Βασιλειῶν Β'

Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Σαοὺλ ὁ Δαυῒδ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν ἐπιτυχῆ ἐκστρατείαν κατὰ τῶν Ἀμαληκιτῶν καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ δύο ἡμέρας εἰς τὴν πόλιν Σεκελάκ.

Μετὰ δὲ τὸν θάνατον τοῦ Σαοὺλ ἐπέστρεψεν ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν Ἀμαληκιτῶν, τοὺς ὁποίους καὶ κατενίκησε. Καὶ ἔμεινεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν πόλιν Σεκελὰκ δυο ἡμέρας.

Κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν κατέφθασεν αἴφνης ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τοῦ Σαοὺλ ἕνας ἄνθρωπος μὲ ἐσχισμένα τὰ ἐνδύματά του καὶ μὲ χῶμα ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του. Ὅταν αὐτὸς ἦλθε πρὸς τὸν Δαυΐδ, ἔπεσε πρηνὴς καὶ τὸν προσεκύνησε.

Κατὰ δὲ τὴν τρίτην ἡμέραν ἦλθεν εἰς τὴν Σεκελὰκ ἕνας ἄνδρας ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν πολεμιστῶν τοῦ Σαούλ, ποὺ εἶχε σχισμένα τὰ ροῦχα του καὶ χῶμα ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του διὰ νὰ δείχνῃ τὸ πένθος του. Καὶ μόλις εἰσῆλθεν αὐτὸς ἐκεῖ, ὅπου εὑρίσκετο ὁ Δαβίδ, ἔπεσε κατὰ γῆς καὶ τὸν ἐπροσκύνησε.

Τὸν ἠρώτησε τότε ὁ Δαυΐδ· «ἀπὸ ποῦ σὺ ἔρχεσαι;» Καὶ ἐκεῖνος εἶπεν· «ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐγὼ ἔχω διασωθῇ».

Καὶ ὁ Δαβὶδ τὸν ἐρώτησε: «Ἀπὸ ποὺ ἔρχεσαι σύ;» «Ἔρχομαι ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν Ἰσραηλιτῶν, διασώθηκα ἀπὸ τὴν καταστροφήν», τοῦ ἀπήντησεν ἐκεῖνος.

Τοῦ εἶπεν ὁ Δαυΐδ· «πῶς ἔχουν τὰ πράγματα ἐκεῖ; Πληροφόρησέ με». Ἐκεῖνος ἀπήντησεν, ὅτι ὁ στρατὸς ἡττήθη κατὰ τὸν πόλεμον καὶ ἐτράπη εἰς φυγήν, ὅτι ἔχουν φονευθῇ πολλοὶ ἀπὸ τὸν λαὸν καὶ ἀπέθανον. Ὁ δὲ Σαοὺλ καὶ ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱός του, ἐπίσης ἐφονεύθησαν.

Τὸν ἐρώτησε τότε ὁ Δαβίδ: «Τί ἔχεις νὰ μοῦ πῇς; Τί ἀκριβῶς συνέβη; Πές μου νὰ μάθω». Καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ἐτράπη εἰς φυγὴν ὁ στρατὸς ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης καὶ ὅτι ἐπληγώθηκαν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς στρατιώτας καὶ πέθαναν καὶ ὅτι πέθανε καὶ ὁ Σαοὺλ μὲ τὸν υἱόν του Ἰωνάθαν.

Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε τὸν νεαρὸν αὐτὸν ἀγγελιαφόρον· «πῶς σὺ γνωρίζεις ὅτι ἐφονεύθη ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ υἱός του ὁ Ἰωνάθαν;»

«Καὶ πῶς γνωρίζεις ὅτι πέθανε ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ υἱός του ὁ Ἰωνάθαν;» ἐρώτησε ὁ Δαβὶδ τὸν νεαρόν, ποὺ τὸν ἐνημέρωνε.

Ὁ ἀγγελιαφόρος τοῦ εἶπε· «συνέβη νὰ περιπλανῶμαι εἰς τὸ ὄρος Γελδουὲ καὶ ἰδού, ὅτι ὁ Σαοὺλ εἶχε πέσει πληγωμένος ἐπάνω εἰς τὸ δόρυ του. Τὰ δὲ ἅρματα καὶ τὸ ἱππικὸν τῶν Φιλισταίων εἶχον πλησιάσει πρὸς αὐτόν.

Καὶ ἀπήντησεν εἰς αὐτὸν ὁ νεαρός: «Εὐρέθηκα κατὰ σύμπτωσιν εἰς τὸ βουνὸ Γελβουὲ καὶ ἐκεῖ ποὺ ἐβάδιζα εἶδα τὸν Σαοὺλ νὰ στηρίζεται εἰς τὸ δόρυ του πληγωμένος καὶ τὰ ἅρματα καὶ τὸ ἱππικὸν τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων νὰ εὑρίσκωνται πλησίον του.

Ἐγύρισεν ὁ Σαοὺλ τὴν κεφαλήν του πρὸς τὰ ὀπίσω, μὲ εἶδε, μὲ ἐκάλεσε καὶ ἐγὼ εἶπα· Ἰδοὺ ἐγώ· εἶμαι εἰς τὰς διαταγάς σου.

Καὶ ἐγύρισεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὰ πίσω καὶ μὲ εἶδε καὶ μὲ ἐφώναξε καὶ τοῦ εἶπα: «Ὁρίστε, ἐδῶ εἶμαι, εἰς τὰς διαταγάς σου!»

Ἐκεῖνος μοῦ εἶπε· Ποιὸς εἶσαι σύ; Τοῦ εἶπα ὅτι ἐγὼ εἶμαι Ἀμαληκίτης.

Καὶ μοῦ εἶπε: «Ποιὸς εἶσαι;» «Εἶμαι Ἀμαληκίτης», τοῦ ἀπήντησα.

Ἐκεῖνος τότε μοῦ εἶπε· Ἔλα, σὲ παρακαλῶ ἐδῶ κοντά μου καὶ θανάτωσέ με, διότι μὲ κατέλαβε μεγάλη σκοτοδίνη θανάτου. Ἐν τούτοις ἡ ζωή μου ὑπάρχει ἀκόμη ἐντός μου.

«Στάσου ἐδῶ», μοῦ εἶπεν ἐκεῖνος, «καὶ βάλε τὸ χέρι σου ἐπάνω μου καὶ σκότωσέ με, διότι μὲ ἐκυρίευσε σκοτοδίνη ἀπὸ τὰς πληγάς μου, ἀλλ’ ἡ ψυχή μου εὑρίσκεται ἀκόμη μέσα μου. Θέλω νὰ πεθάνω».

Τὸν ἐπλησίασα καὶ τὸν ἐθανάτωσα, διότι ἐγνώριζα ὅτι δὲν ἐπρόκειτο πλέον νὰ ζήσῃ ὕστερα ἀπὸ τὴν πληγήν, ποὺ εἶχε λάβει. Ἐπῆρα κατόπιν τὸ βασιλικὸν διάδημα, ποὺ εἶχε εἰς τὴν κεφαλήν του, καὶ τὸ βραχιόλι αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἔφερεν εἰς τὸν βραχίονά του, καὶ αὐτὰ τὰ ἔχω φέρει ἐδῶ εἰς σὲ τὸν κύριόν μου».

Τὸν ἐπλησίασα λοιπὸν καὶ τὸν ἐσκότωσα, διότι ἐκατάλαβα ὅτι δὲν ἐπρόκειτο να ζήσῃ μετὰ τὸ σοβαρώτατον τραῦμα του. Καὶ ἐπῆρα τὸ βασιλικόν του διάδημα, ποὺ ἦτο εἰς τὸ κεφάλι του, καὶ τὸ βραχιόλι ἀπὸ τὸν βραχίονά του καὶ τὰ ἔφερα ἐδῶ εἰς σέ, τὸν κύριόν μου».

Ὁ Δαυῒδ ἐπόνεσεν ἀπὸ τὴν ἀγγελίαν αὐτήν, ἔπιασε τὰ ἐνδύματά του καὶ τὰ διέρρηξε καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἄνδρες, ὅσοι ἦσαν μαζῆ μὲ αὐτόν, ἔσχισαν τὰ ἐνδύματά των.

Ὅταν τὰ ἄκουσε αὐτὰ ὁ Δαβίδ, ἔπιασε καὶ ἔσχισε τὰ ροῦχα του. Μαζί του ἔσχισαν τὰ ροῦχα των καὶ ὅλοι οἱ ἄνδρες, ποὺ τὸν περιστοίχιζαν.

Ἐκτυποῦσαν τὰ στήθη των, ἔκλαυσαν καὶ ἐνήστευσαν ἕως τὸ ἀπόγευμα διὰ τὸν θάνατον τοῦ Σαούλ, διὰ τὸν θάνατον τοῦ υἱοῦ του Ἰωνάθαν, διὰ τὸν ἰσραηλιτικὸν στρατόν, δι’ ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, δι’ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν ἐν στόματι ρομφαίας.

Καὶ ἐθρήνησαν καὶ ἔκλαυσαν καὶ ἐνήστευσαν μέχρι τὸ δειλινὸν διὰ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν Ἰωνάθαν, τὸν υἱὸν του, καὶ διὰ τὸν στρατὸν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα καὶ δι’ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ ἐφονεύθησαν μὲ ρομφαίαν.

Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε τὸν νεαρὸν αὐτὸν ἀγγελιαφόρον· «ἀπὸ ποῦ εἶσαι σύ;» Ἐκεῖνος εἶπεν· «ἐγὼ εἶμαι υἱὸς ἑνὸς Ἀμαληκίτου, ὁ ὁποῖος παροικεῖ εἰς τὴν γῆν τῶν Ἰουδαίων».

Καὶ ἐρώτησε πάλιν ὁ Δαβὶδ τὸν νεαρὸν ἀγγελιαφόρον: «Ἀπὸ ποῦ εἶσαι;» «Εἶμαι υἱὸς ἐνὸς Ἀμαληκίτου, ποὺ μένει ἀνάμεσα εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας», ἀπεκρίθη ἐκεῖνος.

Ὁ Δαυῒδ εἶπε πρὸς αὐτόν· «πῶς, λοιπόν, δὲν ἐφοβήθης νὰ καταφέρῃς φονικὴν τὴν χεῖρά σου ἐναντίον τοῦ Σαοὺλ καὶ νὰ φονεύσῃς τὸν βασιλέα, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος εἶχε χρίσει;»

Τοῦ εἶπε τότε ὁ Δαβίδ: «Πῶς δὲν ἐφοβήθης νὰ σηκώσῃς τὸ χέρι σου διὰ να σκοτώσῃς ἐκεῖνον, ποὺ εἶχε χρισθῇ ἀπὸ τὸν Κύριον εἰς τὸ βασιλικὸν ἀξίωμα;»

Προσεκάλεσε τότε ὁ Δαυῒδ ἕνα ἀπὸ τοὺς νεαροὺς ἄνδρας του καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «πάρε τον καὶ θανάτωσέ τον». Ἐκεῖνος τὸν ἐκτύπησε καὶ τὸν ἐφόνευσεν.

Καὶ ἐφώναξεν ὁ Δαβὶδ ἕνα ἀπὸ τοὺς νεαροὺς πολεμιστάς του καὶ τοῦ εἶπε: «Πλησίασε καὶ δῶσε του τὴν ἀπάντησιν, ποὺ τοῦ πρέπει». Καὶ τὸν ἐκτύπησεν ἐκεῖνος θανασίμως καὶ πέθανε ἐπὶ τόπου.

Εἶπε δὲ ὁ Δαυῒδ πρὸς τὸν ἐκτελεσθέντα ἐκεῖνον Ἀμαληκίτην· «τὸ αἷμα σου, ποὺ ἐχύθη, θὰ πέσῃ εἰς τὸ κεφάλι σου, διότι σὺ εἶσαι ἔνοχος. Μὲ τὸ ἴδιο σου τὸ στόμα κατέθεσες ἐναντίον σου, ὅτι σὺ ἐθανάτωσες τὸν βασιλέα τὸν χριστὸν τοῦ Κυρίου».

Καὶ ἐστράφη πρὸς τὸν νεκρὸν ὁ Δαβὶδ καὶ εἶπε: «Ἡ εὐθύνῃ διὰ τὸ αἷμα σου πέφτει εἰς τὸ κεφάλι σου, διότι τὸ ἴδιο τὸ στόμα σου ἔδωσε μαρτυρίαν ἐναντίον σου, ὅταν εἶπες: «Ἐγὼ ἐθανάτωσα τὸν χριστὸν Κυρίου, δηλαδὴ τὸν βασιλέα».

Συνέθεσε ὁ Δαυῒδ θλιβερὸ μοιρολόγι, θρῆνον, διὰ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Ἰωνάθαν.

Καὶ ἐθρήνησεν ὁ Δαβὶδ μὲ αὐτὸ τὸ λυπητερὸν ᾆσμα τὸν θάνατον τοῦ Σαοὺλ καὶ τοῦ υἱοῦ του Ἰωνάθαν.

Διέταξε δὲ νὰ διδαχθοῦν αὐτὸ τὸ θρηνῶδες ἆσμα καὶ νὰ τὸ μάθουν οἱ τῆς φυλῆς Ἰούδα. Αὐτὸ δὲ ἔχει καταγραφῆ εἰς τὸ ποιητικὸν βιβλίον, τὸ ὀνομαζόμενον «Βιβλίον τοῦ Δικαίου».

Εἶπε μάλιστα νὰ μάθουν τὸ ᾆσμα αὐτὸ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι, διὰ νὰ θρηνοῦν ἔτσι καὶ ἐκεῖνοι. Καὶ πράγματι ἔχει γραφῆ εἰς τὸ ποιητικὸν βιβλίον, ποὺ ὀνομάζεται «Βιβλίον τοῦ Εὐθοῦς ἢ τοῦ Δικαίου».

«Ἀνεγείρατε στήλας, Ἰσραηλῖται, δι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀπέθαναν ἐπάνω εἰς τὸ ὑψηλὸν ὄρος Γελβουέ. Πῶς ἔπεσαν οἱ δυνατοὶ αὐτοὶ ἥρωες, ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ Ἰωνάθαν;

«Μὴ ξεχνᾶτε ποτέ, Ἰσραηλῖται, αὐτοὺς ποὺ πέθαναν. Κάμετε στήλας εἰς τὰ ὑψώματά σας δι’ αὐτοὺς ποὺ ἐκτυπήθηκαν. Πῶς ἔπεσαν ἀλήθεια οἱ ἥρωες, ἡ δόξᾳ τοῦ Ἰσραήλ!

Φροντίσατε, νὰ μὴ γίνῃ αὐτὸ γνωστὸν εἰς τὴν πόλιν Γέθ. Νὰ μὴ τὸ μάθουν οἱ δρόμοι τῆς Ἀσκάλωνος ὡς εὐαγγέλιον χαρᾶς, διὰ νὰ μὴ εὐφρανθοῦν αἱ θυγατέρες τῶν ἀλλοφύλων καὶ νὰ μὴ χαροῦν οἱ κόρες τῶν ἀπεριτμήτων.

Μὴ τὸ πῆτε εἰς τὴν Γὲθ καὶ μὴ ἀνακοινώσετε τὴν εὐχάριστον διὰ τοὺς ἐχθροὺς εἴδησιν εἰς τοὺς δρόμους καὶ τὰς πλατείας τῆς Ἀσκάλωνος, διὰ νὰ μὴ χαροῦν οἱ θυγατέρες τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων καὶ νὰ μὴ πανηγυρίσουν οἱ θυγατέρες τῶν ἀπεριτμήτων.

Ὄρος Γελβουέ, νὰ μὴ πέσῃ ποτὲ ἐπάνω σου δροσιά· καὶ βροχὴ νὰ μὴ σὲ ποτίσῃ νὰ μὴ καρποφορήσουν οἱ ἀγροί σου, διότι ἐκεῖ κατέπεσε καταφρονημένη ἡ ἀσπὶς τῶν δυνατῶν. Ἡ ἀσπίδα τοῦ Σαοὺλ δὲν ἠλείφθη μὲ ἔλαιον καὶ ἐσκούριασε.

