Ἀποκάλυψις Ἰωάννου

Ἀποκάλυψι, μὲ τὴν ὁποία ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀποκαλύπτει. Τὴν ἔδωσε σ’ αὐτὸν ὁ Θεός, γιὰ νὰ φανερώσῃ στοὺς δούλους του ὅσα πρόκειται νὰ γίνουν συντόμως. Καὶ φανέρωσε μὲ μήνυμα διὰ μέσου τοῦ ἀγγέλου του στὸ δοῦλο του Ἰωάννη.

Φανέρωσις τῶν θείων βουλῶν περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ πνευματικοῦ σώματός του, ἤτοι τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ὡς ἄνθρωπον καὶ ἀρχηγὸν τῆς Ἐκκλησίας, διὰ νὰ γνωστοποιήσῃ εἰς ὅλους τοὺς πιστοὺς δούλους του ἐκεῖνα, τῶν ὁποίων ἡ πραγματοποίησις σύμφωνα μὲ τὸ θεῖον σχέδιον πρέπει νὰ ἀρχίσῃ γρήγορα. Καὶ ἐξήγησε ταῦτα ὁ Χριστὸς διὰ μέσου τοῦ ἀγγέλου του εἰς τὸν δοῦλον του Ἰωάννην,

Ἀποκάλυψις τῆς θείας βουλῆς καὶ ἀποφάσεως περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας του, τὴν ὁποίαν ἀποκάλυψιν ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ὁ Θεὸς ὡς πρὸς ἀρχηγὸν τῆς Ἐκκλησίας, διὰ νὰ δείξῃ καὶ φανερώσῃ εἰς τοὺς πιστοὺς δούλους του ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε κατὰ τὴν θείαν βουλὴν νὰ πραγματοποιηθοῦν συντόμως. Καὶ κατέστησεν αὐτὰ γνωστὰ εἰς τὸν Ἰωάννην, τὸν δοῦλον αὐτοῦ, διὰ μέσου τοῦ ἀγγέλου, τὸν ὁποῖον ἀπέστειλε.

Αὐτὸς μετέδωσε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅσα τοῦ ἀποκαλύφθηκαν στὸ ὅραμα.

ὁ ὁποῖος μαρτυρεῖ δι’ αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶναι λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ μαρτυρία περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας του. Καὶ ἡ μαρτυρία αὐτὴ τοῦ Ἰωάννου στηρίζεται εἰς ὅσα οὗτος εἶδε μὲ ὁράματα καὶ εἰκόνας καὶ σύμβολα.

Αὐτὸς ὁ Ἰωάννης ἐφανέρωσε καὶ ἐβεβαίωσε τὰς ἀποκαλύψεις αὐτάς, τὸν λόγον δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ· ὅλα ὅσα εἶδε.

Μακάριος (εὐτυχὴς) ὅποιος διαβάζει καὶ ὅσοι ἀκούουν τοὺς λόγους τοῦ προφητικοῦ αὐτοῦ βιβλίου καὶ τηροῦν τὰ γραμμένα σ’ αὐτό. Ὁ δὲ καιρὸς πλησιάζει.

Μακάριος εἶναι αὐτός, ποὺ ἀναγινώσκει καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἀκούουν τοὺς λόγους τῆς θεοπνεύστου αὐτῆς προφητείας καὶ διδασκαλίας, καὶ φυλάττουν μὲ εὐλάβειαν ὅσα ἔχουν γραφῆ εἰς αὐτήν. Διότι εἶναι πολὺ πλησίον ὁ καιρός, ποὺ θὰ πραγματοποιηθοῦν ταῦτα.

Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἀναγινώσκει, καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀκούουν τὰ λόγια τῆς θείας αὐτῆς προφητείας καὶ τηροῦν μὲ εὐλάβειαν καὶ πίστιν ὅλα ὅσα εἶναι γραμμένα εἰς αὐτήν· διότι ὁ καιρός, ποὺ θὰ πραγματοποιηθοῦν αὐτά, εἶναι πολὺ κοντά.

Ἐγὼ ὁ Ἰωάννης ἀπευθύνομαι στὶς ἑπτὰ ἐκκλησίες, ποὺ εἶναι στὴν (ἐπαρχία) Ἀσία. Χάρι νὰ εἶναι σὲ σᾶς καὶ εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Ὤν καὶ ὁ Ἦν καὶ ὁ Ἐρχόμενος [Σημ.: Τὸ περιφραστικὸ τοῦτο ὄνομα σημαίνει, ὅτι ὁ Θεός, ὁ Τριαδικὸς Θεός, εἶναι τώρα, ἦταν στὸ παρελθὸν πάντοτε, καὶ θὰ εἶναι καὶ στὸ μέλλον πάντοτε καὶ θὰ ἔλθῃ ὡς τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Θεότητος γιὰ νὰ κρίνῃ τὸν κόσμο], καὶ ἀπὸ τὰ ἑπτὰ πνεύματα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου του (ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δηλαδὴ κατὰ τὰ ἑπτὰ χαρίσματά του, ποὺ σημαίνουν πληρότητα καὶ τελειότητα),

Ὁ Ἰωάννης ἀπευθύνεται πρὸς τὰς ἐν τῇ Μικρᾷ Ἀσίᾳ ἑπτὰ Ἐκκλησίας, ποὺ ἐκπροσωποῦν καὶ τὴν ὅλην Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Εἴθε νὰ εἶναι εἰς σᾶς χάρις καὶ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ πράγματι καὶ ἐξ ἑαυτοῦ ὑπάρχων καὶ ὁ ὁποῖος ὑπῆρχε πάντοτε καὶ θὰ ὑπάρχῃ διαρκῶς καὶ εἰς τὸ μέλλον, καὶ ἀπὸ τὰ πλούσια πνευματικὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ εἶναι ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ ἕτοιμα νὰ σταλοῦν διὰ τὸν φωτισμὸν καὶ τὸν ἁγιασμὸν τῶν ἀνθρώπων,

Ὁ Ἰωάννης εἰς τὰς ἑπτὰ Ἐκκλησίας, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν, εὔχεται νὰ εἶναι εἰς σᾶς ἡ χάρις καὶ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει εἰς τελείαν ὕπαρξιν ἐξ εὐατοῦ πάντοτε καὶ ὑπῆρχε πρὸ πάντων τῶν αἰώνων χωρὶς καμμίαν ποτὲ ἀρχὴν καὶ θὰ ὑπάρχῃ εἰς τὸ αἰώνιον μέλλον χωρὶς τέλος ποτέ, καὶ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ τὴν πληρότητα καὶ τελειότητα τῶν ἀπείρων πνευματικῶν του χαρισμάτων, ποὺ εἶναι ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ διὰ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀνθρώπων·

καὶ ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ μάρτυς ὁ ἀξιόπιστος, ὁ πρωτοαναστημένος ἀπὸ τοὺς νεκρούς (μὲ ἔνδοξη ἀνάστασι, στὴν ὁποία δὲν ἀκολουθεῖ πλέον θάνατος) καὶ ὁ ἄρχων τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Σ’ αὐτὸν ποὺ μᾶς ἀγαπᾷ, καὶ μὲ τὸ αἷμα του μᾶς καθάρισε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας,

καὶ ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθὴς καὶ κατὰ πάντα ἀξιόπιστος μάρτυς, ὁ ὁποῖος μὲ τὸν θάνατον του ἐπεσφράγισε τὴν μαρτυρίαν του περὶ τῆς θείας ἀληθείας καὶ ἀνεστήθη πρῶτος ἀπὸ ὅλους τοὺς νεκροὺς καὶ εἶναι ὁ αἰώνιος Βασιλεὺς καὶ ἐξουσιάζει τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς. Εἰς αὐτόν, ποὺ μᾶς ἀγαπᾷ καὶ ἕνεκα τῆς ἀγάπης του αὐτῆς μᾶς ἔλουσε καὶ μᾶς ἐκαθάρισεν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας μας μὲ τὸ αἷμα του,

καὶ ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ποὺ εἶναι ὁ ἀπολύτως ἀξιόπιστος μάρτυς καὶ ἐνεστήθη πρῶτος ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ἔγινεν ἀρχὴ ἀναστάσεως ὅλων τῶν πιστῶν διὰ τὴν νέαν ζωήν. Αὐτὸς εἶναι ὁ αἰώνιος ἐξουσιαστὴς καὶ κύριος ὅλων τῶν βασιλέων τῆς γῆς. Εἰς αὐτόν, ποὺ μᾶς ἀγαπᾷ μὲ ἄπειρον ἀγάπην καὶ μᾶς ἔλουσε καὶ μᾶς ἐκαθάρισεν ἀπὸ τὸν ρύπον τῶν ἁμαρτιῶν μας μὲ τὸ αἷμα τῆς σταυρικῆς του θυσίας,

καὶ μᾶς ἔκανε βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς γιὰ νὰ προσφέρωμε λατρεία στὸ Θεὸ καὶ Πατέρα του, σ’ αὐτὸν ἂς ἀποδίδεται ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμι στοὺς ἀπεράντους αἰῶνες. Ἀμήν.

καὶ μᾶς κατέστησε πνευματικὸν καὶ θεῖον βασίλειον, ἱερεῖς διὰ νὰ λατρεύωμεν καὶ προσφέρωμεν πνευματικὰς θυσίας εἰς τὸν πατέρα του, τὸν ὁποῖον ὡς ἐνανθρωπήσας καὶ ἐξομοιωθεὶς πρὸς ἡμᾶς τὸν ἔχει καὶ Θεόν του. Εἰς αὐτὸν τὸν Θεάνθρωπον Σωτῆρα ὀφείλεται καὶ ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ κραταιᾶ ἐξουσία καὶ βασιλεία εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

καὶ μᾶς ἀνέδειξεν ἰδικήν του θείαν πνευματικὴν βασιλείαν, ἱερεῖς διὰ νὰ προσφέρωμεν πνευματικὰς θυσίας λατρείας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα του, εἰς αὐτὸν τὸν Θεάνθρωπον Σωτῆρα καὶ βασιλέα ἀνήκει ἡ ἄπειρος δόξα καὶ ἡ ἀκατάλυτος ἐξουσία εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Ἰδοὺ ἔρχεται μὲ τὶς (ὁλοφώτεινες) νεφέλες, καὶ θὰ τὸν δῇ κάθε μάτι, καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν λόγχισαν, καὶ θὰ θρηνήσουν ἐξ αἰτίας του ὅλες οἱ φυλὲς τῆς γῆς. Ναί, ἀμὴν [Σημ.: Τὸ «Ναί, ἀμήν» θεωροῦμε λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔπρεπε νὰ περιλαμβάνεται στὸ στίχ. 8].

Ἰδοὺ ἔρχεται ὁ Θεάνθρωπος Κύριος μὲ τὰς νεφέλας, ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ κάθεται ὡς Θεός. Καὶ θὰ τὸν ἴδῃ κάθε μάτι. Ὄχι μόνον οἱ πιστοί, ποὺ ἐλπίζουν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ἄπιστοι καὶ ἰδιαιτέρως αὐτοί, ποὺ τὸν ἐσταύρωσαν καὶ τὸν ἐλόγχισαν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ. Καὶ θὰ κτυπήσουν τὰ στήθη τους ἐξ αἰτίας τῆς λύπης καὶ τοῦ φόβου, ποὺ θὰ δοκιμάσουν ὅλαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς, ὅσαι παρέμειναν ἄπιστοι. Ναί, ἀμήν.

Ἰδού, ἔρχετε ὁ Κύριος μὲ τὰς νεφέλας τοῦ οὐρανοῦ, σὰν ἔνδοξος Θεός ποὺ εἶναι, καὶ θὰ τὸν ἴδῃ κάθε μάτι, ὅλοι ἀνεξαιρέτως καὶ αὐτοί, ποὺ δὲν πιστεύουν, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ἐσταύρωσαν καὶ τὸν ἐλόγχισαν ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν· καὶ ὅλαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς, ποὺ ἠρνήθησαν νὰ πιστεύσουν εἰς αὐτὸν θὰ καταληφθοῦν ἀπὸ φόβον καὶ τρόμον καὶ θὰ θρηνολογήσουν μὲ πικρὰν μεταμέλειαν διὰ τὴν ἀπιστίαν, ποὺ ἔδειξαν πρὸς αὐτόν. Ναί, ἀμήν.

Ἐγὼ εἶμαι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὠμέγα, λέγει ὁ Κύριος ὁ Θεός, ὁ Ὤν καὶ ὁ Ἦν καὶ ὁ Ἐρχόμενος, ὁ Παντοκράτωρ.

Διακηρύττω καὶ βεβαιώνω τοῦτο ἐγώ, ὁ ὁποῖος εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχή, ποὺ ἐδημιούργησε τὰ πάντα, καὶ τὸ τέλος, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ καταλήξουν ὡς εἰς ὕψιστον σκοπόν των ὅλα, λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, χωρὶς νὰ τὸν δημιουργήσῃ ἄλλος, καὶ ὁ ὁποῖος ὑπῆρχεν ἀϊδίως καὶ θὰ ὑπάρχῃ διαρκῶς καὶ εἰς τὸ μέλλον, ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ.

«Ἐγὼ εἶμαι τὸ Α καὶ τὸ Ω καὶ κλείω εἰς τὸν ἄπειρον ἑαυτόν μου τὴν ἀρχὴν καὶ τὸ τέλος ὅλης τῆς δημιουργίας», λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀπὸ τὸν ἑαυτὸν του προαιωνίαν καὶ τελείαν ὕπαρξιν καὶ ὑπῆρχε προαιωνίως χωρὶς ἀρχὴν καὶ θὰ ὑπάρχῃ αἰωνίως εἰς τὸ μέλλον χωρὶς τέλος, ὁ ἐξουσιαστὴς καὶ κύριος τοῦ παντός.

Ἐγὼ ὁ Ἰωάννης, ὁ ἀδελφός σας καὶ συμμέτοχος στὴ θλῖψι καὶ στὴ βασιλεία καὶ στὴν ὑπομονὴ λόγῳ τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, βρέθηκα στὴ νῆσο, ποὺ λέγεται Πάτμος, ἐξ αἰτίας τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς μαρτυρίας γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό.

Ἐγὼ ὁ Ἰωάννης ὁ ἀδελφός σας, ὁ συγκοινωνὸς καὶ συμμέτοχος εἰς τὴν θλῖψιν καὶ τοὺς διωγμοὺς διὰ τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἔνδοξον βασιλείαν, μὲ τὴν ὁποίαν θὰ μᾶς ἀνταμείψῃ ἐὰν δείξωμεν ὑπομονὴν καὶ μείνωμεν ἐνωμένοι μὲ τὸν Ἰησοῦν, ἦλθα ἐξόριστος εἰς τὴν νῆσον ποὺ ὀνομάζεται Πάτμος διὰ τὸ κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν, ποὺ δίδω διὰ τὸν Ἰησοῦν, ὅτι εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Σωτήρ μας.

Ἐγὼ ὁ Ἰωάννης, ὁ ἀδελφός σας καὶ συμμέτοχος εἰς τὴν θλῖψιν, ποὺ δοκιμάζετε ἐξ αἰτίας τῶν διωγμῶν διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, συμμέτοχος ὅμως καὶ εἰς τὴν ἔνδοξον βασιλείαν, ποὺ θὰ ἀπολαύσωμεν χάρις εἰς τὴν ὑπομονήν μας διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἦλθα εἰς τὴν νῆσον, ποὺ λέγεται Πάτμος, ἐξόριστος ἐξ αἰτίας τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς μαρτυρίας, ποὺ δίδω καὶ διαλαλῶ διὰ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Περιῆλθα σὲ ἔκστασι κατὰ τὴν Κυριακὴ ἡμέρα, καὶ ἄκουσα πίσω μου φωνὴ μεγάλη σὰν τὸν ἦχο σάλπιγγος,

Ἦλθα εἰς ἔκστασιν καὶ ἄμεσον ἐπικοινωνίαν μὲ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν Κυριακὴν ἡμέραν καὶ ἤκουσα ἀπὸ πίσω μου φωνὴν μεγάλην καὶ δυνατὴν σὰν σάλπιγγα,

Κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Κυριακῆς περιέπεσα εἰς πνευματικὴν ἔκτασιν καὶ ἄμεσον ἐπικοινωνίαν μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἤκουσα ὀπίσω μου φωνὴν μεγάλην καὶ ἰσχυράν, σὰν φωνὴν σάλπιγγος,

ἡ ὁποία ἔλεγε· «Γράψε αὐτό, ποὺ σοῦ ἀποκαλύπτεται στὸ ὅραμα, σὲ βιβλίο, καὶ στεῖλε το στὶς ἑπτὰ ἐκκλησίες, στὴν Ἔφεσο καὶ στὴ Σμύρνη καὶ στὴν Πέργαμο καὶ στὰ Θυάτειρα καὶ στὶς Σάρδεις καὶ στὴ Φιλαδέλφεια καὶ στὴ Λαοδίκεια».

ποὺ ἔλεγε· Γράψε αὐτὰ ποὺ θὰ ἴδῃς εἰς βιβλίον καὶ στεῖλε το εἰς τὰς ἑπτὰ Ἐκκλησίας, ποὺ ἐκπροσωποῦν τὴν ὅλην Ἐκκλησίαν· δηλαδὴ εἰς τὰς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι εἰς τὴν Ἔφεσον καὶ εἰς τὴν Σμύρνην καὶ εἰς τὴν Πέργαμον καὶ εἰς τὰ Θυάτειρα καὶ εἰς τὰς Σάρδεις καὶ εἰς τὴν Φιλαδέλφειαν καὶ εἰς τὴν Λαοδίκειαν.

ἡ ὁποία ἔλεγε· «γράψε αὐτά, ποὺ τώρα βλέπεις, εἰς βιβλίον καὶ στεῖλε αὐτὸ τὸ βιβλίον εἰς τὰς ἑπτὰ Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι εἰς τὴν Ἔφεσον καὶ εἰς τὴν Σμύρνην καὶ εἰς τὴν Πέργαμον καὶ εἰς τὰ Θυάτειρα καὶ εἰς τὰς Σάρδεις καὶ εἰς τὴν Φιλαδέλφειαν καὶ εἰς τὴν Λαοδικείαν».

Καὶ ἔστρεψα πρὸς τὰ ἐκεῖ γιὰ νὰ ἰδῶ ἀπὸ ποῦ προερχόταν ἡ φωνὴ ποὺ ἀπευθυνόταν σὲ μένα. Καὶ ὅταν ἔστρεψα, εἶδα ἑπτὰ λυχνίες χρυσές,

Καὶ ἔστρεψα ὀπίσω μου διὰ νὰ ἴδω τὸ πρόσωπον, ποὺ μὲ τὴν φωνὴν αὐτὴν ὡμίλει πρὸς ἐμέ. Καὶ ὅταν ἐγύρισα ὀπίσω εἶδον ἑπτὰ χρυσᾶς λυχνίας, ποὺ ἐσυμβόλιζαν τὰς ἑπτὰ Ἐκκλησίας, αἱ ὁποῖαι σκορπίζουν φῶς εἰς τὸν σκοτισμένον ἀπὸ τὴν πλάνην καὶ ἁμαρτίαν κόσμον.

Καὶ ἐκεῖ ἐγύρισα πρὸς τὰ ὀπίσω νὰ ἴδω Αὐτόν, τοῦ ὁποίου ἤκουα τὴν φωνήν. Καὶ καθὼς ἐστράφην, εἶδα ἑπτὰ χρυσᾶς λυχνίας, κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἑπτὰ Ἐκκλησιῶν, ποὺ φωτίζουν εἰς τὴν ἀλήθειαν τὸν κόσμον.

καὶ ἀνάμεσα στὶς ἑπτὰ λυχνίες κάποιον ὅμοιο μὲ υἱὸν ἀνθρώπου. Φοροῦσε χιτῶνα ποὺ ἔφθανε ὣς τὰ πόδια, καὶ ἦταν ζωσμένος γύρω ἀπὸ τὸ στῆθος μὲ ζώνη χρυσή.

Καὶ εἰς τὸ μέσον τῶν λυχνιῶν αὐτῶν, προστάτην των καὶ πηγὴν τοῦ φωτός των, πρόσωπον ἔνδοξον ποὺ ὠμοίαζε πρὸς υἱὸν ἀνθρώπου, καὶ ἐφόρει μεγαλοπρεπὲς ἔνδυμα, τὸ ὁποῖον ἔφθανεν ἕως τὰ πόδια του, καὶ ἦτο ζωσμένος πλησίον τοῦ στήθους του μὲ ζώνην χρυσὴν βασιλικήν.

Καὶ εἰς τὸ μέσον τῶν ἑπτὰ λυχνιῶν εἶδα ἔνδοξον πρόσωπον, ποὺ ὡμοίαζε μὲ υἱὸν ἀνθρώπου, καὶ ἐφοροῦσε ἔνδυμα, ποὺ ἔφθανε ἕως τὰ πόδια του, καὶ ἧτο ζωσμένος κοντὰ εἰς τὸ στῆθος μὲ ὁλόχρυσον ζώνην.

Τὰ μαλλιὰ δὲ τῆς κεφαλῆς του ἦταν λευκὰ σὰν μαλλὶ λευκό, σὰν χιόνι. Καὶ οἱ ὀφθαλμοί του σὰν πύρινη φλόγα.

Ἡ κεφαλή του δὲ καὶ αἱ τρίχες της ἦσαν λευκαὶ σὰν ἄσπρο μαλλί, σὰν χιόνι, διὰ να συμβολίζουν, ὅτι καὶ αὐτὸς εἶναι σὰν τὸν Θεὸν παλαιὸς τῶν ἡμερῶν. Καὶ τὰ μάτια του ἦσαν σὰν φλόγα φωτιᾶς, ποὺ φωτίζει ὅλα καὶ δὲν μένει τίποτε κρυμμένον ἐμπρός της.

Ἡ κεφαλή του δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς του ἦσαν ὁλόλευκαι σὰν τὸ κάτασπρο μαλλί, σὰν τὸ χιόνι· καὶ τὰ μάτια του σὰν φλόγα φωτιᾶς, ἡ ὁποία φωτίζει καὶ βλέπει τὰ πάντα.

Καὶ τὰ πόδια του ὅμοια μὲ χαλκολίβανο· ἔλαμπαν σὰν νὰ εἶχαν πυρακτωθῆ σὲ καμίνι. Καὶ ἡ φωνή του σὰν βοὴ καταρρακτῶν.

Καὶ τὰ πόδια του ὠμοίαζαν κατὰ τὴν λαμπρότητα καὶ στερεότητα πρὸς μεταλλικὸν μίγμα χρυσοῦ καὶ ἀργύρου, σὰν νὰ ἦσαν καθαρισμένα καὶ δοκιμασμένα καὶ χυμένα μέσα εἰς κάμινον, καὶ ἡ φωνή του ἦτο δυνατὴ σὰν τὴν βοὴν ποὺ κάνουν νερὰ πολλά, ὅταν πίπτουν ἀπὸ ὑψηλά.

Καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ἦσαν ὅμοιοι, ὡς πρὸς τὴν λαμπρότητα καὶ τὴν στερεότητα, μὲ μίγμα χρυσοῦ καὶ ἀργύρου, σὰν νὰ εἶχαν πυρακτωθῆ καὶ χυθῆ μέσα εἰς τὸ καμίνι, καὶ ἡ φωνή του ἦτο ἰσχυρὰ ὡσὰν τὴν βοὴν πολλῶν ὑδάτων, ποὺ πίπτουν εἰς καταρράκτας.

Καὶ στὸ δεξί του χέρι κρατοῦσε ἑπτὰ ἀστέρες. Καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἔβγαινε κοφτερὴ δίστομη ρομφαία. Καὶ τὸ πρόσωπό του ἦταν σὰν τὸν ἥλιο, ποὺ (ὡς αὐτόφωτος) λάμπει μὲ τὴ λάμψι του.

Καὶ εἶχεν εἰς τὸ δεξιόν του χέρι ἑπτὰ ἀστέρια, τοὺς ἐπισκόπους τῶν ἑπτὰ Ἐκκλησιῶν, τὰς ὁποίας αὐτὸς ὁρίζει καὶ κυβερνᾷ. Καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἔβγαινε ρομφαία δίκοπος κοπτερή, σύμβολον τῆς δυνάμεως τοῦ λόγου του καὶ τῆς δικαίας κρίσεως του. Καὶ τὸ πρόσωπόν του ἔλαμπε φωτεινὸν καὶ ἀστραπτερόν, ὅπως λάμπει ὁ ἥλιος μὲ ὅλην τὴν λαμπρότητά του.

Καὶ ἐκρατοῦσεν εἰς τὸ δεξί του χέρι ἑπτὰ ἀστέρια, τοὺς ἐπισκόπους τῶν ἑπτὰ Ἐκκλησιῶν, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἔβγαινε δίκοπος καὶ κοφτερὴ ρομφαῖα, ποὺ ἐσυμβόλιζε τὴν δύναμιν τοῦ λόγου του καὶ τὴν ἀπροκατάληπτον δικαιοσύνην του ὡς κριτοῦ. Καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἦτο ὁλόλαμπρον, ὅπως λάμπει ὁ ἥλιος εἰς ὅλην του τὴν δύναμιν καὶ λαμπρότητα.

Καὶ ὅταν τὸν εἶδα, ἔπεσα μπροστὰ στὰ πόδια του σὰν νεκρός. Τότε ἔθεσε τὸ δεξί του χέρι ἐπάνω μου λέγοντας· «Μὴ φοβᾶσαι· ἐγὼ εἶμαι ὁ Πρῶτος καὶ ὁ Ἔσχατος (ὁ αἰώνιος),

Καὶ ὅταν τὸν εἶδα ἔπεσα ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του σὰν νεκρὸς ἀπὸ τὸν φόβον μου. Καὶ ἔβαλε τὸ δεξιόν του χέρι ἐπάνω μου καὶ εἶπε· Μὴ φοβῆσαι. Ἐγὼ εἶμαι ὁ πρῶτος, διότι ὑπάρχω ἀϊδίως, καὶ ὁ ἔσχατος, διότι θὰ εἶμαι πάντοτε.

Καὶ ὅταν τὸν εἶδα, ἔπεσα ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του σὰν νεκρός, ἀπὸ φόβον καὶ κατάπληξιν. Καὶ ἔθεσε τὸ δεξί του χέρι ἐπάνω μου καὶ εἶπε· «μὴ φοβεῖσαι· ἐγὼ εἶμαι ὁ πρῶτος, διότι ὑπάρχω πρὸ πάντων τῶν αἰώνων καὶ ὁ ἔσχατος, διότι θὰ εἶμαι πάντοτε χωρὶς τέλος ποτέ.

καὶ ὁ Ζῶν (ἡ αὐτοζωή). Καὶ ἔγινα νεκρός, ἀλλ’ ἰδοὺ εἶμαι ζωντανὸς πάντοτε (ὡς Θεὸς δὲν ἔγινα νεκρός, οὔτε μιὰ στιγμή), καὶ κρατῶ τὰ κλειδιὰ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ᾅδου.

Εἶμαι ἀκόμη ἐκεῖνος, ποὺ ζῇ διαρκῶς καὶ ἔχει τὴν ζωὴν ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του. Καὶ ἔγινα νεκρός, διότι ἀπέθανα διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἰδού, ὅτι παρὰ τὸν σταυρικὸν θάνατόν μου ζῶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ ἔχω εἰς τὰ χέριά μου τὰ κλειδιὰ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ Ἅδου, διότι μὲ τὸν θάνατόν μου κατέλυσα τὸν θάνατον καὶ ἔλαβα ἐξουσίαν καὶ ἐπὶ τοῦ Ἅδου.

Εἶμαι ἀκόμη ἐκεῖνος ποὺ ζῇ πάντοτε, ποὺ ἔχει ἀπὸ τὸν εὐατόν του τὴν τελείαν ζωὴν καὶ εἶναι πηγὴ τῆς ζωῆς. Καὶ ἔγινα νεκρὸς (διότι παρέδωσα τὸν εὐατόν μου εἰς θάνατον ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων). Καὶ ἰδοὺ ὅτι ζῶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰῶνων. Καὶ ἔχω τὰ κλειδιὰ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ Ἅδου (διότι ἐνίκησα μὲ τὴν σταυρικήν μου θυσίαν καὶ κατέλυσα τὴν δύναμιν τοῦ θανάτου καὶ τοῦ Ἅδου).

Γράψε δὲ αὐτὰ ποὺ εἶδες, καὶ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν, καὶ αὐτὰ ποὺ πρόκειται νὰ συμβοῦν μετὰ ἀπ’ αὐτά.

Γράψε λοιπὸν ὅσα εἶδες, καὶ ὅσα ὑπάρχουν καὶ ἀναφέρονται εἰς τὸ παρὸν καὶ ὅσα μέλλουν νὰ γίνουν ὕστερα μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων.

Γράψε, λοιπόν, αὐτά, ποὺ εἶδες, καὶ αὐτά, ποὺ ὑπάρχουν τώρα, καὶ ἐκεῖνα ποὺ πρόκειται ὕστερα νὰ γίνουν εἰς τὸ μέλλον.

Ὡς πρὸς τὸ μυστήριο τῶν ἑπτὰ ἀστέρων, ποὺ εἶδες στὸ δεξί μου χέρι, καὶ τῶν ἑπτὰ λυχνιῶν τῶν χρυσῶν, οἱ ἑπτὰ ἀστέρες εἶναι ἄγγελοι (ἐπίσκοποι) τῶν ἑπτὰ ἐκκλησιῶν, καὶ οἱ ἑπτὰ λυχνίες εἶναι ἑπτὰ ἐκκλησίες».

Καὶ πρωτίστως σοῦ ἐξηγῶ τὸ μυστικὸν νόημα τῶν ἑπτὰ ἀστέρων, ποὺ εἶδες εἰς τὸ δεξιόν μου χέρι, καὶ τῶν ἑπτὰ λυχνῶν τῶν χρυσῶν. Οἱ ἑπτὰ ἀστέρες σημαίνουν ἑπτὰ ἐπισκόπους τῶν ἑπτὰ Ἐκκλησιῶν, ποὺ ἐκπροσωποῦν τὴν ὅλην Ἐκκλησίαν. Καὶ αἱ ἑπτὰ λυχνίαι συμβολίζουν τὰς ἑπτὰ Ἐκκλησίας.

Γράψε τὸ συμβολικὸν καὶ μυστικὸν ὅραμα τῶν ἑπτὰ ἀστέρων, ποὺ εἶδες εἰς τὸ δεξί μου χέρι, καὶ τῶν ἑπτὰ χρυσῶν λυχνιῶν. Μάθε ὅτι οἱ ἑπτὰ ἀστέρες συμβολίζουν ἑπτὰ ἐπισκόπους τῶν ἑπτὰ Ἐκκλησιῶν, καὶ αἱ ἑπτὰ λυχνίαι συμβολίζουν τὰς ἑπτὰ Ἐκκλησίας.

«Στὸν ἄγγελο (ἐπίσκοπο) τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου γράψε· “Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος, ποὺ κρατεῖ τοὺς ἑπτὰ ἀστέρες στὸ δεξί του χέρι, ἐκεῖνος, ποὺ περιπατεῖ ἀνάμεσα στὶς ἑπτὰ λυχνίες τὶς χρυσές·

Καὶ πρὸς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι εἰς τὴν Ἔφεσον, γράψε τὰ ἑξῆς, τὰ ὁποῖα ἰσχύουν διὰ τοὺς ἑκάστοτε ἐπισκόπους τῆς ὅλης Ἐκκλησίας μου μέχρι τῆς συντελείας· Αὐτὰ λέγει αὐτός, ποὺ κρατεῖ εἰς τὴν δεξιάν του ὡς μόνος κύριος καὶ ἀρχιποιμὴν τοὺς ἑπτὰ ἐπισκόπους καὶ ποὺ περιπατεῖ ὡς μόνος κυρίαρχος καὶ προστάτης ἐν μέσῳ τῶν ἑπτὰ χρυσῶν λύχνων, οἱ ὁποῖοι συμβολίζουν τὰς ἑπτὰ Ἐκκλησίας.

Πρὸς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου γράψε: Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος, ποὺ κρατεῖ εἰς τὸ δεξί του χέρι ὡς ἐξουσιαστὴς τοὺς ἑπτὰ ἐπισκόπους, καὶ ποὺ περιπατεῖ ὡς κυρίαρχος καὶ κυβερνήτης, ἀνάμεσα εἰς τὰς ἑπτὰ χρυσᾶς λυχνίας, αἱ ὁποῖαι συμβολίζουν τὰς ἑπτὰ Ἐκκλησίας.

Γνωρίζω τὰ ἔργα σου καὶ τὸν κόπο σου καὶ τί ὑποφέρεις, καὶ ὅτι δὲν δύνασαι νὰ ἀνεχθῇς κακούς. Καὶ δοκίμασες αὐτούς, ποὺ λέγουν γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους ὅτι εἶναι ἀπόστολοι, ἐνῷ δὲν εἶναι, καὶ τοὺς ἀπέδειξες ψευδεῖς (ψευδαποστόλους).

Γνωρίζω καλὰ τὰ ἔργα σου καὶ τὸν κόπον, ποὺ ὡς ποιμὴν καὶ ἐπίσκοπος καταβάλλεις, καὶ τὴν ὑπομονὴν ποὺ δεικνύεις εἰς τὰς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς τοῦ ἐπισκοπικοῦ σου ἔργου. Γνωρίζω καλά, ὅτι δὲν ἀνέχεσαι καὶ δὲν δεικνύεσαι χαλαρὸς εἰς τοὺς κακοὺς καὶ δι’ αὐτὸ ἐδοκίμασες καὶ ἐξήτασες μὲ προσοχὴν ἐκείνους, ποὺ λέγουν τοὺς ἑαυτούς των ἀποστόλους, χωρὶς νὰ εἶναι ἀληθινοὶ ἀπόστολοι καὶ τοὺς ηὗρες ψευδαποστόλους.

Γνωρίζω καλὰ τὸ ἔργον σου καὶ τὸν κόπον σου εἰς τὸν ὁποῖον ὡς ἐπίσκοπος ὑποβάλλεσαι, καὶ τὴν ὑπομονὴν ποὺ δικνύεις εἰς τὰς διαφόρους δοκιμασίας, καὶ ὅτι χάρις εἰς τὴν ἠθικήν σου εὐαισθησίαν δὲν ἠμπορεῖς νὰ ἀνέχεσαι τοὺς κακούς. Καὶ δι’ αὐτὸ ἠρεύνησες μὲ προσοχὴν καὶ ἐδοκίμασες ἐκείνους, ποὺ λέγουν τοὺς ἑαυτούς των ἀποστόλους χωρὶς νὰ εἶναι, καὶ τοὺς εὑρῆκες ψευδεῖς.

Καὶ ὑπομονὴ ἔχεις καὶ ὑπέμεινες γιὰ τ’ ὄνομά μου καὶ δὲν ἀπέκαμες.

Καὶ ἔχεις ὑπομονὴν ἐν μέσῳ τῶν ἀντιδράσεών των καὶ ἔδειξες καρτερίαν καὶ ἀντοχὴν δι’ ἐμὲ καὶ τὸ εὐαγγέλιόν μου καὶ δὲν ἀπέκαμες οὔτε ἐξηντλήθης.

Καὶ ἔχεις ὑπομονὴν εἰς τὰς διαφόρους δοκιμασίας καὶ ἔδειξες ἀντοχὴν διὰ τὸ ὄνομά μου καὶ δὲν ἀπέκαμες ἀπὸ τοὺς κόπους, εἰς τοὺς ὁποίους ὑπεβλήθης.

Ἀλλ’ ἔχω ἐναντίον σου, ὅτι ἄφησες τὴν πρώτη σου ἀγάπη.

Εἶμαι ὅμως δυσαρεστημένος ἐναντίον σου, διότι ἀφῆκες νὰ ψυχρανθῇ κάπως ἡ ἀγάπη, ποὺ εἶχες εἰς τὰ πρῶτα σου χρόνια.

Ἀλλ’ ἔχω ἐναντίον σου, διότι ἀφῆκες καὶ ἔχασες κάπως τὴν πρώτην σου ἀγάπην.

Γι’ αὐτὸ σκέψου ἀπὸ ποιά αἰτία ἔπεσες, καὶ μετανόησε καὶ δεῖξε τὴν πρώτη σου διαγωγή. Ἀλλιῶς ἔρχομαι σὲ σένα γρήγορα καὶ θὰ μετακινήσω τὴ λυχνία σου ἀπὸ τὸν τόπο της, ἐὰν δὲν μετανοήσῃς.

Ἐνθυμοῦ λοιπὸν ἀπὸ ποῖον ἠθικὸν ὕψος ἔχεις πέσει καὶ μετανόησε καὶ κάμε πάλιν τὰ ἔργα τῆς προτέρας ἀγάπης σου. Διαφορετικὰ θὰ ἔλθω γρήγορα εἰς σὲ καὶ θὰ μετακινήσω τὴν Ἐκκλησίαν σου ἀπὸ τὴν πρωτεύουσαν θέσιν, ποὺ ἔχει τώρα, ἐὰν σὺ καὶ οἱ Χριστιανοί σου δὲν μετανοήσετε.

Νὰ ἐνθυμῆσαι, λοιπόν, συνεχῶς ἀπὸ ποῦ ἔχεις ξεπέσει καὶ μετανόησε καὶ κάμε πάλιν τὰ πρῶτα ἀγαθὰ ἔργα σου. Εἰ δ’ ἄλλως θὰ ἔλθω πολὺ σύντομα πρὸς σὲ καὶ θὰ μετακινήσω τὴν Ἐκκλησίαν σου ἀπὸ τὴν θέσιν, ποὺ κατέχει σήμερα, ἐὰν ὅλοι σας δὲν μετανοήσετε.

Ἀλλὰ ἔχεις τοῦτο τὸ καλό, ὅτι μισεῖς τὰ ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, τὰ ὁποῖα καὶ ἐγὼ μισῶ.

Ἔχεις ὅμως αὐτό, ὅτι μισεῖς τὰς βδελυρὰς καὶ σαρκικὰς παρεκτροπὰς τῶν Νικολαϊτῶν, τὰς ὁποίας καὶ ἐγὼ μισῶ.

Ἔχεις ὅμως τοῦτο τὸ πλεονέκτημα, ὅτι μισεῖς τὰ αἰσχρὰ σαρκικὰ ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, τὰ ὁποῖα καὶ ἐγὼ μισῶ.

Ὅποιος ἔχει αὐτιά, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα στὶς ἐκκλησίες. Σ’ ὅποιον νικᾷ, θὰ τοῦ δώσω νὰ φάγῃ ἀπὸ τὸ δένδρο τῆς ζωῆς, ποὺ εἶναι στὸν παράδεισο τοῦ Θεοῦ μου”».

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει πνευματικὸν ἐνδιαφέρον καὶ τὸ αὐτὶ τῆς ψυχῆς του ὑγιές, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει εἰς τὰς Ἐκκλησίας τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ λαλεῖ εἰς αὐτὰς διὰ τῶν προφητῶν του. Εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ νικήσῃ εἰς τὸν κατὰ τοῦ σατανᾶ καὶ τῆς ἁμαρτίας ἀγῶνα, θὰ δώσω εἰς αὐτὸν νὰ φάγῃ ἀπὸ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς. Θὰ τὸν ἀξιώσω τουτέστι νὰ ἀπολαύσῃ τὰ αἰώνια ἀγαθὰ μέσα εἰς τὸν παράδεισον τοῦ Πατρός μου, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν μου εἶναι καὶ Θεός μου.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του, ἂς ἀκούσῃ τί μὲ τὰς προφητείας αὐτὰς λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς τὰς Ἐκκλησίας. Εἰς ἐκεῖνον ποὺ θὰ νικήσῃ, ἀγωνιζόμενος κατὰ τοῦ πονηροῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας, θὰ τοῦ δώσω νὰ φάγῃ ἀπὸ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς. Θὰ τοῦ δώσω τὰ ἀγαθὰ τῆς αἰωνίου ζωῆς μέσα εἰς τὸν Παράδεισον τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ Θεὸς ἰδικός μου κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην μου φύσιν.

«Καὶ στὸν ἄγγελο (ἐπίσκοπο) τῆς ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης γράψε· “Αὐτὰ λέγει ὁ Πρῶτος καὶ ὁ Ἔσχατος (ὁ αἰώνιος), ὁ ὁποῖος ἔγινε νεκρὸς καὶ ἀνέζησε·

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι εἰς τὴν Σμύρνην, γράψε· Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος, ποὺ ὑπάρχει ἀϊδίως πρῶτος ἀπὸ ὅλα καὶ ποὺ θὰ ὑπάρχῃ αἰωνίως ἔσχατος ἀπὸ ὅλα· ὁ ὁποῖος ἔγινε νεκρὸς καὶ ἔζησε πάλιν·

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σμύρνης γράψε· Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος ποὺ ὑπάρχει προαιωνίως πρῶτος ἀπὸ ὅλα καὶ θὰ ὑπάρχῃ αἰωνίως ἔσχατος ἀπὸ ὅλα, ποὺ κλείει εἰς τὴν ἄπειρον αὐτοῦ ὕπαρξιν καὶ παρουσίαν τὰ πάντα· αὐτὸς ποὺ ἔγινε νεκρὸς διὰ τῆς σταυρικῆς του θυσίας καὶ ἔζησε πάλιν.

Γνωρίζω τὰ ἔργα σου καὶ τὴν πενία καὶ τὴν πτωχεία, καὶ ὅμως εἶσαι πλούσιος. Γνωρίζω καὶ τὴ διαβολὴ ἀπ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι λέγουν γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους, ὅτι εἶναι Ἰουδαῖοι, ἐνῷ δὲν εἶναι, ἀλλὰ συναγωγὴ τοῦ Σατανᾶ.

Ἠξεύρω τὰ ἔργα σου καὶ τὴν θλῖψιν καὶ τὴν πτωχείαν, ποὺ σοῦ ἐπροξένησεν ὁ διωγμός. Ἀλλὰ πνευματικῶς εἶσαι πλούσιος. Ἠξεύρω ἀκόμη καὶ τὴν ἀσεβῆ συκοφαντίαν, ποὺ σᾶς ἔγινεν ἀπὸ αὐτούς, ποὺ λέγουν τοὺς ἑαυτούς των, ὅτι εἶναι Ἰουδαῖοι. Καὶ πραγματικῶς δεν εἶναι, ἀλλ’ εἶναι συναγωγὴ τοῦ σατανᾶ.

Γνωρίζω καλὰ τὰ ἔργα σου καὶ τὴν θλῖψιν καὶ τὴν πτωχείαν ἐξ αἰτίας τῶν διωγμῶν. Ἀλλ’ εἶσαι πλούσιος ἀπὸ ἀπόψεως πνευματικῶν χαρισμάτων καὶ δωρεῶν. Εἰξεύρω ἀκόμη τὴν ἀσεβῆ ἐναντίον τῆς ὑπολήψεώς σου διαβολήν, ποὺ σοῦ ἔγινε ἐκ μέρους ἐκείνων ποὺ λέγουν τὸν εὐατόν των ὅτι εἶναι Ἰουδαῖοι, ἐνῷ πραγματικῶς δὲν εἶναι, ἀλλ’ εἶναι συναγωγὴ τοῦ σατανᾶ.

Καθόλου μὴ φοβᾶσαι γιὰ ὅσα πρόκειται νὰ πάθῃς. Ἰδοὺ λοιπὸν ὁ Διάβολος πρόκειται νὰ ρίξῃ μερικοὺς ἀπὸ σᾶς στὴ φυλακὴ γιὰ νὰ δοκιμασθῆτε, καὶ ὁ διωγμός σας θὰ διαρκέσῃ δέκα ἡμέρες. Γίνε πιστὸς μέχρι θανάτου, καὶ θὰ σοῦ δώσω τὸ στεφάνι τῆς (αἰώνιας) ζωῆς.

Μὴ φοβῆσαι τίποτε δι’ αὐτά, ποὺ πρόκειται νὰ πάθῃς. Ἰδοὺ ὁ σατανᾶς μέλλει νὰ ρίψῃ μερικοὺς ἀπὸ σᾶς εἰς τὴν φυλακὴν διὰ νὰ δοκιμασθῆτε καὶ θὰ ἔχετε θλῖψιν δέκα ἡμερῶν, δηλαδὴ σύντομον καὶ ὅχι μακράν. Φρόντιζε νὰ γίνεσαι πιστός, ἀποφασισμένος καὶ θάνατον ἀκόμη νὰ ὑποστῇς διὰ τὴν πίστιν σου αὐτήν. Καὶ θὰ σοῦ δώσω ὡς στέφανον τῶν ἀγώνων σου τὴν αἰώνιον ζωήν.

Μὴ φοβεῖσαι καθόλου δι’ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ πάθῃς. Ἰδοὺ τώρα ὁ σατανᾶς μέλλει νὰ ρίψῃ εἰς τὴν φυλακὴν μερικοὺς ἀπὸ σᾶς, διὰ νὰ δοκιμασθῆτε ἔτσι ὅλοι σας, καὶ θὰ ἔχετε θλῖψιν δέκα ἡμέρας, (δηλαδὴ ἐπὶ ὀλίγον διάστημα). Προσπάθησε καὶ ἀγωνίσου νὰ γίνῃς πιστὸς μέχρι καὶ μαρτυρικοῦ ἀκόμη θανάτου διὰ τὴν πίστιν σου καὶ θὰ σοῦ δώσω ὡς βραβεῖον τῶν ἀγώνων σου τὸν στέφανον τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Ὅποιος ἔχει αὐτιά, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα στὶς ἐκκλησίες. Ὅποιος νικᾷ, δὲν θὰ πάθῃ κακὸ ἀπὸ τὸ δεύτερο θάνατο”».

Ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει πνευματικὸν ἐνδιαφέρον καὶ τὸ αὐτὶ τῆς ψυχῆς του ὑγιές, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα εἰς ὅλας τὰς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖνος, ποὺ θὰ εἶναι νικητής, δὲν θὰ ἀδικηθῇ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν καὶ αἰώνιον θάνατον, ποὺ διὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς πρόκειται νὰ ἐπακολουθήσῃ μετὰ τὸν σωματικὸν ὡς ἄλλος δεύτερος θάνατός των.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς τὰς Ἐκκλησίας. Ὁ νικητὴς εἰς τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνας δὲν θὰ ἀδικηθῇ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν καὶ αἰώνιον θάνατον, ποὺ σὰν δεύτερος, ἀλλὰ ἀσυγκρίτως φοβερώτερος μετὰ τὸν σωματικὸν θάνατον, περιμένει τοὺς ἁμαρτωλούς.

«Καὶ στὸν ἄγγελο (ἐπίσκοπο) τῆς ἐκκλησίας τῆς Περγάμου γράψε· “Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τὴν κοφτερὴ δίστομη ρομφαία·

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Περγάμου γράψε· Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τὴν δίκοπον καὶ κοπτερὰν ρομφαίαν.

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Περγάμου γράψε· Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὴν δίκοπον καὶ κοπτερὰν ρομφαίαν·

Γνωρίζω τὰ ἔργα σου, καὶ ποῦ κατοικεῖς· ὅπου εἶναι ὁ θρόνος τοῦ Σατανᾶ. Ἀλλὰ κρατεῖς τὸ ὄνομά μου καὶ δὲν ἀρνήθηκες τὴν Πίστι μου, ἀκόμη καὶ στὶς ἡμέρες, κατὰ τὶς ὁποῖες ζοῦσε ὁ Ἀντίπας, ὁ μάρτυς μου ὁ πιστός, ὁ ὁποῖος φονεύθηκε στὸν τόπο σας, ὅπου κατοικεῖ ὁ Σατανᾶς.

Γνωρίζω καλὰ τὰ ἔργα σου καὶ τὸ εἰδωλολατρικὸν κέντρον, εἰς τὸ ὁποῖον κατοικεῖς, ὅπου ὑπάρχει ὁ θρόνος τοῦ σατανᾶ. Καὶ κρατᾷς στερεὰ τὴν ὁμολογίαν τοῦ ὀνόματός μου καὶ δὲν ἠρνήθης τὴν πίστιν μου ἀκόμη καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας κατεδιώχθη ὁ Ἀντίπας, ὁ μάρτυς μου ὁ πιστός, ὁ ὁποῖος ἐφονεύθη εἰς τὴν πόλιν σας, ὅπου κατοικεῖ ὁ σατανᾶς.

Γνωρίζω καλὰ τὰ ἔργα σου καὶ τὴν εἰδωλολατρικὴν περιοχήν, εἰς τὴν ὁποίαν κατοικεῖς, ὅπου ἔχεις στήσει τὸν θρόνον του ὁ σατανᾶς. Καὶ κρατεῖς στερεὰ τὸ ὄνομά μου καὶ δὲν ἠρνήθης τὴν πίστιν μου ἀκόμη καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας τοῦ διωγμοῦ, κατὰ τὰς ὁποίας κατεδιώχθη ὁ πιστὸς μάρτυς μου ὁ Ἀντίπας, ὁ ὁποῖος καὶ ἐφονεύθη εἰς τὴν πόλιν σας ὅπου κατοικεῖ ὁ σατανᾶς.

Ἀλλὰ ἔχω ἐναντίον σου ὀλίγα, ὅτι ἀνέχεσαι ἐκεῖ ὀπαδοὺς τῆς διδασκαλίας τοῦ Βαλαάμ, ποὺ δίδαξε τὸν Βαλὰκ νὰ βάλῃ σκάνδαλο μπροστὰ στοὺς Ἰσραηλῖτες καὶ νὰ φάγουν εἰδωλόθυτα καὶ νὰ πορνεύσουν.

Ἔχω ὅμως ἐναντίον σου ὀλίγα παράπονα, διότι ἔχεις ἐκεῖ μερικούς, ποὺ τηροῦν τὴν διδασκαλίαν τοῦ ἐθνικοῦ μάντεως Βαλαάμ, ὁ ὁποῖος ἐδίδασκε καὶ ἐσύσταινεν εἰς τὸν Βαλὰκ τὸν βασιλέα τῶν Μωαβιτῶν νὰ βάλῃ σκάνδαλον ἐμπρὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, διὰ νὰ τοὺς παρασύρῃ νὰ φάγουν εἰδωλόθυτα καὶ νὰ πορνεύσουν.

Ἀλλ’ ἔχω μερικὰ ἐναντίον σου· διότι ἔχεις ἐκεῖ μερικούς, ποὺ σέβονται καὶ κρατοῦν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Βαλαὰμ (μάγου καὶ μάντεως τῶν ἐθνικῶν), ὁ ὁποῖος ἐδίδαξε καὶ προέτρεψε τὸν βασιλέα τῶν Μωαβιτῶν Βαλὰκ νὰ βάλῃ σκάνδαλον ἐμπρὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, διὰ νὰ φάγουν εἰδωλόθυτα καὶ νὰ παρεκτραποῦν εἰς πορνείαν.

Ἀνέχεσαι δηλαδὴ καὶ σὺ ὀπαδοὺς τῆς διδασκαλίας τῶν Νικολαϊτῶν ὁμοίως.

Ἔτσι καὶ σὺ ἔχεις μερικούς, ποὺ τηροῦν τὴν διδασκαλίαν τῶν Νικολαϊτῶν σὰν τοὺς Ἰουδαίους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης τοῦ Βαλαάμ.

Ἔτσι καὶ σὺ ἔχεις μερικούς, ποὺ κρατοῦν τὴν αἰσχρὰν διδασκαλίαν τῶν Νικολαϊτῶν, ὅπως τὴν ἐκράτησαν καὶ μερικοὶ Ἰουδαῖοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Βαλαάμ.

Μετανόησε γι’ αὐτό. Ἀλλιῶς ἔρχομαι σὲ σένα γρήγορα καὶ θὰ πολεμήσω ἐναντίον τους μὲ τὴ ρομφαία ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα μου.

Μετανόησε λοιπόν· εἰ δ’ ἄλλως καὶ δὲν μετανοήσῃς, ἔρχομαι ἐναντίον σου γρήγορα καὶ θὰ πολεμήσω ἐγὼ κατ’ αὐτῶν μὲ τὴν μάχαιραν τοῦ στόματός μου.

Μετανόησε, λοιπόν· εἰ δ’ ἄλλως ἔρχομαι ἐναντίον σου σύντομα καὶ θὰ πολεμήσω ἐναντίον αὐτῶν μὲ τὴν ρομφαίαν τοῦ στόματός μου.

Ὅποιος ἔχει αὐτιά, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα στὶς ἐκκλησίες. Σ’ ὅποιον νικᾷ, θὰ τοῦ δώσω ἀπὸ τὸ μάννα τὸ μυστικό. Ἐπίσης θὰ τοῦ δώσω ψηφῖδα λευκή, καὶ πάνω στὴν ψηφῖδα θὰ εἶναι γραμμένο ὄνομα καινούργιο, ποὺ κανεὶς δὲν γνωρίζει παρὰ μόνον ὁ λαμβάνων”».

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει πνευματικὸν ἐνδιαφέρον καὶ δὲν εἶναι κωφὸς πνευματικῶς, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τὰς Ἐκκλησίας. Εἰς ἐκεῖνον ποὺ θὰ νικήσῃ, θὰ δώσω εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὸ μάννα, ποὺ εἶναι κρυμμένον εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ εἶναι ἄγνωστον εἰς τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου, θὰ τοῦ δώσω τὴν ζωηφόρον κοινωνίαν τοῦ οὐρανίου Ἄρτου, ποὺ θὰ τοῦ ἑξασφαλίσῃ τὴν ἀθάνατον καὶ μακαρίαν ζωήν. Θὰ τοῦ δώσω καὶ ψῆφον λευκὴν καὶ ἀθωωτικὴν καὶ ἐπάνω εἰς τὴν ψῆφον θὰ εἶναι γραμμένον ἕνα νέον ὄνομα, τὸ ὄνομα τῆς υἱοθεσίας καὶ τοῦ πολίτου τῆς αἰωνίου βασιλείας, τὸ ὁποῖον κανένας δὲν γνωρίζει παρὰ μόνον ἐκεῖνος ποὺ τὸ λαμβάνει.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τὰς Ἐκκλησίας. Εἰς τὸν νικητὴν τοῦ ἀγῶνος κατὰ τῆς ἁμαρτίας θὰ τοῦ δώσω ἀπὸ τὸ μάννα, ποὺ εἶναι κρυμμένον εἰς τοὺς οὐρανούς, (δηλαδὴ τὴν κοινωνίαν τοῦ οὐρανίου Ἄρτου, ποὺ παρέχει αἰωνίαν ζωήν). Καὶ ἀκόμη θὰ τοῦ δώσω λευκήν, ἀθωωτικὴν ψῆφον, καὶ ἐπάνω εἰς τὴν ψῆφον θὰ εἶναι γραμμένον ἕνα νέον ὄνομα, αἰώνιον, ὄνομα, τὸ ὁποῖον κανένας δὲν γνωρίζει, παρὰ μόνος ἐκεῖνος ποὺ τὸ λαμβάνει.

