κράτος του.

Καὶ ἐὰν ὁ σατανᾶς ἐπανεστάτησε ἐναντίον τοῦ εὐατοῦ του, δηλαδὴ ἐναντίον τῶν ὀργάνων του καὶ τῆς ἐξουσίας του καὶ ἔχει χωρισθῇ εἰς κόμματα, ποὺ ἀλληλοπολεμοῦνται, δὲν ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ, ἀλλὰ παίρνει τέλος τὸ κράτος του.

Κανεὶς δὲν δύναται νὰ μπῇ στὸ σπίτι τοῦ ἰσχυροῦ καὶ νὰ ἁρπάξῃ τὰ πράγματά του, ἐὰν πρῶτα δὲν δέσῃ τὸν ἰσχυρό. Μόνο τότε θὰ λεηλατήσῃ τὸ σπίτι του».

Κανεὶς δὲν μπορεῖ, ὅταν ἔμβῃ εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ καὶ δυνατοῦ οἰκοδεσπότου, νὰ ἁρπάσῃ τὰ ἔπιπλα καὶ σκεύη του, ἐὰν δὲν δέσῃ προτήτερα τὸν ἰσχυρόν, καὶ τότε θὰ διαρπάσῃ τὸ σπίτι του. Ἔτσι καὶ ἐγώ, ἐὰν προτήτερα δὲν ἔδενα τὸν σατανᾶν μὲ τὴν κατ’ αὐτοῦ νίκην μου, δὲν θὰ μπορούσα νὰ ἀρπάσω ἀπὸ τὰ χέρια του τοὺς δαιμονιζομένους, ποὺ σὰν ἄψυχα σκεύη διετήρει ὑπὸ τὴν κατοχήν του.

Κανείς, ἐὰν εἰσέλθῃ εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἰσχυροῦ οἰκοδεσπότου, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἁρπάξῃ τὰ ἔπιπλα καὶ τὰ σκεύη, ἐὰν πρῶτον δὲν δέσῃ αὐτὸν τὸν ἰσχυρὸν καὶ τότε θὰ διαρπάσῃ τὸ σπίτι του. (Καὶ ἐγὼ δὲν θὰ ἠμποροῦσα νὰ ἐλευθερώσω ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ σατανᾶ τοὺς δαιμονιζομένους, ἐὰν πρῶτον δὲν ἐνικοῦσα καὶ δὲν ἔδενα τὸν σατανᾶν).

«Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ὅλα τὰ ἁμαρτήματα θὰ συγχωρηθοῦν στοὺς ἀνθρώπους, καὶ ὅλες οἱ ἀσέβειές τους.

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ὅλα τὰ ἁμαρτήματα θὰ συγχωρηθοῦν εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, ἐφ’ ὅσον μετανοήσουν οὖτοι. Καὶ αἱ βλασφημίαι, ὅσας τυχὸν θὰ βλασφημήσουν, θὰ συγχωρηθοῦν.

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω ὅτι θὰ συγχωρηθοῦν εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων ὅλα τὰ ἁμαρτήματα καὶ ὅλαι αἱ βλασφημίαι, ὅσας τυχὸν ἤθελον ἐκστομίσει.

Ἀλλ’ ὅποιος θ’ ἀσεβήσῃ στὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, δὲν θὰ ἔχῃ συγχώρησι ποτέ, ἀλλ’ εἶναι ἔνοχος γιὰ αἰώνια τιμωρία».

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θὰ ἀποδώσῃ τὰς φανερὰς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ ἀπὸ ἐσωτερικὴν πώρωσιν θὰ συκοφαντήσῃ τὰ ἔργα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἔτσι θὰ βλασφημήσῃ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, δὲν ἔχει συγχώρησιν οὗτος εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλ’ εἶναι ἔνοχος αἰωνίας κατακρίσεως καὶ τιμωρίας.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἀπὸ κακότητα ψυχῆς θὰ βλασφημήσῃ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα (δηλαδὴ θὰ ἀποδώσῃ τὰς φανερὰς καὶ λυτρωτικὰς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸν διάβολον) αὐτὸς δὲν ἔχει ἄφεσιν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ἀλλὰ εἶναι ἔνοχος αἰωνίας καταδίκης».

Εἶπε αὐτὰ διότι ἔλεγαν· «Ἔχει πνεῦμα ἀκάθαρτο» (Βλασφημία, ἤτοι προσβολή, ἀσέβεια, κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τοῦτο· τὸ νὰ βλέπῃ κανεὶς ὁλοφάνερη ἐκδήλωσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς Θεότητος, διὰ θαύματος, ὅπως εἶναι ἡ ἐκβολὴ δαιμονίου, καὶ ὅμως νὰ μὴ πιστεύῃ, ἀλλὰ νὰ διαστρέφῃ τὴν ἔννοια τοῦ θαύματος. Τοῦτο σημαίνει πώρωσι καὶ διαστροφὴ τῆς συνειδήσεως καὶ ἀμετανοησία, γι’ αὐτὸ καὶ οὐδέποτε συγχωρεῖται).

Εἶπε δὲ τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Κύριος, διότι ἔλεγον ἐκεῖνοι, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔχει πνεῦμα ἀκάθαρτον καὶ ἐσυκοφάντουν ἀπὸ πώρωσιν καὶ θεληματικὴν τύφλωσιν τὰ ἔργα καὶ θαύματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπειδὴ τὰ ἀπέδιδον εἰς τὸν διάβολον.

Εἶπε δὲ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, διότι ἐκεῖνοι τὸν συκοφαντοῦσαν ὅτι ἔχει ἀκάθαρτον πνεῦμα.

Ἔφθασαν λοιπὸν ἡ μητέρα του καὶ οἱ ἀδελφοί του καὶ σταμάτησαν ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἔστειλαν καὶ τὸν φώναξαν.

Ἔρχονται λοιπὸν ἡ μητέρα του καὶ αὐτοί, ποὺ ἐνομίζοντο ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἀδελφοί του, καὶ ἀφοῦ ἐστέκοντο ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, ἔστειλαν εἰς αὐτὸν καὶ τὸν ἐφώναξαν.

Ἔρχονται τότε ἡ μητέρα του καὶ αὐτοί ποὺ ἐνομίζοντο ἀδελφοί του καὶ ἀφοῦ ἐστάθησαν ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, ἔστειλαν πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἐφώναξαν νὰ βγῇ.

Καθόταν δὲ γύρω του πλῆθος. Καὶ τοῦ εἶπαν· «Ἰδοὺ ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἔξω σὲ ζητοῦν».

Καὶ ἐκάθητο γύρω του πολὺς λαός. Εἶπον δὲ πρὸς αὐτόν· Ἰδού, ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου στέκονται ἀπ’ ἔξω καὶ σὲ ζητοῦν.

Ἐκάθητο δὲ γύρω του πολὺς λαός· εἶπον δὲ εἰς αὐτόν· «ἰδοὺ ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου σὲ ζητοῦν ἔξω».

Ἀλλὰ τοὺς ἀποκρίθηκε λέγοντας· «Ποιά εἶναι ἡ μητέρα μου ἢ ποιοί εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;».

Καὶ ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπε· Ποία εἶναι ἡ μητέρα μου ἢ ποῖοι εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;

Καὶ ἀπάντησε εἰς αὐτοὺς λέγων· «ποιὰ εἶναι ἡ μητέρα μου ἢ ποῖοι εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;»

Καὶ ἀφοῦ περιέφερε τὸ βλέμμα του ὁλόγυρα σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι κάθονταν γύρω του, λέγει· «Ἰδοὺ ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου.

Καὶ ἀφοῦ ἔρριψεν ὁλόγυρα τὰ μάτια του εἰς ἐκείνους, ποὺ ἐκάθηντο τριγύρω ἀπὸ αὐτόν, λέγει· Ἰδοὺ ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου.

Καὶ ἀφοῦ περιέφερε ὁλόγυρα τὰ μάτια του εἰς ἐκείνους ποὺ ἐκάθηντο γύρω του, εἶπε· «ἰδοὺ ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου.

Ναί, ὅποιος θὰ κάνῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μητέρα μου».

Εἶναι αὐτοί, καίτοι δὲν ἔχω σαρκικὴν συγγένειαν πρὸς τούτους· διότι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μητέρα μου. Καὶ ἡ μητέρα μου ἂν ἠξιώθη νὰ μὲ γεννήσῃ, προτήτερα ὑπῆρξε πιστὴ καὶ ἀφωσιωμενη δούλη τοῦ Θεοῦ καὶ δι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς τὴν ἐξέλεξεν ὡς ὄργανόν του.

Διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἐφαρμόσῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μητέρα μου».

Ἄρχισε δὲ πάλι νὰ διδάσκῃ πλησίον τῆς λίμνης. Καὶ μαζεύτηκε κοντά του λαὸς πολύς, ὥστε ἀναγκάσθηκε νὰ μπῇ καὶ νὰ καθήσῃ στὸ πλοῖο μέσα στὴ λίμνη. Ὅλος δὲ ὁ λαὸς ἦταν στὴν ξηρὰ στὴν ἀκτὴ τῆς λίμνης.

Καὶ πάλιν ἤρχισε νὰ διδάσκῃ πλησίον τῆς θαλάσσης. Καὶ ἐμαζεύθη τριγύρω του λαὸς πολύς, ὥστε νὰ ἀναγκασθῇ νὰ ἔμβῃ εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ καθήσῃ ἐπ’ αὐτοῦ μέσα εἰς τὴν θάλασσαν. Καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἦτο εἰς τὴν ξηράν, κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ πάλιν ἤρχισε νὰ διδάσκῃ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν παραλίαν. Καὶ ἐμαζεύθηκε πολὺς λαός, διὰ νὰ τὸν ἀκούσῃ, ὥστε αὐτὸς ἠναγκάσθη νὰ ἀνεβῇ εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ καθίσῃ εἰς αὐτὸ μέσα εἰς τὴν θάλασσαν. Ὅλος δὲ ὁ λαὸς εὑρίσκετο εἰς τὴν ξηρὰν πλησίον τῆς θαλάσσης.

Καὶ τοὺς δίδασκε μὲ παραβολὲς πολλά, καὶ τοὺς ἔλεγε κατὰ τὴ διδασκαλία του·

Καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς πολλὰ μὲ παραβολὰς καὶ τοὺς ἔλεγεν εἰς τὴν διδαχήν του·

Καὶ τοὺς ἐδίδασκε πολλὰ μὲ παραβολὰς καὶ τοὺς ἔλεγεν εἰς τὴν διδασκαλίαν του·

«Προσέχετε! Ἰδοὺ βγῆκε ὁ σπορεὺς γιὰ νὰ σπείρῃ.

Ἀκούσατε τὴν διήγησιν, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω. Ἰδοὺ ἐβγῆκεν εἰς τὸ χωράφι, διὰ νὰ σπείρῃ αὐτὸς ποὺ σπέρνει. Ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ὁ μέγας σπορεὺς τῆς ἀληθείας, διὰ νὰ τὴν σπείρῃ εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων.

«Ἀκούσατε μὲ προσοχήν. Ἰδοὺ ἐβγῆκε ὁ γεωργὸς νὰ σπείρῃ.

Καὶ ἐνῷ ἔσπερνε, ἄλλοι μὲν σπόροι ἔπεσαν στὸ δρόμο, καὶ ἦλθαν τὰ πετεινὰ καὶ τοὺς κατέφαγαν·

Καὶ συνέβη, ὅταν ἔσπερνεν, ἄλλο μὲν μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε πλησίον τοῦ δρόμου, ποὺ ἐπερνοῦσεν ἀπὸ τὸ χωράφι, καὶ ἐπειδὴ παρέμεινεν ἐκτεθειμένον εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ἐδάφους, ἦλθον τὰ πετεινὰ καὶ τὸ κατέφαγαν.

Καὶ καθὼς ἔσπερνε ἕνα μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε εἰς τὸν δρόμον καὶ ἦλθαν τὰ πτηνὰ καὶ τὸν κατέφαγαν.

ἄλλοι δὲ ἔπεσαν στὸ πετρῶδες ἔδαφος, ὅπου δὲν ὑπῆρχε πολὺ χῶμα, καὶ ἀμέσως βλάστησαν, διότι δὲν εἶχαν βάθος χώματος,

Ἄλλο δὲ μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσεν εἰς τόπον, ποὺ εἶχεν ὑποκάτω στρῶμα πέτρινον καὶ δὲν εἶχε χῶμα πολύ. Καὶ ἀμέσως ἐβλάστησε, χωρὶς νὰ ρίξη βαθείας ρίζας, διότι δὲν εἶχε βάθος γῆς, ποὺ τρέφει ρίζας στερεάς.

Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς ἔδαφος πετρῶδες, ὅπου δὲν εἶχε πολὺ χῶμα καὶ ἀμέσως ἐβλάστησε, διότι δὲν εἶχε βάθος γῆς.

καί, ὅταν ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος, δέχτηκαν τὶς καυστικὲς ἀκτῖνες καί, ἐπειδὴ δὲν εἶχαν ρίζα (βαθειὰ ρίζα), ξεράθηκαν·

Ὅταν δὲ ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος, ἐκάη ἀπὸ τὴν ζέστην καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε ρίζαν, ἐξηράνθη.

Ὅταν δὲ ἀνέτειλε ὁ ἥλιος, ἐκαψαλίσθηκε ἀπὸ τὸν καύσωνα καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε ρίζαν ἐξηράθηκε.

ἄλλοι δὲ σπόροι ἔπεσαν στὰ ἀγκάθια καὶ ὑψώθηκαν γύρω τους τὰ ἀγκάθια καὶ τοὺς ἔπνιξαν, καὶ ἔτσι δὲν σχημάτισαν καρπό·

Καὶ ἄλλο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσεν εἰς τὰ ἀγκάθια. Καὶ ἐβλάστησαν τὰ ἀγκάθια καὶ τὸ ἐκύκλωσαν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη καὶ τὸ ἔπνιξαν καὶ δὲν ἔβγαλε καρπόν.

Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὰ ἀγκάθια· ἐβλάστησαν δὲ καὶ ἐμεγάλωσαν τὰ ἀγκάθια, τὸ ἔπνιξαν ὁλόγυρα καὶ δὲν ἀπέδωσε καρπόν.

καὶ ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν στὴ γῆ τὴν ἐκλεκτὴ καὶ σχημάτισαν καρπό, ποὺ μεγάλωνε καὶ αὐξανόταν καὶ ἀπέδωσε τριάντα καὶ ἑξήντα καὶ ἑκατόν».

Καὶ ἄλλο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν μαλακὴν καὶ εὔφορον καὶ ἀπέδιδε καρπόν, ποὺ ἐβλάστανε πρὸς τὰ ἐπάνω καὶ ἐμέστωνε. Καὶ ἔβγαλεν ἀλλοῦ τριακονταπλάσιον καὶ ἀλλοῦ ἑξηκονταπλάσιον καὶ ἀλλοῦ ἑκατονταπλάσιον.

Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν γόνιμον καὶ ἀπέδιδε καρπὸν καθὼς ἐβλάστανε πρὸς τὰ ἄνω καὶ ἐμέστωνε. Καὶ ἔφερε ἀλλοῦ τριάντα κόκκους, ἀλλοῦ ἑξῆντα καὶ ἀλλοῦ ἑκατόν».

Ἐπίσης ἔλεγε σ’ αὐτούς· «Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ».

Καὶ τοὺς ἔλεγεν· Αὐτὸς ποὺ ἔχει αὐτιὰ πνευματικὰ διὰ νὰ ἀκούῃ καὶ καλὴν διάθεσιν διὰ νὰ δέχεται καὶ ἐγκολπώνεται αὐτὰ ποὺ λέγω, ἂς ἀκούῃ.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «ἐκεῖνος ποὺ ἔχει αὐτιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ». (Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀγαθὴν διάθεσιν ἂς ἀκούσῃ καὶ ἂς διδαχθῇ).

Ὅταν δὲ βρέθηκε μόνος (χωρὶς τὸ μέγα πλῆθος τῶν ἀκροατῶν), αὐτοὶ ποὺ ἦταν κοντά του μαζὶ μὲ τοὺς δώδεκα τὸν ρώτησαν γιὰ τὴν παραβολή (γιὰ τὴ σημασία τῆς παραβολῆς).

Καὶ ὅταν ἔμεινε μοναχός του, τὸν ἠρώτησεν ὁ εὐρύτερος κύκλος τῶν μαθητῶν του μαζὶ μὲ τοὺς Δώδεκα τὴν σημασίαν τῆς παραβολῆς.

Ὅταν δὲ ἀνεχώρησε ὁ λαὸς καὶ ἔμεινε μόνος, τὸν ἠρώτησαν οἱ γύρω ἀπὸ αὐτὸν μαζῆ μὲ τοὺς δώδεκα μαθητάς, διὰ τὸ νόημα τῆς παραβολῆς.

Καὶ τοὺς εἶπε· «Σὲ σᾶς δόθηκε τὸ προνόμιο νὰ γνωρίσετε τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ σ’ ἐκείνους, ποὺ μένουν ἔξω ἀπὸ τὸ χῶρο τῆς πίστεως, ὅλα διδάσκονται μὲ παραβολές,

Καὶ τοὺς ἔλεγεν· Εἰς σᾶς μόνους, ἐπειδὴ ἔχετε καλὴν διάθεσιν, ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς χάρις νὰ μάθετε τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, εἰς ἐκείνους δέ, ποὺ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν βασιλείαν αὐτὴν καὶ δὲν ἔχουν διάθεσιν νὰ πιστεύσουν, ὅλη ἡ διδασκαλία τῶν μυστικῶν αὐτῶν γίνεται μὲ παραβολάς.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «εἰς σᾶς, διὰ τὴν καλήν σας διάθεσιν, ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ σοφία καὶ ἡ δύναμις νὰ γνωρίσετε τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἰς ἐκείνους δέ, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν καλὴν διάθεσιν καὶ εὑρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὸν ἰδικόν σας κύκλον, ὅλαι αἱ ἀλήθειαι προσφέρονται μὲ παραβολάς.

γιὰ νὰ βλέπουν, νὰ βλέπουν, ἀλλὰ νὰ μὴ βλέπουν, καὶ νὰ ἀκούουν, νὰ ἀκούουν, ἀλλὰ νὰ μὴ καταλαβαίνουν, γιὰ νὰ μὴν ἐπιστρέψουν καὶ τοὺς συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματα».

Ὁ νοῦς τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἶναι χονδρὸς καὶ ἀνίκανος διὰ πνευματικὴν διδασκαλίαν. Δι’ αὐτὸ διδάσκω αὐτοὺς μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, διὰ νὰ βλέπουν μὲν μὲ τὰ σωματικά των μάτια, ἀλλὰ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ἴδουν βαθύτερα μὲ τοὺς πνευματικοὺς ὀφθαλμοὺς τὰ μυστικὰ τῆς οὐρανίου βασιλείας, ποὺ σκεπάζονται κάτω ἀπὸ τὸ κάλυμμα τῶν παραβολῶν. Καὶ ὅταν ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν μου, νὰ ἀκούουν μὲν μὲ τὰ σωματικά των αὐτιά, ἀλλὰ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ καταλάβουν τὴν πολύτιμον ἀξίαν τας· διὰ νὰ μὴ συμβῇ καὶ ἐπιστρέψουν διὰ τῆς μετανοίας εἰς τὸν Θεὸν καὶ συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματα των.

Δι’ αὐτὸ τοὺς διδάσκω μὲ παραβολάς, διὰ νὰ βλέπουν μὲν μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος, νὰ μὴν ἠμποροῦν ὅμως νὰ ἴδουν βαθύτερα μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Καὶ νὰ ἀκούσουν καλὰ μὲ τὰ σωματικά των αὐτιά, ἀλλὰ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ἐνοήσουν, μήπως τυχὸν καὶ ἐπιστρέψουν κάποτε μὲ μετάνοιαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς συγχωρεθοῦν τὰ ἁμαρτήματα». (Ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν εἰς αὐτοὺς ἡ σκλήρυνσις τῆς ψυχῆς, ἡ ἀδιαφορία νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλήθειαν καὶ τὸ μῖσος των ἐναντίον τοῦ Κυρίου, θὰ ἦσαν εἰς θέσιν νὰ ἐννοοῦν ὅσα ἤκουον).

Λοιπὸν λέγει σ’ αὐτούς (ποὺ ρώτησαν γιὰ τὸ νόημα τῆς παραβολῆς τοῦ σπορέως)· «Δὲν καταλαβαίνετε τὴν παραβολὴ αὐτή; Καὶ πῶς θὰ καταλάβετε κάθε παραβολή (καὶ τὴ δυσκολώτερη δηλαδή);

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Δὲν ἐκαταλάβατε τὴν σημασίαν τῆς παραβολῆς αὐτῆς, ποὺ δὲν εἶναι ἡ δυσκολωτέρα ἀπὸ τὰς ἄλλας. Καὶ πῶς θὰ ἠμπορέσετε νὰ ἐννοήσετε ὅλας τὰς παραβολάς;

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· «δὲν ἐκαταλάβατε, λοιπόν, τὸ νόημα αὐτῆς τῆς παραβολῆς, ἡ ὁποία εἶναι σχετικῶς εὔκολος, καὶ πῶς θὰ κατανοήσετε ὅλας τὰς ἄλλας παραβολάς;

Ὁ σπορεὺς σπείρει τὸ λόγο.

Αὐτός, ποὺ σύμφωνα μὲ τὴν παραβολὴν σπέρνει, εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σπέρνει εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Ὁ γεωργός ποὺ σπέρνει, εἰκονίζει ἐκεῖνον ποὺ σπέρνει εἰς τὰς ψυχὰς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Οἱ δὲ σπόροι, ποὺ ἔπεσαν στὸ δρόμο, ἀναφέρονται (ἔχουν ἐφαρμογὴ) σ’ αὐτούς, στοὺς ὁποίους σπέρνεται ὁ λόγος, ἀλλ’ ὅταν ἀκούσουν, ἀμέσως ἔρχεται ὁ Σατανᾶς καὶ παίρνει τὸ λόγο, ποὺ σπάρθηκε στὶς ψυχές τους.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ σημαίνονται ἀπὸ τὸν σπόρον, ὁ ὁποῖος ἔπεσε πλησίον τοῦ δρόμου, εἶναι αὐτοί, εἰς τοὺς ὁποίους σπείρεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ὅταν τὸν ἀκούσουν, ἔρχεται ἀμέσως ὁ σατανᾶς καὶ ἀφαιρεῖ τὸν λόγον, ποὺ ἔχει σπαρῇ διὰ τοῦ κηρύγματος μέσα εἰς τὰς καρδίας των.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ εἰκονίζονται ἀπὸ τὸν δρόμον κοντὰ εἰς τὸν ὁποῖον ἔπεσεν ὁ σπόρος, εἶναι αὐτοί, εἰς τοὺς ὁποίους σπείρεται ὁ λόγος καὶ ὅταν τὸν ἀκούσουν, ἔρχεται ἀμέσως ὁ σατανᾶς καὶ παίρνει τὸν λόγον, ποὺ ἔχει σπαρῆ εἰς τὰς καρδίας των.

Ἐπίσης δὲ οἱ σπόροι, ποὺ ἔπεσαν στὰ πετρώδη μέρη, ἀναφέρονται σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἀκούσουν τὸ λόγο, ἀμέσως τὸν δέχονται μὲ ἐνθουσιασμό,

Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ὁμοίως σημαίνονται καὶ εἰκονίζονται ἀπὸ τὸν σπόρον, ὁ ὁποῖος ἔπεσεν εἰς τὰ πετρώδη μέρη, εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἀκοὐσουν τὸν λόγον, ἀμέσως μὲ χαρὰν καὶ ἐνθουσιασμὸν τὸν δέχονται·

Καὶ ἐκεῖνοι ἐπίσης ποὺ εἰκονίζονται μὲ τὰ πετρώδη ἐδάφη, εἶναι ὅσοι, ὅταν ἀκούσουν τὸν λόγον, ἀμέσως τὸν δέχονται μὲ χαράν.

δὲν ἔχουν ὅμως ρίζα (βαθειὰ ρίζα) μέσα τους, ἀλλ’ ἐνθουσιάζονται προσωρινῶς. Ἔπειτα, ὅταν ἔλθῃ θλῖψι ἢ διωγμὸς ἐξ αἰτίας τοῦ λόγου, ἀμέσως κλονίζονται.

καὶ δὲν ἔχουν ρίζαν μέσα τους, ἀλλ’ εἶναι ἀσταθεῖς καὶ ἡ προθυμία των διαρκεῖ ὀλίγον χρόνον. Ἔπειτα δέ, ὅταν γίνῃ θλῖψις ἢ διωγμὸς διὰ τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου, ἀμέσως οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ σκοντάπτουν καὶ χάνουν τὸν ἐνθουσιασμὸν καὶ τὴν πίστιν των.