Ἐσεῖς, βουνὰ τοῦ Γελβουέ, να μὴ δῆτε ποτὲ δροσιὰ καὶ βροχὴ καὶ τὰ χωράφια σας νὰ μὴ καρποφορήσουν· διότι ἐκεῖ ἔπεσε καὶ ἔμεινε περιφρονημένη ἡ ἀσπίδα τῶν ἡρώων. Ἐκεῖ ἡ ἀσπίδα τοῦ Σαοὺλ δὲν ἀλείφθηκε μὲ λάδι, ἐγκατελείφθη, ἐσκούριασε καὶ ἔγινε ἄχρηστη.

Ἀπὸ τὸ αἷμα καὶ τὸ λίπος τῶν φονευομένων ἐχθρῶν ποτὲ δὲν ἐγύριζε χωρὶς ἐπιτυχίας τὸ ἔνδοξον τόξον τοῦ Ἰωνάθαν! Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ρομφαία τοῦ Σαούλ· ποτὲ δὲν ἐπέστρεψεν ἀδειανὴ ἀπὸ ἡρωϊκὰ κατορθώματα.

Ποτὲ ἕως τότε δὲν ἐγύρισε πίσω χωρὶς αἵματα τραυματιῶν καὶ χωρὶς λίπη δυνατῶν ἐχθρῶν τὸ τόξον τοῦ Ἰωνάθαν. Ποτὲ δὲν ἐπέστρεψε ἀδειανὴ καὶ ἄπρακτη καὶ ἡ ρομφαία τοῦ Σαούλ.

Σαοὺλ καὶ Ἰωνάθαν, σεῖς οἱ τόσον ἀγαπημένοι καὶ ὡραῖοι, δὲν ἐχωρισθήκατε κατὰ τὸ διάστημα τῆς ζωῆς σας. Εὐπρεπεῖς καὶ ὡραῖοι ὑπήρξατε εἰς τὴν ζωήν σας· καὶ εἰς αὐτὸν ἀκόμη τὸν θάνατόν των δὲν ἐχωρίσθησαν ἀναμεταξύ των. Ἐλαφρότεροι ἀπὸ τοὺς ἀετοὺς καὶ περισσότερον ἰσχυροὶ ἀπὸ τοὺς λέοντας!

Ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ Ἰωνάθαν, οἱ ἀγαπημένοι καὶ ὡραῖοι καὶ πάντα ἐνωμένοι! Ἦσαν εὐπρεπεῖς εἰς τὴν ζωήν των καὶ δὲν ἐχωρίσθησαν οὔτε εἰς τὸν θάνατον. Ἦσαν πιὸ ἐλαφροὶ καὶ ἀπὸ ἀετοὺς καὶ πιὸ δυνατοὶ καὶ ἀπὸ λεοντάρια.

Θυγατέρες Ἱερουσαλήμ, θρηνήσατε διὰ τὸν Σαούλ, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐνέδυε μὲ ἑορταστικὰ κόκκινα ἐνδύματα καὶ μὲ κοσμήματα, λάφυρα τῶν ἐχθρῶν, ὁ ὁποῖος σᾶς προσέφερε χρυσᾶ κοσμήματα ἐπάνω εἰς τὰ ἐνδύματά σας.

Κλαύσατε, θυγατέρες τοῦ Ἰσραήλ, διὰ τὸν Σαούλ, ποὺ σᾶς ἔντυνε μὲ κόκκινα ἐνδύματα μὲ στολίδια, ποὺ τὰ ἔπαιρνε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, καὶ σᾶς ἔφερνε χρυσᾶ στολίδια διὰ τὰ φορέματά σας.

Πῶς ἔπεσαν οἱ δυνατοὶ αὐτοὶ ἥρωες κατὰ τὸν πόλεμον! Ὁ Ἰωνάθαν εἰς τὰ ὑψηλὰ μέρη τοῦ ὄρους Γελβουὲ ἐφονεύθη.

Πῶς ἔπεσαν ἀλήθεια οἱ ἥρωες μέσα εἰς τὴν μάχην! Ὦ Ἰωνάθαν! Ἀπέθανε πληγωμένος εἰς τὰ ὑψώματά σου, Γελβουέ!

Ἀδελφέ μου Ἰωνάθαν, πονῶ διὰ τὸν θάνατόν σου! Ὑπῆρξες δι’ ἐμὲ τὸ ὡραιότερον πρόσωπον. Σὲ ἠγάπησα περισσότερον, ἀπὸ ὅσον εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγαπηθῇ μία γυναῖκα. Πῶς ἔπεσαν οἱ δυνατοί!

Πονῶ καὶ ὑποφέρω διὰ σέ, ἀδελφέ μου Ἰωνάθαν. Ἤσουν δι’ ἐμὲ ἐξαιρετικὰ ὡραῖος! Ἡ ἀγάπη μου πρὸς σὲ ἦτο ἀνωτέρα καὶ αὐτῆς τῆς ἀγάπης τῶν γυναικῶν, ποὺ εἶναι ἐκ φύσεως πολὺ δυνατή.

Πῶς ἐχάθησαν τὰ ἔνδοξα πολεμικά των ὅπλα»!

Πῶς ἔγινε καὶ κατέπεσαν οἱ ἥρωες καὶ ἐχάθηκαν τὰ δοξασμένα ὅπλα των!»

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε τὸν Κύριον λέγων· «νὰ μεταβῶ, διὰ νὰ ἐγκατασταθῶ εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα;» Ὁ Κύριος τοῦ ἀπήντησε· «πήγαινε». Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε καὶ πάλιν· «ποῦ νὰ μεταβῶ;» Ὁ δὲ Κύριος τοῦ εἶπεν· «εἰς τὴν Χεβρών».

Μετὰ τὸν θρῆνον διὰ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν Ἰωνάθαν ἐρώτησε ὁ Δαβὶδ τὸν Κύριον καὶ εἶπε: «Νὰ ἀνεβῶ εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις τῆς φυλῆς Ἰούδα;» Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπεκρίθη: «Ἀνέβα». Καὶ ἐρώτησε πάλιν ὁ Δαβίδ: «Ποὺ ἀκριβῶς νὰ ὑπάγω;» «Εἰς τὴν Χεβρών», τοῦ ἀπήντησεν ὁ Κύριος.

Ὁ Δαυῒδ μετέβη πράγματι εἰς τὴν Χεβρών, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ αἱ δύο σύζυγοί του, ἡ Ἀχινόομ ἡ Ἰεζραηλῖτις, καὶ ἡ Ἀβιγαία ἡ γυνὴ Νάβαλ τοῦ Καρμηλίου.

Καὶ ἀνέβη ἐκεῖ, εἰς τὴν Χεβρών, ὁ Δαβὶδ μαζὶ μὲ τὰς δύο γυναῖκας του, τὴν Ἀχινόομ ἀπὸ τὴν Ἰεζράελ καὶ τὴν Ἀβιγαίαν, τὴν γυναῖκα τοῦ Νάβαλ ἀπὸ τὸ Κάρμηλον.

Μαζῆ του ἐπίσης ἀνέβησαν καὶ οἱ ἄνδρες του, ὁ καθένας μὲ τὴν οἰκογένειάν του, καὶ κατοικοῦσαν εἰς τὰς πόλεις τῆς Χεβρών.

Τὸν ἀκολούθησαν δὲ καὶ οἱ ἄνδρες, ποὺ ἦσαν μαζί του, καθένας μὲ τὴν οἰκογένειάν του καὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὰς πόλεις τῆς περιοχῆς τῆς Χεβρών.

Ἦλθον τότε ἐκεῖ ἄνδρες ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα καὶ ἔχρισαν τὸν Δαυῒδ βασιλέα, διὰ νὰ βασιλεύσῃ εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα. Ἀνήγγειλαν δὲ εἰς τὸν Δαυῒδ καὶ εἶπαν, ὅτι οἱ ἄνδρες τῆς Ἰαβίς, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς χώραν Γαλαάδ, ἐπῆραν καὶ ἔθαψαν τὸ σῶμα τοῦ Σαούλ.

Ἔρχονται λοιπὸν τότε ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ χρίουν ἐκεῖ τὸν Δαβὶδ βασιλέα τῆς φυλῆς Ἰούδα. Ἀνεκοίνωσαν δὲ εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως Ἰαβὶς τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ ἐνδιεφέρθησαν καὶ ἔθαψαν τὸν Σαούλ.

Ὁ Δαυῒδ ἔστειλε πρὸς τοὺς ἄρχοντας τῆς Ἰαβὶς ἀγγελιαφόρους καὶ τοὺς εἶπεν· «εὐλογημένοι ἂς εἶσθε σεῖς ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι ἐδείξατε αὐτὴν τὴν μεγάλην καλωσύνην πρὸς τὸν κύριόν σας, πρὸς τὸν Σαούλ, τὸν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ χρισθέντα βασιλέα, καὶ ἐθάψατε αὐτὸν καὶ τὸν υἱόν του τὸν Ἰωνάθαν.

Μόλις τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ Δαβίδ, ἔστειλεν ἀγγελιαφορους πρὸς τοὺς ἄρχοντας τῆς Ἰαβὶς τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ καὶ τοὺς εἶπεν ὁ νέος βασιλεύς: «Νὰ εἶσθε εὐλογημένοι ἀπὸ τὸν Κύριον, διότι ἐκάνατε τὸ ἔργον αὐτὸ τῆς εὐσπλαγχνίας καὶ τιμῆς πρὸς τὸν κύριον σας, τὸν Σαούλ, ποὺ εἶχε χρισθῆ ἀπὸ τὸν Κύριον εἰς τὸ βασιλικὸν ἀξίωμα, καὶ ἐθάψατε αὐτὸν καὶ τὸν υἱόν του Ἰωνάθαν.

Καὶ τώρα εὔχομαι καὶ παρακαλῶ τὸν Θεόν, νὰ δείξῃ πρὸς σᾶς τὸ ἔλεός του καὶ τὴν προστασίαν του. Ἀλλὰ καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος θὰ σᾶς προσφέρω πρὸς ἀμοιβήν σας ἀγαθά, διότι ἐδείξατε τέτοιαν καλὴν διαγωγὴν ἀπέναντι τοῦ Σαούλ.

Εὔχομαι λοιπὸν νὰ δείξῃ ἀπέναντί σας ὁ Κύριος τὴν εὐσπλαγχνίαν Του καὶ τὴν ἀξιοπιστίαν Του ὡς πρὸς τὰς εὐλογίας, ποὺ ὑπόσχεται εἰς τοὺς ἀγαθούς. Σᾶς διαβεβαιώνω δὲ καὶ ἐγὼ ὅτι θὰ ἀνταμείψω τὴν καλὴν πρᾶξιν σας, διότι ἦτο πολὺ σπουδαῖον αὐτὸ ποὺ ἐκάνατε.

Καὶ τώρα λάβετε θάρρος, ἀναδειχθῆτε γενναῖοι, διότι ἂν ὁ κύριός σας ὁ Σαοὺλ ἀπέθανεν, ἡ φυλὴ ὅμως τοῦ Ἰούδα ἔχει χρίσει ἐμὲ βασιλέα της. Ἐγὼ θὰ σᾶς ἔχω ὑπὸ τὴν προστασίαν μου».

Εὔχομαι νὰ εἶναι δυνατὰ τὰ χέρια σας καὶ νὰ εἶσθε πάντα ἄνθρωποι γενναῖοι, διότι πέθανε μὲν ὁ Σαούλ, ὁ κύριός σας, ἀλλ’ ἤδη ἔχρισεν ἐμὲ ἡ φυλὴ Ἰούδα βασιλέα της. Θὰ εἶμαι λοιπὸν ὁ προστάτης σας.

Ὁ Ἀβεννὴρ ὅμως, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ Σαούλ, παρέλαβε τὸν Ἰεβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ Σαούλ, καὶ τὸν μετέφερε ἀπὸ τὸ στρατόπεδον, ὅπου εἶχε γίνει ἡ μάχῃ Μαναέμ,

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, ποὺ ἦτο ἀρχιστράτηγος τοῦ Σαούλ, ἐπῆρε τὸν υἱὸν τοῦ Σαούλ, τὸν Ἰεβοσθέ, ἀπὸ τὸ στρατόπεδον καὶ τὸν ἔφερεν ἐπάνω εἰς τὴν πόλιν Μαναέμ.

καὶ τὸν ἀνεκήρυξε βασιλέα εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας τῆς χώρας Γαλαάδ, Θασιρί, Ἰεζράελ, Ἐφραίμ, Βενιαμὶν καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους Ἰσραηλίτας.

Καὶ τὸν ἐγκατέστησε βασιλέα εἰς τὰς περιοχὰς Γαλαάδ, Θασιρὶ καὶ Ἰεζράελ καὶ εἰς τὰς χώρας τῶν φυλῶν Ἐφραὶμ καὶ Βενιαμὶν καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους Ἰσραηλίτας.

Ὁ Ἰεβοσθέ, ὁ υἱὸς αὐτὸς τοῦ Σαούλ, ἦτο τεσσαράκοντα ἐτῶν, ὅταν ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Δύο μόνον ἔτη ἐβασίλευσεν εἰς τὰς ἄλλας περιοχάς, πλὴν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, ἡ ὁποία εἶχεν ὡς βασιλέα της τὸν Δαυΐδ.

Ὅταν ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ ὁ Ἰεβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, ἦτο σαράντα ἐτῶν. Ἐβασίλευσε δὲ ἐπὶ δύο ἔτη εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, πλὴν τῆς φυλῆς Ἰούδα, ποὺ εἶχεν ἀνακηρύξει βασιλέα της τὸν Δαβίδ.

Τὸ χρονικὸν διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖον ὁ Δαυΐδ εἶχεν ἐγκατασταθῇ ὡς βασιλεὺς εἰς Χεβρὼν ἐπὶ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, ἦτο ἑπτὰ ἔτη καὶ ἓξ μῆνες.

Ὁ δὲ Δαβὶδ ἐβασίλευσεν εἰς τὴν Χεβρὼν ὡς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων ἐπὶ ἑπτὰ χρόνια καὶ ἕξι μήνας.

Τότε ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰεβοσθέ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαούλ, ἐξεστράτευσαν κατὰ τοῦ Δαυῒδ ἀπὸ τὴν Μαναὲμ καὶ ἤρχοντο πρὸς τὴν Γαβαών.

Καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν Μαναὲμ ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰεβοσθέ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαούλ, καὶ ἦλθαν εἰς τὴν πόλιν Γαβαών.

Ἐκ μέρους δὲ τοῦ Δαυῒδ ἐξεστράτευσαν ἐναντίον αὐτῶν ὁ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Δαυῒδ ἀπὸ τὴν Χεβρών. Συνηντήθησαν μὲ τοὺς στρατιώτας τοῦ Ἀβεννὴρ εἰς τὴν κρήνην, πλησίον τῆς Γαβαών, καὶ ἐστρατοπέδευσαν οἱ μὲν ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν τῆς πηγῆς, οἱ δὲ ἀπὸ τὴν ἄλλην.

Ὁ δὲ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφῆς τοῦ Δαβὶδ Σαρουΐας, καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Δαβὶδ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν Χεβρὼν καὶ ἦλθαν καὶ συνάντησαν τοὺς ἄλλους εἰς μίαν πηγήν, πλησίον τῆς Γαβαών, εἰς τὸν ἴδιον τόπον συγχρόνως. Καὶ ἐστρατοπέδευσαν οἱ μὲν ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν τῆς πηγῆς καὶ οἱ δὲ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευράν της.

Ὁ Ἀβεννὴρ εἶπε πρὸς τὸν Ἰωάβ· «ἂς σηκωθοῦν μερικοὶ νέοι καὶ ἂς μονομαχήσουν ἐνώπιον ἡμῶν». Ὁ Ἰωὰβ εἶπεν· «ἂς ἑτοιμασθοῦν, διὰ νὰ ἀγωνισθοῦν».

Καὶ ἐπρότεινε ὁ Ἀβεννὴρ πρὸς τὸν Ἰωάβ: «Ἂς σηκωθοῦν ἐδῶ τώρα μερικοὶ νέοι καὶ ἂς ἀγωνισθοῦν, ἂς μονομαχήσουν ἐμπρός μας». «Συμφωνῶ, ἂς σηκωθοῦν», ἀπήντησεν ὁ Ἰωάβ.

Ἐσηκώθησαν καὶ προσῆλθον διὰ τὸν ἀγῶνα δώδεκα Βενιαμῖται ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰεβοσθὲ καὶ δώδεκα ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Δαυΐδ.