«Καὶ στὸν ἄγγελο (ἐπίσκοπο) τῆς ἐκκλησίας τῶν Θυατείρων γράψε· “Αὐτὰ λέγει ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει τοὺς ὀφθαλμούς του σὰν πύρινη φλόγα, καὶ τὰ πόδια του εἶναι ὅμοια μὲ χαλκολίβανο·

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι εἰς τὰ Θυάτειρα, γράψε· Αὐτὰ λέγει ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει τὰ μάτια του σὰν φλόγα φωτιᾶς, ὥστε νὰ μὴ μένῃ τίποτε σκοτεινὸν καὶ κρυμμένον εἰς αὐτά, καὶ τὰ πόδια του εἶναι ὅμοια πρὸς μεταλλικὸν μίγμα ἀπὸ ἄργυρον καὶ χρυσόν.

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Θυατείρων γράψε: Αὐτὰ λέγει ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει τὰ μάτια αὐτοῦ σαν φλόγα πυρός, ὥστε νὰ βλέπῃ καὶ νὰ παρακολουθῇ τὰ πάντα, καὶ τοῦ ὁποίου τα πόδια είναι στερεά καὶ λαμπρά, όμοια μὲ μίγμα ἀργύρου καὶ χρυσοῦ.

Γνωρίζω τὰ ἔργα σου καὶ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀφοσίωσι [Σημ.: Ἤ, τὸν ζῆλο] καὶ τὴ διακονία καὶ τὴν ὑπομονή σου καὶ ὅτι τὰ ἔργα σου τὰ τελευταία εἶναι περισσότερα [Σημ.: Ἤ, ἀνώτερα] ἀπὸ τὰ πρῶτα.

Γνωρίζω τὰ ἔργα σου καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν πίστιν καὶ τὴν ὑπηρεσίαν σου πρὸς ἀνακούφισιν τῶν πτωχῶν καὶ πασχόντων καὶ τὴν ὑπομονήν σου εἰς τοὺς πειρασμοὺς καὶ διωγμούς. Καὶ εἶναι τοῦ τελευταίου καιροῦ τὰ ἔργα σου περισσότερα ἀπὸ τὰ πρῶτα.

Γνωρίζω τὰ ἔργα σου καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν πίστιν καὶ τὴν ὑπηρεσίαν, ποὺ προσφέρεις πρὸς τοὺς ἔχοντας ἀνάγκην, καὶ τὴν ὑπομονὴν ποὺ δεικνύεις εἰς τὰς θλίψεις καὶ τοὺς διωγμούς. Καὶ γνωρίζω ἀκόμη, ὅτι τὰ ἔργα σου τῆς τελευταίας περιόδου εἶναι περισσότερα ἀπὸ τὰ τῆς πρώτης.

Ἀλλ’ ἔχω ἐναντίον σου ὀλίγα, ὅτι ἀφήνεις τὴ γυναῖκα σου τὴν Ἰεζάβελ, ποὺ αὐτοονομάζεται προφῆτις, καὶ διδάσκει καὶ παρασύρει τοὺς δούλους μου νὰ πορνεύσουν καὶ νὰ φάγουν εἰδωλόθυτα.

Ἔχω ὅμως εἰς βάρος σου καὶ ὀλίγας κατηγορίας, διότι ἀφίνεις τὴν γυναῖκα, ποὺ ἔχει μιμηθῇ τὴν παλαιὰν ἐκείνην Ἰεζάβελ, ἡ ὁποία λέγει τὸν ἑαυτόν της προφήτιν, καὶ διδάσκει καὶ πλανᾷ τοὺς δούλους μου παρακινοῦσα αὐτοὺς νὰ πορνεύσουν καὶ νὰ φάγουν εἰδωλόθυτα.

Ἀλλ’ ἔχω ἐναντίον σου καὶ ὀλίγας κατηγορίας, ὅτι δηλαδὴ ἀφίνεις τὴν γυναῖκα σου, ποὺ ὁμοιάζει κατὰ τὴν ἀσέβειαν καὶ ἁμαρτωλότητά της μὲ τὴν Ἰεζάβελ, ἡ ὁποία λέγει τὸν εὐατόν της προφῆτιν καὶ μὲ τὰ λόγια καὶ τὰ ἔργα της διδάσκει ἀσεβεῖς διδασκαλίας καὶ παρασύρει εἰς τὴν πλάνην τοὺς δούλους μου, νὰ πορνεύσουν καὶ νὰ φάγουν εἰδωλόθυτα.

Τῆς ἔδωσα δὲ χρόνο νὰ μετανοήσῃ, ἀλλὰ δὲν θέλει νὰ μετανοήσῃ ἀπὸ τὴν πορνεία της.

Καὶ τῆς ἔδωκα καιρὸν νὰ μετανοήσῃ καὶ δὲν θέλει νὰ μετανοήσῃ ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρικήν της διαφθορὰν καὶ ἀποστασίαν.

Καὶ ἔδωκα εἰς αὐτὴν καιρόν, διὰ νὰ μετανοήσῃ, καὶ δὲν θέλει νὰ μετανοήσῃ καὶ νὰ ἀπαρνηθῇ τὴν διαφθορὰν καὶ ἀσέβειάν της.

Γι’ αὐτὸ θὰ τὴ ρίξω στὸ κρεββάτι ἄρρωστη, καὶ ὅσους μοιχεύουν μαζί της σὲ θλῖψι μεγάλη, ἐὰν δὲν μετανοήσουν ἀπὸ τὰ ἔργα της,

Ἰδοὺ μετ’ ὀλίγον θὰ τὴν ρίψω εἰς κρεββάτι ὄχι ἡδονῆς καὶ ἀπολαύσεως, ἀλλὰ τιμωρίας μεγάλης. Καὶ ἐκείνους, ποὺ παρασύρονται ἀπὸ αὐτὴν εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ὄργια καὶ πλάνας, θὰ τοὺς βάλω μαζὶ μὲ αὐτὴν εἰς μεγάλην θλῖψιν, ἐὰν δὲν μετανοήσουν καὶ δὲν ξεκόψουν ἀπὸ τὰ ἔργα, ποὺ τοὺς παρέσυρεν ἐκείνη.

Ἰδοὺ θὰ τὴν ρίψω εἰς τὸ κρεββάτι τιμωρίας μεγάλης, πόνου καὶ ὀδύνης. Καὶ ἐκείνους ποὺ ἁμαρτάνουν μαζῆ της καὶ ὅσους παρασύρονται ἐξ αἰτίας της εἰς φαυλότητας, θὰ τοὺς βάλω μαζῆ μὲ αὐτὴν καὶ θὰ τοὺς καταδικάσω εἰς μεγάλην θλῖψιν, ἐὰν δὲν μετανοήσουν καὶ δὲν ἀπαρνηθοῦν τὰ φαῦλα ἔργα, εἰς τὰ ὁποῖα αὐτὴ τοὺς παρεπλάνησε.

καὶ τὰ τέκνα της θὰ φονεύσω μὲ θανατικό, καὶ ὅλες οἱ ἐκκλησίες θὰ μάθουν, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει τοὺς νεφροὺς καὶ τὶς καρδιές (τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὶς σκέψεις, τὰ μύχια τῶν ἀνθρώπων), καὶ θὰ πληρώσω τὸν καθένα σας συμφώνως μὲ τὰ ἔργα σας.

Καὶ τὰ παιδιὰ τῆς ψευδοπροφήτιδος αὐτῆς θὰ τὰ φονεύσω μὲ θανατικόν. Καὶ θὰ μάθουν ἀπὸ αὐτὰ τὰ πράγματα αἱ Ἐκκλησίαι, ὅτι ἐγὼ εἶμαι, ποὺ ἐξετάζω νεφροὺς καὶ καρδίας, δηλαδὴ τὰ πλέον ἀπόκρυφα βάθη τοῦ ἐσωτερικοῦ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ θὰ σᾶς δώσω εἰς τὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα σας.

Καὶ τὰ παιδιά της θὰ τὰ φονεύσω μὲ θανατηφόρον ἐπιδημίαν καὶ ἔτσι θὰ μάθουν ὅλαι αἱ Ἐκκλησίαι, ὅτι ἐγὼ εἷμαι ἐκεῖνος, ποὺ ἐρευνᾷ καὶ γνωρίζει νεφρὰ καὶ καρδιές, (καὶ τὰς πλέον ἀπόκρυφα βάθη τῆς ψυχῆς καὶ διανοίας τοῦ ἀνθρώπου) καὶ θὰ ἀνταποδώσω εἰς τὸν καθένα ἀπὸ σᾶς, σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα σας.

Λέγω δὲ σὲ σᾶς τοὺς ὑπολοίπους στὰ Θυάτειρα, ὅσοι δὲν ἀκολουθοῦν αὐτὴ τὴ διδασκαλία, οἱ ὁποῖοι δὲν γνώρισαν τὰ βάθη, ὅπως ἐκφράζονται, τοῦ Σατανᾶ· Δὲν θὰ θέσω ἐπάνω σας ἄλλο βάρος.

Λέγω δὲ εἰς σᾶς τοὺς ὑπολοίπους, ποὺ μένετε εἰς Θυάτειρα, ὅσοι δὲν ἔχουν τὴν πλανημένην αὐτὴν διδασκαλίαν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔμαθαν τὰς δῆθεν βαθυτέρας αὐτὰς γνώσεις καὶ διδασκαλίας, ὅπως τὰς λέγουν οἱ ὀπαδοὶ τῆς πλάνης, ἀλλ’ αἱ ὁποῖαι πράγματι εἶναι αἱ βαθύτεραι πλάναι τοῦ σατανᾶ. Δὲν θὰ σᾶς ἐπιβάλω ἄλλας ὑποχρεώσεις καὶ καθήκοντα.

Λέγω δὲ εἰς σᾶς τοὺς ὑπολοίπους ποὺ κατοικεῖτε εἰς τὰ Θυάτειρα, ὅσοι δὲν ἔχουν δεχθῇ τὴν ἀσεβῆ καὶ πλανεμένην αὐτὴν διδασκαλίαν, τὰς δῆθεν βαθυτέρας ἀληθείας ὅπως τὰς παρουσιάζουν οἱ αἱρετικοὶ καὶ φαῦλοι, πράγματι δὲ σατανικὰς πλάνας. Δὲν θὰ σᾶς ἐπιβάλω ἄλλας ὑποχρεώσεις, ἐκτὸς ἀπὸ ἐκείνας ποὺ γνωρίζετε.

Ἀλλ’ αὐτό, ποὺ ἔχετε, κρατήσετε μέχρις ὅτου ἔλθω.

Ἐκεῖνο ὅμως, ποὺ ἔχετε καὶ σᾶς παρεδόθη ὡς τὸ μόνον ἀληθὲς εὐαγγέλιον, κρατήσατέ το στερεὰ ἕως ὅτου ἔλθω κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν μου.

Πλὴν ὅμως ἐκεῖνο ποὺ σᾶς ἔχει παραδοθῇ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, τὴν ἀλήθειαν δηλαδὴ τοῦ Εὐαγγελίου, κρατήσατέ την καλὰ μέχρις ὅτου ἔλθω.

Καὶ σ’ ὅποιον νικᾷ καὶ ἐκτελεῖ μέχρι τέλος τὰ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά μου ἔργα, σ’ αὐτὸν θὰ δώσω ἐξουσία πάνω στὰ ἔθνη

Καὶ εἰς ἐκεῖνον, ποὺ θὰ ἀναδειχθῇ νικητὴς καὶ θὰ φυλάττῃ μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του τὰ ἔργα ποὺ παραγγέλλω, θὰ δώσω εἰς αὐτὸν ἐξουσίαν ἐπὶ τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα τώρα καταδιώκουν τοὺς πιστοὺς δούλους μου.

Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ νικήσῃ καὶ θὰ τηρήσῃ μέχρι τέλους τοῦ βίου του τὰ ἔργα μου, ἐγὼ θὰ δώσω εἰς αὐτὸν ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ καὶ πολέμια ἔθνη.

καὶ θὰ τοὺς θραύσῃ μὲ ράβδο σιδερένια, θὰ συντριβοῦν σὰν τὰ πήλινα ἀγγεῖα, ὅπως καὶ ἐγὼ ἔλαβα ἐξουσία ἀπὸ τὸν Πατέρα μου.

Καὶ ὅπως ἐγὼ κατενίκησα τὰ ἔθνη ποὺ μὲ κατεδίωξαν, ἔτσι καὶ αὐτὸς θὰ τοὺς ποιμάνῃ καὶ θὰ τοὺς καθυποτάξῃ μὲ ράβδον σιδερένιαν, ὅπως τὰ πήλινα σκεύη σπάζουν καὶ γίνονται θρύμματα. Θὰ τοῦ δώσω τὴν ἐξουσίαν αὐτήν, ὅπως καὶ ἐγὼ ὡς ἄνθρωπος τὴν ἔχω πάρει ἀπὸ τὸν Πατέρα μου.

Καὶ θὰ ποιμάνῃ καὶ θὰ ὑποτάξῃ τοὺς ἐθνικοὺς καὶ εἰδωλολάτρας μὲ ράβδον σιδερένιαν καὶ θὰ συντριβοῦν οἱ σκληροὶ καὶ ἀνυπότακτοι σὰν τὰ πήλινα σκεύη. Καὶ θὰ ἀποκτήσῃ αὐτὸς τέτοιαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν, ὡσὰν ἐκείνην ποὺ ἐγὼ ὁ ἴδιος ἔχω λάβει ἀπὸ τὸν Πατέρα μου.

Ἐπίσης θὰ δώσω σ’ αὐτὸν τὸν ἀστέρα τὸν πρωινό (τὸν ἀστέρα ποὺ ἀνατέλλει τὸ πρωί, μὲ τὸν ὁποῖον ἐννοεῖται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός).

Θὰ τοῦ δώσω ἀκόμη καὶ τὸ ἄστρον τὸ πρωϊνόν, ποὺ βγαίνει κατὰ τὰ ἐξημερώματα. Θὰ ἀπολαύσῃ δηλαδὴ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν χαράν, ποὺ θὰ φέρῃ εἰς τοὺς δικαίους ἡ ἀνατολὴ τῆς μελλούσης αἰωνίας ζωῆς.

Καὶ θὰ τοῦ δώσω ἀκόμη τὸ λαμπρὸ πρωϊνὸ ἀστέρι, (τὴν θείαν δηλαδὴ λαμπρότητα καὶ αἴγλην) ὥστε νὰ γίνῃ καὶ αὐτὸς φῶς.

Ὅποιος ἔχει αὐτιά, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα στὶς ἐκκλησίες”».

Ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει πνευματικὸν ἐνδιαφέρον καὶ αὐτί, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τὰς Ἐκκλησίας.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς τὰς Ἐκκλησίας.

«Καὶ στὸν ἄγγελο (ἐπίσκοπο) τῆς ἐκκλησίας τῶν Σάρδεων γράψε· “Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἑπτὰ ἀστέρες· Γνωρίζω τὰ ἔργα σου. Ἂν καὶ ἔχεις ὄνομα ὅτι ζῇς, ὅμως εἶσαι νεκρός.

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας ποὺ εἶναι εἰς τὰς Σάρδεις γράψε· Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ ὅλα τὰ χαρίσματά του καὶ τοὺς ἑπτὰ ἀστέρας, τοὺς ἐπισκόπους δηλαδὴ καὶ ἀνωτάτους εἰς τὰς Ἐκκλησίας λειτουργούς· γνωρίζω τὰ ἔργα σου, ἄλλα δὲν εἶμαι ἰκανοποιημένος ἀπὸ αὐτά. Διότι ἔχεις ὄνομα, ποὺ σημαίνει ὅτι ζῇς, καὶ ὅμως εἶσαι νεκρός.

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Σάρδεων γράψε τὰ ἐξῆς· Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ τὰ ἀναρίθμητα αὐτοῦ χαρίσματα καὶ τοὺς ἑπτὰ ἀστέρας, τοὺς ἑπτὰ δηλαδὴ ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας. Γνωρίζω καλὰ τὰ ἔργα σου καὶ ἐξ αἰτίας αὐτῶν τῶν ἀτελῶν ἔργων σου σοῦ λέγω, ὅτι ὄνομα μόνον ἔχεις ποὺ δηλώνει ὅτι ζῇς, καὶ ὅμως εἷσαι νεκρός.

Ἀφυπνίσου καὶ στήριξε τοὺς ὑπολοίπους, οἱ ὁποῖοι (κλονίσθηκαν καὶ) κινδύνευαν νὰ ἀποθάνουν. Διότι δὲν βρῆκα τὰ καθήκοντά σου ἐκπληρωμένα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μου.

Γίνε ἄγρυπνος καὶ προσεκτικός. Καὶ στήριξε τὰ ὑπόλοιπα μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα ἐκινδύνευσαν νὰ ἀποθάνουν. Σοῦ γράφω αὐτά, διότι δὲν ἔχω εὔρει τὰ ἔργα σου καὶ τὴν ἐπισκοπικὴν συμπεριφοράν σου τέλεια ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν μου εἶναι καὶ Θεός μου.

Γίνε ἄγρυπνος καὶ προσεκτικός, καὶ στήριζε τοὺς ὑπολοίπους πιστούς, οἱ ὁποῖοι ὀλίγον ἔλειψε νὰ ἀποθάνουν· διότι μέχρι σήμερα δὲν εὑρῆκα τὰ ἔργα σου ὡς ἐπισκόπου πλήρη καὶ τέλεια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κατὰ τὸ ἀνθρώπινον εἶναι καὶ ἰδικός μου Θεός.

Γι’ αὐτὸ σκέψου τί παρέλαβες καὶ ἄκουσες, καὶ ἐφάρμοσε καὶ μετανόησε. Καὶ ἂν δὲν ἀφυπνισθῇς, θὰ ἔλθω σὲ σένα ὡς κλέπτης, καὶ δὲν θὰ καταλάβῃς ποία ὥρα θὰ ἔλθω σὲ σένα.

Ἐνθυμοῦ λοιπὸν τὸν ζῆλον, μὲ τὸν ὁποῖον ἔχεις παραλάβει καὶ ἤκουσες τὸ εὐαγγέλιον καὶ μετανόησε καὶ φυλάττε αὐτό, ποὺ ἤκουσες καὶ παρέλαβες. Ἐὰν λοιπὸν δὲν ἐξυπνήσῃς καὶ δὲν γίνῃς προσεκτικός, θὰ ἔλθω διὰ τοῦ θανάτου σου εἰς σὲ ἔξαφνα, ὅπως ἔρχεται καὶ ὁ κλέπτης κατὰ τὴν νύκτα. Καὶ δὲν θὰ γνωρίσῃς ποίαν ὥραν θὰ ἔλθω εἰς σὲ διὰ νὰ ζητήσω λόγον τῶν πράξεών σου.

Νὰ ἐνθυμῆσαι λοιπόν, μὲ ποῖον ζῆλον ἔχεις παραλάβει καὶ ἤκουσες τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ φύλαττε αὐτό ποὺ ἤκουσες, καὶ μετανόησε διὰ τὴν μέχρι σήμερον ραθυμίαν καὶ ἀμέλειάν σου. Ἐὰν ὅμως δὲν ἐξυπνήσῃς καὶ δὲν γίνῃς προσεκτικὸς ἀπ’ ἐδῶ καὶ πέρα, θὰ ἔλθω εἰς σὲ ἔξαφνα, εἰς ὥραν ποὺ δὲν περιμένεις, ὅπως ἔρχεται ὁ κλέπτης, καὶ δὲν θὰ γνωρίσῃς ποίαν ὥραν θὰ ἔλθω νὰ σὲ παραλάβω διὰ τοῦ θανάτου.

Ἀλλὰ ἔχεις ὀλίγα πρόσωπα στὶς Σάρδεις, ποὺ δέν μόλυναν τὰ ἐνδύματά τους, καὶ θὰ περιπατήσουν μαζί μου μὲ λευκά, διότι εἶναι ἄξιοι.

Ἔχεις ὅμως εἰς τὰς Σάρδεις ὀλίγα πρόσωπα, ποὺ δὲν ἐμόλυναν τὰ ἐνδύματά τους μὲ ἁμαρτίας. Καὶ αὐτοὶ θὰ περιπατήσουν καὶ θὰ ζήσουν μαζί μου ντυμένοι εἰς τὰ ἄσπρα, διότι τοὺς ἀξίζει νὰ εἶναι μαζί μου ντυμένοι μὲ πνευματικὸν χιτῶνα φωτεινὸν καὶ λαμπρόν.

Ἔχεις ὅμως μερικοὺς πιστοὺς εἰς τὰς Σάρδεις, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐμόλυναν τὰ ἐνδύματά των μὲ τὸν ρύπον τῆς ἁμαρτίας. Καὶ θὰ περιπατήσουν μαζῆ μου ντυμένοι ὁλόλευκα (εἰς συμβολισμὸν τῆς ἁγνότητός των) διότι τοὺς ἀξίζει νὰ εἶναι μαζῆ μου.

Ὅποιος νικᾷ, ἐπίσης θὰ ἐνδυθῇ μὲ ἐνδύματα λευκά, καὶ δὲν θὰ ἐξαλείψω τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, ἀλλὰ θὰ ὁμολογήσω τὸ ὄνομά του (θὰ τὸν ἀναγνωρίσω ὡς δικό μου) ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου καὶ ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων του.

Ἐκεῖνος, ποὺ θὰ νικᾷ πάντοτε, θὰ περιβληθῇ ἔτσι μὲ ἐνδύματα ἄσπρα καὶ φωτεινά. Καὶ δὲν θὰ σβήσω ποτὲ τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὸ βιβλίον τῆς αἰωνίου καὶ οὐρανίας ζωῆς. Καὶ θὰ ὁμολογήσω τὸ ὄνομά του ἐμπρὸς εἰς τὸν Πατέρα μου καὶ ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀγγέλους του συσταίνων αὐτὸν ὡς πρόσωπον ἰδικόν μου καὶ ἀγαπητόν μου.

Ὁποιοσδήποτε, ποὺ διὰ μέσου τῶν αἰώνων θὰ νικᾷ, θὰ περιβάλλεται ἔτσι ὁλόλευκα λαμπρὰ ἐνδύματα, καὶ δὲν θὰ σβήσω ποτὲ τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς καὶ θὰ διαλαλήσω τὸ ὄνομά του ἐμπρὸς εἰς τὸν Πατέρα μου καὶ ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀγγέλους, διακυρήσσων τὰς ἀρετὰς του καὶ τὴν πίστιν του πρὸς ἐμέ.

Ὅποιος ἔχει αὐτιά, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα στὶς ἐκκλησίες”».

Ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει πνευματικὸν ἐνδιαφέρον καὶ αὐτί, ἂς ἀκούσῃ, τί λέγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τὰς Ἐκκλησίας.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του ἀνοικτά, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς τὰς Ἐκκλησίας.

«Καὶ στὸν ἄγγελο (ἐπίσκοπο) τῆς ἐκκλησίας τῆς Φιλαδελφείας γράψε· “Αὐτὰ λέγει ὁ Ἅγιος, ὁ Ἀληθινός, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ κλειδὶ τοῦ Δαβίδ, ὁ ὁποῖος ἀνοίγει καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ κλείσῃ, καὶ κλείει καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀνοίξῃ·

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι εἰς τὴν Φιλαδέλφειαν, γράψε· Αὐτὰ λέγει ὁ ἅγιος, ὁ πραγματικὸς καὶ ἀληθινὸς Κύριος, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν μεσσιανικὴν ἐξουσίαν καὶ βασιλείαν τοῦ Δαβίδ. Αὐτὸς ποὺ ἀνοίγει τὴν θύραν τῶν οὐρανῶν καὶ κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν κλείσῃ καὶ τὴν κλείει καὶ κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν ἀνοίξῃ.

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι εἰς τὴν Φιλαδέλφειαν, γράψε· Αὐτὰ λέγει ὁ ἀπολύτως ἅγιος, ὁ ἀπολύτως ἀληθινὸς Κύριος, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν μεσσιανικὴν ἐξουσίαν καὶ βασιλείαν, ὅπως προεικονίσθη καὶ προανηγγέλθη διὰ τοῦ κατὰ σάρκα προγόνου του Δαυΐδ. Καὶ μὲ τὴν ἐξουσίαν αὐτήν, σὰν μὲ ἄλλο κλειδί, ἀνοίγει τὴν θύραν τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν κλείσῃ· τὴν κλείει καὶ κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν ἀνοίξῃ.

Γνωρίζω τὰ ἔργα σου. Ἰδοὺ ἔχω δώσει ἐνώπιόν σου θύρα ἀνοικτή, τὴν ὁποία κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ κλείσῃ. Ἂν καὶ ἔχεις μικρὴ δύναμι, ὅμως τήρησες τὸ λόγο μου καὶ δὲν ἀρνήθηκες τὸ ὄνομά μου.

Γνωρίζω τὰ ἔργα σου τὰ ἐπισκοπικά. Ἰδοὺ ἔχω δώσει ἐμπρός σου ἀνοικτὴν θύραν πρὸς ἀνεμπόδιστον ἱεραποστολικὴν δρᾶσιν, τὴν ὁποίαν κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν κλείσῃ. Σοῦ τὴν ἤνοιξα ἐγώ, διότι σὺ ἔχεις μικρὰν δύναμιν καὶ ὀλίγα μέσα διὰ τὴν δρᾶσιν αὐτήν. Ἐφύλαξες ὅμως τὸν λόγον μου καὶ δὲν ἠρνήθης τὸ ὄνομά μου ἐν μέσῳ τοῦ διωγμοῦ, ποὺ σὲ ηὗρε.

Γνωρίζω τὰ ἔργα σου· ἰδοὺ ἔχω δώσει ἐμπρός σου θύραν ἀνοικτήν, (ἐλευθερίαν καὶ τὰ μέσα νὰ ἐργασθῇς χωρὶς ἐμπόδια). Καὶ αὐτὴν τὴν θύραν κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν κλείσῃ. Ἐγώ σοῦ ἄνοιξα τὴν θύραν, διότι σὺ ἔχεις μικρὰν δύναμιν, καὶ ἐν τούτοις ἐτήρησες τὸ θέλημά μου καὶ δὲν ἠρνήθης τὴν πίστιν εἰς τὸ ὄνομά μου κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ διωγμοῦ.

Ἰδού, σοῦ δίνω ἀπὸ τὴ συναγωγὴ τοῦ Σατανᾶ, ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ λέγουν γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους ὅτι εἶναι Ἰουδαῖοι, ἐνῷ δὲν εἶναι, ἀλλὰ ψεύδονται. Ἰδού, θὰ τοὺς κάνω νὰ ἔλθουν καὶ νὰ προσκυνήσουν μπροστὰ στὰ πόδια σου, καὶ νὰ μάθουν ὅτι ἐγὼ σὲ ἀγάπησα.

Ἰδοὺ θὰ δώσω εἰς τὸ ποίμνιόν σου μερικοὺς ἀπὸ τὴν συναγωγὴν τοῦ σατανᾶ, ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ὀνομάζουν τοὺς ἑαυτούς των Ἰουδαίους, δὲν εἶναι ὅμως καὶ πραγματικοὶ τοιοῦτοι, ἄλλα ψεύδονται. Ἰδοὺ θὰ τοὺς κάμω νὰ ἔλθουν καὶ νὰ προσκυνήσουν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια σου καὶ νὰ μάθουν, ὅτι ἐγὼ σὲ ἠγάπησα.

Ἰδού, σοῦ δίδω τώρα μερικοὺς ἀπὸ τὴν συναγωγὴν τοῦ σατανᾶ, ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι λέγουν μὲ κομπασμὸν διὰ τὸν εὐατόν των ὅτι εἶναι Ἰουδαῖοι, ἐνῶ εἰς τὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι, ἀλλὰ ψεύδονται. Ἰδού, θὰ τοὺς κατευθύνω καὶ θὰ τοὺς κάμω νὰ ἔλθουν καὶ νὰ προσκυνήσουν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια σου, ὡς πρὸς ἄξιον ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας μου καὶ νὰ μάθουν ὅτι ἐγὼ σὲ ἔχω ἀγαπήσει.

Διότι φύλαξες τὸ λόγο μου γιὰ ὑπομονή, γι’ αὐτὸ καὶ ἐγὼ θὰ σὲ φυλάξω ἀπὸ τὴν ὥρα τῆς ἐξετάσεως, ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθῃ στὴν οἰκουμένη ὅλη, γιὰ νὰ ἐξετάσῃ ὅσους κατοικοῦν πάνω στὴ γῆ (θὰ σὲ φυλάξω ἀπὸ καταδίκη κατὰ τὴν ὥρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὅταν θὰ ἐξετασθοῦν τὰ ἔργα ὅλων τῶν ἀνθρώπων).

Ἐπειδὴ δὲ ἐφύλαξες τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς εἰς τὰς διὰ τὸ ὄνομά μου θλίψεις, καὶ ἐγὼ θὰ σὲ φυλάξω ἀπὸ τὴν ὥραν τοῦ πειρασμοῦ καὶ τῶν θλίψεων, ποὺ μέλλουν νὰ ἔρχωνται εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην, διὰ νὰ θέσουν εἰς δοκιμασίαν ἐκείνους, ποὺ κατοικοῦν ἐπὶ τῆς γῆς.

Καὶ τοῦτο, διότι σὺ ἐτήρησες τὸν λόγον μου, ποὺ ὁμιλεῖ περὶ τῆς ὑπομονῆς εἰς τὰς θλίψεις καὶ τοὺς διωγμούς. Καὶ ἐγὼ θὰ σὲ προφυλάξω ἀπὸ τὴν ὥραν τοῦ πειρασμοῦ καὶ τῆς ταλαιπωρίας, ποὺ μέλλει νὰ ἔλθῃ καὶ νὰ ἀπλωθῇ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην, διὰ νὰ θέσῃ εἰς δοκιμασίαν αὐτούς, ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν γῆν.

Ἔρχομαι συντόμως. Κράτα αὐτὸ ποὺ ἔχεις (κράτα τὴν πίστι), γιὰ νὰ μὴ σοῦ ἀφαιρέσῃ κανένας τὸ στεφάνι σου.

Ἔρχομαι γρήγορα. Κράτει καλὰ τὴν πίστιν, ποὺ ἔχεις, διὰ νὰ μὴ πάρῃ κανεὶς τὸν στέφανόν σου καὶ τὴν ἀνταμοιβὴν τῶν ἀγώνων σου.

Ἔρχομαι γρήγορα· κράτει καλὰ καὶ σταθερὰ τὸν θησαυρὸν τῆς ἀληθείας καὶ τῆς πίστεως, ποὺ ἔχεις, διὰ νὰ μὴ πάρῃ κανεὶς τὸν στέφανον τῆς νίκης σου.

Ὅποιος νικᾷ, θὰ τὸν κάνω στῦλο στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ μου, καὶ δὲν θὰ βγῇ πλέον ἔξω ἀπ’ αὐτόν (δὲν θὰ ἐκδιωχθῇ πάλι ἀπὸ τὸν παράδεισο). Θὰ γράψω δὲ ἐπάνω του τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου, καὶ τὸ ὄνομα τῆς πόλεως τοῦ Θεοῦ μου, τῆς νέας Ἱερουσαλήμ, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἀπὸ τὸ Θεό μου, καὶ τὸ ὄνομά μου τὸ καινούργιο.

Ἐκεῖνον, ποὺ πάντοτε θὰ νικᾷ, θὰ τὸν κάμω στῦλον τῆς Ἐκκλησίας μου, ἡ ὁποία εἶναι ὁ πραγματικὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀπὸ τὴν τιμητικὴν αὐτὴν θέσιν, ποὺ θὰ τοῦ δώσω, δὲν θὰ βγῇ πλέον ἔξω ποτέ. Καὶ θὰ γράψω ἐπ’ αὐτοῦ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου, διὰ νὰ εἶναι αἰωνίως ἰδικός του· καθὼς καὶ τὸ ὄνομα τῆς πόλεως τοῦ Θεοῦ μου, τῆς νέας Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία δὲν ἔχει κτισθῇ ἀπὸ ἀνθρώπους, ἀλλὰ καταβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸν Θεόν μου· καὶ τῆς πόλεως αὐτῆς θὰ γίνῃ οὗτος αἰώνιος πολίτης. Θὰ γράψω ἀκόμη ἐπ’ αὐτοῦ καὶ τὸ νέον ὄνομά μου, Λόγος τοῦ Πατρὸς ἐνανθρωπήσας, διὰ νὰ εἶναι λυτρωμένος καὶ σωσμένος μὲ τὸ αἷμα μου αἰωνίως.

Ἐκεῖνον ποὺ νικᾷ τοὺς πειρασμοὺς τῆς ἁμαρτίας καὶ τὰς θλίψεις τῶν διωγμῶν, θὰ τὸν κάμω στῦλον εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ποὺ εἶναι ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν θὰ βγῇ ποτὲ πλέον ἔξω ἀπὸ τὴν μακαρίαν αὐτὴν περιοχήν. Καὶ θὰ γράψω ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου καὶ τὸ ὄνομα τῆς πόλεως τοῦ Θεοῦ μου, τῆς νέας Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία ὁλόλαμπρος κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τοῦ Θεοῦ μου. Καὶ θὰ γράψω ἀκόμη εἰς αὐτὸν τὸ νέον μου ὄνομα (τοῦ Θεανθρώπου λυτρωτοῦ καὶ Μεσσίου, διὰ νὰ φαίνεται εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων ὅτι αὐτὸς εἶναι ἰδικός μου).

Ὅποιος ἔχει αὐτιά, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα στὶς ἐκκλησίες”».

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει πνευματικὸν ἐνδιαφέρον καὶ αὐτί, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τὰς Ἐκκλησίας.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του ἀνοικτά, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς τὰς Ἐκκλησίας.

«Καὶ στὸν ἄγγελο (ἐπίσκοπο) τῆς ἐκκλησίας τῆς Λαοδικείας γράψε· “Αὐτὰ λέγει ὁ Ἀμήν, ὁ μάρτυς ὁ ἀξιόπιστος καὶ ἀληθινός, ἡ δημιουργικὴ ἀρχὴ τῶν δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ (ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Υἱοῦ του δημιούργησε τὸν κόσμο)·

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι εἰς τὴν Λαοδίκειαν, γράψε· Αὐτὰ λέγει ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ἡ αὐτοαλήθεια καὶ ὁ Ἀμήν, ὁ ἀληθὴς καὶ ἀξιόπιστος μάρτυς, ἡ δημιουργικὴ ἀρχὴ τῶν κτισμάτων τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εἰς τὸν ἐπίσκοπον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λαοδικείας γράψε· Αὐτὰ λέγει ὁ Ἀμήν, ὁ ἀπολύτως ἀξιόπιστος καὶ ἀληθινὸς μάρτυς, ἡ ἄναρχος καὶ δημιουργικὴ αἰτία καὶ ἀρχὴ τῆς ὀρατῆς καὶ ἀοράτου δημιουργίας τοῦ Θεοῦ.

Γνωρίζω τὰ ἔργα σου, ὅτι δὲν εἶσαι οὔτε ψυχρὸς οὔτε ζεστός. Εἴθε νὰ ἤσουν ψυχρὸς ἢ ζεστός.

Γνωρίζω καλὰ τὰ ἔργα σου, ὅτι δηλαδὴ οὔτε ψυχρὸς εἶσαι εἰς τὴν πίστιν καὶ τὸν ζῆλον, οὔτε ζεστὸς καὶ θερμός. Εἴθε νὰ ἤσουν ἢ ψυχρός, διότι τότε θὰ ὑπῆρχε μεγαλυτέρα ἐλπὶς νὰ μετανοήσῃς κάποτε καὶ νὰ γίνης ζηλωτής· ἢ νὰ ἤσουν θερμὸς καὶ ζεστός.

Γνωρίζω καλὰ τὰ ἔργα σου, τὰ ὀλίγα, τὰ ἀτελῆ καὶ χλιαρά. Αὐτὰ καὶ μαρτυροῦν, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἷσαι ὡς πρὸς τὴν πίστιν, οὔτε θερμός. Εἴθε νὰ ἤσουν ψυχρὸς (διότι ὑπῆρχεν ἐλπὶς νὰ μετανοήσῃς καὶ θερμανθῇς) ἢ νὰ ἤσουν ζεστὸς καὶ θερμός.

Ἔτσι, διότι εἶσαι χλιαρός, δηλαδὴ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, πρόκειται νὰ σὲ ξεράσω ἀπὸ τὸ στόμα μου.

Ἔτσι, ἐπειδὴ εἶσαι χλιαρὸς καὶ δὲν εἶσαι οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, θὰ σὲ ξεράσω ἀπὸ τὸ στόμα μου.

Ἔτσι ἐπειδὴ εἷσαι χλιαρὸς καὶ δὲν εἷσαι οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, πρόκειται νὰ σὲ ἐμέσω ἀπὸ τὸ στόμα μου, (νὰ σὲ ἀποδοκιμάσω καὶ σὲ ἀποκόψω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν μου).

Διότι λέγεις, “Εἶμαι πλούσιος, ναί, ἔχω πλουτίσει, καὶ δὲν ἔχω ἀνάγκη ἀπὸ τίποτε”, καὶ δὲν ξέρεις, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ ταλαίπωρος καὶ ὁ ἀξιολύπητος καὶ πτωχὸς καὶ τυφλὸς καὶ γυμνός,

Λέγεις ἐξ αἰτίας τῆς οἰήσεώς σου καὶ αὐταρεσκείας σου, ὅτι εἶμαι πλούσιος εἰς ἀρετὰς καὶ ἔχω πλουτήσει καὶ δὲν μοῦ χρειάζεται τίποτε. Καὶ δὲν ἠξεύρεις, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ πράγματι ταλαίπωρος καὶ ἐλεεινὸς καὶ πτωχὸς εἰς ἀρετὴν καὶ τυφλός, ὥστε νὰ μὴ βλέπῃς τὴν πραγματικὴν πνευματικήν σου κατάστασιν, καὶ γυμνός.

Διότι παρὰ τὴν πνευματικήν σου πτωχείαν, λέγεις ὅτι εἷμαι πλούσιος εἰς ἀρετὰς καὶ ἔχω πλουτήσει εἰς πνευματικοὺς θησαυροὺς καὶ δὲν ἔχω ἀνάγκην ἀπὸ τίποτε. Καὶ δὲν γνωρίζεις ὅτι εἰς τὴν πραγματικότητα σὺ εἷσαι ὁ ταλαίπωρος καὶ ὁ ἐλεεινὸς καὶ ὁ πτωχὸς εἰς πνευματικότητα καὶ ὁ τυφλὸς εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας καὶ ὁ γυμνὸς εἰς τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς.

σὲ συμβουλεύω ν’ ἀγοράσῃς ἀπὸ μένα χρυσάφι δοκιμασμένο ἀπὸ τὴ φωτιὰ γιὰ νὰ πλουτίσῃς, καὶ ἐνδύματα λευκὰ γιὰ νὰ ἐνδυθῇς καὶ νὰ μὴ φανερωθῇ ἡ ἀσχημία τῆς γυμνότητός σου, καὶ κολλύριο γιὰ ν’ ἀλείψῃς τὰ μάτια σου ὥστε νὰ βλέπῃς.

Διότι λοιπὸν λέγεις, ὅτι ἔχω πλουτήσει, σὲ συμβουλεύω νὰ ἀγοράσῃς ἀπὸ ἐμὲ διὰ ταπεινόφρονος συντριβῆς καὶ προσευχῆς ἀρετὴν πραγματικὴν καὶ γνησίαν σὰν τὸν χρυσόν, ποὺ ἔχει λυώσει καὶ καθαρισθῇ μέσα εἰς τὴν φωτιάν, διὰ νὰ γίνῃς πλούσιος εἰς ἀρετὴν καὶ ἀγαθὰ ἔργα. Νὰ προμηθευθῇς ἀκόμη καὶ ἁγιότητα καὶ ἁγνότητα βίου, ὥστε μὲ αὐτὰ νὰ περιβληθῇς σὰν μὲ ἄλλα λευκὰ ἐνδύματα καὶ ἔτσι νὰ μὴ γίνῃ φανερὰ εἰς ὅλους ἡ ἐντροπὴ τῆς πνευματικῆς σου γυμνότητος. Νὰ προμηθευθῇς καὶ φωτισμὸν ἀληθείας, διὰ νὰ χρίσῃς σὰν μὲ ἄλλο κολλύριον τὰ μάτια τῆς ψυχῆς σου, ὥστε νὰ βλέπῃς τὴν κατάστασίν σου καὶ μὴ πλανᾶσαι νομίζων, ὅτι εἶσαι πλούσιος.

Σὲ συμβουλεύω νὰ προμηθευθῇς ἀπὸ ἐμὲ ὁλοκάθαρον χρυσίον, ποὺ ἔχει λυώσει καὶ καθαρισθῆ εἰς τὸ καμίνι τῆς φωτιάς, τὸν πνευματικὸν δηλαδὴ πλοῦτον, διὰ νὰ γίνῃς ἔτσι πλούσιος εἰς τὴν ἀρετήν. Νὰ προμηθευθῇς ἀκόμη ἀπὸ ἐμὲ ἁγνότητα καὶ καθαρότητα ψυχῆς, ποὺ σὰν ὁλόλευκα ἐνδύματα νὰ περιβληθῇς, ὥστε νὰ μὴ γίνῃ φανερὰ ἡ ἐντροπὴ τῆς πνευματικῆς σου γυμνότητος. Νὰ προμηθευθῇς καὶ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας μου, διὰ νὰ χρίσῃς, σὰν μὲ κολλύριον, τὰ μάτια τῆς ψυχῆς σου, ὥστε νὰ βλέπῃς τὴν κατάστασίν σου καὶ τὸν δρόμον, ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσῃς.

Ἐγώ, ὅσους ἀγαπῶ, μαστιγώνω καὶ θλίβω παιδαγωγικῶς. Γι’ αὐτὸ δεῖχνε ζῆλο καὶ μετανόησε.

Σοῦ λέγω αὐτὰ ἐξ ἀγάπης. Ἐγὼ ὀσουσδηποτε ἀγαπῶ, τοὺς ἐλέγχω, δεικνύων εἰς αὐτοὺς τὰ σφάλματά των, καὶ τοὺς παιδαγωγῶ. Δείκνυε λοιπὸν ζῆλον καὶ μετανόησε.

Σοῦ ἀπευθύνω αὐτοὺς τοὺς ἐλέγχους ἀπὸ ἀγάπην, διότι ἐγὼ ὅσους ἀγαπῶ τοὺς ἐλέγχω διὰ τὰ σφάλματα των καὶ τοὺς παιδαγωγῶ διὰ τὴν πνευματικήν των μόρφωσιν. Προσπάθησε, λοιπόν, νὰ ἔχῃς ζῆλον καὶ μετανόησε.

Ἰδού, στέκομαι στὴ θύρα καὶ κτυπῶ. Ἐὰν κανεὶς ἀκούσῃ τὴ φωνή μου καὶ ἀνοίξῃ τὴ θύρα, τότε θὰ εἰσέλθω στὸν οἶκο του καὶ θὰ δειπνήσω μαζί του καὶ αὐτὸς μαζί μου.

Ἰδοὺ στέκομαι ἔξω ἀπὸ τὴν θύραν καὶ κτυπῶ δυνατά. Ἐὰν κανεὶς ἀκούσῃ τὴν φωνήν μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν τῆς καρδίας του, θὰ ἔμβω εἰς αὐτόν, θὰ συνδεθῶ μὲ αὐτὸν στενῶς καὶ μὲ πολλὴν οἰκειότητα καὶ θὰ συμφάγω μαζί του χαίρων καὶ ἀγαλλόμενος διὰ τὴν σωτηρίαν του. Καὶ αὐτὸς θὰ συμφάγῃ μαζί μου ἀπολαμβάνων τὴν εὐφροσύνην καὶ τὴν χαρὰν τῆς μακαρίας μου ζωῆς.

Ἰδού, ἔχω σταθῇ ἔξω ἀπὸ τὴν θύραν καὶ κτυπῶ δυνατά. Ἐὰν κανεὶς ἀκούσῃ τὴν φωνήν μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν τῆς καρδίας του, τότε ἐγὼ θὰ εἰσέλθω εἰς αὐτὸν καὶ μὲ πολλὴν ἀγάπην καὶ οἰκειότητα θὰ φάγω μαζῆ του καὶ ἐκεῖνος θὰ φάγῃ μαζῆ μου (καὶ θὰ χαρῶμεν καὶ οἱ δύο διὰ τὴν ἐπιστροφὴν καὶ σωτηρίαν του).

Σ’ ὅποιον νικᾷ, θὰ τὸν ἀξιώσω νὰ καθήσῃ μαζί μου στὸ θρόνο μου, ὅπως καὶ ἐγὼ νίκησα καὶ κάθησα μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα μου στὸ θρόνο του.

Εἰς ἐκεῖνον, ποὺ θὰ νικᾷ πάντοτε, θὰ τοῦ δώσω ὡς ἀνταμοιβὴν νὰ καθίσῃ μαζί μου εἰς τὸν ἔνδοξον θρόνον μου, ὅπως καὶ ἐγώ, ὅταν ἔγινα ἄνθρωπος, ἐνίκησα καὶ μετὰ τὴν Ἀνάληψίν μου ἐκάθισα μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα μου εἰς τὸν θρόνον αὐτοῦ.

Εἰς ἐκεῖνον ποὺ νικᾷ, θὰ τοῦ δώσω τὸ ἀνεκτίμητον δικαίωμα καὶ δῶρον νὰ καθίσῃ μαζῆ μου εἰς τὸν ὁλόλαμπρον θρόνον μου, ὅπως καὶ ἐγώ, ὅταν σὰν ἄνθρωπος ἐνίκησα τὸν πονηρόν, ἐκάθισα μετὰ τὴν ἀνάληψίν μου μαζῆ μὲ τὸν Πατέρα μου εἰς τὸν ἔνδοξον θρόνον του.

Ὅποιος ἔχει αὐτιά, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα στὶς ἐκκλησίες”».

Ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει πνευματικὸν ἐνδιαφέρον καὶ αὐτί, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τὰς Ἐκκλησίας.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του, ἂς ἀκούσῃ τί λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς τὰς Ἐκκλησίας.

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ κοίταξα, καὶ ἰδοὺ μία θύρα ἀνοικτὴ στὸν οὐρανό, καὶ ἡ φωνὴ ἡ πρώτη, τὴν ὁποία ἄκουσα σὰν ἦχο σάλπιγγος ν’ ἀπευθύνεται σὲ μένα, ἔλεγε· «Ἀνέβα ἐδῶ καὶ θὰ σοῦ δείξω ὅσα πρόκειται νὰ γίνουν ἔπειτα ἀπ’ αὐτά».

Καὶ ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ εἶδον καὶ ἰδοὺ θύρα ἀνοικτὴ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἡ φωνή, ποὺ προτήτερα ἤκουσα σὰν σάλπιγγα νὰ ὁμιλῇ μαζί μου, εἶπε· Ἀνέβα ἐδῶ καὶ θὰ σοῦ δείξω ἐκεῖνα, ποὺ σύμφωνα μὲ τὸ θεῖον σχέδιον πρέπει νὰ γίνουν κατὰ τὸ μέλλον.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἤκουσα ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπον Κύριον διὰ τοὺς ἐπισκόπους τῶν ἑπτὰ Ἐκκλησιῶν, εἶδα ἄλλο ὅραμα· καὶ ἰδοὺ θύρα ἀνοικτὴ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἡ φωνή, τὴν ὁποίαν προηγουμένως εἶχα ἀκούσει σὰν σάλπιγγα νὰ συνομιλῇ μὲ ἐμέ, μοῦ εἶπε· «ἀνέβα ἐδῶ καὶ θά σοῦ δείξω ἐκεῖνα, ποὺ πρέπει νὰ γίνουν μετὰ ταῦτα, σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ».

Καὶ ἀμέσως πῆγα μὲ τὸ πνεῦμα (πνευματικῶς, ὄχι σωματικῶς). Καὶ ἰδοὺ ἕνας θρόνος βρισκόταν στὸν οὐρανό, καὶ πάνω στὸ θρόνο ἕνας Καθήμενος,

Καὶ ἀμέσως μὲ κατέλαβεν ἔκστασις καὶ μὲ τὰς ἀνωτέρας τῆς ψυχῆς μου δυνάμεις φωτιζομένας ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἀνέβην εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἰδοὺ ἕνας θρόνος στερεωμένος μέσα εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον ἐκάθητο ὁ Θεός.

Καὶ ἀμέσως περιέπεσα εἰς ἔκτασιν καὶ ἐφωτίσθη τὸ πνεῦμα μου ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνέβηκα ἐν πνεύματι εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἰδοὺ θρόνος εἶχε στηθῆ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον καθήμενος ἦτο ὁ Θεός.

ὅμοιος στὴν ἐμφάνισι μὲ τοὺς (πολυτίμους καὶ λαμπροὺς) λίθους ἴασπι καὶ σάρδιο. Καὶ οὐράνιο τόξο περικύκλωνε τὸ θρόνο, ὁμοίως σμαραγδίνη (λαμπρὴ) ἐμφάνισι.

Ἐφαίνετο στὰ μάτια λαμπρὸς σὰν τὸ μπριλλάντι καὶ κόκκινος σὰν τὸν πολύτιμον λίθον, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰ πετρώματα τῶν Σάρδεων. Ἀστράπτει δηλαδὴ λαμπρὰ ἡ ἁγιότης καὶ τὸ φῶς του καὶ εἶναι γεμᾶτη φωτιὰ ἡ ἐκδίκησις τῆς δικαιοσύνης του. Συγχρόνως ὅμως τὸ εἰρηνικὸν σύμβολον τῆς ἴριδος, τὸ οὐράνιον τόξον δηλαδή, ἦτο τριγύρω ἀπὸ τὸν θρόνον, ὁ ὁποῖος ἔλαμπε στὰ μάτια πρασινωπός, σὰν νὰ ἦτο φτιαγμένος ἀπὸ σμάραγδον.

Ἐφαίνετο ὅμοιος σὰν ὁλόλαμπρον διαμάντι, πρὸς συμβολισμὸν τῆς ἀπολύτου αὐτοῦ ἁγιότητος καὶ καθαρότητος, σὰν κόκκινο ἀστραφτερὸ πετράδι τῶν Σάρδεων εἰς συμβολισμὸν τῆς δικαιοσύνης του. Καὶ ὁλόγυρα ἀπὸ τὸν θρόνον του ἀκτινοβολοῦσε τὰ ὁλόγλυκα χρώματα τῆς ἴριδος σὰν σμαράγδια, πρὸς συμβολισμὸν τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης.

Ἐπίσης γύρω ἀπὸ τὸ θρόνο, (ἡμικυκλικῶς) εἰκοσιτέσσερες ἄλλοι θρόνοι. Καὶ πάνω στοὺς θρόνους εἶδα νὰ κάθωνται οἱ εἰκοσιτέσσερες πρεσβύτεροι (ἐκπρόσωποι τῶν πιστῶν τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, τῶν δώδεκα φυλῶν τοῦ παλαιοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῶν ἰσαρίθμων κατ’ ἀναλογίαν τοῦ νέου Ἰσραὴλ). Φοροῦσαν ἐνδύματα λευκά, καὶ στὰ κεφάλια τους στεφάνια χρυσά.

Καὶ τριγύρω ἀπὸ τὸν θρόνον ἦσαν εἰκοσιτέσσαρες ἄλλοι θρόνοι. Καὶ εἰς τοὺς θρόνους αὐτοὺς εἶδα νὰ κάθηνται οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὴν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν, ἐνδεδυμένοι μὲ λευκὰ ἐνδύματα, σύμβολα τῆς ἁγιότητος καὶ ἁγνότητός των· καὶ εἶχαν στεφάνια χρυσᾶ εἰς τὰς κεφαλάς, σύμβολα τῆς νίκης των καὶ τοῦ ἐνδόξου θριάμβου των.

Καὶ γύρω ἀπὸ τὸν θρόνον ἦσαν στημένοι εἴκοσι τέσσαρες ἄλλοι θρόνοι καὶ ἐπάνω εἰς αὐτοὺς εἶδα νὰ κάθωνται εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ἐνδεδυμένοι μὲ λευκὰ ἐνδύματα, πρὸς συμβολισμὸν τῆς ἁγιότητος καὶ ἁγνότητός των, καὶ ἔχοντες εἰς τὰς κεφαλάς των ὁλόχρυσα στεφάνια, σύμβολα τῆς νίκης των εἰς τοὺς πνευματικούς των ἀγῶνας. (Αὐτοὶ ἐκπροσωποῦν τὴν θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν τῶν οὐρανῶν).

Καὶ ἀπὸ τὸ θρόνο βγαίνουν ἀστραπές καὶ βοὲς καὶ βροντές. Καὶ ἐνώπιον τοῦ θρόνου καίουν ἑπτὰ πύρινες λαμπάδες, οἱ ὁποῖες εἶναι τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατὰ τὰ ἑπτὰ χαρίσματά του, ποὺ σημαίνουν πληρότητα καὶ τελειότητα).

Καὶ ἀπὸ τὸν θρόνον βγαίνουν ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταί, ποὺ ἑξαγγέλλουν τὸ ἀπλησίαστον μεγαλεῖον τοῦ παντοκράτορος Θεοῦ. Καὶ ἑπτὰ λαμπάδες πύριναι ὑπάρχουν ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον, αἱ ὁποῖαι εἶναι τὸ σύνολον τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα διαρκῶς ἐνεργοῦν χωρὶς ποτὲ νὰ ἑξαντλοῦνται.

Καὶ ἀπὸ τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ ἐξέρχονται ἀστραπὲς καὶ φωνὲς καὶ βροντές. Καὶ ἑπτὰ πύρινες λαμπάδες καίουν συνεχῶς ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον, αἱ ὁποῖαι λαμπάδες συμβολίζουν τὰ ἀναρίθμητα χαρίσματα τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ συνεχῶς φωτίζουν καὶ θερμαίνουν καὶ ζωογονοῦν.