Ὅμως δὲν ἔχουν βαθείας ρίζας, σταθερὰν πίστιν καὶ ἀπόφασιν, ἀλλ’ εἶναι προσωρινοὶ καὶ ἐφήμεροι εἰς τὴν πίστιν των. Ἔπειτα ὅταν συμβῇ κάποια θλῖψις ἢ ἔνας διωγμὸς διὰ τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου, ἀμέσως αὐτοὶ σκοντάπτουν, κλονίζονται καὶ χάνουν τὴν πίστιν των.

Οἱ δὲ σπόροι, ποὺ ἔπεσαν στὰ ἀγκάθια, ἀναφέρονται σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀκούουν τὸ λόγο,

Καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι σημαίνονται ἀπὸ τὸν σπόρον, ποὺ ἐσπάρη εἰς τὰ ἀγκάθια, εἶναι αὐτοί, ποὺ ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ,

Καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι παρομοιάζονται μὲ τὰ ἀγκάθια, ὅπου σπείρεται ὁ λόγος, εἶναι ὅσοι ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ,

ἀλλ’ οἱ ἀγωνιώδεις φροντίδες αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ ἡ ἀπόλαυσι τοῦ πλούτου, καθὼς καὶ οἱ ἀπολαύσεις τῶν λοιπῶν πραγμάτων, μπαίνουν μέσα καὶ καταπνίγουν τὸ λόγο, καὶ ἔτσι ἀποβαίνει ἄκαρπος.

καὶ αἱ ἀγωνιώδεις φροντίδες διὰ τὴν παροῦσαν ζωὴν καὶ ἡ ἀπάτη, ποὺ φέρει ὁ πλοῦτος μὲ τὴν προσκόλλησιν εἰς τὸ χρῆμα καὶ μὲ τὴν ματαιότητα τῶν ἐπιδείξεων, καὶ αἱ ἐπιθυμίαι, ποὺ γεννοῦν τὰ ἄλλα θέλγητρα καὶ αἱ ἡδοναὶ τοῦ κόσμου, ἐμβαίνουν μέσα εἰς τὴν ψυχήν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐσπάρη ὁ λόγος καὶ τὸν πνίγουν καὶ γίνεται ἄκαρπος.

ἀλλὰ αἱ φροντίδες τῆς παρούσης ζωῆς καὶ τὸ ξεγέλασμα τοῦ πλούτου καὶ αἱ ἄλλαι ἐπιθυμίαι διὰ τὰς ἡδονὰς καὶ ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου, ἀποπνίγουν τὸν λόγον καὶ ἔτσι αὐτὸς γίνεται ἄκαρπος.

Καὶ οἱ σπόροι, ποὺ ἔπεσαν στὴ γῆ τὴν ἐκλεκτή, ἀναφέρονται σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀκούουν τὸ λόγο καὶ τὸν ἐγκολπώνονται, καὶ φέρουν καρπὸ τριάντα καὶ ἑξήντα καὶ ἑκατό».

Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ σημαίνονται ἀπὸ τὸν σπόρον, ποὺ ἐσπάρη εἰς τὴν γῆν τὴν καλήν, εἶναι αὐτοί, ποὺ ἀκούουν τὸν λόγον καὶ τὸν παραδέχονται καὶ καρποφοροῦν τριακονταπλάσιον καὶ ἑξηκονταπλάσιον καὶ ἑκατονταπλάσιον.

Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ εἰκονίζονται μὲ τὴν καλὴν γῆν, εἶναι ὅσοι ἀκούσουν τὸν λόγον καὶ τὸν δέχονται μὲ ὅλην των τὴν καρδιὰ καὶ καρποφοροῦν τριάντα καὶ ἑξῆντα καὶ ἑκατὸ φορὲς περισσότερο».

Ἐπίσης ἔλεγε σ’ αὐτούς· «Μήπως φέρνουν τὸ λυχνάρι γιὰ νὰ τοποθετηθῇ κάτω ἀπὸ τὸ μόδιο ἢ κάτω ἀπὸ τὸ κρεββάτι; Δὲν τὸ φέρνουν γιὰ νὰ τοποθετηθῇ πάνω στὸ λυχνοστάτη;

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· Μὲ τὴν διδασκαλίαν μου ἤναψα εἰς τὰς ψυχάς σας φῶς καὶ ἐγίνατε πνευματικοὶ λύχνοι. Μήπως φέρεται ὁ ἀναμμένος λύχνος διὰ νὰ τεθῇ κάτω ἀπὸ τὸ δοχεῖον, μὲ τὸ ὁποῖον μετροῦν τὸν σῖτον ἢ κάτω ἀπὸ τὸ κρεββάτι; Ὄχι βέβαια. Δὲν φέρουν τὸν λύχνον, διὰ νὰ τοποθετηθῇ ἐπάνω εἰς τὸν λυχνοστάτην; Βεβαίως. Ἔτσι καὶ σεῖς πρέπει νὰ φωτίζετε τοὺς ἀνθρώπους καὶ αὐτά, ποὺ ἀκούετε τώρα, νὰ μὴ τὰ κρύπτετε, ἀλλὰ νὰ τὰ διαδίδετε καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «αὐτὰ ποὺ σᾶς ἐδίδαξα εἶναι φῶς, ἀλλὰ μήπως φέρνουν τὸν ἀναμμένον λύχνον διὰ να τὸν θέσουν κάτω ἀπὸ τὸ μόδιο - ἀπὸ τὸ δοχεῖον ποὺ μετροῦν τὸ σιτάρι - ἢ κάτω ἀπὸ τὸ κρεββάτι; Ὄχι βέβαια, ἀλλὰ διὰ νὰ τὸν θέσουν εἰς τὸν λυχνοστάτην. (Σεῖς εἶσθε ὁ λύχνος ὁ ἀναμμένος, τὸ πνευματικὸν φῶς. Μὲ τὰ λόγια καὶ μὲ τὸ παράδειγμά σας πρέπει νὰ φωτίζετε τοὺς ἄλλους καὶ νὰ μὴ κρύπτετε αὐτά, ποὺ ἔχετε ἀκούσει ἀπὸ ἐμέ).

Ἔτσι δὲν ὑπάρχει τίποτε κρυφὸ, ποὺ δὲν θὰ φανερωθῇ, οὔτε ὑπῆρξε μυστικό, παρὰ γιὰ νὰ γίνῃ φανερό.

Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε κρύφον καὶ μυστικὸν παρὰ διὰ νὰ φανερωθῇ καὶ κανὲν δὲν ἔγινεν ἀπόκρυφον παρὰ διὰ νὰ ἔλθῃ εἰς τὸ φανερόν. Καὶ ἡ διδασκαλία μου λοιπὸν δὲν θὰ μείνῃ μυστικὴ καὶ σκεπασμένη, ἀλλὰ θὰ φανερωθῇ καὶ θὰ φωτίσῃ τὸν κόσμον.

Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε κρυφὸν καὶ μυστικόν, ποὺ νὰ μὴ φανερωθῇ καὶ κανένα ἀπόκρυφον ποὺ νὰ μὴ ἔλθῃ εἰς τὸ φῶς.

Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ.

Ἐὰν ἔχῃ κανεὶς αὐτιὰ πνευματικὰ διὰ νὰ ἀκούῃ καὶ κατανοῇ τὴν πολύτιμον ἀξίαν τῆς διδασκαλίας μου, ἂς ἀκούῃ καὶ ἂς ὠφελῆται ἐξ αὐτῆς.

Ἐὰν κανεὶς ἔχῃ αὐτιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούσῃ τὰς διδασκαλίας αὐτάς».

Τοὺς ἔλεγε ἀκόμη· «Νὰ δίνετε προσοχὴ σ’ ὅ,τι ἀκούετε (ἀπὸ μένα). Μὲ ὅ,τι μέτρο προσοχῆς προσέχετε, μὲ τὸ αὐτὸ μέτρο θὰ προσεχθῆτε, καὶ μὲ τὸ παραπάνω ἐσεῖς, ποὺ δίνετε σημασία σ’ αὐτὰ ποὺ ἀκούετε.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· προσέχετε εἰς ὅ,τι ἀκούετε· προσέχετε νὰ κατανοῆτε καὶ νὰ ἐγκολπώνεσθε τὴν διδασκαλίαν ποὺ ἀκούετε, ὥστε νὰ γίνετε τέλειοι διδάσκαλοι τῆς ἀληθείας. Μὲ ὅποιον μέτρον προσοχῆς καὶ καλῆς διαθέσεως ἀκούετε, μὲ τὸ αὐτὸ μέτρον θὰ σᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἡ γνῶσις. Καὶ ὄχι μόνον μὲ τὸ ἴδιον μέτρον θὰ σᾶς δοθῇ, ἀλλὰ καὶ παραπάνω θὰ προστεθῇ εἰς σᾶς, ποὺ μὲ πρόθυμον ἐνδιαφερον καὶ προσοχὴν ἀκούετε.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «προσέχετε εἰς αὐτὰ ποὺ ἀκούετε· μὲ ὅποιο μέτρο προσοχῆς καὶ ἀγαθῆς διαθέσεως ἀκούετε καὶ ἐννοεῖτε, μὲ τὸ αὐτὸ μέτρο θὰ σᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ γνῶσις καὶ ἡ σοφία. Καὶ ἀκόμη περισσότερον.

Διότι σ’ αὐτόν, ποὺ ἔχει, θὰ δοθῇ, ἐνῷ ἀπ’ αὐτόν, ποὺ δὲν ἔχει, καὶ αὐτό, ποὺ ἔχει, θὰ ἀφαιρεθῇ».

Διότι εἰς ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει προσοχὴν καὶ ἀκούει μὲ ἐνδιαφέρον τὴν ἀλήθειαν, θὰ δοθῇ ὑπὸ τῆς θείας χάριτος γνῶσις καὶ κατανόησις τῶν ἀκουομένων. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ δὲν ἔχει προσοχὴν καὶ ἐνδιαφέρον καὶ ἡ ὀλίγη ἐκείνη γνῶσις ποὺ ἔχει, θὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ.

Διότι εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἔχει τὴν διάθεσιν καὶ τὴν γνῶσιν, θὰ τοῦ δοθῇ ἀκόμη περισσότερον· καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ δὲν ἔχει ἐνδιαφέρον, καὶ ἡ ὀλίγη γνῶσις ποὺ ἔχει, θὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ».

Ἐπίσης ἔλεγε· «Ἔτσι εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἄνθρωπος, ποὺ ρίχνει τὸ σπόρο στὴ γῆ,

Καὶ ἔλεγεν· Ἔτσι ὁμοιάζει ἡ διάδοσις καὶ πρόοδος τοῦ Εὐαγγελίου τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἰς τὰς καρδίας τῶν ἐπιδεκτικῶν ἀνθρώπων, σὰν νὰ ρίψῃ ἕνας ἄνθρωπος τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς. (Οὕτω καὶ ὁ Κύριος ἢ οἱ διάκονοί του οἱ συνεχίζοντες τὸ ἔργον του, ρίπτουν εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἐπιδεκτικῶν ἀνθρώπων τὸν σπόρον τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ ἀληθείας).

Καὶ ἔλεγεν· «ἔτσι ὁμοιάζει ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μὲ ἕνα ἄνθρωπον ποὺ ρίπτει τὸν σπόρον εἰς τὴν γῆν,

καὶ ἔπειτα κοιμᾶται καὶ σηκώνεται νύκτα καὶ ἡμέρα (χωρὶς νὰ κάνῃ τίποτε γιὰ τὴν ἀνάπτυξι τοῦ σπόρου), ὁ δὲ σπόρος βλαστάνει καὶ μεγαλώνει κατὰ τρόπο, ποὺ αὐτὸς δὲν ξέρει.

Καὶ αὐτός, ποὺ ἔσπειρε τὸν σπόρον εἰς τὴν γῆν, κοιμᾶται καὶ σηκώνεται νύκτα καὶ ἡμέραν χωρὶς νὰ κάνῃ τίποτε διὰ τὴν βλάστησιν καὶ αὔξησιν τοῦ σπόρου. Καὶ ὅμως ὁ σπόρος, διότι ἔχει μέσα του ζωτικὴν δύναμιν, αὐξάνει καὶ μεγαλώνει κατὰ τρόπον, ποὺ καὶ αὐτὸς ὁ γεωργὸς δὲν ἠξεύρει.

καὶ ἔπειτα κοιμᾶται καὶ σηκώνεται νύκτα καὶ ἡμέραν, χωρὶς νὰ φροντίζῃ διὰ τὴν βλάστησιν τῆς σπορᾶς καὶ ὁ σπόρος βλαστάνει καὶ μεγαλώνει κατὰ ἕνα μυστηριώδη τρόπον, ποὺ δὲν τὸν γνωρίζει ὁ γεωργός.

Διότι αὐτομάτως ἡ γῆ παράγει πρῶτα χόρτο, ἔπειτα στάχυ καὶ ἔπειτα πλήρη σῖτο μέσα στὸ στάχυ.

Διότι μόνη της ἡ γῆ καὶ χωρὶς τὴν συνεργασίαν ἐκείνου, ποὺ ἔσπειρε τὸν σπόρον, καρποφορεῖ πρῶτον χόρτον, ποὺ φυτρώνει ἀπὸ τὸν σπόρον, ὕστερα στάχυν καὶ ἔπειτα σῖτον δεμένον καὶ γεμᾶτον μέσα εἰς τὸν στάχυν. (Ἔτσι καὶ ἡ αὔξησις τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἰς κάθε ἐπιδεκτικὴν καρδίαν. Δὲν φαίνεται μὲν καὶ παραμένει μυστηριώδης, πλὴν ὅμως εἶναι βεβαία καὶ πραγματική).

Διότι μόνη της ἡ γῆ καρποφορεῖ, βλαστάνει δηλαδή, πρῶτον τὸν χόρτον, ἔπειτα τὸν στάχυν καὶ ὕστερα τὸν μεστωμένον καὶ πλήρη σῖτον μέσα εἰς τὸν στάχυν. (Ἡ αὔξησις τῆς χριστιανικῆς ζωῆς γίνεται ἀπὸ τὸν Θεὸν κατὰ ἕνα μυστηριώδη τρόπον, ποὺ δὲν ὑποπίπτει ἀμέσως εἰς τὴν ἀντίληψιν τοῦ ἀνθρώπου).

Ὅταν δὲ ὡριμάσῃ ὁ καρπός, ἀμέσως βάζει τὸ δρεπάνι, διότι ἔφθασεν ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ».

Ὅταν δὲ εἰς τὸν ἀγρὸν ὁ καρπὸς παραδοθῇ ὥριμος πρὸς θερισμόν, τότε ὁ κύριος τοῦ ἀγροῦ ἀποστέλλει ἀμέσως τὸν θεριστήν, ποὺ κρατεῖ τὸ δρέπανον, διότι ἦλθεν ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ. (Καὶ σεῖς λοιπόν, ποὺ θὰ συνεχίσετε τὸ ἔργον μου, νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ἡ σπορά, ποὺ θὰ κάμετε εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἐπιδεκτικῶν ἀνθρώπων, δὲν θὰ χαθῇ. Ὁ λόγος θὰ καρποφορήσπη κατὰ τρόπον μυστηριώδη καὶ ἄγνωστον εἰς σᾶς, καὶ ὅταν ἡ καρποφορία αὐτὴ ὠριμάσῃ διὰ τὸν καθένα, ἡ πρόνοια τοῦ μεγάλου Γεωργοῦ θὰ ἐπισυνάξῃ τὸν καρπόν).

Ὅταν δὲ ὁ καρπὸς ὠριμάσῃ καὶ εἶναι ἕτοιμος πρὸς θερισμόν, ἀμέσως ὁ γεωργὸς ἀποστέλλει τὸν θεριστὴν μὲ τὸ δρεπάνι, διότι ἔχει φθάσει ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ».

Ἔλεγεν ἀκόμη· «Μὲ τί νὰ παρομοιάσωμε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Ἢ μὲ ποιά παραβολὴ νὰ τὴν παρουσιάσωμε;

Καὶ ἔλεγε· Μὲ τί νὰ παρομοιάσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ποὺ διὰ τοῦ κηρύγματος διαδίδεται εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων καὶ διὰ τῆς Ἐκκλησίας ἐγκαθιδρύεται καὶ ἐπὶ τῆς γῆς; Καὶ μὲ ποίαν παραβολὴν καὶ εἰκόνα νὰ παραβάλωμεν τὴν αὔξησιν καὶ ἐπέκτασιν αὐτῆς;

Καὶ ἔλεγεν· «πῶς νὰ παρομοιάσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Ἢ μὲ ποίαν παραβολὴν καὶ εἰκόνα νὰ τὴν παραβάλωμεν;

Ὁμοιάζει μὲ κόκκο σιναπιοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅταν σπέρνεται στὴ γῆ, εἶναι μικρότερος ἀπ’ ὅλους τοὺς σπόρους τῆς γῆς.

Ὁμοιάζει σὰν τὸν μικρὸν σπόρον τοῦ σιναπιοῦ, ὁ ὁποῖος τὴν ὥραν, ποὺ σπέρνεται ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, εἶναι μικρότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς σπόρους τῆς γῆς.

Ὀμοιάζει μὲ κόκκον σιναπιοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅταν σπαρῇ εἰς τὴν γῆν, εἶναι μικρότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς σπόρους ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν γῆν.

Ἀλλ’ ὅταν σπαρθῇ, βλαστάνει, ὑψώνεται καὶ γίνεται μεγαλύτερο ἀπ’ ὅλα τὰ λαχανικά, καὶ κάνει κλαδιὰ μεγάλα, ὥστε στὸ σκιερὸ φύλλωμά του νὰ κάθωνται τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ».

Καὶ ὅταν σπαρῇ, φυτρώνει πρὸς τὰ ἐπάνω καὶ γίνεται ἀπὸ ὅλα τὰ λάχανα καὶ τοὺς θάμνους μεγαλύτερος, καὶ κάνει κλάδους μεγάλους, ὥστε κάτω ἀπὸ τὴν σκιάν του νὰ μποροῦν νὰ φωλιάζουν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ. Ἔτσι καὶ αἱ ἀρχαὶ τῆς αὐξήσεως καὶ ἑξαπλώσεως τῆς Ἐκκλησίας μου καὶ τοῦ ὑπ’ αὐτῆς σπειρομένου εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων λόγου μου εἶναι ἀφανεῖς καὶ ἄσημοι, ἀλλὰ βαθμηδὸν αἱ κατακτήσεις των γίνονται καταπληκτικοί. Ὁ λόγος δὲ τοῦ εὐαγγελίου, ὁ διὰ τῆς ὁλονὲν ἑξαπλουμένης Ἐκκλησίας κηρυττόμενος, ὅταν καλλιεργηθῇ εἰς τὰς ἐπιδεκτικὰς καρδίας ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δημιουργεῖ τεραστίας κατακτήσεις καὶ παρέχει προστασίαν καὶ ἀνάπαυσιν εἰς τὰς ψυχάς.

Καὶ ὅταν σπαρῇ, ξεπετιέται καὶ γίνεται μεγαλύτερο ἀπ’ ὅλα τὰ λάχανα, καὶ κάμνει μεγάλους κλάδους, ὥστε νὰ ἠμποροῦν τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ νὰ κατασκηνώνουν κάτω ἀπὸ τὴν σκιάν του».

Μὲ πολλὲς δὲ τέτοιες παραβολὲς κήρυττε σ’ αὐτοὺς τὸ λόγο, συμφώνως πρὸς τὴν ἀντιληπτική τους δύναμι.

Καὶ μὲ πολλὲς τέτοιες παραβολὲς ἐδίδασκεν εἰς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μὲ τὴν ἱκανότητα ποὺ εἶχαν οἱ ἀκροαταὶ νὰ ἀκούουν καὶ διατηροῦν εἰς τὴν μνήμην των τὰ διδασκόμενα, ὥστε καὶ ἐὰν τότε δὲν ἠδύναντο νὰ κατανοήσουν μερικά, νὰ τὰ ἐνθυμῶνται διὰ τῶν παραβολῶν καὶ οἱ ἐπιδεκτικοὶ νὰ κατανοήσουν ταῦτα βραδύτερον.

Καὶ μὲ τέτοιες πολλὲς παραβολὲς ἐδίδασκεν εἰς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀναλόγως μὲ τὴν ἱκανότητα ποὺ εἶχαν οἱ ἀκροαταί του νὰ ἀκούουν καὶ νὰ ἐνοοῦν.

Χωρὶς δὲ παραβολὴ δὲν τοὺς κήρυττε τὸ λόγο. Ἰδιαιτέρως δὲ στοὺς μαθητάς του ἐξηγοῦσε ὅλα.

Χωρὶς παραβολὴν δὲ δὲν ἐδίδασκεν αὐτούς. Ἰδιαιτέρως ὅμως εἰς τοὺς μαθητάς του ἐξηγεῖ καὶ διεσαφήνιζεν ὅλα, ὅσα τὸν ἠρώτων.

Χωρὶς δὲ παραβολὴν δὲν ἐδίδασκεν αὐτούς. Ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τοὺς μαθητὰς ἐξηγοῦσε ὅλα καὶ ἔλυε τὰς ἀπορίας των. (Ὅλα ὅσα ἐρωτοῦσαν καὶ ἐδιψοῦσαν νὰ μάθουν. Πάντοτε ὁ Θεὸς κατὰ πολλοὺς τρόπους ἀπαντᾷ εἰς τὰς ἀπορίας καὶ πληροφορεῖ τοὺς πιστοὺς περὶ τοῦ θελήματός του).

Καὶ ὅταν ἐκείνη τὴν ἡμέρα βράδυασε, λέγει σ’ αὐτούς (στοὺς μαθητάς του)· «Ἂς περάσωμε ἀπέναντι».

Καὶ ὅταν ἐβράδυασε κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν, ποὺ εἶπε τὰς παραβολὰς αὐτάς, λέγει εἰς αὐτούς· Ἂς περάσωμεν ἀπέναντι.

Ἀργὰ ἐκείνην τὴν ἡμέραν λέγει εἰς αὐτούς· «ἂς περάσωμεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος».

Καὶ ἀφοῦ ἄφησαν τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ, τὸν παίρνουν μαζί τους, ὅπως ἦταν, μέσα στὸ πλοῖο. Ἦταν δὲ καὶ ἄλλα πλοῖα (ποὺ ἔπλεαν) μαζί του.

Καὶ ἀφοῦ ἀφῆκε τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ εἰς τὴν παραλίαν, τὸν παίρνουν μαζί των οἱ μαθηταί, ὅπως ἦτο ὁ Κύριος μέσα εἰς τὸ πλοῖον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον προηγουμένως ἐδίδασκε τὰ πλήθη. Ἦσαν δὲ καὶ ἄλλα πλοιάρια, ποὺ ἔπλεαν μαζὶ μὲ τὸ πλοῖον τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἀφοῦ ἀφῆκαν τὸν λαόν, παρέλαβαν αὐτὸν οἱ μαθηταί, ὅπως εὑρίσκετο εἰς τὸ πλοῖον· ἦσαν δὲ καὶ ἄλλα πλοῖα, ποὺ ἔπλεαν μαζῆ του.

Καὶ ξεσπᾷ μεγάλη ἀνεμοθύελλα, καὶ τὰ κύματα ὑψώνονταν καὶ εἰσέβαλλαν στὸ πλοῖο, ὥστε αὐτὸ πλέον ἄρχισε νὰ βυθίζεται.

Καὶ γίνεται μεγάλη ἀνεμοζάλη, τὰ κύματα δὲ έκτυποῦσαν ἐπάνω εἰς τὸ πλοῖον, ὥστε ἐκινδύνευε πλέον αὐτὸ νὰ βυθισθῇ.

Καὶ αἴφνης ἐξέσπασε μεγάλη θύελλα, τὰ δὲ κύματα, ἐκτυποῦσαν τὸ πλοῖον καὶ ἀνέβαιναν εἰς αὐτό, ὥστε ἐκινδύνευε νὰ βυθισθῇ.

Αὐτὸς δὲ κοιμόταν στὴν πρύμνη γερμένος στὸ ἐπάνω μέρος τοῦ θρανίου, ποὺ ἦταν ἐκεῖ. Καὶ τὸν ξυπνοῦν καὶ τοῦ λέγουν· «Διδάσκαλε, δέν σὲ μέλει ποὺ χανόμαστε;».