Ἐσηκώθηκαν πράγματι καὶ παρουσιάσθηκαν δώδεκα τὸν ἀριθμὸν νεαροὶ τῆς φυλῆς Βενιαμὶν ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰεβοσθέ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαούλ, καὶ δώδεκα ἀπὸ τοὺς νεαροὺς τοῦ Δαβίδ.

Ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς ἥρπασε μὲ τὸ ἕνα χέρι του τὸν ἐχθρὸν ἀπὸ τὴν κεφαλήν, καῚ μὲ τὸ ἄλλο χέρι ἐβύθισε τὴν μάχαιραν εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, τὸν ὁποῖον ἐκρατοῦσε. Ἔπεσαν δὲ ὅλοι ἐπὶ τὸ αὐτό. Ὠνομάσθη δὲ τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου «Μέρος τῶν ἐπιβούλων». Ἡ τοποθεσία κεῖται πλησίον τῆς Γαβαών.

Καὶ ἔπιασε καθένας μὲ τὸ χέρι του τὸ κεφάλι αὐτοῦ ποὺ ἦτο κοντά του καὶ ἐβύθισε συγχρόνως μὲ τὸ ἄλλο χέρι του τὸ μαχαίρι εἰς τὴν πλευράν του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσουν νεκροὶ ὅλοι ἐπὶ τόπου. Δι’ αὐτὸ ὠνομάσθη ἀπὸ τότε ὁ τόπος ἐκεῖνος, ποὺ εἶναι κοντὰ εἰς τὴν Γαβαών, «Μέρος τῶν δολοφόνων».

Συνήφθη κατόπιν, κατὰ τὴν ἰδίαν ἐκείνην ἡμέραν, σκληρὸς πόλεμος. Κατὰ τὴν μάχην αὐτὴν ἐνικήθησαν ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Δαυΐδ ὁ Ἀβεννὴρ καὶ οἱ ἄνδρες οἱ Ἰσραηλῖται.

Μετὰ τὸ γεγονὸς αὐτὰ ἄρχισε πολὺ σκληρὸς πόλεμος κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μεταξὺ τῶν δύο στρατευμάτων. Κατὰ τὸν πόλεμον αὐτὸν ἐνικήθησαν ὁ Ἀβεννὴρ καὶ οἱ στρατιῶται τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἔφυγαν πανικόβλητοι ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς στρατιώτας τοῦ Δαβίδ.

Εἰς τὴν μάχην αὐτὴν ἔλαβον μέρος καὶ οἱ τρεῖς υἱοὶ τῆς Σαρουΐας, ὁ Ἰωάβ, ὁ Ἀβεσὰ καὶ ὁ Ἀσαήλ. Ὁ Ἀσαὴλ ἦτο ἐλαφρὸς καὶ ταχὺς εἰς τοὺς πόδας, ὡσὰν ἕνα ζαρκάδι εἰς τοὺς ἀγρούς.

Εἰς τὴν μάχην ἐπῆραν μέρος καὶ οἱ τρεῖς υἱοὶ τῆς Σαρουΐας, ὁ Ἰωάβ, ὁ Ἀβεσσὰ καὶ ὁ Ἀσαήλ. Ὁ Ἀσαὴλ εἶχεν ἐλαφρὰ πόδια καὶ ἔτρεχεν ὅπως τὸ ζαρκάδι εἰς τοὺς ἀγρούς.

Ὁ Ἀσαὴλ ἐκυνήγησε τὸν φεύγοντα Ἀβεννὴρ καὶ δὲν ἐξέκλινεν οὔτε εἰς τὰ δεξιὰ οὔτε εἰς τὰ ἀριστερά, ἀλλὰ εἶχε τεθῆ εἰς καταδίωξιν τοῦ Ἀβεννήρ.

Καὶ ἔτρεξεν ὁ Ἀσαὴλ πίσω ἀπὸ τὸν Ἀβεννὴρ καὶ τὸν κατεδίωξε, χωρὶς νὰ ἀλλάξῃ πορείαν δεξιὰ ἢ ἀριστερά. Ἔτρεχε σταθερὰ πίσω ἀπὸ τὸν Ἀβεννήρ.

Ὅταν ὁ Ἀσαὴλ ἐπλησίασε τὸν Ἀβεννήρ, αὐτὸς ἐγύρισε πίσω καὶ τοῦ εἶπε· «σὺ εἷσαι ὁ Ἀσαὴλ ὁ ἴδιος;» Ἐκεῖνος ἀπήντησε· «ναί, ἐγὼ εἶμαι».

Ἔστρεψε δὲ τὸ βλέμμα πίσω του ὁ Ἀβεννὴρ καὶ ἐρώτησε: «Εἶσαι ἄραγε σὺ ὁ ἴδιος ὁ Ἀσαήλ;» «Ἐγὼ εἶμαι», ἀπεκρίθη ἐκεῖνος.

Τοῦ εἶπεν ὁ Ἀβεννήρ· «στρέψε δεξιὰ ἢ ἀριστερά, διάλεξε ἕνα ὅποιον θέλεις ἀπὸ τοὺς στρατιώτας, πάρε του τὴν πανοπλίαν ὡς δεῖγμα τῆς νίκης σου καὶ γύρισε πίσω». Ἀλλὰ ὁ Ἀσαὴλ δὲν ἠθέλησε νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν καταδίωξιν τοῦ Ἀβεννήρ.

Καὶ τοῦ εἶπε πάλιν ὁ Ἀβεννήρ: «Στρίψε δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ καὶ πιάσε ἕνα ἀπὸ τοὺς νεαροὺς καὶ πάρε διὰ τὸν ἑαυτόν σου τὸν ὁπλισμόν του». Ὁ Ἀσαὴλ ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ τὸν ἀκούσῃ καὶ νὰ ἀφήσῃ τὴν καταδίωξίν του.

Ὁ Ἀβεννὴρ καὶ πάλιν ἐπανέλαβε τὰ ἴδια καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἀσαήλ· «φύγε ἀπὸ κοντά μου, διὰ νὰ μὴ σὲ ρίψω νεκρὸν κάτω εἰς τὴν γῆν. Καὶ πῶς τότε θὰ σηκώσω τὸ πρόσωπόν μου νὰ ἀντικρύσω τὸν Ἰωάβ;

Καὶ εἶπε διὰ δευτέραν φορὰν ὁ Ἀβεννὴρ πρὸς τὸν Ἀσαήλ: «Φύγε ἀπὸ κοντά μου, διὰ νὰ μὴ σὲ χτυπήσω καὶ σὲ ρίξω νεκρὸν κατὰ γῆς. Διότι πῶς θὰ σηκώσω κατόπιν τὸ πρόσωπόν μου νὰ ἰδῶ τὸν Ἰωάβ;

Ποῦ καὶ πῶς θὰ εὕρω δικαιολογίας; Γύρισε λοιπὸν πρὸς τὸν Ἰωὰβ τὸν ἀδελφόν σου». Ἐκεῖνος δὲν ἤθελε νὰ ἀπομακρυνθῇ. Ὁ Ἀβεννὴρ ἐπετέθη καὶ ἐκτύπησε τὸν Ἀσαὴλ εἰς τὰ νεφρὰ μὲ τὸ πίσω μέρος τοῦ δόρατός του, ὥστε τὸ δόρυ διεπέρασε αὐτὸν καὶ ἐξῆλθεν ἀπὸ τὸ πίσω μέρος τοῦ σώματός του. Ὁ Ἀσαήλ, κτυπηθείς, ἔπεσε κατὰ γῆς καὶ ἀπέθανεν εἰς τὴν θέσιν ἐκείνην. Οἱ ἄλλοι ἄνδρες τοῦ Ἰούδα ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ Ἰωάβ, ποὺ ἤρχοντο κατόπιν, ἔφθασαν εἰς τὸ μέρος ἐκεῖνο, ὅπου ἔπεσε καὶ ἀπέθανεν Ὁ Ἀσαήλ, καὶ ἐσταμάτησαν.

Ποὺ θὰ εὕρω δικαιολογίας; Γύρισε πίσω εἰς τὸν ἀδελφόν σου, τὸν Ἰωάβ». Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἤθελε να ἀπομακρυνθῇ. Κατόπιν τούτου τὸν ἐκτύπησεν ὁ Ἀβεννὴρ μὲ τὸ πίσω μέρος τοῦ δόρατος εἰς τὰ νεφρὰ καὶ ἐβγῆκε τὸ δόρυ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τοῦ σώματός του. Καὶ ἔπεσεν ἐκεῖ νεκρός, ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τοῦ Ἀβεννήρ. Καθένας δὲ ποὺ ἔφθανεν εἰς τὸ σημεῖον, ὅπου ἐκτυπήθη καὶ ἐφονεύθη ὁ Ἀσαήλ, ἐστέκετο καὶ δὲν ἐπροχωροῦσε.

Ὁ Ἰωάβ ὅμως καὶ ὁ Ἀβεσὰ κατεδίωξαν τὸν Ἀβεννήρ. Ὁ ἥλιος ἐπλησίαζε νὰ δύσῃ καὶ αὐτοὶ ἔφθασαν ἕως εἰς τὸν λόφον Ἀμμάν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἀπέναντι τῆς Γαί, εἰς τὴν ἔρημον τῆς Γαβαών.

Ὁ Ἰωἀβ καὶ ὁ Ἀβεσσὰ ὅμως ἐσυνέχισαν τὴν καταδίωξην πίσω ἀπὸ τὸν Ἀβεννήρ. Καὶ κατὰ τὸ ἡλιοβασίλευμα ἔφθασαν εἰς τὸ βουνὸ Ἀμμάν, ποὺ εὑρίσκεται ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Γαί, εἰς τὸν δρόμον τῆς ἐρήμου τῆς Γαβαών.

Ἐκεῖ συνηθροίσθησαν οἱ τῆς φυλῆς Βενιαμίν, οἱ ἀκολουθοῦντες τὸν Ἀβεννήρ, καὶ ἀπήρτισαν ἕνα σῶμα, τὸ ὁποῖον καὶ ἐστρατοπέδευσεν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ.

Ἐμαζεύθηκαν δὲ οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ποὺ εἶχαν ἀκολουθήσει τὸν Ἀβεννήρ, καὶ ἀπετέλεσαν ἕνα σῶμα καὶ ἐστάθηκαν εἰς τὴν κορυφὴν κάποιου βουνοῦ.

Ἀπὸ ἐκεῖ ἐφώναξεν ὁ Ἀβεννὴρ εἰς τὸν Ἰωὰβ καὶ εἶπε· «θὰ ἀλληλοφαγωθῶμεν, λοιπὸν, καὶ θὰ πέσωμεν ἀπὸ τὰς ἀδελφικὰς ρομφαίας; Δὲν γνωρίζεις, πόσον πικρὰ εἶναι τὰ ἀποτελέσματα τοῦ ἀλληλοφαγώματος; Ἕως πότε δὲν θὰ εἴπῃς εἰς τὸν λαόν σου, νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας;»

Καὶ ἐφώναξεν ὁ Ἀβεννὴρ πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ εἶπε: «Θέλεις νὰ καταφάγῃ ὅλους μας τὸ μαχαίρι; Ἢ μήπως δὲν ξέρεις πόσον πικρὰ θὰ εἶναι ἡ κατάληξις αὐτῆς τῆς μάχης; Ἕως πότε λοιπὸν θὰ ἐπιμένῃς καὶ δὲν θὰ θέλῃς νὰ διατάξῃς τὸν στρατόν σου νὰ παύσῃ νὰ καταδιώκῃ τοὺς ἀδελφούς μας;»

Εἶπε τότε ὁ Ἰωάβ· «ζῇ Κύριος. Ἐὰν δὲν εἶχες ὁμιλήσει ἔτσι, μέχρι τῆς πρωΐας ὁ στρατός μου θὰ κυνηγοῦσε ὁ καθένας τὸν ἀδελφόν του».

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰωάβ: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸν Κύριον, ποὺ ζῇ καὶ τὰ παρακολουθεῖ ὅλα. Ἐὰν δὲν μιλοῦσες σὺ καὶ δὲν ἐπρότεινες τὴν μονομαχίαν τῶν νεαρῶν, οἱ στρατιῶται θὰ εἶχαν παύσει ἀπὸ ἐκείνην τὴν ὥραν, ἀπὸ τὸ πρωΐ, νὰ καταδιώκουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ποὺ εἶναι ἀδελφός του. Διότι ἀπὸ τότε ἐπετέθη ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου».

Ὁ Ἰωὰβ ἐσάλπισε μὲ τὴν σάλπιγγα καὶ ἀνήγγειλε τὴν παῦσιν τοῦ πολέμου. Ἔτσι ὅλος ὁ στρατὸς τοῦ Ἰωὰβ ἔπαυσε νὰ καταδιώκῃ τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἐσταμάτησεν ὁ πόλεμος.

Μετὰ ταῦτα ἐσάλπισεν ὁ Ἰωάβ μὲ τὴν σάλπιγγα καὶ ἔδωσε σῆμα παύσεως τοῦ πολέμου. Καὶ ἀμέσως ἐστάθη ὅλος ὁ στρατὸς καὶ ἔπαυσαν τὴν καταδίωξιν τῶν στρατιωτῶν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ δὲν ἐσυνέχισαν πλέον τὸν πόλεμον.

Ὁ Ἀβεννὴρ καὶ οἱ ἄνδρες του ἔφυγαν πρὸς δυσμὰς καθ’ ὅλην τὴν νύκτα ἐκείνην, διέβησαν τὸν Ἰορδάνην καὶ ἐπροχώρησαν καὶ ἦλθαν εἰς τοποθεσίαν πέραν τοῦ Ἰορδάνου ὀνομαζομένην «Παρεμβολαί»·

Καὶ ἀνεχώρησεν ὁ Ἀβεννὴρ καὶ οἱ ἄνδρες του καὶ κατευθύνθηκαν ἀρχικῶς πρὸς δυσμὰς καὶ ἐβάδισαν ὅλην τὴν νύκτα. Ἐστράφησαν δὲ ἒν συνεχείᾳ πρὸς τὸν Ἰορδάνην καί, ἀφοῦ ἐπέρασαν τὸν ποταμόν, διέτρεξαν ὅλην τὴν κοιλάδα ἕως τὴν λίμνην Γεννησαρὲτ καὶ ἦλθαν εἰς τὸ στρατόπεδόν των, εἰς τὴν Μαναέμ.

Καὶ ὁ Ἰωὰβ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν καταδίωξιν τοῦ Ἀβεννήρ, συνήθροισεν ὅλον τὸν στρατόν του, ἔκαμεν ἀρίθμησιν καὶ εὑρέθη ὅτι λείπουν ἀπὸ τοὺς στρατιώτας τοῦ Δαυῒδ δέκα ἐννέα ἄνδρες καὶ ὁ Ἀσαήλ.

Ὁ δὲ ἸωᾺβ ἐσταμΆτησε τὴν καταδίωξιν τοῦ Ἀβεννὴρ καὶ συνεκέντρωσε κατὰ τὴν ἐπιστροφὴν τὸν στρατόν του καὶ ἔκανε καταμέτρησιν. Καὶ διεπίστωσεν ὅτι ἔλειπαν δεκαεννέα στρατιῶται ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Δαβὶδ καὶ ὁ ἀδελφός του, ὁ Ἀσαήλ.

Οἱ στρατιῶται ὅμως τοῦ Δαυῒδ ἐκτύπησαν καὶ ἐφόνευσαν ἀπὸ τοὺς τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ἀπὸ τοὺς ἄνδρας αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὑπὸ τὰς διαταγὰς τοῦ Ἀβεννήρ, τριακοσίους ἑξῆντα.

Οἱ δὲ στρατιῶται τοῦ Δαβὶδ ἐφόνευσαν ἀπὸ τὸν στρατὸν τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ποὺ εἶχε μαζί του ὁ Ἀβεννήρ, τριακοσίους ἑξῆντα ἄνδρας.

Ἐσήκωσαν τὸν νεκρὸν τοῦ Ἀσαὴλ καὶ ἔθαψαν αὐτὸν εἰς τὸν τάφον τοῦ πατρός του, εἰς τὴν Βηθλεέμ. Ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἐβάδισαν ὅλην τὴν νύκτα καὶ κατὰ τὰ ἐξημερώματα ἔφθασαν εἰς τὴν Χεβρών.