Ἐπίσης ἐνώπιον τοῦ θρόνου εἶναι σὰν γυάλινη θάλασσα, διαυγὴς σὰν τὸ κρύσταλλο. Ἐπίσης μπροστὰ ἀπὸ τὸ θρόνο καὶ γύρω ἀπὸ τὸ θρόνο (ἡμικυκλικῶς) εἶναι τέσσερα ζῳόμορφα ὄντα (ἄγγελοι) γεμᾶτα ἀπὸ μάτια μπροστὰ καὶ πίσω.

Καὶ ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον ἦτο σὰν θάλασσα ὑαλίνη ὁμοία πρὸς κρύσταλλον, ποὺ εἰκονίζει ὅτι ὁλόκληρος ἡ κτίσις εἶναι διαφανὴς καὶ διακρίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὸ παντέφορον Ὄμμα τοῦ Θεοῦ. Καὶ εἰς τὸ μέσον τοῦ θρόνου καὶ τριγύρω ἀπὸ αὐτὸν τέσσαρα ζωντανὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ γεμᾶτα μάτια ἀπ’ ἐμπρὸς καὶ ἀπὸ πίσω.

Καὶ ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον ὑπῆρχε σὰν γυάλινη διαφανὴς θάλασσα, ποὺ ἐμοιαζε μὲ κρύσταλλο, (διὰ νὰ συμβολίζη, ὅτι ὁλόκληρος ἡ ὀρατὴ καὶ ἀόρατος δημιουργία εἶναι ὁλοφάνερη ἐμπρὸς εἰς τὸν παντεπόπτην καὶ παντογνώστην Θεόν). Καὶ ἐμπρὸς εἰς τὰς βαθμίδας τοῦ θρόνου καὶ γύρω ἀπὸ τὸν θρόνον ὑπῆρχαν τέσσαρα ζωντανὰ πνευματικὰ ὄντα, γεμᾶτα μάτια ἐμπρὸς καὶ πίσω (διὰ νὰ συμβολίζουν τοὺς ἁγίους ἀγγέλους, ποὺ ὑπηρετοῦν τὰς βουλὰς τοῦ Θεοῦ ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί).

Τὸ δὲ πρῶτο ζῳόμορφο ὄν εἶναι ὅμοιο μὲ λέοντα, καὶ τὸ δεύτερο ζῳόμορφο ὄν ὅμοιο μὲ μόσχο, καὶ τὸ τρίτο ζῳόμορφο ὄν ἔχει τὸ πρόσωπο σὰν τοῦ ἀνθρώπου, καὶ τὸ τέταρτο ζῳόμορφο ὄν εἶναι ὅμοιο μὲ ἀετὸ ποὺ πετᾷ.

Αὐτὰ εἶναι τὰ ἀγγελικὰ καὶ ἐκτελεστικὰ ὄργανα τῶν θείων βουλῶν, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς φανερώνει τὴν δύναμίν του καὶ κυβερνᾷ τὴν ὁρατὴν φύσιν καὶ δημιουργίαν του. Καὶ τὸ πρῶτον ζῶον ὁμοιάζει πρὸς λέοντα, καὶ τὸ δεύτερον ζῶον εἶναι ὅμοιον πρὸς μόσχον, καὶ τὸ τρίτον ζῶον ἔχει τὸ πρόσωπον σὰν πρόσωπον ἀνθρώπου, καὶ τὸ τέταρτον ζῶον εἶναι ὅμοιον πρὸς ἀετὸν ποὺ πετᾷ.

Καὶ τὸ πρῶτον ζῶον ὁμοιάζει μὲ λέοντα, διὰ νὰ συμβολίζῃ τὴν βασιλικὴν μεγαλοπρέπειαν, καὶ τὸ δεύτερον ζῶον ὁμοιάζει μὲ μόσχον, διὰ νὰ συμβιολίζῃ τὴν δύναμιν, καὶ τὸ τρίτον ζῶον ἔχει σὰν πρόσωπον ἀνθρώπου, διὰ νὰ συμβολίζη τὴν νόησιν καὶ τὴν σοφίαν, καὶ τὸ τέταρτον ζῶον ὁμοιάζει πρὸς ἀετόν, ποὺ πετᾷ, διὰ νὰ συμβολίζῃ τὴν ταχύτητα καὶ πνευματικὴν ἀνάτασιν.

Καὶ τὰ τέσσερα ζῳόμορφα ὄντα, τὸ καθένα ἀπ’ αὐτὰ ἔχοντας ἕξι πτέρυγες, ἐξωτερικῶς καὶ ἐσωτερικῶς εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ μάτια, καὶ ἡμέρα καὶ νύκτα δὲν παύουν νὰ λέγουν· «Ἔνδοξος, ἔνδοξος, ἔνδοξος εἶναι ὁ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ὁ Ἦν καὶ ὁ Ὤν καὶ ὁ Ἐρχόμενος».

Καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα, ποὺ καθένα ἀπὸ αὐτὰ ἔχουν ἀπὸ ἓξ πτερά, σύμβολα τῆς εὐκινησίας των πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν θείων βουλῶν, εἶναι τριγύρω καὶ ἀπὸ μέσα γεμᾶτα ἀπὸ μάτια, διὰ νὰ βλέπουν κάθε τι καὶ διὰ νὰ εἶναι ἔτσι κατάλληλα ὄργανα τοῦ παγγνώστου Θεοῦ. Καὶ δὲν σταματοῦν οὔτε διακόπτουν ποτὲ νύκτα καὶ ἡμέραν ἀπὸ τοῦ νὰ λέγουν· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ποὺ ἤσουν ἀϊδίως καὶ ὑπάρχεις ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σου, χωρὶς νὰ ἐξαρτᾶται ἡ ὕπαρξίς σου ἀπὸ κανένα ἄλλον, καὶ θὰ εἶσαι καὶ εἰς τὸ μέλλον αἰώνιος καὶ ἀτελεύτητος.

Καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα, ποὺ τὸ καθ’ ἔνα ἀπὸ αὐτὰ εἶχε ἓξ πτέρυγας, διὰ νὰ συμβολίζεται ἡ ταχύτης των εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ θείου θελήματος, εἶναι γεμᾶτα μάτια ὁλόγυρα καὶ ἀπὸ μέσα, διὰ νὰ βλέπουν τὸ κάθε τι. Καὶ ἀνάπαυσιν δὲν ἔχουν. Ἡμέραν καὶ νύκτα ἀσταμάτητα δοξολογοῦν τὸν Θεόν, λέγοντα· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ποὺ ὑπῆρχε πρὸ πάντων τῶν αἰώνων καὶ ὑπάρχει εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας καὶ θὰ ὑπάρχῃ εἰς τὴν ἀτελείωτον αἰωνιότητα.

Μετὰ δὲ ἀπὸ κάθε φορά, ποὺ τὰ ζῳόμορφα ὄντα δίνουν δόξα καὶ τιμὴ καὶ αἶνο στὸν Καθήμενο πάνω στὸ θρόνο, σ’ αὐτὸν ποὺ ζῇ στοὺς ἀπεράντους αἰῶνες,

Καὶ ὅταν τὰ ζῶα δώσουν δόξαν καὶ τιμὴν καὶ εὐχαριστίαν εἰς αὐτόν, ποὺ κάθηται εἰς τὸν θρόνον καὶ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων,

Καὶ κάθε φοράν, ποὺ θὰ δώσουν τὰ ζῶα δόξαν καὶ τιμὴν καὶ εὐχαριστίαν εἰς Ἐκεῖνον, ποὺ κάθεται ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον καὶ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, χωρὶς ἀρχὴν καὶ τέλος,

οἱ εἰκοσιτέσσερες πρεσβύτεροι πέφτουν μπροστὰ στὸν Καθήμενο πάνω στὸ θρόνο, καὶ προσκυνοῦν αὐτὸν ποὺ ζῇ παντοτινά, καὶ ἀποθέτουν τὰ στεφάνια τους μπροστὰ στὸ θρόνο λέγοντας·

θὰ πέσουν τότε οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι ἐμπρὸς εἰς τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ θὰ προσκυνήσουν τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ θὰ ρίψουν τοὺς στεφάνους των ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον λέγοντες·

θὰ προσπίπτουν εἰς λατρευτικὴν προσκύνησιν οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ἐμπρὸς εἰς τὸν καθήμενον ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ θὰ προσκυνοῦν αὐτόν, ποὺ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ θὰ ἀποθέτουν εὐλαβῶς τοὺς στεφάνους των ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον, λέγοντες·

«Ἄξιος εἶσαι, Κύριε καὶ Θεέ μας, νὰ σοῦ ἀποδίδεται ἡ ἀξία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμι, διότι σὺ δημιούργησες τὰ πάντα, καὶ γιὰ τὴ δόξα σου δημιουργήθηκαν καὶ ὑπάρχουν».

Ἄξιος εἶσαι σύ, ὁ Κύριος καὶ Θεός μας, νὰ λάβῃς ὅλην τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὴν δύναμιν, διότι σὺ ἔκτισες τὰ πάντα, καὶ διότι τὸ ἠθέλησες ἐξ ἀγαθότητος ἐκτίσθησαν ἀπὸ σὲ καὶ ὑπάρχουν.

Ἄξιος εἶσαι σύ, ὁ Κύριος καὶ Θεός μας, νὰ λάβῃς κάθε δόξαν καὶ τιμὴν καὶ δύναμιν, διότι σὺ ἔκτισες τὰ πάντα, ὁρατὰ καὶ ἀόρατα, καὶ διότι, σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιον καὶ πανάγαθον θέλημά σου, ἐκτίσθησαν καὶ ὑπάρχουν.

Ἐπίσης εἶδα στὸ δεξὶ χέρι τοῦ Καθημένου πάνω στὸ θρόνο ἕνα βιβλίο (σὲ σχῆμα κυλίνδρου) γραμμένο ἀπὸ μέσα καὶ ἀπ’ ἔξω (καὶ ἀπὸ τὶς δύο δηλαδὴ πλευρές), τελείως σφραγισμένο μὲ ἑπτὰ σφραγίδες.

Καὶ εἶδον εἰς τὴν δεξιὰν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον, βιβλίον γραμμένον καὶ εἰς τὰς δύο σελίδας τῶν φύλλων του, σφραγισμένον μὲ ἑπτὰ σφραγῖδας.

Καὶ εἶδα εἰς τὴν δεξιὰν ἀπλωμένην χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκάθητο ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον, βιβλίον γραμμένον καὶ εἰς τὰς δύο σελίδας τοῦ κάθε φύλλου του, κατεσφραγισμένον μὲ ἑπτὰ σφραγῖδας.

Εἶδα ἀκόμη ἕνα ἀγγελο ἰσχυρό, ποὺ διαλαλοῦσε μεγαλοφώνως· «Ποιός εἶναι ἄξιος νὰ λύσῃ τὶς σφραγῖδες καὶ ν’ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίο;».

Καὶ εἶδον ἄγγελον δυνατόν, ποὺ διεκήρυττε μὲ μεγάλην φωνήν· Ποῖος εἶναι ἄξιος νὰ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίον καὶ νὰ λύσῃ τὰς σφραγῖδας του; Ποῖος θὰ ἠμπορέσῃ νὰ κατανοήσῃ τὸ περιεχόμενον τοῦ βιβλίου, ποὺ περιέχει τὰ περὶ τοῦ κόσμου σωτηριώδη σχέδια τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ γίνῃ ἐκτελεστὴς τῶν σχεδίων τούτων;

Καὶ εἶδα ἕνα δυνατὸν ἄγγελον νὰ διαλαλῇ μὲ μεγάλην φωνήν· «ποιὸς εἶναι ἱκανὸς νὰ ἀποσφραγίσῃ τὸ βιβλίον τοῦτο καὶ νὰ ἐννοήσῃ τὸ περιεχόμενον αὐτοῦ καὶ νὰ ἐκτελέσῃ τὰ μυστηριώδη σχέδια τοῦ Θεοῦ, ποῦ εἶναι γραμμένα εἰς αὐτό;»

Δὲν μποροῦσε δὲ κανεὶς στὸν οὐρανό, οὔτε πάνω στὴ γῆ, οὔτε κάτω ἀπὸ τὴ γῆ ν’ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίο, οὔτε ἀκόμη νὰ τὸ ἀτενίζῃ.

Καὶ δὲν ἠμποροῦσε κανεὶς οὔτε ἀπὸ τοὺς ἐν οὐρανῷ Ἀγγέλους καὶ ἁγίους, οὔτε ἀπὸ τοὺς ἐν τῇ γῆ ἀνθρώπους, οὔτε ἀπὸ τὰς ὑποκάτω τῆς γῆς ὑποχθονίους δυνάμεις νὰ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίον, ἀλλ’ οὐδὲ κἂν νὰ ἀτενίσῃ αὐτό.

Καὶ κανείς, οὔτε ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἁγίους τοῦ οὐρανοῦ, οὔτε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς, οὔτε ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καὶ τὰς ὑποχθονίους δυνάμεις, ἠμπόρεσε νὰ κατανοήσῃ τὸ βιβλίον, οὒτε κἂν καὶ νὰ ἀτενίζῃ αὐτό.

Καὶ ἐγὼ ἔκλαιγα πολύ, διότι δὲν βρέθηκε κανεὶς ἄξιος ν’ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίο, οὔτε νὰ τὸ ἀτενίζῃ.

Καὶ ἐγὼ ἔκλαιον πολύ, ἐπειδὴ δὲν εὑρέθη κανεὶς ἄξιος οὔτε νὰ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίον οὔτε νὰ ἀτενίσῃ αὐτό.

Καὶ ἐγὼ ἔκλαια, ἔκλαια πολύ, διότι δὲν εὑρέθη κανεὶς ἱκανὸς νὰ κατανοήσῃ τὸ περιεχόμενον τοῦ βιβλίου, οὔτε κἂν καὶ νὰ ἀτενίσῃ αὐτό.

Τότε ἕνας ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους μοῦ λέγει· «Νὰ μὴ κλαίῃς. Ἰδοὺ ὁ Λέων, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Ἰούδα, ὁ Βλαστὸς τοῦ Δαβίδ, νίκησε [Σημ.: Ἤ, ἴσχυσε, ἔλαβε ἰσχύ] (διὰ τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου του), ὥστε νὰ δύναται νὰ λύσῃ τὶς ἑπτὰ σφραγῖδες τοῦ βιβλίου καὶ νὰ τὸ ἀνοίξῃ».

Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὴν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν, μοῦ εἶπε· Μὴ κλαίῃς· ἰδοὺ ἐνίκησε διὰ τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου καὶ ἔλαβε δύναμιν ὁ λέων, ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα, ὁ κατὰ τὸ ἀνθρώπινον ἀπόγονος τοῦ Δαβίδ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, διὰ νὰ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίον καὶ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας του.

Καὶ ἔνας ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους μοῦ λέγει· «μὴ κλαίῃς· ἰδοὺ ἐνίκησε ἰσχυρὸς σὰν λέων αὐτὸς ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰούδα, ὁ ἀπόγονος τοῦ Δαυῒδ κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὥστε νὰ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίον καὶ νὰ λύσῃ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας του».

Τότε εἶδα ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ τῶν τεσσάρων ζῳομόρφων ὄντων, καθὼς καὶ ἐνώπιον τῶν πρεσβυτέρων, νὰ στέκεται ἕνα Ἀρνίο, ποὺ ἔφερε σημεῖα τῆς σφαγῆς (τῆς θυσίας). Εἶχε ἑπτὰ κέρατα καὶ ἑπτὰ μάτια, ποὺ εἶναι τὰ ἑπτὰ πνεύματα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποστέλλονται σ’ ὅλη τὴ γῆ.

Καὶ εἶδον εἰς τὸ μέσον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ εἰς τὸ μέσον τῶν πρεσβυτέρων νὰ στέκεται ἕνα ἀρνίον ζωντανόν, ποὺ ἔφερε τὰ σημάδια τῆς ἱλαστηρίου σφαγῆς του, μετὰ τὴν ὁποίαν ἐζωντάνευσε πάλιν. Τὸ ἀρνίον αὐτὸ εἶχε κέρατα ἑπτὰ καὶ μάτια ἑπτά, τὰ ὁποῖα εἶναι τὸ σύνολον τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποστέλλονται εἰς ὅλην τὴν γῆν. Μὲ ἄλλα λόγια ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐθυσιάσθη δι’ ἡμᾶς, εἶναι δύναμις καὶ σοφία Θεοῦ, καὶ στέλλει αὐτὸς εἰς ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους τὸν Παράκλητον καὶ τὰς δωρεάς του.

Καὶ εἶδα εἰς τὸ μέσον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν τεσσάρων ζώων καὶ εἰς τὸ μέσον τῶν πρεσβυτέρων, ποὺ ἐκπροσωποῦν τὴν Ἐκκλησίαν, νὰ στέκεται γεμᾶτο ζωὴν ἕνα Ἀρνίον, ποὺ ἐφαίνετο σὰν σφαγμένο, διότι εἶχε σημάδια τῆς σφαγῇς του. Καὶ αὐτὸ εἶχε ἑπτὰ κέρατα (σύμβολα τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας καὶ δυνάμεώς του) καὶ ἑπτὰ μάτια, ποὺ συμβολίζουν τὰ ἀναρίθμητα χαρίσματα τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποστέλλονται εἰς τοὺς πιστοὺς ὅλης τῆς γῆς. (Τὸ ἀρνίον ἦτο ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ ἐσφάγη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καὶ ἐτάφη καὶ ἀνεστήθη καὶ ἐδοξάσθη εἰς τὸν θρόνον τοῦ Πατρὸς καὶ ἔλαβε καὶ ὡς ἄνθρωπος βασιλικὴν ἐξουσίαν καὶ στέλλει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μὲ τὰ ἀνεκτίμητά του χαρίσματα πρὸς τοὺς ἀνθρώπους).

Καὶ πῆγε καὶ ἔλαβε τὸ βιβλίο ἀπὸ τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Καθημένου πάνω στὸ θρόνο.

Καὶ ἦλθε τὸ Ἀρνίον καὶ ἔλαβε θριαμβευτικῶς τὸ βιβλίον ἀπὸ τὴν δεξιὰν χεῖρα Ἐκείνου, ποὺ ἐκάθητο εἰς τὸν θρόνον.

Καὶ ἦλθε καὶ ἐπῆρε τὸ κατεσφραγισμένο βιβλίον ἀπὸ τὸ δεξὶ χέρι ἐκείνου, ποὺ ἐκάθητο εἰς τὸν ἔνδοξον θρόνον.

Καὶ ὅταν ἔλαβε τὸ βιβλίο, τὰ τέσσερα ζῳόμορφα ὄντα καὶ οἱ εἰκοσιτέσσερες πρεσβύτεροι ἔπεσαν μπροστὰ στὸ Ἀρνίο, ἔχοντας καθένας κιθάρα καὶ χρυσὰ θυμιατήρια γεμᾶτα θυμιάματα, τὰ ὁποῖα εἶναι οἱ προσευχὲς τῶν ἁγίων (τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας).

Καὶ ὅταν ἔλαβε τὸ βιβλίον καὶ κατέδειξε μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, ὅτι θὰ ἀπεσφράγιζε καὶ θὰ ἤνοιγεν αὐτό, τότε τὰ τέσσαρα ζῶα καὶ οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι ἔπεσαν ἐμπρὸς εἰς τὸ Ἀρνίον. Ὁ καθένας δὲ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους εἶχε κιθάραν καὶ φιάλες χρυσὲς γεμᾶτες ἀπὸ θυμιάματα, τὰ ὁποῖα εἶναι αἱ προσευχαὶ τῶν Χριστιανῶν, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ὅλην Ἐκκλησίαν.

Καὶ ὅταν ἐπῆρε τὸ βιβλίον, τὰ τέσσαρα ζῶα καὶ οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι (κατανοήσαντες πλέον ὅτι αὐτὸ ἦτο ἄξιον νὰ ἀνοίξῃ τὸ βιβλίον) ἔπεσαν εἰς προσκύνησιν ἐμπρὸς εἰς τὸ Ἀρνίον. Καὶ εἶχε ὁ κάθε πρεσβύτερος κιθάραν, διὰ νὰ ψάλλῃ ὕμνους δοξολογίας, καὶ φιάλες χρυσές, γεμᾶτες ἀπὸ εὐώδη θυμιάματα, τὰ ὁποῖα εἶναι αἱ προσευχαὶ τῶν Χριστιανῶν.

Καὶ ψάλλουν (ἀντιφωνικῶς, πρῶτα οἱ εἰκοσιτέσσερες πρεσβύτεροι, ἄνθρωποι, καὶ κατόπιν τὰ τέσσερα ζῳόμορφα ὄντα, ἄγγελοι) καινούργιο ὕμνο λέγοντας· - Ἄξιος εἶσαι ποὺ ἔλαβες τὸ βιβλίο καὶ θὰ ἀνοίξῃς τὶς σφραγῖδες του, διότι θυσιάσθηκες καὶ μᾶς ἐξαγόρασες γιὰ τὸ Θεὸ μὲ τὸ αἷμα σου ἀπὸ κάθε φυλὴ καὶ γλῶσσα καὶ λαὸ καὶ ἔθνος, -

Καὶ ψάλλουν οἱ πρεσβύτεροι ὕμνον νέον λέγοντες: Εἶσαι ἄξιος νὰ παραλάβῃς τὸ βιβλίον καὶ νὰ ἀνοίξῃς τὰς σφραγῖδας του, διότι ἐσφάγῃς ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καὶ μὲ τὸ αἷμα σου μᾶς ἐξηγόρασες, διὰ νὰ μᾶς κάμῃς κτῆμα τοῦ Θεοῦ ὅσους ἐπίστευσαν ἀπὸ κάθε φυλὴν καὶ γλῶσσαν καὶ λαὸν καὶ ἔθνος.

Καὶ ψάλλουν οἱ πρεσβύτεροι νέαν δοξολογίαν, λέγοντες πρὸς τὸ Ἀρνίον· «ἄξιος εἶσαι σὺ νὰ πάρῃς τὸ βιβλίον, νὰ ἀνοίξῃς τὰς σφραγῖδας του, νὰ τὸ ἐννοήσῃς καὶ νὰ τὸ ἑρμηνεύσῃς, διότι ἐσφάγης ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν καὶ μὲ τὸ τίμιον αἷμα σου μᾶς ἐξηγόρασες ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ πονηροῦ, διὰ νὰ μᾶς παραδώσῃς εἰς τὸν Θεόν, ὡς λυτρωμένα τέκνα του, ὅλους ὅσοι, ἐπίστευσαν εἰς σέ, ἀπὸ κάθε φυλὴν καὶ γλῶσσαν καὶ λαὸν καὶ ἔθνος.

καὶ τοὺς ἔκανες γιὰ τὸ Θεό μας βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς καὶ θὰ βασιλεύουν πάνω στὴ γῆ.

Καὶ τοὺς ἔκαμες βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ μας καὶ θὰ γίνουν συμμέτοχοι τῆς βασιλείας του ἐπὶ τῆς γῆς κληρονομοῦντες τὰ αἰώνια ἀγαθά.

Καὶ κατέστησες αὐτοὺς βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ βασιλεύσουν μαζῆ του εἰς τὴν ἀγωνιζομένην ἐπὶ τῆς γῆς καὶ εἰς τὴν θριαμβεύουσαν ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησίαν του».

Ἔπειτα κοίταξα καὶ ἄκουσα φωνὴ πολλῶν ἀγγέλων γύρω ἀπὸ τὸ θρόνο καὶ τὰ ζῳόμορφα ὄντα (τοὺς τέσσερες ἀγγέλους) καὶ τοὺς πρεσβυτέρους. Ὁ δὲ ἀριθμός τους ἦταν μυριάδες μυριάδων καὶ χιλιάδες χιλιάδων.

Καὶ εἶδον καὶ ἤκουσα φωνὴν ἀγγέλων πολλῶν γύρω ἀπὸ τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν φωνὴν τῶν ζῶων καὶ τῶν πρεσβυτέρων, καὶ ἦτο ἀνυπολόγιστος ὁ ἀριθμός των, μυριάδες μυριάδων καὶ χιλιάδες χιλιάδων.

Καὶ εἶδα καὶ ἤκουσα ἰσχυροτάτην φωνὴν πολλῶν ἀγγέλων ὁλόγυρα ἀπὸ τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν φωνὴν τῶν τεσσάρων ζώων καὶ τῶν εἴκοσι τεσσάρων πρεσβυτέρων· καὶ ἦτο ἀναρίθμητον τὸ πλῆθος αὐτό, μυριάδες μυριάδων καὶ χιλιάδες χιλιάδων.

Καὶ ἔλεγαν μὲ φωνὴ μεγάλη· «Τὸ Ἀρνίο, ποὺ ἔχει σφαγῆ (θυσιασθῆ), εἶναι ἄξιο νὰ λάβῃ τὰ ἀγαθὰ καὶ τὸν πλοῦτο καὶ τὴ σοφία καὶ τὴ δύναμι καὶ τὴν τιμὴ καὶ τὴ δόξα καὶ τὸν αἶνο».

Καὶ ἔλεγαν μὲ φωνὴν μεγάλην· Εἶναι ἄξιον τὸ Ἀρνίον, ποὺ ἔχει σφαγή, νὰ λάβῃ ὅλην τὴν δύναμιν καὶ τὸν πλοῦτον καὶ τὴν σοφίαν καὶ τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὴν δόξαν καὶ τὴν εὐχαριστίαν.

Καὶ ἔλεγαν μὲ φωνὴν μεγάλην· «ἄξιον εἶναι τὸ Ἀρνίον, ποὺ ἔχει σφαγῇ, νὰ λάβῃ τὴν δύναμιν καὶ τὸν πλοῦτον καὶ τὴν σοφίαν καὶ τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὴν δόξαν καὶ τὴν εὐλογίαν».

Καὶ κάθε δημιούργημα, ποὺ εἶναι στὸν οὐρανὸ καὶ πάνω στὴ γῆ καὶ κάτω ἀπὸ τὴ γῆ καὶ πάνω στὴ θάλασσα, ναὶ ὅλα, ὅσα εἶναι σ’ αὐτά, ἄκουσα νὰ λέγουν· «Στὸν Καθήμενο πάνω στὸ θρόνο καὶ στὸ Ἀρνίο ἀνήκει ὁ αἶνος καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα καὶ δύναμι στοὺς ἀπεράντους αἰῶνες».

Καὶ κάθε κτίσμα, ποὺ εἶναι εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ κάτω ἀπὸ τὴν γῆν καὶ ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν ἐπ’ αὐτῶν, ἤκουσα νὰ λέγουν ὅλοι μαζὶ ὡς μία Ἐκκλησία, ὁ οὐράνιος καὶ ὁ ἐπίγειος κόσμος τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων· Εἰς τὸν Θεόν, ποὺ κάθηται ἐπὶ τοῦ θρόνου, καὶ εἰς τὸ Ἀρνίον, τὸν Θεάνθρωπον Λυτρωτήν, ἀνήκει ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Καὶ κάθε κτίσμα, ποὺ εἶναι ἐπάνω εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ κάτω εἰς τὴν γῆν καὶ ὑποκάτω ἀπὸ τὴν γῆν καὶ ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς τὰς περιοχὰς αὐτάς, ἤκουσα νὰ λέγουν ὅλοι μαζῆ, ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι, ἠνωμένος ὁ οὐράνιος καὶ ἐπίγειος κόσμος· «εἰς τὸν Θεόν, ποὺ κάθεται ἐπὶ τοῦ θρόνου, καὶ εἰς τὸ Ἀρνίον, τὸν ἐνανθρωπήσαντα Λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀνήκει τὸ κάθε ἐγκώμιον καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ ἐξουσία εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

Καὶ τὰ τέσσερα ζῳόμορφα ὄντα ἔλεγαν· «Ἀμήν». Καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔπεσαν καὶ προσκύνησαν.

Καὶ τὰ τέσσαρα ζῷα ἔλεγον· Ἀμήν. Καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔπεσαν καὶ ἐπροσκύνησαν.

Καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα ἔλεγαν· «ἀμήν». Καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔπεσαν καὶ ἐπροσκύνησαν.

Κοίταξα δέ, ὅταν τὸ Ἀρνίο ἄνοιξε τὴν πρώτη ἀπὸ τὶς ἑπτὰ σφραγῖδες. Καὶ ἄκουσα τὸ πρῶτο ἀπὸ τὰ τέσσερα ζῳόμορφα ὄντα νὰ λέγῃ μὲ φωνὴ σὰν βροντῆς· «Ἔλα».

Καὶ εἶδα, ὅταν ἤνοιξε τὸ Ἀρνίον τὴν πρώτην ἀπὸ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας, τὸ πρῶτον ἀπὸ τὰ τέσσερα ζῷα, ποὺ ὡς λειτουργικὰ πνεύματα λαμβάνουν μέρος εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ θείου σχεδίου, τὸ ἤκουσα νὰ λέγῃ μὲ φωνήν, ποὺ ὠμοίαζε πρὸς βροντήν· Ἔλα.

Καὶ εἶδα, ὅτι τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε πράγματι τὴν πρώτην ἀπὸ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας. Καὶ ἤκουσα τὸ πρῶτον ἀπὸ τὰ τέσσαρα ζῶα, ποὺ διακονοῦν εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, νὰ λέγῃ μὲ φωνὴν ἰσχυράν, σὰν βροντήν· «ἔλα».

Καὶ κοίταξα, καὶ νὰ ἕνας λευκὸς ἵππος, καὶ ὁ ἀναβάτης του κρατοῦσε τόξο. Καὶ τοῦ δόθηκε στεφάνι. Καὶ βγῆκε γεμᾶτος ἰσχὺ καὶ γιὰ νὰ ἰσχύσῃ (νὰ νικήσῃ).

Καὶ εἶδα, καὶ ἰδοὺ ἕνα ἄλογον ἄσπρο, καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἐκάθητο ἀπ’ αὐτοῦ, εἶχε τόξον. Καὶ τοῦ ἐδόθη στέφανος, σύμβολον τῆς νίκης καὶ τῆς βασιλείας του. Καὶ ὁ καβαλλάρης αὐτός, ποὺ ἐξεικόνιζε τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐβγῆκεν ἀμέσως νικητὴς καὶ θὰ ἐξηκολούθει νὰ νικᾷ μέχρι τέλους.

Καὶ εἶδα· καὶ ἰδοὺ ἕνα κατάλευκο ἄλογο. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς αὐτό, εἶχε τόξον, σύμβολον τῆς δυνάμεώς του. Καὶ τοῦ ἐδόθη στέφανος, σύμβολον τῆς νίκης του καὶ τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας του. Καὶ ἀμέσως μόλις ἐξῆλθε, ἤρχισε νὰ νικᾷ καὶ θὰ ἐξακολουθῇ νὰ νικᾷ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων. (Ἡ εἰκὼν συμβολίζει τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖον ἀπ’ ἀρχῆς νικᾷ καὶ θὰ νικᾷ τὸ κακὸν καὶ τὸν πονηρὸν εἰς σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι ἡ νίκη, ἡ νικήσσασα τὸν κόσμον).

Καὶ ὅταν ἄνοιξε τὴ δεύτερη σφραγῖδα, ἄκουσα τὸ δεύτερο ζῳόμορφο ὄν νὰ λέγῃ· «Ἔλα».

Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν δευτέραν σφραγῖδα, ἤκουσα τὸ δεύτερον ζῷον νὰ λέγῃ· Ἔλα νὰ ἴδῃς.

Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν δευτέραν σφραγῖδα, ἤκουσα τὸ δεύτερον ζῶον νὰ λέγῃ· «ἔλα».

Καὶ βγῆκε ἄλλος ἵππος, κόκκινος, καὶ στὸν ἀναβάτη του δόθηκε ἐξουσία ν’ ἀφαιρέσῃ τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὴ γῆ καὶ νὰ σφάξῃ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Τοῦ δόθηκε δὲ μεγάλη μάχαιρα.

Καὶ ἐβγῆκεν ἄλλο ἄλογον κοκκινωπὸν καὶ εἰς ἐκεῖνον, ποὺ ἐκάθητο ἐπ’ αὐτοῦ καὶ ἐξεπροσωπεῖ τὸν πόλεμον, ἐδόθη ἡ ἄδεια ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ πάρῃ τὴν εἰρήνην ἀπὸ τὴν γῆν, καὶ νὰ σφαγοῦν ἀναμεταξύ τους οἱ ἄνθρωποι. Καὶ πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν τοῦ ἐδόθη μάχαιρα μεγάλη.

Καὶ ἐβγῆκεν ἄλλος ἵππος κόκκινος, (ποὺ συμβολίζει τοὺς αἱματηροὺς ἐξωτερικοὺς καὶ ἐμφυλίους πολέμους), καὶ εἰς ἐκεῖνον, ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὸν ἵππον παρεχωρήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ ἄδεια, νὰ ἀφαιρέσῃ τὴν εἰρήνην ἀπὸ τὴν γῆν καὶ νὰ σφαγοῦν μεταξύ των οἱ ἄνθρωποι. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν μάχαιρα μεγάλη (σύμβολον τοῦ ὀλέθρου).

Καὶ ὅταν ἄνοιξε τὴν τρίτη σφραγῖδα, ἄκουσα τὸ τρίτο ζῳόμορφο ὄν νὰ λέγῃ· «Ἔλα». Καὶ κοίταξα, καὶ νὰ ἕνας ἵππος μαῦρος, καὶ ὁ ἀναβάτης του κρατοῦσε ζυγαριὰ στὸ χέρι του.

Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν τρίτην σφραγῖδα, ἤκουσα τὸ τρίτον ζῷον νὰ λέγῃ· Ἔλα νὰ ἴδῃς. Καὶ εἶδα· καὶ ἰδοὺ ἕνα ἄλογον μαῦρον καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἐκάθητο ἐπ’ αὐτοῦ, ἐξεπροσώπει τὴν πεῖναν καὶ τοὺς λιμούς, καὶ εἶχε ζυγαριὰν εἰς τὸ χέρι του.

Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν τρίτην σφραγῖδα, ἤκουσα τὸ τρίτον ζῶον νὰ λέγῃ· «ἔλα». Καὶ εἶδα· καὶ ἰδοὺ ἕνα μαῦρο ἄλογο (ποὺ συμβολίζει τὰς στερήσεις καὶ τοὺς λιμούς) καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω του, εἶχε ζυγαριὰ εἰς τὸ χέρι του.

Καὶ ἄκουσα φωνὴ σὰν ἀνάμεσα στὰ τέσσερα ζῳόμορφα ὄντα, ἡ ὁποία ἔλεγε· «Ἕνα δηνάριο γιὰ μία χοίνικα σιτάρι (ἕνα ἡμερομίσθιο γιὰ ἕνα κιλὸ σιτάρι!). Ἐπίσης ἕνα δηνάριο γιὰ τρεῖς χοίνικες κριθάρι (ἕνα ἡμερομίσθιο γιὰ τρία κιλὰ κριθάρι!). Τὸ δὲ λάδι καὶ τὸ κρασὶ νὰ μὴ βλάψῃς [Σημ.: Ἤ, νὰ μὴ στερήσῃς].

Καὶ ἤκουσα σὰν φωνὴν ἀπὸ τὸ μέσον τῶν τεσσάρων ζώων νὰ λέγῃ· ἕνα κιλὸν σίτου νὰ ὑπερτιμηθῇ λόγῳ τῆς ἐλλείψεως, ὥστε νὰ πωλῆται ἕνα δηνάριον, δηλαδὴ δύο περίπου χρυσᾶς δραχμὰς καὶ τρία κιλὰ κριθαριοῦ ἕνα δηνάριον· καὶ εἰς τὸ ἔλαιον καὶ τὸν οἶνον μὴ φέρῃς στέρησιν, ἀλλ’ ἄφησέ τα ἀφθονώτερα.

Καὶ ἤκουσα σὰν φωνὴν ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ τέσσαρα ζῶα νὰ λέγῃ· «ἕνα κιλὸν σίτου ἔφθασε νὰ πωλῆται, λόγῳ τοῦ λιμοῦ, ἕνα δηνάριον καὶ τρία κιλὰ κριθαριοῦ, ἕνα δηνάριον. Τὸ ἔλαιον ὅμως καὶ τὸν οἶνον μὴ τὰ στερήσῃς· ἂς τὰ ἔχουν μὲ κάποιαν ἀφθονίαν».

Καὶ ὅταν ἄνοιξε τὴν τετάρτη σφραγῖδα, ἄκουσα φωνὴ τοῦ τετάρτου ζῳόμορφου ὄντος, τὸ ὁποῖον ἔλεγε· «Ἔλα».

Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν τετάρτην σφραγῖδα, ἤκουσα τὴν φωνὴν τοῦ τετάρτου ζώου νὰ λέγῃ· Ἔλα νὰ ἴδῃς.

Καὶ ὅταν τὸ ἀρνίον ἤνοιξε τὴν τετάρτην σφραγῖδα, ἤκουσα τὴν φωνὴν τοῦ τετάρτου ζώου νὰ λέγῃ· «ἔλα».

Καὶ κοίταξα, καὶ νὰ ἕνας κιτρινιάρικος ἵππος, καὶ ὁ ἀναβάτης του ὠνομαζόταν Θάνατος, καὶ ὁ ᾍδης τὸν ἀκολουθοῦσε. Καὶ τοῦ δόθηκε ἐξουσία πάνω στὸ τέταρτο τῆς γῆς, γιὰ νὰ φονεύσῃ μὲ ρομφαία καὶ μὲ πεῖνα καὶ μὲ θανατικὸ καὶ μὲ τὰ θηρία τῆς γῆς.

Καὶ εἶδα καὶ ἰδοὺ ἕνα ἄλογον κίτρινον καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἐκάθητο ἐπ’ αὐτοῦ, ἐξεπροσώπει τὰς μολυσματικὰς ἀσθενείας καὶ ἐπιδημίας, καὶ εἶχεν ὄνομα ὁ θάνατος. Καὶ ἀκολουθοῦσε μαζί του ὁ Ἅδης διὰ νὰ παραλαμβάνῃ τὰς ψυχὰς ἐκείνων, ποὺ θὰ ἀπέθαιναν. Καὶ τοῦ ἐδόθη ἐξουσία ἐπὶ τοῦ τετάρτου τῶν κατοίκων τῆς γῆς, νὰ τοὺς φονεύσῃ μὲ ρομφαίαν καὶ μὲ πεῖναν καὶ μὲ θάνατον καὶ νὰ κατασπαραχθοῦν μερικοὶ ἀπὸ τὰ θηρία τῆς γῆς.

Καὶ εἶδα· Καὶ ἰδοὺ ἕνα κίτρινο ἄλογο, (ποὺ συμβολίζει τὰς ἐπιδημίας καὶ τὸ θανατικό) καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς αὐτό, εἶχεν ὄνομά του: Ὁ θάνατος. Καὶ ἀκολουθοῦσε μαζῆ του ὁ Ἅδης, διὰ νὰ μαζεύῃ τὰς ψυχὰς ἐκείνων, ποὺ θὰ ἐπέθαιναν. Καὶ παρεχωρήθη εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ ἐξουσία ἐπάνω εἰς τὸ τέταρτον τῶν κατοίκων τῆς γῆς, νὰ τοὺς φονεύσῃ μὲ τὴν μάχαιραν καὶ μὲ τὸν λιμὸν καὶ μὲ τὸ θανατικὸ καὶ μὲ τὰ θηρία τῆς γῆς, ποὺ θὰ κατασπαράξουν μερικούς.

Καὶ ὅταν ἄνοιξε τὴν πέμπτη σφραγῖδα, εἶδα κάτω ἀπὸ τὸ (οὐράνιο) θυσιαστήριο τὶς ψυχὲς τῶν σφαγιασμένων γιὰ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ τὴ μαρτυρία ποὺ ἔδιναν γιὰ τὸ Ἀρνίο.

Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν πέμπτην σφραγῖδα, εἶχε γίνει ἐν τῷ μεταξὺ διωγμὸς τῶν Χριστιανῶν ἐπὶ τῆς γῆς, κατὰ τὸν ὁποῖον ἐμαρτύρησαν πολλοί. Καὶ εἶδα κάτω ἀπὸ τὸ οὐράνιον θυσιαστήριον τὰς ψυχὰς ἐκείνων, ποὺ εἰς κάθε ἐποχὴν εἶχαν σφαγῇ διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν, τὴν ὁποίαν παρέλαβαν ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ τὴν ἐκράτησαν στερεά.

Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν πέμπτην σφραγῖδα, εἶδα κάτω ἀπὸ τὸ οὐράνιον θυσιαστήριον τὰς ψυχὰς τῶν μαρτύρων, ποὺ εἶχαν σφαγῆ κατὰ τοὺς διωγμοὺς διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἀρνίου, τὴν ὁποίαν εἶχαν παραλάβει καὶ ἐκρατοῦσαν ὡς ἀνεκτίμητον θησαυρόν.

Καὶ ἔκραξαν μὲ φωνὴ μεγάλη λέγοντας· «Ἕως πότε, Δέσποτα ἅγιε καὶ δίκαιε, δὲν θὰ κρίνῃς καὶ δὲν θὰ δικαιώσῃς τὸ αἷμα μας ποὺ χύθηκε ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς γῆς;».

Καὶ ἐφώναξαν μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπαν· Ἕως πότε, Κύριε, ποὺ εἶσαι ὁ δεσπότης καὶ κυρίαρχος, ὁ ἅγιος καὶ ἀληθινός, θὰ μακροθυμῆς καὶ δὲν θὰ κάνῃς κρίσιν καὶ δὲν θὰ ζητῇς ἐκδίκησιν καὶ τιμωρίαν διὰ τὸ ἀδικοχυμένον αἷμα μας ἀπὸ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς;

Καὶ ἔκραξαν μὲ φωνὴν μεγάλην λέγοντες· «ἕως πότε, σὺ Κύριε, ὁ ἀπόλυτος ἐξουσιαστὴς καὶ κυρίαρχος τῶν πάντων, ὁ ἅγιος καὶ ἀληθινός, δὲν κάμνεις δικαίαν κρίσιν καὶ δὲν παίρνεις ἐκδίκησιν καὶ δὲν ἐπιβάλλεις τιμωρίαν διὰ τὸ αἷμα μας, ποῦ ἐχύθη ἀδίκως ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς γῆς;»

Τότε δόθηκε στὸν καθένα ἀπ’ αὐτοὺς στολὴ λευκὴ καὶ ἐλέγχθη σ’ αὐτοὺς νὰ περιμένουν λίγο χρόνο ἀκόμη, ἕως ὅτου ἐκπληρώσουν τὸν προορισμό τους καὶ οἱ σύνδουλοι καὶ οἱ ἀδελφοί τους, ποὺ μέλλουν νὰ θανατωθοῦν ὅπως καὶ αὐτοί.

Καὶ ἐδόθη εἰς τὸν καθένα τους ἐνδυμασία λευκή, σύμβολον δόξῃς καὶ μακαριότητος, καὶ τοὺς ἐλέχθη νὰ ἀναπαυθοῦν ὀλίγον χρόνον άκόμη ἕως ὅτου συμπληρωθῇ ὁ ὡρισμένος ἀριθμὸς τῶν ἐκλεκτῶν ἀπὸ τοὺς συνδούλους των καὶ ἀδελφούς των, ποὺ ἔμελλον νὰ φονευθοῦν καὶ νὰ μαρτυρήσουν ὅπως ἐμαρτύρησαν καὶ αὐτοί.

Καὶ ἐδόθη εἰς καθένα ἀπὸ αὐτοὺς στολὴ λευκή, ἀγγελική (ποὺ συμβολίζει τὸν θρίαμβον καὶ τὴν δόξαν), καὶ ἐλέχθη εἰς αὐτοὺς νὰ ἀναπαυθοῦν καὶ περιμένουν ὀλίγον ἀκόμη χρόνον, ἕως ὅτου συμπληρώσουν τὸν ἀριθμὸν τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἁγίων οἱ σύνδουλοί των καὶ οἱ ἀδελφοί των, ποὺ ἔμελλον νὰ μαρτυρήσουν καὶ φονευθοῦν ἀπὸ τοὺς διώκτας, ὅπως ἐμαρτύρησαν καὶ αὐτοί.

Καὶ κοίταξα, ὅταν ἄνοιξε τὴν ἕκτη σφραγῖδα. Καὶ ἔγινε σεισμὸς μεγάλος. Καὶ ὁ ἥλιος ἔγινε μαῦρος σὰν πένθιμο ἔνδυμα. Καὶ ἡ σελήνη ὁλόκληρη ἔγινε σὰν αἷμα.

Καὶ εἶδα, ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν ἕκτην σφραγῖδα, συνέβησαν θεομηνίαι καὶ ἀναστατώσεις φυσικαὶ μεγάλαι, ποὺ ἐτρόμαζαν τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς ἀνθρώπους καὶ ἐσήμαιναν ὅλας τὰς θεομηνίας καὶ τοὺς σεισμούς, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γίνουν καθ’ ὅλας τὰς ἐποχάς, καὶ θὰ καταλήξουν εἰς τὴν καταστροφήν, ποὺ θὰ προηγηθῇ τῆς ὁριστικῆς καταλύσεως τοῦ κράτους τοῦ ἀντιχρίστου. Καὶ ἔγινε σεισμὸς μεγάλος καὶ ὁ ἥλιος ἐσκοτίσθη καὶ ἔγινε μαῦρος σὰν σάκκος τρίχινος. Καὶ ἡ σελήνη ὁλόκληρος ἐκοκκίνισε σὰν τὸ αἷμα,

Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξε τὴν ἕκτην σφραγῖδα, εἶδα συνταρακτικὰ γεγονότα εἰς τὸν φυσικὸν κόσμον. Ἔγινε σεισμὸς μέγας, ποὺ συνεκλόνισε τὴν γῆν, καὶ ὁ ἥλιος ἔχασε τὸ φῶς του, ἐσκοτίσθη καὶ ἔγινε μαῦρος σὰν σάκκος τρίχινος, καὶ ὅλη ἡ ἐπιφάνεια τῆς σελήνης ἔγινε κατακόκκινη σὰν αἷμα.

Καὶ τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ ἔπεσαν στῆ γῆ, ὅπως ἡ συκιὰ ρίπτει (καὶ) τὰ ἀνώριμα σῦκα της, ὅταν σείεται ἀπὸ μεγάλον ἄνεμο.

καὶ οἱ ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ ἔπεσαν εἰς τὴν γῆν, ὅπως ρίπτει ἡ συκῆ τὰ ἄγουρα σῦκα της, ὅταν σείεται ἀπὸ μεγάλον ἄνεμον,

Καὶ τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ ἔπεσαν εἰς τὴν γῆν, ὅπως ἡ συκιά, ποὺ συγκλονιζομένη ἀπὸ σφοδρὸν ἄνεμον ρίχνει τὰ ἄγουρα σῦκα της.

Καὶ ὁ οὐρανὸς ἔφυγε ἀπὸ τὴ θέσι του σὰν βιβλίο (μὲ τὴ μορφὴ κυλίνδρου) ποὺ περιτυλίσσεται. Καὶ κάθε ὄρος καὶ νῆσος μετακινήθηκαν ἀπὸ τὶς θέσεις τους.

καὶ ὁ οὐρανὸς ἄπλωσε καὶ ἐχωρίσθη σὰν βιβλίον, ποὺ διπλώνεται. Καὶ κάθε βουνὸν καὶ νῆσος μετεκινήθησαν ἀπὸ τὰς θέσεις των.

Καὶ ὁ οὐρανὸς ἐξέκοψε καὶ ἐχωρίσθη σὰν βιβλίο, ποὺ τυλίγεται. Καὶ κάθε ὄρος καὶ κάθε νῆσος μετεκινήθησαν ἀπὸ τὸν τόπον των.

Καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ στρατηγοὶ καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἰσχυροὶ καὶ κάθε δοῦλος καὶ ἐλεύθερος κρύφθηκαν στὰ σπήλαια καὶ στοὺς βράχους τῶν βουνῶν.

Καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ μεγιστᾶνες καὶ οἱ ἀνώτεροι ἀξιωματικοὶ τοῦ στρατοῦ καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς καὶ κάθε δοῦλος καὶ ἐλεύθερος ἔκρυψαν τοὺς ἑαυτούς των εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς πέτρας τῶν βουνῶν,

Καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ μεγιστᾶνες καὶ οἱ ἄρχοντες τῶν στρατῶν καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἰσχυροὶ καὶ κάθε δοῦλος καὶ κάθε ἐλεύθερος ἔκρυψαν τοὺς ἑαυτούς των εἰς τὰ σπήλαια καὶ ἀνάμεσα ἀπὸ τὶς πέτρες τῶν ὀρέων·

Καὶ λέγουν στὰ βουνὰ καὶ στοὺς βράχους· «Πέσατε ἐπάνω μας καὶ κρύψετέ μας ἀπὸ τὸν Καθήμενο στὸ θρόνο καὶ ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ Ἀρνίου,

καὶ ἔλεγον εἰς τὰ βουνὰ καὶ εἰς τὰς πέτρας· Πέσατε ἐπάνω μας καὶ κρύψατέ μας ἀπὸ τὸ φοβερὸν πρόσωπον ἐκείνου, ποὺ κάθεται ἐπὶ τοῦ θρόνου καὶ ἀπὸ τὴν ὀργὴν τοῦ Ἀρνίου.

καὶ ἔλεγαν εἰς τὰ ὄρη καὶ εἰς τοὺς βράχους· «πέσατε ἐπάνω μας καὶ κρύψατέ μας ἀπὸ τὸ φοβερὸν πρόσωπον ἐκείνου, ποὺ κάθεται ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον, καὶ ἀπὸ τὴν ὀργὴν τοῦ Ἀρνίου».

διότι ἦλθεν ἡ ἡμέρα ἡ μεγάλη τῆς ὀργῆς του, καὶ ποιός δύναται νὰ σταθῇ (ν’ ἀνθέξῃ);».

Διότι ἦλθεν ἡ ἡμέρα ἡ μεγάλη, ποὺ θὰ ἐκσπάσῃ ἡ ὀργή του. Καὶ ποῖος ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ καὶ νὰ τὴν ἀντικρύσῃ;

Διότι ἦλθε ἡ μεγάλη ἡμέρα, ποὺ θὰ ἐκσπάσῃ καὶ θὰ ἐκδηλωθῇ ἡ ὀργὴ αὐτοῦ. Καὶ ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ εἰς τὰ πόδια του, ἐμπρὸς εἰς τὸν δικαίως ὠργισμένον Θεόν; (Τὰ συμβολικὰ αὐτὰ γεγονότα ὑποδουλώνουν τὰς διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἀναστατώσεις τῆς φύσεως καὶ τὰς θεομηνίας, τὰ δὲ τελευταία καὶ συνταρακώτερα ὅλων ὑποδηλώνουν ἐκεῖνα, ποὺ θὰ προηγηθοῦν ἀπὸ τὴν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ κριτοῦ).

Μετὰ δὲ ἀπ’ αὐτὸ εἶδα τέσσερες ἀγγέλους νὰ στέκωνται στὶς τέσσερες γωνίες τῆς γῆς καὶ νὰ κρατοῦν τοὺς τέσσερες ἀνέμους τῆς γῆς, γιὰ νὰ μὴ πνέῃ ἄνεμος στὴ γῆ, οὔτε στὴ θάλασσα, οὔτε σὲ κανένα δένδρο.

Ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ εἶδα τέσσαρας ἀγγέλους νὰ στέκωνται εἰς τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς γῆς καὶ εἰς τὰ τέσσαρα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος, καὶ νὰ κρατοῦν τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τῆς γῆς, διὰ νὰ μὴ φυσᾷ ἄνεμος εἰς τὴν γῆν, οὔτε εἰς τὴν θάλασσαν, οὔτε εἰς κάθε δένδρον, ἀλλὰ νὰ ἐπικρατῆ παντοῦ ἡσυχία καὶ γαλήνη.

Ὕστερα ἀπὸ τὸ ἄνοιγμα τῆς ἕκτης σφραγῖδος καὶ πρὶν ἀνοιχθῇ ἡ ἑβδόμη σφραγίς, εἶδα τέσσαρας ἀγαθοὺς ἀγγέλους νὰ στέκωνται εἰς τὰ τέσσαρα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος καὶ νὰ κρατοῦν τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τῆς γῆς, διὰ νὰ μὴ φυσᾷ ἄνεμος ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, οὔτε ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, οὔτε εἰς κανένα δένδρον (διὰ νὰ προληφθοῦν ἔτσι καταστροφαὶ καὶ ἐπικρατήσῃ ἠρεμία).

Ἐπίσης εἶδα ἄλλον ἄγγελο νὰ ἀνεβαίνῃ ἀπ’ ὅπου ἀνατέλλει ὁ ἥλιος, καὶ νὰ κρατῇ σφραγῖδα τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ (τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ). Καὶ φώναξε μὲ δυνατὴ φωνὴ στοὺς τέσσερες ἀγγέλους, στοὺς ὁποίους δόθηκε ἡ ἐξουσία νὰ βλάψουν τὴ γῆ καὶ τὴ θάλασσα,

Καὶ εἶδα ἄλλον ἄγγελον νὰ ἀναβαίνῃ ἀπὸ τὸ μέρος, ποὺ ἀνατέλλει ὁ ἥλιος, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν τόπον τοῦ Παραδείσου καὶ τοῦ φωτός. Καὶ ὁ ἄγγελος αὐτὸς εἶχε σφραγῖδα τοῦ ζῶντος καὶ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν εἰς τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, ποὺ συνεκράτουν μέχρι τῆς στιγμῆς ἐκείνης τοὺς τέσσαρας ἀνέμους, ἀλλὰ τοὺς εἶχε δοθῆ ἐξουσία καὶ ἄδεια νὰ τοὺς ἑξαπολύσουν, διὰ νὰ φέρουν καταστροφὰς εἰς τὴν γῆν καὶ εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ εἶδα ἄλλον ἄγγελον νὰ ἀνεβαίνῃ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου (ἀπὸ τὴν περιοχὴν δηλαδὴ τοῦ παραδείσου, τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ζωῆς). Αὐτὸς εἶχε τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, καὶ ἐφώναξε εἰς τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, εἰς τοὺς ὁποίους εἶχε δοθῇ ἄδεια καὶ ἐξουσία νὰ ἐξαπολύσουν τοὺς ἀνέμους καὶ νὰ προξενήσουν καταστροφὰς εἰς τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν,

λέγοντας· «Μὴ βλάψετε τὴ γῆ, οὔτε τὴ θάλασσα, οὔτε τὰ δένδρα, μέχρις ὅτου σφραγίσωμε στὰ μέτωπά τους τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ μας».