Καὶ ἐξηκολούθει αὐτὸς νὰ κοιμᾶται εἰς τὴν πρύμνην εἰς τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ θρανίου, ποὺ ἦτο ἐκεῖ. Καὶ τὸν ἐξύπνησαν καὶ τοῦ εἶπαν· Διδάσκαλε, δὲν σὲ μέλει ποὺ χανόμεθα;

Καὶ ἐκεῖνος ἐκοιμᾶτο εἰς τὴν πρύμνην εἰς τὸ προσκέφαλον, ποὺ ἦτο εἰς τὸ κάθισμα. Καὶ τὸν ἐξύπνησαν οἱ μαθηταὶ καὶ τοῦ λέγουν· «διδάσκαλε, δὲν σὲ μέλλει ποὺ χανόμεθα;»

Καὶ σηκώθηκε καὶ ἐπέπληξε τὸν ἄνεμο καὶ εἶπε στὴ θάλασσα· «Σιώπα, φιμώσου!». Καὶ κόπασε ὁ ἄνεμος καὶ ἔγινε γαλήνη μεγάλη.

Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη, ἐπέπληξε τὸν ἄνεμον καὶ εἶπεν εἰς τὴν θάλασσαν· Σώπα, βουβάθητι. Καὶ κατέπεσεν ὁ ἄνεμος καὶ ἔγινε μεγάλη γαλήνη εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη ἐπέπληξε τὸν ἄνεμον καὶ εἶπεν εἰς τὴν θάλασσαν· «σώπα, πάψε ἀμέσως». Καὶ κατέπαυσεν ὁ ἄνεμος καὶ ἔγινε μεγάλη γαλήνη.

Καὶ εἶπε σ’ αὐτούς· «Γιατί εἶσθε τόσο δειλοί; Πῶς δὲν ἔχετε πίστι;».

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Διατί εἶσθε τόσον δειλοί, ὥστε νὰ τὰ χάνετε; Ἀφοῦ τόσα θαύματα μὲ εἶδατε νὰ κάνω, πῶς δὲν ἔχετε πίστιν ἀκλόνητον, ὥστε νὰ μὴ ἀνησυχῆτε, ὅταν μὲ ἔχετε πλησίον σας;

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· διατί εἶσθε τόσον δειλοί; Πῶς, ἀφοῦ εἴδατε τόσα θαύματα, δὲν ἔχετε πίστιν;»

Καὶ αἰσθάνθηκαν μεγάλο δέος καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους· «Ποιός ἄραγε εἶναι αὐτός, ὥστε καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα νὰ ὑπακούουν σ’ αὐτόν;».

Καὶ ἐφοβήθησαν φόβον εὐλαβείας μεγάλον διὰ τὴν παρουσίαν καὶ ἐνέργειαν τῆς θείας δυνάμεως. Καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον· Ποῖος λοιπὸν νὰ εἶναι αὐτός; Εἶναι πολὺ μεγαλύτερος ἀπὸ ὅ,τι τὸν ἐθεωρούσαμεν ἕως τώρα, διότι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα τὸν ὑπακούουν.

Καὶ κατελήφθησαν ἀπὸ μεγάλον φόβον καὶ θαυμασμὸν καὶ ἔλεγαν ὁ ἔνας εἰς τὸν ἄλλον· «ποιός, λοιπόν, εἶναι αὐτός, ἀφοῦ καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα τὸν ὑπακούουν;» (Ὑποτάσσονται εἰς αὐτὸν ὄχι μόνον αἱ ἀσθένειαι, ὁ θάνατος καὶ οἱ δαίμονες, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως).

Καὶ ἔφθασαν στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, στὴ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν.

Καὶ ἦλθον εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνών.

Καὶ ἦλθον εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς θαλάσσης, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν.

Καὶ ὅταν αὐτὸς βγῆκε ἀπὸ τὸ πλοῖο, ἀμέσως τὸν συνάντησε ἕνας ἄνθρωπος μὲ πνεῦμα ἀκάθαρτο (δαιμόνιο), ποὺ ἐρχόταν ἀπὸ τὰ μνήματα,

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ πλοῖον, ἀμέσως τὸν συνήντησε κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἤρχετο ἀπὸ τὰ μνημεῖα καὶ εἶχε πνεῦμα ἀκάθαρτον.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ πλοῖον, τὸν ἀπάντησε κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἤρχετο ἀπὸ τὰ μνημεῖα, κυριευμένος ἀπὸ πνεῦμα ἀκάθαρτον.

καὶ κατοικοῦσε στὰ μνήματα, καὶ οὔτε μὲ ἁλυσίδες δὲν μποροῦσε κανεὶς νὰ τὸν κρατήσῃ δεμένο,

Αὐτὸς τὴν κατοικίαν του εἶχε μέσα εἰς τὰ μνήματα καὶ οὔτε μὲ ἁλύσεις σιδηρᾶς δὲν ἠμποροῦσε κανεὶς νὰ τὸν δέσῃ,

Αὐτὸς τόπον κατοικίας καὶ παραμονῆς εἶχε τὰ μνήματα καὶ κανεὶς δὲν ἠμποροῦσε οὔτε μὲ σιδερένιες ἁλυσίδες νὰ τὸν κρατήσῃ δεμένον.

διότι πολλὲς φορὲς τὸν εἶχαν δέσει μὲ σιδερένια δεσμὰ στὰ πόδια καὶ μὲ ἁλυσίδες στὰ χέρια, ἀλλ’ εἶχε σπάσει τὶς ἁλυσίδες καὶ εἶχε συντρίψει τὰ σιδερένια δεσμὰ τῶν ποδιῶν, καὶ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ τὸν δαμάσῃ.

διότι αὐτὸς πολλὰς φορὰς εἶχε δεθῆ μὲ σιδηρᾶ δεσμὰ εἰς τὰ πόδια καὶ μὲ ἁλυσίδας εἰς τὰ χέρια καὶ εἶχαν διασπασθῆ ἀπὸ αὐτὸν αἱ ἁλυσίδες καὶ εἶχαν συντριβῆ τὰ δεσμὰ τῶν ποδιῶν καὶ κανεὶς δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ τὸν δαμάσῃ.

Διότι πολλὲς φορὲς τὸν εἶχαν δέσει μὲ δεσμὰ εἰς τὰ πόδια καὶ μὲ σιδερένιες ἁλυσίδες εἰς τὰ χέρια καὶ αὐτὸς ἔσπαζε τὶς ἁλυσίδες καὶ συνέτριβε τὰ δεσμὰ καὶ κανεὶς δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ τὸν δαμάσῃ.

Καὶ συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέρα ἦταν στὰ μνήματα καὶ στὰ βουνά, καὶ κραύγαζε καὶ κατέκοπτε τὸ σῶμα του μὲ πέτρες.

Καὶ πάντοτε νύκτα καὶ ἡμέραν εἰς τὰ μνήματα καὶ εἰς τὰ ὄρη ἐξηκολούθει νὰ φωνάζῃ δυνατὰ καὶ νὰ κατακόπτῃ καὶ καταπληγώνῃ τὸν ἑαυτόν του μὲ λιθάρια.

Καὶ συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέραν ἦτο εἰς τὰ μνήματα καὶ τὰ ὄρη, ἐφώναζε, κατέκοπτε καὶ κατεπλήγωνε τὸν εὐατόν του μὲ λίθους.

Ὅταν δὲ εἶδε τὸν Ἰησοῦ ἀπὸ μακριά, ἔτρεξε καὶ τὸν προσκύνησε.

Ὅταν δὲ εἶδε τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρυά, ἔτρεξε καὶ τὸν προσεκύνησε.

Ὅταν δὲ εἶδε τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρυά, ἔτρεξε πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἐπροσκύνησε.

Καὶ ἔβγαλε κραυγὴ μεγάλη καὶ εἶπε· «Τί θέλεις ἐσὺ σ’ ἐμένα, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; Στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ζητῶ νὰ μὴ μὲ βασανίσῃς».

Καὶ ἀφοῦ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνήν, εἶπε· Ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ καὶ τὶ ζητεῖς ἀπὸ ἐμέ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; Σὲ ἐξορκίζω ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ ἀφῆκεν ἐλεύθερον κατὰ τὴν περίοδον τοῦ παρόντος αἰῶνος, νὰ μὴ μὲ βασανίσῃς καὶ μὴ μὲ διώξῃς ἀπ’ ἐδῶ, ποὺ ἔχω εὐχάριστον διαμονήν.

Καὶ ἀφοῦ ἐκραύγασε μὲ μεγάλην φωνὴν εἶπε· ποία σχέσις ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; Σὲ ἐξορκίζω εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ νὰ μὴ μὲ βασανίσῃς».

Διότι ἔλεγε σ’ αὐτό· «Πνεῦμα ἀκάθαρτο, νὰ βγῇς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο».

Τοῦ εἶπε δὲ μὴ μὲ βασανίσῃς, διότι ὁ Κύριος ἔλεγεν εἰς αὐτόν· Ἔβγα, σὺ τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον, ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον.

Διότι ὁ Ἰησοῦς ἔλεγεν εἰς αὐτό· «τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἔβγα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν».

Τὸν ρωτοῦσε δέ· «Ποιό εἶναι τὸ ὄνομά σου;». Καὶ ἀποκρίθηκε λέγοντας· «Λεγεὼν εἶναι τὸ ὄνομά μου, διότι εἴμεθα πολλοί».

Καὶ τὸν ἠρώτα ὁ Ἰησοῦς· Ποῖον εἶναι τὸ ὄνομά σου; Καὶ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Λεγεών, δηλαδὴ σύνταγμα στρατιωτῶν, εἶναι τὸ ὄνομά μου. Καὶ ἔχω αὐτὸ τὸ ὄνομα, διότι ἐδῶ μέσα εἴμεθα πολλοί.

Καὶ ἠρώτησεν αὐτόν· ποῖον εἶναι τὸ ὄνομά σου;» Καὶ ἐκεῖνο ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· «λεγεὼν εἶναι τὸ ὄνομά μου, διότι εἴμεθα πολλοὶ ἐδῶ μέσα».

Καὶ τὸν παρακαλοῦσε πολὺ νὰ μὴ τοὺς διώξῃ ἔξω ἀπὸ τὴ χώρα.

Καὶ παρεκάλει τὸν Ἰησοῦν πολὺ νὰ μὴ τοὺς στείλῃ ἔξω ἀπὸ τὴν χώραν ἐκείνην.

Καὶ παρακαλοῦσε τὸν Ἰησοῦν, μὲ πολλὰς παρακλήσεις, νὰ μὴ τοὺς διώξῃ ἔξω ἀπὸ τὴν χώραν αὐτήν.

Ἦταν δὲ ἐκεῖ πλησίον τοῦ βουνοῦ μιὰ μεγάλη ἀγέλη χοίρων, ποὺ ἔβοσκε.

Ἦτο δὲ ἐκεῖ πλησίον τοῦ ὄρους ἕνα μεγάλο κοπάδι χοίρων, ποὺ ἔβοσκε.

Εὑρίσκετο δὲ ἐκεῖ πλησίον εἰς τὸ ὄρος ἕνα μεγάλο κοπάδι χοίρων, ποὺ ἔβοσκε.

Καὶ τὸν παρακάλεσαν ὅλοι οἱ δαίμονες λέγοντας· «Στεῖλε μας στοὺς χοίρους, γιὰ νὰ μποῦμε σ’ αὐτούς».

Καὶ τὸν παρεκάλεσαν ὅλοι οἱ δαίμονες καὶ τοῦ εἶπαν· Στεῖλε μας εἰς τοὺς χοίρους, διὰ νὰ ἔμβωμεν εἰς αὐτούς.

Καὶ παρεκάλεσαν αὐτὸν ὅλοι οἱ δαίμονες καὶ εἶπαν· «στεῖλε μας νὰ μποῦμε εἰς αὐτοὺς τοὺς χοίρους».

Καὶ τοὺς ἐπέτρεψεν ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς. Καὶ ἀφοῦ βγῆκαν τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα, μπῆκαν στοὺς χοίρους. Καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων καὶ γκρεμίστηκε στὴ λίμνη. Ἦσαν δὲ περίπου δυὸ χιλιάδες. Καὶ πνίγηκαν στὴ λίμνη.

Καὶ ἐπειδὴ αὐτοί, ποὺ ἔτρεφαν τοὺς χοίρους, ἔπραττον τοῦτο παρὰ τὸν μωσαϊκὸν νόμον, ποὺ ἀπηγόρευεν ὡς ἀκάθαρτον τὸ χοιρινὸν κρέας καὶ συνεπῶς εὑρίσκοντο ἐν τῇ παραβάσει καὶ ἁμαρτία, ὁ Ἰησοῦς ἔδωκεν ἀμέσως τὴν ἄδειαν εἰς τὰ δαιμόνια. Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα, ἐμβῆκαν μέσα εἰς τοὺς χοίρους. Καὶ ἔτρεξεν ἀσυγκράτητα καὶ μὲ μανίαν τὸ κοπάδι ἀπὸ τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ κρημνοῦ πρὸς τὰ κάτω εἰς τὴν θάλασσαν. Ἦσαν δὲ περίπου δύο χιλιάδες οἱ χοῖροι, καὶ ἐπνίγοντο μέσα εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ τοὺς ἐπέτρεψε ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀφοῦ ἐξῆλθαν τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, ἐμπῆκαν εἰς τοὺς χοίρους καὶ ὅλο τὸ κοπάδι ὥρμησε ἀσυγκράτητο ἐπάνω εἰς τὸν κρημνὸν καὶ ἔπεσε εἰς τὴν θάλασσαν. Ἦσαν δὲ περίπου δύο χιλιάδες οἱ χοίροι καὶ ἐπνίγοντο μέσα εἰς τὴν θάλασσαν. (Καὶ ἔτσι ἐτιμωρήθησαν οἱ Γεργεσηνοί, οἱ ὁποῖοι ἔτρεφαν χοίρους, μολονότι τὸ ἀπηγόρευε ὁ Μωσαϊκὸς νόμος).

Οἱ δὲ βοσκοὶ τῶν χοίρων ἔφυγαν καὶ διέδωσαν τὸ γεγονὸς στὴν πόλι καὶ στὰ χωριά. Καὶ οἱ κάτοικοι βγῆκαν γιὰ νὰ ἰδοῦν τί ἔγινε.

Αὐτοὶ δέ, ποὺ ἔβοσκαν τοὺς χοίρους, ἔφυγαν. Καὶ ἀνήγγειλαν τὸ συμβὰν εἰς τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως καὶ εἰς αὐτοὺς ποὺ ἔμεναν εἰς τὰ χωράφια. Καὶ ἐβγῆκαν οἱ κάτοικοι νὰ ἴδουν, τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ συνέβη.

Καὶ οἱ χοιροβοσκοὶ (κυριευμένοι ἀπὸ θαυμασμὸν καὶ τρόμον διὰ τὰ δύο καταπληκτικὰ θαύματα, ποὺ εἶδαν) ἔφυγαν καὶ ἀνήγγειλαν τὸ γεγονὸς εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς ὅσους εὐρῆκαν εἰς τὰ χωράφια· καὶ ἐβγῆκαν οἱ κάτοικοι νὰ ἰδοῦν, τί εἶναι αὐτὸ ποὺ συνέβη.

Καὶ ἔρχονται πρὸς τὸν Ἰησοῦ, καὶ βλέπουν τὸν δαιμονισμένο, ποὺ εἶχε τὴ λεγεῶνα (τῶν δαιμόνων), νὰ κάθεται καὶ νὰ φορῇ ροῦχα καὶ νὰ εἶναι φρόνιμος, καὶ φοβήθηκαν.

Καὶ ἦλθαν πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εἶδαν τὸν δαιμονιζόμενον νὰ κάθηται ἐνδεδυμένος καὶ μὲ σωστὰ τὰ μυαλά του, αὐτὸν ποὺ εἶχε προτήτερα τὴν λεγεῶνα. Καὶ ἐφοβήθησαν έξ αἰτίας τῆς παρουσίας τοῦ θαυματουργοῦ αὐτοῦ, ποὺ τὸν ᾐσθάνοντο πολὺ ἀνώτερόν τους.

Ἔρχονται πλησίον τοῦ Ἰησοῦ καὶ βλέπουν τὸν δαιμονιζόμενον νὰ κάθεται ντυμένος καὶ μὲ πλῆρες τὸ λογικόν του, αὐτὸν ποὺ εἶχε προηγουμένως τὸν λεγεῶνα τῶν δαιμονίων. Καὶ ἐφοβήθησαν.

Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ εἶδαν, διηγήθηκαν σ’ αὐτοὺς τί συνέβη στὸν δαιμονισμένο καὶ στοὺς χοίρους.

Καὶ τοὺς διηγήθησαν ἐκεῖνοι, ποὺ εἶδαν τὰ συμβάντα, τί συνέβη εἰς τὸν δαιμονιζόμενον καὶ διὰ τοὺς χοίρους πῶς ἐπνίγησαν.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ εἶχαν ἴδει τί συνέβη μὲ τὸν δαιμονιζόμενον καὶ τοὺς χοίρους, τὰ διηγήθηκαν εἰς αὐτούς.

Καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν παρακαλοῦν (τὸν Ἰησοῦ) νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν περιοχή τους.

Καὶ ἐπειδὴ ἐφοβοῦντο, μήπως πάθουν καὶ ἄλλο μεγαλύτερον κακόν, ἤρχισαν νὰ τὸν παρακαλοῦν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ σύνορά των.

Ἐπειδὴ δὲ ἐφοβήθησαν καὶ διὰ τὰς ἄλλας παραβάσεις τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, ἤρχισαν νὰ παρακαλοῦν τὸν Ἰησοῦν νὰ ἀναχωρήσῃ ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορά των.

Καὶ ὅταν ἔμπαινε στὸ πλοῖο, ὁ ἄλλοτε δαιμονισμένος τὸν παρακαλοῦσε νὰ τὸν πάρῃ κοντά του.

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον διὰ νὰ φύγῃ, τὸν παρεκάλει ἐκεῖνος ποὺ προτήτερα εἶχε δαιμονισθῇ, νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ διὰ νὰ μένῃ μαζί του.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀνέβαινε εἰς τὸ πλοῖον, τὸν παρακαλοῦσε ὁ τέως δαιμονισμένος νὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ καὶ νὰ μένῃ μαζῆ του.

Δὲν τὸν ἄφησε ὅμως νὰ ἀκολουθήσῃ, ἀλλὰ τοῦ εἶπε· «Πήγαινε στὸ σπίτι σου στοὺς δικούς σου, καὶ διηγήσου σ’ αὐτοὺς ὅσα σοῦ ἔκανε ὁ Κύριος, μὲ τὰ ὁποῖα σοῦ ἔδειξε τὸ ἔλεός του».

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως δὲν τὸν άφῆκεν, ἀλλ’ εἶπεν εἰς αὐτόν· Πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου πρὸς τοὺς ἰδικούς σου καὶ διηγήσου εἰς αὐτοὺς ὅσα σοῦ ἔχει κάμει ὁ Κύριος καὶ πόσον σὲ ἠλέησε ἐλευθερώσας σε ἀπὸ πλῆθος πολὺ δαιμόνων.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως δὲν τὸν ἀφῆκεν, ἀλλὰ τοῦ εἶπε· «πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου πρὸς τοὺς δικού σου καὶ νὰ διηγηθῇς ὅσα ὁ Κύριος σοῦ ἔκαμε καὶ πόσο σὲ ἠλέησε».

Καὶ ἔφυγε καὶ ἄρχισε νὰ διακηρύττῃ στὴ Δεκάπολι ὅσα ἔκανε σ’ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ὅλοι θαύμαζαν.

Καὶ ἔφυγεν ἐκεῖνος, καὶ ἤρχισε νὰ διακηρύττῃ εἰς τὰς δέκα ἑλληνικὰς πόλεις, ποὺ εἶχαν κτισθῇ πρὸς ἀνατολὰς τοῦ Ἰορδάνου, τὰ ὅσα τοῦ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ὅλοι, ὅσοι τὰ ἤκουον, ἐθαύμαζον.

Καὶ πράγματι ἐκεῖνος ἐπέστρεψε καὶ ἤρχισε νὰ κηρύσσῃ πρὸς τὰς δέκα ἑλληνικὰς πόλεις, ποὺ εὑρίσκοντο ἀνατολικὰ τοῦ Ἰορδάνου, ὅσα ὁ Ἰησοῦς ἔκαμεν εἰς αὐτόν· καὶ ὅλοι ἐθαύμαζαν. (Εὐεργετημένοι πνευματικῶς καὶ ὑλικῶς ἀπὸ τὸν Κύριον ἔχομεν καθῆκον νὰ διηγούμεθα εἰς ὅλους τὰ μεγαλεῖα του).

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς πέρασε μὲ τὸ πλοῖο πάλιν ἀπέναντι, συγκεντρώθηκε γύρω του λαὸς πολύς. Ἦταν δὲ κοντὰ στὴ λίμνη.

Καὶ ὅταν ἐπέρασεν ὁ Ἰησοῦς μὲ τὸ πλοῖον πάλιν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος, ἐμαζεύθη λαὸς πολὺς πλησίον του, καὶ ἦτο κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ ὅταν πάλιν ἐπέρασε ὁ Ἰησοῦς μὲ τὸ πλοῖον εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος συνεκεντρώθη πλῆθος πολὺ κοντὰ του. Ἦτο δὲ πλησίον εἰς τὴν θάλασσαν.

Τότε ἔρχεται ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχισυναγώγους, ποὺ ὠνομαζόταν Ἰάειρος, καὶ μόλις τὸν εἶδε (τὸν Ἰησοῦ) πέφτει στὰ πόδια του

Καὶ ἰδοὺ ἔρχεται ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχισυναγώγους, ποὺ ἐλέγετο Ἰάειρος, καὶ ὅταν τὸν εἶδεν ἔπεσε γονατιστὸς ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του.

Καὶ ἔρχεται ἐκεῖ ἔνας ἀπὸ τοὺς ἀρχισυναγώγους, ὀνόματι Ἰάειρος, ὁ ὁποῖος ὅταν τὸν εἶδεν, ἔπεσε γονατιστὸς ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του

καὶ τὸν παρακαλοῦσε πολὺ λέγοντας· «Ἡ κοροῦλα μου βρίσκεται στὰ τελευταῖα της. Ἔλα καὶ βάλε ἐπάνω της τὰ χέρια σου γιὰ νὰ γίνῃ καλὰ καὶ νὰ ζήσῃ».

Καὶ τὸν παρεκάλει πολὺ καὶ ἔλεγεν· ὅτι ἡ μικρά μου θυγατέρα εὑρίσκεται εἰς τὰ τελευταῖα της. Σὲ παρακαλῶ λοιπὸν νὰ ἔλθῃς καὶ νὰ βάλῃς ἐπάνω της τὰς χεῖρας σου, διὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν καὶ ζήσῃ.

καὶ τὸν παρακαλοῦσε μὲ πολλὰς καὶ θερμὰς παρακλήσεις καὶ ἔλεγε, ὅτι «ἡ μικρά μου κόρη εὑρίσκεται εἰς τὰ πρόθυρα τοῦ θανάτου. Σὲ παρακαλῶ λοιπὸν νὰ ἔλθῃς εἰς τὸ σπίτι, νὰ βάλῃς ἐπάνω της τὰς χεῖρας, διὰ νὰ σωθῇ καὶ ζήσῃ».

Ἔτσι ὁ Ἰησοῦς πῆγε μαζί του. Τὸν ἀκολουθοῦσε δὲ λαὸς πολὺς καὶ τὸν συνέθλιβαν.

Καὶ ἐπῆγε μαζί του καὶ τὸν ἠκολούθει πολὺς λαὸς καὶ τὸν ἐστρίμωχναν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη.

Καὶ ἀνεχώρησε μαζῆ του. Λαὸς δὲ πολὺς τὸν ἀκολουθοῦσε καὶ οἱ ἄνθρωποι τὸν ἐστρύμωχναν.

Μία δὲ γυναῖκα, ποὺ ἔπασχε ἀπὸ αἱμορραγία δώδεκα ἔτη,

Καὶ μία γυναῖκα, ποὺ ἔπασχεν ἀπὸ αἱμορραγίαν ἐπὶ ἔτη δώδεκα,

Καὶ μιὰ γυναῖκα, ἡ ὁποία ἔπασχεν ἐπὶ δώδεκα ἔτη ἀπὸ αἱμορραγίαν

καὶ ταλαιπωρήθηκε πολὺ ἀπὸ πολλοὺς ἰατρούς, καὶ δαπάνησε ὅλη τὴν περιουσία της, καὶ δὲν ὠφελήθηκε τίποτε, ἀλλὰ μᾶλλον πῆγε στὸ χειρότερο,

καὶ ἡ ὁποία πολλὰ ὑπέφερεν ἀπὸ τὴν κακὴν θεραπείαν πολλῶν ἰατρῶν καὶ ἐξώδευσεν ὅλα, ὅσα ἠμπόρεσε νὰ ἐξοικονομήση, καὶ δὲν ὠφελήθη τίποτε, ἀλλὰ μᾶλλον ἐπῆγεν εἰς τὸ χειρότερον,

καὶ εἶχε ταλαιπωρηθῇ πολὺ ἀπὸ πολλοὺς ἰατρούς, εἶχε δὲ ἐξοδεύσει ὅλα τὰ ὑπάρχοντά της, χωρὶς νὰ ἵδῃ καμμίαν ὠφέλειαν, ἀλλὰ μᾶλλον εἶχε ἔλθει εἰς τὸ χειρότερον,

ὅταν ἄκουσε γιὰ τὸν Ἰησοῦ, διασχίζοντας τὸ πλῆθος ἔφθασε ἀπὸ πίσω, καὶ ἄγγιξε τὸ ἔνδυμά του.