Ἐπῆραν δὲ οἱ Ἰουδαῖοι τὸ πτῶμα τοῦ Ἀσαὴλ καὶ τὸ ἔθαψαν εἰς τὸν τάφον τοῦ πατέρα του, εἰς τὴν Βηθλεέμ. Καὶ ἐβάδισαν ὅλην τὴν νύκτα ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἄνδρες, ποὺ ἦσαν μαζί του, καὶ τοὺς εὑρῆκε ἡ αὐγὴ εἰς τὴν Χεβρών.

Ἐπὶ πολὺν χρόνον ἐγίνετο πόλεμος μεταξύ των τῆς οἰκογενείας τοῦ Σαοὺλ καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Δαυΐδ. Κατὰ τὸν πόλεμον αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Δαυῒδ προώδευαν συνεχῶς καὶ ἐνισχύοντο, ἐνῶ ἀντιθέτως οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαοὺλ ἐξασθενοῦσαν ὀλίγον κατ’ ὀλίγον.

Ὁ δὲ πόλεμος μεταξὺ τῆς οἰκογενείας καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Σαοὺλ καὶ τῆς οἰκογενείας καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Δαβὶδ ἐσυνεχίσθη ἐπὶ πολὺ χρονικὸν διάστημα. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ ἡ μὲν βασιλεία τοῦ Δαβὶδ ἐπροώδευε καὶ ἰσχυροποιεῖτο περισσότερον, ἡ δὲ βασιλεία τοῦ οἴκου Σαοὺλ ἐξασθενοῦσε καὶ ἐμειώνετο.

Ὁ Δαυῒδ ἀπέκτησεν εἰς τὴν Χεβρὼν τοὺς ἐξῆς υἱούς· Πρωτότοκος αὐτοῦ ἦτο ὁ Ἀμνών, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Ἀχινόομ, τὴν Ἰεζραηλίτιδα.

Ἀπέκτησε δὲ ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν Χεβρὼν τοὺς ἑξῆς υἱούς: Πρῶτος ἐγεννήθη ὁ Ἀμνὼν ἀπὸ τὴν σύζυγόν του Ἀχινόομ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἰεζράελ.

Δεύτερος αὐτοῦ υἱὸς ἦτο ὁ Δαλουΐα, ὁ γεννηθεὶς ἀπὸ τὴν Ἀβιγαίαν τὴν καταγομένην ἀπὸ τὴν πόλιν Κάρμηλον. Τρίτος ἦτο ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὁ υἱὸς τῆς συζύγου τοῦ Μααχά, ἡ ὁποία ἦτο θυγάτηρ τοῦ Θολμὶ τοῦ Βασιλέως Γεσίρ.

Δεύτερος υἱός του ἦτο ὁ Δαλουΐα, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Ἀβιγαίαν, ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τὸ Κάρμηλον. Τρίτος υἱός του ἦτο ὁ Ἀβεσσαλώμ, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Μααχά, τὴν θυγατέρα τοῦ Θολμί, ποὺ ἦτο βασιλεὺς τῆς Γεσὶρ, περιοχῆς τῆς Συρίας.

Τέταρτος υἱός του ἦτο ὁ Ὀρνία, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Φεγγίθ. Πέμπτος υἱός του ἦτο ὁ Σαβατία ἐκ τῆς Ἀβιτάλ.

Τέταρτος υἱός του ἦτο ὁ Ὀρνία, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Φεγγίθ, καὶ πέμπτος ὁ Σαβατία, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Ἀβιτάλ.

Ἕκτος υἱός του ἦτο ὁ Ἰεθεραὰμ ἐκ τῆς Αἰγλὰ συζύγου τοῦ Δαυΐδ. Αὐτοὶ ἐγεννήθησαν, ὅταν ὁ Δαυῒδ εὑρίσκετο εἰς τὴν Χεβρών.

Ἕκτος τέλος υἱός του ἦτο ὁ Ἰεθεραάμ, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν σύζυγον τοῦ Δαβὶδ Αἰγλά (ποὺ ἦτο πιθανὸν ἄλλο ὄνομα τῆς Μελχόλ). Καὶ τοὺς ἕξι αὐτοὺς υἱούς του τοὺς ἀπέκτησεν ὁ Δαβὶδ τότε ποὺ διέμενεν εἰς τὴν Χεβρών.

Κατὰ τὸν χρόνον κατὰ τὸν ὁποῖον ἐπικρατοῦσε ὁ πόλεμος μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Σαοὺλ καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Δαυΐδ, ὁ Ἀβεννὴρ ἦτο κυρίαρχος εἰς τὸν οἶκον τοῦ Σαούλ.

Κατὰ δὲ τὸ διάστημα τοῦ πολέμου καὶ τῆς διαμάχης μεταξὺ τῶν ὑπηκόων τοῦ Σαοὺλ καὶ τῶν ὑπηκόων τοῦ Δαβὶδ ἐξουσίαζεν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Σαοὺλ ὁ Ἀβεννήρ.

Εἰς τὸν Σαοὺλ ἀνῆκεν ἄλλοτε μία παλλακὴ σύζυγος δευτέρας σειρᾶς, ὀνόματι Ρεσφὰ θυγάτηρ τοῦ Ἰάλ. Ὁ Ἰεβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, εἶπε πρὸς τὸν Ἀβεννήρ· «διατί ἦλθες εἰς συνάφειαν μὲ τὴν παλλακὴν τοῦ πατρός μου;»

Μεταξὺ δὲ ἐκείνων, ποὺ εἶχαν ἀπομείνει ἀπὸ τὸν Σαούλ, ἦτο καὶ μία παλλακή του, ποὺ ἐλέγετο Ρεσφὰ καὶ ἦτο κόρη τοῦ Ἰάλ. Εἶπε λοιπὸν ὁ Ἰεβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, πρὸς τὸν Ἀβεννήρ: «Διατί συνῆψες συζυγικὴν σχέσιν μὲ τὴν παλλακὴν αὐτὴν τοῦ πατέρα μου;»

Ὁ Ἀβεννὴρ ἐθύμωσε πάρα πολὺ διὰ τὸν ἔλεγχον αὐτὸν τοῦ Ἰεβοσθὲ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «μήπως ἐνόμισες, ὅτι ἐγὼ εἶμαι κεφάλι σκυλιοῦ καὶ μοῦ ὁμιλεῖς κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον; Γνωρίζεις ὅτι ἐγὼ ἐφάνηκα συγκαταβατικὸς καὶ καλὸς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Σαούλ, τοῦ πατρός σου, εἰς τοὺς συγγενεῖς σου καὶ εἰς τοὺς γνωρίμους σου, καὶ δὲν ηὐτομόλησα πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Δαυΐδ. Καὶ σὺ τολμᾷς σήμερον νὰ μὲ κατηγορῇς διὰ παρανομίαν εἰς βάρος κάποιας γυναικός;

Καὶ ἐθύμωσε πολὺ ὁ Ἀβεννὴρ ἐναντίον τοῦ Ἰεβοσθὲ διὰ τὸν ἔλεγχον αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Μήπως μὲ θεωρεῖς σκυλὶ καὶ μοῦ ὁμιλεῖς ἔτσι; Ἐγὼ ἔδειξα συμπάθειαν, ὅπως ξέρεις, ἕως τώρα πρὸς τὴν οἰκογένειαν τοῦ Σαούλ, τοῦ πατέρα σου, καὶ πρὸς τοὺς ἀδελφούς σου, τοὺς συγγενεῖς σου καὶ τοὺς φίλους σου καὶ δὲν σὲ ἐγκατέλειψα διὰ νὰ ὑπάγω καὶ νὰ ταχθῶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Δαβίδ, τοῦ ἐχθροῦ σου. Καὶ ζητεῖς λοιπὸν λόγον ἀπὸ ἐμὲ σήμερα διὰ κάποιαν παρανομίαν μου εἰς βάρος μιᾶς γυναίκας;

Ἂς μὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεὸς μὲ πολλὰς τιμωρίας, ἂν δὲν πράξω διὰ τὸν Δαυῒδ κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν ὅ,τι ἐνόρκως ὑπεσχέθη πρὸς αὐτὸν ὁ Θεός.

Νὰ μὲ τιμωρήσῃ μὲ πολλὰς τιμωρίας ὁ Κύριος καὶ νὰ προσθέσῃ καὶ ἄλλας εἰς ἐμέ, τὸν Ἀβεννήρ, ἂν δὲν κάνω διὰ τὸν Δαβὶδ κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν αὐτό, ποὺ τοῦ ὑπεσχέθη μὲ ὅρκον ὁ Κύριος!

Ὁ Θεὸς ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ ἀφαιρεθῇ ἡ βασιλεία ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ Σαοὺλ καὶ θὰ στερεωθῇ ὁ βασιλικὸς θρόνος διὰ τὸν Δαυῒδ εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ ἐπὶ τῆς φυλῆς Ἰούδα, ἀπὸ τὴν βορειοτέραν πόλιν τὴν Δὰν καὶ μέχρι τῆς νοτιωτέρας πόλεως, τῆς Βηρσαβεέ».

Νὰ μὲ τιμωρήσῃ δηλαδή, ἐὰν δὲν συμβάλω εἰς τὸ νὰ ἀφαρεθῇ ἡ βασιλικὴ ἐξουσία ἀπὸ τὸν οἶκον Σαοὺλ καὶ νὰ ὑψωθῇ ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον καὶ νὰ βασιλεύσῃ εἰς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὴν τελευταίαν πρὸς βορρᾶν πόλιν μας Δὰν ἕως τὴν νοτιωτέραν, τὴν Βηρσαβεέ!»

Ὁ Ἰεβοσθὲ δὲν ἠμπόρεσε καθόλου νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τὸν Ἀβεννήρ, διότι τὸν ἐφοβεῖτο.

Ἐμπρὸς εἰς τὴν ἀντίδρασιν αὐτὴν τοῦ Ἀβεννὴρ δὲν ἐτόλμησεν ὁ Ἰεβοσθὲ νὰ τοῦ ἀπαντήσῃ τίποτε καὶ δὲν ἔδωσε συνέχειαν εἰς τὴν ὑπόθεσιν, διότι τὸν ἐφοβεῖτο.

Ὁ Ἀβεννὴρ ἔστειλεν ἀμέσως ἀγγελιοφόρους πρὸς τὸν Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο τότε εἰς Θαιλάμ, καὶ τοῦ εἶπε· «κάμε συμφωνίαν μαζῆ μου καὶ ἰδού, θὰ ἐνεργήσω ἐγὼ ἔτσι, ὥστε νὰ στρέψω ὅλον τὸν ἰσρσηλιτικὸν λαόν μὲ τὸ μέρος σου».

Ὁ δὲ Ἀβεννὴρ ἀπέστειλεν ἀμέσως ἀγγελιαφόρους του πρὸς τὸν Δαβίδ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν Θαιλάμ, καὶ τοῦ εἶπε: «Δέξου νὰ συμφώνησῃς μαζί μου καὶ σὲ βεβαιώνω ὅτι θὰ διαθέσω ὑπὲρ σοῦ τὴν δύναμίν μου, διὰ νὰ στρέψω μὲ τὸ μέρος σου ὅλον τὸν Ἰσραήλ».

Ὁ Δαυῒδ ἀπήντησεν· «ἔχει καλῶς. Ἐγὼ κλείω μὲ σὲ συμφωνίαν, ἀλλὰ ὑπὸ ἕνα ὅρον. Ἰδοὺ τί ζητῶ ἀπὸ σένα· Δὲν θὰ παρουσιασθῇς ἐνώπιόν μου, ἐὰν δὲν μοῦ φέρῃς τὴν Μελχόλ, τὴν θυγατέρα τοῦ Σαούλ, τὴν σύζυγόν μου, ὅταν θὰ ἔλθῃς νὰ μὲ συναντήσῃς».

Καὶ ὁ Δαβὶδ ἀπεκρίθη: «Εἶμαι σύμφωνος. Δέχομαι νὰ συνάψω μαζί σου συμμαχίαν, πλὴν ὅμως σοῦ θέτω τὸν ἑξῆς ὅρον: Θέλω νά μοῦ φέρῃς, τότε ποὺ θὰ ἔλθῃς νὰ μὲ συναντῃσῃς, καὶ τὴν Μελχόλ, τὴν κόρην τοῦ Σαούλ. Εἰ δ’ ἄλλως, μὴ ἔλθῃς νὰ μὲ ἰδῇς».

Ὁ Δαυῒδ ἔστειλεν ἀγγελιοφόρους καὶ πρὸς τὸν Ἰεβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ Σαούλ, καὶ τοῦ εἶπε· «δός μου πίσω τὴν γυναῖκα μου τὴν Μελχόλ, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἐπῆρα ὡς σύζυγόν μου, ἀφοῦ ἔφερα εἰς τὸν πατέρα σου τὸν Σαοὺλ τὰς ἀκροβυστίας ἑκατὸν ἀλλοφύλων».

Μετὰ ταῦτα ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ ἀγγελιαφόρους του πρὸς τὸν Ἰεβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ Σαούλ, καὶ τοῦ εἶπε: «Δός μου πίσω τὴν γυναῖκα μου, τὴν Μελχόλ, ποὺ τὴν εἶχα ἀποκτήσει ἀφοῦ ἔφερα εἰς τὸν πατέρα της ἑκατὸν ἀκροβυστίας ἀλλοφύλων Φιλισταίων».

Ὁ Ἰεβοσθὲ ἔστειλεν ἄνθρωπον καὶ ἐπῆρε τὴν Μελχὸλ ἀπὸ τὸν ἄνδρα αὐτῆς, τὸν Φαλτιὴλ υἱὸν τοῦ Σελλῆς.

Κατόπιν τούτου ἔστειλεν ἀνθρώπους του ὁ Ἰεβοσθὲ καὶ ἐπῆρε τὴν Μελχὸλ ἀπὸ τὸν ἄνδρα της, τὸν Φαλτιήλ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Σελλῆς.

Ὁ σύζυγός της αὐτὸς τὴν ἀκολουθοῦσε κλαίων ἕως τὴν Βαρακίμ. Εἶπεν ὅμως πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀβεννήρ· «γύρισε πίσω, ἐπίστρεψε εἰς τὸν τόπον σου». Καὶ ἐκεῖνος ἐπέστρεψεν.

Ὁ δὲ σύζυγής της ἀκολουθοῦσε ἀπὸ πίσω της ἕως τὴν Βαρακίμ, πλησίον τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ ἔκλαιε. Καὶ τοῦ εἶπεν ὁ Ἀβεννήρ: «Φύγε ἀπὸ ἐδῶ. Γύρισε πίσω εἰς τὸ σπίτι σου». Καὶ ἠναγκάσθη ἐκεῖνος καὶ ἐπέστρεψε.

Ὁ Ἀβεννὴρ εἰπὲ πρὸς τοὺς ἄρχοντας τοῦ Ἰσραὴλ τὰ ἐξῆς· «πρὸ καιροῦ, σεῖς οἱ ἴδιοι ἐζητοῦσατε τὸν Δαυῒδ ὡς βασιλέα σας.

Καὶ μίλησε ὁ Ἀβεννὴρ πρὸς τοὺς ἄρχοντας καὶ προκρίτους τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τοὺς εἶπε: «Ἀπὸ ἀρκετὸν καιρὸν προηγουμένως ἐζητούσατε νὰ γίνῃ ὁ Δαβὶδ βασιλεύς σας.

Τώρα, λοιπόν, πράξατε τοῦτο, διότι ὁ Κύριος ὡμίλησε περὶ τοῦ Δαυῒδ λέγων· Διὰ τοῦ Δαυῒδ ἐγὼ θὰ σώσω τοὺς Ἰσραηλίτας ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν ἀλλοφύλων καὶ ἀπὸ τὰ χέρια ὅλων τῶν ἐχθρῶν των».

Κάμετε λοιπὸν τώρα αὐτὸ ποὺ ποθεῖτε, διότι ὁ Κύριος μίλησε διὰ τὸν Δαβὶδ καὶ εἶπε: «Διὰ μέσου τοῦ δούλου μου τοῦ Δαβὶδ θὰ σώσω τὸν λαόν μου ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων καὶ ἀπὸ τὰ χέρια καὶ τὴν δύναμιν ὅλων τῶν ἐχθρῶν των».

Ὁ Ἀβεννὴρ ὡμίλησεν ἐπίσης καλὰ ὑπὲρ τοῦ Δαυῒδ καὶ εἰς τοὺς Βενιαμίτας. Κατόπιν δὲ μετέβη εἰς Χεβρών, διὰ νὰ συνομιλήσῃ μὲ τὸν ἴδιον τὸν Δαυῒδ περὶ ὅλων αὐτῶν, ὅσα ἐφάνησαν ἀρεστά, εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ εἰς αὐτοὺς εἰδικῶς τοὺς ἄνδρας τῆς φυλῆς τοῦ Βενιαμίν.