Καὶ τοὺς εἶπε· Μὴ προκαλέσετε ζημίας καὶ καταστροφὰς εἰς τὴν γῆν οὔτε εἰς τὴν θάλασσαν οὔτε εἰς τὰ δένδρα, μέχρις ὅτου σφραγίσωμεν καὶ σημαδεύσωμεν τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ μας εἰς τὰ μέτωπά των, ὥστε νὰ προφυλαχθοῦν ἀπὸ τὰς συμφορᾶς, ποὺ πρόκειται μετ’ ὀλίγον νὰ ἑξαπολυθοῦν.

καὶ τοὺς εἶπε· «περιμένετε, μὴ ἐξαπολύσετε ἀκόμη καταστροφὴν εἰς τὴν γῆν, οὔτε εἰς τὴν θάλασσαν, οὔτε εἰς τὰ δένδρα, μέχρις ὅτου σφραγίσωμεν μὲ τὴν σφραγῖδα τοῦ ζῶντος Θεοῦ καὶ σημαδέψωμεν ἐπάνω εἰς τὰ μέτωπά των τοὺς πιστοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ μας, ὥστε νὰ μὴ ἐπέλθουν ἐναντίον αὐτῶν αἱ καταστροφαί».

Καὶ ἄκουσα τὸν ἀριθμὸ τῶν σφραγισμένων· ἑκατὸν σαράντα τέσσερες χιλιάδες σφραγισμένοι ἀπ’ ὅλες τὶς φυλὲς τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Καὶ ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν τῶν σφραγισμένων. Ἦσαν ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες σφραγισμένοι ἀπὸ κάθε φυλὴν τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐσφαγισμένων· ἦσαν ἑκατὸν σαράντα τέσσαρες χιλιάδες σφραγισμένοι ἀπὸ ὅλας τὰς φυλὰς τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραήλ.

Ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Ἰούδα δώδεκα χιλιάδες σφραγισμένοι, ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Ρουβὴν δώδεκα χιλιάδες, ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Γὰδ δώδεκα χιλιάδες,

Δηλαδὴ ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰούδα δώδεκα χιλιάδες σφραγισμένοι, ἀπὸ τὴν φυλὴν Ρουβὴν δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Γὰδ δώδεκα χιλιάδες,

Ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα δώδεκα χιλιάδες σφραγισμένοι, ἀπὸ τὴν φυλὴν Ρουβὴν δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Γὰδ δώδεκα χιλιάδες,

ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Ἀσὴρ δώδεκα χιλιάδες, ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Νεφθαλεὶμ δώδεκα χιλιάδες, ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Μανασσῆ δώδεκα χιλιάδες,

ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἀσὴρ δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Νεφθαλεὶμ δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Μανασσῆ δώδεκα χιλιάδες,

ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἀσὴρ δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Νεφθαλεὶμ δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Μανασσῆ δώδεκα χιλιάδες,

ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Συμεὼν δώδεκα χιλιάδες, ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Λευῒ δώδεκα χιλιάδες, ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Ἰσσάχαρ δώδεκα χιλιάδες,

ἀπὸ τὴν φυλὴν Συμεὼν δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Λευϊ δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰσσάχαρ δώδεκα χιλιάδες,

ἀπὸ τὴν φυλὴν Συμεὼν δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Λευῒ δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰσσάχαρ δώδεκα χιλιάδες,

ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Ζαβουλὼν δώδεκα χιλιάδες, ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Ἰωσὴφ δώδεκα χιλιάδες, ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Βενιαμὶν δώδεκα χιλιάδες σφραγισμένοι.

ἀπὸ τὴν φυλὴν Ζαβουλὼν δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰωσὴφ δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Βενιαμὶν δώδεκα χιλιάδες σφραγισμένοι. Αὐτοὶ ὅλοι ἐσημαδεύθησαν καὶ ἐξεχωρίσθησαν διὰ μέλλουσαν ἀποστολήν, προωρισμένοι νὰ πιστεύσουν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ὡς πιστοὶ νὰ λάβουν μέρος εἰς τοὺς μέλλοντας ἀγῶνας.

ἀπὸ τὴν φυλὴν Ζαβουλὼν δώδεκα χιλιάδες, ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰωσὴφ δώδεκα χιλιάδες, καὶ ἀπὸ τὴν φυλὴν Βενιαμὶν δώδεκα χιλιάδες σφραγισμένοι. (Οἱ σφραγισμένοι αὐτοὶ τῶν δώδεκα φυλῶν τοῦ Ἰσραὴλ συμβολίζουν τοὺς Ἑβραίους, ποὺ διὰ μέσου τῶν αἰώνων θὰ πιστεύσουν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς θὰ εἶναι μεγάλος).

Ὕστερα ἀπ’ αὐτὰ κοίταξα, καὶ ἰδοὺ πλῆθος πολὺ, ποὺ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ἀριθμήσῃ, ἀπ’ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ τὶς φυλὲς καὶ τοὺς λαοὺς καὶ τὶς γλῶσσες. Στέκονταν ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου. Φοροῦσαν στολὲς λευκές, καὶ στὰ χέρια τους ἦταν φοίνικες.

Ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ εἶδα καὶ ἰδοὺ πλῆθος λαοῦ πολύ, τὸ ὁποῖον κανεὶς δὲν ἠδύνατο νὰ ἀριθμήσῃ. Καὶ ὁ λαὸς αὐτὸς ὁ ἀναρίθμητος ἦτο ἀπὸ κάθε ἔθνος καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς φυλὰς καὶ τοὺς λαοὺς καὶ τὰς γλώσσας καὶ ἐστέκοντο ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐμπρὸς εἰς τὸ Ἀρνίον, καὶ ἐφοροῦσαν λευκὰ ἐνδύματα καὶ ἐκρατοῦσαν εἰς τὰς χεῖρας των φοίνικας, σύμβολα τῆς νίκης των κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς νέας ἁγίας ζωῆς, εἰς τὴν ὁποίαν εἰσῆλθον.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ εἶδα, καὶ ἰδοὺ πολὺς λαός, τὸν ὁποῖον κανεὶς δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἀριθμήσῃ. Καὶ ὁ ἀπροσμέτρητος αὐτὸς λαὸς προήρχετο ἀπὸ κάθε ἔθνος καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς φυλὰς καὶ τοὺς λαοὺς καὶ τὰς γλώσσας τῆς οἰκουμένης. Καὶ ὅλοι αὐτοί (που ἀποτελοῦν τὴν ἔνδοξον καὶ θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν τῶν οὐρανῶν) ἐστέκοντο σὰν οἰκεῖοι καὶ φίλοι τοῦ Θεοῦ ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐμπρὸς εἰς τὸ Ἀρνίον καὶ ἐφοροῦσαν λευκὰς στολὰς (σύμβολον τῆς νίκης κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς νέας, καθαρᾶς καὶ φωτεινῆς ζωῆς) καὶ ἐκρατοῦσαν εἰς τὰ χέρια των φοίνικας (σύμβολα τοῦ θριάμβου των καὶ τῆς αἰωνίας πλησίον τοῦ Θεοῦ ζωῆς).

Καὶ κράζουν μὲ φωνὴ μεγάλη λέγοντας· «Ἡ σωτηρία ὀφείλεται στὸ Θεό μας ποὺ κάθεται στὸ θρόνο καὶ στὸ Ἀρνίο».

Καὶ ἔλεγαν: Ἡ σωτηρία ἡμῶν, ποὺ ἀποτελοῦμεν τὴν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν, ὀφείλεται ὄχι εἰς ἡμᾶς, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεόν μας, ποὺ κάθηται ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον, καὶ εἰς τὴν ἀπολυτρωτικὴν θυσίαν τοῦ Ἀρνίου.

Καὶ κράζουν μὲ μεγάλην τὴν φωνήν, λέγοντες· «ἡ σωτηρία μας ὀφείλεται εἰς τὸν Θεὸν μας, ποὺ κάθεται ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον καὶ εἰς τὸ Ἀρνίον, ποὺ ἐθυσιάσθη διὰ τὴν λύτρωσίν μας».

Καὶ ὅλοι οἱ ἄγγελοι στέκονταν γύρω ἀπὸ τὸ θρόνο καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τὰ τέσσερα ζῳόμορφα ὄντα. Καὶ ἔπεσαν ἐνώπιον τοῦ θρόνου μὲ τὰ πρόσωπα καταγῆς καὶ προσκύνησαν τὸ Θεὸ

Καὶ ὅλοι οἱ ἄγγελοι ἐστέκοντο τριγύρω ἀπὸ τὸν θρόνον καὶ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους, ποὺ ἀντεπροσώπευαν ὅλους τοὺς Ἁγίους, καὶ γύρω ἀπὸ τὰ τέσσαρα ζῷα. Καὶ ἔπεσαν ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον μὲ τὰ πρόσωπά των κάτω καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν Θεὸν

Καὶ ὅλοι οἱ ἄγγελοι ἐστέκοντο ὁλόγυρα ἀπὸ τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ καὶ γύρω ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ ἀπὸ τὰ τέσσαρα ζῶα. Καὶ ἔπεσαν κατὰ πρόσωπον πρηνεῖς ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν Θεὸν

λέγοντας· «Ἀμήν. Ὁ αἶνος καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμι καὶ ἡ ἰσχὺς ἀνήκουν στὸ Θεό μας στοὺς ἀπεράντους αἰῶνες. Ἀμήν» (Τὸ πρῶτο ἀπὸ τὰ δύο «Ἀμὴν» τῶν ἀγγέλων ἐπισφραγίζει καὶ ἐπιβεβαιώνει τὸν ὕμνο τῶν πιστῶν τοῦ στίχ. 10).

λέγοντες· Ἀληθῶς, ὅλος ὁ ὕμνος καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ ἰσχὺς ἀνήκει εἰς τὸν Θεόν μας εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

λέγοντες· «πράγματι ἡ σωτηρία ὅλων προέρχεται ἀπὸ αὐτόν· πλήρης καὶ ἀπόλυτος ἡ εὐλογία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ ἰσχὺς ἀνήκει εἰς τὸν Θεόν μας εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».

Τότε ἕνας ἀπ’ τοὺς πρεσβυτέρους μίλησε λέγοντας σὲ μένα· «Αὐτοὶ ποὺ φοροῦν τὶς λευκὲς στολὲς ποιοί εἶναι καὶ ἀπὸ ποῦ ἦλθαν;».

Καὶ ἀπεκρίθη εἰς τὴν ἀπορίαν, ποὺ μοῦ ἐγεννήθη, ἕνας ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ μοῦ εἶπεν· Αὐτοί, ποὺ φοροῦν τὰ λευκὰ ἐνδύματα, ποῖοι εἶναι καὶ ἀπὸ ποὺ ἦλθαν;

Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους (ἐκφράζων ἰδικήν μου ἀπορίαν) ἀπεκρίθη καὶ μοῦ εἶπε· «αὐτοί, ποὺ φοροῦν τὰς λευκὰς στολάς, ποῖοι εἶναι καὶ ἀπὸ ποῦ ἦλθαν;»

Εἶπα δὲ σ’ αὐτόν· «Κύριέ μου, σὺ γνωρίζεις». Τότε μοῦ εἶπε· «Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἔρχονται ἀπ’ τὴ μεγάλη θλῖψι. Καὶ ἔπλυναν τὶς στολές τους καὶ τὶς λεύκαναν μὲ τὸ αἷμα τοῦ Ἀρνίου.

Καὶ εἶπα πρὸς αὐτόν· Κύριέ μου, σὺ γνωρίζεις, ποῖοι εἶναι καὶ ἀπὸ ποὺ ἦλθαν. Καὶ μοῦ εἶπεν· Αὐτοὶ εἶναι οἱ πιστοὶ καὶ μάρτυρες, ποὺ ἔρχονται ἀπὸ τὴν θλῖψιν τὴν μεγάλην, ἡ ὁποία ἐκπροσωπεῖ ὅλους τοὺς διωγμοὺς καὶ τὰς θλίψεις, ποὺ θὰ συμβοῦν εἰς πάσας τὰς μέχρι τῆς συντελείας γενεάς. Καὶ ἔπλυναν αὐτοὶ τὰ ἐνδύματά των καὶ τὰ ἐλεύκαναν μὲ τὸ αἷμα τοῦ Ἀρνίου. Ἡ ἁγιότης των καὶ ἡ καθαρότης των προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπολυτρωτικὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ εἶπα εἰς αὐτόν· «κύριέ μου, σὺ τὸ γνωρίζεις αὐτό». Καὶ ἐκεῖνος μου εἶπε· «αὐτοὶ εἶναι οἱ πιστοὶ καὶ ἀτρόμητοι μάρτυρες, ποὺ ἔρχονται ἀπὸ τὴν θλῖψην τὴν μεγάλην τοῦ διωγμοῦ καὶ ὅλων τῶν διωγμῶν, ποὺ θὰ γίνουν διὰ μέσου τῶν αἰώνων. Καὶ ἔπλυναν τὰς στολάς των καὶ τὰς ἐλεύκαναν μὲ τὸ αἷμα τοῦ Ἀρνίου (Ἡ νίκη των κατὰ τῆς ἁμαρτίας, ἡ καθαριότης καὶ ἁγιότης τῆς ζωῆς των καὶ ὁ θησαυρὸς τῶν ἀρετῶν των ὀφείλεται εἰς τὴν λυτρωτικὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ).

Γι’ αὐτὸ εἶναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν λατρεύουν ἡμέρα καὶ νύκτα στὸ ναό του. Καὶ ὁ Καθήμενος στὸ θρόνο θὰ κατοικήσῃ μαζί τους.

Διότι δὲ ἐκαθαρίσθησαν καὶ ἡγιάσθησαν διὰ τῆς θυσίας τοῦ Ἀρνίου, δι’ αὐτὸ καὶ εἶναι τώρα ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ καὶ λατρεύουν αὐτὸν ἀκατάπαυστα νύκτα καὶ ἡμέραν εἰς τὸν ἐν οὐρανοῖς ναόν του. Καὶ αὐτός, ποὺ κάθηται ἐπὶ τοῦ θρόνου, θὰ κατασκηνώσῃ εἰς αὐτοὺς καὶ θὰ τοὺς κάμῃ κατοικίαν του.

Διὰ τοῦτο εὑρίσκονται τώρα ὡς υἱοὶ τοῦ Θεοῦ ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ καὶ λατρεύουν αὐτὸν ἡμέραν καὶ νύκτα εἰς τὸν ἐπουράνιον ναόν. Καὶ αὐτὸς ποὺ κάθεται ἐπάνω εἰς τὸν ἔνδοξον θρόνον, θὰ κατοικήσῃ ἀνάμεσά των (διότι εὐαρεστεῖται καὶ ἐπαναπαύεται εἰς αὐτούς).

Δὲν θὰ πεινάσουν πλέον, οὔτε θὰ διψάσουν πλέον, οὔτε θὰ τοὺς προσβάλῃ ὁ ἥλιος, οὔτε κανένας ἄλλος καύσων.

Δὲν θὰ πεινάσουν πλέον, οὔτε θὰ διψάσουν πλέον, οὔτε θὰ πέσῃ ἐπάνω τοὺς καυστικὸς ὁ ἥλιος, οὔτε οἰαδήποτε ζέστη. Δὲν θὰ δοκιμάσουν δηλαδὴ εἰς τὸ ἑξῆς καμμίαν στέρησιν ἢ στενοχωρίαν ἢ θλῖψιν.

Καὶ δὲν θὰ πεινάσουν πλέον καὶ δὲν θὰ διψάσουν πλέον καὶ δὲν θὰ πέσῃ ἐπάνω τους καυστικὸς ὁ ἥλιος, οὔτε κανένα ἄλλο καῦμα (Δὲν θὰ δοκιμάσουν ποτὲ πλέον καμμίαν θλῖψιν, δὲν θὰ στερηθοῦν ἀπὸ τίποτε, ἀλλὰ θὰ χορτάσουν ἀπὸ τὴν χαρὰν καὶ τὴν δόξαν καὶ τὴν μακαριότητα τοῦ Θεοῦ).

Διότι τὸ Ἀρνίο, ποὺ εἶναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου, θὰ ποιμαίνῃ αὐτοὺς καὶ θὰ τοὺς ὁδηγῇ σὲ ρεύματα ὑδάτων ζωῆς, καὶ θὰ ἐξαλείψῃ ὁ Θεὸς κάθε δάκρυ ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμούς τους».

Διότι τὸ Ἀρνίον, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μέσον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ, θὰ τοὺς ποιμάνῃ ὡς ἄλλα πρόβατα λογικὰ καὶ θὰ τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς πηγὰς νερῶν, ποὺ εἶναι γεμᾶτα ζωήν. Καὶ θὰ ἑξαλείψῃ ἀπὸ τὰ μάτια τους κάθε δάκρυον. Ἔτσι ἡ ζωή τους θὰ εἶναι ἄλυπος καὶ πλήρης πνευματικῶν ἀναπαύσεων καὶ ἀπολαύσεων.

Διότι τὸ Ἀρνίον, ὁ Θεάνθρωπος λυτρωτὴς καὶ ποιμήν ποὺ εἶναι εἰς τὸ μέσον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ, θὰ τοὺς ποιμαίνῃ μὲ στοργήν καὶ αγάπην καὶ θὰ τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς τὰς ἀνεξαντλήτους πηγὰς τῶν ὑδάτων, ποὺ ἔχουν ζωὴν καὶ δίδουν ζωήν. Καὶ θὰ ἐξαλείψῃ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὰ μάτια των κάθε δάκρυ καὶ κάθε θλῖψι (Διότι θὰ τοὺς ἔχῃ δώσει τὴν αἰωνίαν μακαριότητα καὶ χαρὰν τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν).

Ὅταν δὲ ἄνοιξε τὴν ἑβδόμη σφραγῖδα, ἔγινε σιγὴ στὸν οὐρανὸ περίπου μισὴ ὥρα.

Καὶ ὅταν ἤνοιξε τὸ Ἀρνίον τὴν ἑβδόμην σφραγῖδα τοῦ βιβλίου, ἔγινεν ἡσυχία εἰς τὸν οὐρανὸν περίπου μισὴν ὥραν. Μὲ πολλὴν εὐλάβειαν καὶ προσοχὴν οἱ ἐν οὐρανῷ παρακολουθοῦν τὰ τρομερὰ γεγονότα, ποὺ πρόκειται μετ’ ὀλίγον νὰ ἐκτυλιχθοῦν.

Καὶ ὅταν τὸ Ἀρνίον ἤνοιξεν τὴν ἑβδόμην σφραγῖδα, ἔγινε σιγὴ εἰς τὸν οὐράνιον κόσμον, περίπου μισὴν ὥραν, διὰ τὴν κρισιμότητα τῶν συνταρακτικῶν γεγονότων, ποὺ ἐντὸς ὀλίγου θὰ ἐπακολουθοῦσαν.

Καὶ εἶδα τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι παρίστανται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ δόθηκαν σ’ αὐτοὺς ἑπτὰ σάλπιγγες.

Καὶ εἶδα τοὺς ἑπτὰ ἐπισημοτέρους ἐκ τῶν ἀγγέλων, αὐτοὺς ποὺ στέκονται ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεόν, καὶ τοὺς ἐδόθησαν ἑπτὰ σάλπιγγες διὰ νὰ σημάνουν ὁ καθένας των μὲ τὴν σειράν του τὴν ἔναρξιν τῶν νέων παιδαγωγικῶν τιμωριῶν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εἶδα τοὺς ἑπτὰ ἐπισήμους ἀγγέλους, ποὺ στέκονται πάντοτε ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἐδόθησαν εἰς αὐτοὺς ἑπτὰ σάλπιγγες.

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἦλθε καὶ στάθηκε στὸ θυσιαστήριο κρατώντας χρυσὸ θυμιατήριο. Καὶ τοῦ δόθηκαν πολλὰ θυμιάματα, γιὰ νὰ προσφέρῃ γιὰ τὶς προσευχὲς ὅλων τῶν ἁγίων (τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας) στὸ χρυσὸ θυσιαστήριο ποὺ ἦταν ἐνώπιον τοῦ θρόνου.

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἦλθε καὶ ἐστάθη ἐπὶ τοῦ ἐπουρανίου θυσιαστηρίου ἔχων χρυσοῦν θυμιατήριον. Καὶ ἐδόθησαν εἰς αὐτὸν θυμιάματα πολλά, προσευχαὶ καὶ πρεσβεῖαι τῆς ἐν οὐρανοῖς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας, διὰ νὰ προσφέρῃ ταύτας πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν προσευχῶν ὅλων τῶν ἐπὶ γῆς ἀγωνιζομένων πιστῶν εἰς τὸ χρυσοῦν θυσιαστήριον, ποὺ εἶναι ἐμπρὸς εἰς τὸν οὐράνιον θρόνον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἔνας ἄλλος ἄγγελος ἦλθε καὶ ἐστάθη εἰς τὸ ἐπουράνιον θυσιαστήριον, κρατῶν εἰς τὰ χέρια τοῦ ὁλόχρυσον θυμιατήριον. Καὶ ἐδόθησαν εἰς αὐτὸν πολλὰ θυμιάματα, αἱ προσευχαὶ τῶν ἁγίων, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τοὺς οὐρανούς, διὰ νὰ προσφέρῃ καὶ συνενώσῃ αὐτὰς μὲ τὰς προσευχὰς τῶν πιστῶν τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας εἰς τὸ ὁλόχρυσον θυσιαστήριον, ποὺ εἶναι ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου ὁ καπνὸς τῶν θυμιαμάτων γιὰ τὶς προσευχὲς τῶν ἁγίων (τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας) ἀνέβηκε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἀνέβη ἡ εὐωδία τῶν θυμιαμάτων αὐτῶν μαζὶ μὲ τὰς προσευχὰς τῶν ἐπὶ γῆς πιστῶν ἀπὸ τὴν χεῖρα τοῦ ἀγγέλου ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεόν.

Καὶ ἡ εὐωδία τῶν θυμιαμάτων αὐτῶν μαζῆ μὲ τὰς προσευχὰς τῶν πιστῶν, ποὺ ἀγωνίζονται εἰς τὴν γῆν, ἀνέβη ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεόν.

Ἐπίσης ὁ ἄγγελος πῆρε τὸ θυμιατήριο καὶ τὸ γέμισε μὲ ἀναμμένα κάρβουνα τοῦ θυσιαστηρίου καὶ τὰ ἔρριξε στὴ γῆ (προμήνυμα συμφορῶν). Καὶ προκλήθηκαν βροντὲς καὶ φωνὲς καὶ ἀστραπὲς καὶ σεισμός.

Καὶ ἐπῆρεν ὁ ἄγγελος τὸ θυμιατήριον καὶ τὸ ἐγέμισεν ἀπὸ τὴν φωτιὰν τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ἔρριψε τὴν φωτιὰν αὐτὴν εἰς τὴν γῆν. Πῦρ θλίψεων καὶ δοκιμασιῶν, ἐξαγνιστικὸν διὰ τοὺς πιστούς, σωφρονιστικὸν καὶ ἐξολοθρευτικὸν διὰ τοὺς ἀπίστους ρίπτεται εἰς τὴν γῆν. Καὶ ἔγιναν βρονταὶ καὶ φωναὶ καὶ ἀστραπαὶ καὶ σεισμός.

Καὶ ἐπῆρεν ὁ ἄγγελος τὸ θυμιατήριον καὶ τὸ ἐγέμισεν ἀπὸ τὴν φωτιὰν τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ἔρριψεν αὐτὴν τὴν φωτιὰν εἰς τὴν γῆν. Καὶ ἀμέσως τότε ἔγιναν βρονταὶ καὶ φωναὶ καὶ ἀστραπαὶ καὶ σεισμός. (Εἶναι αἱ θλίψεις, αἱ ὁποῖαι διὰ μὲν τοὺς πιστοὺς ἀποτελοῦν παιδαγωγίαν πρὸς τὴν ἀρετήν, διὰ δὲ τοὺς ἀπίστους τιμωρίαν καὶ ὄλεθρον).

Οἱ δὲ ἑπτὰ ἄγγελοι, ποὺ κρατοῦσαν τὶς ἑπτὰ σάλπιγγες, ἑτοιμάσθηκαν νὰ σαλπίσουν.

Καὶ οἱ ἑπτὰ ἄγγελοι, ποὺ εἶχαν τὰς ἑπτὰ σάλπιγγας, ἑτοίμασαν τοὺς ἑαυτούς των διὰ νὰ σαλπίσουν.

Μετὰ τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ οἱ ἑπτὰ ἄγγελοι, ποὺ εἶχαν τὰς ἑπτὰ σάλπιγγας, ἡτοίμασαν τοὺς ἑαυτούς των, διὰ νὰ σαλπίσουν.

Καὶ ὁ πρῶτος σάλπισε, καὶ προκλήθηκε χαλάζι καὶ φωτιὰ ἀνάμικτα μὲ αἷμα, καὶ ρίχτηκαν στὴ γῆ. Καὶ τὸ ἕνα τρίτο τῆς γῆς κατακάηκε, καὶ τὸ ἕνα τρίτο τῶν δένδρων κατακάηκε, καὶ κάθε χλωρὸ χορτάρι κατακάηκε.

Καὶ ὁ πρῶτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ἔγινε χάλαζα καὶ φωτιὰ ἀνακατευμένα μὲ αἷμα καὶ ἐρρίφθησαν εἰς τὴν γῆν. Θεομηνία μεγάλη κατὰ τῆς γηΐνης βλαστήσεως. Καὶ ἡ θεομηνία αὐτὴ κατέκαυσε τὸ ἓν τρίτον τῆς γῆς καὶ ἐκάη τὸ ἓν τρίτον τῶν δένδρων καὶ κάθε πράσινον χορτάρι ἐκάη καὶ ἐξηράνθη. Ἡ καταστροφὴ εἶναι μεγάλη, ἀλλ’ ὄχι καὶ ὁλοκληρωτική, καὶ ἀποβλέπει εἰς τὴν παιδαγωγίαν τῶν ἀπομεινάντων δύο τρίτων τῆς γῆς.

Καὶ ὁ πρῶτος ἄγγελος ἐσάλπισε καὶ ἔγινε χαλάζι καὶ φωτιά, ἀνακατεμένα μὲ αἷμα, καὶ ἐρρίφθησαν μὲ ὁρμὴν εἰς τὴν γῆν. Καὶ τότε τὸν ἐν τρίτον τῆς γῆς κατεκάη καὶ τὸ ἐν τρίτο τῶν δένδρων ἔγινε παρανάλωμα τοῦ πυρὸς καὶ κάθε πράσινο χορτάρι κατεκάη. (Θεομηνία μερική, διὰ νὰ συνέλθουν καὶ μετανοήσουν οἱ ἄνθρωποι).

Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος σάλπισε, καὶ ἕνα πρᾶγμα σὰν ἕνα μεγάλο ὄρος φλεγόμενο ρίχτηκε στὴ θάλασσα. Καὶ τὸ ἕνα τρίτο τῆς θάλασσας ἔγινε αἷμα,

Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος ἐσάλπισε καὶ ἐρρίφθη εἰς τὴν θάλασσαν σὰν βουνὸν μεγάλον, ποὺ ἐκαίετο. Καὶ ἔγινε τὸ ἓν τρίτον τῆς θαλάσσης αἷμα.

Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος ἐσάλπισε καὶ ἐρρίφθη μὲ ὁρμὴν εἰς τὴν θάλασσαν κάτι σὰν μεγάλο βουνό, ποὺ ἐκαίετο. Καὶ ἔγινε τὸ ἐν τρίτον τῆς θαλάσσης αἷμα.

καὶ τὸ ἕνα τρίτο τῶν δημιουργημάτων ποὺ εἶναι στὴ θάλασσα καὶ ἔχουν ζωὴ πέθανε, καὶ τὸ ἕνα τρίτο τῶν πλοίων καταστράφηκε.

Καὶ ἐψόφησαν τὸ ἓν τρίτον τῶν κτισμάτων, ποὺ εἶναι μέσα εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἔχουν ζωήν, καὶ τὸ ἓν τρίτον τῶν πλοίων, ποὺ διεξάγουν τὰς θαλασσίας συγκοινωνίας, κατεστράφησαν. Θεομηνία μεγάλη στρεφομένη κατὰ τῶν θαλασσῶν καὶ τῶν ὠκεανῶν.

Καὶ ἀπέθανε τὸ ἐν τρίτον ἀπὸ τὰ κτίσματα, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἔχουν ζωὴν καὶ τὸ ἐν τρίτον τῶν πλοίων, ποὺ πλέουν εἰς τὰς θαλάσσας, κατεστράφη ὁλοκληρωτικῶς. (Μετὰ τὴν ξηρὰν ἐπηκολούθησε θεομηνία καὶ εἰς τὴν θάλασσαν).

Καὶ ὁ τρίτος ἄγγελος σάλπισε, καὶ ἕνα μεγάλο ἄστρο ἔπεσε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ φλεγόμενο σὰν λαμπάδα. Ἔπεσε δὲ στὸ ἕνα τρίτο τῶν ποταμῶν καὶ στὶς πηγὲς τῶν ὑδάτων.

Καὶ ὁ τρίτος ἄγγελος ἐσάλπισε καὶ ἐσήμανε τὴν θεομηνίαν κατὰ τῶν γλυκέων καὶ ποσίμων ὑδάτων. Καὶ ἔπεσεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἄστρον μεγάλον ποὺ ἐκαίετο σὰν λαμπάδα, καὶ ἔπεσεν εἰς τὸ ἓν τρίτον τῶν ποταμῶν καὶ εἰς τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων.

Καὶ ὁ τρίτος ἄγγελος ἐσάλπισε καὶ ἔπεσεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν μεγάλο ἀστέρι, ποὺ ἐφλέγετο καὶ ἐκαίετο σὰν λαμπάδα. Καὶ ἔπεσεν εἰς τὸ ἐν τρίτον τῶν ποταμῶν καὶ εἰς τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων.

Τὸ δὲ ὄνομα τοῦ ἄστρου εἶναι Ἄψινθος. Καὶ τὸ ἕνα τρίτο τῶν ὑδάτων δηλητηριάσθηκε, καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους πέθαναν ἀπὸ τὰ ὕδατα, διότι δηλητηριάσθηκαν.

Καὶ τὸ ὄνομα τοῦ μετεωρολίθου αὐτοῦ λέγεται ἀπὸ τὸ πικρὸν εἰς τὴν γεῦσιν φυτὸν τῆς ἀψινθιας ὁ Ἄψινθος. Καὶ ἔγινε τὸ ἐν τρίτον τῶν ὑδάτων πικρὸν σὰν τὴν ἀψινθιᾶν καὶ ἐμολύνθη. Καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἀπέθαναν ἀπὸ τὰ νερά, διότι ἐδηλητηριάσθησαν.

Καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀστέρος αὐτοῦ λέγεται ὁ Ἄψινθος, διὰ τὴν πικρίαν τὴν ὁποίαν εἶχε καὶ ἐσκόρπισεν εἰς τὰ ὕδατα. Καὶ ἔγινε τότε τὸ ἓν τρίτο τῶν ὑδάτων πικρὸν σὰν τὴν ἀψινθιὰν καὶ δηλητηριασμένον. Καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἀπέθαναν ἀπὸ τὰ νερὰ αὐτά, διότι ἐδηλητηριάσθησαν.

Καὶ ὁ τέταρτος ἄγγελος σάλπισε, καὶ τὸ ἕνα τρίτο τοῦ ἡλίου καὶ τὸ ἕνα τρίτο τῆς σελήνης καὶ τὸ ἕνα τρίτο τῶν ἄστρων δέχθηκε πλῆγμα, ὥστε τὸ ἕνα τρίτο τους νὰ σκοτισθῇ, καὶ ἔτσι ἡ ἡμέρα κατὰ τὸ ἕνα τρίτο της νὰ μὴ δώσῃ φῶς, ὁμοίως καὶ ἡ νύκτα.

Καὶ ὁ τέταρτος ἄγγελος ἐσάλπισε καὶ ἐσήμανε τὴν θεομηνίαν κατὰ τῶν οὐρανίων σωμάτων καὶ τῆς ἀτμοσφαίρας. Καὶ ἐκτυπήθη τὸ ἓν τρίτον τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ζωογόνου θερμότητος τοῦ ἡλίου καὶ τὸ ἓν τρίτον τῆς σελήνης καὶ τὸ ἓν τρίτον τῶν ἀστέρων, διὰ νὰ σκοτισθῇ τὸ ἓν τρίτον τοῦ φωτὸς τῶν οὐρανίων αὐτῶν φωστήρων καὶ προκληθοῦν μετεωρολογικαὶ ἀνωμαλίαι καὶ ἀναστατώσεις καὶ διὰ νὰ μὴ φανῇ τὸ ἓν τρίτον τοῦ φωτὸς τῆς ἡμέρας, καὶ τῆς νυκτὸς ὁμοίως τὸ ἓν τρίτον τῆς ἀστροφεγγιᾶς καὶ τοῦ σεληνόφωτος.

Καὶ ὁ τέταρτος ἄγγελος ἐσάλπισε καὶ ἐκτυπήθη καὶ ἐχάθη τὸ ἐν τρίτον ἀπὸ τὸν ἥλιον, ὥστε νὰ μειωθῇ τὸ φῶς καὶ ἡ θερμότης του καὶ τὸ ἐν τρίτον τῆς σελήνης καὶ τὸ ἐν τρίτον τῶν ἀστέρων, ὥστε νὰ σκοτισθῇ καὶ νὰ χαθῇ τὸ ἐν τρίτον ἀπὸ τὸ φῶς τῶν οὐρανίων αὐτῶν σωμάτων. Καὶ ἡ ἡμέρα ἔχασε τὸ ἓν τρίτον ἀπὸ τὸ φῶς της καὶ ἡ νύκτα ἐπίσης ἔχασε τὸ ἓν τρίτον ἀπὸ τὴν ἀστροφεγγιά της καὶ ἀπὸ τὸ σεληνόφως.

Εἶδα δὲ καὶ ἄκουσα ἕνα ἀετό, ὁ ὁποῖος πετοῦσε στὸ μέσον τοῦ οὐρανοῦ, νὰ λέγῃ μὲ φωνὴ μεγάλη· «Ἀλλοίμονο, ἀλλοίμονο, ἀλλοίμονο στοὺς κατοίκους τῆς γῆς ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα σαλπίσματα τῶν τριῶν ἀγγέλων, ποὺ μέλλουν νὰ σαλπίσουν!».

Καὶ εἶδα τότε καὶ ἤκουσα ἕνα ἄγγελον σὰν ἀετὸν νὰ πετᾷ εἰς τὸ μέσον τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ λέγῃ μὲ φωνὴν μεγάλην· Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον εἰς τοὺς ἀπίστους καὶ ἐθνικούς, ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν γῆν, ἀπὸ τὰς συμφορᾶς, ποὺ θὰ ἐπακολουθήσουν εἰς τὰς ὑπολοίπους φωνὰς τῆς σάλπιγγος τῶν ἄλλων τριῶν ἀγγέλων, ποὺ πρόκειται νὰ σαλπίσουν.

Καὶ εἶδα καὶ ἤκουσα τότε ἕνα ἀετὸν (ἄγγελον τοῦ Θεοῦ) νὰ πετᾷ εἰς τὰ μεσουράνια καὶ νὰ φωνάζῃ μὲ φωνὴν μεγάλην· «ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον εἰς τοὺς ἀπίστους καὶ ἀσεβεῖς, ποὺ κατοικοῦν εἰς τὴν γῆν, διὰ τὰς ἄλλας συμφορὰς ποὺ θὰ ἐπακολουθήσουν εἰς τὰς φωνὰς τῆς σάλπιγγος τῶν τριῶν ἀγγέλων, οἱ ὁποῖοι πρόκειται μὲ τὴν σειράν των νὰ σαλπίσουν».

Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος σάλπισε, καὶ εἶδα ἕνα ἄστρο, ποὺ εἶχε πέσει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ. Καὶ δόθηκε σ’ αὐτὸ τὸ κλειδὶ τοῦ πηγαδιοῦ ποὺ φθάνει στὴν ἄβυσσο.

Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε. Καὶ εἶδα τὸν σατανᾶν σὰν ἄλλον ἀστέρα νὰ ἔχῃ πέσει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν τὸ κλειδὶ καὶ ἡ ἄδεια να ἀνοίξῃ τὸ πηγάδι τοῦ σκοτεινοῦ τόπου, εἰς τὸν ὁποῖον ἦσαν κλειδωμένοι οἱ δαίμονες.

Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ εἶδα ἕνα ἀστέρι νὰ ἔχῃ πέσει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὴν γῆν, τὸν σατανᾶν τὸν ἐπαναστάτην ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν τὸ κλειδὶ καὶ τοῦ παρεχωρήθη ἡ ἄδεια νὰ ἀνοίξῃ τὸ πηγάδι τῆς κατασκότεινης ἀβύσσου.

Καὶ ἄνοιξε τὸ πηγάδι τῆς ἀβύσσου, καὶ ἀνέβηκε καπνὸς ἀπὸ τὸ πηγάδι, ὅπως ὁ καπνὸς ποὺ βγάζει ἀναμμένο καμίνι. Καὶ σκοτίσθηκε ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀέρας ἀπὸ τὸν καπνὸ τοῦ πηγαδιοῦ.

Καὶ ἤνοιξε τὸ πηγάδι τῆς ἀβύσσου. Καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ πηγάδι πλῆθος πολὺ πνευμάτων πονηρῶν, ποὺ ἦτο σὰν καπνὸς μεγάλης καμίνου, καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀέρας ἀπὸ τὸν καπνὸν τοῦ πηγαδιοῦ. Τόσον πολλοὶ καὶ πυκνοὶ εἰς πλῆθος ἦσαν οἱ ἐξορμήσαντες ἀπὸ τὴν ἄβυσσον δαίμονες.

Καὶ ἤνοιξε πράγματι τὸ πηγάδι τῆς φρικτῆς ἀβύσσου καὶ ἀναρίθμητον πλῆθος πονηρῶν πνευμάτων, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ φυλακισμένα, ξεπετάχθησαν καὶ ἀνέβηκαν σὰν πυκνὸς καπνὸς καιομένης καμίνου καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀέρας ἀπὸ τὸν καπνὸν τοῦ πηγαδιοῦ.

Ἀπὸ δὲ τὸν καπνὸ βγῆκαν ἀκρίδες πάνω στὴ γῆ, καὶ δόθηκε σ’ αὐτὲς ἐξουσία, ὅπως ἔχουν ἐξουσία οἱ σκορπιοὶ τῆς γῆς.

Καὶ ὅταν τὸ σύννεφον αὐτοῦ τοῦ καπνοῦ ἤρχισε νὰ ἀπλώνῃ, ἐβγῆκαν εἰς τὴν γῆν ἀκρίδες, ὄχι αἰσθηταὶ καὶ ὑλικαί, καὶ τοὺς ἐδόθη κατὰ θείαν παραχώρησιν ἐξουσία κακοποιός, σὰν αὐτὴ ποὺ ἔχουν οἱ σκορπιοὶ τῆς γῆς, φύσεως ὅμως πνευματικῆς, ὅπως πνευματικὰ ὄντα ἦσαν καὶ αἱ ἀκρίδες αὐταί.

Καὶ ἀπὸ τὸν καπνὸν αὐτῶν, τῶν δαιμονικῶν πνευμάτων, ἐξεχώρισαν καὶ ἐβγῆκαν πρὸς τὰ διάφορα μέρη τῆς γῆς ἀκρίδες, κακοποιὰ δηλαδὴ πνεύματα, καὶ παρεχωρήθη εἰς αὐτὰ τυραννικὴ καὶ κακοποιὸς ἐξουσία, σὰν αὐτήν ποὺ ἔχουν οἱ σκορπιοὶ εἰς τὴν γῆν, νὰ βασανίζουν τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὰ δηλητηριώδη κεντριά των.

Καὶ δόθηκε σ’ αὐτὲς ἐντολὴ νὰ μὴ βλάψουν τὸ χορτάρι τῆς γῆς, οὔτε κανένα φυτό, οὔτε κανένα δένδρο, παρὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν τὴ σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ στὰ μέτωπά τους.

Καὶ ἐλέχθη εἰς αὐτὰς νὰ μὴ βλάψουν τὸν χόρτον τῆς γῆς, οὔτε κάθε πράσινον φυτόν, οὔτε κάθε δένδρον, παρὰ μόνον τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχουν εἰς τὰ μέτωπά των τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐλέχθη εἰς αὐτὰ νὰ μὴ βλάψουν τὸ χορτάρι τῆς γῆς, οὔτε κάθε πράσινον φυτὸν οὔτε κανένα δένδρον, παρὰ μόνον τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχουν εἰς τὰ μέτωπά των τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ.

Ἐπίσης δόθηκε σ’ αὐτὲς ἐντολὴ νὰ μὴ τοὺς θανατώσουν, ἀλλὰ νὰ βασανισθοῦν πέντε μῆνες. Ὁ δὲ βασανισμός τους εἶναι ὅπως ὁ βασανισμὸς σκορπιοῦ, ὅταν κεντήσῃ ἄνθρωπο.

Καὶ δὲν ἐδόθη εἰς αὐτὰς ἡ ἄδεια νὰ τοὺς φονεύσουν, ἀλλὰ μόνον νὰ τοὺς βασανίσουν μήνας πέντε, δηλαδὴ εἰς περιωρισμένον χρονικὸν διάστημα. Καὶ ὁ βασανισμὸς καὶ ἡ ψυχικὴ ταλαιπωρία καὶ ὀδύνη τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν θὰ εἶναι σὰν τὸν σωματικὸν πόνον, ποὺ προκαλεῖ ὁ σκορπιός, ὅταν κτυπήσῃ ἄνθρωπον μὲ τὸ δηλητηριῶδες κεντρί του.

Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὰ ἡ διαταγὴ νὰ μὴ φονεύσουν τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ τοὺς βασανίσουν ἐπὶ ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα, ποὺ συμβολίζεται μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν πέντε μηνῶν. Καὶ ὁ ψυχικὸς καὶ σωματικὸς αὐτὸς βασανισμὸς καὶ πόνος θὰ εἶναι σὰν τὸν φρικτὸν πόνον, ποὺ φέρνει ὁ σκορπιός, ὅταν κεντρίση τὸν ἄνθρωπον.

Ἐκεῖνες δὲ τὶς ἡμέρες θὰ ζητοῦν οἱ ἄνθρωποι τὸ θάνατο, ἀλλὰ δὲν θὰ τὸν βρίσκουν, ναί, θὰ ἐπιθυμοῦν νὰ πεθάνουν, ἀλλὰ θὰ φεύγῃ ἀπ’ αὐτοὺς ὁ θάνατος.

Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας θὰ ζητήσουν λόγῳ τῆς ψυχικῆς των ἀγωνίας καὶ ἀπογνώσεως οἱ μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι τὸν θάνατον καὶ δὲν θὰ τὸν εὕρουν καὶ θὰ ἐπιθυμήσουν νὰ ἀποθάνουν καὶ θὰ φύγῃ ἀπὸ αὐτοὺς ὁ θάνατος. Τοῦτο δὲν ἀποκλείει, ὅτι θὰ αὐτοκτονήσουν ἀρκετοί.

Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας οἱ ἄνθρωποι, ἐξ αἰτίας τῶν φρικτῶν ψυχικῶν καὶ σωματικῶν ὀδυνῶν καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι δὲν θὰ ἔχουν ἐλπίδα θεραπείας, θὰ ζητήσουν ἐπάνω εἰς τὴν ἀπόγνωσίν των τὸν θάνατον καὶ δὲν θὰ τὸν εὔρουν, καὶ θὰ ἐπιθυμήσουν νὰ πεθάνουν, καὶ ὁ θάνατος θὰ φεύγῃ ἀπὸ αὐτούς.

Οἱ δὲ μορφὲς τῶν ἀκρίδων ἦταν ὅμοιες μὲ ἵππους ἑτοιμασμένους γιὰ πόλεμο. Καὶ στὰ κεφάλια τους ἦταν κάτι σὰν χρυσὰ στεφάνια. Καὶ τὰ πρόσωπά τους ἦταν σὰν πρόσωπα ἀνθρώπων.

Καὶ ἡ φοβερὰ μορφὴ τῶν δαιμονικῶν καὶ κακοποιῶν αὐτῶν ὄντων καὶ ὁ τρομερὸς πνευματικὸς ὁπλισμός των εἶναι ὅχι μόνον τρομακτικὰ καὶ ἐπιβλητικά, ἀλλὰ καὶ δελεαστικά. Ὁμοιάζουν πρὸς ἄλογα ποὺ ἔχουν ἑτοιμασθῇ διὰ πόλεμον, καὶ ἐπάνω εἰς τὰς κεφαλὰς αὐτῶν σὰν στέφανοι ποὺ ὁμοιάζουν μὲ χρυσίον, καὶ τὰ πρόσωπά των εἶναι σὰν πρόσωπα ἀνθρώπων.

Καὶ αἱ μορφαὶ τῶν δαιμονικῶν αὐτῶν ἀκρίδων εἶναι καὶ τρομακτικαὶ καὶ δελεαστικαί. Ὁμοιάζουν μὲ ἄλογα ἑτοιμασμένα διὰ τὸν πόλεμον. Καὶ ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια των ἔχουν στεφάνους σὰν ἀπὸ χρυσάφι, καὶ τὰ πρόσωπά των εἶναι σὰν πρόσωπα ἀνθρώπων.

Καὶ εἶχαν μαλλιὰ σὰν τὰ μαλλιὰ τῶν γυναικῶν. Καὶ τὰ δόντια τους ἦταν σὰν τῶν λιονταριῶν.

Καὶ εἶχαν τρίχας σὰν τρίχας γυναικῶν. Καὶ τὰ δόντια των ἦσαν σὰν δόντια λεόντων.

Καὶ εἶχαν τρίχας, σὰν τρίχας γυναικῶν· καὶ τὰ δόντια των ἦσαν σὰν δόντια λεόντων (διὰ νὰ συμβολίζουν τὴν θηριωδίαν των καὶ τὸ καταστρεπτικόν των ἔργον).

Καὶ εἶχαν στήθη σὰν σιδερένιους θώρακες. Καὶ ὁ κρότος τῶν φτερῶν τους ἔμοιαζε μὲ τὸν κρότο πολλῶν ἁρμάτων, ποὺ σύρονται ἀπὸ ἵππους καὶ τρέχουν γιὰ πόλεμο.

Καὶ εἶχαν στήθη, ποὺ ὠμοιάζαν πρὸς σιδερένιους θώρακας καὶ ὁ κρότος τῶν πτερῶν των σὰν κρότος πολλῶν πολεμικῶν ἁμαξῶν μὲ πολλὰ ἄλογα, ποὺ τρέχουν διὰ νὰ λάβουν μέρος εἰς μάχην.

Καὶ εἶχαν στήθη σὰν σιδερένιους θώρακας. Καὶ ὁ θόρυβος ἀπὸ τὶς πτέρυγές των, σὰν θόρυβος καὶ βοὴ πολλῶν ἁρμάτων, ποὺ τὰ σέρνουν ἵπποι καὶ τρέχουν εἰς τὴν μάχην.

Ἔχουν δὲ οὐρὲς σὰν τῶν σκορπιῶν καὶ κεντριά. Καὶ στὶς οὐρές τους ἔχουν δύναμι νὰ κάνουν στοὺς ἀνθρώπους κακὸ πέντε μῆνες.

Καὶ ἔχουν οὐρὰς ὁμοίας πρὸς τὰς οὐρὰς καὶ τὰ κεντριὰ τῶν σκορπιῶν. Καὶ εἰς τὰς φαρμακερὰς οὐράς των ἐδόθη κατὰ θείαν παραχώρησιν ἡ ἄδεια νὰ βασανίζουν τοὺς ἀνθρώπους ἐπὶ μήνας πέντε, δηλαδὴ εἰς περιωρισμένον χρονικὸν διάστημα.

Καὶ ἔχουν οὐρές, σάν τὶς οὐρὲς τῶν σκορπιῶν, καὶ κεντριὰ εἰς τὶς οὐρές των. Καὶ τοὺς παρεχωρήθη ἡ ἄδεια νὰ βασανίζουν μὲ τὶς δηλητηριώδεις οὐρές των τοὺς ἀνθρώπους ἐπὶ πέντε μῆνες, εἰς περιωρισμένον δηλαδὴ χρονικὸν διάστημα.

Ἔχουν βασιλιᾶ τους τὸν ἄγγελο τῆς ἀβύσσου. Τὸ ὄνομά του στὰ Ἑβραϊκὰ εἶναι Ἀβαδδών, καὶ στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει ὄνομα Ἀπολλύων (Καταστροφεύς).

Ἔχουν δὲ βασιλέα καὶ ἀρχηγὸν ἐπὶ κεφαλῆς των τὸν πονηρὸν ἄγγελον τῆς ἀβύσσου, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Ἀβαδδὼν εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν, εἰς τὴν ἑλληνικὴν δὲ γλῶσσαν σημαίνει τὸ ὄνομα αὐτὸ Ἀπολλύων, καταστροφεύς.

Ἔχουν δὲ βασιλέα καὶ ἀρχηγὸν τῆς πονηρᾶς παρατάξεώς των τὸν ἄγγελον τῆς ἀβύσσου. Τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἰς τὴν Ἐβραϊκὴν εἶναι Ἀβαδδών, εἰς δὲ τὴν Ἑλληνικὴν ὀνομάζεται Ἀπολλύων, δηλαδὴ ἐξολοθρευτής.

Τὸ πρῶτο οὐαὶ (ἀλλοίμονο) παρῆλθε. Ἰδοὺ ἀκολουθοῦν δύο ἀκόμη οὐαί.

Μετὰ τὴν δρᾶσιν τῶν δαιμονικῶν αὐτῶν ὄντων, ἡ βασανιστικὴ πληγὴ ἡ πρώτη, ποὺ λέγεται πρώτη οὐαί, ἐπέρασεν. Ἰδοὺ ἔρχονται ὕστερα ἀκόμη δύο οὐαί.

Καὶ ἀφοῦ τὰ δαιμονικὰ αὐτὰ πνεύματα ἐβασάνιζαν φρικτὰ τοὺς ἀνθρώπους κατὰ τοὺς πέντε αὐτοὺς μῆνας, ἡ πρώτη οὐαί, δηλαδὴ ἡ πρώτη πληγή, ἐπέρασε. Ἰδοὺ ἔρχονται δύο ἀκόμη οὐαί, δύο πληγαί, ὕστερα ἀπὸ αὐτά.

Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος σάλπισε. Καὶ ἄκουσα μία φωνὴ ἀπὸ τὰ τέσσερα κέρατα (προεξοχές) τοῦ χρυσοῦ θυσιαστηρίου τοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,

Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος ἐσάλπισε. Καὶ ἤκουσα μίαν φωνήν, ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ τέσσαρα κέρατα τοῦ χρυσοῦ θυσιαστηρίου, ποὺ εἶναι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,

Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος, ἐσάλπισε. Καὶ ἤκουσα μίαν φωνήν, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὰ τέσσαρα κέρατα τοῦ χρυσοῦ θυσιαστηρίου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,

ποὺ ἔλεγε στὸν ἕκτο ἄγγελο· «Σύ, ποὺ κρατεῖς τὴ σάλπιγγα, λῦσε τοὺς τέσσερες ἀγγέλους τοὺς δεμένους στὸ μεγάλο ποταμὸ Εὐφράτη».

νὰ λέγῃ εἱς τὸν ἕκτον ἄγγελον· Σύ, ποὺ ἔχεις τὴν σάλπιγγα, λύσε τοὺς τέσσαρας κακοποιοὺς ἀγγέλους, ποὺ εἶναι δεμένοι πλησίον τοῦ μεγάλου ποταμοῦ Εὐφράτου.

νὰ λέγῃ εἰς τὸν ἕκτον ἄγγελον· «σύ ποὺ ἔχεις τὴν σάλπιγγα, λῦσε τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, ποὺ εἶναι δεμένοι κοντὰ εἰς τὸν μεγάλον ποταμόν, τὸν Εὐφράτην».

Τότε λύθηκαν οἱ τέσσερες ἄγγελοι οἱ ἑτοιμασμένοι γιὰ τὴ συγκεκριμένη ὥρα καὶ γιὰ τὴ συγκεκριμένη ἡμέρα καὶ τὸ μῆνα καὶ τὸ ἔτος, γιὰ νὰ σκοτώσουν τὸ ἕνα τρίτο τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι, ποὺ σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ εἶχαν προετοιμασθῇ διὰ νὰ δράσουν εἰς ὡρισμένην ὤραν καὶ ἡμέραν καὶ μῆνα καὶ ἔτος καὶ διὰ νὰ φονεύσουν τὸ ἓν τρίτον τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἦσαν προετοιμασμένοι διὰ τὴν ὡρισμένην ὥραν καὶ ἡμέραν καὶ τὸν μῆνα καὶ τὸ ἔτος, ὡς ἐκδικητικὰ ὄργανα τῆς θείας δικαιοσύνης, διὰ νὰ φονεύσουν τὸ ἕνα τρίτον τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατιωτῶν τοῦ ἱππικοῦ ἦταν δύο μυριάδες μυριάδων (διακόσια ἑκατομμύρια). Ἄκουσα τὸν ἀριθμό τους.

Καὶ εἶδα ἀναρίθμητον πλῆθος ἱππικοῦ. Καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατευμάτων τοῦ ἱππικοῦ ποὺ ἐξεχύθη ἦσαν δύο μυριάδες μυριάδων, διακόσια ἑκατομμύρια δηλαδή. Ἠτο ἀδύνατον νὰ τοὺς μετρήσω, ἀλλ’ ἤκουσα τὸν ἀριθμόν τους.

Καὶ τὰ στρατεύματά των ἀποτελοῦντο ἀπὸ ἀναρίθμητον ἱππικόν. Ἤκουσα, ὅτι ὁ ἀριθμός των ἦτο δύο μυριάδες μυριάδων, δηλαδὴ διακόσια ἑκατομμύρια.

Καὶ ἔτσι εἶδα στὴν ἐμφάνισι τοὺς ἵππους καὶ τοὺς ἀναβάτες τους, νὰ ἔχουν δηλαδὴ θώρακες κοκκίνους σὰν τὸ πῦρ, γαλάζιους σὰν τὸν ὑάκινθο, καὶ κιτρίνους σὰν τὸ θειάφι. Καὶ τὰ κεφάλια τῶν ἵππων σὰν τὰ κεφάλια τῶν λιονταριῶν. Καὶ ἀπὸ τὰ στόματά τους βγαίνει πῦρ καὶ καπνὸς καὶ θειάφι.