ἐπειδὴ ἤκουσε διὰ τὸν Ἰησοῦν, ὅτι ἐνεργεῖ θαυματουργικὰς θεραπείας, ἦλθε μέσα εἰς τὸν λαὸν ἀπὸ πίσω του καὶ ἤγγισε τὸ ἔνδυμά του.

ὅταν ἤκουσε διὰ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, ἀνεμίχθη μὲ τὸ πλῆθος, ἦλθε πίσω ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγγισε τὸ ἔνδυμά του.

Ἔλεγε δὲ μέσα της· «Ἐὰν καὶ μόνο ἀγγίξω τὰ ἐνδύματά του, θὰ σωθῶ».

Ἤγγισε δὲ τὸ ἔνδυμά του, διότι ἔλεγε μέσα της, ὅτι καὶ ἐὰν μόνον τὰ ἐνδύματά του ἐγγίσω, θὰ σωθῶ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν μου.

Διότι ἔλεγε μέσα της, ὅτι «ἐὰν καὶ μόνον ἐγγίσω τὰ ἐνδύματά του, θὰ σωθῶ».

Ἀμέσως δὲ σταμάτησε ἡ αἱμορραγία της καὶ κατάλαβε στὸ σῶμα της, ὅτι θεραπεύθηκε ἀπὸ τὴ βασανιστικὴ ἀσθένεια.

Καὶ ἀμέσως ἐστείρευσε καὶ ἐξηράνθη τὸ μέρος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἔτρεχε τὸ αἷμα της, καὶ ἐκατάλαβεν ἀπὸ τὴν μεταβολὴν ποὺ ἐπῆρε τὸ σῶμα της, ὅτι ἐθεραπεύθη ἀπὸ τὴν βασανιστικὴν ἀρρώστιαν της.

Καὶ ἀμέσως ἐξηράθηκε καὶ ἔκλεισεν ἡ πηγή, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἔτρεχε τὸ αἷμα της, καὶ ἀντελήφθη ἀπὸ τὴν βελτίωσίν που ἦλθε εἰς τὸ σῶμα της, ὅτι ἰατρεύθη ἀπὸ τὸ βάσανον ἐκεῖνο.

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς κατάλαβε, ὅτι βγῆκε δύναμι ἀπ’ αὐτόν, καὶ στράφηκε πρὸς τὸ πλῆθος καὶ ἔλεγε· «Ποιός ἄγγιξε τὰ ἐνδύματά μου;».

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἐπληροφορήθη ἐσωτερικῶς ἀπὸ τὴν θείαν του φύσιν τὴν δύναμιν, ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ αὐτόν, καὶ ἀφοῦ ἐστράφη πρὸς τὸν λαόν, εἶπε· Ποῖος ἤγγισε τὰ ἐνδύματά μου;

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη πολὺ καλά, ὡς παντογνώστης, τὴν δύναμιν ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ αὐτὸν καὶ στραφεὶς εἰς τὸ πλῆθος ἔλεγε· «ποιὸς ἤγγισε τὰ ἐνδύματά μου;

Οἱ δὲ μαθηταί του τοῦ ἔλεγαν· «Βλέπεις, ὅτι ὁ κόσμος σὲ συνθλίβει, καὶ ἐν τούτοις λέγεις, “Ποιός μὲ ἄγγιξε;”».

Καὶ τοῦ ἔλεγον οἱ μαθηταί του· Βλέπεις, ὅτι ὁ ὄχλος σὲ σπρώχνει ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη καὶ λέγεις· ποῖος μὲ ἤγγισε;

Καὶ ἔλεγον εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταί του· «βλέπεις τὸν ὄχλον νὰ σὲ σπρώχνῃ ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα καὶ ἐρωτᾷς ποιὸς σὲ ἤγγισε;»

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς κοίταζε γύρω του γιὰ νὰ ἰδῇ τὴ γυναῖκα ποὺ ἔκανε αὐτὸ.

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς παρετήρει γύρω διὰ νὰ ἴδῃ αὐτήν, ποὺ ἔκαμεν αὐτό.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως περιέφερε γύρω τὸ βλέμμα του, διὰ νὰ ἴδῃ αὐτήν, ποὺ εἶχε κάμει αὐτό.

Ἡ δὲ γυναῖκα, φοβισμένη καὶ τρομαγμένη, ἐπειδὴ εἶχε συνείδησι τοῦ θαύματος ποὺ ἔγινε σ’ αὐτή, ἦλθε καὶ ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ τοῦ εἶπε ὅλη τὴν ἀλήθεια.

Ἡ γυνὴ δὲ μὲ φόβον καὶ τρόμον, ἐπειδὴ ἐγνώριζε τὴν θεραπείαν, ποὺ τῆς εἶχε γίνει, ἦλθε καὶ ἔπεσε γονατιστὴ ἐμπρός του καὶ τοῦ εἶπεν ὅλην τὴν ἀλήθειαν.

Ἡ δὲ γυναῖκα φοβισμένη καὶ τρέμουσα, ἐπειδὴ εἶχε πλέον ἀντιληφθῇ πολὺ καλὰ τὴν θεραπείαν, ποὺ τῆς εἶχε γίνει, ἦλθε καὶ ἔπεσεν εἰς τὰ γόνατα ἐμπρός του καὶ τοῦ εἶπεν ὅλην τὴν αλήθειαν.

Αὐτὸς δὲ τῆς εἶπε· «Κόρη μου, ἡ πίστι σου σὲ ἔσωσε. Φύγε ἥσυχη, καὶ νὰ εἶσαι γιὰ πάντα ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὴ βασανιστικὴ ἀσθένειά σου».

Αὐτὸς δὲ τῆς εἶπε· Κόρη μου, ἡ πίστις καὶ πεποίθησις ποὺ εἶχες, ὅτι θὰ ἐθεράπευεσο, ἐὰν ἤγγιζες τὸ ἔνδυμά μου, σὲ ἔχει σώσει ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν σου. Πήγαινε εἰς τὸ καλὸ εἰρηνικὴ καὶ ἥσυχος καὶ ἔσο γιὰ πάντα ὑγιὴς ἀπὸ τὸ βάσανόν σου.

Ἐκεῖνος δὲ τῆς εἶπε· «κόρη μου, ἡ πίστις σου σὲ ἔχει σώσει· πήγαινε μὲ εἰρήνην εἰς τὴν ψυχήν σου καὶ νὰ εἶσαι γιὰ πάντα ὑγιὴς καὶ ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὴν βασανιστικὴν ἀσθένειάν σου».

Ἐνῷ ἀκόμη αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) μιλοῦσε, ἔρχονται ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου καὶ λέγουν· «Ἡ θυγατέρα σου πέθανε. Γιατί πλέον ἐνοχλεῖς τὸ διδάσκαλο;».

Ἐνῷ δὲ ὁ Ἰησοῦς ὡμίλει ἀκόμη, ἔρχονται ἀπὸ τὸ σπίτι του ἀρχισυναγώγου ἄνθρωποι καὶ εἶπαν ὅτι ἡ κόρη σου ἀπέθανε. Πρὸς τί ἐνοχλεῖς ἀκόμη τὸν Διδάσκαλον καὶ τὸν βάζεις εἰς τὸν κόπον νὰ ἔλθῃ ἐκεῖ;

Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ἀκόμη ὠμιλοῦσε, ἔρχονται ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου ἄνθρωποι λέγοντες ὅτι «ἡ θυγάτηρ σου ἀπέθανε· διατί ἐνοχλεῖς ἀκόμη τὸν διδάσκαλον;»

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἀμέσως, ὅταν ἄκουσε νὰ λέγεται αὐτὸς ὁ λόγος, λέγει στὸν ἀρχισυνάγωγο· «Μή φοβᾶσαι, μόνο πίστευε».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως, ὅταν ἤκουσε νὰ λέγεται ὁ λόγος αὐτός, λέγει εἰς τὸν ἀρχισυνάγωγον· Μὴ φοβεῖσαι, μόνον ἑξακολούθει νὰ πιστεύῃς εἰς τὴν δύναμίν μου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως, μόλις ἄκουσε τὰ λόγια αὐτά, λέγει εἰς τὸν ἀρχισυνάγωγον· «μὴ φοβεῖσαι, μόνο πίστευε».

Καὶ δὲν ἄφησε κανένα νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ, παρὰ τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, τὸν ἀδελφὸ τοῦ Ἰακώβου.

Καὶ δὲν ἀφῆκε κανένα νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ παρὰ μόνον τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου.

Καὶ δὲν ἀφῆκε κανένα νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ παρὰ μόνον τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου.

Καὶ φθάνει στὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου, καὶ βλέπει ταραχή, καὶ νὰ κλαῖνε καὶ νὰ θρηνολογοῦν δυνατά.

Καὶ ἔρχεται εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀρχισυναγώγου καὶ βλέπει θόρυβον, καὶ κόσμον, ποὺ ἔκλαιαν καὶ ἐμοιρολογοῦσαν δυνατά.

Καὶ ἔρχεται εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου καὶ ἀκούει θόρυβον καὶ βλέπει πολλοὺς νὰ κλαίουν καὶ νὰ ὀλοφύρωνται πολύ.

Καὶ ἀφοῦ μπῆκε στὸ σπίτι, τοὺς λέγει· «Γιατί ταράσσεσθε καὶ κλαίετε; Τὸ παιδὶ δὲν πέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται». Τότε ἄρχισαν νὰ γελοῦν εἰς βάρος του.

Καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὸν οἶκον, τοὺς εἶπε· Διατί μὲ τὰ μοιρολόγια σας κάνετε θόρυβον καὶ κλαίετε; Τὸ παιδίον δὲν ἀπέθανεν, ἀλλὰ κοιμᾶται. Καὶ τὸν περιγελοῦσαν.

Καὶ εἰσελθὼν λέγει εἰς αὐτούς· «διατί κάνετε τόσον θόρυβον μὲ τὰς κραυγάς σας καὶ διατί κλαίετε; Τὸ παιδὶ δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται». Καὶ ἐκεῖνοι τὸν περιγελοῦσαν.

Αὐτὸς ὅμως, ἀφοῦ ἔβγαλε ἔξω ὅλους, παίρνει μαζί του τὸν πατέρα τοῦ παιδιοῦ καὶ τὴ μητέρα καὶ τοὺς μαθητὰς ποὺ ἦταν μαζί του (τοὺς τρεῖς), καὶ μπαίνει στὸ δωμάτιο ποὺ ἦταν ξαπλωμένο τὸ παιδί.

Αὐτὸς ὅμως ἀφοῦ ἔβγαλεν ἔξω ὅλους, παίρνει μαζί του τὸν πατέρα τοῦ κορασίου καὶ τὴν μητέρα καὶ τοὺς τρεῖς μαθητὰς ποὺ ἦσαν μαζί του, καὶ ἐμβαίνει ἐκεῖ, ὅπου ἦτο ἑξαπλωμένον τὸ παιδίον.

Αὐτὸς ὅμως, ἀφοῦ ἔβγαλε ἔξω ὅλους, ἐπῆρε τὸν πατέρα τοῦ παιδιοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τοὺς τρεῖς μαθητάς, ποὺ ἦσαν μαζῆ του, καὶ ἐμπῆκε ἐκεῖ, ὅπου ἦτο ἐξηπλωμένο τὸ παιδί.

Καὶ ἀφοῦ ἔπιασε τὸ παιδὶ ἀπὸ τὸ χέρι, τῆς λέγει· «Ταλιθᾶ, κοῦμι», ποὺ μεταφραζόμενο σημαίνει· «Κορίτσι, σὲ διατάσσω, σήκω ἐπάνω».

Καὶ ἀφοῦ ἔπιασε τὸ χέρι τοῦ παιδίου, λέγει εἰς αὐτό· «Ταλιθά, κούμι», τὸ ὁποῖον, ὅταν ἐξηγήθη εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, σημαίνει· Τὸ κοράσιον, εἰς σὲ ὁμιλῶ, σήκω.

Καὶ ἀφοῦ ἔπιασε τὸ χέρι τοῦ παιδιοῦ, εἶπε πρὸς αὐτό· «ταλιθὰ κοῦμι»· πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἑρμηνευόμενον σημαίνει· «τὸ κοράσιον, εἰς σὲ ἐγὼ ὁμιλῶ, σήκω».

Καὶ ἀμέσως σηκώθηκε τὸ κορίτσι καὶ περιπατοῦσε. Ἦταν δὲ δώδεκα ἐτῶν. Καὶ κυριεύθηκαν ἀπὸ ἔκπληξι μεγάλη.

Καὶ ἀμέσως ἀνεστήθη τὸ κοράσιον καὶ ἐπεριπάτει. Διότι δὲν ἦτο πολὺ μικρόν, ἀλλ’ ἦτο ἐτῶν δώδεκα καὶ εἶχεν ἡλικίαν ἀρκετήν, ὥστε νὰ περιπατῇ ἐλεύθερα. Καὶ τοὺς κατέλαβεν ἔκπληξις καὶ θαυμασμὸς μεγάλος.

Καὶ ἀμέσως τὸ κοράσιον ἐσηκώθη καὶ ἐντελῶς ὑγιὲς περιπατοῦσε· διότι ἦτο δώδεκα ἐτῶν. Καὶ κατελήφθησαν ὅλοι ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ μεγάλον θαυμασμόν.

Καὶ τοὺς διέταξε αὐστηρὰ νὰ μὴ τὸ μάθῃ κανείς. Καὶ εἶπε νὰ τῆς δώσουν νὰ φάγῃ.

Καὶ τοὺς παρήγγειλεν αὐστηρὰ καὶ ἔντονα νὰ μὴ μάθῃ κανεὶς τὸ θαῦμα αὐτό. Καὶ ἐπειδὴ τὸ κοράσιον λόγῳ τῆς ἀσθενείας του εἶχε μείνει ἀρκετὰς ἡμέρας νηστικόν, εἶπε νὰ δώσουν εἰς αὐτὸ νὰ φάγῃ.

Καὶ τοὺς εἶπε καὶ τοὺς ξαναεῖπε καὶ τοὺς ἔδωσε ἐντολὴν μὲ ἕνα τρόπον ἔντονον, κανεὶς νὰ μὴ μάθῃ αὐτὸ τὸ θαῦμα. Καὶ εἶπε νὰ τῆς δώσουν νὰ φάγῃ. (Διὰ νὰ βεβαιωθοῦν ἔτσι ὅτι ἦτο καὶ πλήρως ὑγιὴς ἡ κόρη των).

Καὶ ἀναχώρησε ἀπ’ ἐκεῖ καὶ πῆγε στὴν πατρίδα του. Καὶ τὸν ἀκολούθησαν οἱ μαθηταί του.

Καὶ ἀνεχώρησεν ἀπ’ ἐκεῖ καὶ ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα του τὴν Ναζαρέτ, καὶ ἠκολούθησαν αὐτὸν οἱ μαθηταί του.

Καὶ ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ναζαρέτ, τὴν πατρίδα του. Καὶ τὸν ἠκολούθησαν οἱ μαθηταί του.

Καὶ ὅταν ἦλθε τὸ Σάββατο, ἄρχισε νὰ διδάσκῃ στὴ συναγωγή. Καὶ πολλοὶ ἀκούοντας ἀποροῦσαν καὶ ἔλεγαν· «Ἀπὸ ποῦ σ’ αὐτὸν αὐτὰ τὰ πράγματα; Καὶ τί εἶναι αὐτὴ ἡ σοφία ποὺ τοῦ δόθηκε; Καὶ καταπληκτικὰ θαύματα γίνονται δι’ αὐτοῦ!

Καὶ ὅταν ἦλθεν ἡ ἡμέρα τοῦ Σαββάτου ἤρχισε νὰ διδάσκῃ εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ πολλοὶ ποὺ τὸν ἤκουαν ἐθαύμαζαν καὶ ἔλεγαν· Ἀπὸ ποὺ ἦλθαν εἰς αὐτὸν αὐτά, ποὺ βλέπομεν καὶ ἀκούομεν, καὶ τὶ πρᾶγμα εἶναι ἡ σοφία αὐτή, ποὺ τοῦ ἐδόθη, καὶ μὲ τὴν βοήθειαν ποίας δυνάμεως γίνονται τέτοια θαύματα μὲ τὰ χέρια του;

Ὅταν δὲ ἦλθε τὸ Σάββατον, ἤρχισε νὰ διδάσκῃ εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ πολλοί, ποὺ τὸν ἤκουαν, ἐθαύμαζαν καὶ ἔλεγαν· «ἀπὸ ποῦ ἦλθε εἰς αὐτὸν ἡ δύναμις καὶ ἡ ἐξουσία νὰ κάμνῃ τὰ ὅσα βλέπομεν καὶ ἀκούομεν; Καὶ τί εἶναι αὐτὴ ἡ σοφία ποὺ τοῦ ἐδόθη καὶ πῶς ἐξηγοῦνται τὰ τόσα καὶ τόσα θαύματα, ποὺ γίνονται μὲ τὰ χέρια του;

Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ ξυλουργός, ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας, ἀδελφὸς δὲ τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ καὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Σίμωνος; Καὶ οἱ ἀδελφές του δὲν μένουν ἐδῶ στὸν τόπο μας;». Καὶ κλονίζονταν καὶ ἀμφέβαλλαν γι’ αὐτόν.

Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ μαραγκός, ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας, καὶ ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ καὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Σίμωνος; Καὶ δὲν εἶναι ἐδῶ μαζί μας αἱ ἀδελφαί του; Καὶ ἐσκανδαλίζοντο δι’ αὐτὸν καὶ δὲν ἤθελαν νὰ τὸν παραδεχθοῦν ὡς προφήτην, ἀλλὰ τὸν παρηκολούθουν μὲ ὑποψίαν.

Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ ξυλουργός, τὸ παιδὶ τῆς Μαρίας, ὁ ἀδελφὸς δὲ τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ καὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Σίμωνος; Καὶ αἱ ἀδελφαί του δὲν εἶναι ἐδῶ μαζῆ μας; Καὶ ἐσκανδαλίζοντο καὶ δὲν ἤθελαν νὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν.

Ἔλεγε δὲ σ’ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «Δὲν ὑπάρχει προφήτης χωρὶς ἐκτίμησι παρὰ στὴν πατρίδα του καὶ στὸν κύκλο τῶν συγγενῶν του καὶ στὴν οἰκογένειά του».

Ἔλεγε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, ὅτι πουθενὰ δὲν ἀρνοῦνται νὰ τιμήσουν ἕνα προφήτην, παρὰ μόνον εἰς τὴν πατρίδα του καὶ μεταξὺ τῶν συγγενῶν του καὶ μεταξὺ αὐτῶν, ποὺ μένουν εἰς τὸ σπίτι του.

Ἔλεγε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν ἀρνοῦνται νὰ τιμήσουν ἕνα προφήτην, εἰ μὴ μόνον εἰς τὴν πατρίδα του μεταξὺ τῶν συγγενῶν του καὶ τῶν οἰκιακῶν του.

Ἔτσι ἐκεῖ δὲν μποροῦσε νὰ κάνῃ κανένα θαῦμα, ἐκτὸς τοῦ ὅτι θεράπευσε ὀλίγους ἀρρώστους θέτοντας ἐπάνω τους τὰ χέρια του.

Καὶ ἐπειδὴ αὐτοὶ ἠπίστησαν, ἡ ἀπιστία των ἠμπόδιζε τὴν ἐνέργειαν τῆς θαυματουργικῆς του δυνάμεως καὶ δὲν ἠδύνατο ἐκεῖ νὰ κάμῃ κανὲν ἀπὸ τὰ μεγάλα θαύματά του, παρὰ μόνον ἐθεράπευσεν ὀλίγους ἀρρώστους, ἀφοῦ ἔθεσεν ἐπ’ αὐτῶν τὰς χεῖρας του.

Καὶ διὰ τὴν ἀπιστίαν τῶν Ναζαρηνῶν δὲν ἠμπόρεσε ἐκεῖ κανένα θαῦμα νὰ κάμῃ, παρὰ μόνον ὀλίγους ἀρρώστους ἐθεράπευσε διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν του.

Καὶ ἀποροῦσε γιὰ τὴν ἀπιστία τους. Καὶ περιώδευε τὰ γύρω χωριὰ καὶ δίδασκε.

Καὶ ἠπόρει ὁ Κύριος μὲ τὴν ἀπιστίαν των, τὴν ὁποίαν ὡς διακρίνων τὰ βάθη τῆς καρδίας των εὕρισκεν ἀδικαιολόγητον καὶ βαρεῖαν. Καὶ περιώδευε τριγύρω εἰς τὰ χωρία καὶ ἐδίδασκε.

Ἀποροῦσε δὲ καὶ ὁ ἴδιος διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Καὶ περιώδευε τριγύρω τὰ χωριά διδάσκων τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου.

Καὶ καλεῖ τοὺς δώδεκα, καὶ ἄρχισε νὰ τοὺς ἀποστέλλῃ δύο δύο, καὶ τοὺς ἔδωσε δύναμι νὰ ἐπιβάλλωνται στὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα (καὶ νὰ τὰ βγάζουν).

Καὶ προσκαλεῖ τοὺς δώδεκα καὶ ἤρχισε νὰ τοὺς ἀποστέλλῃ εἰς περιοδείαν δύο δύο, καὶ τοὺς ἔδιδεν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν νὰ βγάζουν ἀπὸ τοὺς πάσχοντας τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα.

Προσεκάλεσε δὲ τοὺς δώδεκα καὶ ἤχισε νὰ τοὺς στέλνῃ δύο-δύο, καὶ ἔδιδε εἰς αὐτοὺς ἐξουσίαν νὰ διώχνουν τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα.

Τοὺς ἔδωσε δὲ τὴν ἐντολὴ νὰ μὴ παίρνουν μαζί τους γιὰ τὸ δρόμο παρὰ μόνο ραβδί, οὔτε σακκίδιο, οὔτε ψωμί, οὔτε χάλκινα νομίσματα στὴ ζώνη τους,

Καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴ παίρνουν τίποτε εἰς τὸν δρόμον τους παρὰ τὸ πολὺ-πολὺ μίαν ράβδον μόνον· οὔτε σάκκον οὔτε ψωμὶ οὔτε κὰν χάλκινα νομίσματα εἰς τὴν ζώνην τους,

Καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴ παίρνουν τίποτε εἰς τὸν δρόμον, εἰ μὴ μόνον μία ράβδον, οὔτε σακκούλι οὔτε ψωμὶ οὔτε χρήματα εἰς τὴν ζώνην των.

νὰ φοροῦν δὲ σανδάλια, καὶ νὰ μὴ φοροῦν δεύτερο χιτῶνα.

ἀλλὰ νὰ πηγαίνουν ὑποδεμένοι μὲ ἁπλᾶ πέδιλα. Καὶ νὰ μὴ εἶναι ἐνδεδυμένοι μὲ δύο ὑποκάμισα, ὅπως ἐφόρουν τὰ ἐπίσημα πρόσωπα.

Ἀλλὰ νὰ ἔχουν εἰς τὰ πόδια των ἁπλᾶ πέδιλα καὶ νὰ μὴ φοροῦν δύο χιτῶνας (ὅπως συνηθίζουν οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἐπίσημοι).

Ἐπίσης τοὺς ἔλεγε· «Ὅπου θὰ μπῆτε σὲ σπίτι, ἐκεῖ νὰ μένετε, ἕως ὅτου ἀναχωρήσετε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· ὁπουδήποτε ἐμβῆτε εἰς οἱκία, νὰ μένετε, ἕως ὅτου φύγετε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο, διὰ μὴ σχηματίζουν οἱ ἄνθρωποι διὰ σᾶς ἰδέαν, ὅτι εἶσθε ἄστατοι ἐπιπόλαιοι ἢ ὅτι ἐπιζητεῖτε τὴν καλοπέρασιν.