Μίλησε ἐπίσης διὰ τὸ θέμα αὐτὸ ὁ Ἀβεννὴρ καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τοὺς ἀνθρώπους τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατήγετο ὁ Σαούλ, καὶ ἡ ὁποία εἶχε μεγάλην ἐπιρροὴν εἰς τὸν Ἰσραήλ. Μετὰ ταῦτα ἐπῆγε ὁ Ἀβεννήρ εἰς τὴν Χεβρών, διὰ νὰ διαβιβάσῃ εἰς τὸν Δαβὶδ ὅλα, ὅσα ἐνέκριναν καὶ τὰ ἐθεώρησαν σωστὰ οἱ Ἰσραηλῖται καὶ οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς τοῦ Βενιαμίν.

Ὁ Ἀβεννὴρ καὶ ἄλλοι εἴκοσι ἄνδρες μαζῆ του, ἦλθον πρὸς τὸν Δαυῒδ εἰς τὴν Χεβρών. Ὁ Δαυῒδ παρέθεσεν εἰς τὸν Ἀβεννὴρ καὶ εἰς τοὺς ἄνδρας του συμπόσιον.

Καὶ ἦλθεν ὁ Ἀβεννὴρ μαζί μὲ εἴκοσι ἄνδρας εἰς τὴν Χεβρὼν πρὸς συνάντησιν τοῦ Δαβίδ. Ὁ δὲ Δαβὶδ τοὺς ἐδέχθη φιλοφρόνως καὶ παρέθεσε συμπόσιον διὰ τὸν Ἀβεννὴρ καὶ τοὺς ἄνδρας του.

Εἶπε τότε ὁ Ἀβεννὴρ πρὸς τὸν Δαυΐδ· «θὰ σηκωθῶ λοιπὸν καὶ θὰ μεταβῶ νὰ συναθροίσω ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν διὰ σέ, τὸν κύριόν μου καὶ βασιλέα. Θὰ κάμω μὲ αὐτοὺς συμφωνίαν καὶ σὺ θὰ γίνῃς βασιλεὺς ἐπὶ ὅλων, ὅπως ἀκριβῶς ἐπιθυμεῖ ἡ καρδία σου». Ὁ Δαυῒδ ἔστειλε τὸν Ἀβεννήρ, ὁ ὁποῖος καὶ ἐπορεύθη εἰρηνικῶς διὰ τὴν ἀποστολήν του.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἀβεννὴρ εἰς τὸν Δαβίδ: «Θὰ σηκωθῶ λοιπὸν τώρα καὶ θὰ ὑπάγω καὶ θὰ συγκεντρώσω πλησίον σου, πλησίον τοῦ κυρίου μου καὶ βασιλέως, ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας. Καὶ θὰ συνάψωμεν μαζί των συμφωνίαν καὶ θὰ γίνῃς βασιλεὺς ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου». Καὶ κατευώδωσεν ὁ Δαβὶδ τὸν Ἀβεννὴρ καὶ ἀνεχώρησε εἰρηνικὰ διὰ τὸν τόπον του.

Καὶ ἰδού, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀναχώρησιν τοῦ Ἀβεννήρ, ἔφθασαν εἰς Χεβρὼν οἱ ἄνδρες τοῦ Δαυῒδ καὶ ὁ ἀρχιστράτηγος Ἰωάβ, ἐπιστρέφοντες ἀπὸ κάποιαν ἐκστρατείαν καὶ φέροντες μαζῆ των πολλὰ λάφυρα. Ὁ δὲ Ἀβεννὴρ δὲν εὑρίσκετο πλέον μαζῆ μὲ τὸν Δαυῒδ εἰς τὴν Χεβρών, διότι εἶχεν ἀποσταλῆ ἀπὸ τὸν Δαυῒδ καὶ εἶχεν ἀπέλθει εἰρηνικῶς, διὰ νὰ ἐκτελέσῃ τὴν ἀνατεθεῖσαν εἰς αὐτὸν ἀποστολήν.

Καὶ ἔφθασαν τότε ἐπὶ τόπου ἀπὸ κάποιαν ἐκστρατείαν ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Δαβίδ. Ἔφεραν δὲ μαζί των καὶ λάφυρα πολλά. Τὴν στιγμὴν ἐκείνην ὁ Ἀβεννὴρ εἶχεν ἤδη ἀναχωρήσει. Δὲν εὑρίσκετο εἰς τὴν Χεβρὼν πλησίον τοῦ Δαβίδ, διότι τὸν εἶχε κατευοδώσει καὶ εἶχαν χωρισθῇ εἰρηνικά.

Ὁ δὲ Ἰωὰβ καὶ ὅλος ὁ στρατός του ἦλθον εἰς τὴν Χεβρών. Ἐγνωστοποιήθη τότε ἐκεῖ πρὸς τὸν Ἰωὰβ τὸ γεγονὸς ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι τοῦ εἶπαν· «ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, ὁ Ἀβεννήρ, πρὸς τὸν Δαυΐδ. Ὁ Δαυῒδ τὸν ἀπέστειλε πρὸς κάποιαν ἀποστολὴν καὶ ἐκεῖνος ἔφυγεν εἰρηνικῶς».

Μόλις ἔφθασαν εἰς τὴν Χεβρὼν ὁ Ἰωὰβ καὶ ὅλος ὁ στρατός του, ἀνήγγειλαν εἰς τὸν Ἰωὰβ καὶ εἶπαν: «Πρὸ ὀλίγου εἶχεν ἔλθει ἐδῶ ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, καὶ εἶδε τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν κατευώδωσεν ὁ βασιλεὺς καὶ ἔφυγε σὰν φίλος».

Ὁ Ἰωὰβ εἰσῆλθε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπε· «τί εἶναι αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔκαμες; Ἦλθεν ὁ Ἀβεννὴρ εἰς σέ, καὶ διατί τὸν ἀφῆκες νὰ ἀναχωρήσῃ καὶ ἀπῆλθεν ἐν εἰρήνῃ;

Ὅταν τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ Ἰωάβ, ἐπαρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε: «Τί ἦταν αὐτὸ ποὺ ἔκανες; Ἦλθεν ἐδῶ πρὸς σὲ ὁ Ἀβεννὴρ καὶ τὸν ἄφησες νὰ φύγῃ ἐλεύθερος καὶ εἰρηνικός;

Ἢ δὲν γνωρίζεις τὴν κακίαν τοῦ Ἀβεννήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Νήρ, ὅτι ἦλθε μὲ τὸν σκοπὸν νὰ σὲ ἐξαπατήσῃ, νὰ γνωρίσῃ τὰ κατατόπια σου καὶ γενικῶς νὰ μάθῃ ὅλα, ὅσα σὺ κάμνεις;»

Δὲν γνωρίζεις μήπως τὴν κακίαν τοῦ Ἀβεννήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Νήρ, καὶ ὅτι ἦλθεν ἐδῶ διὰ νὰ σὲ ἐξαπατήσῃ καὶ νὰ κατασκόπευσῃ τὰς κινήσεις σου καὶ νὰ μάθῃ ὅλα, ὅσα κάνεις;»

Ὁ Ἰωὰβ ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὸν Δαυῒδ καὶ ἔστειλεν ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν Ἀβεννήρ, οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὸ φρέαρ Σεειράμ, ὅπου αὐτὸς εἶχε φθάσει. Ὁ Δαυῒδ δὲν εἶχεν ἰδέαν περὶ αὐτῶν.

Ἐβγῆκε κατόπιν ὁ Ἰωὰβ ἀπὸ τὴν κατοικίαν τοῦ Δαβὶδ καὶ ἔστειλε ἀγγελιαφόρους πίσω ἀπὸ τὸν Ἀβεννήρ, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐπρόλαβαν εἰς τὸ φρέαρ τὸν Σεειράμ, ποὺ ἦτο πλησίον τῆς Χεβρών, καὶ τοῦ εἶπαν νὰ γυρίσῃ πίσω. Ὁ Δαβὶδ δὲν ἐγνώριζε τίποτε διὰ τὴν ἐνέργειαν αὐτὴν τοῦ Ἰωάβ.

Ὁ Ἀβεννὴρ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Χεβρὼν καὶ ὁ Ἰωὰβ τὸν ἐπῆρε κατὰ μέρος εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς πύλης τῆς πόλεως, διότι δῆθεν ἤθελε νὰ συνομιλήσῃ μὲ αὐτόν. Ἐκεῖ τὸν ἐκτύπησε δολίως εἰς τὰ νεφρά, εἰς τὴν κοιλίαν. Ὁ Ἀβεννὴρ ἐφονεύθη καὶ ἔτσι ἐχύθη τὸ αἷμα του ἀντὶ τοῦ φονευθέντος Ἀσαήλ, ἀδελφοῦ τοῦ Ἰωάβ.

Ἔφερεν ἔτσι ὁ Ἰωὰβ τὸν Ἀβεννὴρ πίσω εἰς τὴν Χεβρὼν καὶ τὸν ὡδήγησε παράμερα, εἰς τὴν ἐσωτερικὴν πλευρὰν τῆς πύλης, μὲ σκοπὸν δῆθεν νὰ τοῦ εἰπῇ κάποιο μυστικόν. Εἰς τὴν πραγματικότητα ὅμως τοῦ ἔστησεν ἐνέδραν. Τὸν ἐκτύπησε δὲ ἐκεῖ ξαφνικὰ εἰς τὰ νεφρὰ καὶ τὸν ἐφόνευσε. Καὶ ἐξεδικήθη ἔτσι ὁ Ἰωὰβ τὸ αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ του Ἀσαήλ.

Ἐπληροφορήθη κατόπιν ὁ Δαυῒδ τὰ φοβερὰ αὐτὰ γεγονότα καὶ εἶπεν· «εἶμαι διὰ παντὸς ἀθῶος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐγὼ καὶ ἡ βασιλεία μου διὰ τὸ ἀδικοχυμένον αἷμα τοῦ Ἀβεννήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Νήρ.

Ὅταν ἔμαθε ἀργότερα ὁ Δαβὶδ τὸ γεγονός, εἶπεν: «Ἐγὼ καὶ οἱ ἀπόγονοι τῆς βασιλείας μου αἰωνίως δὲν ἔχομεν καμμίαν ἐνοχὴν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου διὰ τὸ αἷμα τοῦ Ἀβεννήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Νήρ, ποὺ ἐχύθη μὲ δολιότητα. Εἴμαστε ἀθῶοι.

Τὸ αἷμα τοῦ Ἀβεννὴρ ἂς πέσῃ εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωὰβ καὶ εἰς ὅλην τὴν πατρικήν του οἰκογένειαν. Εἴθε νὰ μὴ ἐκλείψῃ ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἰωὰβ γονορρυὴς καὶ λεπρὸς καὶ ἄνθρωπος χωλὸς καὶ τυφλὸς κρατῶν ράβδον εἰς τὰ χέρια, διὰ νὰ στηρίζεται, θανατούμενος ἀπὸ τὴν ρομφαίαν τῶν ἐχθρῶν καὶ στερούμενος καὶ ἀπὸ αὐτὸ ἀκόμη τὸ ψωμί του»!

Ἡ ἐνοχὴ αὐτοῦ τοῦ αἵματος ἂς πέσῃ εἰς τὸ κεφάλι τοῦ Ἰωὰβ καὶ εἰς ὅλην τὴν πατρικήν του οἰκογένειαν. Καὶ ἂς μὴ λείψῃ ποτὲ ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἰωὰβ ἐκεῖνος ποὺ θὰ ὑποφέρῃ ἀπὸ γονόρροιαν, καὶ ὁ λεπρός, καὶ ὁ χωλὸς ἢ τυφλός, ποὺ θὰ ἀναγκάζεται νὰ κρατῇ ραβδί, καὶ αὐτὸς ποὺ θὰ θανατώνεται μὲ μαχαίρι, καὶ αὐτὸς ποὺ θὰ στερῆται ἀκόμη καὶ τὸ ψωμί».

Ὁ Ἰωὰβ καὶ ὁ Ἀβεσσά, ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, ἐκαιροφυλακτοῦσαν ἀπὸ καιρὸν νὰ θανατώσουν τὸν Ἀβεννήρ, διότι αὐτὸς εἶχε φονεύσει τὸν Ἀσαήλ, τὸν ἀδελφόν των, εἰς τὴν Γαβαὼν κατὰ τὴν περίοδον τοῦ πολέμου.

Τὸ ἔγκλημα αὐτὸ διεπράχθη, διότι ὁ Ἰωὰβ καὶ ὁ ἀδελφός του, ὁ Ἀβεσσά, παρεμόνευαν καὶ κατεσκόπευαν ἀπὸ καιρὸν τὸν Ἀβεννὴρ καὶ ἤθελαν νὰ ἐκδικηθοῦν, ἐπειδὴ εἶχε σκοτώσει τὸν ἀδελφόν των, τὸν Ἀσαήλ, εἰς τὸν πόλεμον, ποὺ εἶχε γίνει εἰς τὴν Γαβαών.

Εἶπε δὲ ὁ Δαυῒδ πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ πρὸς ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἦσαν μαζῆ του· «σχίσατε τὰ ἐνδύματά σας, φορέσατε σάκκους, κλαύσατε μὲ κοπετοὺς καὶ θρήνους διὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀβεννήρ». Ὁ ἴδιος δὲ ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἀκολουθοῦσε πενθῶν τὸ νεκρικὸν φέρετρον.

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς στρατιώτας, ποὺ ἦσαν μαζί του: «Νὰ σχίσετε τὰ ροῦχα σας καὶ νὰ φορέσετε τρίχινα, χονδρὰ ροῦχα εἰς ἔνδειξιν πένθους καὶ νὰ θρηνῆτε ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ φέρετρον τοῦ Ἀβεννήρ». Κατὰ δὲ τὴν νεκρικὴν πομπὴν ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ ἐβάδιζε πίσω ἀπὸ τὸ φέρετρον.

Ἔθαψαν τὸν Ἀβεννὴρ εἰς τὴν Χεβρών. Ὁ δὲ βασιλεὺς Δαυῒδ κατὰ τὸν ἐνταφιασμόν τοῦ Ἀβεννὴρ ὕψωσε φωνὴν μεγάλην καὶ ἔκλαυσε. Μαζῆ δὲ μὲ τὸν Δαυῒδ ἔκλαυσε καὶ ὅλος ὁ στρατὸς διὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀβεννήρ.

Καὶ ἔθαψαν τὸν Ἀβεννὴρ εἰς τὴν Χεβρών. Ὕψωσε δὲ ὁ βασιλεὺς τὴν φωνήν του καὶ ἔκλαυσεν ἐμπρὸς εἰς τὸν τάφον του καὶ μαζί του ἔκλαυσε διὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀβεννὴρ καὶ ὅλος ὁ λαός.

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἔψαλε τότε καὶ ἕνα θρηνῶδες ἆσμα διὰ τὸν Ἀβεννὴρ καὶ εἶπεν· «ἔπρεπε λοιπόν, νὰ ἀποθάνῃ ὁ Ἀβεννήρ, ὅπως ἀπέθανεν ὁ χυδαῖος καὶ κακὸς Νάβαλ;

Ἔψαλε μάλιστα ὁ βασιλεὺς καὶ θρηνητικὸν ᾆσμα διὰ τὸν Ἀβεννὴρ μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Ὁ στρατηγὸς Ἀβεννὴρ νὰ ἔχῃ ἄδοζον καὶ ἄθλιον θάνατον, σὰν νὰ ἦτο ὁ Νάβαλ!

Δὲν ἐδέθησαν τὰ χέρια σου, καὶ δὲν ἐπεράσθησαν τὰ πόδια σου εἰς σιδερένια δεσμὰ ὡς εἰς ἡττημένον κατὰ τὸν πόλεμον. Δὲν ἀπέθανες κεραυνόπληκτος, ὅπως ὁ Νάβαλ. Ἔπεσες δολοφονηθεὶς ἀπὸ υἱοὺς τῆς παρανομίας». Συνήχθη ὅλος ὁ λαὸς διὰ νὰ κλαύσῃ αὐτόν.