Καὶ τὰ στρατεύματα αὐτά, ποὺ σημαίνουν καταστρεπτικὰς εἰσβολὰς καὶ ἐπιδρομὰς βαρβάρων, διευθύνονται ἀοράτως ἀπὸ τὰς ὠργανωμένας σατανικὰς δυνάμεις. Καὶ ἔτσι εἶδα εἰς αὐτὴν τὴν δρᾶσιν καὶ ὀπτασίαν τὰ ἄλογα καὶ τοὺς ἱππεῖς, ποὺ ἐκάθηντο ἐπ’ αὐτῶν. Καὶ εἶχαν θώρακας πυρίνους καὶ ἡ φλόγα, ποὺ ἔβγαινεν ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἀλόγων, εἶχε χρῶμα ὑακίνθου καὶ ὁ καπνὸς ἦτο καπνὸς θειαφιοῦ. Καὶ αἱ κεφαλαὶ τῶν ἀλόγων ἦσαν σὰν κεφαλαὶ λεόντων. Καὶ ἀπὸ τὰ στόματά τους ἔβγαινε φωτιὰ καὶ καπνὸς καὶ θειάφι.

Καὶ ἔτσι εἶδα εἰς τὴν ὀπτασίαν αὐτὴν τὰ ἀναρίθμητα ἄλογα καὶ τοὺς πολεμιστάς, ποὺ ἐκάθηντο ἐπάνω εἰς αὐτὰ καὶ οἱ ὁποῖοι εἶχαν πυρίνους θώρακας, ἐνῷ ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἵππων ἔβγαινε καπνός, ποὺ εἶχε σὰν χρῶμα ὑακίνθου καὶ ἦταν καπνὸς θειαφιοῦ. Αἱ δὲ κεφαλαὶ τῶν ἵππων ἦσαν σὰν κεφαλαὶ λεόντων καὶ ἀπὸ τὰ στόματα αὐτῶν βγαίνει πρὸς τὰ ἔξω μὲ ὁρμὴ φωτιὰ καὶ καπνὸς καὶ θειάφι (Τὰ ἀναρίθμητα αὐτὰ κακοποιὰ στρατεύματα συμβολίζουν τοὺς τρομεροὺς βαρβάρους ἐπιδρομεῖς, ποὺ θὰ ἐπήρχοντο μὲ καταστρεπτικὴν μανίαν ἐναντίον διαφόρων λαῶν).

Ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς συμφορές, ἀπὸ τὸ πῦρ δηλαδὴ καὶ τὸν καπνὸ καὶ τὸ θειάφι, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὰ στόματά τους, σκοτώθηκαν τὸ ἕνα τρίτο τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ἀπὸ τὰς τρεῖς αὐτὰς πληγάς, ἀπὸ τὴ φωτιὰ δηλαδὴ καὶ ἀπὸ τὸν καπνὸν καὶ τὸ θειάφι, ποὺ ἔβγαινεν ἀπὸ τὰ στόματά τους, ἐφονεύθησαν τὸ ἓν τρίτον τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ἀπὸ τὰς τρεῖς αὐτὰς πληγάς, ἀπὸ τὴν φωτιά, τὸν καπνὸ καὶ τὸ θειάφι, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὰ στόματα τῶν βαρβάρων ἐπιδρομέων, ἐφονεύθησαν τὸ ἓν τρίτον ἐκ τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ ἐξουσία δηλαδὴ τῶν ἵππων εἶναι στὸ στόμα τους, ἀλλὰ καὶ στὶς οὐρές τους. Διότι οἱ οὐρές τους εἶναι ὅμοιες μὲ φίδια, ἔχουν κεφάλια, καὶ μ’ αὐτὰ προξενοῦν κακό.

Καὶ ἔφεραν τὴν καταστροφὴν αὐτήν, διότι ἡ φθοροποιὸς δύναμις τῶν ἀλόγων αὐτῶν ἦτο ὅχι μόνον εἰς τὸ στόμα των, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς οὐράς των. Διότι αἱ οὐραί των ἦσαν ὅμοιαι πρὸς φίδια, ποὺ εἶχαν κεφαλὰς καὶ μὲ τὸ δηλητήριον τοὺς ἔβλαπταν.

Διότι ἡ καταστρεπτικὴ δύναμις τῶν ἴπππων αὐτῶν ὑπῆρχε εἰς τὸ στόμα των, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς οὐράς των. Διότι αἱ οὐραί των ὠμοίαζον μὲ φείδια, ποὺ εἶχαν κεφάλια, καὶ μὲ τὸ δηλητήριον αὐτῶν ἐβασάνιζαν καὶ ἔβλαπταν τοὺς ἀνθρώπους.

Οἱ δὲ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ δὲν ἐξωλοθρεύθηκαν ἀπὸ τὶς συμφορὲς αὐτές, δὲν μετανόησαν γιὰ τοὺς θεοὺς ποὺ ἔκαναν τὰ χέρια τους, ὥστε νὰ παύσουν νὰ λατρεύουν τὰ δαιμόνια καὶ τὰ εἴδωλα τὰ χρυσὰ καὶ τ’ ἀσημένια καὶ τὰ χάλκινα καὶ τὰ λίθινα καὶ τὰ ξύλινα, τὰ ὁποῖα οὔτε νὰ βλέπουν δύνανται, οὔτε ν’ ἀκούουν, οὔτε νὰ περιπατοῦν.

Καὶ ὅμως παρὰ τὴν αὐστηρὰν ταύτην παιδαγωγικὴν τιμωρίαν τοῦ Θεοῦ οἱ ὑπόλοιποι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅσοι δὲν ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὰ κτυπήματα καὶ τοὺς τραυματισμοὺς αὐτῶν τῶν ἀλόγων, δὲν μετενόησαν ἀπὸ τὴν λατρείαν τῶν θεῶν, ποὺ ἔφτιαναν μὲ τὰ χέρια των, ὥστε νὰ μὴ προσκυνήσουν εἰς τὸ μέλλον τὰ δαιμόνια καὶ τὰ εἴδωλα τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χάλκινα καὶ τὰ λιθαρένια καὶ τὰ ξύλινα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν οὔτε νὰ βλέπουν, οὔτε νὰ ἀκούουν, οὔτε νὰ περιπατοῦν, ἀλλ’ εἶναι ἄψυχα, ἀναίσθητα καὶ νεκρά.

Καὶ ἐν τούτοις παρὰ τὴν σκληρὰν αὐτὴν τιμωρίαν, οἱ ὑπόλοιποι ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὰ θανατηφόρα κτυπήματα τῶν ἵππων, δὲν συνῃσθάνθησαν τὴν ἐνοχήν των καὶ δὲν μετενόησαν καὶ δὲν ἀπηρνήθησαν τὴν λατρείαν τῶν εἰδώλων, ποὺ τὰ κατεσκεύαζαν οἱ ἴδιοι μὲ τὰ χέρια των, ὥστε νὰ μὴ προσκυνήσουν πλέον τὰ δαιμόνια καὶ τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χαλκᾶ καὶ τὰ λίθινα καὶ τὰ ξύλινα εἴδωλα καὶ τὰ ὁποῖα οὔτε νὰ βλέπουν ἠμποροῦν, οὔτε ν’ ἀκούουν, οὔτε νὰ περιπατοῦν.

Ἐπίσης δὲν μετανόησαν γιὰ τοὺς φόνους τους, οὔτε γιὰ τὶς μαγεῖες τους, οὔτε γιὰ τὶς ἀνηθικότητές τους, οὔτε γιὰ τὶς κλοπές τους.

Καὶ δεν μετενόησαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ καὶ δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τοὺς φόνους των, οὔτε ἀπὸ τὰς μαγείας των, οὔτε ἀπὸ τὴν πορνείαν των, οὔτε ἀπὸ τὰς κλοπάς των. Καὶ ἐὰν πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔφεραν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστιανοῦ, εἰς τὸ βάθος των ἔμειναν εἰδωλολάτραι, ἔχοντες ὡς εἴδωλόν των τὸ χρῆμα, τὴν σάρκα καὶ τὸν κόσμον.

Καὶ δὲν μετενόησαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ καὶ δὲν ξέκοψαν ἀπὸ τοὺς φόνους των, οὔτε ἀπὸ τὰς μαγείας των, οὔτε ἀπὸ τὰς πορνείας των, οὔτε ἀπὸ τὰς κλοπάς των. (Ἔμειναν σκληροὶ καὶ ἀμετανόητοι μέσα εἰς τὴν διαστροφὴν καὶ φαυλότητά των).

Ἔπειτα εἶδα ἄλλον ἄγγελο, ἰσχυρό, νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανό. Περιβαλλόταν ἕνα (λαμπρὸ) σύννεφο, καὶ γύρω ἀπὸ τὸ κεφάλι του εἶχε τὸ οὐράνιο τόξο, καὶ τὸ πρόσωπό του ἦταν σὰν τὸν ἥλιο, καὶ τὰ πόδια του σὰν πύρινοι στῦλοι,

Καὶ εἶδα ἄλλον ἄγγελον δυνατόν, ποὺ κατέβαινεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Δι’ αὐτὸ ὅπως ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι καὶ ὁ ἄγγελος αὐτὸς εἶχε τριγύρω του σύννεφον καὶ τὸ οὐράνιον τόξον ὑπῆρχεν ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν του, καὶ τὸ πρόσωπόν του ἦτο λαμπρὸν σὰν τὸν ἥλιον καὶ τὰ πόδια του σὰν στῦλοι ἀπὸ φωτιά.

Καὶ εἶδα ἄλλον ἄγγελον ἰσχυρὸν νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Καὶ ὅπως ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, εἶχε καὶ αὐτὸς ὁλόγυρά του σύννεφον καὶ τὸ οὐράνιον τόξον ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν του, καὶ τὸ πρόσωπόν του ἦτο λαμπρὸν καὶ ἀκτινοβολοῦσεν ὡς ὁ ἥλιος, καὶ τὰ πόδια του ἦσαν σὰν στῦλοι πυρός,

καὶ στὸ χέρι του κρατοῦσε ἕνα βιβλίο ἀνοικτό. Καὶ ἔθεσε τὸ δεξί το πόδι του πάνω στὴ θάλασσα καὶ τὸ ἀριστερό πάνω στὴν ξηρά.

Καὶ εἶχεν εἰς τὸ χέρι του μικρὸν βιβλίον ἀνοιγμένον. Καὶ ἔβαλε τὸ δεξιό του πόδι ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, τὸ ἀριστερόν του δὲ ἐπάνω εἰς τὴν ξηράν.

καὶ ἐκρατοῦσεν εἰς τὰ χέρια του βιβλίον ἀνοιγμένον. Καὶ ἔβαλε τὸ ἕνα του πόδι, τὸ δεξιόν, ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, τὸ δὲ ἀριστερὸν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν.

καὶ ἔκραξε μὲ φωνὴ μεγάλη, ὅπως βρυχᾶται τὸ λιοντάρι. Καὶ ὅταν ἔκραξε, λάλησαν οἱ ἑπτὰ βροντὲς μὲ τὶς δικὲς τους φωνές.

Καὶ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνήν, σὰν λεοντάρι ποὺ μουγκρίζει. Καὶ ὅταν ἐφώναξεν, ἑπτὰ ἄλλοι ἄγγελοι ὡμίλησαν μὲ τὰς φωνάς των, ποὺ ἦσαν δυναταὶ σὰν βρονταί.

Καὶ ἔκραξε μὲ βροντερὴν φωνήν, σὰν τὸν λέοντα ποὺ βρυχᾶται. Καὶ ὅταν ἔκραξε, ὡμίλησαν οἱ ἑπτὰ ἔγγελοι μὲ τὰς ἰσχυρὰς φωνάς των, ποὺ ἦσαν ὡσὰν βρονταί.

Καὶ ὅταν λάλησαν οἱ ἑπτὰ βροντές, ἤμουν ἕτοιμος νὰ γράψω. Ἀλλ’ ἄκουσα φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ποὺ ἔλεγε· «Σφράγισε (κράτησε μυστικὰ) ὅσα λάλησαν οἱ ἑπτὰ βροντές, καὶ μὴ τὰ γράψῃς».

Καὶ ὅταν ὡμίλησαν οἱ ἑπτὰ βροντόφωνοι ἄγγελοι, ἐγὼ ἐκατάλαβα τί εἶπαν καὶ ἐτοιμαζόμην να γράψω τοὺς λόγους των. Καὶ τότε ἤκουσα φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἡ ὁποία ἔλεγε· Σφράγισε καὶ ἀπόκρυψε αὐτά, ποὺ εἶπον οἱ ἑπτὰ βροντόφωνοι ἄγγελοι καὶ μὴ τὰ γράψῃς.

Καὶ ὅταν ἐλάλησαν οἱ ἑπτὰ αὐτοὶ μεγαλόφωνοι ἄγγελοι, ἐτοιμαζόμουν ἐγὼ νὰ γράψω τοὺς λόγους των. Καὶ ἤκουσα τότε φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ· «σφράγισε καὶ κρύψε αὐτά, ποὺ εἶπαν οἱ ἑπτὰ μεγαλόφωνοι ἄγγελοι καὶ μὴ τὰ γράψῃς».

Καὶ ὁ ἄγγελος, ποὺ εἶδα νὰ στέκεται πάνω στὴ θάλασσα καὶ πάνω στὴν ξηρά, ὕψωσε τὸ δεξὶ χέρι του πρὸς τὸν οὐρανὸ

Καὶ ὁ δυνατὸς ἄγγελος, τὸν ὁποῖον εἶδα νὰ στέκεται ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ εἰς τὴν ξηράν, ἐσήκωσεν εἰς τὸν οὐρανὸν τὸ δεξιόν του χέρι,

Καὶ ὁ ἄγγελος ὁ ἰσχυρὸς καὶ μέγας, τὸν ὁποῖον εἶδα νὰ στέκεται ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, ὕψωσε πρὸς τὸν οὐρανὸν τὸ δεξί του χέρι

καὶ ὡρκίσθηκε σ’ ἐκεῖνον, ποὺ ζῇ στοὺς ἀπεράντους αἰῶνες, ποὺ δημιούργησε τὸν οὐρανὸ καὶ ὅσα βρίσκονται σ’ αὐτόν, καὶ τὴ γῆ καὶ ὅσα βρίσκονται σ’ αὐτή, καὶ τὴ θάλασσα καὶ ὅσα βρίσκονται σ’ αὐτή, ὅτι χρόνος δὲν θὰ δοθῇ πλέον γιὰ ἀναβολή,

καὶ ὡρκίσθη εἰς τὸν Θεόν, ποὺ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων καὶ ὁ ὁποῖος ἔκτισε τὸν οὐρανὸν καὶ ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτόν, καὶ τὴν γῆν καὶ ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτήν, καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτήν. Καὶ ἔτσι ἐβεβαίωσεν ἐνόρκως, ὅτι δὲν ὑπολείπεται πλέον καιρός,

καὶ μὲ τὸν ἐπίσημον αὐτὸν τρόπον ὡρκίσθη εἰς Ἐκεῖνον, τὸν αἰώνιον καὶ ἀναλλοίωτον, ποὺ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἔκτισε τὸν οὐρανὸν καὶ ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτὸν καὶ τὴν γῆν καὶ ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτὴν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτήν. Ὡρκίσθη καὶ ἐπισήμως διεβεβαίωσεν, ὅτι δὲν ὑπολείπεται πλέον καιρός (διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς τελικῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ περὶ τοῦ κόσμου).

ἀλλὰ τὶς ἡμέρες τῆς φωνῆς τοῦ ἑβδόμου ἀγγέλου, ὅταν θὰ σαλπίσῃ, τὸτε ὁπωσδήποτε θὰ ἐκπληρωθῇ τὸ μυστικὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἀνήγγειλε στοὺς δούλους του τοὺς προφῆτες.

ἀλλὰ πολὺ σύντομα κατὰ τὰς ἡμέρας, ποὺ θὰ ἀκουσθῇ ἡ φωνὴ τοῦ ἑβδόμου ἀγγέλου, ὅταν θὰ σαλπίσῃ τὸ ἕβδομον σάλπισμα, θὰ ἀρχίσῃ νὰ πραγματοποιῆται τὸ μυστηριῶδες τελικὸν σχέδιον τοῦ Θεοῦ περὶ τοῦ κόσμου, ὅπως ὁ Θεὸς τὸ προεῖπε καὶ μὲ αὐτὸ ἐχαροποίησε τοὺς δούλους του τοὺς προφήτας τόσον τῆς Παλαιᾶς, ὅσον καὶ τῆς Νέας Διαθήκης.

Ἀλλὰ κατὰ τὰς ἡμέρας, ποὺ θὰ ἀκουσθῇ ἡ φωνὴ τοῦ ἑβδόμου ἀγγέλου, ὅταν αὐτὸς θὰ σαλπίσῃ, θὰ ἐκτελεσθῇ ἡ μυστηριώδης τελικὴ βουλὴ τοῦ Θεοῦ περὶ τοῦ κόσμου, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Θεός, σὰν ἐξαιρετικῶς χαρμόσυνον ἀγγελίαν, τὴν προεῖπεν εἰς τοὺς δούλους του, τοὺς προφήτας τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Καὶ ἡ φωνή, ποὺ ἄκουσα ἀπὸ τὸν οὐρανό, πάλι ἀπευθύνθηκε σὲ μένα καὶ ἔλεγε· «Πήγαινε, λάβε τὸ μικρὸ βιβλίο τὸ ἀνοικτὸ στὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου, ποὺ στέκεται πάνω στὴ θάλασσα καὶ στὴν ξηρά».

Καὶ ἡ φωνή, τὴν ὁποίαν ἤκουσα προτήτερα ἀπὸ τὸν οὐρανόν, μοῦ ὡμίλησε πάλιν καὶ μοῦ εἶπε· Πήγαινε καὶ πάρε τὸ βιβλιαράκι τὸ ἀνοικτόν, ποὺ εἶναι εἰς τὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου, ὁ ὁποῖος στέκεται ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῆς ξηρᾶς.

Καὶ ἡ φωνή, τὴν ὁποίαν προηγουμένως ἤκουσα ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἐλάλησε πάλιν πρὸς ἐμὲ καὶ εἶπε· «πήγαινε, πάρε τὸ βιβλιαράκι τὸ ἀνοιγμένον, ποὺ εἶναι εἰς τὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου, ὁ ὁποῖος στέκεται ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπάνω εἰς τὴν γῆν».

Καὶ πῆγα στὸν ἄγγελο καὶ τοῦ εἶπα νὰ μοῦ δώσῃ τὸ μικρὸ βιβλίο. Καὶ μοῦ λέγει· «Λάβε καὶ κατάφαγέ το. Καὶ θὰ σοῦ πικράνῃ τὴν κοιλιά, ἀλλὰ στὸ στόμα σου θὰ εἶναι γλυκὸ σὰν μέλι».

Καὶ ἐπῆγα πρὸς τὸν ἄγγελον καὶ τοῦ εἶπα νὰ μοῦ δώσῃ τὸ βιβλιαράκι. Καὶ ἐκεῖνος μοῦ εἶπε· Πάρε το καὶ κατάφαγέ το. Τὴν προφητείαν δηλαδή, ποὺ περιέχει τὸ βιβλιαράκι αὐτό, κατανόησέ την, μάθε την καλὰ καὶ χώνεψέ την. Καὶ θὰ πικράνῃ τὴν κοιλίαν σου, ἀλλ’ εἰς τὸ στόμα σου θὰ εἶναι γλυκειὰ σὰν τὸ μέλι. Θὰ σὲ χαροποιήσῃ δηλαδὴ πολὺ τὸ εὐφρόσυνον γεγονός, ποὺ προαναγγέλλεται ἀπὸ τὴν προφητείαν αὐτήν, ἀλλὰ γεμᾶτος πικρίαν θὰ εἶναι ὁ δρόμος, ποὺ θὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν τελικὴν πραγματοποίησιν καὶ στερέωσίν του.

Καὶ ἐπῆγα πρὸς τὸν ἄγγελον καὶ τοῦ εἶπα· νὰ μοῦ δώσῃ τὸ βιβλιαράκι. Καὶ ἐκεῖνος μοῦ εἶπε· «πάρε το καὶ φάγε το ὁλόκληρο (Κατενόησε καλά, ἀφομοίωσε καὶ βάλε μέσα εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδιά σου τὴν προφητείαν, ποὺ περιέχει τὸ βιβλιαράκι). Καὶ θὰ σοῦ πικράνῃ τὴν κοιλίαν, ἀλλὰ εἰς τὸ στόμα σου θὰ εἶναι γλυκὸ σὰν τὸ μέλι». (Θὰ εἶναι γλυκὸ καὶ εὐχάριστον τὸ ἄγγελμα τῆς προσεχοῦς ὁλοκληρώσεως τοῦ θείου σχεδίου καὶ τῆς βεβαίας ἀπολυτρώσεως, θὰ γεννᾷ ὅμως καὶ τὸ αἴσθημα τῆς πικρίας καὶ τῆς θλίψεως ἐξ αἰτίας τῶν δοκιμασιῶν, ποὺ θὰ τὸ συνοδεύουν).

Καὶ ἔλαβα τὸ βιβλίο ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου καὶ τὸ κατέφαγα. Καὶ ἦταν στὸ στόμα μου γλυκὸ σὰν μέλι, ἀλλ’ ὅταν τὸ ἔφαγα, πικράθηκε ἡ κοιλιά μου.

Καὶ ἐπῆρα τὸ βιβλίον ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου καὶ τὸ κατέφαγα. Καὶ ἦτο εἰς τὸ στόμα μου σὰν μέλι γλυκό, καὶ ὅταν τὸ ἔφαγα, ἐγέμισε πικρίαν ἡ κοιλία μου.

Καὶ ἐπῆρα τὸ βιβλίον ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου καὶ τὸ κατέφαγα. Καὶ ἦτο πράγματι εἰς τὸ στόμα γλυκὸ σὰν μέλι. Ὅταν ὅμως τὸ ἔφαγα, ἐγέμισε πικρίαν ἡ κοιλία μου.

Τότε μοῦ λέγουν· «Πρέπει πάλι νὰ προφητεύσῃς γιὰ λαοὺς καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσες καὶ βασιλεῖς πολλούς».

Καὶ μοῦ εἶπαν τότε· Τώρα ποὺ ἔνοιωσες καὶ ἐχώνεψες τὴν προφητείαν αὐτήν, πρέπει σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ νὰ προφητεύσῃς πάλιν εἰς λαοὺς καὶ εἰς ἔθνη καὶ εἰς ξενογλώσσους καὶ εἰς βασιλεῖς πολλούς.

Καὶ μοῦ εἶπαν τότε ὁ ἰσχυρὸς ἄγγελος καὶ οἱ ἄλλοι ἑπτά· «τώρα ποὺ κατενόησες πλέον τὴν προφητείαν, πρέπει νὰ τὴν ἀναγγείλῃς πάλιν εἰς τοὺς λαοὺς καὶ εἰς τὰ ἔθνη καὶ εἰς τὰς γλώσσας τῆς οἰκουμένης καὶ εἰς πολλοὺς βασιλεῖς».

Ὕστερα μοῦ δόθηκε ἕνα μέτρο ὅμοιο μὲ ράβδο, λέγοντας· «Σήκω καὶ μέτρησε τὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ θυσιαστήριο καὶ ὅσους προσκυνοῦν ἐκεῖ.

Καὶ μοῦ ἐδόθη κάλαμος ὅμοιος πρὸς ράβδον καὶ μοῦ εἶπεν ὁ ἄγγελος· Σήκω καὶ μέτρησε μὲ αὐτὸν τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ θυσιαστήριον καὶ ἐκείνους, ποὺ προσκυνοῦν μέσα εἰς τὸν ναὸν αὐτόν. Αὐτοὶ πλέον ἀνήκουν εἰς τὸν Χριστόν, καὶ εἶναι ἡ μερὶς τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ θὰ ἐπιστραφῇ εἰς αὐτόν.

Καὶ μοῦ ἐδόθη ἕνας κάλαμος ὅμοιος μὲ ράβδον καὶ ἔνας ἄγγελος μοῦ εἶπε· «σήκω καὶ μέτρησε τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ θυσιαστήριον, ποὺ εἶναι ἐμπρὸς εἰς αὐτόν, καὶ ἐκείνους ποὺ προσκυνοῦν εἰς τὸν ναὸν αὐτὸν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ἀνήκουν εἰς τὸν Χριστόν.

Ἀλλὰ τὴν αὐλή, ποὺ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ ναό, νὰ ἐξαιρέσῃς καὶ νὰ μὴ τὴν μετρήσῃς, διότι δόθηκε στοὺς ἐθνικούς. Καὶ θὰ καταπατήσουν τὴν ἁγία πόλι σαράντα δύο μῆνες».

Τὴν αὐλὴν ὅμως ποὺ εἶναι ἀπ’ ἔξω ἀπὸ τὸν ναὸν βγάλε την ἔξω καὶ μὴ τὴν μετρήσῃς, διότι ἐδόθη εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη. Καὶ θὰ καταπατήσουν ταῦτα τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν ἐπὶ μήνας τεσσαράκοντα δύο, δηλαδὴ ἐπὶ διάστημα χρόνου, τὸ ὁποῖον ἔχει ἐπακριβῶς ὁρίσει ὁ Θεός. Οἱ εἰς τὴν αὐλὴν δὲ ταύτην εὑρισκόμενοι Ἰουδαῖοι θὰ ἀφομοιωθοῦν πρὸς τοὺς εἰδωλολάτρας καὶ θὰ συζήσουν ἐν ἀσεβείᾳ μετ’ αὐτῶν.

Τὴν δὲ αὐλὴν τὴν ἐξωτερικήν, ποὺ περιβάλλει τὸν ναόν, βγάλε την ἔξω ἀπὸ τὸ μέτρημα καὶ μὴ τὴν μετρήσῃς, διότι αὐτῇ παρεχωρήθη εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, ποὺ μαζῆ μὲ τοὺς ἀπιστοῦντας Ἑβραίους δὲν θὰ ἔχουν πιστεύσει εἰς τὸν Χριστόν, καὶ θὰ καταπατήσουν τὴν ἁγίαν πόλιν σαράντα δύο μῆνας, διάστημα δηλαδὴ προκαθωρισμένον ἀπὸ τὸν Θεόν.

«Θὰ δώσω δὲ δύναμι στοὺς δύο μάρτυρές μου (κήρυκές μου), γιὰ νὰ προφητεύσουν (κηρύξουν) χίλιες διακόσιες ἑξήντα ἡμέρες φορώντας σάκκους (πένθιμα ἐνδύματα)».

Καὶ θὰ δώσω ἐγὼ ὁ Χριστὸς εἰς τοὺς δύο μάρτυράς μου, ἐν τῷ προσώπῳ τῶν ὁποίων θὰ ἀναζήσουν ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, ὅπως ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Προδρόμου ἀνέζησεν ὁ Ἠλίας, καὶ θὰ προφητεύσουν ἐπὶ ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα ἢ μήνας τεσσαράκοντα δύο, ὅσον καιρὸν δηλαδὴ θὰ διαρκέσῃ ἡ καταπάτησις τῆς Ἱερουσαλήμ. Καὶ θὰ φοροῦν σάκκους, τὸ ὁποῖον συμβολίζει, ὅτι τὸ κήρυγμά τους θὰ εἶναι κήρυγμα μετανοίας.

Καὶ ἐγώ, ὁ Χριστός, θὰ δώσω φωτισμὸν καὶ δύναμιν εἰς τοὺς δύο μαγάλους μάρτυράς μου (ὅπως ἄλλοτε ἔδωσα εἰς τὸν Ἠλίαν καὶ εἰς τὸν Μωϋσέα) καὶ θὰ προφητεύσουν καὶ θὰ κηρύξουν τὴν ἀλήθειαν ἐπὶ χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα ἡμέρας, σαράντα δύο δηλαδὴ μῆνας, καὶ θὰ φοροῦν σάκκους, διὰ νὰ συμβολίζεται ἡ μετάνοια, τὴν ὁποίαν θὰ κηρύσσουν».

Αὐτοὶ εἶναι τὰ δύο ἐλαιόδενδρα καὶ οἱ δύο λυχνίες, ποὺ βρίσκονται ἐνώπιον τοῦ Κυριάρχου τῆς γῆς.

Οἱ δύο αὐτοὶ μάρτυρες θὰ ἔχουν δρᾶσιν κατακαρπὸν καὶ χαροποιὸν καὶ βίον κατὰ πάντα φωτεινὸν καὶ ἅγιον καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι αἱ δύο ἐλαῖαι, περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλεῖ ὁ Ζαχαρίας (δ’ 3) καὶ οἱ δύο λύχνοι, ποὺ εἶναι στημένοι ἐμπρὸς εἰς τὸν Κύριον τῆς γῆς.

Οἱ δύο αὐτοὶ προφῆται θὰ εἶναι σὰν δύο κατάκαρποι ἐλαῖαι καὶ σὰν δύο ἀναμμένοι λύχνοι, ποὺ εἶναι στημένοι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τῆς γῆς.

Καὶ ἐὰν κανεὶς ἐπιχειρῇ νὰ τοὺς κακοποιήσῃ, φωτιὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τους καὶ κατατρώγει τοὺς ἐχθρούς τους. Ναί, ἐὰν κανεὶς ἐπιχειρῇ νὰ τοὺς κακοποιήσῃ, μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο (μὲ φωτιὰ δηλαδὴ) πρόκειται νὰ θανατωθῇ.

Καὶ ἐὰν κανεὶς θέλῃ νὰ τοὺς βλάψῃ, φωτιὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τους καὶ κατατρώγει τοὺς ἐχθρούς των. Μὲ ἄλλας λέξεις ὅχι μόνον ὁ λόγος των θὰ εἶναι δυνατὸς καὶ ὁ ζῆλος των πύρινος, ἀλλὰ καὶ θεία δύναμις καὶ προστασία θὰ συνοδεύῃ αὐτούς. Καὶ ἐὰν κανεὶς θελήσῃ νὰ τοὺς βλάψῃ, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Θεοῦ πρέπει καὶ αὐτὸς νὰ φονευθῇ καὶ νὰ καταφαγωθῇ μὲ φωτιά.

Καὶ ἐὰν κανεὶς σκεφθῇ καὶ θελήσῃ νὰ τοὺς παρενοχλήσῃ καὶ κακοποιήσῃ, φωτιὰ ξεπετιέται ἀπὸ τὸ στόμα των καὶ κατατρώγει τοὺς ἐχθρούς των. Καὶ ἐὰν κανεὶς ἐπιχειρήσῃ νὰ τοὺς βλάψῃ καὶ κακοποιήσῃ, αὐτός, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ φονευθῇ. (Διότι τὸ παντοδύναμον χέρι τοῦ Θεοῦ προστατεύει τοὺς δύο προφήτας).

Αὐτοὶ ἔχουν ἐξουσία νὰ κλείσουν τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ μὴ πέφτῃ βροχὴ τὶς ἡμέρες τῆς προφητικῆς δράσεώς τους. Ἐπίσης ἔχουν ἐξουσία πάνω στὰ νερὰ, γιὰ νὰ τὰ μεταβάλλουν σὲ αἷμα, καὶ νὰ κτυπήσουν τὴ γῆ μὲ κάθε συμφορά, ὅσες φορὲς θελήσουν.

Αὐτοὶ ἔλαβαν καὶ θαυματουργικὴν δύναμιν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἔχουν τὴν ἐξουσίαν, ὅπως ἄλλοτε ὁ Ἠλίας, νὰ κλείσουν τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ μὴ βρέχῃ κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ θὰ προφητεύουν. Καὶ ἔχουν ἐξουσίαν ἐπὶ τῶν νερῶν τῆς γῆς νὰ τὰ μεταβάλλουν εἰς αἷμα καὶ νὰ πατάξουν τὴν γῆν μὲ κάθε πληγήν, ὁσάκις θὰ θελήσουν.

Αὐτοὶ ἔχουν πάρει ἐξουσίαν ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ κλείσουν, ὅπως ἄλλοτε ὁ Ἠλίας, κατὰ θαυματουργικὸν τρόπον τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ μὴ στέλλῃ βροχὴν κατὰ τὰς ἡμέρας, ποὺ αὐτοὶ θὰ κηρύττουν καὶ θὰ προφητεύουν. Καὶ ἔχουν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐξουσίαν εἰς τὰ νερὰ τῆς γῆς νὰ τὰ μεταβάλλουν εἰς αἷμα καὶ νὰ κτυπήσουν τὴν γῆν μὲ κάθε εἶδος πληγῆς, ὄσες φορὲς θὰ θελήσουν.

Ἀλλ’ ὅταν τελειώσουν τὴ μαρτυρία τους, τὸ θηρίο (ὁ Ἀντίχριστος), ποὺ ἀνεβαίνει ἀπὸ τὴν ἄβυσσο, θὰ κάνῃ πόλεμο ἐναντίον τους καὶ θὰ τοὺς νικήσῃ καὶ θὰ τοὺς θανατώσῃ.

Καὶ ὅταν φέρουν εἰς πέρας τὴν περὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ἀντιχρίστου μαρτυρίαν τους, τὸ θηρίον ποὺ ἀναβαίνει ἀπὸ τὴν ἄβυσσον τοῦ ᾍδου, ὁ ἀντίχριστος δηλαδή, θὰ κάμῃ μαζί τους πόλεμον καὶ θὰ νικήσῃ αὐτοὺς καὶ θὰ τοὺς φονεύσῃ.

Καὶ ὅταν ἐκπληρώσουν τὴν ἀποστολήν των καὶ κηρύξουν τὴν μαρτυρίαν των καὶ συμπληρωθοῦν οἱ σαράντα δύο μῆνες, τότε τὸ θηρίον, ποὺ ἀναβαίνει ἀπὸ τὸν Ἅδην, ὁ ἀντίχριστος, θὰ κάμῃ πόλεμον ἐναντίον αὐτῶν καὶ θὰ τοὺς νικήσῃ καὶ θὰ τοὺς φονεύσῃ.

Ἡ δὲ θανάτωσί τους θὰ γίνῃ στὴν πλατεία τῆς πόλεως τῆς μεγάλης, ἡ ὁποία πνευματικῶς (ἀλληγορικῶς) ὀνομάζεται Σόδομα καὶ Αἴγυπτος, ὅπου καὶ ὁ Κύριός τους σταυρώθηκε.

Καὶ τὰ πτώματά των θὰ μείνουν ἄταφα εἰς τὴν πλατεῖαν τῆς πόλεως τῆς μεγάλης, τῆς Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία εἰς δήλωσιν τῆς ἀνηθικότητος καὶ τῆς εἰδωλολατρίας τῶν κατοίκων της καλεῖται Σόδομα καὶ Αἴγυπτος, ἐκεῖ δὲ καὶ ὁ Κύριος τῶν δύο αὐτῶν μαρτύρων ἐσταυρώθη.

Καὶ τὰ πτώματα των θὰ ἀφεθοῦν ἄταφα εἰς τὴν πλατεῖαν τῆς μεγάλης πόλεως τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπου καὶ ὁ Κύριος αὐτῶν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐσταυρώθη, καὶ ἡ ὁποία διὰ τὴν φαυλότητα καὶ εἰδωλολατρικὴν ζωὴν τῶν κατοίκων της ὀνομάζεται ἀλληγορικῶς Σόδομα καὶ Αἴγυπτος.

Καὶ ἄνθρωποι ἀπὸ τοὺς λαοὺς καὶ τὶς φυλὲς καὶ τὶς γλῶσσες καὶ τὰ ἔθνη (διὰ μέσου τῆς τηλεοράσεως) βλέπουν τὴ θανάτωσί τους ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες καὶ μισή. Ἀκόμη καὶ τὰ πτώματά τους δὲν θὰ ἐπιτρέψουν νὰ τεθοῦν σὲ μνῆμα.

Καὶ βλέπουν οἱ ἀμετανόητοι ἀπὸ τοὺς διαφόρους λαοὺς καὶ τὰς φυλὰς καὶ τοὺς ξενογλώσσους καὶ τὰ ἔθνη τὰ πτώματά των ἐπὶ ἡμέρας τρεῖς καὶ μισήν· ἐπὶ χρόνον δηλαδή, ποὺ ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὰ τρία καὶ ἥμισυ χρόνια, κατὰ τὰ ὁποῖα θὰ διαρκέσῃ ἡ καταπάτησις τῆς Ἱερουσαλήμ. Καὶ δεν ἀφίνουν να τεθοῦν τὰ πτώματά των εἰς μνῆμα. Μὲ ἄλλας λέξεις ἡ νίκη κατὰ τῶν μαρτύρων αὐτῶν καὶ ἡ περιφρόνησις αὐτῶν καὶ τοῦ κηρύγματός των καὶ ἡ σιγὴ τοῦ στόματός των θὰ διαρκέσῃ, ὅσον καὶ οἱ καιροὶ τῶν ἐθνῶν.

Καὶ βλέπουν οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀμετανόητοι ἀπὸ τοὺς διαφόρους λαοὺς καὶ τὰς φυλὰς καὶ τὰς γλώσσας καὶ τὰ ἔθνη τὰ πτώματα αὐτῶν τρεῖς κατὰ συνέχειαν καὶ μισὴ ἡμέρας, (διάστημα, ποὺ συμβολίζει τριάμιση ἔτη, ὅσον θὰ ἔχῃ διαρκέσει καὶ ἡ ἀποστολὴ τῶν δύο αὐτῶν μαρτύρων), καὶ δὲν θὰ ἀφήσουν νὰ τεθοῦν τὰ πτώματα εἰς μνῆμα, (διὰ νὰ δείξουν ἔτσι τὴν περιφρόνησίν τους πρὸς αὐτούς).

Καὶ οἱ κάτοικοι τῆς γῆς χαιρεκακοῦν γι’ αὐτούς. Καὶ θὰ κάνουν συμπόσια καὶ θ’ ἀνταλλάξουν δῶρα. Διότι αὐτοὶ οἱ δύο προφῆτες (μὲ τὰ ἐλεγκτικὰ κηρύγματα καὶ τὰ τιμωρητικὰ θαύματα) βασάνισαν τοὺς κατοίκους τῆς γῆς.

Καὶ οἱ ἀμετανόητοι ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς γῆς θὰ χαίρουν διὰ τὸν θάνατον καὶ τὴν περιφρόνησιν αὐτὴν τῶν δύο μαρτύρων, καὶ θὰ εὐφραίνωνται καὶ θὰ στείλουν δῶρα πρὸς ἀλλήλους, διότι οἱ δύο αὐτοὶ προφῆται μὲ τὸ ἐλεγκτικὸν κήρυγμά των ἐβασάνισαν τοὺς ἀμετανοήτους κατοίκους τῆς γῆς.

Καὶ οἱ ἀμετανόητοι αὐτοὶ κάτοικοι τῆς γῆς θὰ χαίρουν διὰ τὸν τραγικὸν θάνατον τῶν δύο αὐτῶν μαρτύρων καὶ θὰ εὐφρανθοῦν καὶ θὰ ἀνταλλάξουν μεταξύ των δῶρα, διότι ἔλειψαν πλέον οἱ δύο αὐτοὶ προφῆται, ποὺ συνεκλόνισαν καὶ κατέθλιψαν μὲ τὸ ἐλεγκτικόν τους κήρυγμα τοὺς ἀμετανοήτους κατοίκους τῆς γῆς.

Ἀλλὰ μετὰ τὶς τρεῖς ἡμέρες καὶ μισὴ πνεῦμα ζωῆς ἀπὸ τὸ Θεὸ μπῆκε μέσα τους καὶ ἀναστήθηκαν, καὶ πανικὸς ἔπεσε σ’ αὐτοὺς ποὺ τοὺς ἔβλεπαν.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ τὰς τρεῖς καὶ μισὴν ἡμέρας πνεῦμα ζωοποιὸν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐμβῆκεν εἰς τὰ πτώματά των δύο αὐτῶν μαρτύρων καὶ ἐστάθηκαν εἰς τὰ πόδια των ζωντανοὶ καὶ φόβος μεγάλος κατέλαβεν ἐκείνους, ποὺ ἔβλεπαν τὴν ἀνάστασίν των. Τὸ κήρυγμά των δηλαδὴ καὶ ἡ θαυμαστὴ δρᾶσις των ἀνέζησαν εἰς πρόσωπα μὲ τὸν αὐτὸν ζῆλον καὶ μὲ τὸ αὐτὸ μαρτυρικὸν καὶ προφητικὸν πνεῦμα.

Ὕστερα ὅμως ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας καὶ μισή, Πνεῦμα ζωοποιόν, ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Θεόν, εἰσῆλθεν εἰς τοὺς δύο νεκροὺς μάρτυρας καὶ ἐστάθηκαν ζωντανοὶ καὶ ἰσχυροὶ εἰς τὰ πόδια των καὶ φόβος μεγάλος ἔπεσε καὶ κατεβάρυνε ἐκείνους, ποὺ ἔβλεπαν αὐτοὺς ἀναστημένους.

Καὶ ἄκουσα φωνὴ μεγάλη ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ποὺ τοὺς ἔλεγε· «Ἀνεβῆτε ἐδῶ». Καὶ ἀνέβηκαν στὸν οὐρανὸ μέσα στὸ σύννεφο, καὶ τοὺς εἶδαν οἱ ἐχθροί τους.

Καὶ ὁ θρίαμβος καὶ ἡ ἀναγνώρισις τοῦ ἔργου των ὑπῆρξε περιφανὴς καὶ ὁριστική. Διότι ἤκουσα φωνὴν μεγάλην ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἡ ὁποία τοὺς ἔλεγεν ἀνεβῆτε ἐδῶ. Καὶ ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανὸν μὲ τὴν νεφέλην. Καὶ τοὺς εἶδαν καταπληκτοὶ καὶ περίφοβοι οἱ ἐχθροί των.

Καὶ ἤκουσα μεγάλην φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ πρὸς αὐτούς· «ἀνεβῆτε ἐδῶ». Καὶ ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανὸν μὲ τὴν νεφέλην καὶ τοὺς εἶδαν καὶ κατεπτοήθησαν οἱ ἐχθροί των.

Καὶ ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἔγινε σεισμὸς μεγάλος, καὶ τὸ δέκατο τῆς πόλεως ἔπεσε, καὶ ἀπὸ τὸ σεισμὸ σκοτώθηκαν ἑπτὰ χιλιάδες ἄνθρωποι. Καὶ οἱ λοιποὶ τρομοκρατήθηκαν καὶ δόξασαν τὸ Θεὸ τοῦ οὐρανοῦ.

Καὶ κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ἔγινε σεισμὸς μεγάλος καὶ τὸ ἓν δέκατον τῆς μαρτυροκτόνου πόλεως ἔπεσε καὶ ἐφονεύθησαν μὲ τὸν σεισμὸν ἄτομα ἀνθρώπων ἑπτὰ χιλιάδες, ἀριθμὸς ποὺ συμβολίζει τὸ περιωρισμένον τῆς θείας τιμωρίας. Καὶ οἱ λοιποὶ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον καὶ ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ φόβου αὐτοῦ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ.

Καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἔγινε μεγάλος σεισμὸς καὶ τὸ ἓν δέκατον τῆς ἁμαρτωλῆς πόλεως, ποὺ ἐφόνευσε τοὺς μάρτυρας, ἐκρημνίσθη καὶ ἐφονεύθησαν μὲ τὸν σεισμὸν ἑπτὰ χιλιάδες ἄνθρωποι (ὄχι ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοί, διὰ νὰ δοθῇ δίδαγμα καὶ εὐκαιρία εἰς τοὺς ὑπολοίπους, ὅπως μετανοήσουν). Καὶ οἱ ἄλλοι, ὅταν εἶδαν τὴν τιμωρίαν αὐτὴν τῆς θείας δικαιοσύνης, κατελήφθησαν ἀπὸ φόβον καὶ ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν αὐτοῦ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ.

Τὸ δεύτερο οὐαὶ (ἀλλοίμονο) παρῆλθε. Τὸ τρίτο οὐαὶ (ἀλλοίμονο) ἰδοὺ ἔρχεται συντόμως.

Ἡ πληγὴ ἡ δευτέρα, ποὺ ὀνομάζεται οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονον, ἐπέρασεν. Ἰδοὺ ἔρχεται γρήγορα τὸ τρίτον ἀλλοίμονον.

Ἡ οὐαί, δηλαδὴ ἡ πληγὴ ἡ δευτέρα ἐπέρασε. Ἡ πληγὴ ἡ τρίτη ἰδοὺ ἔρχεται σύντομα.

Καὶ ὁ ἕβδομος ἄγγελος σάλπισε. Καὶ ἀκούσθηκαν μεγάλες φωνὲς στὸν οὐρανὸ ποὺ ἔλεγαν· «Ἡ βασιλεία τοῦ κόσμου περιῆλθε στὸν Κύριό μας καὶ στὸ Χριστό του, καὶ θὰ βασιλεύῃ αἰωνίως» (Ὄχι «θὰ βασιλεύουν», ἀλλὰ «θὰ βασιλεύῃ», διότι οἱ δύο, ὁ Κύριος καὶ ὁ Χριστός του, κατὰ τὴν οὐσία εἶναι ἕνας).

Καὶ τότε ἐσάλπισεν ὁ ἕβδομος ἄγγελος. Καὶ ἔγιναν φωναὶ μεγάλαι εἰς τὸν οὐρανόν, ὅπου ὁ τελικὸς θρίαμβος τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν ἐπικείμενον ἀγῶνα κατὰ τοῦ ἀντιχρίστου παρουσιάζεται ὡς γεγονὸς τετελεσμένον. Καὶ ἔλεγαν αὐτοὶ ποὺ ἐφώναζαν· Ἐπεκράτησεν ὁριστικῶς καὶ τελείως ἡ βασιλεία καὶ κυριαρχία ἐπὶ τοῦ κόσμου τοῦ Κυρίου μας καὶ τοῦ Χριστοῦ του. Καὶ θὰ βασιλεύσῃ πλέον εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Καὶ τότε ἐσάλπισεν ὁ ἕβδομος ἄγγελος. Καὶ ἔγιναν φωναὶ μεγάλαι, ἀλαλαγμοὶ θριάμβου εἰς τὸν οὐρανόν, ποὺ ἔλεγαν· «ἐπραγματοποιήθη καὶ ἐπεκράτησεν ὁριστικῶς ἡ βασιλεία τοῦ Κυρίου μας καὶ τοῦ Χριστοῦ του ἐπὶ ὅλου τοῦ κόσμου καὶ θὰ βασιλεύσῃ χωρὶς διακοπὴν εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων».

Καὶ οἱ εἰκοσιτέσσερες πρεσβύτεροι, ποὺ εἶναι ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καὶ κάθονται στοὺς θρόνους τους, ἔπεσαν μὲ τὰ πρόσωπά τους στὴ γῆ καὶ προσκύνησαν τὸ Θεὸ

Καὶ οἱ εἰκοσιτέσσαρες πρεσβύτεροι, ποὺ εἶναι ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ὁποῖοι κάθηνται ἐπὶ τῶν θρόνων των, ἔπεσαν μὲ τὰ πρόσωπά των χάμω καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν Θεὸν

Καὶ οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι, ποὺ κάθηνται ἐπάνω εἰς τοὺς θρόνους των, ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ, ἔπεσαν μὲ τὰ πρόσωπα κατὰ γῆς καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν Θεὸν

λέγοντας· «Σὲ δοξάζουμε, Κύριε Θεὲ παντοκράτορ, Ὤν καὶ Ἦν καὶ Ἐρχόμενε, διότι ἔλαβες τὴ δύναμί σου τὴ μεγάλη καὶ βασίλευσες.

λέγοντες· Σὲ εὐχαριστοῦμεν, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ποὺ ὑπάρχεις χωρὶς νὰ λάβῃς ἀπὸ ἄλλον τὴν ὕπαρξίν σου καὶ ὑπῆρχες πάντοτε καὶ θὰ ὑπάρχῃς εἰς τοὺς αἰῶνας. Σὲ εὐχαριστοῦμεν, διότι ἔλαβες τὴν δύναμίν σου τὴν μεγάλην καὶ ἐβασίλευσες.

λέγοντες· «σὲ εὐχαριστοῦμεν, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ, σὲ ποὺ ὑπάρχεις ἐξ ἑαυτοῦ πάντοτε καὶ ὑπῆρχες πρὸ πάντων τῶν αἰώνων χωρὶς καμμίαν ποτὲ ἀρχὴν καὶ θὰ ὑπάρχῃς εἰς τὸ αἰώνιον μέλλον χωρὶς τέλος ποτέ, διότι ἀνέλαβες τὴν δύναμίν σου τὴν μεγάλην καὶ ἐβασίλευσες.

Καὶ τὰ ἔθνη ταράχθηκαν, διότι ἦλθε ἡ ὀργή σου καὶ ὁ καιρὸς τῶν ἐθνῶν γιὰ νὰ κριθοῦν, καὶ νὰ δώσῃς τὸ μισθὸ στοὺς δούλους σου τοὺς προφῆτες καὶ στοὺς ἁγίους ποὺ σέβονται τὸ ὄνομά σου, στοὺς μικροὺς καὶ στοὺς μεγάλους, καὶ νὰ καταστρέψῃς τοὺς καταστροφεῖς τῆς γῆς».

Καὶ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη ὠργίσθησαν καὶ ἐπανεστάτησαν ἐναντίον σου καὶ ἦλθεν ἡ ὀργή σου, ποὺ τὰ ἐξωλόθρευσε, καθὼς καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν διὰ νὰ κριθοῦν καὶ διὰ νὰ δώσῃς τὴν ἀνταμοιβὴν εἰς τοὺς δούλους σου τοὺς προφήτας καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς φοβουμένους τὸ ὄνομά σου, εἰς τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ διὰ νὰ καταστρέψῃς ἐκείνους, ποὺ μὲ τὸν διεφθαρμένον βίον τους διαφθείρουν καὶ καταστρέφουν τὴν γῆν.

Καὶ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἀσεβῆ ἔθνη κατελήφθησαν ἀπὸ μανίαν καὶ παραφορὰν ἐναντίον σου καὶ ἦλθεν ἡ δικαία σου ὀργή, ποὺ τὰ ἐτιμώρησε. Καὶ ἦλθε ἐπίσης ὁ καιρὸς τῆς ἀναστάσεως ὅλων τῶν νεκρῶν, διὰ νὰ κριθοῦν καὶ νὰ δώσῃς σύ, ὡς δίκαιος κριτής, τὴν ἀνταμοιβὴν εἰς τοὺς δούλους σου, εἰς τοὺς προφήτας καὶ τοὺς ἁγίους, εἰς ὅλους ποὺ φοβοῦνται τὸ ὄνομά σου, εἰς τοὺς μικροὺς καὶ εἰς τοὺς μεγάλους, καὶ διὰ νὰ ἐξολοθρεύσῃς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν προκλητικήν των φαυλότητα διαφθείρουν τὴν γῆν».

Τότε ἄνοιξε ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ στὸν οὐρανὸ καὶ φάνηκε ἡ κιβωτὸς τῆς διαθήκης τοῦ Κυρίου μέσα στὸ ναό του. Καὶ προκλήθηκαν ἀστραπὲς καὶ φωνὲς καὶ βροντὲς καὶ σεισμὸς καὶ χαλάζι μεγάλο.

Καὶ ἠνοίχθη ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἔπεσεν εἰς τὰ μάτια ὅλων ἡ κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶναι μέσα εἰς τὸν ναόν του, τὰ ἀχειροποίητα δηλαδὴ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἡ μακαρία καὶ ἀσάλευτος καὶ αἰωνία κληρονομία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἔγιναν ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταὶ καὶ σεισμὸς καὶ χάλαζα μεγάλη, σύμβολα τῆς παρουσίας καὶ ἐμφανίσεως τοῦ Θεοῦ παρόμοια πρὸς ὅσα συνέβησαν εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ, ὅταν ὁ Θεὸς ἐλάλει πρὸς τὸν Μωϋσῆν.

Καὶ τότε ἀνοίχθηκε ὁ ἀχειροποίητος ναὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ὅλοι εἶδαν τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης τοῦ Κυρίου, ποὺ εὑρίσκεται μέσα εἰς τὸν ναόν (εἶδαν τὸν τελικὸν θρίαμβον τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἔνδοξον βασιλείαν, τὴν ἡτοιμασμένην ἀπὸ καταβολῆς κόσμου) καὶ ἔγιναν ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταὶ καὶ σεισμὸς καὶ χάλαζα πυκνὴ καὶ χονδρή (ποὺ ἐσυμβόλιζαν, ὅπως καὶ εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ κατὰ τὴν παράδοσιν τοῦ Νόμου, τὴν παντοδύναμον παρουσίαν τοῦ Θεοῦ).

Ἐπίσης ἕνα μεγάλο σημεῖο φάνηκε στὸν οὐρανό, μία γυναῖκα μὲ περιβολὴ τὸν ἥλιο, καὶ ἡ σελήνη κάτω ἀπὸ τὰ πόδια της, καὶ στὸ κεφάλι της στεφάνι ἀπὸ δώδεκα ἀστέρια.

Καὶ ὤφθη εἰς τὸν οὐρανὸν ἔκτακτον καὶ μεγάλο σημεῖον. Ἐνεφανίσθη δηλαδὴ μία γυναῖκα, ποὺ εἶχε τριγύρω της τὸν ἥλιον καὶ ἤστραπτε σὰν αὐτόν, καὶ ἡ σελήνη ἦτο κάτω ἀπὸ τὰ πόδια της καὶ ὡς στέφανον εἶχεν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τῆς δώδεκα ἀστέρας. Εἶναι τὸ σύμβολον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸν οὐρανὸν πρόκειται διὰ τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἐγκαθιδρυθῇ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἡ ὁποία περιστέφεται ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν Προφητῶν καὶ τῶν δώδεκα Ἀποστόλων.

Καὶ ἐφάνη εἰς τὸν οὐρανὸν ἕνα ἔκτακτον καὶ καταπληκτικὸν σημεῖον, ἐφάνη δηλαδὴ μία γυναῖκα, ποὺ εἶχε ὁλόγυρά της, σὰν ὁλόλαμπρο ἔνδυμα, τὸν ἥλιον, καὶ ἡ σελήνη ἦτο κάτω ἀπὸ τὰ πόδια της σὰν ὑποπόδιόν της, καὶ ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι της ὑπῆρχαν, σὰν ὁλόφωτο στεφάνι, δώδεκα ἀστέρια. (Καὶ συμβολίζει αὐτὴ τὴν λάμπουσαν ἀπὸ ἁγιότητα βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν λαμπρύνει ὡς ἥλιος αὐτὸς ὁ Χριστὸς καὶ ὡς δώδεκα φωτεινοὶ ἀστέρες οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι).