Καὶ ἔλεγεν ἀκόμη εἰς αὐτούς· «Ὀπουδήποτε πᾶτε καὶ εἰσέλθετε ὡς φιλοξενούμενοι εἰς ἕνα σπίτι, εἰς αὐτὸ τὸ σπίτι νὰ μένετε, ἕως ὅτου φύγετε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο. (Νὰ μὴ εἶσθε ἀκατάστατοι καὶ νὰ μὴ ἐπιδιώκετε τὰς πολλὰς φιλοξενίας).

Καὶ γιὰ ὅσους δὲν σᾶς δεχθοῦν καὶ δὲν σᾶς ἀκούσουν, ὅταν φεύγετε ἀπ’ ἐκεῖ νὰ τινάξετε καλὰ τὴ σκόνη κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σας σ’ ἔνδειξι διαμαρτυρίας ἐναντίον τους. Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἐπιεικέστερα θὰ κριθοῦν τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως παρὰ ἡ πόλι ἐκείνη».

Καὶ ὅσοι τυχὸν δὲν σᾶς δεχθοῦν οὔτε σᾶς ἀκούσουν ὅταν φεύγετε ἀπ’ ἐκεῖ, εἰς δήλωσιν τοῦ ὅτι δὲν ἐπήρατε τίποτε μαζί σας ἀπὸ αὐτούς, οὔτε ἔχετε καμμίαν σχέσιν μαζί των, τινάξατεν καλὰ ὡς ἀκάθαρτον καὶ μολυσματικὸν τὸ χῶμα, ποὺ ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο ἐκόλλησε κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σας εἰς τὰ σανδάλια σας. Τινάξατέ το διὰ νὰ χρησιμεύσῃ ὡς διαμαρτυρία καὶ ἔλεγχος κατὰ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι θὰ εἶνα περισσότερον ἐπιεικὴς ἡ τιμωρία εἰς τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως παρὰ εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην.

Καὶ ὅσοι τυχὸν δὲν θελήσουν νὰ σᾶς δεχθοῦν οὔτε καὶ νὰ σᾶς ἀκούσουν, καθὼς θὰ φεύγετε ἀπὸ ἐκεῖ τινάξατε καὶ αὐτὸ τὸ χῶμα, ποὺ ἔχει κολλήσει κάτω ἀπὸ τὰ πόδια εἰς τὰ πέδιλά σας, διὰ νὰ δηλώσετε ἔτσι καὶ νὰ διαμαρτυρηθῆτε, ὅτι τίποτε δὲν ἐπήρατε ἀπὸ ἐκεῖ. Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως θὰ εἶναι ἐπιεικεστέρα ἡ κρίσις διὰ τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα μᾶλλον παρὰ διὰ τὴν πόλιν ἐκείνην».

Βγῆκαν δὲ οἱ δώδεκα σὲ περιοδεία καὶ κήρυτταν στοὺς ἀνθρώπους νὰ μετανοήσουν,

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν εἰς περιοδείαν ἐκήρυττον εἰς τοὺς κατοίκους τῶν διαφόρων χωρίων νὰ μετανοήσουν.

Καὶ ἐξελθόντες οἱ μαθηταὶ ἐκήρυτταν εἰς τοὺς ἀνθρώπους νὰ μετανοήσουν. (Ἡ συναίσθησις τῆς ἁμαρτωλότητος, ἡ εἰλικρινὴς μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ πρὸς τὸν Χριστὸν εἶναι ἡ ἀπαραίτητος ἀρχὴ καὶ τὸ θεμέλιον τῆς νέας κατὰ Χριστὸν ζωῆς).

καὶ ἔβγαζαν πολλὰ δαιμόνια, καὶ ἄλειφαν μὲ λάδι καὶ θεράπευαν πολλοὺς ἀρρώστους.

Καὶ ἔβγαζαν πολλὰ δαιμόνια καὶ ἤλειφαν πολλοὺς ἀρωστους μὲ ἔλαιον, ποὺ ἐσυμβόλιζε τὴν ἰατρικὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ τοὺς ἐθεράπευαν.

Καὶ δαιμόνια πολλὰ ἔδιωχναν καὶ ἤλειφον μὲ λάδι πολλοὺς ἀρρώστους, τοὺς ὁποίους καὶ ἐθεράπευαν.

Ἄκουσε δὲ ὁ βασιλεὺς Ἡρῴδης (γιὰ τὸν Ἰησοῦ), διότι διαδόθηκε ἡ φήμη του, καὶ ἔλεγεν, ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν καὶ γι’ αὐτὸ ἐνεργοῦν οἱ θαυματουργικὲς δυνάμεις δι’ αὐτοῦ.

Καὶ ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς Ἡρῴδης περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ περὶ τῶν ἔργων αὐτοῦ καὶ τῶν μαθητῶν του. Διότι ἔγινε φανερὸν καὶ γνωστὸν τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἔλεγεν ὁ Ἡρῴδης ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν μὲ νέα ἀποστολὴν καὶ μὲ νέα χαρίσματα ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ δι’ αὐτὸ αἱ ὑπερφυσικαὶ δυνάμεις ἐνεργοῦν δι’ αὐτοῦ.

Ἤκουσε δὲ τότε ὁ βασιλεὺς Ἡρώδης τὰ περὶ τοῦ Ἰησοῦ, διότι τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἶχε γίνει πλέον γνωστόν, καὶ ἔλεγεν ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν καὶ διὰ τοῦτο ἐνεργοῦν δι’ αὐτοῦ αἱ ὑπερφυσικαὶ αὐταὶ δυνάμεις.

Ἄλλοι ἔλεγαν, ὅτι εἶναι ὁ Ἠλίας καὶ ἄλλοι ἔλεγαν, ὅτι εἶναι προφήτης, ὅπως ἕνας ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς προφῆτες.

Ἄλλοι δέ, ποὺ ἐσύγχυζαν τὸν Ἰησοῦν μὲ τοὺς παλαιοὺς προφήτας, ἔλεγον ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Ἠλίας· ἄλλοι δὲ ἔλεγον, ὅτι εἶναι προφήτης σὰν ἕνας ἀπὸ τοὺς προφήτας.

Ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι εἶναι ὁ Ἠλίας· ἄλλοι δὲ ὅτι εἶναι προφήτης, ὅπως ἔνας ἀπὸ τοὺς προφήτας.

Ἀλλ’ ὅταν ἄκουσε ὁ Ἡρῴδης εἶπε· «Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἀποκεφάλισα. Αὐτὸς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν».

Ὅταν δὲ ἤκουσεν ὁ Ἡρῴδης αὐτά, ποὺ ἔλεγαν οἱ διάφοροι διὰ τὸν Ἰησοῦν, εἶπεν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἀπεκεφάλισα. Αὐτὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν.

Ἀκούσας δὲ ὁ Ἡρώδης αὐτὰ εἶπε ὅτι «αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἀποκεφάλισα. Αὐτὸς ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν».

Ὁ Ἡρῴδης πράγματι ἔστειλε καὶ συνέλαβε τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν ἔδεσε καὶ τὸν φυλάκισε ἐξ αἰτίας τῆς Ἡρῳδιάδος τῆς συζύγου τοῦ Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ του, διότι τὴ νυμφεύθηκε.

Καὶ εἶπεν αὐτὰ ὁ Ἡρῴδης, διότι αὐτὸς ὁ ἴδιος ἔστειλε καὶ συνέλαβε τὸν Ἰωάννην καὶ τὸν ἔρριψε δεμένον εἰς τὴν φυλακὴν ἐξ αἰτίας τῆς Ἡρῳδιάδος, ποὺ ἦτο σύζυγος τοῦ ἀδελφοῦ του Φιλίππου καὶ ὁ Ἡρῴδης τὴν ἐπῆρε σύζυγον.

Ὁ ἴδιος ὁ Ἡρώδης ἔστειλε καὶ συνέλαβε τὸν Ἰωάννην καὶ τὸν ἔρριψε δεμένον εἰς τὴν φυλακήν, ἐξ αἰτίας τῆς συζύγου τοῦ ἀδελφοῦ του, τῆς Ἡρωδιάδος, τὴν ὁποίαν αὐτὸς εἶχε πάρει παρανόμως ὡς σύζυγον του.

Ὁ Ἰωάννης δηλαδὴ ἔλεγε στὸν Ἡρῴδη· «Δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχῃς τὴ γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου».

Ἔγινε δὲ τοῦτο αἰτία τῆς φυλακίσεως τοῦ Ἰωάννου, διότι ἔλεγεν ὁ Ἰωάννης εἰς τὸν Ἡρῴδην, ὅτι δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ νὰ ἔχῃς σύζυγον τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου, ὁ ὁποῖος ζῇ ἀκόμη.

Διότι ἔλεγε ὁ Ἰωάννης εἰς τὸν Ἡρώδην ὅτι «δέν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχῃς τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου».

Ἔτσι ἡ Ἡρῳδιὰς ἔτρεφε μῖσος ἐναντίον του καὶ ἤθελε νὰ τὸν σκοτώσῃ, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε.

Ἡ δὲ Ἡρῳδιὰς ἐκράτει μέσα της μῖσος κατ’ αὐτοῦ καὶ ἤθελε νὰ τὸν φονεύσῃ καὶ δὲν ἠδύνατο.

Ἡ δὲ Ἡρωδιὰς ἔτρεφε μέσα της μῖσος καὶ ἀγανάκτησιν ἐναντίον τοῦ Ἰωάννου καὶ ἤθελε νὰ τὸν φονεύσῃ, ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦσε,

Διότι ὁ Ἡρῴδης φοβόταν τὸν Ἰωάννη, ἐπειδὴ τὸν ἤξερε ὡς ἄνθρωπο ἐνάρετο καὶ ἅγιο, καὶ τὸν διατηροῦσε στὴ ζωή, καὶ ἄκουσε καὶ ἐφήρμοζε πολλά (ἀπ’ αὐτὰ ποὺ ἄκουσε), τὸν ἄκουε δὲ μὲ εὐχαρίστησι.

Δὲν ἠδύνατο δὲ ἡ Ἡρῳδιὰς νὰ φονεύσῃ τὸν Ἰωάννην, διότι ὁ Ἡρῴδης ἐφοβεῖτο αὐτὸν καὶ διὰ τὸν σεβασμόν, ποὺ τοῦ εἶχεν ὁ λαός, ἀλλὰ καὶ διότι τὸν ἐγνώριζεν ὡς ἄνθρωπον δίκαιον καὶ ἅγιον. Καὶ δι’ αὐτὸ τὸν διετήρει εἰς τὴν ζωήν· καὶ ὅταν τὸν ἤκουσε κάποτε εἰς τὴν φυλακήν, πολλὰ ἀπ’ ἐκεῖνα, ποὺ τὸν συνεβούλευσεν ὁ Ἰωάννης, τὰ ἔκαμε, καὶ ὁσάκις συνήντα τὸν Ἰωάννην, τὸν ἤκουε μὲ εὐχαρίστησιν.

ἐπειδὴ ὁ Ἡρώδης ἐφοβεῖτο τὸν Ἰωάννην, διότι τὸν ἐγνώριζεν ὡς ἄνθρωπον δίκαιον καὶ ἅγιον καὶ τὸν διετήρει εἰς τὴν ζωὴν καὶ ὅταν τὸν ἤκουσε, πολλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ εἶπε ὁ Ἰωάννης τὰ ἔκαμνε καὶ κάθε φορά, ποὺ τὸν συναντοῦσε, τὸν ἤκουε μὲ εὐχαρίστησιν.

Καὶ ὅταν ἦλθε ἡμέρα ἑορταστικῆς ἐκδηλώσεως, ὅταν δηλαδὴ ὁ Ἡρῴδης γιὰ τὰ γενέθλιά του ἔκανε δεῖπνο στοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς στρατιωτικοὺς ἄρχοντες καὶ τοὺς ἀριστοκράτες τῆς Γαλιλαίας,

Καὶ ὅταν ἦλθεν ἡμέρα, ποὺ ἔδιδεν εὐκαιρίαν εἰς τὴν Ἡρῳδιάδα νὰ ἐκτελέσῃ τὸ σχέδιόν της, ὅταν δηλαδὴ ὁ Ἡρῴδης διὰ τὰ γενέθλιά του ἔκανε δεῖπνον εἰς τοὺς μεγάλους ἄρχοντας καὶ εἰς τοὺς ἀνωτέρους ἀξιωματικοὺς τοῦ στρατοῦ καὶ εἰς τοὺς προύχοντας τῆς Γαλιλαίας,

Ἀλλὰ ἦλθε ἡμέρα εὐκαιρίας διὰ τὴν Ἡρωδιάδα· ὅταν ὁ Ἡρώδης, διὰ νὰ ἑορτάσῃ τὰ γενέθλιά του, παρέθεσε δεῖπνον εἰς τοὺς μεγάλους ἄρχοντας αὐτοῦ, εἰς τοὺς χιλιάρχους καὶ εἰς τοὺς προύχοντας τῆς Γαλιλαίας.

καὶ μπῆκε ἡ θυγατέρα τῆς Ἡρῳδιάδος καὶ χόρεψε καὶ ἄρεσε στὸν Ἡρῴδη καὶ στοὺς συνδαιτυμόνες, ὁ βασιλεὺς εἶπε στὸ κορίτσι· «Ζήτησέ μου ὅ,τι θέλεις καὶ θὰ σοῦ τὸ δώσω».

καὶ ἐμβῆκεν αὐτὴ ἡ ἰδία ἡ θυγατέρα τῆς Ἡρῳδιάδος, καὶ ἐχόρευσε χορὸν ἄσεμνον καὶ πολὺ ἐξευτελισμένον, καὶ ἤρεσεν εἰς τὸν Ἡρῴδην καὶ εἰς τοὺς καθισμένους μαζί του εἰς τὸ τραπέζι, εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸ κοράσιον· Ζήτησέ μου ὀ,τιδήποτε θέλεις, καὶ θὰ σοῦ τὸ δώσω.

Εἰσῆλθεν ἡ θυγάτηρ αὐτῆς τῆς Ἡρωδιάδος καὶ ἐχόρευσε καὶ ἤρεσεν εἰς τὸν Ἡρώδην καὶ τοὺς ἄλλους συνδαιτημόνας. Εἶπε δὲ ὁ Βασιλεὺς εἰς τὴν κόρην· «ζήτησέ μου ὅ,τι θέλεις καὶ ἐγὼ θὰ σοῦ τὸ δώσω».

Ἔκανε μάλιστα σ’ αὐτὴ αὐτὸ τὸν ὅρκο· «Θὰ σοῦ δώσω ὅ,τι καὶ ἂν μοῦ ζητήσῃς, μέχρι καὶ τὸ μισὸ βασίλειό μου».

Καὶ τῆς ὡρκίσθη, ὅτι θὰ σοῦ δώσω ὅ,τι καὶ ἂν μοῦ ζητήσῃς ἕως τὸ μισὸ βασίλειόν μου.

Καὶ τῆς ὁρκίσθη πώς, «θὰ σοῦ δώσω ὅ,τι μοῦ ζητήσεις, μέχρι ἀκόμη καὶ τὸ μισὸ βασίλειόν μου».

Αὐτὴ τότε βγῆκε καὶ πῆγε καὶ εἶπε στὴ μητέρα της· «Τί νὰ ζητήσω;». Ἐκείνη δὲ εἶπε· «Τὸ κεφάλι τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ».

Ἐκείνη δὲ ἐβγῆκε καὶ εἶπε εἰς τὴν μητέρα της· Τί νὰ ζητήσω; Αὐτὴ δὲ εἶπε: Ζήτησε τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ.

Ἐκείνη δὲ ἐξελθοῦσα ἔτρεξε πρὸς τὴν μητέρα της καὶ τὴν ἠρώτησε· «τί νὰ ζητήσω;» Ἐκείνη δὲ εἶπε· «τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ».

Τότε ἐπανῆλθε ἀμέσως βιαστικὰ στὸν βασιλέα καὶ ὑπέβαλε αὐτὸ τὸ αἴτημα· «Θέλω ἀμέσως νὰ μοῦ δώσῃς σ’ ἕνα πιάτο τὸ κεφάλι τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ».

Καὶ ἐμβῆκεν ἐκείνη ἀμέσως βιαστικὰ εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἐζήτησε λέγουσα· θέλω νά μου δώσῃς αὐτὴν τὴν ὥραν καὶ χωρὶς χρονοτριβὴν μέσα εἰς πιάτο τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ.

Καὶ ἐκείνη εἰσώρμησε ἀμέσως βιαστικὰ εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἐζήτησε λέγουσα· «θέλω νά μοῦ δώσῃς αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ ἐπάνω εἰς ἕνα πιάτο».

Καὶ ἐνῷ ὁ βασιλεὺς λυπήθηκε, ἐξ αἰτίας τῶν ὅρκων καὶ τῶν συνδαιτυμόνων δὲν θέλησε νὰ ἀθετήσῃ τὴν ὑπόσχεσί του πρὸς αὐτή.

Καὶ ὁ βασιλεὺς κατελυπήθη διότι εἶχε βάλει ὅρκους, ἦσαν δὲ παρόντες καὶ αὐτοί, ποὺ ἐκάθηντο μαζί του εἰς τὸ τραπέζι, εἰς τοὺς ὁποίους δὲν ἤθελε νὰ παρουσιασθῇ ψεύτης καὶ ἐπίορκος. Καὶ μολονότι ἐλυπεῖτο πολὺ νὰ θανατώσῃ τὸν Ἰωάννη, δὲν ἠθέλησε νὰ τῆς ἀρνηθῇ καὶ νὰ ἀθετήσῃ τὴν ὑπόσχεσίν του.

Καὶ ὁ βασιλεὺς ἐλυπήθη πάρα πολύ, ἀλλὰ διὰ τοὺς ὅρκους, ποὺ εἶχε κάμει, καὶ διὰ νὰ μὴ ἐκτεθῇ εἰς τοὺς συνδαιτημόνας του ὡς ἐπίορκος, δὲν ἠθέλησε νὰ ἀθετήσῃ τὴν ὑπόσχεσίν του.

Καὶ ἀμέσως ὁ βασιλεὺς ἔστειλε δήμιο καὶ διέταξε νὰ φέρῃ τὸ κεφάλι του.

Καὶ ἀμέσως ὁ βασιλεὺς ἔστειλεν ἕνα στρατιώτην ἀπὸ τοὺς σωματοφύλακάς του μὲ τὴν διαταγὴν νὰ φέρῃ τὴν κεφαλὴ τοῦ Ἰωάννου.

Καὶ ἀμέσως ἔστειλε ὁ βασιλεὺς δήμιον καὶ διέταξε νὰ φέρῃ τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου.

Αὐτὸς δὲ πῆγε καὶ τὸν ἀποκεφάλισε στὴ φυλακή, καὶ ἔφερε τὸ κεφάλι του σὲ πιάτο, καὶ τὸ ἔδωσε στὸ κορίτσι, καὶ τὸ κορίτσι τὸ ἔδωσε στὴ μητέρα της.

Αὐτὸς δὲ ἐπῆγε καὶ τὸν ἀπεκεφάλισε εἰς τὴν φυλακὴν καὶ ἔφερε μέσα εἰς πιάτο τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου καὶ τὴν ἔδωκε εἰς τὸ κοράσιον καὶ τὸ κοράσιον τὴν ἔδωκεν εἰς τὴν μητέρα της.

Ἐκεῖνος δὲ ἐπῆγε, ἀπεκεφάλισε τὸν Ἰωάννην εἰς τὴν φυλακήν, ἔφερε τὴν κεφαλήν του μέσα εἰς τὸ πιάτο καὶ τὴν ἔδωκεν εἰς τὴν κόρην καὶ ἡ κόρη τὴν ἔδωκεν εἰς τὴν μητέρα της.

Καὶ ὅταν τὸ ἄκουσαν οἱ μαθηταί του, ἦλθαν καὶ πῆραν τὸ σῶμα του καὶ τὸ ἐνταφίασαν.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν τοῦτο οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου, ἦλθον καὶ ἐσήκωσαν τὸ λείψανόν του καὶ τὸ ἔβαλαν μέσα εἰς μνημεῖον.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου τὸ θλιβερὸν γεγονός, ἦλθαν καὶ ἐπῆραν τὸ νεκρὸ σῶμα του καὶ τὸ ἔβαλαν εἰς μνημεῖον.

Οἱ δὲ ἀπόστολοι ἐπέστρεψαν (ἀπὸ τὴν περιοδεία τους) στὸν Ἰησοῦ καὶ τοῦ ἀνέφεραν ὅλα, ὅσα ἔκαναν καὶ ὅσα δίδαξαν.

Καὶ συναθροίζονται ἀπὸ τὴν περιοδείαν οἱ Ἀπόστολοι πλησίον τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἀνέφεραν εἰς αὐτὸν ὅλα, δηλαδὴ καὶ ὅσα ἔργα καὶ θαύματα ἔκαμαν καὶ ὅσα ἐδίδαξαν.

Οἱ Ἀπόστολοι, ἀφοῦ ἐτελείωσεν ἡ περιοδεία των, συνεκεντρώθησαν κοντὰ εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνέφεραν εἰς αὐτὸν ὅλα, καὶ ὅσα ἔκαμαν καὶ ὅσα ἐδίδαξαν.

Καὶ εἶπε σ’ αὐτούς: «Ἐλᾶτε (μαζί μου) σεῖς μόνοι, χωρὶς τὸ πλῆθος, σὲ ἐρημικὸ τόπο, καὶ ἀναπαυθῆτε λίγο». Διότι ἦταν πολλοὶ αὐτοί, ποὺ πηγαινοέρχονταν, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν εὐκαιροῦσαν οὔτε νὰ φᾶνε.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Ἔλθετε ἰδιαιτέρως μόνοι σας σεῖς εἰς ἔρημον καὶ ἥσυχον τόπον καὶ ξεκουρασθῆτε ἐκεῖ ὀλίγον. Τὸ συνέστησε δὲ τοῦτο, διότι ἦσαν πολλοὶ αὐτοί, ποὺ ἤρχοντο καὶ ἔφευγαν καὶ δὲν εὐκαίρουν ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του οὔτε νὰ φάγουν.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· ἐμπρός, πηγαίνετε σεῖς μόνοι σας ἰδιαιτέρως εἰς ἕνα ἐρημικὸν τόπον καὶ ἀναπαυθῆτε ὀλίγον. Καὶ τοῦτο εἶπε, διότι ἦσαν πολλοὶ αὐτοί ποὺ ἤρχοντο καὶ ἔφευγαν, ὥστε ὁ Κύριος μὲ τοὺς μαθητάς του νὰ μὴ εὐκαιροῦν οὔτε νὰ φάγουν.

Ἔτσι ἔφυγαν σὲ ἐρημικὸ τόπο μὲ πλοῖο μόνοι.

Καὶ ἔφυγαν μὲ τὸ πλοῖον εἰς ἔρημον τόπον μόνοι αὐτοί, χωρὶς νὰ εἶπουν τίποτε εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἀνεχώρησαν διὰ θαλάσσης μὲ τὸ πλοῖον εἰς μίαν ἐρημικὴν περιοχὴν ἰδιαιτέρως. (Καὶ οἱ ἐργάται τοῦ Εὐαγγελίου ἔχουν νὰ διακόπτουν ἐπ’ ὀλίγον τὴν ἐργασίαν των, νὰ ἀποσύρωνται εἰς ἔρημα καὶ ἤρεμα μέρη πρὸς ἀνάπαυσιν, πρὸς περισυλλογὴν καὶ ἀνανέωσιν δυνάμεων).

Ἀλλ’ ὅταν ἔφευγαν, τοὺς εἶδαν καὶ τοὺς ἀναγνώρισαν πολλοί, καὶ ἀπ’ ὅλες τὶς γύρω πόλεις συνέρρευσαν πεζοπορώντας ἐκεῖ, μάλιστα ἔφθασαν πρωτύτερα ἀπ’ αὐτούς, καὶ συγκεντρώθηκαν κοντά του.

Καὶ ὅταν ἀνεχώρουν, τοὺς εἶδαν καὶ τοὺς ἀνεγνώρισαν πολλοί. Καὶ ἔτρεξαν μαζὶ ἐκεῖ ἀπὸ ὅλας τὰς τριγύρω πόλεις καὶ ἀφοῦ πεζοὶ διέτρεξαν τὸν γῦρον τῆς λίμνης καὶ διέβησαν τὸν Ἰορδάνην, κατέφθασαν τοὺς μαθητὰς καὶ συνηθροίσθησαν πλησίον τοῦ Ἰησοῦ.