Δὲν ἐδέθησαν τὰ χέρια σου, οὔτε ἐσφίχθησαν τὰ πόδια σου εἰς τὰ δεσμά. Δὲν ἐνικήθης ἀπὸ ἐχθρούς, οὔτε συνελήφθης αἰχμάλωτος. Δὲν ἔστειλεν αἰφνίδιον θάνατον ὁ Θεός, ὅπως συνέβη μὲ τὸν Νάβαλ. Ἔπεσες κτυπημένος ἀπὸ δολοφόνους, ἀπὸ τέκνα τῆς ἀδικίας». Καὶ ἐμαζεύθη ὅλος ὁ λαὸς διὰ νὰ κλαύσῃ τὸν Ἀβεννήρ.

Ὅλος σχεδὸν ὁ στρατὸς τοῦ Δαυῒδ ἦλθε πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ φάγῃ ἄρτον, καθ’ ὃν χρόνον διαρκοῦσεν ἡ ἡμέρα, διότι ὁ Δαυῒδ διὰ τὴν δολοφονίαν τοῦ Ἀβεννὴρ ὡρκίσθη καὶ εἶπεν· «ἂς μὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεός, ἐὰν φάγω ἄρτον ἢ κάτι ἄλλο, πρὶν δύσῃ ὁ ἥλιος».

Ἦλθε δὲ ὅλος ὁ λαὸς διὰ νὰ προσφέρῃ τροφὰς εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν παρακαλοῦσαν ἕως τὸ βράδυ ἐκείνης τῆς ἡμέρας νὰ φάγῃ, ἀλλ’ ὁ Δαβὶδ ὡρκίσθη καὶ εἶπε: «Νὰ στείλῃ ὁ Θεὸς ἐπάνω μου πολλὰς τιμωρίας καὶ νὰ προσθέσῃ καὶ πολλὰς ἄλλας, ἐὰν βάλω εἰς τὸ στόμα μου ψωμὶ ἢ ὀτιδήποτε ἄλλο, ἕως ὅτου δύσῃ ὁ ἥλιος».

Ἔμαθεν αὐτὸ ὅλος ὁ λαός· ἤρεσαν δὲ εἰς τὸν λαὸν ὅλα, ὅσα ἔκαμεν ὁ βασιλεὺς ἐνώπιον τοῦ λαοῦ.

Καὶ ὅταν ἔγινε αὐτὸ γνωστὸν εἰς τὸν λαόν, εὐχαριστήθηκαν ὅλοι μὲ ὅλα, ὅσα ἔκανε ὁ βασιλεύς των ἐνώπιον τοῦ λαοῦ του.

Ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἀντελήφθη ὅλος ὁ λαὸς καὶ ἐπείσθη κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὅτι ὅσα ἔγιναν διὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀβεννήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Νήρ, δὲν ἧτο καθόλου ὑπεύθυνος ὁ βασιλεὺς Δαυΐδ.

Καὶ ἔτσι ἐβεβαιώθη ὅλος ὁ στρατὸς καὶ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὅτι δὲν ἐθανατώθη ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, κατὰ διαταγὴν τοῦ βασιλέως.

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς πρὸς τοὺς ἄνδρας του διὰ τὴν ἀπώλειαν τοῦ Ἀβεννήρ· «δὲν γνωρίζετε ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἔνας μεγάλος ἄρχων τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐφονεύθη;»

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ εἰς τοὺς ἄνδρας του: «Δὲν ξέρετε ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἐφονεύθη εἰς τὸν Ἰσραὴλ ἕνας μεγάλος στρατηγὸς καὶ προεστός;

Θέλων δὲ νὰ προλάβῃ κάθε κατηγορίαν, ἐπειδὴ δὲν ἐτιμώρησε τὸν Ἰωάβ, εἶπε· «πῶς νὰ φονεύσω αὐτόν, ἀφοῦ εἶναι, συγγενής μου, ὁ δὲ θρόνος μου πρὸ ὀλίγου μόλις ἔχει ἀποκατασταθῇ; Ἐκτὸς δὲ τούτου οἱ ἀδελφοὶ αὐτοί, Ἰωὰβ καὶ Ἰεσσά, οἱ υἱοὶ τῆς ἀδελφῆς μου τῆς Σαρουΐας, εἶναι ἰσχυρότεροί μου σήμερα. Εἴθε εἰς καθένα, ὁ ὁποῖος διαπράττει ἐγκλήματα, νὰ ἀποδῶσῃ ὁ Κύριος τὴν πρέπουσαν τιμωρίαν, ἀνάλογον πρὸς τὴν διαπραττομένην κακὴν πρᾶξιν».

Ὅσον ἀφορᾷ δὲ ἐμέ, δὲν γνωρίζετε ὅτι εἶμαι συγγενὴς τῶν δολοφόνων καὶ ὅτι μόλις πρὸ ὀλίγου ἐπῆρα τὸν θρόνον τοῦ βασιλέως; Εὑρίσκομαι δηλαδὴ εἰς δυσκολίαν μεγάλην. Δὲν ἠμπορῶ νὰ κάνω τίποτε. Διότι οἱ ἄνδρες αὐτοί, ποὺ τὸν ἐφόνευσαν, οἱ υἱοὶ τῆς ἀδελφής μου Σαρουΐας, ἔχουν σκληρὸν χαρακτῆρα καὶ εἶναι ἰσχυρότεροί μου. Νομίζω λοιπὸν ὅτι δὲν πρέπει νὰ προβῶ τώρα εἰς καμμίαν ἐνέργειαν, διὰ νὰ μὴ ἀναστατωθοῦν τὰ πάντα. Τὰ ἀφήνω ὅλα εἰς τὸν Κύριον καὶ εὔχομαι νὰ τιμωρήσῃ ἐκεῖνος καθένα, ποὺ διαπράττει ἀνομήματα, ἀναλόγως πρὸς τὴν κακίαν του».

Ὁ Ἰεβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, ἐπληροφορήθη, ὅτι ἐφονεύθη ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, εἰς τὴν Χεβρὼν καὶ παρέλυσαν τὰ χέρια του ἀπὸ τὸν φόβον. Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται κατελήφθησαν ἀπὸ φόβον μεγάλον.

Ὅταν ἄκουσε ὁ Ἰεβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, ὅτι ἐδολοφονήθη ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, εἰς τὴν Χεβρών, παρέλυσαν τὰ χέρια του ἀπὸ τὸν φόβον του. Μαζί του κατετρόμαξαν καὶ παρέλυσαν καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται.

Ὑπῆρχον δύο ἄνδρες, ἀρχηγοὶ στρατιωτικῶν τμημάτων, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὸν Ἰεβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ Σαούλ, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἕνας ὠνομάζετο Βαανὰ καὶ ὁ δεύτερος ὠνομάζετο Ρηχάβ. Ἦσαν δὲ παιδιὰ τοῦ Ρεμμὼν τοῦ Βηρωθαίου, ὁ ὁποῖος ἀνῆκεν εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμίν. Διότι ἡ Βηρὼθ περιελαμβάνετο εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμίν.

Μεταξὺ τῶν ἀξιωματικῶν τοῦ Ἰεβοσθέ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαούλ, ὑπῆρχαν καὶ δύο ἀρχηγοὶ στρατιωτικῶν μονάδων, ποὺ ὠνομάζοντο ὁ ἕνας Βαανὰ καὶ ὁ δεύτερος Ρηχάβ. Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ ἦσαν παιδιὰ τοῦ Ρεμμών, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Βηρὼθ καὶ ἀνῆκεν εἰς τὴν φυλὴν Βενιαμίν, διότι ἡ Βηρὼθ εἶχε δοθῆ εἰς τοὺς Βενιαμίτας.

Οἱ δύο αὐτοὶ Βηρωθαῖοι ἀπέδρασαν καὶ κατέφυγαν εἰς Γεθθαίμ, ὅπου καὶ ἔμειναν ὡς παρεπιδημοῦντες μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης, κατὰ τὴν ὁποίαν εἶχε διαπραχθῇ ἡ δολοφονία τοῦ Ἀβεννήρ.

Οἱ πολῖται τῆς Βηρὼθ ἐγκατέλειψαν τὴν πόλιν των καὶ ἐγκατεσταθησαν εἰς τὴν Γεθθαίμ, ὅπου καὶ διέμεναν ὡς προσωρινοὶ κάτοικοι ἕως τὴν ἡμέραν αὐτήν, ποὺ συμβαίνουν αὐτὰ τὰ γεγονότα.

Ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, εἶχε υἱὸν χωλόν, ἀνάπηρον εἰς τὰ πόδια. Ἔγινε δὲ χωλὸς εἰς ἡλικίαν πέντε ἐτῶν, τότε ποὺ ἦλθεν ἡ πληροφορία ἀπὸ τὴν κοιλάδα τοῦ Ἰεζραὴλ διὰ τὴν ἧτταν καὶ τὸν θάνατον τοῦ Σαοὺλ καὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαούλ, τοῦ Ἰωνάθαν. Ἡ τροφός του τὸν ἐπῆρε καὶ ἔφυγε. Καθὼς δὲ αὐτὸς κατὰ τὴν ἀναχώρησιν ἔτρεχεν, ἔπεσεν, ἐκτύπησε καὶ ἔγινε χωλός. Αὐτὸς ὠνομάζετο Μεμφιβοσθέ.

Ἐζοῦσε δὲ τότε ἕνας υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαούλ, ποὺ ὠνομάζετο Μεμφιβοσθὲ καὶ ἦτο χωλός. Εἶχε παράλυτα πόδια. Ἔμεινε δὲ ἀνάπηρος εἰς ἡλικίαν πέντε ἐτῶν, κατὰ τὴν ἡμέραν ποὺ ἔφθασεν ἀπὸ τὴν Ἰεζραὲλ ἡ εἴδησις διὰ τὸν θάνατον τοῦ Σαοὺλ καὶ τοῦ υἱοῦ του Ἰωνάθαν. Τὸν ἐπῆρε δηλαδὴ τότε ἡ τροφός του καὶ ἔφυγε, καὶ καθὼς ἔτρεχε διὰ νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸν τόπον, ὅπου ἐκινδύνευεν, ἔπεσε καὶ ἐκτύπησε καὶ ἔμεινε χωλός.

Οἱ υἱοὶ τοῦ Ρεμμών, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηρώθ, ὁ Ρεκχὰ καὶ ὁ Βαανά, κατὰ τὴν μεοημβρίαν, εἰς ὥραν καύσωνος, εἰσῆλθον εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἰεβοσθέ. Αὐτὸς ἐκοιμᾶτο εἰς τὴν κλίνην του κατὰ τὴν μεσημβρίαν ἐκείνην.

Ἐπῆγαν λοιπὸν ὁ Ῥεκχὰ καὶ ὁ Βαανά, τὰ παιδιὰ τοῦ Ρεμμών, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηρώθ, καὶ ἐμβῆκαν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἰεβοσθέ εἰς τὸ καταμεσήμερο, ἐνῷ ἔκαιε πολὺ ὁ ἥλιος. Κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην ὁ Ἰεβοσθὲ ἦτο βυθισμένος εἰς τὸν μεσημβρινόν του ὕπνον.

Ἡ δὲ θυρωρὸς τοῦ σπιτιοῦ ἐκαθάριζε σιτάρι, ἐνύσταξε καὶ ἀπεκοιμήθη. Ὁ Ρεκχὰ καὶ ὁ Βαανὰ οἱ ἀδελφοὶ εἰσῆλθον ἀπαροτήρητοι εἰς τὸν οἶκον.

Ἐκείνην τὴν στιγμὴν ἡ θυρωρὸς τῆς κατοικίας, ποὺ ἐκαθάριζε προηγουμένως σιτάρι, εἶχε νυστάξει καὶ κοιμόταν. Ἔτσι ὁ Ρεκχὰ καὶ ὁ Βαανά, οἱ δύο ἀδελφοί, ἐπέρασαν χωρὶς νὰ τοὺς ἀντιληφθῇ κανείς.

Ὁ Ἰεβοσθὲ ἐκοιμᾶτο ἐπάνω εἰς τὴν κλίνην του, εἰς τὸ ἰδαίτερον δωμάτιόν του. Αὐτοὶ τὸν ἐκτύπησαν, τὸν ἐφόνευσαν, ἀπέκοψαν τὴν κεφαλήν του, τὴν ὁποίαν ἐπῆραν μαζῆ των καὶ ἔφυγαν πρὸς δυσμὰς καθ’ ὅλην τὴν νύκτα.

Ὅταν ἐμβῆκαν εἰς τὴν οἰκίαν, εὑρῆκαν τὸν Ἰεβοσθὲ εἰς τὸ ὑπνοδωμάτιόν του νὰ κοιμάται εἰς τὸ κρεββάτι του. Τὸν κτυποῦν λοιπὸν ἀμέσως καὶ τὸν σκοτώνουν καὶ κόβουν τὸ κεφάλι του. Καὶ ἀφοῦ ἐπῆραν μαζί των τὸ κεφάλι του, κατευθύνθηκαν πρὸς δυσμὰς καὶ ἐβάδιζαν εἰς τὸν δρόμον τῆς κοιλάδος τοῦ Ἰορδάνου ὅλην τὴν νύκτα.

Ἦλθον εἰς τὴν Χεβρὼν καὶ ἔφεραν τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰεβοσθὲ εἰς τὸν Δαυῒδ καὶ εἶπαν πρὸς τὸν βασιλέα· «ἰδού, αὐτὴ εἶναι ἡ κεφαλὴ τοῦ Ἰεβοσθέ, υἱοῦ τοῦ Σαοὺλ τοῦ ἐχθροῦ σου, ὁ ὁποῖος ἐζήτει νὰ σὲ θανατώσῃ. Ὁ Κύριος ὅμως ἐτιμώρησε τοὺς ἐχθρούς σου, τοῦ κυρίου καὶ βασιλέως μας, κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, διότι ἐτιμώρησε τὸν ἐχθρόν σου, τὸν Σαούλ, καὶ τοὺς ἀπογόνους του».

Καὶ ἔφεραν τὸ κεφάλι τοῦ Ἰεβοσθὲ εἰς τὸν Δαβίδ, ποὺ ἦτο εἰς τὴν Χεβρών, καὶ εἶπαν πρὸς τὸν βασιλέα: «Νά, τὸ κεφάλι τοῦ Ἰεβοσθέ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαούλ, τοῦ ἐχθροῦ σου, ποὺ ἐπεδίωκε νὰ σὲ σκοτώσῃ. Ὁ Κύριος ὅμως ἐπῆρε ἐκδίκησιν διὰ τὸν βασιλέα καὶ κύριον μας σήμερα καὶ ἐτιμώρησε τοὺς ἐχθρούς του, τὸν Σαοὺλ τὸν ἐχθρόν σου καὶ τὸν ἀπόγονόν του».

Ὁ Δαυῒδ ἀπήντησεν εἰς τὸν Ρεκχὰ καὶ τὸν ἀδελφόν του Βαανά, οἱ ὁποῖοι ἦσαν παιδιὰ τοῦ Ρεμμὼν τοῦ Βηρωθαίου, καὶ τοὺς εἶπεν· «ἐπικαλοῦμαι μάρτυρα τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὴν ζωήν μου ἀπὸ πολλοὺς θανασίμους κινδύνους,

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Ρεκχὰ καὶ εἰς τὸν ἀδελφόν του Βαανά, τοὺς υἱοὺς τοῦ Ρεμμών, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηρώθ, καὶ τοὺς εἶπε: «Σᾶς λέγω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ποὺ ζῇ καὶ παρακολουθεῖ τὰ πάντα, καὶ ἔσωσε τὴν ζωήν μου ἀπὸ κάθε δυσκολίαν ἕως τώρα,

καὶ σᾶς καθιστῶ γνωστὸν ὅτι αὐτός, ποὺ ἀνήγγειλεν εἰς ἐμὲ πῶς ἐφονεύθη ὁ Σαούλ, μοῦ ἀνέφερε τὴν εἴδησιν, νομίζων ὅτι αὐτὴ θὰ μοῦ ἦτο εὐχάριστος. Ἐγὼ ὅμως τὸν συνέλαβα καὶ τὸν ἐφόνευσα εἰς τὴν πόλιν Σεκελάκ, ἐνῶ ὁ οἰοσδήποτε θὰ ἐνόμιζεν ὅτι ἔπρεπε νὰ τοῦ δώσω δῶρα δι’ εὐχάριστον εἴδησιν.