Καὶ ἐγκυμονοῦσε καὶ ἔκραζε ἀπὸ πόνους καὶ ἀγωνία νὰ γεννήσῃ.

Καὶ ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἦτο ἔγκυος καὶ φωνάζει αἰσθανομένη τοὺς πόνους τοῦ τοκετοῦ καὶ βασανίζεται διὰ νὰ γεννήσῃ τὸν Μεσσίαν. Λόγῳ τῆς ἀντιδράσεως τοῦ διεφθαρμένου κόσμου καὶ τῆς ἀντιστάσεως τῆς ἁμαρτωλῆς φύσεως ἀναβάλλεται ἡ γέννησις τοῦ Μεσσίου καὶ δυσχερὴς καθίσταται ἡ ἐν ἑκάστῃ ψυχῇ μόρφωσις αὐτοῦ.

Καὶ ἡ γυναίκα αὐτὴ ἦτο ἔγκυος καὶ ἔκραζε, διότι ᾐσθάνετο τοὺς πόνους τοῦ τοκετοῦ καὶ ἐβασανίζετο, διὰ νὰ γεννήσῃ τὸν Μεσσίαν (νὰ ἐνθρονίσῃ διὰ τῆς Ἐκκλησίας τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων).

Καὶ ἄλλο σημεῖο φάνηκε στὸν οὐρανό· Ἕνας μεγάλος κόκκινος δράκων, ποὺ εἶχε ἑπτὰ κεφάλια καὶ δέκα κέρατα, καὶ στὰ κεφάλια του ἑπτὰ στέμματα.

Καὶ ἐνεφανίσθη ἄλλο σημεῖον εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἰδοὺ ἕνας δράκων μεγάλος κοκκινωπός, ποὺ εἶχεν ἑπτὰ κεφαλὰς καὶ δέκα κέρατα καὶ ἐπὶ τῶν κεφαλῶν του ἑπτὰ στέμματα. Σύμβολον τοῦ ἀνθρωποκτόνου καὶ αἱμοχαροῦς σατανᾶ, τοῦ ὁποίου τὰ πολυπληθῆ ὄργανα καὶ ἡ κοσμοκρατορία εἰκονίζονται διὰ τῶν πολλῶν κεφαλῶν καὶ κεράτων καὶ στεμμάτων αὐτοῦ.

Καὶ ἐφάνη ἄλλο σημεῖον εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἰδοὺ ἔνας μεγάλος κόκκινος δράκων, ποὺ εἶχε ἑπτὰ κεφάλια καὶ δέκα κέρατα καὶ ἐπάνω εἰς τὰ ἑπτὰ κεφάλια του ἑπτὰ διαδήματα, (τὸ ἀπαίσιον αὐτὸ τέρας συμβολίζει τὸν μοχθηρότατον ἀνθρωποκτόνον διάβολον μὲ τὰ πολυάριθμα ὄργανα του καὶ τὴν τεραστίαν διὰ τὴν ἁμαρτωλότητα τῶν λαῶν ἐξουσίαν του ἐπὶ τοῦ κόσμου).

Καὶ ἡ οὐρά του σύρει τὸ ἕνα τρίτο ἀπὸ τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ, καὶ τὰ ἔρριξε στὴ γῆ. Καὶ στεκόταν ὁ δράκων μπροστὰ ἀπὸ τὴ γυναῖκα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γεννήσῃ, ὥστε, ὅταν γεννήσῃ, νὰ καταφάγῃ τὸ τέκνο της.

Καὶ ἡ οὑρὰ τοῦ δράκοντος αὐτοῦ σύρει τὸ ἓν τρίτον τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ, τοὺς μετ’ αὐτοῦ δηλαδὴ ἐκπεσόντας ἀγγέλους, τοὺς ὁποίους ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἔρριψεν εἰς τὴν γῆν. Καὶ ὁ δράκων ἔχει σταθῆ ἐμπρὸς εἰς τὴν γυναῖκα, ποὺ πρόκειται νὰ γεννήσῃ, διὰ νὰ καταφάγῃ τὸ τέκνον της, ὅταν τὸ γεννήσῃ. Καὶ πρότερον ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς ἐπιβουλῆς τοῦ Ἡρῴδου καὶ τῶν ἐν ἐρήμῳ πειρασμῶν ἡ προσπάθεια τοῦ δράκοντος ἐστράφη μανιώδης πρὸς ἑξαφανισμὸν τοῦ Μεσσίου.

Καὶ ἡ οὐρὰ αὐτοῦ σύρει τὸ ἐν τρίτον ἀπὸ τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ, τοὺς ἀγγέλους δηλαδή ποὺ ἐπανεστάτησαν μαζῆ του ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, καὶ τοὺς ὁποίους ἔρριψε κάτω εἰς τὴν γῆν. Καὶ ὁ δράκων αὐτὸς ἐστάθη ἐμπρὸς εἰς τὴν γυναῖκα, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γεννήσῃ, διὰ νὰ καταφάγῃ τὸ τέκνον της ὅταν τὸ γεννήσῃ. (Ὁ σατανᾶς μὲ μανίαν καὶ λύσσαν ἐστράφη ἐναντίον τοῦ Μεσσίου, διὰ νὰ τὸν ἐξοντώσῃ μὲ τὴν φονικὴν ἀπόφασιν τοῦ Ἡρῴδου, μὲ τοὺς ἰδικούς του μεγάλους πειρασμοὺς καὶ μὲ τὴν θεοκτόνον μανίαν τῶν Ἑβραίων).

Καὶ γέννησε υἱό, τέκνο ἀρσενικό, ποὺ πρόκειται νὰ συντρίψῃ ὅλα τὰ ἔθνη μὲ ράβδο σιδερένια. Καὶ ἁρπάχθηκε τὸ τέκνο της πρὸς τὸ Θεὸ καὶ πρὸς τὸ θρόνο του.

Καὶ ἐγέννησεν ἡ γυναῖκα υἱὸν ἀρσενικόν, ὁ ὁποῖος μέλλει νὰ ποιμαίνῃ ὅλα τὰ ἔθνη μὲ ράβδον σιδηρᾶν. Καὶ ἡρπάσθη τὸ τέκνον της πλησίον τοῦ Θεοῦ καὶ πλησίον τοῦ θρόνου αὐτοῦ. Ὁ Μεσσίας ἀπρόσβλητος ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν διέφυγε τὴν ἐπιβουλὴν τοῦ δράκοντος καὶ ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανόν.

Καὶ ἐγέννησεν ἡ γυναίκα παιδὶ ἀρσενικό, ποὺ μέλλει νὰ ποιμάνῃ τὰ ἔθνη μὲ σιδηρᾶν ράβδον. Καὶ ἡρπάσθη τὸ τέκνον αὐτῆς πλησίον τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὸν θρόνον αὐτοῦ (ὁ Μεσσίας διέφυγε τὴν ἐξοντωτικὴν μανίαν τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ὀργάνων του, ἐτελείωσε τὸ ἔργον του καὶ ἀνελήφθη ἔνδοξος εἰς τὸν οὐρανόν).

Καὶ ἡ γυναῖκα ἔφυγε στὴν ἔρημο, ἐκεῖ ὅπου ἔχει τόπο ἑτοιμασμένο ἀπὸ τὸ Θεό, γιὰ νὰ τὴ συντηροῦν ἐκεῖ χίλιες διακόσιες ἑξήντα ἡμέρες.

Καὶ ἡ γυναῖκα ἔφυγεν εἰς τὴν ἔρημον. (Ἡ Ἐκκλησία ἐχωρίσθη πνευματικῶς ἀπὸ τὸν κόσμον καὶ μολονότι ἐν τῷ κόσμῳ οἰκοῦσα, ζῇ ἔξω αὐτοῦ). Καὶ ἐκεῖ εἰς τὴν ἔρημον ἔχει τόπον ἑτοιμασμένον ἀπὸ τὸν Θεόν, νὰ τὴν τρέφουν τὰ ὄργανά του ἐπὶ ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα ἢ ἔτη τρία καὶ μισό, ὅσος θὰ εἶναι ὁ ἀνωτέρω καθορισθεὶς καιρὸς τῶν ἐθνῶν καὶ ἡ περίοδος τῆς δοκιμασίας καὶ τῆς θλίψεως.

Καὶ ἡ γυναίκα ἔφυγεν εἰς τὴν ἔρημον, ὅπου ἔχει τόπον ἡτοιμασμένον ἀπὸ τὸν Θεόν, διὰ νὰ τὴν τρέφουν τὰ ὄργανα τοῦ Θεοῦ χιλίας διακοσίας ἑξήντα ἡμέρας, τριάμηση ἔτη. (Ἡ Ἐκκλησία διωκομένη ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸν κόσμον χωρίζεται ἀπὸ αὐτὸν ὄχι τοπικῶς ἀλλὰ πνευματικῶς, ἀσφαλίζεται ὅμως καὶ ὑπάρχει καὶ δρᾷ εἰς τὰς καλοπροαιρέτους ψυχὰς μὲ τὴν χάριν τοῦ ἰδρυτοῦ της).

Καὶ ἔγινε πόλεμος στὸν οὐρανό. Ὁ Μιχαὴλ καὶ οἱ ἄγγελοί του πολέμησαν ἐναντίον τοῦ δράκοντος. Καὶ ὁ δράκων πολέμησε καὶ οἱ ἄγγελοί του,

Καὶ ἔγινε πόλεμος εἰς τὸν οὐρανὸν ὅπου ὁ δράκων διὰ τῆς εἰδωλολατρίας προσεπάθησε νὰ στήσῃ τὸν θρόνον αὐτοῦ, ἐξαλείφων ἀπὸ τὰς διανοίας τῶν ἀνθρώπων τὴν πίστιν καὶ τὴν λατρείαν τοῦ ἑνὸς καὶ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ Μιχαὴλ καὶ οἱ ὑπὸ τὰς διαταγάς του ἄγγελοι ἦλθαν νὰ πολεμήσουν μὲ τὸν δράκοντα. Καὶ ὁ δράκων ἐπολέμησε καὶ οἱ ἄγγελοί του μαζὶ μὲ αὐτόν.

Καὶ ἔγινε πόλεμος εἰς τὸν οὐρανόν. Ὁ Μιχαὴλ καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ ἦλθαν νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τοῦ δράκοντος, τοῦ διαβόλου (ὁ ὁποῖος εἶχε ἐπαναστατήσει κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἠγωνίζετο νὰ ἀποσπάσῃ τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ νὰ τοὺς ὑποτάξῃ εἰς τὸν ἑαυτόν του καὶ τὴν εἰδωλολατρίαν). Καὶ ὁ δράκων μαζῆ μὲ τοὺς ἀγγέλους του ἐπολέμησε.

ἀλλὰ δὲν ἐπικράτησε, οὔτε μπόρεσε πλέον νὰ μείνῃ στὸν οὐρανό.

Καὶ δεν ὑπερίσχυσεν, ἀλλ’ ἡ ἧττα του ἦτο τόσον μεγάλη, ὥστε δὲν εὑρέθη πλέον θέσις δι’ αὐτὸν εἰς τὸν οὐρανόν.

Καὶ δὲν ὑπερίσχυσεν, ἀλλὰ ἐνικήθη ὁλοσχερῶς καὶ ἡ ἧττα του ἦτο τόσον μεγάλη, ὥστε δὲν εὑρέθη πλέον τόπος δι’ αὐτὸν εἰς τὸν οὐρανόν.

Ἀλλὰ κατερρίφθη ὁ δράκων, ὁ ὄφις ὁ μεγάλος ὁ ἀρχαῖος, ποὺ ὀνομάζεται Διάβολος (Διαβολεὺς) καὶ Σατανᾶς (Ἀντίδικος), ποὺ πλανᾷ τὴν οἰκουμένη ὅλη, κατερρίφθη στὴ γῆ, καὶ μαζί του κατερρίφθησαν καὶ οἱ ἄγγελοί του.

Καὶ ἐρρίφθη ὁ δράκων ὁ μεγάλος, ὁ παλαιὸς ὄφις, ποὺ παρέσυρεν εἰς τὴν παράβασιν τοὺς πρωτοπλάστους, ὁ καλούμενος διάβολος καὶ ὁ σατανᾶς, ὁ ὁποῖος πλανᾷ τὴν οἰκουμένην ὅλην. Ἐρρίφθη εἰς τὴν γῆν, καὶ οἱ σκοτεινοὶ ἄγγελοί του ἐρρίφθησαν καὶ αὐτοὶ μαζὶ μὲ αὐτόν.

Καὶ ἐρρίφθη αὐτὸς ὁ δράκων, ὁ μεγάλος, ὁ παλαιὸς ὄφις, ποὺ ἐξηπάτησε τοὺς πρωτοπλάστους, ὁ καλούμενος διάβολος καὶ σατανᾶς, ὁ ὁποῖος παραπλανᾷ εἰς τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἁμαρτίαν ὅλην τὴν οἰκουμένην, ἐρρίφθη εἰς τὴν γῆν καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἐρρίφθησαν καὶ οἱ πονηροὶ ἄγγελοί του.

Καὶ ἄκουσα φωνὴ μεγάλη στὸν οὐρανὸ ποὺ ἔλεγε· «Τώρα ἦλθε ἡ σωτηρία καὶ ἡ δύναμι καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μας καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ του, διότι κατερρίφθη ὁ κατήγορος τῶν ἀδελφῶν μας, ποὺ τοὺς κατηγορεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας ἡμέρα καὶ νύκτα.

Καὶ ἤκουσα φωνὴν μεγάλην εἰς τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ· Τώρα συνετελέσθη ἡ ἀναμενομένη σωτηρία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μας καὶ ἡ ἐξουσία καὶ κυριαρχία τοῦ Χριστοῦ του, διότι ἐρρίφθη ὁ κατήγορος τῶν ἐπὶ γῆς ἀδελφῶν μας, αὐτὸς ποὺ τοὺς ἐκατηγόρει καὶ τοὺς διεξεδίκει ὡς ἰδικούς του ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεόν μας ἡμέραν καὶ νύκτα.

Καὶ ἤκουσα φωνὴν μεγάλην εἰς τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ· «τώρα πλέον ἐπραγματοποιήθη ἐξ ὁλοκλήρου ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μας καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ κυριαρχία τοῦ Χριστοῦ του, διότι κατερρίφθη ὁ κατήγορος τῶν ἀδελφῶν μας, ποὺ εἶναι εἰς τὴν γῆν, αὐτός ποὺ τοὺς κατηγοροῦσε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας συνεχῶς ἡμέραν καὶ νύκτα.

Αὐτοὶ δὲ τὸν νίκησαν χάρις στὸ αἷμα τοῦ Ἀρνίου καὶ χάρις στὸ λόγο τῆς μαρτυρίας τους (γιὰ τὸ Χριστό), καὶ διότι ἀπαρνήθηκαν τὸν ἑαυτό τους μέχρι θανάτου.

Καὶ αὐτοί, οἱ πιστοὶ ἀδελφοί μας τὸν ἐνίκησαν. Καὶ ἡ νίκη των ὀφείλεται εἰς τὸ αἷμα καὶ τὴν θυσίαν τοῦ Ἀρνίου καὶ εἰς τὸν λόγον τῆς μαρτυρίας, ποὺ ἔδωκαν ἐν μέσῳ τοῦ εἰδωλολατρικοῦ κόσμου περὶ τοῦ ἑνὸς καὶ μόνου Θεοῦ. Καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν αὐτὴν δὲν ἠγάπησαν τὴν ζωήν των, ἀλλὰ τὴν ἐπεριφρόνησαν μέχρι θανάτου.

Καὶ αὐτοί, οἱ πιστοὶ εἰς τὸν Χριστὸν ἀδελφοί μας, τὸν ἐνίκησαν χάρις εἰς τὸ αἷμα καὶ τὴν θυσίαν τοῦ Ἀρνίου καὶ χάρις εἰς τὸ κήρυγμα τῆς μαρτυρίας των ἐνώπιον τοῦ κόσμου, καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἠγάπησαν καὶ δὲν ἐπροτίμησαν τὴν ζωήν των μέχρι καὶ τοῦ μαρτυρικοῦ ἀκόμη θανάτου διὰ τὴν πίστιν των καὶ τὴν μαρτυρίαν των ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ.

Γι’ αὐτὸ νὰ εὐφραίνεσθε, οὐρανοὶ καὶ ὅσοι κατοικεῖτε σ’ αὐτούς. Ἀλλοίμονό σας, γῆ καὶ θάλασσα, διότι κατέβηκε ὁ Διάβολος σὲ σᾶς ἔχοντας θυμὸ μεγάλο, ἐπειδὴ γνωρίζει, ὅτι λίγος καιρὸς τοῦ ἀπομένει».

Δι’ αὐτὸ εὐφραίνεσθε οὐρανοὶ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κατοικοῦν εἰς αὐτούς. Ἀλλοίμονον εἰς τὴν γῆν καὶ εἰς τὴν θάλασσαν, διότι κατέβη ὁ διάβολος κάτω πρὸς σᾶς μὲ θυμὸν καὶ μανίαν μεγάλην, ἐπειδὴ γνωρίζει, ὅτι ὀλίγον ἀκόμη καιρὸν ἔχει καὶ ἡ ἐξουσία του σύντομα θὰ καταλυθῇ.

Διὰ τοῦτο εὐφραίνεσθε οὐρανοὶ καὶ ὅσοι κατοικοῦν εἰς αὐτούς. Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, διότι κατέβηκε ὁ διάβολος πρὸς σᾶς μὲ μανίαν μεγάλην, γνωρίζων καλά, ὅτι ὀλίγον ἀκόμη καιρὸν ἔχει εἰς τὴν διάθεσιν του διότι ἡ σκοτεινὴ κυριαρχία του θὰ καταλυθῇ ἐντὸς ὀλίγου.

Ὅταν δὲ ὁ δράκων εἶδε, ὅτι κατερρίφθη στὴ γῆ, καταδίωξε τὴ γυναῖκα, ποὺ γέννησε τὸ ἀρσενικὸ τέκνο.

Καὶ ὅταν εἶδεν ὁ δράκων, ὅτι ἐρρίφθη εἰς τὴν γῆν, κατεδίωξε τὴν γυναῖκα, ἡ ὁποία ἐγέννησε τὸν ἀρσενικὸν υἱόν. Ἀρχίζουν λοιπὸν οἱ διωγμοὶ τοῦ διαβόλου κατὰ τῆς Ἐκκλησίας.

Καὶ ὅταν ὁ δράκων εἶδεν ὅτι ἐρρίφθη εἰς τὴν γῆν, κατεδίωξεν μὲ μανίαν τὴν γυναῖκα, ποὺ ἐγέννησε τὸ ἀρσενικὸν τέκνον. (Κατεδίωξε μὲ τὰ ὄργανά του τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ).

Ἀλλὰ δόθηκαν στὴ γυναῖκα οἱ δύο φτεροῦγες τοῦ μεγάλου ἀετοῦ, γιὰ νὰ πετάξῃ στὴν ἔρημο στὸ καταφύγιό της, γιὰ νὰ συντηρῆται ἐκεῖ ἕνα ἔτος καὶ δύο ἔτη καὶ μισὸ ἔτος ἀποφεύγοντας τὴν ἀπειλὴ τοῦ ὄφεως.

Καὶ ἐδόθησαν εἰς τὴν γυναῖκα τὰ δύο πτερὰ τοῦ μεγάλου ἀετοῦ. Τὴν ἐπῆρε δηλαδὴ ὁ Θεὸς (Ψαλμ. 90,4) ὑπὸ τὰς πτέρυγάς του καὶ τὴν προστασίαν του. Καὶ τῆς ἐδόθησαν τὰ πτερὰ αὐτὰ διὰ νὰ πετᾷ εἰς τὴν ἔρημον, εἰς τὸν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ὡρισμένον τόπον της, διὰ νὰ τρέφεται ἐκεῖ μακρὰν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ φιδιοῦ ἐπὶ ἓν ἔτος καὶ ἐπὶ δύο ἀκόμη ἔτη καὶ μισὸν ἀκόμη ἔτος, ἤτοι κατὰ τὰ ἔτη τῆς περιόδου τῶν διωγμῶν καὶ τῆς δοκιμασίας καὶ τῆς θλίψεως.

Καὶ ἐδόθησαν εἰς τὴν γυναῖκα οἱ δύο φτεροῦγες τοῦ ἀετοῦ τοῦ μεγάλου, διὰ νὰ πετᾷ εἰς τὴν ἔρημον, εἰς τὸν τόπον της, ποὺ εἶχεν ὁρισθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ νὰ τρέφεται ἐκεῖ ἀσφαλὴς καὶ ἀπρόσβλητος ἀπὸ τὴν μανίαν τοῦ ὄφεως ἕνα ἔτος καὶ δύο ἀκόμη ἔτη καὶ μισὸ ἔτος. (Δὲν θὰ ἡττηθῇ οὔτε θὰ καταβληθῇ ἀπὸ τοὺς διωγμούς, ἀλλὰ φρουρουμένη καὶ ἐνισχυομένη ἀπὸ τὸν Θεὸν θὰ τοὺς ὑπερνικήσῃ).

Τότε ὁ ὄφις ἔβγαλε ἀπὸ τὸ στόμα του νερὸ ποτάμι πίσω ἀπὸ τὴ γυναῖκα, γιὰ νὰ τὴν παρασύρῃ μὲ τὸ ρεῦμα τοῦ νεροῦ καὶ νὰ τὴν πνίξῃ.

Καὶ ἐπειδὴ τὸ φίδι δὲν ἠμποροῦσε νὰ τὴν πιάσῃ, ἔρριψεν ἀπὸ τὸ στόμα του πίσω ἀπὸ τὴν γυναῖκα νερὸν σὰν ποταμόν, διὰ νὰ τὴν παρασύρῃ καὶ τὴν πνίξῃ μέσα εἰς τὸν ποταμὸν αὐτόν, καὶ εἶναι τοῦτο σύμβολον τῶν πολλῶν διωγμῶν καὶ τῶν μαρτυρικῶν αἱμάτων, μέσα εἰς τὰ ὁποῖα ὁ σατανᾶς ἐζήτησε νὰ πνίξῃ τὴν Ἐκκλησίαν.

Καὶ τότε ὁ ὄφις ἔβγαλεν ἀπὸ τὸ στόμα του καὶ ἔρριψε πίσω ἀπὸ τὴν γυναίκα ὕδατα πολλά, σὰν ποτάμι, διὰ νὰ τὴν παρασύρῃ μέσα εἰς αὐτὸ καὶ τὴν πνίξῃ. (Ποτάμι ἔρρευσαν τὰ αἵματα τῶν μαρτύρων, μέσα εἰς τὰ ὁποῖα ἠθέλησεν ὁ σατανᾶς νὰ πνίξῃ καὶ ἐξολοθρεύσῃ τὴν Ἐκκλησίαν).

Ἀλλ’ ἡ γῆ βοήθησε τὴ γυναῖκα, διότι ἡ γῆ ἄνοιξε τὸ στόμα της καὶ κατάπιε τὸ ποτάμι, ποὺ ἔβγαλε ὁ δράκων ἀπ’ τὸ στόμα του.

Καὶ ἐβοήθησεν ἡ γῆ τὴν γυναῖκα. Καὶ ἤνοιξεν ἡ γῆ τὸ στόμα της καὶ κατέπιε τὸν ποταμόν, ποὺ ἔρριψεν ὁ δράκων ἀπὸ τὸ στόμα του. Οἱ διωγμοὶ δηλαδὴ διὰ τῆς εἰκόνος αὐτῆς παρουσιάζονται ἀνίσχυροι καὶ ἄνευ σοβαροῦ ἀποτελέσματος.

Καὶ ἐβοήθησεν ἡ γῆ τὴν γυναῖκα, καὶ ἤνοιξεν ἡ γῆ (κατὰ διαταγὴν Θεοῦ) τὸ στόμα της καὶ κατάπιε τὸν ποταμόν, τὸν ὁποῖον ὁ δράκων ἔρριψε ἀπὸ τὸ στόμα του. (Οἱ διωγμοὶ καὶ οἱ διῶκται δὲν θὰ ἐπιτύχουν τίποτε ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ θὰ συντριβοῦν καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν εἰς τὴν γῆν).

Καὶ πικράνθηκε ὁ δράκων ἐξ αἰτίας τῆς γυναίκας, καὶ ἔφυγε γιὰ νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον τῶν ὑπολοίπων τέκνων της, ἐκείνων ποὺ τηροῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ δίνουν μαρτυρία γιὰ τὸν Ἰησοῦ.

Καὶ ἐθύμωσεν ὁ δράκων κατὰ τῆς γυναικός. Καὶ ἐπῆγε νὰ κάμῃ πόλεμον μὲ τοὺς ὑπολοίπους ἀπογόνους της, οἱ ὁποῖοι ἐφύλαττον τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ κατεῖχαν τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως πρὸς τὸν Ἰησοῦν.

Καὶ κατελήφθη ἀπὸ μανίαν ὁ δράκων ἐναντίον τῆς γυναικὸς καὶ ἐπῆγε νὰ κάμῃ πόλεμον ἐναντίον τῶν ὑπολοίπων ἀπογόνων της (τῶν ἀνθρώπων, ποὺ θὰ ἐπίστευαν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ θὰ ἦσαν ἀδελφοὶ αὐτοῦ), οἱ ὁποῖοι θὰ ἐτήρουν τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ εἶχαν σταθερὰν καὶ ἀκλόνητον τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως των εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Τότε βρέθηκα στὴν παραλία. Καὶ εἶδα ν’ ἀνεβαίνῃ ἀπὸ τὴ θάλασσα ἕνα θηρίο (ὁ Ἀντίχριστος) μὲ δέκα κέρατα καὶ ἑπτὰ κεφάλια, καὶ πάνω στὰ κέρατά του δέκα στέμματα καὶ πάνω στὰ κεφάλια του βλάσφημα ὀνόματα.

Καὶ ἐστάθην πλησίον τῆς Ἀμμουδιᾶς τῆς θαλάσσης. Καὶ εἶδον ἀπὸ τὴν θάλασσαν, ποὺ συμβολίζει ὄχι μόνον τὴν ἄβυσσον ἀλλὰ καὶ τὸν ἀνήσυχον καὶ ταραχώδη εἰδωλολατρικὸν κόσμον, νὰ ἀναβαίνῃ θηρίον, ὁ στερούμενος κάθε ἀνθρωπίνου αἰσθήματος καὶ αἱμοβόρος εἰς ἀπανθρωπιὰν ἀντίχριστος. Καὶ τὸ θηρίον αὐτὸ εἶχε κέρατα δέκα καὶ κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ ἐπὶ τῶν κεράτων του δέκα στέμματα, σύμβολα τῆς μεγάλης του δυνάμεως καὶ τῆς βασιλικῆς του ἐξουσίας καὶ τοῦ πλήθους τῶν διαχειριστῶν τοῦ κοσμικοῦ καὶ πολιτικοῦ κράτους του. Καὶ εἰς τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ἦσαν ὀνόματα βλασφημίας δηλοῦντα τὴν θεοποίησιν τῶν τότε καισάρων καὶ τῶν μετέπειτα μέχρι τοῦ ὁριστικοῦ θριάμβου τοῦ εὐαγγελίου ὁλοκληρωτικῶν καὶ ἀντιθέων κρατῶν.

Καὶ ἐστάθηκα εἰς τὴν ἀμμουδιὰ τῆς θαλάσσης καὶ εἶδα νὰ ἀνεβαίνῃ ἀπὸ τὴν θάλασσαν (ἡ ὁποία συμβολίζει τὴν ἄβυσον τοῦ Ἅδου καὶ τὸν τεταραγμένον ἁμαρτωλὸν κόσμον) θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶχε δέκα κέρατα καὶ ἑπτὰ κεφαλὰς καὶ ἐπάνω εἰς τὰ κέρατα δέκα διαδήματα, (σύμβολα τῆς κυριαρχίας του ἐπάνω εἰς τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου) καὶ εἰς τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ ἦσαν γραμμένα ὀνόματα βλασφημίας. (Ὀνόματα θεοποιηθέντων αὐτοκρατόρων τῆς Ρώμης καὶ ἄλλων κυριάρχων εἰς τὰ βασίλεια τῆς γῆς).

Τὸ δὲ θηρίο, ποὺ εἶδα, ἦταν ὅμοιο μὲ λεοπάρδαλι, καὶ τὰ πόδια του σὰν τῆς ἀρκούδας, καὶ τὸ στόμα του σὰν στόμα λιονταριοῦ. Ὁ δὲ δράκων (ὁ Σατανᾶς) τοῦ ἔδωσε τὴ δύναμί του καὶ τὸ θρόνο του καὶ ἐξουσία μεγάλη.

Καὶ τὸ θηρίον, ποὺ εἶδα, ἦτο ὅμοιον πρὸς πάρδαλιν, καὶ τὰ πόδια του ὠμοιάζον πρὸς πόδια ἀρκούδας, καὶ τὸ στόμα του σὰν στόμα λέοντος. Τὸ ρωμαϊκὸν κράτος, ποὺ λαμβάνεται ὡς εἰκὼν τῆς ἀντιθέου κοσμικῆς καὶ πολιτικῆς δυνάμεως, ἡ ὁποία ἔκτοτε καὶ μέχρι τοῦ ὁριστικοῦ θριάμβου τοῦ Εὐαγγελίου, ἔδρασε καὶ θὰ δρᾷ κατὰ τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ, συγκεντρώνει τὴν ἀγριότητα, ἀπανθρωπίαν, ὑπερηφάνειαν καὶ δύναμιν ὅλων τῶν πρὸ αὐτοῦ εἰδωλολατρικῶν κρατῶν, τὰ ὁποῖα κατέκτησε καὶ διεδέχθη. Καὶ ἔδωκεν εἰς τὸ θηρίον αὐτὸ ὁ δράκων καὶ σατανᾶς τὴν δύναμίν του καὶ τὸν θρόνον του καὶ ἐξουσίαν μεγάλην.

Καὶ τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶδα ἦτο ὅμοιον μὲ πάνθηρα καὶ τὰ πόδια του σὰν τῆς ἀρκούδας καὶ τὸ στόμα του σὰν στόμα λέοντος. (Διὰ τῶν θηρίων αὐτῶν, ποὺ ἐκφράζουν τὴν αἱμοβορίαν, τὴν λαιμαργίαν, τὴν θηριωδίαν καὶ ἀλαζονείαν συμβολίζεται ἡ ἀπανθρωπία, ἡ ἀπληστία καὶ ἡ ἀλαζονεία τῶν διεφθαρμένων κοσμικῶν αὐτοκρατοριῶν καὶ εἰδικώτερα τῆς Ρώμης). Καὶ ὁ δράκων ἔδωκε εἰς αὐτὸ τὸ θηρίον, ποὺ συμβόλιζε τὸν θηριώδη ἀντίχριστον, τὴν δύναμιν του καὶ τὸν θρόνον του καὶ τὴν μεγάλην ἐξουσίαν του (ἐφ’ ἐσον ἄλλωστε θὰ τὸ ἐχρησιμοποιοῦσε ὡς ὄργανον του ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας).

Καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ κεφάλια του εἶδα ὡς πληγωμένο θανασίμως. Ἀλλ’ ἡ θανάσιμη πληγή του θεραπεύθηκε, καὶ φοβήθηκε ὅλη ἡ γῆ ἀπὸ τὸ θηρίο,

Καὶ εἶδα μίαν ἀπὸ τὰς κεφαλάς του σὰν νὰ εἶναι σφαγμένῃ θανασίμως. Καὶ ἡ θανάσιμος αὐτοῦ πληγῇ ἐθεραπεύθη διὰ δαιμονικοῦ καὶ ἀγυρτικοῦ θαύματος, ὥστε νὰ φαίνεται κατὰ τοῦτο καὶ τὸ θηρίον ὡς διαβολικὴ ἀπομίμησις τοῦ ἐσφαγμένου καὶ ζῶντος Ἀρνίου. Καὶ κατελήφθη ἀπὸ θαυμασμὸν ὅλη ἡ γῆ καὶ ἠκολούθησεν ὀπίσω ἀπὸ τὸ θηρίον.

Καὶ εἶδα μίαν ἀπὸ τὰς κεφαλάς του σὰν σφαγμένην κατὰ ἕνα τρόπον θανατηφόρον. Ἀλλ’ ἡ θανάσιμος αὐτοῦ πληγὴ ἐθεραπεύθη (προφανῶς ἀπὸ τὸν σατανᾶ) καὶ ἐθαύμασεν ὅλη ἡ οἰκουμένη καὶ ἠκολούθησεν ὀπίσω ἀπὸ τὸ θηρίον.

καὶ προσκύνησαν τὸ δράκοντα, ποὺ ἔδωσε τὴν ἐξουσία στὸ θηρίο, ἐπίσης προσκύνησαν τὸ θηρίο λέγοντας· «Ποιός εἶναι ὅμοιος μὲ τὸ θηρίο; Ποιός δύναται νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον του;».

Καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν δράκοντα, ποὺ ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν εἰς τὸ θηρίον. Καὶ ἐπροσκύνησαν τὸ θηρίον λέγοντες· Ποῖος εἶναι ὅμοιος πρὸς τὸ θηρίον καὶ ποῖος ἡμπορεῖ νὰ πολεμήσῃ μαζί του;

Καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν δράκοντα, τὸν σατανᾶ, ὁ ὁποῖος ἔδωκε αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν εἰς τὸ θηρίον, εἰς τὸν ἀντίχριστον. Καὶ ἐπροσκύνησαν ἀκόμη τὸ θηρίον, λέγοντες· «ποιὸς εἶναι ὅμοιος μὲ τὸ θηρίον καὶ ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον του;»

Καὶ δόθηκε σ’ αὐτὸ στόμα ποὺ νὰ λέγῃ ὑπεροπτικὰ καὶ βλάσφημα λόγια. Ἐπίσης τοῦ δόθηκε ἐξουσία νὰ κάνῃ πόλεμο σαρανταδύο μῆνες.

Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸ ἀπὸ τὸν σατανᾶν στόμα, ποὺ λέγει καυχησιολογίας καὶ βλασφημίας. Καὶ κατὰ παραχώρησιν τοῦ Θεοῦ ἐδόθη εἰς αὐτὸ ἄδεια νὰ κάμῃ πόλεμον ἐπὶ μήνας τεσσαράκοντα δύο, ἤτοι ἐπὶ ἔτη τρία καὶ μισό.

Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸ ἀπὸ τὸν σατανᾶν βέβηλον στόμα, τὸ ὁποῖον λαλεῖ ἀλαζονικὰς καυχησιολογίας καὶ βλασφημίας ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτό (κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ) ἡ ἄδεια καὶ ἡ ἐξουσία νὰ κάμῃ πόλεμον ἐπὶ τρία ἔτη καὶ μισό.

Καὶ ἄνοιξε τὸ στόμα του γιὰ βλασφημία πρὸς τὸ Θεό, γιὰ νὰ βλασφημήσῃ τ’ ὄνομά του καὶ τὸ κατοικητήριό του, ὅσους δηλαδὴ κατοικοῦν στὸν οὐρανό (Οἱ κάτοικοι τοῦ οὐρανοῦ, ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι, ἀποτελοῦν τὴ σκηνή, τὸ ναό, τὸ κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ὁ Θεὸς κατοικεῖ ἀνάμεσά τους).

Καὶ ἤνοιξε τὸ στόμα του διὰ νὰ βγάλῃ βλασφημίας κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κατὰ τῆς οὐρανίου κατοικίας του καὶ κατὰ τῶν συγκατοικοῦντων μετ’ αὐτοῦ ἐν οὐρανοῖς ἀγγέλων καὶ ἁγίων, καὶ ἠρνήθη αὐτοὺς καὶ ἐθεοποίησε τὴν κρατικὴν ἐξουσίαν καὶ ἐξύψωσε τὸ εἴδωλόν της ὡς τὸν μόνον ἄξιον νὰ προσκυνῆται καὶ νὰ λατρεύεται Θεόν.

Καὶ ἤνοιξε τὸ στόμα του εἰς βλασφημίας ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ βλασφημήσῃ τὸ ἅγιον ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν οὐράνιον κατοικίαν του καὶ ὅλους τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἁγίους, ποὺ κατοικοῦν μαζῆ του εἰς τὸν οὐρανόν (μὲ τὴν μοχθηρὰν διάθεσιν νὰ ἐξαλείψῃ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν γῆν καὶ νὰ θεοποιήσῃ τὸν φαῦλον ἑαυτόν του).

Μάλιστα δόθηκε σ’ αὐτὸ (στὸ θηρίο) ἡ ἐξουσία νὰ κάνῃ πόλεμο ἐναντίον τῶν ἁγίων (τῶν πιστῶν) καὶ νὰ τοὺς νικήσῃ. Ἀκόμη τοῦ δόθηκε ἐξουσία πάνω σὲ κάθε φυλὴ καὶ λαὸ καὶ γλῶσσα καὶ ἔθνος.

Καὶ ἐπετράπη εἰς αὐτὸ νὰ κάμῃ πόλεμον μὲ τὰ μέλη τῆς ἐπὶ γῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας καὶ νὰ νικήσῃ αὐτά. Καὶ τοῦ ἐδόθη κατὰ θείαν παραχώρησιν νὰ ἐξουσιάσῃ κάθε φυλῆν καὶ λαὸν καὶ γλῶσσαν καὶ ἔθνος.

Καὶ ἐδόθη εἰς τὸ θηρίον αὐτό, κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ, ἡ ἄδεια νὰ κάμῃ πόλεμον ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν καὶ νὰ τοὺς νικήσῃ· καὶ τοῦ ἐδόθη ἀκόμη ἡ ἐξουσία νὰ κυριαρχήσῃ εἰς κάθε φυλὴν καὶ λαὸν καὶ γλῶσσαν καὶ ἔθνος (καὶ νὰ γίνη ἔτσι ἡ Ρώμη, ποὺ συμβολίζεται μὲ τὸ θηρίον, μὲ τὸν ἀντίχριστον, κοσμοκράτειρα).

Καὶ θὰ τὸν προσκυνήσουν (τὸν Ἀντίχριστο, ὁ ὁποῖος ἐμφανίζεται ὡς θηρίο) ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς γῆς, τῶν ὁποίων τὸ ὄνομα δὲν εἶναι γραμμένο στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς τοῦ Ἀρνίου, τοῦ σφαγμένου (στὴν ἀπόφασι τοῦ Θεοῦ) ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου.

Ἀποτέλεσμα δὲ τῆς προσκαίρου ταύτης κοσμοκρατορίας του θὰ εἶναι, ὅτι θὰ προσκυνήσουν τὸν ἀντίχριστον αὐτὸν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς γῆς, ὅσων τὸ ὄνομα δὲν ἔχει γραφῆ σύμφωνα μὲ τὴν προαιώνιον βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν καιρόν, ποὺ ἤρχισε νὰ κτίζεται ὁ κόσμος, εἰς τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς τοῦ σφαγμένου Ἀρνίου.

Καὶ θὰ προσκυνήσουν αὐτόν, ποὺ ἀλαζονικῶς θὰ παριστάνῃ τὸν εὐατόν του Θεόν, ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς γῆς, ἐκεῖνοι δηλαδή, τῶν ὁποίων τὸ ὄνομα ἀπὸ καταβολῆς κόσμου δὲν ἔχει γραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς τοῦ σφαγμένου Ἀρνίου.

Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ, ἂς ἀκούσῃ.

Ὅποιος ἔχει πνευματικὸν ἐνδιαφέρον καὶ αὐτί, ἂς ἀκούσῃ.

Ὅποιος ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του, ἂς ἀκούσῃ.

Ὅποιος ὁδηγεῖ σὲ αἰχμαλωσία, θὰ ὁδηγηθῇ σὲ αἰχμαλωσία. Ὅποιος παίρνει μαχαίρι καὶ σκοτώνει, αὐτὸς μὲ μαχαίρι πρόκειται νὰ σκοτωθῇ. Ἐδῶ φαίνεται ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστι τῶν ἁγίων (τῶν πιστῶν). (Οἱ διῶκτες δηλαδὴ καὶ οἱ δήμιοι τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ ὁπωσδήποτε θὰ τιμωρηθοῦν, οἱ δὲ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ δείξουν πίστι καὶ ὑπομονή).

Ἐὰν κανεὶς σύρῃ ἄλλους εἰς αἰχμαλωσίαν, θὰ αἰχμαλωτισθῇ καὶ αὐτός. Ἐὰν κανεὶς φονεύσῃ μὲ μάχαιραν, πρέπει καὶ αὐτὸς σύμφωνα μὲ τὸ κρῖμα τῆς θείας δικαιοσύνης μὲ μάχαιραν νὰ φονευθῇ. Ὅλα τὰ ἀδικήματα καὶ αἱ καταπιέσεις, ποὺ θὰ κάμῃ μὲ τὰ ὄργανά του τὸ θηρίον, θὰ πληρωθοῦν καὶ θὰ τιμωρηθοῦν μὲ τὸ αὐτὸ μέτρον καὶ νόμισμα. Ἐδῶ θὰ δειχθῇ ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν Χριστιανῶν.

Ὅποιος σύρει ἄλλους εἰς αἰχμαλωσίαν, βαδίζει καὶ ὁ ἴδιος εἰς αἰχμαλωσίαν. Ὅποιος φονεύσει μὲ μαχαίρι, πρέπει καὶ αὐτὸς σύμφωνα μὲ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, μὲ μαχαίρι νὰ φονευθῇ. (Τὰ ἐγκλήματα καὶ τὰ ἀδικήματα θὰ πληρωθοῦν καὶ θὰ τιμωρηθοῦν μὲ τὸ ἴδιο μέτρον). Ἐδῶ φαίνεται ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ πίστις τῶν Χριστιανῶν.

Ὕστερα εἶδα ἕνα ἄλλο θηρίο (τὸν ψευδοπροφήτη καὶ ὑπασπιστὴ τοῦ Ἀντιχρίστου) ν’ ἀνεβαίνῃ ἀπὸ τὴν ξηρά. Καὶ εἶχε δὺο κέρατα σὰν τοῦ ἀρνίου, ἀλλὰ μιλοῦσε σὰν δράκων.

Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὴν γῆν. Καὶ εἶχε δύο κέρατα ὅμοια πρὸς τὰ κέρατα τοῦ Ἀρνίου, ὡμίλει ὅμως σὰν δράκων. Εἶναι ὁ ψευδοπροφήτης, ποὺ ὑπὸ τὸ ἐξωτερικὸν φαινόμενον τοῦ προβάτου κρύπτει τὸν λύκον καὶ τὸν σατανᾶν.

Καὶ εἶδα ἄλλο θηρίον νὰ ἀνεβαίνῃ ἀπὸ τὴν γῆν· καὶ εἶχε δύο κέρατα, ποὺ ἐμοιαζαν σὰν κέρατα ἀρνίου· ὠμιλοῦσε ὅμως σὰν δράκων. (Ἐσυμβόλιζε τοὺς ψευδοπροφήτας, οἱ ὁποῖοι σὰν ἀθῶα πρόβατα ὁμιλοῦν μὲ γλυκύτητα, ἀλλ’ ἔχουν τὴν καρδίαν καὶ τὰ φρονήματα τοῦ διαβόλου).

Καὶ ἀσκεῖ ὅλη τὴν ἐξουσία τοῦ πρώτου θηρίου συμφώνως πρὸς τὴ θέλησι ἐκείνου. Καὶ κάνει τὴ γῆ καὶ τοὺς κατοίκους της νὰ προσκυνήσουν τὸ πρῶτο θηρίο, ποὺ θεραπεύθηκε ἡ θανάσιμη πληγή του.

Καὶ ἐκτελεῖ τοῦτο ὅλην τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ πρώτου θηρίου ὑποτεταγμένον ἐμπρὸς εἰς αὐτό. Καὶ πείθει τὴν γῆν καὶ ἐκείνους, ποὺ κατοικοῦν εἰς αὐτήν, νὰ προσκυνήσουν τὸ θηρίον τὸ πρῶτον, τοῦ ὁποίου ἐθεραπεύθη τὸ θανατηφόρον τραῦμα.

Ὑποτάσσεται δὲ καὶ ἐκτελεῖ ὅλην τὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου θηρίου, πειθαρχικὸν σὰν ἐκτελεστικὸν ὄργανον ἐμπρὸς εἰς αὐτό. Παρασύρει δὲ καὶ κάμνει τὴν γῆν καὶ ἐκείνους ποὺ κατοικοῦν εἰς αὐτὴν νὰ προσκυνοῦν τὸ πρῶτον θηρίον, τοῦ ὁποίου ἡ θανάσιμος πληγὴ ἔχει θεραπευθῇ.

Κάνει δὲ μεγάλα σημεῖα, ἀκόμη καὶ πῦρ νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ μπροστὰ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ὡς ψευδοπροφήτης κάνει θαύματα ἀγύρτικα μεγάλα, μέχρι τοῦ νὰ καταβαίνῃ καὶ φωτιὰ ἀκόμη ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὴν γῆν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ κάμνει, τὸ προβατόσχημον αὐτὸ θηρίον (μὲ τὴν δύναμιν τοῦ διαβόλου) μεγάλα καὶ τερατώδη σημεῖα, ὥστε καὶ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν νὰ κατεβαίνῃ εἰς τὴν γῆν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων φωτιά (κατὰ μίμησιν τοῦ προφήτου Ἠλιού).

Καὶ πλανᾷ τοὺς κατοίκους τῆς γῆς ἐξ αἰτίας τῶν σημείων, ποὺ τοῦ δόθηκε ἐξουσία νὰ κάνῃ κατὰ τὴ θέλησι τοῦ θηρίου, λέγοντας στοὺς κατοίκους τῆς γῆς νὰ κατασκευάσουν ὁμοίωμα (ἄγαλμα ὡς εἴδωλο) πρὸς τιμὴν τοῦ θηρίου (νὰ θεοποιήσουν δηλαδὴ τὸ θηρίο, τὸν Ἀντίχριστο), ὁ ὁποὶος εἶχε τὴν πληγὴ τῆς μαχαίρας καὶ ὅμως ἔζησε.

Καὶ λόγῳ τῶν θαυμάτων αὐτῶν, ποὺ κατὰ θείαν παραχώρησιν τοῦ ἐπετράπη νὰ κάμῃ ἐμπρὸς εἰς τὸ πρῶτον θηρίον, πλανᾷ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς, λέγων εἰς αὐτοὺς νὰ κάμουν εἰκόνα καὶ εἴδωλον καὶ νὰ θεοποιήσουν τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον ἔλαβε τὸ τραῦμα τῆς μαχαίρας καὶ ὅμως ἔζησε.

Καὶ παρασύρει εἰς τὴν πλάνην τοὺς κατοίκους τῆς γῆς μὲ τὰ ἀγυρτικὰ αὐτὰ θαύματα, διὰ τὰ ὁποῖα τοῦ ἐδόθη ἄδεια ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ νὰ τὰ κάμῃ, λέγων καὶ προτρέπων τοὺς κατοίκους τῆς γῆς νὰ κάμουν εἴδωλον καὶ νὰ θεοποιήσουν τὸ θηρίον, τὸν Ἀντίχριστον, τὸ ὁποῖον καίτοι εἶχε λάβει τὴν πληγὴν τῆς μαχαίρας, ἐν τούτοις ἔζησε.

Καὶ τοῦ δόθηκε ἡ δυνατότης νὰ δώσῃ πνεῦμα στὸ ὁμοίωμα τοῦ θηρίου (νὰ ζωοποιήσῃ τὸ ὁμοίωμα τοῦ θηρίου), ὥστε καὶ νὰ ὁμιλήσῃ τὸ ὁμοίωμα τοῦ θηρίου, καὶ νὰ κάνῃ νὰ θανατωθοῦν ὅσοι δὲν προσκυνήσουν τὸ ὁμοίωμα τοῦ θηρίου.

Καὶ τοῦ ἐπετράπη νὰ δώσῃ ζωὴν εἰς τὴν εἰκόνα τοῦ θηρίου, ὥστε καὶ νὰ ὁμιλήσῃ ἡ εἰκὼν τοῦ θηρίου. Καὶ ὅσοι μὲ τοὺς παραπλανητικοὺς λόγους τοῦ δευτέρου θηρίου δὲν θὰ ἐπείθοντο νὰ προσκυνήσουν τὸ εἴδωλον καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ πρώτου θηρίου, τοῦ ἐπετράπη νὰ ἐνεργήσῃ ὥστε νὰ φονευθοῦν.

Καὶ τοῦ παρεχωρήθη ἄδεια νὰ δώσῃ ζωὴν εἰς τὸ εἴδωλον τοῦ θηρίου, ὥστε νὰ ὁμιλήσῃ τὸ εἴδωλον τοῦ θηρίου. Ἀκόμη δὲ τοῦ ἐπετράπῃ νὰ ἐνεργήσῃ, ὥστε νὰ φονευθοῦν ὅσοι δὲν θὰ ἤθελαν νὰ προσκυνήσουν τὸ εἴδωλον τοῦ θηρίου.

Καὶ ἐπιβάλλει σ’ ὅλους, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχοὺς, τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, νὰ δεχθοῦν στοὺς ἑαυτούς τους χάραγμα (σφραγῖδα πλήρους ὑποτελείας στὸν Ἀντίχριστο) στὸ δεξί τους χέρι ἢ στὰ μέτωπά τους,

Καὶ ἐνεργεῖ ὅλοι, οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ πτωχοὶ καὶ οἱ ἐλεύθεροι καὶ οἱ δοῦλοι, νὰ δηλώσουν τελείαν ὑποταγὴν εἰς τὸ θηρίον καὶ νὰ τοὺς δώσουν χάραγμα καὶ σφραγῖδα ἀνεξάλειπτον εἰς τὸ δεξιόν τους χέρι ἢ εἰς τὸ μέτωπόν τους, ὥστε δι’ αὐτοῦ νὰ φαίνεται δημοσίᾳ καὶ καθαρά, ὅτι εἶναι δοῦλοι τοῦ θηρίου.

Παρασύρει δὲ καὶ πείθει ὅλους, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, νὰ προσκυνήσουν τὸ εἴδωλον καὶ νὰ ὑποταχθοῦν εἰς τὸ θηρίον καὶ νὰ τοὺς δώσουν ἀνεξάλειπτον χαραγμένην σφραγῖδα εἰς τὸ δεξί των χέρι καὶ εἰς τὰ μέτωπά των, ὅπως γίνεται μὲ τοὺς δούλους, (διὰ νὰ διαλαλοῦν ἔτσι τὴν ἰσόβιον ὑποταγήν των εἰς τὸ θηρίον).

καὶ κανεὶς νὰ μὴ δύναται νὰ ἀγοράσῃ ἢ πωλήσῃ, παρὰ μόνον αὐτὸς ποὺ ἔχει τὸ χάραγμα (τὴ σφραγῖδα), τὸ ὄνομα δηλαδὴ τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸ τοῦ ὀνόματός του.

Καὶ ἐνεργεῖ καὶ ἀποκλεισμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ὥστε κανεὶς νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ ἀγοράσῃ ἢ νὰ πωλήσῃ παρὰ μόνον ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τὴν σφραγῖδα καὶ τὸ χάραγμα. Εἶναι δὲ ἡ σφραγῖδα αὐτὴ τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ ὁ ἀριθμός, ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸ ἄθροισμα τῆς ἀριθμητικῆς ἀξίας ἑκάστου γράμματος τοῦ ὀνόματός του.

Καὶ διὰ νὰ θλίψῃ καὶ ταλαιπωρήσῃ τοὺς Χριστιανούς, πειθαναγκάζει, κανεὶς νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ ἀγοράσῃ ἢ νὰ πωλήσῃ, ἐκτὸς ἐκείνων ποὺ ἔχουν τὸ χάραγμα καὶ τὴν σφραγῖδα τοῦ θηρίου, ἡ ὁποία σφραγὶς εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ ὁ ἀριθμός, ποὺ συμβολίζουν τὰ γράμματα τοῦ ὀνόματός του.

Ἐδῶ φαίνεται ἡ σοφία. Ὅποιος ἔχει νοῦ, ἂς ἑρμηνεύσῃ τὸν ἀριθμὸ τοῦ θηρίου. Εἶναι δὲ ἀριθμὸς ἀνθρώπου. Καὶ εἶναι ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ (τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ Ἀντιχρίστου) χξστ' (666).

Ἐδῶ εἶναι ἡ θεία σοφία ἡ κρυμμένη ἀπὸ τοὺς μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπους. Ὅποιος ἔχει νοῦν φωτισμένον, ἂς ἀριθμήσῃ τοὺς ἀριθμούς, ποὺ κάθε γράμμα τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀντιχρίστου σημαίνει, καὶ ἂς ἀθροίσῃ τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου. Διότι δὲν εἶναι ἀριθμὸς ὀνόματος ὑπερανθρώπου καὶ ὑπερφυσικοῦ προσώπου, ἀλλ’ ἀριθμὸς ὀνόματος ἀνθρώπου. Καὶ ὁ ἀριθμός, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἄθροισμα τῆς ἀριθμητικῆς ἀξίας ἑνὸς ἑκάστου γράμματος τοῦ ὀνόματος τοῦ θηρίου, εἶναι ἑξακόσια ἑξήκοντα ἓξ ἢ ΧΞς = ὄνομα ποὺ ἀντιτίθεται καὶ πλαστογραφεῖ καὶ διαλύει τὸ ὄνομα Χριστός.

Ἐδῶ εἶναι ἡ θεία σοφία· ἐκεῖνος ποὺ ἔχει φωτισμένον καὶ καθαρὸν νοῦν ἂς ὑπολογίσῃ τὸ σύνολον τῶν ἀριθμῶν, ποὺ συμβολίζουν τὰ γράμματα τοῦ ὀνόματός του. Διότι εἶναι ἀριθμὸς ὀνόματος ἀνθρώπου. Καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτός, ποὺ βγαίνει, ἀπὸ τὴν ἄθροισιν τῶν γραμμάτων λαμβανομένων ὡς ἀριθμῶν, κατὰ τὸ ἑλληνικὸν σύστημα, εἶναι ἑξακόσια ἐξήκοντα ἓξ ἢ χξστ'. Εἶναι δὲ τὸ ὄνομα τοῦ Ἀντιχρίστου.