Ἀλλὰ τοὺς εἶδαν πολλοὶ νὰ ἀναχωροῦν καὶ ἐπεσήμαναν τὸν τόπον, ποὺ ἐπῆγαν, καὶ πεζῇ ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις ἔτρεξαν μαζῆ ἐκεῖ, τοὺς ἐπρόλαβαν καὶ συγκεντρώθησαν πλησίον τοῦ Ἰησοῦ.

Ἔτσι, ὅταν βγῆκε ὁ Ἰησοῦς (στὴν ξηρά), εἶδε πλῆθος πολύ, καὶ τοὺς σπλαγχνίσθηκε, διότι ἦταν σὰν πρόβατα χωρὶς ποιμένα, καὶ ἄρχισε νὰ τοὺς διδάσκῃ πολλά.

Καὶ ὅταν ἐβγῆκεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ μοναχικὸν μέρος ποὺ ἦτο, εἶδε πολὺν λαὸν καὶ τοὺς συνεπάθησε πολύ, διότι ἦσαν ἐγκαταλελειμμένοι καὶ χωρὶς πνευματικὴν καθοδήγησιν, σὰν πρόβατα ποὺ δὲν ἔχουν ποιμένα. Καὶ ἤρχισε νὰ τοὺς διδάσκῃ διὰ πολλῶν.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ ἐρημικὸν μέρος, εἶδε πολὺν λαὸν καὶ τοὺς ἐσπλαγχνίσθηκε, διότι ἦσαν σὰν πρόβατα ποὺ δὲν εἶχαν ποιμένα καὶ ἤρχισε νὰ ἀναπτύσσῃ εἰς αὐτοὺς πολλὰς διδασκαλίας.

Καὶ ἀφοῦ πλέον πέρασε πολλὴ ὥρα, τὸν πλησίασαν οἱ μαθηταί του καὶ τοῦ λέγουν· «Ὁ τόπος εἶναι ἔρημος καὶ ἡ ὥρα εἶναι πλέον περασμένη.

Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασε πλέον ὥρα πολλή, τὸν ἐπλησίασαν οἱ μαθηταὶ καὶ τοῦ εἶπαν, ὅτι ὁ τόπος εἶναι ἔρημος καὶ ἡ ὥρα εἶναι πλέον περασμένη.

Καὶ ὅταν πλέον εἶχε προχωρήσει ἡ ὥρα, προσῆλθον εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ καὶ εἶπαν, ὅτι «εἶναι ἔρημος ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἔχει πλέον περάσει.

Δῶσε ἐντολὴ γιὰ νὰ φύγουν αὐτοὶ καὶ νὰ πᾶνε στὰ γύρω χωριὰ καὶ στὶς κωμοπόλεις γιὰ ν’ ἀγοράσουν ψωμιά. Διότι δὲν ἔχουν τί νὰ φᾶνε».

Διαλυσέ τους, διὰ νὰ ὑπάγουν εἰς τὰς ἀγροτικὰς κατοικίας καὶ τὰ χωρία, ποὺ εἶναι τριγύρω, καὶ νὰ ἀγοράσουν ψωμιὰ διὰ νὰ φάγουν. Διότι δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν.

Ἀπόλυσέ τους, γιὰ νὰ πᾶνε εἰς τὰ γύρω ἀγροκτήματα καὶ χωριὰ καὶ νὰ ἀγοράσουν ψωμιά, διότι ἐδῶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν».

Ἀλλ’ αὐτὸς ἀποκρίθηκε καὶ τοὺς εἶπε· «Δῶστε τους ἐσεῖς νὰ φᾶνε». Τοῦ λέγουν τότε· «Νὰ πᾶμε ν’ ἀγοράσωμε ψωμιὰ ἀξίας διακοσίων δηναρίων καὶ νὰ τοὺς δώσωμε νὰ φᾶνε;».

Ἐκεῖνος δὲ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Δώσατέ τους σεῖς νὰ φάγουν. Καὶ αὐτοὶ τοῦ εἶπαν· Νὰ ὑπάγωμεν ἡμεῖς καὶ νὰ ἀγοράσωμεν ψωμιὰ ἀξίας διακοσίων χρυσῶν δραχμῶν καὶ νὰ τοὺς δώσωμεν νὰ φάγουν; Ποὺ νὰ εὕρωμεν τὸ τόσον χρῆμα;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπε· δῶστε τους σεῖς νὰ φάγουν». Καὶ εἶπαν εἰς αὐτόν· «νὰ πᾶμε νὰ ἀγοράσωμε ψωμιὰ ἀξίας διακοσίων δηναρίων καὶ νὰ τοὺς δώσωμεν νὰ φᾶνε;»

Αὐτὸς δὲ τοὺς λέγει· «Πόσα ψωμιὰ ἔχετε; Πηγαίνετε νὰ ἰδῆτε». Καὶ ἀφοῦ εἶδαν, τοῦ λένε· «Πέντε, καὶ δύο ψάρια».

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· Πόσα ψωμιὰ ἔχετε; Πηγαίνετε νὰ ἴδετε. Καὶ ἀφοῦ εἶδαν τί εἶχαν, εἶπον· Ἔχομεν πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια.

Ἐκεῖνος δὲ τοὺς εἶπε· «πόσα ψωμιὰ ἔχετε;» Πηγαίνετε καὶ ἴδετε». Καὶ ἀφοῦ εἶδαν τί εἶχαν, εἶπαν· «ἔχομε πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια».

Καὶ τοὺς διέταξε νὰ βάλουν ὅλους νὰ καθήσουν γιὰ νὰ φᾶνε ὁμάδες ὁμάδες στὸ χλωρὸ χορτάρι.

Καὶ τοὺς διέταξε νὰ τοὺς καθίσουν ὅλους ἐπάνω εἰς τὸ χλωρὸν χορτάρι παρέας παρέας.

Καὶ παρήγγειλεν εἰς αὐτοὺς νὰ συστήσουν εἰς ὅλους νὰ καθήσουν ὁμάδες-ὁμάδες εἰς τὸ χλωρὸ χορτάρι.

Καὶ κάθησαν παρέες παρέες, ποὺ ὡμοίαζαν μὲ πρασιές, ἀνὰ ἑκατὸ καὶ ἀνὰ πενήντα ἄτομα.

Καὶ ἑξαπλώθησαν ὁμάδες κανονικαί, αἱ ὁποῖαι ἐπάνω εἰς τὴν πρασινάδα ὠμοίαζαν πρὸς φυτευμένα τετράγωνα κήπων. Καὶ ἦσαν ὁμάδες ἀπὸ ἑκατὸν καὶ ἀπὸ πεντήκοντα ἀνθρώπους ἡ κάθε μία.

Καὶ ἐξάπλωσαν ὁμάδες ὁμάδες σὰν πρασιές, ἀνὰ ἑκατὸν καὶ ἀνὰ πενῆντα.

Καὶ ἀφοῦ πῆρε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια καὶ ὕψωσε τὰ μάτια του στὸν οὐρανό, εὐλόγησε, καὶ ἔκοψε σὲ κομμάτια τὰ ψωμιά, καὶ ἔδινε στοὺς μαθητάς, γιὰ νὰ τὰ παραθέσουν σ’ αὐτούς. Ἐπίσης μοίρασε σὲ ὅλους τὰ δύο ψάρια.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τὰ δύο ψάρια, ἐσήκωσε τὰ μάτια του εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εὐχαρίστησε καὶ ἐπεκαλέσθη τὸν Θεὸν καὶ ἐτεμάχισε τὰ ψωμιὰ καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητάς του νὰ τὰ βάλουν ἐμπρός των, καὶ τὰ δύο ψάρια τὰ ἐμοίρασεν εἰς ὅλους.

Ὁ δὲ Κύριος, ἀφοῦ ἐπῆρε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, ὕψωσε τὰ βλέμματα εἰς τὸν οὐρανόν, ἐδοξολόγησε τὸν Πατέρα καὶ ἔκοψε κομμάτια τὰ ψωμιὰ καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητὰς, διὰ νὰ παραθέσουν εἰς τὰ πλήθη, καὶ τὰ δύο ψάρια ἐπίσης ἐμοίρασεν εἰς ὅλους. (Καὶ ἐπείσθησαν οἱ μαθηταὶ διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν περὶ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ καθήκοντός των νὰ εἰσφέρουν καὶ αὐτοὶ ὅ,τι ἠμποροῦν).

Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν.

Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν.

Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν.

Σήκωσαν μάλιστα δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια ἀπὸ τὰ ψωμιὰ καὶ ἀπὸ τὰ ψάρια.

Καὶ ἐσήκωσαν κομμάτια, ποὺ ἐπερίσσευσαν, δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα, καὶ ἀπὸ τὰ ψάρια ἐμάζευσαν περισσεύματα.

Καὶ ἐμάζεψαν ἀπὸ τὰ κομμάτια ποὺ ἐπερίσσευσαν καὶ ἀπὸ τὰ ψάρια δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα.

Αὐτοὶ δέ, ποὺ ἔφαγαν τὰ ψωμιά, ἦταν πέντε χιλιάδες ἄνδρες.

Καὶ αὐτοί, ποὺ ἔφαγαν τοὺς ἄρτους, ἦσαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες.

Αὐτοὶ δὲ που ἔφαγαν ἦσαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες.

Ἀμέσως δὲ ἀνάγκασε τοὺς μαθητάς του νὰ μποῦν στὸ πλοῖο καὶ νὰ πᾶνε πρωτύτερα ἀπ’ αὐτὸν στὸ ἀπέναντι μέρος πρὸς τὴ Βηθσαϊδά, γιὰ νὰ διαλύσῃ ἐν τῷ μεταξὺ τὰ πλήθη.

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς διὰ νὰ μὴ παρασυρθοῦν οἱ μαθηταὶ ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸν τοῦ λαοῦ, ποὺ ἤθελε νὰ τὸν ἀνακηρύξῃ βασιλέα, τοὺς ἠνάγκασε νὰ ἔμβουν εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ περάσουν προτήτερα ἀπὸ αὐτὸν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, εἰς τὴν Βηθσαϊδάν, ἕως ὅτου αὐτὸς διαλύσῃ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς (διὰ νὰ προφυλάξῃ τοὺς μαθητὰς ἀπὸ τὸν ἄκριτον ἐνθουσιασμὸν τοῦ ὄχλου ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν κάνουν βασιλέα) τοὺς ὑποχρέωσε νὰ μποῦν εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ περάσουν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος εἰς τὴν Βηθσαϊδά, ὅπου καὶ νὰ τὸν περιμένουν, ἕως ὅτου ἀπολύσῃ αὐτὸς τὰ πλήθη.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀποχαιρέτισε, πῆγε στὸ ὄρος γιὰ νὰ προσευχηθῇ.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀπεχαιρέτισεν, ἀνεχώρησεν εἰς τὸ ὄρος να προσευχηθῇ.

Καὶ ἀφοῦ ἀπεσπάσθη ἀπ’ αὐτοὺς ἀνέβηκε εἰς ὄρος νὰ προσευχηθῇ.

Καὶ ὅταν βράδυασε, τὸ πλοῖο βρισκόταν στὸ μέσο τῆς λίμνης, καὶ αὐτὸς μόνος στὴν ξηρά.

Καὶ ὅταν ἐβράδυασε καλά, τὸ πλοῖον ἦτο εἰς τὸ μέσον τῆς λίμνης, καὶ αὐτὸς ἦτο μοναχὸς ἐπὶ τῆς ξηράς.

Ἀργὰ δὲ ὅταν ἐπροχώρησε ἡ ἑσπέρα, τὸ πλοῖον εὑρίσκετο εἰς τὸ μέσον τῆς θαλάσσης καὶ αὐτὸς ἦτο μόνος εἰς τὴν ξηράν.

Καὶ ἐπειδὴ τοὺς εἶδε νὰ βασανίζωνται στὴν κωπηλασία, διότι ὁ ἄνεμος ἦταν ἀντίθετος σ’ αὐτούς, γι’ αὐτὸ κατὰ τὴν τετάρτη περίπου βάρδια τῆς νύκτας ἔρχεται πρὸς αὐτοὺς περιπατώντας πάνω στὴ λίμνη, καὶ πήγαινε νὰ τοὺς προσπεράσῃ.

Καὶ τοὺς εἶδε νὰ βασανίζωνται μὲ τὰ κύματα καθὼς ἐπροχώρουν. Ἐβασανίζοντο δέ, διότι ὁ ἄνεμος ἦτο ἐναντίος. Κατὰ δὲ τὸ τελευταῖον τρίωρον τῆς νυκτός, ὅτε παρελάμβανε στρατιωτικὴν φρουρὰν τὸ τέταρτον τμῆμα τῶν σκοπῶν, ἔρχεται πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, σὰν νὰ ἦτο αὐτὴ ξηρά. Καὶ ἤθελε νὰ τοὺς προσπεράσῃ.

Καὶ εἶδε τοὺς μαθητὰς νὰ ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὰ κύματα, καθὼς ὠδηγοῦσαν τὸ πλοῖον. Διότι ὁ ἄνεμος τοὺς ἦτο ἀντίθετος. Καὶ κατὰ τὴν τετάρτην βάρδιαν τῆς νυκτερινῆς φρουρᾶς, δηλαδὴ μεταξὺ τρεῖς καὶ ἕως τίς ἓξ τὰ χαράματα, ἦλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἤθελε νὰ τοὺς προσπεράσῃ.

Ἀλλ’ ὅταν αὐτοὶ τὸν εἶδαν νὰ περιπατῇ πάνω στὴ λίμνη, νόμισαν ὅτι εἶναι φάντασμα καὶ ἔβγαλαν κραυγὴ τρόμου.

Αὐτοὶ δέ, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ περιπατῇ ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, ἐνόμισαν ὅτι αὐτὸ τὸ πρωτοφανές, ποὺ ἔβλεπαν, εἶναι φάντασμα. Καὶ ἔβγαλαν κραυγὴν τρόμου.

Οἱ μαθηταί, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ περιπατῇ εἰς τὴν θάλασσαν, ἐνόμισαν ὅτι εἶναι φάντασμα καὶ ἔβγαλαν κραυγὴν τρόμου.

Ὅλοι δὲ τὸν εἶδαν καὶ ταράχτηκαν. Ἀλλ’ αὐτὸς ἀμέσως τοὺς μίλησε καὶ τοὺς εἶπε· «Ἔχετε θάρρος· Ἐγὼ εἶμαι. Μὴ φοβεῖσθε!».

Ἔβγαλαν δὲ ὅλοι τὴν κραυγὴν αὐτήν, διότι ὅλοι τὸν εἶδαν καὶ ἐταράχθησαν. Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς τοὺς ὡμίλησε τοὺς εἶπε· Ἔχετε θάρρος· ἐγὼ εἶμαι· μὴ φοβεῖσθε.

Διότι ὅλοι τὸν εἶδαν καὶ ἐταράχθησαν. Καὶ ἀμέσως ὡμίλησεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπε· «θάρρος ἐγὼ εἷμαι, μὴ φοβεῖσθε».

Καὶ ἀνέβηκε στὸ πλοῖο πρὸς αὐτούς, καὶ κόπασε ὁ ἄνεμος. Καὶ τὸ ἐσωτερικό τους κυριεύθηκε σὲ πάρα πολὺ μεγάλο βαθμὸ ἀπὸ ἔκπληξι καὶ θαυμασμό.

Καὶ ἀνέβη πλησίον τους εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἡσύχασεν ὁ ἄνεμος. Καὶ ἐκυριεύθη τὸ ἐσωτερικόν τους ἀπὸ ὑπερβολικήν ἔκστασιν, ὥστε δὲν ἠδύναντο νὰ ἐκφράσουν ὅ,τι ᾐσθάνοντο. ἐθαύμαζον, μολονότι πρὸ ὀλίγου εἶχε κάμει ὁ Ἰησοῦς καὶ τὸ ἄλλο καταπληκτικὸν θαῦμα.

Καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἐσταμάτησεν ὁ ἄνεμος. Καὶ κατελήφθησαν εἰς μεγάλον βαθμὸν ἀπὸ πάρα πολὺν φόβον καὶ θαυμασμόν.

Διότι δὲν εἶχαν συνειδητοποιήσει τὸ θαῦμα μὲ τὰ ψωμιά, ἀλλ’ ἡ διάνοιά τους ἦταν (ἀκόμη) παχυλὴ καὶ βραδυκίνητη.

Θαυμάζουν ὅμως τώρα πάρα πολύ, διότι δὲν ἐκατάλαβαν, τί εἶχε γίνει μὲ τὰ ψωμιὰ καὶ δὲν εἶχαν ἐκτιμήσει κατὰ βάθος τὸ θαῦμα ἐκεῖνο. Ἔπρεπε βέβαια νὰ τὸ εἶχαν καταλάβει. Ἀλλ’ ἡ διάνοιά των ἦταν παχυλὴ καὶ βραδυκίνητος, ἐπειδὴ δὲν εἶχαν λάβει ἀκόμη τὸν φωτισμὸν τοῦ Πνεύματος.

Καὶ ἐθαύμασαν τόσον πολύ, διότι δὲν εἶχαν ἐννοήσει τὸ ἄλλο μεγάλο θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων, ἀλλὰ ἦτο ἡ καρδία των καὶ ἡ διάνοιά των βραδυκίνητος καὶ κλειστή.

Ἔτσι, ἀφοῦ διαπεραιώθηκαν, ἦλθαν στὴν περιοχὴ τῆς Γεννησαρὲτ καὶ ἀγκυροβόλησαν.

Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασαν διὰ μέσου τῆς λίμνης, ἦλθον εἰς τὴν χώραν Γεννησαρὲτ καὶ ἀγκυροβόλησαν ἐκεῖ.

Καὶ ἀφοῦ διέσχισαν τὴν λίμνην, ἦλθαν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Γεννησαρὲτ καὶ ἀγκυροβόλησαν ἐκεῖ.

Ὅταν δὲ βγῆκαν ἀπὸ τὸ πλοῖο, ἀμέσως τὸν ἀναγνώρισαν,

Καὶ ὅταν αὐτοὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ πλοῖον, ἀμέσως οἱ κάτοικοι τῆς χώρας ἐκείνης τὸν ἀνεγνώρισαν,

Ὅταν δὲ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ πλοῖον, ἀμέσως τὰ πλήθη τὸν ἀντελήφθησαν.

καὶ ἔτρεξαν γύρω σ’ ὅλη τὴν περιοχὴ ἐκείνη, καὶ ἄρχισαν νὰ περιφέρουν τοὺς ἀρρώστους πάνω σὲ κρεββάτια ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος στὸ ἄλλο, ἐκεῖ ὅπου ἄκουαν ὅτι βρίσκεται.

καὶ ἔτρεξαν γύρω εἰς ὅλην ἐκείνην τὴν περιφέρειαν διαδιδόντες τὴν εἴδησιν, ὅτι ἦλθε, καὶ ἄρχισαν νὰ περιφέρουν ἐπάνω εἰς τὰ κρεββάτια τοὺς ἀρρώστους ἀπὸ τὸ ἐν μέρος εἰς τὸ ἄλλο, ὅπου ἤκουαν ὅτι ἦτο ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς.

Καὶ περιέτρεξαν ὅλην τὴν γύρω περιοχὴν ἐκείνην διαδιδόντες τὴν εἴδησιν καὶ ἤρχισαν νὰ περιφέρουν ἐπάνω εἰς τὰ κρεββάτια τοὺς ἀρώστους των ἀπὸ ἕνα μέρος εἰς τὸ ἄλλο, ὅπου ἤκουον ὅτι ἦτο ὁ Ἰησοῦς.

Καὶ ὅπου ἔμπαινε σὲ κωμοπόλεις ἢ πόλεις ἢ χωριά, τοποθετοῦσαν τοὺς ἀσθενεῖς στὶς ἀγορὲς καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ ἀγγίξουν ἔστω τὴν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός του. Καὶ ὅσοι τὸν ἄγγιζαν, θεραπεύονταν.

Καὶ ὁπουδήποτε καὶ ἂν ἔμβαιναν εἰς χωρία ἢ εἰς πόλεις ἢ εἰς ἐξοχικοὺς συνοικισμούς, ἐτοποθέτουν εἰς τὰς ἀγορὰς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τὸν παρεκάλουν νὰ ἐγγίσουν ἔστω καὶ τὴν ἄκραν τοῦ ἐξωτερικοῦ του ἐνδύματος. Καὶ ὅσοι τὴν ἤγγιζον, ἐσώζοντο ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν των.

Καὶ ὅπου ἂν εἰσήρχετο εἰς χωριὰ ἢ πόλεις ἢ εἰς ἐξοχικὰς περιοχὰς ἔθεταν τοὺς ἀσθενεῖς εἰς τὰς ἀγοράς (εἰς κεντρικοὺς δηλαδὴ τόπους ὅπου ὑπῆρχε μαγάλη πιθανότης νὰ περάσῃ ὁ Χριστός» καὶ παρακαλοῦσαν αὐτὸν νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τοὺς ἀρρώστους νὰ ἐγγίσουν τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ ἔνδυμά του. Καὶ ὅσοι τὸν ἤγγιζαν ἐθεραπεύοντο. (Ἡ μὲ πίστιν προσέγγισις πρὸς τὸν Κύριον γίνεται αἰτία πολλῶν δωρεῶν, ὑλικῶν καὶ πνευματικῶν).

Μαζεύονται δὲ γύρω του οἱ Φαρισαῖοι καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, ποὺ ἦρθαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ ἐμαζεύθησαν πλησίον του οἱ Φαρισαῖοι καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, ποὺ ἦλθαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ συνεκεντρώθησαν γύρω ἀπὸ αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, ποὺ εἶχαν ἔλθει ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ ὅταν εἶδαν μερικοὺς ἀπὸ τοὺς μαθητάς του νὰ τρῶνε ψωμὶ μὲ χέρια ἀκάθαρτα, δηλαδὴ ἄπλυτα, τοὺς κατέκριναν.

Καὶ ὅταν εἶδαν μερικοὺς ἀπὸ τοὺς μαθητάς του νὰ τρώγουν ψωμὶ μὲ χέρια ἀκάθαρτα, τουτέστι μὲ χέρια ποὺ δὲν τὰ εἶχαν νίψει, κατέκριναν καὶ ἐμέμφθησαν τὴν πρᾶξιν.

Ὅταν δὲ εἶδαν μερικοὺς ἀπὸ τοὺς μαθητάς του νὰ τρώγουν ψωμὶ μὲ ἄνιπτα χέρια, μολυσμένα ὅπως τὰ θεωροῦσαν αὐτοί, τοὺς κατέκριναν.

Διότι οἱ Φαρισαῖοι καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, ἐὰν δὲν πλύνουν πολὺ καλὰ τὰ χέρια, τρίβοντας μὲ τὴν πυγμὴ τοῦ ἑνὸς τὴν παλάμη καὶ τὰ δάκτυλα τοῦ ἄλλου, δὲν τρῶνε, κρατώντας τὴν παράδοσι τῶν παλαιοτέρων.

Τὴν κατέκριναν δέ, διότι οἱ Φαρισαῖοι καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, ἐὰν δὲν νίψουν τὰ χέρια των καὶ δὲν καθαρίσουν μὲ τὴν πυγμὴν τοῦ κάθε χεριοῦ τὴν παλάμην καὶ τὰ δάκτυλα τοῦ ἄλλου, δὲν τρώγουν. Καὶ τὸ κάνουν αὐτὸ φυλάττοντες τὴν παράδοσιν τῶν παλαιοτέρων διδασκάλων.

Διότι οἱ Φαρισαῖοι καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, ἐὰν δὲν νίψουν τὰ χέρια των, δὲν τρώγουν. Καὶ τὸ κάνουν αὐτό, διὰ νὰ κρατήσουν τὴν παράδοσιν τῶν πρεσβυτέρων.

Ἐπίσης, ὅταν ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὴν ἀγορά, δὲν τρῶνε, ἐὰν δὲν ὑποβληθοῦν σὲ κάθαρσι. Εἶναι καὶ ἄλλα πολλά, ποὺ παρέλαβαν γιὰ νὰ τηροῦν, καθάρσεις ποτηριῶν καὶ μεγαλυτέρων ἀγγείων καὶ χαλκίνων σκευῶν καὶ κρεββατιῶν.

Καὶ ὅταν ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὴν ἀγοράν, δὲν τρώγουν, ἐὰν δὲν βουτηχθοῦν ὁλόκληροι εἰς τὸ νερόν. Καὶ ἄλλα πολλὰ ὑπάρχουν, τὰ ὁποῖα ἐκ παραδόσεως παρέλαβον νὰ φυλάττουν, δηλαδὴ πλύσεις μέσα εἰς ἄφθονον νερὸν ποτηρίων καὶ μεγαλυτέρων ἀγγείων καὶ χαλκωμάτων καὶ καναπέδων τῆς τραπεζαρίας.