ὅτι ἐκεῖνος ποὺ μοῦ ἀνήγγειλεν ὅτι πέθανε ὁ Σαοὺλ καὶ ἐνόμιζεν ὅτι μοῦ διεβίβαζεν εὐχάριστον εἴδησιν, δὲν εἶχε καλὸ τέλος. Τὸν ἔπιασα καὶ τὸν ἐφόνευσα ἐκεῖ εἰς τὴν Σεκελάκ· αὐτὸν ποὺ ἐπερίμενε νὰ τοῦ δώσω δῶρα διὰ τὴν χαρμόσυνον πληροφορίαν του.

Καὶ ἰδοὺ σήμερα ἄνδρες πονηροὶ ἐφόνευσαν ἀθῶον ἄνδρα εἰς τὴν κλίνην του ἐντὸς τοῦ δωματίου του. Ἐγὼ τώρα θὰ σᾶς τιμωρήσω διὰ τὸ ἀθῶον αὐτὸ αἷμα, ποὺ ἐχύσατε καὶ θὰ σᾶς ἐξολοθρεύσω ἀπὸ τὴν γῆν».

Καὶ σήμερα ἔχω ἐμπρός μου περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἄνδρες πονηροὶ ἐσκότωσαν εἰς τὸ σπίτι του ἕνα ἄνδρα δίκαιον, ποὺ κοιμόταν μάλιστα εἰς τὸ κρεββάτι του. Θὰ ζητήσω λοιπὸν τώρα τὸ αἷμα του ἀπὸ σᾶς. Θὰ πάρω ἐκδίκησιν καὶ θὰ σᾶς ἑξαφανίσω ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς».

Ὁ Δαυῒδ διέταξε τοὺς ἄνδρας του νὰ θανατώσουν αὐτοὺς τοὺς δύο δολοφόνους ἀδελφούς. Ἐκεῖνοι τοὺς ἐξετέλεσαν ἀμέσως, ἔκοψαν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια των καὶ ἐκρέμασαν αὐτοὺς εἰς τὴν πηγὴν Χεβρών. Τὴν δὲ κεφαλὴν τοῦ Ἰεβοσθὲ τὴν ἔθαψαν εἰς Χεβρὼν εἰς τὸν τάφον, ὅπου προηγουμένως εἶχαν θάψει καὶ τὸν Ἀβεννήρ, τὸν υἱὸν τοῦ Νήρ.

Καὶ διέταξεν ἀμέσως ὁ Δαβὶδ τοὺς στρατιώτας του καὶ τοὺς ἐφόνευσαν. Ἔκοψαν κατόπιν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια των καὶ τοὺς ἐκρέμασαν εἰς τὴν κεντρικὴν κρήνην τῆς Χεβρών. Τὸ δὲ κεφάλι τοῦ Ἰεβοσθὲ τὸ ἔθαψαν εἰς τὸν τάφον, ὅπου εἶχε ταφῆ ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, εἰς τὴν Χεβρών.

Ὅλαι αἱ ἰσραηλιτικαὶ φυλαὶ ἦλθον κατόπιν πρὸς τὸν Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς τὴν Χεβρών, τὸν ἀνεγνώρισαν ὡς βασιλέα των καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν· «ἰδού, ἡμεῖς εἴμεθα ὀστᾶ σου καὶ σάρκες σου.

Μετὰ ταῦτα ἔρχονται ὅλαι αἱ φυλαὶ τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὴν Χεβρὼν πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ λέγουν: «Νά, ὅλοι ἐμεῖς εἴμαστε ὀστά σου καὶ σάρκες σου, ἔχομεν κοινὴν καταγωγὴν μὲ σέ.

Κατὰ τὰ παρελθόντα ἔτη, ὅταν ὁ Σαοὺλ ἦτο βασιλεύς μας, σὺ εἰς τὴν πραγματικότητα ἦσο ὁ πραγματικὸς ἄρχων, ποὺ ὠδηγοῦσες εἰς ὅλα τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ πρὸς σὲ εἶπεν ὁ Κύριος· Σὺ θὰ κυβερνᾷς τὸν λαόν μου τὸν ἰσραηλιτικὸν, σὺ θὰ εἶσαι ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ. Σὲ ἀναγνωρίζομεν, λοιπόν, ὡς βασιλέα».

Καὶ ἕως τώρα, κατὰ τὸ διάστημα ποὺ ἐβασίλευεν εἰς ἡμᾶς ὁ Σαούλ, σὺ ἤσουν ἐκεῖνος ποὺ ὠδηγοῦσες τὸν στρατὸν τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὰ πεδία τῶν μαχῶν καὶ τὸν ἔφερνες πίσω νικητήν. Ἐπὶ πλέον δὲ καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς σὲ ὅτι σὺ θὰ ὁδηγῇς καὶ θὰ κυβερνᾷς τὸν λαόν μου, τὸν Ἰσραήλ, καὶ σὺ εἶσαι ἐκεῖνος ποὺ θὰ γίνῃς ὁ ἐπικεφαλῆς του λαοῦ μου Ἰσραήλ».

Ἦλθαν ὅλοι οἱ ἄρχοντες τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ πρὸς τὸν βασιλέα Δαυῒδ εἰς Χεβρὼν καὶ ὁ Δαυῒδ ἔκλεισε μὲ αὐτοὺς συμφωνίαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Χεβρών, νὰ εἶναι βασιλεύς των. Ἐκεῖνοι δὲ ἔχρισαν καὶ ἀνεγνώρισαν αὐτὸν ὡς βασιλέα ἐπὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἦλθαν λοιπὸν ὅλοι οἱ προεστοὶ τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰς τὴν Χεβρὼν πρὸς τὸν βασιλέα καὶ ἐκεῖ, εἰς τὴν Χεβρών, ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, συνῆψε μαζί των ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ συμφωνίαν. Καὶ ἔχρισαν αὐτοὶ τὸν Δαβὶδ βασιλέα ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Τριάκοντα ἐτῶν ἦτο ὁ Δαυΐδ, ὅταν ἔγινε βασιλεὺς ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ἐβασίλευσε δὲ ἐν συνόλῳ τεσσαράκοντα ἔτη.

Τότε ποὺ ἐχρίσθη βασιλεύς, ὁ Δαβὶδ ἦτο ἡλικίας τριάντα ἐτῶν. Ἐβασίλευσε δὲ ἐπὶ σαράντα χρόνια.

Ἑπτὰ ἔτη καὶ ἓς μῆνας ἦτο βασιλεὺς εἰς τὴν φυλὴν Ἰούδα ἔχων τὴν ἔδραν του εἰς Χεβρών. Τριάκοντα τρία δὲ ἔτη ἔχων τὴν ἔδραν του εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐβασίλευσεν ἐπὶ ὅλου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, συμπεριλαμβανομένης βέβαια καὶ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα.

Συγκεκριμένως ἐβασίλευσεν ἑπτὰ χρόνια καὶ ἕξι μήνας εἰς τὴν Χεβρὼν ὡς βασιλεὺς τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ τριάντα τρία χρόνια εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς βασιλεὺς ὅλων τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, καθὼς καὶ τῆς φυλῆς Ἰούδα.

Ὁ Δαυῒδ καὶ ἄνδρες του ἦλθον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν Ἰεβουσαίων, οἱ ὁποῖοι κατεῖχον τὴν χώραν ἐκείνην. Οἱ Ἰεβουσαῖοι παρήγγειλαν εἰς τὸν Δαυΐδ· «δὲν πρόκειται νὰ εἰσέλθῃς καὶ νὰ καταλάβῃς τὴν πόλιν, διότι εἶναι πολὺ ὀχυρὰ καὶ διότι ὅλοι θὰ ἀντισταθῶμεν καὶ αὐτοὶ ἀκόμα οἱ τυφλοὶ καὶ οἱ χωλοί, οἱ ὁποῖοι καὶ λέγουν, ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθῃ ἐδῶ ὁ Δαυΐδ».

Μετὰ τὴν χρῖσιν του ἀνεχώρησεν ὁ Δαβίδ μὲ τοὺς ἄνδρας του διὰ τὴν Ἱερουσαλήμ, μὲ σκοπὸν νὰ πολεμήσῃ μὲ τοὺς Ἰεβουσαίους, ποὺ κατεῖχαν τὴν περιοχήν. Οἱ δὲ Ἰεβουσαῖοι τοῦ διεμήνυσαν τὰ ἑξῆς: «Δὲν πρόκειται νὰ περάσῃς τὴν πύλην καὶ νὰ ἔλθῃς ἐδῶ μέσα. Ἡ πόλις εἶναι πολὺ καλὰ ὠχυρωμένη καὶ ἔχουν ἐξεγερθῇ ἀκόμη καὶ αὐτοὶ οἱ τυφλοὶ καὶ οἱ χωλοὶ καὶ φωνάζουν ὅτι δὲν θὰ ἔμβῃ ἐδῶ μέσα ὁ Δαβίδ μὲ κανένα τρόπον».

Ἐν τούτοις ὁ Δαυῒδ κατέλαβε τὴν Σιών, τὴν ἀκρόπολιν τῆς Ἱερουσαλὴμ αὐτὴ ὠνομάσθη βραδύτερον «πόλις Δαυΐδ».

Ὁ Δαβὶδ ὅμως ἐκυρίευσε συντόμως μὲ πολεμικὸν τέχνασμα τὴν θέσιν Σιών, ποὺ ἦτο ἡ ἀκρόπολις τῆς Ἱερουσαλήμ. (Πρόκειται δι’ αὐτήν, ποὺ ὠνομάσθη κατόπιν «πόλις τοῦ Δαβίδ»).

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ Δαυῒδ εἶπε· «καθένας, ποὺ συναντᾷ Ἰεβουσαῖον, ἂς τὸν κτυπᾷ μὲ τὸ ἐγχειρίδιον. Τὸ ἰδιο θὰ γίνεται καὶ μὲ τοὺς χωλοὺς καὶ τοὺς τυφλοὺς Ἰεβουσαῖους, οἱ ὁποῖοι κατεφρόνησαν τὸν Δαυΐδ. Ἀπὸ αὐτὸ δὲ τὸ γεγονὸς καὶ ἐπεκράτησεν ἡ παροιμία· Τυφλοὶ καὶ χωλοὶ δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου».

Εἶπε δὲ ὁ Δαβὶδ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην: «Καθένας ποὺ συναντᾷ καὶ κτυπᾷ κάποιον Ἰεβουσαῖον, νὰ τὸν φονεύῃ μὲ τὸ μικρό του μαχαίρι. Τὸ ἴδιο νὰ κάνετε καὶ διὰ τοὺς χωλοὺς καὶ τοὺς τυφλοὺς καὶ δι’ ὅλους ὅσοι μισοῦν τὸν Δαβίδ». Ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς μάλιστα πρόηλθε καὶ ἡ παροιμία, ποὺ λέγει ὅτι «τυφλοὶ καὶ χωλοὶ δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου».

Ὁ Δαυῒδ ἐγκατεστάθη εἰς τὸ φρούριον τῆς Σιών καὶ αὐτὴ ἡ περιοχὴ ὠνομάσθη «πόλις Δαυΐδ». Ὠκοδόμησεν ὁ Δαυῒδ καὶ ὠχύρωσε τὴν πόλιν αὐτὴν ἀπὸ τοῦ φρουρίου καὶ γύρω, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον περιεκλείετο καὶ ὁ ἰδικός του οἶκος.

Καὶ ἐγκατεστάθη ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν περιοχὴν ἐκείνην τῆς Σιὼν καὶ ὠνομάσθη αὐτή «ἡ πόλις τοῦ Δαβίδ». Ἔκτισε δὲ τὴν περιοχὴν αὐτὴν ὡς πόλιν κυκλικῶς γύρω ἀπὸ τὴν ἀκρόπολιν καὶ τὸ ἀνάκτορόν του.

Ὁ Δαυῒδ ὁλονὲν καὶ περισσότερον ἐμεγαλύνετο καὶ ἀνεδεικνύετο, διότι Κύριος ὁ παντοκράτωρ ἦτο μαζῆ του.

Καὶ εἰς τὸ ἑξῆς ὁ Δαβὶδ ἐπροώδευε καὶ ἐμεγαλύνετο ὅλοεν καὶ περισσότερον καὶ εἶχε μαζί του, βοηθὸν καὶ προστάτην του, τὸν παντοκράτορα Κύριον.

Ὁ Χειράμ, ὁ βασιλεὺς τῆς Τύρου, ἀπέστειλεν ἀνθρώπους του πρὸς τὸν Δαυΐδ, ὅπως ἐπίσης ξύλα κέδρινα, ξυλουργούς, κτίστας, καὶ ἐκεῖνοι ἔκτισαν ἀνάκτορον διὰ τὸν Δαυΐδ.

Μετὰ δὲ τὴν κατάκτησιν τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὸν Δαβὶδ ὁ βασιλεὺς τῆς Τύρου, ποὺ ἐλέγετο Χειράμ, ἀπέστειλε ἀνθρώπους του πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ ξύλα ἀπὸ κέδρον καὶ ξυλουργοὺς καὶ οἰκοδόμους καὶ ἔκτισαν αὐτοὶ ἀνάκτορον διὰ τὸν Δαβίδ.

Ὁ Δαυῒδ κατενόησε τότε ὅτι ὁ Κύριος ἐγκατέστησε πράγματι αὐτὸν βασιλέα εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ ὅτι ἡ βασιλεία του ἀνῆλθεν εἰς μεγάλην ἀκμὴν διὰ τὸν λαὸν αὐτοῦ τὸν ἰσραηλιτικόν.

Καὶ κατάλαβε ὁ Δαβὶδ καὶ ἐπείσθη ὅτι ὁ Κύριος ἦτο Ἐκεῖνος, ποὺ τὸν προητοίμασε καὶ τὸν ἀνέδειξε βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ὅτι ὑψώθη ἡ βασιλεία του χάριν τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ Δαυῒδ ἔλαβε καὶ ἄλλας γυναῖκας πρώτης καὶ δευτέρας σειρᾶς, ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅταν ἦλθεν ἐκεῖ ἀπὸ τὴν Χεβρών. Ἀπέκτησε δὲ ἀπὸ αὐτὰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας.

Ἐπῆρε δὲ ὁ Δαβὶδ μετὰ τὴν ἀναχώρησίν του ἀπὸ τὴν Χεβρὼν καὶ ἄλλας συζύγους καὶ παλλακὰς ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀπέκτησεν ἀπὸ αὐτὰς καὶ ἄλλους υἱοὺς καὶ θυγατέρας.

Αὐτὰ δὲ εἶναι τὰ ὀνόματα τῶν υἱῶν του, οἱ ὁποῖοι ἐγεννήθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ· Σαμμούς, Σωβάβ, Νάθαν, Σαλωμών.

Τὰ δὲ ὀνόματα τῶν τέκνων του, ποὺ ἐγεννήθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἶναι: Σαμμούς, Σωβάβ, Νάθαν καὶ Σαλωμών·

Ἐβεάρ, Ἐλισούς, Ναφέκ, Ἰεφιές.

Ἐβεάρ, Ἐλισούς, Ναφὲκ καὶ Ἰεφιές·

Ἐλισαμά, Ἐλιδαέ, Ἐλιφαλάθ, Σαμαέ, Ἰεσσιβάθ, Νάθαν, Γαλαμαάν, Ἰεβαάρ, Θεησοῦς, Ἐλιφαλάτ, Ναγέδ, Ναφέκ, Ἰανάθαν, Λεασαμύς, Βααλιμὰθ καὶ Ἐλιφαάθ.

Ἐλισαμά, Ἐλιδαέ, Ἐλιφαλάθ, Σαμαέ, Ἰεσσιβάθ, Νάθαν, Γαλαμαάν, Ἰεβαάρ, Θεησοῦς, Ἐλιφαλάτ, Ναγέδ, Ναφέκ, Ἰανάθαν, Λεασαμύς, Βααλιμὰθ καὶ Ἐλιφαάθ.

Οἱ Φιλισταῖοι, οἱ ἀλλόφυλοι, ἤκουσαν ὅτι ὁ Δαυῒδ ἐχρίσθη βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ἐξεστράτευσαν ὅλοι, διὰ νὰ ἀναζητήσουν καὶ πολεμήσουν τὸν Δαυΐδ. Ὁ Δαυῒδ ἔμαθε τοῦτο καὶ κατέβη εἰς τὸ φρούριον.