Ἔπειτα κοίταξα, καὶ ἰδοὺ τὸ Ἀρνίον στεκόταν στὸ ὄρος Σιών, καὶ μαζί του ἑκατὸν σαράντα τέσσερες χιλιάδες, ποὺ εἶχαν τὸ ὄνομά του καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Πατέρα του γραμμένο στὰ μέτωπά τους.

Καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ τὸ Ἀρνίον, ποὺ ἐστεκετο εἰς τὸ ὄρος Σιὼν καὶ ἐκυριάρχει ἐν μέσῳ τῆς ἐπὶ γῆς Ἐκκλησίας του. Καὶ μαζί του ἦσαν αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες τοῦ ἐπιστραφέντος καὶ πιστεύσαντος πλέον Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, αἱ ὁποῖαι εἶχαν τὸ ὄνομα τοῦ Ἀρνίου καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ γραμμένον ἐπάνω εἰς τὰ μέτωπά των.

Καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ τὸ Ἀρνίον, τὸ ὁποῖον ἐστέκετο ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος τῆς νέας Σιών, τῆς ἀγωνιζομένης Ἐκκλησίας, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸ πολυάριθμοι ἐκλεκτοὶ πιστοὶ ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, ποὺ συμβολίζονται μὲ τὸν ἀριθμὸν ἑκατὸν σαράντα τέσσαρες χιλιάδες καὶ ἔχουν γραμμένο ἐπάνω εἰς τὰ μέτωπά των τὸ ὄνομα τοῦ Ἀρνίου καὶ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ.

Καὶ ἄκουσα φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σὰν βοὴ καταρρακτῶν καὶ σὰν βοὴ δυνατῆς βροντῆς. Ἐπίσης ἡ φωνὴ, ποὺ ἄκουσα, ἦταν σὰν τὴ μουσικὴ κιθαριστῶν, ποὺ παίζουν μὲ τὶς κιθάρες τους.

Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἀπὸ τὴν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν, φωνὴν δυνατὴν σὰν φωνὴν καὶ βοὴν ὑδάτων πολλῶν, ποὺ πέφτουν ἀπὸ ψηλά, καὶ σὰν φωνὴν μεγάλης βροντῆς. Καὶ ἡ φωνὴ αὐτή, ποὺ ἤκουσα ἦτο σὰν φωνὴ κιθαροπαικτῶν, ποὺ παίζουν μὲ τὰς κιθάρας των.

Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἀπὸ τὴν θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν τοῦ οὐρανοῦ, σὰν τὴν βοὴν ὑδάτων πολλῶν, ποὺ πίπτουν σὰν καταρράκτες ἀπὸ ψηλά, καὶ σὰν φωνὴν μεγάλης βροντῆς. Καὶ ἡ φωνή, τὴν ὁποίαν ἤκουσα, δὲν ἦτο τρομακτικὴ ἀλλ’ εὐχάριστος, διότι ἦτο σὰν φωνὴ κιθᾳρωδῶν, ποὺ ψάλλουν καὶ συγχρόνως παίζουν μὲ τὰς κιθάρας των.

Ψάλλουν δὲ (οἱ οὐράνιοι ὑμνῳδοὶ) καινούργιο ᾆσμα ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῳομόρφων ὄντων (ἀγγέλων) καὶ τῶν πρεσβυτέρων. Καὶ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ μάθῃ τὸ ᾆσμα, παρὰ μόνον οἱ ἑκατὸν σαράντα τέσσερες χιλιάδες, οἱ ἐξαγορασμένοι ἀπὸ τὴ γῆ.

Καὶ ψάλλουν νέον ὕμνον ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐμπρὸς εἰς τὰ τέσσαρα ζῷα καὶ τοὺς εἰκοσιτέσσαρας πρεσβυτέρους. Καὶ κανεὶς ἄλλος δὲν ἠμποροῦσε νὰ καταλάβῃ καὶ νὰ νοιώσῃ τὸ περιεχόμενον καὶ τὴν ἁρμονίαν τοῦ ὕμνου αὐτοῦ παρὰ μόνον αἱ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ποὺ μὲ τὸ αἷμα τοῦ Ἀρνίου ἐξηγοράσθησαν καὶ ἐλυτρώθησαν διαλεγμένοι ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν κατοίκων τῆς γῆς.

Καὶ ψάλλουν νέον ὕμνον ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐμπρὸς εἰς τὰ τέσσαρα ζῶα καὶ τοὺς εἰκοσιτέσσαρες πρεσβυτέρους. Καὶ κανεὶς ἄλλος δὲν ἠμποροῦσε νὰ κατανοήσῃ τὴν νέαν αὐτὴν ᾠδήν, παρὰ μόνον οἱ ἑκατὸν σαράντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐξαγορασθῆ μὲ τὸ αἷμα τοῦ Ἀρνίου ἀνάμεσα ἀπ’ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς γῆς.

Αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν μολύνθηκαν μὲ γυναῖκες. Εἶναι δηλαδὴ παρθένοι. Αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ Ἀρνίον, ὅπου καὶ ἂν πηγαίνῃ. Αὐτοὶ ἐξαγοράσθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα ὡς ἐκλεκτότερη προσφορὰ γιὰ τὸ Θεὸ καὶ τὸ Ἀρνίον.

Αὐτοὶ ἀπηρνήθησαν ὁλοτελῶς τὸν κόσμον καὶ διὰ νὰ μείνουν τελείως ἀφωσιωμενοι εἰς τὸ Ἀρνίον δὲν ἦλθαν εἰς καμμίαν σχέσιν πρὸς γυναῖκας. Διότι εἶναι παρθένοι. Αὐτοὶ εἶναι, ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ Ἀρνίον, ὅπου καὶ ἂν ὑπάγῃ, ἀψηφοῦντες ὁποιονδήποτε κίνδυνον. Αὐτοὶ ἐξηγοράσθησαν ἀπὸ τοῦ μέσου τῶν ἀνθρώπων διὰ νὰ εἶναι ἐκλεκτὴ προσφορὰ καὶ θυσία εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸ Ἀρνίον.

Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἁγνοὶ καὶ ἀφωσιωμένοι εἰς τὸ Ἀρνίον, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦλθαν εἰς καμμίαν συνάφειαν μὲ γυναῖκας καὶ δὲν ἐμολύνθησαν, διότι εἶναι παρθένοι. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἀκολουθοῦν πιστῶς καὶ θαρραλέως τὸ Ἀρνίον, ὅπου καὶ ἂν ὑπάγῃ. Αὐτοὶ ἔχουν ἐξαγορασθῆ ἀνάμεσα ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων, ὡς ἐκλεκτὴ ἀπαρχὴ καὶ εὐάρεστος προσφορὰ εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸ Ἀρνίον.

Ἀκόμη καὶ στὸ στόμα τους δὲν βρέθηκε κακό (Δὲν ἁμάρτησαν οὔτε μὲ λόγια). Εἶναι δηλαδὴ ἄψογοι.

Καὶ δὲν εὑρέθη ψέμα εἰς τὸ στόμα των, διότι εἶναι ἄμεμπτοι.

Καὶ δὲν εὐρέθηκε ποτὲ ψέμα εἰς τὸ στόμα των, διότι εἶναι ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι.

Εἶδα ἐπίσης ἕνα ἄλλο ἄγγελο νὰ πετᾷ μεσουρανίς. Εἶχε οὐράνιο ἄγγελμα γιὰ νὰ διαλαλήσῃ στοὺς κατοίκους τῆς γῆς, καὶ μάλιστα σὲ κάθε ἔθνος καὶ φυλὴ καὶ γλῶσσα καὶ λαό.

Καὶ εἶδα ἄλλον ἄγγελον νὰ πετᾷ εἰς τὸ μέσον τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ ἔχῃ χαρμόσυνον μήνυμα, ποὺ ἀπὸ καταβολῆς τοῦ κόσμου περιείχετο εἰς τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ αἰώνων πολλῶν προεκηρύχθη ἀπὸ τοὺς προφήτας καὶ διελαλήθη ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους καὶ τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τὴν διὰ τοῦ Χριστοῦ σωτηρίαν τῶν πιστῶν καὶ τὴν κατάκρισιν τῶν ἀπίστων. Καὶ εἶχε τὸ εὐαγγέλιον αὐτὸ ὁ ἄγγελος διὰ νὰ τὸ άναγγείλῃ καὶ τὸ διακηρύξῃ εἰς ὅλην τὴν γῆν καὶ εἰς κάθε ἔθνος καὶ φυλὴν καὶ ξενογλώσσους ἀνθρώπους καὶ εἰς κάθε λαόν,

Καὶ εἶδα ἄλλον ἄγγελον νὰ πετᾷ εἰς τὰ μεσουράνια καὶ νὰ ἔχῃ χαρμόσυνον, αἰωνίου κύρους μήνυμα, τὸ μήνυμα τῆς λυτρώσεως καὶ τῆς ἀνταποδόσεως, διὰ νὰ τὸ ἀναγγείλῃ καὶ διαλαλήσῃ εἰς ὅλους ὅσοι εὑρίσκονται εἰς τὴν γῆν, εἰς κάθε ἔθνος καὶ κάθε φυλὴν καὶ γλῶσσαν καὶ λαόν,

Ἔλεγε μεγαλοφώνως· «Φοβηθῆτε τὸν Κύριο καὶ δοξάσετε αὐτόν, διότι ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς κρίσεώς του, καὶ προσκυνήσετε ἐκεῖνον, ποὺ δημιούργησε τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ καὶ τὴ θάλασσα καὶ τὶς πηγὲς τῶν ὑδάτων».

λέγων μὲ φωνὴν μεγάλην· Φοβηθῆτε τὸν Κύριον καὶ δώσατε δόξαν εἰς αὐτόν, διότι ἦλθεν ἡ ὥρα, ποὺ θὰ κάμῃ τὴν κρίσιν του. Καὶ προσκυνήσατε εἰς αὐτόν, ποὺ ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰς πηγὰς τῶν νερῶν.

λέγων μὲ μεγάλην φωνήν· «φοβηθῆτε τὸν Κύριον καὶ δοξάσατε τὸ ὄνομά του, διότι ἦλθεν ἡ ὥρα, ποὺ θὰ κάμῃ τὴν μεγάλην κρίσιν καὶ θὰ ἀποδώσῃ εἰς τὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Καὶ προσκυνήσατε αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἔκαμε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων».

Τότε ἕνας ἄλλος ἄγγελος, δεύτερος, ἀκολούθησε καὶ εἶπε· «Ἔπεσε, ἔπεσε ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ μεθυστικὸ κρασὶ τῆς πορνείας της πότισε ὅλα τὰ ἔθνη».

Καὶ ἄλλος δεύτερος ἄγγελος ἦλθεν ὕστερα καὶ εἶπεν· Ἔπεσεν, ἔπεσεν ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη. Δηλαδή· ἔπεσεν ἡ Ρώμη, καθὼς καὶ τὰ ἐξεικονιζόμενα ὑπ’ αὐτῆς καθ’ ὅλας τὰς γενεὰς καὶ μάλιστα κατὰ τοὺς ἐσχάτους καιροὺς κέντρα τῆς κρατικῆς ἀσεβείας καὶ ἀντιχρίστου πνευματικῆς δυνάμεως. Ἡ ἀλληγορούμενη αὐτὴ Βαβυλὼν ἔχει ποτίσει ὅλα τὰ ἔθνη μὲ τὴν μεθυστικὴν δύναμιν καὶ λύσσαν τῆς πορνείας της καὶ τῆς εἰδωλολατρικῆς παραφορᾶς καὶ διαφθορᾶς της.

Καὶ ἄλλος δεύτερος ἄγγελος ἦλθεν ἔπειτα ἀπὸ τὸν πρῶτον λέγων· «ἔπεσεν, ἔπεσεν ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη. (Ἡ πολυάνθρωπος καὶ διευθαρμένη Ρώμη, ἡ ὁποία ὡς πρὸς τὴν φαυλότητα καὶ ἐξαθλίωσιν της ὁμοιάζει μὲ τὴν παλαιὰν ἁμαρτωλὴν Βαβυλῶνα). Αὐτὴ ἡ νέα, διεφθαρμένη Βαβυλὼν ἔχει ποτίσει ὅλα τὰ ἔθνη μὲ τὴν κραιπάλην τῆς ἀσωτίας της, μὲ τὴν φλόγα καὶ τὴν παραφορὰν τῆς σαρκολατρίας της».

Καὶ ἕνας ἄλλος ἄγγελος, τρίτος, ἀκολούθησε σ’ αὐτοὺς λέγοντας μεγαλοφώνως· «Ὅποιος προσκυνεῖ τὸ θηρίο καὶ τὸ ὁμοίωμά του (τὸ εἴδωλό του), καὶ λαμβάνει τὸ χάραγμα (τὴ σφραγῖδα) στὸ μέτωπό του ἢ στὸ χέρι του,

Καὶ ἄλλος ἄγγελος τρίτος ἦλθεν ὕστερα ἀπὸ αὐτοὺς καὶ εἶπε μὲ φωνὴν μεγάλην· Ὅποιος προσκυνεῖ τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα του καὶ παίρνει χάραγμα καὶ σφραγῖδα ἀπὸ αὐτὸ εἰς τὸ μέτωπόν του ἢ εἰς τὸ χέρι του,

Καὶ ἄλλος, τρίτος ἄγγελος ἦλθεν ἔπειτα ἀπὸ αὐτούς, λέγων μὲ φωνὴν μεγάλην· «ὅποιος προσκυνεῖ τὸ θηρίον, τὸν ἀντίχριστον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ καὶ παίρνει τὴν χαραγμένην σφραγῖδα του ἐπάνω εἰς τὸ μέτωπόν του ἢ εἰς τὸ χέρι του (καὶ δηλώνει ἔτσι δουλικὴν ὑποταγὴν εἰς αὐτό)

καὶ αὐτὸς (ὅπως ἡ Βαβυλὼν) θὰ πιῇ ἀπὸ τὸ κρασὶ τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει μπεῖ ἀνέρωτο καὶ πολὺ δυνατὸ μέσα στὸ ποτήρι τῆς ὀργῆς του, καὶ θὰ βασανίζεται μὲ φωτιὰ καὶ θειάφι ἐνώπιον τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἐνώπιον τοῦ Ἀρνίου.

καὶ αὐτὸς θὰ πίῃ ἀπὸ τὸν οἶνον τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει κερασθῇ καὶ ἑτοιμασθῇ ἀνόθευτος καὶ δριμὺς εἰς τὸ ποτήριον τῆς ὀργῆς του, καὶ θὰ βασανισθῇ μὲ φωτιὰ καὶ θειάφι ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἁγίους ἀγγέλους καὶ ἐμπρὸς εἰς τὸ Ἀρνίον.

καὶ αὐτὸς θὰ πίῃ ἀπὸ τὸν οἶνον τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει κερασθῇ ἀνόθευτος καὶ δραστικὸς εἰς τὸ ποτήρι τῆς ὀργῆς του καὶ θὰ βασανισθῇ μὲ φωτιὰ καὶ θειάφι (μὲ σωματικὰς καὶ ψυχικὰς τιμωρίας) ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἁγίους ἀγγέλους καὶ ἐμπρὸς εἰς τὸ Ἀρνίον.

Καὶ ὁ καπνὸς τοῦ βασανισμοῦ τους ἀνεβαίνει αἰωνίως, καὶ δὲν ἔχουν ἀνάπαυσι ἡμέρα καὶ νύκτα ὅσοι προσκυνοῦν τὸ θηρίο καὶ τὸ ὁμοίωμά του (τὸ εἴδωλό του), καὶ ὅποιος λαμβάνει τὸ χάραγμα (τὴ σφραγῖδα) τοῦ ὀνόματός του».

Καὶ ὁ καπνὸς τῆς φωτιᾶς καὶ τοῦ θειαφιοῦ, ποὺ θὰ τοὺς βασανίζῃ ἀκατάπαυστα, θὰ ἀναβαίνῃ εἰς αἰῶνας αἰώνων καὶ δὲν θὰ ἔχουν ἀνάπαυσιν ἡμέραν καὶ νύκτα αὐτοί, ποὺ προσκυνοῦν τώρα τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα του καὶ ὅποιος παίρνει τὸ χάραγμα καὶ τὴν σφραγῖδα τοῦ ὀνόματός του.

Καὶ ὁ καπνὸς ἀπὸ τὴν φωτιὰ καὶ τὸ θειάφι τοῦ ἀκαταπαύστου βασανισμοῦ των θὰ ἀνεβαίνῃ εἰς αἰῶνας αἰώνων καὶ δὲν θὰ ἔχουν καθόλου ἀνάπαυσιν ἡμέραν καὶ νύκτα αὐτοί ποὺ προσκυνοῦν τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα του, καὶ ὅποιος ἄλλος παίρνει τὸ χάραγμα τῆς σφραγῖδος τοῦ ὀνόματος τοῦ θηρίου.

Ἐδῶ φαίνεται ἡ ὑπομονὴ τῶν ἁγίων (τῶν πιστῶν), αὐτῶν ποὺ τηροῦν (φυλάσσουν) τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν Πίστι τοῦ Ἰησοῦ (τὴ διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ).

Ἐδῶ κατὰ τὸν καιρὸν αὐτὸν τοῦ ἀντιχρίστου δεικνύεται ἡ ὑπομονὴ καὶ ἐγκαρτέρησις καὶ ἀντοχὴ τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι τηροῦν τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ κρατοῦν τὴν πίστιν πρὸς τὸν Ἰησοῦν.

Ἐδῶ τώρα δείχνεται ἡ ὑπομονὴ τῶν Χριστιανῶν, αὐτῶν ποὺ τηροῦν τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ κρατοῦν σταθερὰ τὴν πίστιν τοῦ Ἰησοῦ».

Ἄκουσα ἐπίσης φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ποὺ ἔλεγε· «Γράψε· Οἱ νεκροί, οἱ ὁποῖοι πεθαίνουν μὲ πίστι στὸν Κύριο, εἶναι εὐτυχεῖς ἀπὸ τώρα (ἀπὸ τὴν ὥρα τοῦ δυσαρέστου γεγονότος τοῦ θανάτου). Ναί, λέγει τὸ Πνεῦμα, διότι ἀναπαύονται ἀπὸ τοὺς κόπους τους, καὶ τὰ ἔργα τους τοὺς συνοδεύουν (ὡς συνήγοροί τους)».

Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἡ ὁποία ἔλεγε· Γράψε· Μακάριοι ἀπὸ τώρα εἶναι οἱ νεκροί, ποὺ πεθαίνουν πιστεύοντες εἰς τὸν Κύριον καὶ ἐνωμένοι μὲ αὐτόν. Ναί· εἶναι μακάριοι, λέγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Διότι πεθαίνουν, διὰ να ἀναπαυθοῦν ἀπὸ τοὺς κόπους των. Καὶ θὰ ἀναπαυθοῦν, διότι τὰ ἅγια ἔργα των παρακολουθοῦν μαζί των εἰς τὴν ἄλλην ζωήν.

Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἡ ὁποία ἔλεγε· «γράψε· μακάριοι ἀπ’ ἐδῶ καὶ πέρα εἶναι οἱ νεκροί, ποὺ πεθαίνουν μὲ τὴν πίστιν καὶ τὴν κοινωνίαν των πρὸς τὸν Χριστόν. Ναί, πράγματι καὶ ἀληθείᾳ, εἶναι μακάριοι, λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Καὶ πεθαίνουν, διὰ ν’ ἀναπαυθοῦν ἀπὸ τοὺς κόπους των· τὰ δὲ ἐνάρετα ἔργα των τοὺς συνοδεύουν σὰν θησαυρὸς ἀναφαίρετος μαζῆ των,εἰς τὴν ἄλλην ζωήν, ὡς ἀπόδειξις τῆς πίστεώς των καὶ συνήγορός των ἐνώπιον τοῦ δικαίου Θεοῦ».

Κοίταξα τότε, καὶ ἰδοὺ ἕνα λευκό σύννεφο, καὶ πάνω στὸ σύννεφο καθόταν κάποιος ὅμοιος μὲ υἱὸν ἀνθρώπου. Πάνω στὸ κεφάλι του εἶχε στεφάνι χρυσό, καὶ στὸ χέρι του δρεπάνι κοφτερό.

Καὶ εἶδα τὴν κρίσιν τοῦ Θεοῦ νὰ προεικονίζεται καὶ νὰ προεξαγγέλλεται. Καὶ ἰδοὺ ἕνα φωτεινὸν σύννεφον. Καὶ ἐπάνω εἰς τὸ σύννεφον εἶδα νὰ κάθηται πρόσωπον, ποὺ ὠμοίαζε πρὸς υἱὸν ἀνθρώπου. Καὶ εἶχεν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του βασιλικὸν στέμμα χρυσὸν καὶ εἰς τὸ χέρι του ἐκρατοῦσε δρέπανον ἀκονισμένον καὶ κοπτερόν.

Καὶ εἶδα νέον ὅραμα· καὶ ἰδοὺ ἕνα λευκόν, ὁλόφωτον σύνεφον, καὶ ἐπάνω εἰς τὸ σύνεφο εἶδα νὰ κάθεται ὁ δικαιοκρίτης Χριστός, ποὺ ὠμοίαζε πρὸς υἱὸν ἀνθρώπου. Καὶ εἶχεν ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του, ὡς βασιλικὸν διάδημα, ὁλόχρυσον στέφανον καὶ εἰς τὸ χέρι του ἐκρατοῦσε δρεπάνι κοφτερό.

Ἕνας ἄλλος ἄγγελος βγῆκε τότε ἀπὸ τὸ ναὸ καὶ ἔκραζε μὲ φωνὴ μεγάλη στὸν καθήμενο πάνω στὸ σύννεφο· «Βάλε τὸ δρεπάνι σου καὶ θέρισε, διότι ἦλθεν ἡ ὥρα τοῦ θερισμοῦ, διότι τὰ σπαρτὰ γιὰ θερισμὸ ὡρίμασαν τελείως».

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ ἐν οὐρανοῖς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐφώναζε μὲ μεγάλην φωνὴν εἰς αὐτόν, ποὺ ἐκάθητο εἰς τὸ σύννεφον· Στεῖλε τὸ δρέπανόν σου καὶ θέρισε, διότι ἦλθεν ἡ ὥρα διὰ νὰ θερίσωμεν καὶ νὰ μαζεύσωμεν ἡμεῖς οἱ ἄγγελοί σου τοὺς ἐκλεκτούς, διότι ὠρίμασεν ὁ σπόρος τῆς εὐσεβείας καὶ ἐξεράθησαν τὰ στάχυα, ποὺ πρέπει νὰ θερίσωμεν εἰς τὴν γῆν.

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, κράζων μὲ μεγάλην φωνὴν πρὸς ἐκεῖνον, ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς τὴν νεφέλην· «στεῖλε τὸ δρεπάνι σου καὶ θέρισε, διότι ἦλθεν ἡ ὥρα νὰ θερίσῃς, ὠρίμασαν πλέον καὶ ἐμέστωσαν οἱ κόκκοι τοῦ σίτου καὶ ἐξηράνθησαν τὰ στάχυα, ἕτοιμα πρὸς θερισμόν». (Μάζεψε ὡς σῖτον ἐκλεκτὸν εἰς τὰς οὐρανίους ἀποθήκας σου τοὺς πιστοὺς εἰς σὲ καὶ ἐκλεκτοὺς Χριστιανούς).

Τότε ὁ καθήμενος πάνω στὸ σύννεφο ἔθεσε τὸ δρεπάνι του στὴ γῆ καὶ θερίσθηκε ἡ γῆ.

Καὶ ἔρριψεν αὐτός, ποὺ ἐκάθητο εἰς τὸ σύννεφον τὸ δρέπανόν του εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐθερίσθη ἡ γῆ καὶ ἐμαζεύθη ὁ ὥριμος σῖτος τῶν ἐκλεκτῶν.

Καὶ αὐτὸς ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς τὸ σύννεφον ἔρριψε τὸ δρεπάνι του εἰς τὴν γῆν καὶ ἐθερίσθη ἡ γῆ (καὶ οἱ δίκαιοι, σὰν ἐκλεκτὸς σῖτος μετεφέρθησαν εἰς τὸν οὐρανόν).

Καὶ ἄλλος ἄγγελος βγῆκε ἀπὸ τὸν οὐράνιο ναό, κρατώντας καὶ αὐτὸς δρεπάνι κοφτερό.

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ ἐν οὐρανοῖς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶχε καὶ αὐτὸς δρέπανον ἀκονισμένον καὶ κοπτερόν.

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸν οὐράνιον ναὸν τοῦ Θεοῦ. Εἶχε καὶ αὐτὸς δρεπάνι καλοτροχισμένο καὶ κοπτερό.

Ἀκόμη ἕνας ἄλλος ἄγγελος βγῆκε ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο, ποὺ εἶχε ἐξουσία στὴ φωτιά, καὶ φώναξε μὲ κραυγὴ μεγάλη σ’ ἐκεῖνον, ποὺ κρατοῦσε τὸ κοφτερὸ δρεπάνι, λέγοντας· «Βάλε τὸ κοφτερὸ δρεπάνι σου καὶ τρύγησε τὰ σταφύλια ἀπὸ τὰ κλήματα τῆς γῆς, διότι ὡρίμασαν τὰ σταφύλια τῆς γῆς».

Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον, ὅπου τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων ἐζήτει ἐκδίκησιν κατὰ τῶν ἀσεβῶν κατοίκων τῆς γῆς. Καὶ ὁ ἄγγελος αὐτὸς εἶχεν ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς φωτιᾶς τῆς κολάσεως, διὰ τῆς ὁποίας θὰ τιμωρηθοῦν οἱ ἀσεβεῖς. Καὶ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν εἰς τὸν ἄγγελον ποὺ εἶχε τὸ κοπτερὸν δρέπανον, καὶ εἶπε· Στεῖλε τὸ δρέπανόν σου τὸ κοπτερὸν καὶ τρύγησε τοὺς ἀσεβεῖς σὰν ἄλλα σταφύλια τῆς ἀντιχρίστου ἀμπέλου τῆς γῆς, διότι ὠρίμασε τὸ σταφύλι τῆς γῆς καὶ ἔφθασεν εἰς τὸ ἀπροχώρητον ἡ κακία αὐτῆς.

Καὶ ἄλλος ἄγγελος, ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον, (κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖον ὑπῆρχαν αἱ ψυχαὶ ἐκείνων, ποὺ εἶχαν σφαγῆ διὰ τὴν πίστιν των εἰς τὸ Ἀρνίον). Καὶ αὐτός, ὄργανον τῆς θείας δικαιοσύνης, εἶχε ἐξουσίαν εἰς τὸ πῦρ τῆς κολάσεως, ποὺ φλογίζει τοὺς ἀσεβεῖς, καὶ ἔκραξε μὲ μεγάλην κραυγὴν εἰς τὸν ἄγγελον ποὺ εἶχε τὸ κοφτερὸ δρεπάνι, λέγων· «στεῖλε τὸ κοφτερὸ δρεπάνι σου καὶ τρύγησε τὰ σταφύλια ἀπὸ τὰ ἀμπέλια τῆς γῆς, διότι ἔχει ὠριμάσει πλέον τὸ σταφύλι τῆς γῆς». (Στεῖλε ὄλεθρον καὶ θάνατον εἰς τοὺς ἀσεβεῖς καὶ φαύλους, διότι ἡ κακία των ἔχει φθάσει εἰς τὸ ἀπροχώρητον).

Καὶ ἔθεσε ὁ ἄγγελος τὸ δρεπάνι του στὴ γῆ καὶ τρύγησε τὰ κλήματα τῆς γῆς καὶ ἔρριξε (τὰ σταφύλια) στὸ μεγάλο πατητήρι τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἔρριψεν ὁ ἄγγελος τὸ δρέπανόν του εἰς τὴν γῆν καὶ ἐτρύγησε τὴν ἄμπελον, ποὺ ἐφύτευσε καὶ ἐκαλλιέργησεν ὁ ἀντίχριστος εἰς τὴν γῆν, καὶ ἔρριψε τὰ σταφύλια της εἰς τὸν μεγάλον ληνὸν τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἔρριψεν ὁ ἄγγελος τὸ δρεπάνι του εἰς τὴν γῆν καὶ ἐτρύγησε τὴν ἄμπελον τῆς παρανομίας καὶ ἔρριψε τοὺς ἁμαρτωλοὺς σὰν σταφύλια εἰς τὸ μεγάλο πατητήρι τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ πατήθηκε τὸ πατηρήρι ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι, καὶ ἔρρευσε αἷμα ἀπὸ τὸ πατητήρι (καὶ ὑψώθηκε) μέχρι τὰ χαλινάρια τῶν ἵππων σὲ ἔκτασι χιλίων ἑξακοσίων σταδίων (τριακοσίων χιλιομέτρων περίπου).

Καὶ ἐπατήθη ὁ ληνός, ποὺ ἦτο ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, εἰς τὴν ἀλληγορικὴν κοιλάδα τοῦ Ἰωσαφάτ, ὅπου συμβολικῶς γίνεται ἡ κρίσις τῶν ἐθνῶν. Καὶ ἐβγῆκεν αἷμα ἀπὸ τὸν ληνὸν πολύ, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐσχηματίσθη ποταμὸς μεγάλος εἰς τὸν ὁποῖον θὰ ἔπλεαν τὰ ἄλογα μέχρι τοῦ χαλινοῦ των, καὶ ἐπλημμύρισεν ἔκτασιν χιλίων ἑξακοσίων σταδίων. Τόσον μεγάλη καὶ καταστρεπτικὴ ἦτο ἡ σφαγὴ αὐτή.

Καὶ ἐπατήθη τὸ πατητήρι, αὐτό, ποὺ ἦτο ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, καὶ ἐβγῆκεν αἷμα, ποὺ ἐπλημμύρισε τὴν περιοχὴν εἰς ἔκτασιν χιλίων ἑξακοσίων σταδίων καὶ εἰς ὕψος μέχρι τὰ χαλινάρια τῶν ἵππων.

Ἔπειτα εἶδα ἕνα ἄλλο σημεῖο στὸν οὐρανὸ μεγάλο καὶ φοβερό, ἑπτὰ ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἐντεταλμένοι γιὰ τὶς ἑπτὰ πληγὲς τὶς τελευταῖες, διότι μ’ αὐτὲς ἔφθασε στὸ ἀποκορύφωμα καὶ στὸ τέλος ὁ θυμὸς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εἶδα ἄλλο σημεῖον εἰς τὸν οὐρανὸν μεγάλο καὶ θαυμαστόν. Εἶδα ἑπτὰ ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πληγὰς ἑπτά, ποὺ ἦσαν αἱ τελευταῖαι καὶ δραστικώτεραι ἀπὸ τὰς προηγουμένας, διότι εἰς αὐτὰς ἐκορυφώθη καὶ ἐμαζεύθη ὁλόκληρος ὁ θυμὸς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εἶδα ἄλλο σημεῖον εἰς τὸν οὐρανὸν μεγάλο καὶ θαυμαστόν. Εἶδα ἑπτὰ ἀγγέλους, ποὺ ἐκρατοῦσαν ἑπτὰ πληγάς, τὰς τελευταίας τιμωρίας ἐναντίον τῶν ἀσεβῶν τῆς γῆς, πρὸ τῆς μεγάλης κρίσεως, διότι μέσα εἰς αὐτὰς ἐμαζεύθηκε συμπυκνωμένη ὁλόκληρος ἡ φοβερὰ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.

Ἐπίσης εἶδα σὰν γυάλινη θάλασσα ἀνάμικτη μὲ φωτιά. Καὶ ὅσους ἀπὸ τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ θηρίου καὶ τοῦ ὁμοιώματός του (τοῦ εἰδώλου του) καὶ τοῦ ἀριθμοῦ τοῦ ὀνόματός του ἀναδεικνύονται νικηταὶ εἶδα νὰ στέκωνται στὴ θάλασσα τὴ γυάλινη καὶ νὰ κρατοῦν θεϊκὲς κιθάρες.

Καὶ εἶδα σὰν θάλασσαν ὑαλίνην, ποὺ εἰκόνιζεν, ὅπως εἴπομεν, ὅτι ὁλόκληρος ἡ κτίσις εἶναι διαφανὴς καὶ φαίνεται καθαρὰ εἰς τὸ παντέφορον ὄμμα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ’ ἦτο τώρα ἀνακατευμένη μὲ φωτιά, ποὺ προεμήνυε τὴν δικαίαν κρίσιν καὶ τὴν τιμωρητικὴν ἐνέργειαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία σὰν ἄλλη φωτιὰ θὰ δοκιμάσῃ τὰ ἔργα καὶ τὴν ἀξίαν καθενός μας, λαμπρύνουσα τοὺς δικαίους καὶ κατακαίουσα τοὺς ἁμαρτωλούς. Καὶ εἶδα αὐτούς, ποὺ βγαίνουν νικηταὶ ἀπὸ τὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ θηρίου καὶ κατὰ τῆς εἰκόνος αὐτοῦ καὶ κατὰ τοῦ ὀνόματός του, νὰ στέκωνται ἐπάνω εἰς τὴν ὑαλίνην θάλασσαν καὶ νὰ ἔχουν κιθάρας, ποὺ τοὺς ἐδόθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἔχουν περάσει καὶ αὐτοὶ ἀπὸ τὴν πυρίνην θάλασσαν τῶν διωγμῶν καὶ κάθηνται τώρα ἀσφαλεῖς εἰς τὴν πυρίνην τοῦ οὐρανοῦ θάλασσαν.

Καὶ εἶδα σὰν θάλασσαν ὑαλίνην τὴν ὁλοφάνερον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κτίσιν, ἡ ὁποία τώρα ἦτο ἀνακατεμένη μὲ φωτιά, προμήνυμα τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ. Καὶ εἶδα τοὺς νικητὰς εἰς τὸν ἀγῶνα των ἐναντίον τοῦ θηρίου καὶ τῆς εἰκόνος αὐτοῦ καὶ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ νὰ στέκωνται ἐπάνω εἰς τὴν ὑαλίνην θάλασσαν καὶ νὰ ἔχουν τὰς κιθάρας τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ψάλλουν κατὰ τὴν ᾠδὴ τοῦ Μωυσῆ, τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, ᾠδὴ στὸ Ἀρνίον λέγοντας· «Μεγάλα καὶ θαυμαστὰ εἶναι τὰ ἔργα σου, Κύριε Θεὲ παντοκράτορ. Δίκαιοι καὶ εὐθεῖς εἶναι οἱ δρόμοι σου, Βασιλεῦ τῶν ἐθνῶν.

Καὶ ψάλλουν τὴν ᾠδὴν τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ Μωϋσέως, ποὺ ἔψαλαν οἱ Ἰσραηλῖται, ὅταν διέβησαν τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν. Ψάλλουν καὶ τὴν ὡδὴν τὴν ἀφιερωμένην εἰς τὸ Ἀρνίον καὶ λέγουν· Μεγάλα καὶ θαυμαστὰ εἶναι τὰ ἔργα σου, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ· δίκαια καὶ σοφὰ καὶ ἐπὶ τῆς ἀληθείας στηριγμένα εἶναι τὰ κυβερνητικὰ καὶ παιδαγωγικὰ μέτρα, ποὺ μεταχειρίζεσαι σύ, ποὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τῶν ἐθνῶν.

Καὶ αὐτοί, ὅπως ἄλλοτε ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Μωϋσῆς ἔψαλλε διὰ τὴν ἀπολύτρωσιν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ψάλλουν τὴν ᾠδὴν τοῦ Μωϋσέως καὶ τὴν ᾠδὴν πρὸς δόξαν τοῦ Ἀρνίου, λέγοντες· «Μεγάλα καὶ θαυμαστὰ εἶναι τὰ ἔργα σου, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ. Ἀπολύτως δίκαιαι καὶ κατὰ πάντα ἀληθιναὶ αἱ ὁδοί σου, οἱ σοφοὶ τρόποι, ποὺ χρησιμοποιεῖς διὰ τὴν καθοδήγησιν καὶ σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων, σύ ποὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τῶν ἐθνῶν.

Ποιός δὲν θὰ φοβηθῇ, Κύριε, καὶ δὲν θὰ δοξάσῃ τὸ ὄνομά σου; Ἀσφαλῶς εἶσαι ὁ μόνος ἅγιος. Ἀσφαλῶς ὅλα τὰ ἔθνη θὰ ἔλθουν καὶ θὰ προσκυνήσουν ἐνώπιόν σου, διότι οἱ δικαιοσύνες σου φανερώθηκαν (οἱ δίκαιες κρίσεις σου ἐκδηλώθηκαν)».

Ποῖος δὲν θὰ φοβηθῇ, Κύριε, καὶ δὲν θὰ δοξάσῃ τὸ ὄνομά σου; Διότι σὺ εἶσαι ὁ μόνος ἅγιος καὶ ὅσιος· καὶ δι’ αὐτὸ θὰ ἔλθουν ὅλα τὰ ἔθνη καὶ θὰ προσκυνήσουν ἐμπρός σου, διότι αἱ δίκαιαι κρίσεις καὶ πράξεις σου ἔγιναν φανεραί.

Ποιὸς δὲν θὰ φοβηθῇ, Κύριε, καὶ δὲν θὰ δοξάσῃ τὸ ὄνομά σου; Διότι σὺ εἶσαι ὁ μόνος ἅγιος καὶ ἀμίαντος καὶ ἕνεκα τούτου θὰ ἔλθουν ὅλα τὰ ἔθνη καὶ θὰ προσκυνήσουν ἐνώπιόν σου, διότι τὸ ἅγιον θέλημά σου, αἱ δίκαιαι κρίσεις καὶ ἀποφάσεις σου ἔγιναν πλέον φανεραί».

Καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὰ κοίταξα, καὶ ὁ ναός, ἡ σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου, στὸν οὐρανὸ ἄνοιξε,

Καὶ ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ εἶδα καὶ ἠνοίχθη ὁ ναὸς τῆς ἐπουρανίου καὶ ἀληθινῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου.

Καὶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ εἶδα, ὅτι ἀνοίχθηκε ὁ ἅγιος ναὸς τῆς ἐπουρανίου σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου.

καὶ βγῆκαν ἀπὸ τὸ ναὸ οἱ ἑπτὰ ἄγγελοι οἱ ἐντεταλμένοι γιὰ τὶς ἑπτὰ πληγές. Φοροῦσαν ἐνδύματα λινὰ καθαρὰ λαμπρά, καὶ γύρω ἀπὸ τὰ στήθη τους ἦταν ζωσμένοι μὲ χρυσὲς ζῶνες.

Καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸν ναὸν οἱ ἑπτὰ ἄγγελοι, ποὺ εἶχαν τὰς ἑπτὰ πληγάς, ντυμένοι μὲ ἔνδυμα ἀπὸ λινὸν καθαρόν, ποὺ ἔλαμπε, καὶ ζωσμένοι γύρω ἀπὸ τὰ στήθη μὲ ζώνας χρυσάς.

Καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸν ναὸν οἱ ἑπτὰ ἄγγελοι, ποὺ εἶχαν τὰς ἑπτὰ πληγάς, διὰ νὰ τιμωρήσουν τοὺς ἀσεβεῖς. Καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοὶ ἐφοροῦσαν ἔνδυμα λινόν, κατακάθαρον καὶ ὁλόλαμπρον, καὶ ἦσαν ζωσμένοι γύρω ἀπὸ τὰ στήθη μὲ ζώνας χρυσᾶς.

Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ τέσσερα ζῳόμορφα ὄντα (ἀγγέλους) ἔδωσε στοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους ἑπτὰ χρυσὲς φιάλες γεμᾶτες ἀπὸ τὸ θυμὸ τοῦ Θεοῦ ποὺ ζῇ στοὺς ἀπεράντους αἰῶνες.

Καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσαρα ζῷα ἔδωκεν εἰς τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους ἑπτὰ φιάλες χρυσές, γεμᾶτες ἀπὸ τὸν θυμὸν τοῦ Θεοῦ, ποὺ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσαρα ζῶα ἔδωκεν εἰς τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους ἑπτὰ χρυσὲς φιάλες, γεμᾶτες ἀπὸ θυμὸν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος, αἰώνιος καὶ ἀναλοίωτος, ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Καὶ ὁ ναὸς γέμισε ἀπὸ ἐκθαμβωτικὸ σύννεφο σχηματιζόμενο ἀπὸ τὴν ἀκτινοβολία τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὴ λάμψι του.

Καὶ ἐγέμισεν ὁ ναὸς ἀπὸ καπνόν, σύμβολον τῆς παρουσίας τῆς φοβερᾶς δόξης τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ.

Καὶ ἐγέμισεν ὁ ναὸς ἀπὸ καπνόν, ὁ ὁποῖος ἐσυμβόλιζε τὴν παρουσίαν τοῦ ἐνδόξου καὶ παντοδυνάμου Θεοῦ.

Καὶ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ εἰσέλθῃ στὸ ναὸ μέχρις ὅτου συμπληρωθοῦν οἱ ἑπτὰ πληγὲς τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων.

Καὶ δὲν ἠμποροῦσε κανεὶς νὰ ἔμβῃ εἰς τὸν ναὸν καὶ νὰ πλησιάσῃ εἰς τὴν ἐκεῖ παρουσίαν τοῦ Θεοῦ μέχρις ὅτου συντελεσθοῦν αἱ ἑπτὰ πληγαὶ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων.

Καὶ κανεὶς δὲν ἠμποροῦσε νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναόν, ὅπου ἦτο παρὼν ὁ ὠργισμένος ἐναντίον τῶν ἀσεβῶν Θεός, μέχρις ὅτου λάβουν τέλος αἱ ἑπτὰ πληγαὶ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων ἐναντίον τῶν ἁμαρτωλῶν.

Καὶ ἄκουσα μιὰ δυνατὴ φωνὴ ἀπὸ τὸ ναὸ νὰ λέγῃ στοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους· «Πηγαίνετε καὶ ἀδειάσετε τὶς ἑπτὰ φιάλες τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ».

Καὶ ἤκουσα μεγάλην φωνὴν ἀπὸ τὸ οὐράνιον κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔλεγεν εἰς τοὺς ἑπτὰ Ἀγγέλους· Πηγαίνετε καὶ χύσατε ἔξω ἐπὶ τῆς γῆς τίς ἑπτὰ φιάλες τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἤκουσα φωνὴν μεγάλην ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ νὰ λέγῃ πρὸς τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους· «πηγαίνετε καὶ χύσετε ἐπάνω εἰς τὴν γῆν τὰς ἑπτὰ φιάλας τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ πῆγε ὁ πρῶτος καὶ ἄδειασε τὴ φιάλη του στὴ γῆ. Καὶ παρουσιάσθηκε μία πληγὴ ἄσχημη καὶ ὀδυνηρὴ στοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν τὸ χάραγμα (τὴ σφραγῖδα) τοῦ θηρίου καὶ προσκυνοῦσαν τὸ ὁμοίωμά του (τὸ εἴδωλό του).

Καὶ ἀνεχώρησεν ὁ πρῶτος ἄγγελος καὶ ἔχυσεν εἰς τὴν γῆν τὴν φιάλην του· καὶ ὅπως ἔγινεν ἄλλοτε εἰς τὴν ἕκτην πληγὴν τῆς Αἰγύπτου καὶ ἔπειτα εἰς τὸ πρῶτον σάλπισμα τοῦ ἀγγέλου, ἔτσι ἔγινε καὶ τώρα πληγὴ κακὴ καὶ γεμάτη πόνους εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν τὸ χάραγμα καὶ τὴν σφραγῖδα τοῦ θηρίου καὶ ἐπροσκύνουν τὴν εἰκόνα του. Ὄχι μόνο πόνοι φυσικοὶ ἀπὸ πληγὰς καὶ ἕλκη σωματικά, ἀλλὰ καὶ πόνοι ἠθικοὶ ἀπὸ τὸ ἂνήσυχον ἐσωτερικόν των, τὸ ὁποῖον συνταράσεται βιαίως ἀπὸ πάθη ἁμαρτωλά.

Καὶ ἀπῆλθεν ὁ πρῶτος ἄγγελος καὶ ἔχυσε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης τοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ (ὅπως ἐπὶ Μωϋσέως μὲ κάποιαν ἀνάλογον πληγὴν ἐναντίον τῶν ἀμετανοήτων Αἰγυπτίων, ἔτσι καὶ τώρα) ἔγινε μία κακὴ πληγή, γεμάτη πόνους εἰς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὸ χάραγμα τῆς σφραγῖδος τοῦ θηρίου καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπροσκυνοῦσαν τὸ εἴδωλον αὐτοῦ. (Τιμωρία φοβερὰ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ποὺ προκαλοῦσε σωματικοὺς καὶ ψυχικοὺς πόνους).

Ὁ δεύτερος δὲ ἄγγελος ἄδειασε τὴ φιάλη του στὴ θάλασσα. Καὶ ἡ θάλασσα μεταβλήθηκε σὲ αἷμα σὰν φονευμένου ἀνθρώπου, καὶ κάθε ζωντανὴ ὕπαρξι στὴ θάλασσα πέθανε.

Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος ἄδειασε τὴν φιάλην του εἰς τὴν θάλασσαν. Καὶ μετεβλήθη ἡ θάλασσα εἰς αἷμα σὰν ἀνθρώπου σκοτωμένου. Καὶ κάθε ζωή, ποὺ ζῇ μέσα εἰς τὴν θάλασσαν ἀπέθανε.

Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος ἔχυσε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης του εἰς τὴν θάλασσαν. Καὶ ἔγινεν ἡ θάλασσα (ὅπως ἄλλοτε εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ ἀμετανοήτου Φαραώ) αἷμα σὰν ἀνθρώπου σκοτωμένου. Καὶ κάθε ζωή, ποὺ ὑπῆρχε μέσα εἰς τὴν θάλασσαν, ἀπέθανε.

Ὁ τρίτος δὲ ἄγγελος ἄδειασε τὴ φιάλη του στοὺς ποταμοὺς καὶ στὶς πηγὲς τῶν ὑδάτων. Καὶ μεταβλήθηκαν σὲ αἷμα.

Καὶ ὁ τρίτος ἄγγελος ἄδειασε τὴν φιάλην του εἰς τοὺς ποταμοὺς καὶ εἰς τὰς πηγὰς τῶν νερῶν. Καὶ ἔγινε τὸ νερό τους αἷμα.

Καὶ ὁ τρίτος ἄγγελος ἔχυσε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης του εἰς τὰ ποτάμια καὶ εἰς τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων. Καὶ ἔγιναν ὅλα αἷμα. (Ποταμηδὸν ἔχυσαν οἱ ἀσεβεῖς τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως. Αἷμα τώρα, πρὸς τιμωρίαν των, γίνονται τὰ νερὰ τῆς γῆς).

Καὶ ἄκουσα τὸν ἄγγελο τῶν ὑδάτων νὰ λέγῃ· «Δίκαιος εἶσαι σύ, ὁ Ὢν καὶ ὁ Ἦν, ὁ ἅγιος, στὶς τιμωρητικὲς αὐτὲς ἐνέργειές σου.

Καὶ ἤκουσα τὸν ἄγγελον, ποὺ ἐπιστάτει εἰς τὰ νερὰ νὰ λέγῃ· Δίκαιος εἶσαι σύ, ὁ ὅσιος, ποὺ δὲν ἐδημιουργήθης ἀπὸ κανένα, ἀλλ’ ὑπάρχεις ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σου καὶ ποὺ ὑπῆρχες πάντοτε, διότι ἔκαμες τὴν δικαίαν αὐτὴν κρίσιν καὶ τιμωρίαν.

Καὶ ἤκουσα τὸν ἄγγελον, ποὺ ἔχει ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς τὰ ὕδατα νὰ λέγῃ· «δίκαιος εἶσαι σύ, ποὺ ὑπάρχεις πάντοτε καὶ ὑπῆρχες προαιωνίως, σὺ ὁ ὅσιος, σὺ ὁ ἀπολύτως ἅγιος, διότι σύμφωνα μὲ τὴν ἄπειρον δικαιοσύνην σου ἔκρινες, ἀπεφάσισες καὶ ἔπραξες αὐτά.

Διότι ἔχυσαν αἷμα ἁγίων καὶ προφητῶν, γι’ αὐτὸ αἷμα τοὺς ἔδωσες νὰ πιοῦν. Τὸ ἀξίζουν».

Ἐπειδὴ οἱ ἀσεβεῖς αὐτοὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα τῶν ἁγίων καὶ τῶν προφητῶν, τοὺς ἔδωκες καὶ σὺ νὰ πίνουν ἀντὶ νεροῦ αἷμα. Εἶναι ἄξιοι τῆς τιμωρίας αὐτῆς.

Διότι οἱ ἀσεβεῖς ἔχυσαν τὸ αἷμα τῶν ἁγίων καὶ τῶν προφητῶν σου καὶ τοὺς ἔδωσες σὺ ἀντὶ νεροῦ νὰ πιοῦν αἷμα. Εἶναι ἄξιοι διὰ τὴν τιμωρίαν αὐτήν».

Ἐπίσης ἄκουσα τὸ θυσιαστήριο νὰ λέγῃ· «Ναί, Κύριε Θεὲ παντοκράτορ, ὀρθὲς καὶ δίκαιες εἶναι οἱ τιμωρητικὲς ἐνέργειές σου».

Καὶ ἤκουσα τὸ θυσιαστήριον νὰ λέγῃ· Ναί, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ· ὀρθαὶ καὶ δίκαιαι εἶναι αἱ κρίσεις καὶ ἀποφάσεις καὶ τιμωρίαι σου.

Καὶ ἤκουσα ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον, (δηλαδὴ ἀπὸ τὰς ψυχὰς τῶν ἐσφαγμένων διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ) φωνὴν νὰ λέγῃ· «ναί, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, ἀληθιναὶ καὶ δίκαιαι εἶναι αἱ κρίσεις καὶ ἀποφάσεις σου».

Ὁ τέταρτος δὲ ἄγγελος ἄδειασε τὴ φιάλη του στὸν ἥλιο. Καὶ τοῦ ἐπετράπη νὰ καύσῃ τοὺς ἀνθρώπους μὲ θερμότητα.

Καὶ ὁ τέταρτος ἄγγελος ἄδειασε τὴν φιάλην του ἐπάνω εἰς τὸν ἥλιον καὶ ὅπως ἔγινε κατὰ τὸ τέταρτον σάλπισμα, ἔτσι καὶ τώρα ἐπετράπη εἰς τὸν ἥλιον νὰ ζεματίσῃ μὲ φωτιὰ τοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ ὁ τέταρτος ἄγγελος ἄδειασε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης του ἐπάνω εἰς τὸν ἥλιον. Καὶ ἐδόθη εἰς τὸν ἥλιον ἡ δύναμις νὰ ἐξαπολύσῃ μεγάλο καῦμα πυρὸς ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ κάηκαν οἱ ἄνθρωποι μὲ καῦμα μεγάλο. Καὶ βλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶχε ἐξουσία σ’ αὐτὲς τὶς πληγές, καὶ δὲν μετανόησαν ὥστε νὰ τὸν δοξάσουν.

Καὶ ἐζεματίσθησαν οἱ ἄνθρωποι μὲ μεγάλον καύσωνα καὶ ζεστὴν καὶ ἐβλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐξουσιάζει τὰς πληγὰς αὐτὰς καὶ δὲν μετενόησαν, διὰ νὰ δοξάσουν αὐτόν.

Καὶ σὰν νὰ ἐψήθηκαν οἱ ἄνθρωποι μέσα εἰς τὸ ἀνυπόφορον αὐτὸ λιοπύρι, καί, ἀντὶ μὲ μετάνοιαν νὰ ζητήσουν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἐβλασφήμησαν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς τὰς πληγὰς αὐτὰς καὶ δὲν μετενόησαν, διὰ νὰ τὸν δοξάσουν.

Ὁ πέμπτος δὲ ἄγγελος ἄδειασε τὴ φιάλη του στὸ θρόνο τοῦ θηρίου (τοῦ Ἀντιχρίστου). Καὶ ἡ βασιλεία του συνετρίβη. Καὶ μασοῦσαν τὶς γλῶσσες τους ἀπὸ τὸν πόνο.

Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἔχυσε τὴν φιάλην του ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον τοῦ θηρίου καὶ ἔπεσε σκοτάδι πυκνὸν εἰς τὴν βασιλείαν αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τὸν πόνον, ποὺ ὑπέφεραν οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἀντιχρίστου, ἐμάσουσαν τὰς γλώσσας των.

Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἀδειασε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης του ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον τοῦ θηρίου. Καὶ ἔγινε κατασκότεινη ἡ βασιλεία του καὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὀπαδοὶ καὶ δοῦλοι τοῦ θηρίου, ἐμασοῦσαν τὰς γλώσσας των ἀπὸ τὸν δριμὺν πόνον, ποὺ ᾐσθάνοντο μέσα εἰς τὸ ἀδιαπέραστον ἐκεῖνο σκοτάδι.

Καὶ βλασφήμησαν τὸ Θεὸ τοῦ οὐρανοῦ ἐξ αἰτίας τῶν συμφορῶν τους καὶ ἐξ αἰτίας τῶν πληγῶν τους, καὶ δὲν μετανόησαν γιὰ τὰ ἔργα τους.

Καὶ ἀντὶ νὰ σωφρονισθοῦν, ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐξ αἰτίας τῶν πόνων καὶ τῶν πληγῶν, ἀπὸ τὰς ὁποίας ὑπέφεραν καὶ δὲν μετενόησαν, ὥστε νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὰ πονηρὰ ἔργα των.

Καὶ ἀντὶ συντετριμμένοι νὰ ζητήσουν τὸ θεῖον ἔλεος, ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐξ αἰτίας τοῦ πόνου των καὶ τῶν πληγῶν των καὶ δὲν μετενόησαν καὶ δὲν ἀπηρνήθησαν τὰ πονηρά των ἔργα.

Ὁ ἕκτος δὲ ἄγγελος ἄδειασε τὴ φιάλη του στὸν ποταμὸ τὸ μεγάλο τὸν Εὐφράτη. Καὶ ξεράθηκε τὸ νερό του, γιὰ νὰ ἑτοιμασθῇ ὁ δρόμος γιὰ τοὺς βασιλεῖς ἀπὸ τὴν Ἀνατολή.

Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος ἄδειασε τὴν φιάλην του εἰς τὸν μεγάλον ποταμὸν Εὐφράτην. Καὶ ἐξεράθη τὸ νερό του, διὰ νὰ γίνῃ ἐλεύθερα ἡ διάβασις τοῦ ποταμοῦ αὐτοῦ καὶ διὰ νὰ ἀνοίξῃ ἔτσι ὁ δρόμος τῶν βασιλέων, ποὺ ἀπὸ τὸ μέρος τῆς Ἀνατολῆς ἤρχοντο μὲ τὰ στρατεύματά τους νὰ εἰσβάλουν καὶ νὰ ἐρημώσουν τὴν γῆν.

Καὶ ὁ ἕκτὸς ἄγγελος ἔχυσε τὴν φιάλην αὐτοῦ εἰς τὸν μεγάλον ποταμόν, τὸν Εὐφράτην. Καὶ ἐξηράνθηκε τὸ νερὸ αὐτοῦ καὶ ἔγινε βατὸς ὁ ποταμός, διὰ νὰ εἶναι ἔτσι ἕτοιμος καὶ ἐλεύθερος ὁ δρόμος τῶν βασιλέων, ποὺ θὰ ἤρχοντο ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς (διὰ νὰ πλημμυρίσουν μὲ τὰ στρατεύματά των τὰς δυτικὰς περιοχὰς καὶ τὰς ἐξολοθρεύσουν).

Καὶ εἶδα νὰ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ δράκοντος καὶ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ θηρίου καὶ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ψευδοπροφήτου τρία ἀκάθαρτα πνεύματα σὰν βάτραχοι.

Καὶ εἶδα ἀπὸ τὰ στόματα τῆς ψευδοῦς καὶ πλαστογραφημένης καὶ σατανικῆς τριάδος, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ δράκοντος καὶ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ θηρίου καὶ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ψευδοπροφήτου νὰ βγαίνουν τρία ἀκάθαρτα πνεύματα, ποὺ λόγῳ τῆς ἀηδοῦς ἀκαθαρσίας των καὶ τῆς ματαιοδόξου καὶ ραδιουργοῦ πολυλογίας των ὠμοιάζαν πρὸς βατράχους.

Καὶ εἶδα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ δράκοντος, τοῦ διαβόλου, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ θηρίου, τοῦ ἀντίχριστου, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ψευδοπροφήτου νὰ βγαίνουν τρία ἀκάθαρτα πνεύματα, ποὺ ἐμοιαζαν μὲ ἀηδιαστικοὺς βατράχους.

Εἶναι δὲ πνεύματα δαιμονικὰ, ποὺ κάνουν σημεῖα, καὶ ἀποστέλλονται στοὺς βασιλεῖς ὅλης τῆς οἰκουμένης, γιὰ νὰ τοὺς συγκεντρώσουν γιὰ τὸν πόλεμο τῆς ἡμέρας ἐκείνης τῆς μεγάλης τοῦ Θεοῦ τοῦ παντοκράτορος.

Δὲν ἦσαν ὅμως πραγματικοὶ βάτραχοι. Διότι ἦσαν δαιμονικὰ πνεύματα, ποὺ ἔκαναν ἀγυρτικὰ θαύματα. Καὶ τὰ δαιμόνια αὐτὰ μὲ τὰ θαύματά των ἐβγῆκαν διὰ νὰ πέσουν εἰς τοὺς βασιλεῖς ὅλης τῆς οἰκουμένης καὶ μὲ τὴν πονηρὰν ἔμπνευσιν καὶ ἐπίδρασίν τους νὰ τοὺς μαζεύσουν διὰ τὸν πόλεμον, ποὺ θὰ ἐγίνετο κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τὴν μεγάλην, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ θὰ ἐφανέρωνεν ἐξαιρετικὰ τὴν παρουσίαν καὶ δύναμίν του πρὸς καταστροφὴν τοῦ ἀντιχρίστου.

Καὶ ἦσαν αὐτὰ δαιμονικὰ πνεύματα, ποὺ ἔκαμναν ἀγυρτικὰ καὶ μαγικὰ θαύματα. Καὶ τὰ δαιμονικὰ αὐτὰ πνεύματα, ποὺ ἐξεπήδησαν ἀπὸ τὰ στόματα ἐκείνων, ἔσπευσαν εἰς τοὺς βασιλεῖς ὅλης τῆς οἰκουμένης, διὰ νὰ τοὺς συγκεντρώσουν μὲ τὰς δολιότητάς των εἰς τὸν πόλεμον, ποὺ θὰ ἐγίνετο κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ὁρίσει ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ, διὰ νὰ καταλύσῃ καὶ συντρίψῃ τὸν ἀντίχριστον.

Προσέξετε, ἔρχομαι σὰν κλέπτης (αἰφνιδίως). Μακάριος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀγρυπνεῖ καὶ παραμένει ντυμένος, διότι δὲν θὰ περιπατῇ γυμνὸς καὶ δὲν θὰ τὸν βλέπουν τὴν ἀσχημία του.

Ἰδού, λέγει ὁ Κύριος, ἔρχομαι ἔξαφνα σὰν κλέπτης. Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἀγρυπνεῖ καὶ μὲ προσοχὴν καὶ νήψιν τῆς ψυχῆς φυλάττει τὰ πνευματικά του ἐνδύματα καὶ τὴν φωτεινὴν στολὴν τῆς ψυχῆς του, διὰ νὰ μὴ πολιτεύεται καὶ περιπατῇ γυμνὸς ἀπὸ ἔργα ἀρετῆς καὶ βλέπουν οἱ ἐν οὐρανοῖς ἄγγελοι καὶ ἅγιοι τὴν ἀσχήμιαν τῆς γυμνότητός του.

«Ἰδοὺ ἔρχομαι ἔξαφνα σὰν κλέπτης, λέγει ὁ Κύριος. Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μένει ἄγρυπνος καὶ προσεκτικὸς καὶ φυλάσσει ἁγνὰ καὶ καθαρὰ τὰ ἐνδύματα τῆς ψυχῆς του, διὰ νὰ μὴ ζῇ καὶ περιπατῇ γυμνὸς ἀπὸ ἀγαθὰ ἔργα καὶ βλέπουν οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ οὐρανοῦ τὴν ἀσχημίαν τῆς ἠθικῆς γυμνότητός του».

Καὶ τοὺς συγκέντρωσαν (τὰ τρία δαιμονικὰ πνεύματα τοὺς βασιλεῖς) στὸν τόπο, ποὺ λέγεται στὰ ἑβραϊκὰ Ἁρμαγεδών.

Καὶ τὰ δαιμονικὰ πνεύματα ἐμάζευσαν τοὺς βασιλεῖς εἰς τὸν τόπον, ποὺ καλεῖται ἑβραϊστὶ Ἀρμαγεδῶν. Καὶ ὁ τόπος αὐτὸς συμβολίζει τὰ φονικὰ πεδία τῶν μαχῶν τῶν καταστρεπτικῶν πολέμων ὅλων τῶν γενεῶν μέχρι τῆς ἐποχῆς, ποὺ θὰ γίνῃ καὶ ὁ καταστρεπτικώτερος ἐξ ὅλων, ὅστις θὰ προηγηθῇ ὀλίγον πρὸ τῆς ὁριστικῆς ἐπικρατήσεως τοῦ εὐαγγελίου.

Καὶ τότε τὰ δαιμονικὰ ἐκεῖνα πνεύματα ἐμάζεψαν τοὺς βασιλεῖς μὲ τοὺς στρατούς των εἰς τόπον, ὁ ὁποῖος λέγεται Ἐβραϊστὶ Ἀρμαγεδών, εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ Καρμήλου, ὅπου ὁ Ἠλίας εἶχε κατασφάξει τοὺς ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης. (Συμβολίζει δὲ αὐτὸ τοὺς καταστρεπτικοὺς πολέμους διὰ μέσου τῶν αἰώνων καὶ μάλιστα τὸν φοβερώτερον ἀπ’ ὅλους, ὁ ὁποῖος θὰ συμβῇ ὀλίγον πρὸ τῆς ὁριστικῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Εὐαγγελίου).

Ὁ δὲ ἕβδομος ἄγγελος ἄδειασε τὴ φιάλη του στὸν ἀέρα. Καὶ φωνὴ δυνατὴ βγῆκε ἀπὸ τὸ ναὸ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τὸ θρόνο, ἡ ὁποία ἔλεγε· «Ἔγινε!».

Καὶ ὁ ἕβδομος ἄγγελος ἄδειασε τὴν φιάλην του εἰς τὸν ἀέρα. Καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸν ἐπουράνιον ναὸν καὶ ἀπὸ τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ φωνὴ μεγάλη, ποὺ ἔλεγεν· Ἐτελείωσε. Συνετελέσθη ἡ βουλὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποβλέπει εἰς τὴν καταστροφὴν καὶ τὸν ἑξαφανισμὸν τοῦ ἀντιχρίστου.

Καὶ ὁ ἕβδομος ἄγγελος ἔχυσε τὸ περιεχόμενον τῆς φιάλης του εἰς τὸν ἀέρα (διὰ νὰ ἐπακολουθήσουν ἔτσι τρομερὰ ἀτμοσφαιρικὰ καὶ γεωλογικὰ φαινόμενα). Καὶ ἐβγῆκε μεγάλη φωνὴ ἀπὸ τὸν ἐπουράνιον ναὸν καὶ ἀπὸ τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔλεγε· «ἔγινε· ἐπραγματοποιήθη ἐξ ὁλοκλήρου ἡ βουλὴ τοῦ Θεοῦ διὰ τὸν ἐξαφανισμὸν τοῦ ἀντιχρίστου».

Καὶ προκλήθηκαν ἀστραπὲς καὶ φωνὲς καὶ βροντές. Ἐπίσης ἔγινε μεγάλος σεισμός, τέτοιος ποὺ δὲν ἔγινε ἀφ’ ὅτου οἱ ἄνθρωποι ὑπῆρξαν στὴ γῆ. Τόσος σεισμός, τόσο μεγάλος!

Καὶ ἔγιναν ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταὶ καὶ ἔγινε σεισμὸς μεγάλος, ὅμοιος πρὸς τὸν ὁποῖον δὲν εἶχε γίνει ποτέ, ἀφ’ ὅτου οἱ ἄνθρωποι ἀνεφάνησαν ἐπὶ τῆς γῆς, τέτοιος καταστρεπτικὸς καὶ τόσον μεγάλος σεισμός. Καὶ συμβολίζουν αὐτὰ τὴν δραστικὴν ἐπέμβασιν τοῦ Θεοῦ, ποὺ σὰν ἄλλος κεραυνὸς καὶ σεισμὸς θὰ πλήξῃ καὶ θὰ σωριάσῃ εἰς ἐρείπια τὸ κράτος τοῦ ἀντιχρίστου.

Καὶ ἔγιναν ἀμέσως ἀστραπαὶ καὶ φωναὶ καὶ βρονταὶ καὶ συνεκλόνισε τὴν γῆν μεγάλος σεισμός, ὅμοιος πρὸς τὸν ὁποῖον δὲν εἶχε γίνει ἀπὸ τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἐνεφανίσθησαν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, τέτοιος φοβερὸς καὶ τόσον μεγάλος σεισμός.

Καὶ ἡ πόλι ἡ μεγάλη ἔγινε τρία κομμάτια. Καὶ οἱ πόλεις τῶν ἐθνῶν ἔπεσαν. Καὶ τὴ Βαβυλῶνα τὴ μεγάλη θυμήθηκε ὁ Θεός, γιὰ νὰ τῆς δώσῃ νὰ πιῇ ἀπὸ τὸ ποτήρι μὲ τὸ ἁψὺ κρασὶ τῆς ὀργῆς του.

Καὶ ἀπὸ τὸν σεισμὸν ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ποὺ ἀπετελεῖ τὸ κέντρον τῆς δυνάμεως καὶ τῆς δράσεως τοῦ ἀντιχρίστου ἐχωρίσθη εἰς τρία μέρη καὶ αἱ πόλεις τῶν ἐθνῶν ἔπεσαν. Καὶ ἡ νοητὴ Βαβυλών, ποὺ τότε μὲν ἐξεικονίζετο ἀπὸ τὴν Ρώμην, ὕστερα δὲ καὶ κάθε ἐποχὴ ἔχει τὴν ἠθικὴν Βαβυλῶνα της, καὶ ὀλίγον πρὸ τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ εὐαγγελίου θὰ ὑπάρξῃ ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἁμαρτωλὸς Βαβυλών, ἐμνημονεύθη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὴν ἐνεθυμήθησαν διὰ νὰ τῆς δώσουν τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου, τὸ ὁποῖον ἐγίνετο δυνατὸν καὶ θυμωμένον ἀπὸ τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐσχίσθη ἡ πόλις ἡ μεγάλη (ἡ πολυάνθρωπος Ρώμη που ἐσυμβολίζετο μὲ τὸ ὄνομα τῆς Βαβυλῶνος) εἰς τρία μέρη καὶ ἔπεσαν εἰς ἐρείπεια αἱ πόλεις τῶν ἐθνῶν. Καὶ τὴν Ρώμην, τὴν νέαν αὐτὴν μεγάλην Βαβυλῶνα, (ἔχει δὲ ἡ κάθε ἐποχὴ μέχρι συντελείας τὴν ἰδικὴν τῆς Βαβυλῶνα) τὴν ἐνεθυμήθησαν καὶ τὴν ἐμνημόνευσαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ τῆς δώσουν τὸ ποτήριον, τὸ γεμᾶτο ἀπὸ τὸν δραστικὸν οἶνον τοῦ θυμοῦ καὶ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ὅλα τὰ νησιὰ ἔφυγαν ἀπὸ τὴ θέσι τους, καὶ τὰ ὄρη δὲν βρέθηκαν στὴ θέσι τους.

Καὶ κάθε νησὶ ἐχάθη καὶ τὰ βουνὰ ἐξηφανίσθησαν καὶ δὲν εὑρέθησαν. Καὶ συμβολίζει ἡ εἰκὼν αὐτὴ τοῦ ὀλέθρου τὴν διὰ μέσου τῶν αἰώνων πτῶσιν καὶ διάλυσιν τῶν ἀντιθέων κρατῶν καὶ τοῦ χειροτέρου ἐκ τούτων, ποὺ θὰ προηγηθῇ τῆς ὁριστικῆς ἐπικρατήσεως τοῦ εὐαγγελίου.

Καὶ κάθε νησὶ ἔφυγε καὶ ἐχάθηκε καὶ τὰ βουνὰ ἔγιναν ἄφαντα καὶ δὲν εὑρέθησαν. (Κράτη ἀσεβῆ καὶ ἀντίθεα διαλύονται καὶ θὰ διαλύωνται διὰ μέσου τῶν αἰώνων, πληττόμενα ἀπὸ τὴν δικαίαν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ).

Καὶ χαλάζι μεγάλο βαρὺ σὰν τάλαντο (42 κιλὰ περίπου) ἔπεσε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ πάνω στοὺς ἀνθρώπους! Καὶ βλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸ Θεὸ ἐξ αἰτίας τῆς συμφορᾶς ποὺ προκάλεσε τὸ χαλάζι, διότι αὐτὴ ἡ συμφορὰ ἦταν πάρα πολὺ μεγάλη.

Καὶ χάλαζα μεγάλη, ποὺ κάθε κόκκος τῆς εἶχε βάρος ἑνὸς ταλάντου, δηλαδὴ περὶ τὰ τριάκοντα τέσσαρα κιλά, ἔπεσεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἀντὶ νὰ μετανοήσουν, ἐβλασφήμησαν οἱ ἄνθρωποι τὸν Θεὸν ἐξ αἰτίας τῆς πληγῆς τῆς χαλάζης, διότι ἡ πληγὴ αὐτὴ ἦτο πάρα πολὺ μεγάλη.

Καὶ χάλαζα μεγάλη, τῆς ὁποίας κάθε κόκκος εἶχε βάρος ἑνὸς ταλάντου, (εἴκοσι πέντε περίπου κιλά) ἔπεσε ἀπὸ τὸν οὐρανὸν μὲ ὁρμὴν ἐπάνω εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ἀντὶ αὐτοὶ μετανοημένοι νὰ ζητήσουν τὸ θεῖον ἔλεος, ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν ἕνεκα τῆς πληγῇς τῆς χαλάζης, διότι ἡ πληγὴ αὐτὴ ἦτο πάρα πολὺ μεγάλη.

Ἦλθε δὲ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους, ποὺ κρατοῦσαν τὶς ἑπτὰ φιάλες, καὶ μίλησε μαζί μου λέγοντας· «Ἔλα νὰ σοῦ δείξω τὴν τιμωρία τῆς πόρνης τῆς μεγάλης, ποὺ κάθεται σὲ τόπο μὲ πολλὰ νερά.

Καὶ ἦλθεν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ ἀγγέλους, ποὺ εἶχαν τίς ἑπτὰ φιάλες καὶ ὡμίλησε μαζί μου καὶ εἶπεν· Ἔλα νὰ σοῦ δείξω τὴν καταδίκην καὶ κατάκρισιν τῆς πόλεως, ποὺ λόγῳ τῆς ἀποστασίας της ἀπὸ τὸν οὐράνιον Νυμφίον καὶ τῆς ἑξαχρειώσεώς της εἶναι πόρνη. Ἡ πόρνη αὐτὴ εἶναι μεγάλη καὶ κάθηται ἐπάνω εἰς νερὰ πολλά, ποὺ συμβολίζουν λαοὺς καὶ ἔθνη καὶ γλώσσας μὲ γήϊνα καὶ σαρκικὰ φρονήματα.

Καὶ ἦλθεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἕνας ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων, ποὺ εἴχαν τὰς ἑπτὰ φιάλας, καὶ συνωμίλησε μαζῆ μου, λέγων· «ἔλα νὰ σοῦ δείξω τὴν κατάκρισιν καὶ καταδίκην τῆς πόρνης τῆς μεγάλης (τῆς διεφθαρμένης, δηλαδή, καὶ ἐξηχρειωμένης πολυαρίθμου πόλεως), ἡ ὁποία κάθεται ἐπάνω εἰς ὕδατα πολλὰ (τὰ ὁποῖα συμβολίζουν λαοὺς καὶ ἔθνη μὲ ἁμαρτωλὰ καὶ γήϊνα φρονήματα, ὡσὰν τὴν μεγάλην πόλιν).

Μαζί της πόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ μέθυσαν οἱ κάτοικοι τῆς γῆς ἀπὸ τὸ κρασὶ τῆς πορνείας της».

Μὲ αὐτὴν ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ἐμέθυσαν οἱ κάτοικοι τῆς γῆς ἀπὸ τὸν οἶνον τῆς πορνείας της, δηλαδὴ τὸ εἰδωλολατρικὸν πνεῦμα καὶ ἡ ἠθικὴ ἑξαχρείωσις τῆς ἐκπροσωπούσης τότε τὴν ἠθικὴν Βαβυλῶνα Ρώμης μετεδόθη καὶ εἰς τοὺς ἐξ αὐτῆς ἑξαρτωμένους βασιλεῖς καὶ εἰς τοὺς εἰς αὐτὴν ὑποτελεῖς λαούς.

Μὲ αὐτὴν διεφθάρησαν καὶ ἐξεφαυλίσθησαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ἐμέθυσαν οἱ κάτοικοι τῆς γῆς ἀπὸ τὸν οἶνον τῆς πορνείας της» (ἀπὸ τὴν μεθυστικὴν ζάλην καὶ παραφορὰν τῆς ἠθικῆς ἐξαθλιώσεώς της).

Καὶ μὲ μετέφερε πνευματικῶς (ὄχι σωματικῶς) σὲ μιὰ ἔρημο. Καὶ εἶδα μιὰ γυναῖκα πάνω στὸ κόκκινο θηρίο, ποὺ ἦταν γεμᾶτο βλάσφημα ὀνόματα, καὶ εἶχε ἑπτὰ κεφάλια καὶ δέκα κέρατα.

Καὶ μὲ μετέφερε πνευματικῶς καὶ ἐν ἐκστάσει εἰς τόπον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον εἶχε φύγει ὁ Θεὸς καὶ ἦτο, λόγῳ τῆς κακίας τῶν κατοίκων του, ἔρημος ἀπὸ τὴν παρουσίαν του. Καὶ εἶδα μίαν γυναῖκα, τὴν πόλιν τῆς Ρώμης, ποὺ ἐξεικόνιζε τότε τὴν ἠθικὴν Βαβυλῶνα· εἶδα τὴν γυναῖκα αὐτὴν νὰ κάθηται ἐπάνω εἰς τὸ θηρίον τὸ κόκκινον καὶ αἱμοβόρον καὶ αἱματοβαμμένον, ποὺ ἦτο γεμᾶτον ἀπὸ κάθε εἶδος καὶ ὀνομασίαν βλασφημίας, καὶ εἶχε κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα. Τὸ κράτος δηλαδὴ καὶ ἡ ἐξουσία τῆς πόρνης αὐτῆς ἐστηρίζετο ἐπὶ τοῦ ἀντιχρίστου καὶ ἐνεπνέετο ἀπὸ αὐτόν, οἱ βασιλεῖς της δὲ ἔφερον ἀσεβεῖς τίτλους, ποὺ ἐσήμαιναν τὴν θεοποίησιν καὶ αὐτῶν τῶν ἰδίων καὶ τῆς πόλεως των.

Καὶ μὲ μετέφερε ἐν ἐκστάσει κατὰ ἕνα τρόπον πνευματικὸν εἰς ἕνα τόπον ἔρημον ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ. Καὶ εἶδα μίαν γυναῖκα (ποὺ ἐξεικόνιζε τὴν διεφθαρμένην Ρώμην) νὰ κάθεται ἐπάνω εἰς τὸ θηρίον τὸ κόκκινον (τὸ αἱμοχαρὲς καὶ αἱματοβαμμένον ἀπὸ τὰ ἐγκλήματά του), τὸ ὁποῖον ἦτο γεμᾶτον ἀπὸ βλασφημίας καὶ εἶχε ἑπτὰ κεφαλὰς καὶ δέκα κέρατα (τὰ ὁποῖα συμβολίζουν ἀσεβεῖς αὐτοκράτορας, ποὺ εἶχαν θεοποιήσει τὸν ἑαυτόν τους).

Ἡ δὲ γυναῖκα ἦταν ντυμένη στὴν πορφύρα καὶ στὸ κόκκινο, καὶ στολισμένη μὲ χρυσάφι καὶ πολυτίμους λίθους καὶ μαργαριτάρια. Καὶ στὸ χέρι της κρατοῦσε χρυσὸ ποτήρι γεμᾶτο μὲ βδελύγματα καὶ τὶς ἀκαθαρσίες τῆς πορνείας τῆς γῆς.

Καὶ ἡ γυνὴ αὐτὴ εἶχε περιβολὴν ἡγεμονικὴν καὶ βασιλικήν. Ἐφόρει ἔνδυμα πορφυροῦν, ποὺ ἦτο καὶ αἱματοβαμμένον κόκκινον καὶ ἦτο χρυσωμένη καὶ στολισμένη μὲ χρυσᾶ κοσμήματα καὶ πολυτίμους λίθους καὶ μὲ μαργαριτάρια. Καὶ εἶχε εἰς τὸ χέρι της ποτήριον χρυσὸν γεμᾶτον ἀπὸ τὰ βδελύγματα τῆς εἰδωλολατρίας της καὶ ἀκόμη ἐκράτει τὰ ἀκάθαρτα ἔργα τῆς διαφθορᾶς, μὲ τὰ ὁποῖα ἐμόλυνε τὴν γῆν διὰ τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν οὐράνιον Νυμφίον.

Καὶ ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἐφοροῦσε πολύτιμον πορφυροῦν ἔνδυμα, κατακόκκινον ὅμως ἀπὸ τὰ αἵματα, καὶ ἦτο χρυσωμένη καὶ κοσμημένη μὲ χρυσᾶ στολίδια καὶ πολυτίμους λίθους καὶ μαργαριτάρια. Καὶ εἶχε εἰς τὸ χέρι της ποτήρι χρυσό, ποὺ ἦτο γεμᾶτο ἀπὸ τὰ ἀηδιαστικὰ βδελύγματα τῆς ἀποχαλινωμένης εἰδωλολατρίας· ἐκρατοῦσε δὲ ἀκόμη καὶ τὰ ἀκάθαρτα ἔργα τῆς φαυλότητός της, ποὺ ἐμόλυναν τὴν γῆν.

Καὶ στὸ μέτωπό της ἦταν γραμμένο μυστηριῶδες (ἀλληγορικὸ) ὄνομα· «Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ μητέρα τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς».

Καὶ εἰς τὸ μέτωπόν της εἶχε γραφῆ ὄνομα, ποὺ διὰ τοὺς πολλοὺς εἶναι μυστηριῶδες καὶ ἀκατανόητον: Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ μητρόπολις καὶ πρωτεύουσα τῶν πόλεων, ποὺ ἐμακρύνθησαν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ εἶναι πόρναι, τὸ κέντρον τῆς ἀκολασίας καὶ εἰδωλολατρίας, ποὺ ἀποτελοῦν τὰ βδελύγματα τῆς γῆς.

Καὶ ἐπάνω εἰς τὸ μέτωπον αὐτῆς ἦτο γραμμένον ὄνομα, ποὺ ἐφαίνετο μυστηριῶδες καὶ ἀκατάληπτο· «Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ πρωτεύουσα καὶ ἡ μητέρα πολυαρίθμων διεφθαρμένων πόλεων, τόπος φαυλότητος καὶ εἰδωλολατρίας, ποὺ εἶναι βδελύγματα τῆς γῆς».

Καὶ εἶδα τὴ γυναῖκα νὰ μεθάῃ ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν ἁγίων (τῶν πιστῶν) καὶ ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων (τῶν κηρύκων) τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ὅταν τὴν εἶδα, φοβήθηκα μὲ φόβο μεγάλο.

Καὶ εἶδα τὴν γυναῖκα νὰ μεθᾶ ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν Χριστιανῶν, τοὺς ὁποίους κατεδίωκε, καὶ ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ὅταν τὴν εἶδα, ἐθαύμασα μεγάλον θαυμασμὸν διὰ τὴν τόσον ἡγεμονικὴν ἐμφάνισίν της καὶ διὰ τὸν θρίαμβόν της κατὰ τῶν ἁγίων καὶ πιστῶν.

Καὶ εἶδα αὐτὴν τὴν γυναῖκα νὰ μεθᾷ ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν Χριστιανῶν καὶ ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων τοῦ Ἰησοῦ, τοὺς ὁποίους ἐμισοῦσε καὶ κατεδίωκε, διὰ νὰ τοὺς ἐξοντώσῃ. Καὶ ὅταν τὴν εἶδα, ἐθαύμασα μεγάλον θαυμασμὸν καὶ διὰ τὴν μεγαλοπρεπῆ ἐμφάνισίν της καὶ διὰ τὴν ἐξοντωτικήν της δύναμιν ἐναντίον τῶν πιστῶν.

Ὁ δὲ ἄγγελος μοῦ εἶπε· «Γιατί φοβήθηκες; Ἐγὼ θὰ σοῦ ἐξηγήσω τὸ μυστήριο τῆς γυναίκας καὶ τοῦ θηρίου ποὺ τὴν βαστάζει καὶ ἔχει τὰ ἑπτὰ κεφάλια καὶ τὰ δέκα κέρατα.

Καὶ μοῦ εἶπεν ὁ ἄγγελος· Διατί ἐθαύμασες; Ἐγὼ θὰ σοῦ ἐξηγήσω τὸ ἀκατανόητον καὶ ἄγνωστον μυστικὸν τῆς γυναικὸς καὶ τοῦ θηρίου ποὺ τὴν βαστάζει, καὶ τὸ ὁποῖον ἔχει τὰς ἑπτὰ κεφαλὰς καὶ τὰ δέκα κέρατα.

Καὶ μοῦ εἶπεν ὁ ἄγγελος· «διατί ἐθαύμασες; Ἐγὼ θά σοῦ εἴπω καὶ θὰ σοῦ ἐξηγήσω τὸ ἀκατάληπτον διὰ τοὺς πολλοὺς μυστικόν, σχετικῶς μὲ τὴν γυναῖκα καὶ μὲ τὸ θηρίον, ποὺ τὴν βαστάζει, καὶ τὸ ὁποῖον ἔχει τὰς ἑπτὰ κεφαλὰς καὶ τὰ δέκα κέρατα.

Τὸ θηρίο, ποὺ εἶδες, ὑπῆρχε καὶ δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ πρόκειται ν’ ἀνεβῇ ἀπὸ τὴν ἄβυσσο (νὰ ἐπανέλθῃ δηλαδὴ) καὶ νὰ καταλήξῃ σὲ ἀπώλεια (νὰ ἐξολοθρευθῇ). Θὰ φοβηθοῦν δὲ ἐκεῖνοι οἱ κάτοικοι τῆς γῆς, τῶν ὁποίων τὸ ὄνομα δὲν εἶναι γραμμένο στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου, βλέποντας τὸ θηρίο, διότι ὑπῆρχε καὶ δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ θὰ παρουσιασθῇ πάλι.

Τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶδες, εἶναι αἱ ἐμπνεόμεναι ὑπὸ τοῦ σατανᾶ ἄθεοι κοσμοκρατορίαι, αἱ ὁποίαι ἦσαν καὶ ἔπεσαν καὶ ἀνέζησαν εἰς τὴν κοσμοκρατορίαν τῆς Ρώμης, ἡ ὁποία θὰ πέσῃ καὶ εἶναι σὰν νὰ μὴ ὑπάρχῃ. Καὶ μέλλει νὰ ἐπανέλθῃ τὸ θηρίον αὐτὸ ἀπὸ τὴν ἄβυσσον διὰ τῶν ἀθέων καὶ ἀντιχρίστων κοσμοκρατοριῶν, ποὺ θὰ διαδεχθοῦν τὴν κοσμοκρατορίαν τῆς Ρώμης, καὶ διὰ τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ πηγαίνει εἰς ὄλεθρον καὶ ἑξαφανισμόν. Καὶ θὰ θαυμάσουν ἐκεῖνοι ποὺ κατοικοῦν ἐπὶ τῆς γῆς, τῶν ὁποίων τὸ ὄνομα δὲν ἔχει γραφῆ, ἀφ’ ὅτου ἤρχισε νὰ κτίζεται ὁ κόσμος, εἰς τὸ βιβλίον τῆς αἰωνίου ζωῆς. Καὶ θὰ θαυμάσουν, ὅταν βλέπουν τὸ θηρίον, ὅτι ὑπῆρχε καὶ δὲν ὑπάρχει καὶ ὅμως θὰ ἀναζήσῃ καὶ θὰ εἶναι παρόν.

Τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶδες (καὶ τὸ ὁποῖον συμβολίζει τοὺς ἀσεβεῖς καὶ τὸν ἑαυτόν τους θεοποιοῦντας αὐτοκράτορας, ὅπως καὶ τὰς διεφθαρμένας βασιλείας των) ἦτο κάποτε καὶ δὲν ὑπάρχει πλέον, διότι ἔχει συντριβῆ. Καὶ μέλλει πάλιν νὰ ἀνεβῇ ἀπὸ τὴν ἄβυσσον καὶ νὰ ἐνσαρκωθῇ εἰς τὸ πρόσωπον τῶν ἀθέων ἠγετῶν καὶ αὐτοκρατοριῶν, ἀλλὰ καὶ πάλιν μέλλει νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν ὄλεθρον καὶ τὸν ἀφανισμὸν κατανικημένον ἀπὸ τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ. Καὶ οἱ κάτοικοι τῆς γῆς, τῶν ὁποίων τὸ ὄνομα δὲν εἶναι γραμμένον εἰς τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς ἀπὸ τότε ποὺ ἐκτίζετο ὁ κόσμος, θὰ θαυμάσουν, ὅταν ἴδουν ὅτι τὸ θηρίον ὑπῆρχε μὲν κάποτε καὶ δὲν ὑπάρχει, καὶ ὅμως πάλιν θὰ παρουσιασθῇ.

Ἐδῶ φαίνεται ὁ νοῦς ποὺ ἔχει σοφία. Τὰ ἑπτὰ κεφάλια εἶναι ἑπτὰ λόφοι, ποὺ πάνω τους κάθεται ἡ γυναῖκα.

Ἐδῶ φαίνεται ὁ νοῦς ὁ φωτισμένος ἀπὸ τὸν Θεόν, ποὺ ἔχει ἀληθινὴν καὶ πνευματικὴν σοφίαν. Αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ τοῦ θηρίου σημαίνουν τὰ ἑπτὰ βουνὰ καὶ τοὺς λόφους, ἐπάνω εἰς τοὺς ὁποίους εἶναι κτισμένη καὶ κάθεται ἡ γυνή, ἡ πόλις Ρώμη, ποὺ ἐξεικονίζει τὴν ἠθικὴν Βαβυλῶνα τὴν σημερινήν, ἀλλὰ καὶ ὅλας ποὺ μέχρι τῆς ὁριστικῆς ἐπικρατήσεως τοῦ Εὐαγγελίου θὰ ἀναφανοῦν.

Ἐδῶ δείχνεται ὁ νοῦς, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν σοφίαν τοῦ Θεοῦ. Αἱ ἑπτὰ κεφαλαί, ἐπὶ τῶν ὁποίων κάθεται ἡ γυναίκα, συμβολίζουν ἑπτὰ ὄρη, ἐπάνω εἰς τὰ ὁποῖα ἡ διεφθαρμένη Ρώμη εἶναι κτισμένη.

Ἐπίσης εἶναι ἑπτὰ βασιλεῖς. Οἱ πέντε ἔπεσαν, ὁ ἕνας ὑπάρχει, ὁ ἄλλος δὲν ἦλθεν ἀκόμη. Καὶ ὅταν ἔλθῃ, λίγο χρόνο πρόκειται νὰ παραμείνῃ.

Σημαίνουν ἀκόμη αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ καὶ ἑπτὰ βασιλείας καὶ ἀντιθέους κοσμοκρατορίας. Αἱ πέντε ἦσαν προχριστιανικαὶ καὶ ἔπεσαν. Ἡ μία, ἡ ρωμαϊκή, ὑπάρχει ἀκόμη. Καὶ ἡ ἄλλη δὲν ἦλθεν ἀκόμη. Καὶ ὅταν ἔλθῃ, πρέπει σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ νὰ μείνῃ ὀλίγον χρόνον.

Συμβολίζουν ἀκόμη καὶ ἑπτὰ βασιλεῖς, ποὺ ἐκπροσωποῦν ἑπτὰ βασιλείας ἀσεβεῖς καὶ διεφθαρμένας. Αἱ πέντε, αἱ προχριστιανικαί, ἔπεσαν, ἡ μία ὑπάρχει ἀκόμη. Ἡ ἄλλη, ἡ τοῦ ἀντιχρίστου, δὲν ἦλθεν ἀκόμη. Καὶ ὅταν ἔλθῃ θὰ εἶναι προσωρινὴ καὶ παροδική. Ὀλίγον χρόνον θὰ μείνῃ σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τὸ θηρίο, ποὺ ὑπῆρχε καὶ δὲν ὑπάρχει, καὶ αὐτὸς εἶναι βασιλεὺς ὄγδοος, καὶ εἶναι ἀπὸ τοὺς ἑπτά (ὁμόφρων καὶ ὁμότροπος τῶν ἑπτά), καὶ πηγαίνει σὲ ἀπώλεια (νὰ ἐξολοθρευθῇ).

Καὶ τὸ θηρίον, ποὺ ἦτο καὶ δὲν εἶναι πλέον, καὶ αὐτὸς εἶναι ὄγδοος βασιλεὺς καὶ εἶναι ἀπὸ τοὺς ἑπτά. Διότι καὶ τὰς ἑπτὰ κοσμοκρατορίας τὸ αὐτὸ θηρίον ἐμπνέει καὶ εἰς αὐτάς, σὰν ξεχωριστὴ ὕπαρξις, πάντοτε αὐτὸ ἀναζῇ καὶ ἡ ζωή του ἐξαρτᾶται καὶ ἐνσωματοῦται εἰς τὰς ἑπτὰ αὐτὰς κοσμοκρατορίας. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ πηγαίνει πρὸς τὸν ὄλεθρον καὶ τὸν ἑξαφανισμόν.

Καὶ τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ δὲν ὑπάρχει πλέον, εἶναι καὶ αὐτὸ ὁ ὄγδοος βασιλεύς, ποὺ κατὰ τὰ φρονήματα καὶ τὴν κακίαν εἶναι ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ προηγουμένους βασιλεῖς, (διότι αὐτὸ ἐνέπνεε καὶ ἐκείνους). Καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι παροδικόν, διότι βαδίζει πρὸς τὴν καταστροφὴν καὶ τὸν ἐξαφανισμόν.

Καὶ τὰ δέκα κέρατα, ποὺ εἶδες, εἶναι δέκα βασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι βασιλεία δὲν ἔλαβαν, ἀλλὰ λαμβάνουν ἐξουσία σὰν βασιλεῖς μὶα ὥρα μαζὶ μὲ τὸ θηρίο.

Καὶ τὰ δέκα κέρατα, ποὺ εἶδες, σημαίνουν δέκα βασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐβασίλευσαν ἀκόμη ἕως τώρα, ἀλλ’ ὡς βασιλεῖς λαμβάνουν ἐξουσίαν μίαν ὥραν καὶ θὰ βασιλεύσουν πολὺ ὀλίγον χρόνον ὡς σύμμαχοι τοῦ θηρίου.

Καὶ τὰ δέκα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶδες, συμβολίζουν δέκα βασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐβασίλευσαν ἀκόμη, ἀλλὰ σὰν βασιλεῖς παίρνουν βασιλικὴν ἐξουσίαν ἐπὶ μίαν ὥραν (ἐπὶ μικρὸν δηλαδὴ χρονικὸν διάστημα) καὶ θὰ βασιλεύσουν μαζῆ μὲ τὸ θηρίον ὀλίγον χρόνον.

Αὐτοὶ συμφωνοῦν, καὶ τὴ δύναμι καὶ τὴν ἐξουσία τους δίνουν στὸ θηρίο.

Αὐτοὶ ἔχουν τὰ αὐτὰ φρονήματα καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν τους τὴν δίδουν εἰς τὸ θηρίον.

Καὶ αὐτοὶ ἔχουν τὰ ἴδια φρονήματα καὶ τὰς ἰδίας διαθέσεις, καὶ δίδουν εἰς τὸ θηρίον τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν των.

Αὐτοὶ θὰ πολεμήσουν ἐναντίον τοῦ Ἀρνίου, ἀλλὰ τὸ Ἀρνίον θὰ τοὺς νικήσῃ, διότι εἶναι Κύριος κυρίων καὶ Βασιλεύς βασιλέων, ὅσοι δὲ εἶναι μαζί του εἶναι ἐπίλεκτοι καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ ἀφωσιωμένοι».

Αὐτοὶ θὰ πολεμήσουν μὲ τὸ Ἀρνίον καὶ τὸ Ἀρνίον θὰ τοὺς νικήσῃ, διότι εἶναι Κύριος τῶν κυρίων καὶ Βασιλεὺς τῶν βασιλέων καὶ αὐτοί, ποὺ εἶναι μαζί του, εἶναι προσκαλεσμένοι καὶ ἐκλεγμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ πιστοί.

Αὐτοί, (μοχθηρὰ καὶ αἱμοβόρα ὄργανα τοῦ θηρίου καθὼς εἶναι) θὰ πολεμήσουν ἐναντίον τοῦ Ἀρνίου, ἀλλά θὰ τοὺς νικήσῃ τὸ Ἀρνίον, διότι εἶναι κύριος τῶν κυρίων καὶ βασιλεὺς τῶν βασιλέων, καὶ αὐτοὶ ποὺ εἶναι μαζῆ του καὶ ἀποτελοῦν τὴν βασιλικὴν του παράταξιν, εἶναι οἱ προσκεκλημένοι καὶ διαλεγμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸν πιστοί».

Ἐπίσης μοῦ λέγει· «Τὰ νερά, ποὺ εἶδες, ὅπου κάθεται ἡ πόρνη, εἶναι λαοὶ καὶ ὄχλοι καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσες.

Καὶ μοῦ εἶπεν ὁ ἄγγελος· Τὰ νερὰ ποὺ εἶδες, ἐπάνω εἰς τὰ ὁποῖα ἐκάθητο ἡ πόρνη, εἶναι λαοὶ καὶ ὄχλοι καὶ ἔθνη, ἐπὶ τῶν ὁποίων κυριαρχεῖ ἡ πόρνη.

Καὶ μοῦ εἶπεν ὁ ἄγγελος· «τὰ νερά, τὰ ὁποῖα εἶδες, ἐπάνω εἰς τὰ ὁποῖα ἐκάθητο ἡ διεφθαρμένη πόλις, ἡ Ρώμη, εἶναι λαοὶ καὶ ὄχλοι καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσαι διάφοροι, ἐπάνω εἰς τὰ ὁποῖα κυριαρχεῖ ἡ πόρνη, δηλαδὴ ἡ ἐνσάρκωσις τῆς διαφθορᾶς.

Τὰ δέκα δὲ κέρατα, ποὺ εἶδες, καὶ τὸ θηρίο, αὐτοὶ θὰ μισήσουν τὴν πόρνη καὶ θὰ τὴν ἐρημώσουν καὶ θὰ τὴ γυμνώσουν καὶ θὰ φάγουν τὶς σάρκες της καὶ θὰ τὴν κατακαύσουν μὲ φωτιά.

Ἀλλὰ τὸ κράτος τῆς ἁμαρτίας φέρει πάντοτε μέσα του τὰ σπέρματα τῆς σαπίλας καὶ τῆς ἀποσυνθέσεως καὶ τῆς αὐτοδιαλύσεως. Καὶ ἑκάστη νέα κοσμοκρατορία θεμελιώνεται ἐπάνω εἰς τὰ ἐρείπια τῆς προηγουμένης, τὴν ὁποίαν διεδέχθη, ἀφοῦ προηγουμένως τὴν κατέστρεψεν. Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ μὲ τὴν ρωμαϊκὴν κοσμοκρατορίαν. Τὰ δέκα κέρατα, ποὺ εἶδες, δηλαδὴ οἱ δέκα βασιλεῖς καὶ τὸ θηρίον ποὺ ἐμπνέει καὶ τούτους, αὐτοὶ θὰ μισήσουν τὴν πόλιν Ρώμην, τὴν πόρνην, ποὺ ἐξεικονίζει τὴν ἠθικὴν Βαβυλῶνα κάθε ἐποχῆς. Καὶ θὰ τὴν κάμουν ἐρημωμένην καὶ γυμνήν, διότι θὰ διαρπάσουν τὸν πλοῦτον της καὶ θὰ φάγουν τὰς σάρκας τῆς διαμοιράζοντες τὴν ἐπικράτειάν της καὶ τὰς χώρας της καὶ θὰ τὴν κατακαύσουν μὲ φωτιά.

Καὶ τὰ δέκα κέρατα, ποὺ εἶδες καὶ τὰ ὁποῖα συμβολίζουν δέκα βασιλεῖς καὶ τὸ θηρίον, ποὺ τοὺς ἐμπνέει, ὅλοι αὐτοὶ θὰ μισήσουν τὴν διεφθαρμένην Ρώμην καὶ τὴν κοσμοκρατορίαν της, θὰ ἐξεγερθοῦν ἐναντίον της, (διότι ἀνάμεσα εἰς τοὺς κακοὺς κυριαρχεῖ κατὰ κανόνα τὸ ἀνθρωποκτόνον καὶ καταστρεπτικὸν μῖσος) καὶ θὰ τὴν κάμουν ἔρημον καὶ γυμνὴν ἀπὸ τὰ πλούτη καὶ τὴν δόξαν της, θὰ καταφάγουν τὰς σάρκας της (θὰ διαμοιρασθοῦν δηλαδὴ μεταξύ των τὰς περιοχάς της) καὶ θὰ τὴν κατακαύσουν μὲ φωτιάν.

Διότι ὁ Θεὸς ἔβαλε στὶς καρδιές τους νὰ κάνουν τὸ θέλημά του καὶ νὰ ἐνεργήσουν ὁμοφώνως καὶ νὰ δώσουν τὴ βασιλικὴ δύναμί τους στὸ θηρίο, μέχρις ὅτου πραγματοποιηθοῦν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ.

Διότι ὁ Θεὸς ἐνέβαλεν εἰς τὰς καρδίας των νὰ γίνουν ὄργανα τῶν σχεδίων του καὶ νὰ κάμουν τὴν βουλήν του, καὶ νὰ συμφωνήσουν καὶ νὰ δώσουν τὴν βασιλείαν τους εἰς τὸ θηρίον, ἕως ὅτου πραγματοποιηθοῦν τελείως οἱ περὶ τοῦ θηρίου προφητικοὶ λόγοι τοῦ Θεοῦ.

Διότι ὁ Θεός, (ποὺ ὑποτάσσει καὶ τοὺς κακοὺς εἰς τὰ σχέδια του) ἔδωσεν εἰς τὰς καρδίας των βουλὴν καὶ ἀπόφασιν νὰ κάμουν τὸ θέλημά του καὶ νὰ συμφωνήσουν μὲ μίαν γνώμην μεταξύ των καὶ νὰ δώσουν τὴν βασιλείαν των εἰς τὸ θηρίον, μέχρις ὅτου λάβουν πλήρη πραγματοποίησιν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ.

Ἡ δὲ γυναῖκα, ποὺ εἶδες, εἶναι ἡ πόλι ἡ μεγάλη, ἡ ὁποία βασιλεύει πάνω στοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς».

Καὶ ἡ γυναῖκα, ποὺ εἶδες, εἶναι ἡ πόλις ἡ μεγάλη τῆς Ρώμης, ἡ ὁποία βασιλεύει τώρα ἐπὶ τῶν βασιλέων τῆς γῆς, ἀλλὰ τὴν ὁποίαν μετ’ ὀλίγον οἱ βασιλεῖς αὐτοὶ θὰ τὴν καταστρέψουν.

Καὶ ἡ γυναῖκα, τὴν ὁποίαν εἶδες, εἶναι ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἡ Ρώμη, ἡ ὁποία ἐκτείνει τώρα τὴν κυριαρχίαν της ἐπάνω εἰς τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς», (διὰ νὰ θερίσῃ μετ’ ὀλίγον τὴν καταστροφήν της ἀπὸ αὐτοὺς τούτους τοὺς βασιλεῖς).

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ εἶδα ἄλλον ἄγγελο νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανό. Εἶχε ἐξουσία μεγάλη, καὶ ἡ γῆ φωτίσθηκε ἀπὸ τὴ λάμψι του.

Ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ εἶδα ἄλλον ἄγγελον νὰ καταβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐξουσίαν μεγάλην, καὶ ἡ γῆ ἔλαμψε καὶ ἐφωτίσθη ἀπὸ τὴν ἀπαστράπτουσαν δόξαν του.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ εἶδα ἄλλον ἄγγελον νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν μὲ ἐξουσίαν μαγάλην, καὶ ἡ γῆ ἐπλημμῦρησε φῶς ἀπὸ τὴν ὁλόλαμπρον δόξαν του.

Καὶ ἔκραξε μὲ ἰσχυρὴ φωνὴ λέγοντας· «Ἔπεσε, ἔπεσε ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἔγινε κατοικία δαιμονίων, καὶ καταφύγιο κάθε ἀκαθάρτου πνεύματος, καὶ φωλιὰ κάθε ἀκαθάρτου καὶ σιχαμένου ὄρνιου.

Καὶ ἐφώναξε μὲ δυνατὴν φωνὴν καὶ εἶπεν· Ἔπεσεν, ἔπεσεν ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἔγινε τόπος, ποὺ κατοικοῦν δαιμόνια, καὶ ἀσφαλὴς διαμονὴ κάθε ἀκαθάρτου πνεύματος καὶ προφυλαγμένη φωληὰ κάθε ἀκαθάρτου καὶ μισημένου ὀρνέου.

Καὶ ἔκραξε μὲ φωνὴν μεγάλην, λέγων· «ἔπεσε, ἔπεσε ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη καὶ ἔγινε κατοικητήριον τῶν δαιμόνων καὶ καταφύγιον παντὸς ἀκαθάρτου πνεύματος καὶ ἀπόκρυφη φωλιὰ κάθε ἀκαθάρτου καὶ ἀντιπαθητικοῦ ὀρνέου.

Διότι ἀπὸ τὸ μεθυστικὸ κρασὶ τῆς πορνείας της ἔχουν πιεῖ ὅλα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς πόρνευσαν μαζί της, καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς πλούτησαν ἀπὸ τὸν ἄφθονο πλοῦτο της».

Καὶ συνέβησαν αὐτὰ εἰς αὐτήν, διότι ἀπὸ τὸ ἐξόχως μεθυστικὸν κρασὶ τῆς εἰδωλολατρικῆς ἀποστασίας καὶ τῆς διαφθορᾶς της ἔχουν πίει ὅλα τὰ ἔθνη· καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἐπόρνευσαν μαζί της, διότι παρεσύρθησαν ἀπὸ τὴν ἐπιρροήν της εἰς διεφθαρμένην καὶ ἀσεβῆ εἰδωλολατρικὴν ζωήν· καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐπλούτησαν ἀπὸ τὴν δύναμιν τῆς ἡδυπαθείας της καὶ τῆς παραφόρου καὶ ἀλαζονικῆς σαρκολατρίας της.

Καὶ μετεβλήθη εἰς ἐρείπια, διότι ἀπὸ τὸν δραστικὸν οἶνον τῆς ἀκολάστου καὶ παραφόρου αὐτῆς φαυλότητος ἔχουν πιεῖ ὅλα τὰ ἔθνη. Καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἐπόρνευσαν μαζῆ της καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐπλούτησαν ἀπὸ τοὺς ἡδυπαθεῖς καὶ παραφόρους πόθους της».

Ἄκουσα δὲ ἄλλη φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ νὰ λέγῃ· «Ἐξέλθετε ἀπ’ αὐτή, λαέ μου, γιὰ νὰ μὴ γίνετε συμμέτοχοι στὶς ἁμαρτίες της, καὶ γιὰ νὰ μὴ πληγῆτε ἀπὸ τὶς συμφορές της.

Καὶ ἤκουσα ἄλλην φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ· Ἐβγᾶτε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν αὐτὴν ὅσοι ἀποτελεῖτε τὸν λαὸν ἐμοῦ τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ μὴ γίνετε συμμέτοχοι καὶ συνυπεύθυνοι εἰς τὰς ἁμαρτίας της καὶ νὰ μὴ λάβετε καὶ σεῖς μέρος ἀπὸ τὰς τιμωρίας καὶ τὰς πληγάς, μὲ τὰς ὁποίας θὰ κτυπηθῇ.

Καὶ ἤκουσα ἄλλην φωνὴν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν νὰ λέγῃ· «ἐβγᾶτε ἔξω ἀπ’ αὐτὴν τὴν ἁμαρτωλὴν πόλιν σεῖς, ποὺ ἀποτελεῖτε τὸν λαόν μου, διὰ νὰ μὴ γίνετε συμμέτοχοι εἰς τὰς ἁμαρτίας της καὶ νὰ μὴ λάβετε μέρος εἰς τὰς τιμωρίας της.

Διότι ἔφθασαν μέχρι τὸν οὐρανὸ οἱ ἁμαρτίες της, καὶ ἔλαβε ὑπ’ ὄψιν ὁ Θεὸς τὰ ἀνομήματά της.

Διότι ἔφθασαν αἱ ἁμαρτίαι της μέχρι τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐνεθυμήθη ὁ Θεὸς τὰ ἀδικήματά της.

Διότι ἀνέβηκαν οἱ ἁμαρτίες της μέχρι τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐθυμήθηκε ὁ Θεὸς τὰς ἀδικίας της».

Φερθῆτε σ’ αὐτή, ὅπως καὶ αὐτὴ φέρθηκε. Καὶ ἀνταποδώσετε σ’ αὐτὴ διπλᾶ συμφώνως πρὸς τὰ ἔργα της. Μὲ τὸ ποτήρι, μὲ τὸ ὁποῖο κέρασε, διπλοκεράσετε αὐτήν.

Καὶ ἡ φωνὴ τώρα ἀπευθύνεται πρὸς τοὺς ἐχθροὺς τῆς Βαβυλῶνος καὶ τοὺς λέγει: Ἀνταποδώσατέ της, ὅπως καὶ αὐτὴ ἀνταπέδωκεν εἰς ἄλλους. Καὶ διπλασιάσατε καὶ ἀνταποδώσατέ της διπλᾶ σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα της. Μέσα εἰς τὸ ποτήριον τῆς ὀργῆς, μὲ τὸ ὁποῖον αὐτὴ ἐκέρασε τοὺς ἄλλους, κεράσατε τὴν καὶ σεῖς μὲ τὸ διπλάσιον.

Καὶ διέταξεν ἡ φωνὴ τοὺς ἐχθρούς της· «ἀνταποδῶστε της κτυπήματα καὶ πληγάς, ὅπως καὶ αὐτὴ ἀπέδωσεν εἰς τοὺς ἄλλους, καὶ διπλασιάστε τὰ κτυπήματά σας ἐναντίον της καὶ ἀνταποδῶστε της διπλᾶς καταστροφὰς σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα της. Μέσα εἰς τὸ ποτήριον τῆς καταστροφῆς, ποὺ ἐκέρασε αὐτὴ τοὺς ἄλλους, κεράστε την σεῖς διπλάσια τώρα.

Ὅσο δόξασε τὸν ἑαυτό της καὶ ὠργίασε, τόσα βάσανα καὶ πένθος δώσετε σ’ αὐτήν. Διότι λέγει μέσα της· “Κάθομαι σὰν βασίλισσα, καὶ χήρα δὲν εἶμαι, καὶ πένθος δὲν θὰ ἰδῶ”.

Ὅσον ἐδόξασε τὸν ἑαυτόν της καὶ ἐδούλευσεν εἰς τὴν ἀκολασίαν, τόσον πολὺν βασανισμὸν καὶ πένθος δώσατέ της. Διότι μέσα εἰς τὴν ὑπερήφανον καὶ ἀσεβῆ καρδίαν της λέγει, ὅτι κάθημαι βασίλισσα καὶ δὲν εἶμαι χήρα καὶ δὲν θὰ ἴδω ποτὲ πένθος.

Ὅσον ἀλαζονικὰ ἐδόξασε τὸν ἑαυτόν της καὶ παράφορα ἐρρίφθη εἰς τὴν φαυλότητα, τόσον πολὺν βασανισμὸν καὶ βαρὺ πένθος ἀποδώσατε εἰς αὐτήν. Διότι μέσα εἰς τὴν ἀλαζονικὴν καὶ διεστραμμένην καρδίαν της λέγει, ὅτι κάθημαι σὰν βασίλισσα καὶ δὲν εἶμαι χήρα καὶ δὲν θὰ ἴδω ποτὲ πένθος.