Καὶ ὅταν γυρίσουν εἰς τὸ σπίτι ἀπὸ τὴν ἀγορὰν ἢ ἀπὸ ἄλλους δημοσίους τόπους, δὲν τρώγουν, ἐὰν δὲν πλυθοῦν ὁλόκληροι. Καὶ ἄλλα πολλὰ εἶναι, ποὺ παρέλαβαν ἀπὸ τὴν παράδοσίν των νὰ τὰ φυλάττουν, ὅπως εἶναι τὸ νὰ πλύνουν μέσα σὲ ἄφθνο νερὸ ποτήρια, κανάτια χάλκινα δοχεῖα, καὶ τὰ χαμηλὰ κρεββάτια τῆς τραπεζαρίας ἐπάνω εἰς τὰ ὁποῖα ξαπλωμένοι ἔτρωγαν.

Τὸν ρωτοῦν λοιπὸν οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς· «Γιατί οἱ μαθηταί σου δὲν βαδίζουν σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι τῶν παλαιοτέρων, ἀλλὰ τρῶνε μὲ ἄπλυτα χέρια;».

Ἔπειτα τὸν ἐρωτοῦν οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς οἱ μαθηταί σου δὲν συμπεριφέρονται σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσιν τῶν παλαιοτέρων διδασκάλων, ἀλλὰ τρώγουν τὸ ψωμὶ μὲ χέρια ἄνιπτα;

Ἔπειτα ἐρώτησαν τὸν Κύριον οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς· «διατί οἱ μαθηταί σου δὲν συμμορφώνονται μὲ τὴν παράδοσιν τῶν πρεσβυτέρων, ἀλλὰ τρώγουν τὸ ψωμὶ μὲ ἄπλυτα χέρια;»

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ τοὺς εἶπε· «Καλὰ προφήτευσε ὁ Ἡσαΐας γιὰ σᾶς τοὺς ὑποκριτὰς σύμφωνα μὲ τὸ γραμμένο, Αὐτὸς ὁ λαὸς μὲ τιμᾷ μὲ τὰ χείλη, ἐνῷ ἡ καρδιά του πολὺ ἀπέχει ἀπὸ μένα.

Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς, ὅτι καλὰ ἐπροφήτευσεν ὁ Ἡσαΐας διὰ σᾶς τοὺς ὑποκριτάς, καθὼς ἔχει γραφῆ· Αὐτὸς ὁ λαὸς μὲ τὰ χείλη μὲ τιμᾷ, ἡ καρδία τους ὅμως ἀπέχει μακρυὰ ἀπὸ ἐμέ.

(Οἱ Φαρισαῖοι ἐπρόσεχαν τοὺς τύπους καὶ ὄχι τὴν οὐσίαν, τὴν ἐξωτερικὴν συμπεριφορὰν καὶ ὄχι τὴν ἐσωτερικὴν ἁγνότητα, ἐπινοήσεις ἀνθρώπων καὶ ὄχι τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ). Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε ὅτι «πολὺ ὀρθὰ ἐπροφύτευσε γιὰ σᾶς τοὺς ὑποκριτὰς ὁ προφήτης Ἡσαΐας, ὅπως ἔχει γραφῆ· Αὐτὸς ὁ λαὸς μὲ τιμᾷ μόνον, μὲ τὰ χείλη, ἐνῶ ἡ καρδιά των ἀπέχει πολὺ ἀπὸ ἐμένα.

Ναί, ψεύτικα μὲ σέβονται, ἀφοῦ ἀκολουθοῦν διδασκαλίες, ποὺ εἶναι ἐντολὲς ἀνθρώπων.

Ψεύτικα δὲ καὶ ἀνώφελα μὲ λατρεύουν, ἐπειδὴ διδάσκουν διδασκαλίας, ποὺ εἶναι παραγγέλματα καὶ ἐντολαὶ ἀνθρώπων καὶ ὄχι ἰδικαί μου.

Ἀνώφελα δὲ καὶ χαμένα μὲ σέβονται, διδάσκοντες διδασκαλίες ποὺ εἶναι ἐντολαὶ ἀνθρώπων καὶ ὄχι ἰδικαί μου.

Ναί, ἀφήσατε τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ κρατεῖτε τὴν παράδοσι τῶν ἀνθρώπων, καθάρσεις ἀγγείων καὶ ποτηριῶν. Καὶ πολλὰ ἄλλα κάνετε παρόμοια μ’ αὐτά».

Καὶ λέγω, ὅτι ὀρθῶς καὶ ἀληθῶς ἐπροφήτευσε ταῦτα ὁ Ἡσαΐας, διότι ἀφήσατε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ κρατεῖτε τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, τουτέστι βουτᾶτε εἰς τὸ νερὸν τὰ ἀγγεῖα καὶ τὰ ποτήρια καὶ ἄλλα παρόμοια τέτοια κάνετε πολλά.

Διότι σεῖς ἀφήσατε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ κρατεῖτε τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ πλυσίματα κανατιῶν καὶ ποτηριῶν καὶ ἄλλα πολλὰ τέτοια καὶ παρόμοια τηρεῖτε».

Τοὺς ἔλεγε ἐπίσης· «Ὡραῖα κάνετε, παραβαίνοντας τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ τηρήσετε τὴ δική σας παράδοσι!

Καὶ τοὺς ἒλεγεν· Ὡραῖα καὶ μὲ πᾶσαν εὐκολίαν παραβαίνετε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ φυλάξετε τὴν παράδοσίν σας.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «πολὺ εὔκολα μὲ τὴν ἰδέαν ὅτι καλῶς πράττετε, παραβαίνετε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ τηρήσετε τὴν παράδοσί σας.

Ὁ Μωυσῆς, ὅπως ξέρετε, εἶπε, Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴ μητέρα σου, καί, Ὅποιος κακολογεῖ τὸν πατέρα ἢ τὴ μητέρα, ἐξάπαντος νὰ θανατώνεται.

Λέγω δέ, ὅτι παραβαίνετε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ Μωϋσῆς κατὰ θείαν ἔμπνευσιν καὶ ὁδηγίαν εἶπε· Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου καὶ ἐκεῖνος, ποὺ λέγει κακὸν λόγον ἢ ὕβριν εἰς τὸν πατέρα του ἢ τὴν μητέρα του, πρέπει χωρὶς ἄλλο νὰ θανατώνεται.

Διότι ὁ Μωϋσῆς εἶπε· τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου· καὶ ἐκεῖνος ποὺ κακολογεῖ τὸν πατέρα ἢ τὴν μητέρα, νὰ καταδικάζεται εἰς θάνατον.

Ἀλλὰ σεῖς λέγετε, Ἐὰν κάποιος πῇ στὸν πατέρα ἢ στὴ μητέρα “κορβᾶν”, ποὺ σημαίνει, “αὐτὸ ποὺ θὰ λάμβανες ὡς βοήθημα ἀπὸ μένα τὸ ἀφιερώνω στὸ Θεό”,

Σεῖς ὅμως λέγετε· ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος εἴπῃ εἰς τὸν πατέρα του ἢ εἰς τὴν μητέρα του· Ἂς εἶναι κορβᾶν, τουτέστι ἂς εἶναι δῶρον καὶ ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεὸν ἐκεῖνο, ποὺ θέλεις νὰ λάβῃς ὡς ὠφέλειαν καὶ βοήθειαν ἀπὸ ἐμέ,

Σεῖς ὅμως λέγετε· ἔνας ἄνθρωπος εἶναι ἀδέσμευτος ἀπέναντι τῶν γονέων του, ἐὰν πῇ εἰς τὸν πατέρα του ἢ τὴν μητέρα του, ὅτι αὐτὸ ποὺ θέλεις νὰ πάρῃς ἀπὸ ἐμὲ διὰ τὴν ἐξυπηρέτησίν σου εἶναι κορβᾶν, δηλαδὴ ἱερὸν δῶρον καὶ ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεόν.

τότε τὸν θεωρεῖτε δεσμευμένο καὶ δὲν τὸν ἀφήνετε πλέον νὰ κάνῃ τίποτε γιὰ τὸν πατέρα του ἢ τὴ μητέρα του,

θεωρεῖτε τοῦτον δεσμευμένον ἀπὸ τὸ τάξιμον αὐτὸ καὶ δεν τὸν ἀφίνετε πλέον νὰ κάμῃ τίποτε πρὸς ὄφελος καὶ βοήθειαν τοῦ πατρός του ἢ τῆς μητρός του.

Καὶ δὲν τὸν ἀφίνετε πλέον αὐτὸν νὰ κάμῃ τίποτε διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν του πατρός του ἢ τῆς μητρός του, ὅπως διατάσσει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ.

ἀκυρώνοντας ἔτσι τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ χάριν τῆς παραδόσεώς σας ποὺ διδάξατε. Καὶ πολλὰ ἄλλα κάνετε παρόμοια μ’ αὐτό».

Καὶ ἀκυρώνετε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν παράδοσίν σας,τὴν ὁποίαν σεῖς οἱ νομοδιδάσκαλοι ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν παρεδώκατε. Καὶ κάνετε πολλὰ σὰν καὶ αὐτό, ποὺ σᾶς εἶπα.

Καὶ ἔτσι ἀχρηστεύετε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν παράδοσίν σας, τὴν ὁποίαν ἔχετε παραδώσει εἰς τὸν λαόν. Καὶ πολλὰ τέτοια παρόμοια κάνετε».

Τότε ἀπευθύνθηκε πρὸς ὅλο τὸ λαὸ καὶ τοὺς εἶπε· «Ἀκοῦστε με, ὅλοι, καὶ καταλάβετε.

Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσεν ὅλον τὸν λαόν, τοὺς εἶπεν· Ἀκούσατε ὅλοι αὐτό, ποὺ θὰ εἴπω καὶ προσέξατε νὰ τὸ καταλάβετε.

Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσε ὅλον τὸν λαόν, ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «ἀκοῦστε ὅλοι αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς πῶ καὶ καταλάβετέ το καλά.

Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἔξω ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ εἰσάγεται σ’ αὐτὸν (διὰ τῆς τροφῆς) καὶ δύναται νὰ τὸν κάνῃ (ἠθικῶς) ἀκάθαρτο, ἀλλ’ αὐτὰ ποὺ βγαίνουν μέσα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, αὐτὰ τὸν κάνουν (ἠθικῶς) ἀκάθαρτο.

Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀπὸ ὅσα παίρνει ἀπ’ ἔξω ὁ ἄνθρωπος, καὶ εἰσάγει μέσα του διὰ τῆς τροφῆς, τὸ ὁποῖον μπορεῖ νὰ τὸν κάμῃ βέβηλον καὶ θρησκευτικῶς ἀκάθαρτον. Ἀλλ’ ἐκεῖνα, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ αὐτὸν καὶ τὴν μολυσμένην καρδίαν του, ἐκεῖνα εἶναι ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπον ἀκάθαρτον καὶ βέβηλον.

Τίποτε ἀπὸ ὅσα εἰσέρχονται ἀπ’ ἔξω ὡς τροφὴ εἰς τὸν ἄνθρωπον διὰ τοῦ σώματος, δὲν ἠμπορεῖ νὰ κάμῃ τὸν ἄνθρωπον βέβηλον καὶ ἀκάθαρτον ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ὅσα βγαίνουν ἀπὸ ἀκάθαρτον καρδίαν, αὐτὰ εἶναι ποὺ μολύνουν τὸν ἄνθρωπον.

Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ».

Ὅποιος ἔχει φωτισμένον νοῦν καὶ αὐτιὰ πνευματικά, ποὺ ἀκούουν μὲ ἐνδιαφέρον καὶ συγχρόνως κατανοοῦν αὐτὰ ποὺ λέγω, ἂς ἀκούῃ.

Ὅποιος ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του καὶ καλὴν διάθεσιν διὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ».

Ὅταν δὲ μετὰ τὴν ὁμιλία του πρὸς τὸ λαὸ μπῆκε σ’ ἕνα σπίτι, οἱ μαθηταί του τὸν ρωτοῦσαν γιὰ τὸν παραβολικὸ λόγο.

Καὶ ὅταν ἔφυγεν ἀπὸ τὸ πλῆθος καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι, τὸν ἠρώτησαν οἱ μαθηταὶ διὰ τὴν σημασίαν τοῦ ἀσαφοῦς καὶ δυσκολονοήτου λόγου, ποὺ εἶπε.

Καὶ ὅταν ἀφῆκε τὸ πλῆθος καὶ ἐμπῆκε εἰς τὸ σπίτι, τὸν ἠρώτησαν οἱ μαθηταί του διὰ τὸ νόημα τῆς παραβολῆς αὐτῆς.

Καὶ τοὺς λέγει· «Καὶ σεῖς εἶσθε ἀνίκανοι νὰ καταλάβετε; Ἀκόμη δὲν καταλαβαίνετε, ὅτι κάθε τι, ποὺ μπαίνει ἀπ’ ἔξω στὸν ἄνθρωπο, δὲν μπορεῖ νὰ τὸν μολύνῃ (ἠθικῶς);

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Ἔτσι σὰν τὸ πολὺ πλῆθος εἶσθε καὶ σεῖς ἀνίκανοι νὰ ἐννοήσετε τὴν ἀλήθειαν, ποὺ εἶπα; Δὲν καταλαβαίνετε ἀκόμη, ὅτι κάθε τι, ποὺ ἀπ’ ἔξω εἰσάγεται διὰ τοῦ στόματος μέσα εἰς τὸν ἄνθρωπον, δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸν μολύνῃ καὶ νὰ τὸν κάμῃ βέβηλον θρησκευτικῶς;

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· «ἔτσι καὶ σεῖς σὰν τοὺς πολλοὺς εἶσθε ἀνίκανοι ν’ ἀντιληφθῆτε τὸ νόημα τῆς παραβολῆς; Δὲν καταλαβαίνετε ὅτι κάθε τι, ποὺ ἀπ’ ἔξω εἰσάγεται μὲ τὸ στόμα εἰς τὸν ἄνθρωπον, δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸν μολύνῃ;

Διότι δὲν μπαίνει στὴν ψυχή του, ἀλλὰ στὴν κοιλιά. Ἀποβάλλεται μάλιστα (κατὰ τὸ περιττὸ καὶ ἀκάθαρτο μέρος) στὸ ἀποχωρητήριο, ἀφήνοντας ἔτσι καθαρὲς ὅλες τὶς τροφές (ποὺ κράτησε ὁ ὀργανισμός)».

Δὲν ἠμπορεῖ δὲ νὰ τὸν κάμῃ βέβηλον, διότι δὲν πηγαίνει τοῦτο μέσα εἰς τὴν καρδίαν καὶ τὸν ἐσωτερικὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ πηγαίνει εἰς τὴν κοιλίαν καὶ τὸ περιττὸν καὶ ἄχρηστον μέρος τοῦ φαγητοῦ ἀποβάλλεται εἰς τὸν κοπρῶνα καὶ ἔτσι ἀφίνει καθαρὰ ὅλα τὰ φαγητά, ποὺ συνεκράτησεν ὁ ὀργανισμός.

Διότι δὲν εἰσέρχεται εἰς τὴν καρδίαν του, ἀλλὰ εἰς τὴν κοιλίαν, ἀπὸ ὅπου τὸ περιττὸν καὶ ἄχρηστον ἀπορρίπτεται εἰς τὸ ἀφοδευτήριον καὶ ἀφίνει καθαρὰς μέσα εἰς τὸν ὀργανισμὸν ὅλας τὰς ἄλλας τροφάς».

Ἐπίσης ἔλεγε· «Ἐκεῖνο, ποὺ βγαίνει μέσα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἐκεῖνο κάνει ἀκάθαρτο τὸν ἄνθρωπο.

Ἔλεγε δὲ ὅτι ἐκεῖνο ποὺ βγαίνει ἔξω ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἐκεῖνο μολύνει καὶ κάνει βέβηλον τὸν ἄνθρωπον.

Ἔλεγε δὲ ὅτι «αὐτὸ ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ κάνει μολυσμένον καὶ βέβηλον τὸν ἄνθρωπον.

Διότι μέσα ἀπὸ τὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων βγαίνουν οἱ κακὲς σκέψεις, μοιχεῖες, πορνεῖες, φόνοι,

Διότι ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν καρδίαν τῶν ἀνθρώπων βγαίνουν αἱ κακαὶ σκέψεις καὶ ἀποφάσεις, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, φόνοι,

Διότι ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν καρδίαν τῶν ἀνθρώπων ξεχύνονται αἱ κακαὶ σκέψεις καὶ ἀποφάσεις, μοιχεῖαι, πορνεῖα, φόνοι,

κλοπές, πλεονεξίες, πονηρίες, δόλος, ἀκολασία, φθόνος, διαβολὴ καὶ συκοφαντία, ὑπερηφάνεια, ἀφροσύνη.

κλοπαί, παντὸς εἴδους ἀδικίαι, ποὺ προέρχονται ἐκ τῆς πλεονεξίας, μοχθηρίαι καὶ κακίαι, ἀπάται, ἠθικὴ παραλυσία καὶ ἀκράτεια, μάτι φθονερὸν καὶ κακόν, βλασφημία, ὑπερηφάνεια, τρέλλα καὶ ἀμυαλοσύνη, ποὺ τὴν γεννᾷ ὁ σκοτισμὸς τῆς ἁμαρτίας.

κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δολιότητες, ἠθικὴ παραλυσία καὶ διαστροφή, μάτι μοχθηρόν, βλασφημία, ὑπερηφάνεια, παραλογισμὸς καὶ σκοτισμὸς τοῦ νοῦ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν.

Ὅλα αὐτὰ τὰ κακὰ βγαίνουν ἀπὸ μέσα καὶ κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτο».

Ὅλα αὐτὰ τὰ κακὰ βγαίνουν ἀπὸ μέσα, διότι εἰς τὴν καρδίαν κατ’ ἀρχὰς φυτρώνουν ὡς λογισμοὶ καὶ ἐπιθυμίαι καὶ ἀποφάσεις, καὶ αὐτὰ κάνουν ἀκάθαρτον τὸν ἄνθρωπον.

Ὅλα αὐτὰ τὰ πονηρὰ βγαίνουν ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸν καὶ αὐτὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπον ἀκάθαρτον ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ».

Σηκώθηκε δὲ ἀπὸ τὸν τόπο ἐκεῖνο καὶ πῆγε στὴν περιοχὴ τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος. Καὶ μπῆκε σ’ ἕνα σπίτι καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὸ μάθῃ κανείς, ἀλλὰ δὲν μπόρεσε νὰ διαφύγῃ τὴν προσοχή.

Καὶ ἀπ’ ἐκεῖ ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγεν εἰς τὰ σύνορα τῆς Τύρου καὶ Σιδῶνος· καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι, ποὺ ἐξέλεξε πρὸς διαμονὴν του, δὲν ἤθελε νὰ γίνῃ γνωστόν, ὅτι ἦλθεν ἐκεῖ ἄλλα δὲν ἠμπόρεσε νὰ κρυβῇ.

Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐξεκίνησε καὶ ἐπῆγεν εἰς τὰ σύνορα Τύρου καὶ Σιδῶνος. Ἐμπῆκε εἰς ἕνα σπίτι, ὅπου θὰ ἕμενε καὶ δὲν ἤθελε κανεὶς νὰ μάθῃ ὅτι ἦτο ἐκεῖ. Ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσε νὰ ξεφύγῃ ἀπὸ τὴν προσοχὴν τῶν ἀνθρώπων.

Διότι μία γυναῖκα, τῆς ὁποίας τὸ κορίτσι εἶχε πνεῦμα ἀκάθαρτο (δαιμόνιο), ὅταν ἄκουσε γι’ αὐτόν, ἦλθε καὶ ἔπεσε στὰ πόδια του.

Διότι ὅταν ἤκουσε δι’ αὐτὸν κάποια γυναῖκα, τῆς ὁποίας μικρὰ θυγατέρα εἶχε πνεῦμα ἀκάθαρτον, ἦλθε καὶ ἔπεσε γονατιστὴ ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του.

Διότι ὅταν ἤκουσε δι’ αὐτὸν μία γυναῖκα, τῆς ὁποίας ἡ μικρὰ κόρη εἶχε πονηρὸν πνεῦμα, ἦλθε καὶ ἔπεσε γονατιστὴ ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του.

Αὐτὴ δὲ ἡ γυναῖκα ἦταν εἰδωλολάτρισσα, καὶ στὴν καταγωγὴ Συροφοινίκισσα. Καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ βγάλῃ τὸ δαιμόνιο ἀπὸ τὴ θυγατέρα της.

Ἦτο δὲ ἡ γυναῖκα ἐκείνη Ἐλληνίδα κατὰ τὴν θρησκείαν δηλαδὴ εἰδωλολάτρις, καὶ Συροφοινίκισσα κατὰ τὴν καταγωγὴν καὶ τὴν πατρίδα. Καὶ τὸν παρεκάλει νὰ βγάλῃ ἀπὸ τὴν θυγατέρα της τὸ δαιμόνιον.

Αὐτὴ δὲ ἡ γυναῖκα ἧτο κατὰ τὴν μόρφωσιν καὶ τὴν θρησκείαν Ἑλληνίδα, δηλαδὴ εἰδωλολάτρις, κατὰ δὲ τὴν καταγωγὴν καὶ τὴν πατρίδα Συροφοινίκισσα. Καὶ παρακαλοῦσε αὐτὸν νὰ διώξῃ τὸ δαιμόνιον ἀπὸ τὴν θυγατέρα της.

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς τῆς εἶπε· «Ἄφησε πρῶτα νὰ χορτάσουν τὰ τέκνα (δηλαδὴ οἱ Ἰσραηλῖτες). Διότι δὲν εἶναι σωστὸ νὰ πάρῃ κανεὶς τὸ ψωμὶ τῶν τέκνων καὶ νὰ τὸ ρίξῃ στὰ σκυλάκια».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τῆς εἶπεν· Ἄφησε πρῶτον νὰ χορτασθοῦν τὰ τέκνα, ὁ ἐκλεκτὸς δηλαδὴ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰσραήλ. Διότι δεν εἶναι σωστὸ νὰ πάρῃ κανεὶς τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίψῃ εἰς τὰ σκυλάκια, εἰς τοὺς ἐθνικοὺς δηλαδὴ καὶ εἰδωλολάτρας.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τῆς εἶπεν· «ἄφησε πρῶτα νὰ χορτασθοῦν τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ οἱ Ἰσραηλίται, διότι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ πάρῃ κανεὶς τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίξῃ εἰς τὰ σκυλάκια, δηλαδὴ εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας». (Τοῦτο δὲ ἔλεγε, διὰ νὰ δώσῃ ἀφορμὴ εἰς τὴν Συροφοινίκισσαν νὰ ἐκδηλώσῃ τὴν μεγάλην της πίστιν καὶ πεισθοῦν οἱ μαθηταί, ὅτι καὶ οἱ ἐθνικοὶ εἶναι ἄξιοι τῶν δωρεῶν του).

Αὐτὴ δὲ ἀποκρίθηκε καὶ λέγει σ’ αὐτόν· «Ναὶ, Κύριε! Ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλάκια τρώγουν ἀπὸ τὰ ψίχουλα τῶν παιδιῶν, ποὺ πέφτουν κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι».

Ἐκείνη δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε· Ναί, Κύριε· δέχομαι, ὅτι εἶμαι σκυλάκι. Ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλάκια κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι τρώγουν ἀπὸ τὰ ψίχουλα τῶν παιδιῶν. Μὲ φθάνει ἕνα ψίχουλο ἀπὸ τὴν τράπεζαν τὴν ἰδικήν σου.

Ἐκείνη δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε· «ναί, Κύριε, ἐγὼ εἶμαι πράγματι σὰν τὰ σκυλάκια· ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλάκια, κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ φαγητοῦ, τρώγουν ἀπὸ τὰ ψίχουλα τῶν παιδιῶν».

Τότε τῆς εἶπε· «Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο πήγαινε· τὸ δαιμόνιο ἔχει βγεῖ ἀπὸ τὴ θυγατέρα σου».

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτήν· δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, ποὺ δεικνύει τὴν ταπείνωσίν σου, τὴν σύνεσίν σου καὶ τὴν πίστιν σου, πήγαγαινε παρηγορημένη καὶ εἰρηνική. Τὸ δαιμόνιον ἔχει βγῆ ἀπὸ τὴν θυγατέρα σου.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτὴν «δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, ποὺ εἶπες καὶ ὁ ὁποῖος δείχνει τὴν πίστιν καὶ τὴν ταπείνωσίν σου, πήγαινε εἰς τὸ καλό· τὸ δαιμόνιον ἔχει πλέον βγῆ ἀπὸ τὴν θυγατέρα σου».

Καὶ ὅταν πῆγε στὸ σπίτι της, βρῆκε τὸ παιδὶ νὰ εἶναι ξαπλωμένο στὸ κρεββάτι (ἥσυχο) καὶ τὸ δαιμόνιο νὰ ἔχῃ βγεῖ.

Καὶ ὅταν ἐπῆγεν εἰς τὸ σπίτι της, εὗρε τὴν θυγατέρα της ποὺ ἄλλοτε ἦτο ἀνήσυχος καὶ δὲν ἠδύνατο νὰ ὑπνώσῃ, ἐξαπλωμένην ἥσυχα εἰς τὸ κρεββάτι, καὶ τὸ δαιμόνιον, ποὺ τὴν κατεῖχε, νὰ ἔχῃ πλέον βγῆ.

Καὶ ὅταν αὐτὴ ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι της, εὑρῆκε τὴν θυγατέρα τῆς ἥσυχη εἰς τὸ κρεββάτι, καὶ τὸ δαιμόνιον πλέον νὰ ἔχῃ βγῆ.

Πάλι δὲ (ὁ Ἰησοῦς), ἀφοῦ ἔφυγε ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος, ἦλθε πρὸς τὴ λίμνη τῆς Γαλιλαίας διὰ μέσου τῆς περιοχῆς τῆς Δεκαπόλεως.

Καὶ πάλιν ἀφοῦ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς Τύρου Σιδῶνος, ἦλθε πρὸς τὴν νοτιοανατολικὴν ἀκρογιαλιὰν τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας διὰ μέσου τῶν συνόρων τῆς Δεκαπόλεως.

Πάλιν δὲ ἀφοῦ ἐβγῆκεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος, ἦλθεν κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας διὰ μέσου τῆς περιοχῆς τῆς Δεκαπόλεως.

Καὶ φέρνουν σ’ αὐτὸν ἕνα κωφάλαλο καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ θέσῃ ἐπάνω του τὸ χέρι.

Καὶ φέρουν εἰς αὐτὸν κάποιον κωφόν, ποὺ δὲν ἠδυνατο νὰ ὁμιλήσῃ, καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ βάλῃ ἐπ’ αὐτοῦ τὴν χεῖρα του.

Καὶ φέρουν εἰς αὐτὸν ἕνα κωφάλαλον καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ βάλῃ τὸ χέρι του ἐπάνω εἰς αὐτόν.

Καὶ ἀφοῦ τὸν πῆρε ἀπὸ τὸ πλῆθος ἰδιαιτέρως, ἔβαλε τὰ δάκτυλά του στὰ αὐτιὰ τοῦ κωφαλάλου καὶ ἀφοῦ ἔφτυσε, μὲ τὸ σάλιο στὸ δάκτυλο ἄγγιξε τὴ γλῶσσα του,

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπῆρεν ἀπὸ τὸ πλῆθος ἰδιαιτέρως, διὰ νὰ δώσῃ εἰς τὸν κωφάλαλον νὰ καταλάβῃ, τὶ ἐπρόκειτο νὰ τοῦ κάμῃ, ὥστε νὰ διεγερθῇ ἡ πίστις του, ἡ ὁποία θὰ διηυκόλυνε τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας του, ἔβαλεν ὁ Ἰησοῦς τὰ δάκτυλά του εἰς τὰ αὐτιὰ τοῦ ἀρρώστου καὶ ἀφοῦ ἔπτυσε, μὲ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου του ἀλειμμένον μὲ τὸν σίελον του ἤγγισε τὴν γλῶσσαν τοῦ ἀρώστου.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀφοῦ τὸν ἐπῆρε ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸν ὄχλον, ἔβαλε τὰ δάκτυλά του εἰς τὰ αὐτιὰ ἐκείνου καὶ ἀφοῦ ἔπτυσε ὀλίγον εἰς τὸ δάκτυλό του, ἤγγισε τὴν γλῶσσαν τοῦ κωφαλλάλου.

ὕψωσε δὲ στὸν οὐρανὸ τὰ μάτια καὶ στέναξε καὶ λέγει σ’ αὐτόν· «Ἐφφαθά!», ποὺ σημαίνει, «Ἄνοιξε!».

Καὶ ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια του εἰς τὸν οὐρανόν, ἐστέναξεν ἐκ συμπαθείας πρὸς τὰ βάσανα τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐφφαθά, τὸ ὁποῖον μεταφραζόμενον σημαίνει διανοίχθητι.

Καὶ ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια εἰς τὸν οὐρανόν, ἐστέναξε (διὰ τὰς θλίψεις καὶ στενοχωρίας τῶν ἀνθρώπων) καὶ τοῦ εἶπε· «ἐφφαθά», δηλαδὴ νὰ ἀνοιχθῇ ἀμέσως ἡ ἀκοή.

Καὶ ἀμέσως ἄνοιξαν τὰ αὐτιά του καὶ λύθηκε ἡ δεμένη γλῶσσα του καὶ μιλοῦσε κανονικά.

Καὶ ἀμέσως ἤνοιξαν τὰ αὐτιά του καὶ ἐλύθη τὸ δέσιμον τῆς γλώσσης του καὶ ὡμίλει καθαρὰ καὶ ἐλεύθερα.

Καὶ ἀμέσως ἤνοιξαν πράγματι τὰ αὐτιὰ τοῦ κωφαλάλου καὶ ἐλύθη τὸ δέσιμον τῆς γλώσσης του καὶ ὠμιλοῦσε μὲ εὐκολίαν καὶ ἀκρίβειαν.

Καὶ τοὺς διέταξε νὰ μὴ τὸ εἰποῦν σὲ κανένα. Ἀλλ’ ὅσο αὐτὸς τοὺς διέτασσε, τόσο περισσότερο τὸ διακήρυτταν.

Καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴ εἶπουν τίποτε εἰς κανένα διὰ τὸ θαῦμα τοῦτο. Ὅσον ὅμως αὐτὸς ἔδιδε τέτοιες παραγγελίες, τόσον περισσότερον διεκήρυττον ἐκεῖνοι τὰ θαυμαστὰ ἔργα του.

Καὶ παρήγγειλεν εἰς αὐτούς, νὰ μὴ εἴπουν εἰς κανένα τίποτε. Ὅσον ὅμως αὐτὸς τοὺς διέτασσε, τόσον καὶ περισσότερον ἐκεῖνοι διαλαλοῦσαν τὰ θαύματά του.

Καὶ πάρα πολὺ ἐκπλήσσονταν καὶ ἔλεγαν· «Ὅλα τὰ ἔκανε καλά. Καὶ τοὺς κωφοὺς κάνει νὰ ἀκούουν, καὶ τοὺς βωβοὺς νὰ μιλοῦν».

Καὶ ἐθαύμαζεν ὁ κόσμος πάρα πολὺ καὶ ἔλεγαν· Σωστὰ καὶ λαμπρὰ τὰ ἔκαμεν ὅλα. Καὶ εἰς τοὺς κωφοὺς δίνει τὴν ἀκοὴν καὶ τοὺς κάνει νὰ ἀκούουν καὶ εἰς τοὺς ἀλάλους δίνει τὴν δύναμιν νὰ ὁμιλοῦν.

Καὶ ὁ θαυμασμὸς τῶν ἀνθρώπων ἐξεπερνοῦσε κάθε ὅριον καὶ ἔλεγαν· «πολὺ καλὰ ὅλα τὰ ἔχει κάμει· καὶ εἰς τοὺς κωφοὺς δίδει τὴν ἀκοὴν καὶ εἰς τοὺς ἀλάλους τὴν ὁμιλίαν».

Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, ἐπειδὴ πάλι ἦταν πολὺς λαὸς καὶ δὲν εἶχαν τί νὰ φᾶνε, ὁ Ἰησοῦς κάλεσε τοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς λέγει·

Κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας ἦτο πάλιν πάρα πολὺς λαὸς καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχαν τί νὰ φάγουν, προσεκάλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητάς του καὶ λέγει εἰς αὐτούς·

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας πάλιν πολὺς λαὸς ἦτο μαζῆ του καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχαν τί νὰ φάγουν, ἐπροακάλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ τοὺς λέγει·

«Σπλαγχνίζομαι τὸ λαό, διότι τρεῖς ἡμέρες τώρα εἶναι μαζί μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φᾶνε.

Συμπαθῶ πολὺ τὸν λαόν, διότι ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας τώρα μένουν πλησίον μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν.

«σπλαγχνίζομαι τὸν λαόν, διότι τρεῖς ἡμέρας μένουν κοντά μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν.

Καὶ ἂν τοὺς ἀφήσω νὰ φύγουν νηστικοὶ γιὰ τὰ σπίτια τους, θὰ παραλύσουν στὸ δρόμο. Μερικοὶ μάλιστα ἀπ’ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει ἀπὸ μακριά».

Καὶ ἐὰν τοὺς διαλύσω καὶ τοὺς στείλω εἰς τὰ σπίτια των νηστικούς, θὰ ἀποκάμουν εἰς τὸν δρόμον. Διότι μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει ἀπὸ μακρυὰ καὶ πρόκειται κατὰ συνέπειαν νὰ πεζοπορήσουν πολύ.

Καὶ ἐὰν τοὺς ἀπολύσω νὰ φύγουν νηστικοὶ διὰ τὰ σπίτια των, θὰ ἐξαντληθοῦν καὶ θὰ ἀποκάμουν εἰς τὸν δρόμον. Διότι μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει ἀπὸ μακρυά».

Τοῦ εἶπαν τότε οἱ μαθηταί του· «Ἀπὸ ποῦ θὰ μπορέσῃ κανεὶς νὰ τοὺς χορτάσῃ μὲ ψωμιὰ ἐδῶ στὴν ἔρημο;».

Καὶ ἀπεκρίθησαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταί· Ἀπὸ ποὺ θὰ ἠμπορέσῃ κανεὶς ἐδῶ εἰς τὴν ἔρημον νὰ χορτάσῃ μὲ ψωμιὰ αὐτούς, ποὺ εἶναι τόσον πολλοί;

Καὶ ἀπήντησαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταί του· «ἀπὸ ποῦ ἐδῶ εἰς τὴν ἔρημον θὰ μπορέσῃ νὰ χορτάσῃ κανεὶς μὲ ψωμιὰ αὐτούς;»

Τοὺς ρώτησε τότε· «Πόσα ψωμιὰ ἔχετε;». Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· «Ἑπτά».

Καὶ τοὺς ἠρώτα· Πόσα ψωμιὰ ἔχετε; Αὐτοὶ δὲ εἶπον· ἑπτά.

Καὶ τοὺς ἠρώτησε· «πόσα ψωμιὰ ἔχετε;» Ἐκεῖνοι δὲ εἶπαν· «ἑπτά».

Πρόσταξε τότε τὸ λαὸ νὰ καθήσουν στὸ ἔδαφος. Καὶ ἀφοῦ πῆρε τὰ ἑπτὰ ψωμιά, ἔκανε εὐχαριστήρια προσευχή, ἔκοψε καὶ ἔδινε στοὺς μαθητάς του γιὰ νὰ τὰ παραθέτουν. Καὶ τὰ παρέθεσαν στὸ πλῆθος.

Καὶ παρήγγειλεν εἰς τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ νὰ καθήσουν εἰς τὴν γῆν. Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρεν εἰς τὰς χεῖρας του τοὺς ἑπτὰ ἄρτους, εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα του, ὁ ὁποῖος δίδει ὅλα τὰ ἀγαθά, καὶ ἔκοψε τὰ ψωμιὰ καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητάς του διὰ νὰ τὰ παραθέτουν, καὶ αὐτοὶ τὰ ἔθεσαν ἐμπρὸς εἰς τὸ πεινασμένον πλῆθος τοῦ λαοῦ.

Καὶ παρήγγειλεν εἰς τὰ πλήθη νὰ καθήσουν κάτω. Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὰ ἑπτὰ ψωμιά, εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα, τὰ ἔκοψε καὶ ἔδιδε εἰς τοὺς μαθητὰς τὰ τεμάχια, διὰ νὰ τὰ παραθέσουν εἰς τὸν λαόν. Καὶ ἐκεῖνοι τὰ παρέθεσαν εἰς τὸ πλῆθος.

Εἶχαν καὶ λίγα ψαράκια. Ἀφοῦ δὲ εὐλόγησε καὶ αὐτά, εἶπε νὰ παραθέσουν καὶ αὐτά.

Καὶ εἶχον καὶ ὀλίγα ψαράκια. Καὶ ἀφοῦ ηὐλόγησε καὶ ταῦτα, εἶπε νὰ παραθέσουν καὶ αὐτά.

Εἶχαν δὲ καὶ κάτι λίγα ψαράκια. Καὶ αὐτά, ἀφοῦ τὰ εὐλόγησεν, εἶπε νὰ τὰ παραθέσουν.

Ἔφαγαν δὲ καὶ χόρτασαν. Σήκωσαν μάλιστα ἑπτὰ καλάθια περισσεύματα ἀπὸ τὰ κομμάτια.

Ἔφαγαν δὲ ὅλοι καὶ ἐχορτάσθησαν καὶ ἐσήκωσαν περισσεύματα ἀπὸ τὰ κομμάτια ἑπτὰ μεγάλα κοφίνια.

Ἔφαγαν δὲ ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν καὶ ἐμάζεψαν ἀπὸ τὰ κομμάτια ποὺ ἐπερίσσευσαν ἑπτὰ μεγάλα κοφίνια.

Ἦταν δὲ περίπου τέσσερες χιλιάδες. Ἔπειτα τοὺς ἄφησε νὰ φύγουν.

Ἦσαν δὲ ἐκεῖνοι, ποὺ ἔφαγαν, περίπου τέσσαρες χιλιάδες. Καὶ ἀφοῦ ἔφαγαν, τοὺς ἔστειλεν εἰς τὰ σπίτια των.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἔφαγαν ἦσαν τέσσαρες χιλιάδες. Καὶ κατόπιν τοὺς ἔστειλεν ὁ Κύριος εἰς τὰ σπίτια των.

Καὶ ἀμέσως μπῆκε στὸ πλοῖο μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του καὶ ἦλθε στὰ μέρη Δαλμανουθά.

Καὶ ἀμέσως ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του καὶ ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά, ποὺ γειτονεύουν πρὸς τὴν Μαγδαλά.

Καὶ ἐμέσως ἐμπῆκε αὐτὸς εἰς τὸ πλοῖον μὲ τοὺς μαθητὰς του καὶ ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά.

Καὶ βγῆκαν οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἄρχισαν νὰ συζητοῦν μαζί του. Καὶ τοῦ ζητοῦσαν σημεῖο (θαῦμα) ἀπὸ τὸν οὐρανό, δοκιμάζοντας αὐτόν.

Καὶ ἐβγῆκαν οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μαζί του καὶ τοῦ ἐζήτουν νὰ τοὺς ἐπιδείξῃ σημάδι καὶ θαῦμα ἔκτακτον ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὅπως τὸ μάννα, ποὺ ἐδόθη εἰς τὴν ἔρημον διὰ μεσιτείας τοῦ Μωϋσέως, ἢ ὅπως τὸ πῦρ, ποὺ κατέβασεν ὁ Ἠλίας ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Καὶ ἐζήτουν τοῦτο, ὄχι διότι εἶχαν διάθεσιν νὰ πιστεύσουν, ἀλλὰ διότι μὲ πονηρίαν ἤθελαν νὰ δοκιμάσουν τὴν θαυματουργικήν του δύναμιν, ἐλπίζοντες ὅτι θὰ τὸν ἐξέθεταν.

Καὶ ξεπρόβαλαν ἐμπρός του οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μὲ δολίαν διάθεσιν καὶ νὰ ζητοῦν ἀπὸ αὐτόν, νὰ ἐπιδείξῃ ἔκτακτον θαῦμα ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ποὺ νὰ εἶναι σημάδι καὶ ἐπιβεβαίωσις τῆς ἀποστολῆς του. Αὐτὸ δὲ ἔλεγαν, ὄχι διότι εἶχαν τὴν διάθεσιν νὰ πιστεύσουν, ἀλλὰ διὰ νὰ τὸν πειράξουν καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ τὸν ἐκθέσουν εἰς τὸν λαόν.

Ἀναστέναξε δὲ βαθειὰ καὶ λέγει· «Γιατί αὐτὴ ἡ γενεὰ ζητεῖ σημεῖο; Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, δὲν θὰ δοθῇ σ’ αὐτὴ τὴ γενεὰ σημεῖο».

Καὶ ἀφοῦ ἀνεστέναξεν ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του διὰ τὴν σκληρότητα καὶ πώρωσίν των εἶπε· Πρὸς τί ἡ γενεὰ αὐτὴ ἡ ἄπιστος καὶ σκληρὰ ζητεῖ θαῦμα, ποὺ νὰ δεικνύῃ καὶ πιστοποιῇ τὴν ἀποστολήν μου, ἀφοῦ δὲν πρόκειται νὰ πιστεύσῃ; Μετὰ βεβαιότητος σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ δοθῇ θαῦμα τέτοιο εἰς τὴν γενεὰν αὐτήν.

Καὶ ἀφοῦ ἀνεστέναξε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του εἶπε· «διατί ἡ γενεὰ αὐτὴ ζητεῖ ὀπωσδήποτε σημεῖον; Σᾶς διαβεβαώνω ὅτι τέτοιο σημεῖον δὲν θὰ δοθῇ εἰς αὐτὴν τὴν γενεάν».

Καὶ τοὺς ἄφησε καὶ μπῆκε στὸ πλοῖο καὶ πῆγε πάλι ἀπέναντι.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἄφησεν, ἐμβῆκε πάλιν εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἦλθεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, δηλαδὴ εἰς τὴν ἀνατολικὴν ἀκρογιαλιάν της.

Τοὺς ἄφησε καὶ μὲ τὸ πλοῖον ἦλθεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος πάλιν.

Λησμόνησαν δὲ (οἱ μαθηταὶ) νὰ πάρουν ψωμιά. Καὶ δὲν εἶχαν μαζί τους στὸ πλοῖο παρὰ ἕνα ψωμί.

Καὶ ἐλησμόνησαν οἱ μαθηταὶ νὰ πάρουν μαζί τους ἄρτους καὶ δὲν εἶχαν μαζί τους εἰς τὸ πλοῖον κανὲν ἄλλο τρόφιμον παρὰ μόνον ἕνα ἄρτον.

Καὶ οἱ μαθηταὶ ἐλησμόνησαν νὰ πάρουν ἄρτους. Δὲν εἶχαν δὲ μαζῆ των εἰς τὸ πλοῖον παρὰ ἕνα μόνο ψωμί.

Καὶ τοὺς ἐφιστοῦσε τὴν προσοχὴ λέγοντας· «Ἀνοίξετε τὰ μάτια σας καὶ προσέχετε ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ τὸ προζύμι τοῦ Ἡρῴδη».

Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ τοὺς ἐπέστησεν ὁ Κύριος τὴν προσοχὴν καὶ τοὺς ἔλεγεν· ἀνοίξατε τὰ μάτια σας καὶ προσέχετε ἀπὸ τὴν κακὴν ἐπίδρασιν τῆς ὑποκριτικῆς διδασκαλίας τῶν Φαρισαίων καὶ τῆς κοσμικότητος τοῦ Ἡρῴδου, ποὺ ὁμοιάζουν μὲ κακὸ προζύμι.

Παρήγγελλε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς καθιστοῦσε προσεκτικοὺς λέγων· «Βλέπετε καλὰ καὶ προσέχετε ἀπὸ τὸ κακὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ τοῦ Ἡρώδου».

Συζητοῦσαν δὲ μεταξύ τους λέγοντας· «Ψωμιὰ δὲν ἔχουμε».

Καὶ ἐσυλλογίζοντο ἀναμεταξύ τους καὶ ἒλεγαν· Μᾶς κάνει τὴν παρατήρησιν αὐτὴν ὁ Κύριος, διότι δὲν ἐφροντίσαμεν νὰ προμηθευθῶμεν ἄρτους καθαρούς, ποὺ δὲν ἐζυμώθησαν μὲ προζύμι ἀναπιασμένον εἰς σπίτι τῶν Φαρισαίων.

Καὶ ἐσυλλογίζοντο αὐτοὶ καὶ ἔλεγαν μεταξύ των «ὁ Διδάσκαλος μᾶς κάνει παρατήρησιν, διότι δὲν ἐφροντίσαμεν νὰ πάρωμεν ψωμιά».

Ἀντιληφθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς λέγει σ’ αὐτούς· «Γιατί συζητεῖτε, ὅτι δὲν ἔχετε ψωμιά; Ἀκόμη δὲν ἐννοεῖτε καὶ δὲν καταλαβαίνετε; Ἀκόμη ἡ ψυχή σας εἶναι σὲ κατάστασι σκληρύνσεως καὶ σκοτισμοῦ;

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ὡς Θεάνθρωπος ἐγνώρισε τοὺς ἀποκρύφους διαλογισμούς των καὶ τοὺς εἶπε· Διατί ἐπέσατε εἰς συλλογισμοὺς καὶ σκέψιν, ἐπειδὴ δὲν ἔχετε ἄρτους; Ἀκόμη καὶ τώρα, ὕστερα ἀπὸ τόσα ποὺ εἴδατε καὶ ἠκούσατε, δὲν ἐννοεῖτε καὶ δὲν καταλαβαίνετε; Ἀκόμη ἔχετε παχυλὴν τὴν διάνοιάν σας καὶ τόσον σαρκικὰς τὰς σκέψεις σας;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς μὲ τὴν θείαν του γνῶσιν εἶδε καθαρὰ τὰς σκέψεις των καὶ τοὺς εἶπε· «τί συλλογίζεσθε, ὅτι δὲν ἔχετε ψωμιά; Ἀκόμη ὕστερα ἀπὸ τόσα θαύματα δὲν ἐννοεῖτε καὶ δὲν καταλαβαινετε; Ἔχετε ἀκόμη τόσον δυσκίνητον καὶ χονδρὴν τὴν καρδίαν καὶ τὴν διάνοιάν σας;

Ἐνῷ ἔχετε μάτια, δὲν βλέπετε, καὶ ἐνῷ ἔχετε αὐτιά, δὲν ἀκούετε; Καὶ δὲν ἐνθυμεῖσθε,

Ἐνῷ ἔχετε μάτια, μὲ τὰ ὁποῖα εἴδατε τὰ θαύματα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων, δὲν ἐννοεῖτε τὶ μαρτυροῦν αὐτὰ ποὺ εἴδατε; Καὶ ἐνῷ ἔχετε αὐτιά, καὶ ἀκούετε τοὺς λόγους ποὺ σᾶς εἶπα, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ κατανοήσετε, ὅτι δὲν ὁμιλῶ διὰ ὑλικὸν προζύμιον καὶ διὰ ὑλικοὺς ἄρτους; Καὶ δὲν ἐνθυμεῖσθε τὰ πρόσφατα θαύματα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων;

Ἐνῶ ἔχετε μάτια δὲν βλέπετε καὶ ἐνῶ ἔχετε αὐτιὰ δὲν ἀκούετε; Καὶ ὅσα ἀκούετε καὶ βλέπετε δὲν τὰ ἐνθυμεῖσθε;

ποὺ ἔκοψα τὰ πέντε ψωμιὰ γιὰ τοὺς πέντε χιλιάδες ἄνδρες, καὶ πόσα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια σηκώσατε;». Τοῦ λέγουν· «Δώδεκα».

Ὅταν ἔκοψα τὰ πέντε ψωμιὰ εἰς τὰς πέντε χιλιάδας τῶν ἀνθρώπων, πόσα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια ἐσηκώσατε; Λέγουν εἰς αὐτόν, δώδεκα.

Ὅταν ἔκοψα τὰ πέντε ψωμιὰ διὰ τοὺς πεντακισχιλίους, πόσα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια ἐπήρατε;» Λέγουν εἰς αὐτόν· «δώδεκα».

Ὅταν δὲ ἔκοψα τὰ ἑπτὰ ψωμιὰ γιὰ τοὺς τέσσερες χιλιάδες ἄνδρες, πόσα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια σηκώσατε;». Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· «Ἑπτά».

Ὅταν δὲ ἔκοψα τοὺς ἑπτὰ ἄρτους εἰς τὰς τέσσαρας χιλιάδας τῶν ἀνθρώπων, πόσων κοφινιῶν μεγάλων γεμίσματα ἀπὸ κομμάτια ἐσηκώσατε; Αὐτοὶ δὲ εἶπον, ἑπτά.

«Ὅταν δὲ τὰ ἑπτὰ ψωμιὰ ἔκοψα καὶ ἐμοίρασα εἰς τὶς τέσσαρες χιλιάδες τῶν ἀνθρώπων, πόσα μεγάλα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια ἐπήρατε;» Ἐκεῖνοι δὲ εἶπον· «ἑπτά».