Ἐπληροφορήθησαν ἐν τῷ μεταξὺ οἱ Φιλισταῖοι ὅτι ὁ Δαβὶδ ἔχει χρισθῇ βασιλεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἀνέβηκαν ἀμέσως ὅλοι των διὰ νὰ εὕρουν καὶ κτυπήσουν τὸν Δαβίδ. Τὸ ἔμαθεν ὅμως ἐκεῖνος καὶ κατέβη ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς μίαν ὠχυρωμένην περιοχήν.

Φιλισταῖοι ἦλθον καὶ διεχύθησαν εἰς τὴν «κοιλάδα τῶν Τιτάνων».

Καὶ ἦλθαν οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι καὶ ἀνέπτυξαν τὰς δυνάμεις των διὰ πόλεμον εἰς ὅλην τὴν κοιλάδα τῶν Τιτάνων.

Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε τὸν Κύριον λέγων· «ἐὰν βαδίσω ἐναντίον τῶν Φιλισταίων, θὰ παραδῶσῃς αὐτοὺς εἰς τὰ χέρια μου;» Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπήντησε· «πήγαινε, διότι ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως θὰ παραδώσω ἐγὼ αὐτοὺς εἰς τὰ χέρια σου».

Ἐρώτησε τότε ὁ Δαβὶδ διὰ μέσου τοῦ ἀρχιερέως τὸν Κύριον καὶ εἶπε: «Νὰ ἀνέβω διὰ νὰ ἐπιτεθῶ ἐναντίον τῶν ἀλλοφύλων; Θὰ τοὺς παραδώσῃς ἄραγε εἰς τὰ χέριά μου;» Καὶ ὁ Κύριος ἀπεκρίθη πρὸς τὸν Δαβίδ: «Ἀνέβα, διότι θὰ παραδώσω ὁπωσδήποτε τοὺς ἀλλοφύλους νικημένους εἰς τὰ χέριά σου».

Ὁ Δαυῒδ ἀπὸ τὴν τοποθεσίαν, ἡ ὁποία ὠνομάζετο «Ἐπάνω Διακοπαί», ἦλθον ἐκεῖ, ὅπου ἦσαν οἱ Φιλισταῖοι, ἐπετέθη ἐναντίον των καὶ τοὺς ἐξωλόθρευσε. Ὁ Δαυῒδ εἶπε τότε· «Ὁ Κύριος διεσκόρπισε τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ, τούτους τοὺς Φιλισταίους, ἐνώπιόν μου, ὅπως διακόπτεται ἡ ροὴ καὶ διασκορπίζονται τὰ ὁρμητικὰ ὕδατα». Διὰ τοῦτο ὠνομάσθη τὸ ὄνομα τῆς περιοχῆς ἐκείνης «Ἐπάνω Διακοπαί».

Καὶ ἦλθεν ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τὴν θέσιν, ποὺ ὀνομάζεται «Ἐπάνω Διακοπαί, καὶ ἐξώντωσεν ἐκεῖ τοὺς Φιλισταίους. Εἶπε δὲ τότε ὁ Δαβίδ: «Ὁ Κύριος διεσκόρπισε τοὺς ἀλλοφύλους ἐχθρούς μας ἐμπρός μου, ὅπως διακόπτονται καὶ διασκορπίζονται τὰ νερά». Δι’ αὐτὸ καὶ ὠνομάσθη ὁ τόπος ἐκεῖνος· τόπος τῶν «Ἐπάνω Διακοπῶν».

Οἱ Φιλισταῖοι, κατὰ τὴν πανικόβλητον φυγήν των, ἐγκατέλειψαν καὶ τὰ ἀγάλματα τῶν θεῶν των, τὰ ὁποῖα ἐπῆραν οἱ ἄνδρες τοῦ Δαυῒδ ὡς λάφυρα μαζῆ των.

Οἱ δὲ νικημένοι Φιλισταῖοι ἐγκατέλειψαν ἐκεῖ τὰ εἴδωλα τῶν θεῶν των καὶ τὰ ἐπῆραν ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ ἄνδρες του.

Οἱ Φιλισταῖοι ἀπεφάσισαν καὶ ἐξεστράτευσαν πάλιν κατὰ τοῦ Δαυῒδ καὶ ἦσαν τόσοι, ὥστε διεχύθησαν καὶ ἐγέμισαν πάλιν τὴν κοιλάδα τῶν Τιτάνων.

Οἱ Φιλισταῖοι ὅμως ἀνέβηκαν καὶ διὰ δευτέραν φορὰν ἐναντίον τοῦ Δαβὶδ καὶ ἀνέπτυξαν καὶ πάλιν τὰς δυνάμεις των εἱς ὅλην τὴν κοιλάδα τῶν Τιτάνων.

Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε καὶ πάλιν, κατὰ τὸν καθιερωμένον τροπον, τὸν Κύριον, ἂν πρέπει νὰ ἐπιτεθῇ ἐναντίον τῶν Φιλισταίων. Ὁ Κύριος τοῦ ἀπήντησε· «δὲν θὰ ἐπιτεθῇς ἐναντίον των κατὰ μέτωπον, ἀλλὰ θὰ βαδίσῃς ὄπισθέν των. Κατὸπιν πλησίασε πρὸς αὐτοὺς εἰς τὴν τοποθεσίαν τοῦ Κλαυθμῶνος.

Ἐρώτησε δὲ καὶ πάλιν τὸν Κύριον ὁ Δαβίδ τί ἔπρεπε νὰ κάνῃ καὶ ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: «Δὲν θὰ ἀνεβῇς τὴν φορὰν αὐτὴν διὰ νὰ συγκρουσθῇς μαζί των. Φύγε ἀπὸ ἐμπρός των, πήγαινε πίσω ἀπὸ αὐτοὺς καὶ πλησίασέ τους εἰς τὴν τοποθεσίαν τοῦ Κλαυθμῶνος.

Ὅταν ἀκούσῃς ἰσχυρὰν βοὴν τοῦ ἀνέμου εἰς τὰ δένδρα τοῦ δάσους τοῦ Κλαυθμῶνος, τότε ὁ Κύριος θὰ προηγῆται ἀπὸ σὲ σκορπίζων καὶ ἐξολοθρεύων κατὰ τὸν πόλεμον αὐτὸν τοὺς Φιλισταίους».

Καὶ ὅταν ἀκούσῃς θόρυβον ἀπὸ τὸ δάσος τοῦ Κλαυθμῶνος, ἕνα ἰσχυρὸν δηλαδὴ φύσημα ἀνέμου εἰς τὰς κορυφὰς τῶν δένδρων, νὰ κατεβῇς ἀμέσως καὶ νὰ ἐπιτεθῇς ἐναντίον των. Ὁ θόρυβος αὐτὸς θὰ σημαίνῃ ὅτι θὰ βγῇ ἐμπρός σου ὁ Κύριος, διὰ νὰ ἐξοντώσῃ ἐκεῖνος εἰς τὸν πόλεμον τοὺς ἀλλοφύλους».

Ὁ Δαυῒδ ἔκαμεν, ὅπως τὸν διέταξεν ὁ Κύριος. Ἐκτύπησε καὶ κατετρόπωσε τοὺς Φιλισταίους ἀπὸ τὴν Γαβαὼν ὡς εἰς τὴν χώραν τῆς Γαζηρά.

Ἐνήργησε δὲ πράγματι ὁ Δαβίδ, ὅπως ἀκριβῶς τὸν διέταξεν ὁ Κύριος, καὶ συνέτριψε τοὺς Φιλισταίους ἀπὸ τὴν Γαβαὼν ἕως τὴν περιοχὴν τῆς Γαζηρά.

Ὁ Δαυῒδ προσεκάλεσε καὶ πάλιν ὅλους τοὺς νεαροὺς ἄνδρας τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἑβδομήκοντα περίπου χιλιάδες ἄνδρας.

Συνεκάλεσε δὲ καὶ πάλιν ὁ Δαβὶδ τοὺς νεαροὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἐμαζεύθηκαν περίπου ἑβδομῆντα χιλιάδες ἄνδρες.

Ἡτοιμάσθη ὁ Δαυῒδ καὶ ὅλος ὁ λαός, ποὺ ἦτο μαζῆ του, μαζῆ μὲ τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπορεύθησαν, διὰ νὰ μεταφέρουν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν τόπον, εἰς τὸν ὁποῖον αὐτὴ εὑρίσκετο. Ἐπάνω δὲ εἰς τὴν Κιβωτὸν αὐτὴν εἶχε γραφῆ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων, ὁ ὁποῖος ἀναπαύεται ἐπὶ τῶν Χερουβίμ.

Καὶ ἐσηκώθη καὶ ἐπροχώρησεν ἐν πομπῇ ὁ Δαβὶδ μαζὶ μὲ ὅλον τὸν λαόν, ποὺ εἶχε συγκεντρωθῆ πλησίον του, καὶ μὲ τοὺς ἄρχοντας τῆς φυλῆς Ἰούδα, διὰ νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν Καριαθιαρὶμ καὶ νὰ μεταφέρουν ἀπὸ ἐκεῖ τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ. Ἡ Κιβωτὸς ἔφερε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων, ὁ ὁποῖος ἐκάθητο σὰν εἰς ἄλλον θρόνον ἐπάνω εἰς τὰ πτερὰ τῶν Χερουβίμ, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν Κιβωτόν, καὶ ἔκαμνε ἀπὸ ἐκεῖ αἰσθητὴν τὴν παρουσίαν Του.

Ἐτοποθέτησαν τὴν Κιβωτὸν ἐπάνω εἰς μίαν καινουργῆ ἅμαξαν. Ἐπῆραν δὲ τὴν Κιβωτὸν ἀπὸ τὴν οἰκίαν τοῦ Ἀμιναδάβ, ὁ ὁποῖος κατοικοῦσεν εἰς κάποιον ἐκεῖ λόφον. Μεταξὺ δὲ ἐκείνων, ποὺ ἀκολουθοῦσαν, ἦσαν ὁ Ὀζὰ καὶ οἱ ἀδελφοί του, παιδιὰ τοῦ Ἀμιναδάβ. Ὁ Ὀζὰ ὠδηγοῦσε τὴν ἅμαξαν, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἦτο ἡ Κιβωτός.

Ἐπῆγαν λοιπὸν καὶ ἐσήκωσαν τὴν Κιβωτὸν ἀπὸ τὴν οἰκίαν τοῦ Ἀμιναδάβ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸ βουνό, καὶ τὴν ἀνέβασαν εἰς ἕνα ἁμάξι, ποὺ μόλις εἶχε κατασκευασθῆ. Ὠδηγοῦσαν δὲ τὸ ἁμάξι αὐτὸ μὲ τὴν Κιβωτὸν ὁ Ὀζὰ καὶ οἱ ἀδελφοί του, οἱ υἱοὶ τοῦ Ἀμιναδάβ.

Οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ ἐβάδιζαν μὲ σεβασμὸν ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν Κιβωτόν.

Οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Ὀζὰ μάλιστα ἐβάδιζαν ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης.

Ὁ Δαυῒδ καὶ οἱ ἄλλοι Ἰσραιλῖται ἐπανηγύριζαν, παίζοντες ἐνώπιον τῆς Κιβωτοῦ ὄργανα μουσικά, κατάλληλα διὰ ἰσχυροὺς τόνους, καὶ ἄδοντες ὠδάς. Τὰ δὲ μουσικὰ ὄργανα ἦσαν κινύραι, νάβλαι, τύμπανα, κύμβαλα καὶ αὐλοί.

Καὶ καθὼς ἐπροχωροῦσε ἡ πομπή, ὁ Δαβὶδ καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ἐχόρευαν καὶ ἐτραγουδοῦσαν δυνατὰ παίζοντας ὄργανα κατάλληλα διὰ ἰσχυροὺς ἤχους. Καὶ ἐπανηγύριζαν μὲ ᾠδὰς καὶ μὲ διάφορα μουσικὰ ὄργανα, μὲ κινύρας δηλαδή, μὲ νάβλας, μὲ τύμπανα, μὲ κύμβαλα καὶ μὲ αὐλούς.

Ἡ ἱερὰ αὐτὴ πομπὴ ἔφθασεν εἰς τὸ ἁλῶνι τοῦ Ναχών. Ἐκεῖ ὁ Ὀζᾶς ἅπλωσε τὸ χέρι του ἐπάνω εἰς τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ, νὰ τὴν κρατήσῃ· καὶ τὴν, ἐκράτησε, διότι τὰ βόϊδια, ποὺ ἔσυραν τὴν Κιβωτόν, τὴν ἐταλάντευσαν καὶ ὑπῆρχε φόβος νὰ πέσῃ.

Μόλις ὅμως ἔφθασαν εἰς τὸ ἁλῶνι τοῦ Ναχών, ἅπλωσε ὁ Ὀζὰ τὸ χέρι του ἐπάνω εἰς τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης διὰ νὰ τὴν συγκρατήσῃ καὶ νὰ μὴ πέσῃ. Καὶ πράγματι τὴν σννεκράτησε, διότι ἀπὸ κάποιαν ἀπότομον κίνησιν, ποὺ ἔκανε τὸ μοσχάρι, μετεκινήθη καὶ ἐκινδύνευσε νὰ πέσῃ ἡ Κιβωτός.

Ὁ Θεὸς ὠργίσθη πολὺ ἐναντίον τοῦ Ὀζά, ἐκτύπησεν αὐτὸν καὶ τὸν ἐθανάτωσεν εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον πλησίον τῆς Κιβωτοῦ, ἐνώπιον αὐτοῦ τούτου τοῦ Κυρίου.

Ὠργίσθη ὅμως ὁ Θεὸς πολὺ ἐναντίον τοῦ Ὀζά, διότι δὲν ἐπετρέπετο, ὡς λαϊκὸς ποὺ ἦτο, νὰ ἐγγίσῃ τὴν Κιβωτόν. Καὶ τὸν ἐπάταξεν ἐκεῖ ὁ Θεὸς καὶ πέθανε ἐπὶ τόπου, δίπλα εἰς τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Δαυῒδ ἐλυπήθη πολύ, διότι διὰ τοῦ θανάτου διέκοψεν ὁ Κύριος τὴν ζωὴν τοῦ Ὀζά. Διὰ τοῦτο ὁ τόπος ἐκεῖνος ὠνομάσθη «Διακοπὴ Ὀζά» μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς.

Ὁ δὲ Δαβὶδ ἐστενοχωρήθη πολὺ διὰ τὴν διακοπὴν αὐτὴν τῆς πανηγυρικῆς πομπῆς, ποὺ ἐπέβαλεν ὁ Κύριος μὲ τὸν θάνατον τοῦ Ὀζά. Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ τόπος ἐκεῖνος ὠνομάσθη ἀπὸ τότε καὶ εἶναι γνωστὸς μέχρι σήμερα μὲ τὴν ὀνομασίαν: «Διακοπὴ Ὀζά».

Ὁ Δαυῒδ ἐφοβήθη τὸν Κύριον κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ εἶπε· «πῶς θὰ εἰσέλθῃ ἡ Κιβωτὸς εἰς τὴν πόλιν μου, πλησίον μου;»

Μετὰ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐφοβήθη ὁ Δαβὶδ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τὸν Κύριον καὶ ἔλεγε: «Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσέλθη καὶ νὰ μείνῃ ἡ Κιβωτὸς τοῦ ἁγίου Κυρίου εἰς τὸν τόπον, ὅπου διαμένω ἐγώ;»

Διὰ τοῦτο δὲν ἤθελεν ὁ Δαυῒδ νὰ φέρῃ τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου εἰς τὴν πόλιν Δαυΐδ, ἀλλὰ τὴν ὡδήγησεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἀβεδδαρά, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν Γέθ.

Καὶ ἤθελεν ὁ Δαβὶδ νὰ πάρῃ μαζί του τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Σιών, ποὺ ὡνομάζετο «πόλις Δαβίδ». Διὰ τοῦτο ἄλλαξε πορείαν ὁ Δαβὶδ καὶ ὡδήγησε τὴν Κιβωτὸν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἀβεδδαρὰ τοῦ Γεθθαίου.

Ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου παρέμεινεν εἰς τὸν οἶκον Ἀβεδδαρὰ τοῦ Γεθθαίου ἐπὶ τρεῖς μῆνας. Ὁ δὲ Κύριος ηὐλόγησε τὸν οἶκον τοῦ Ἀδεδδαρὰ καὶ ὅλα ὅσα ἀνῆκον εἰς αὐτόν.

Παρέμεινε δὲ ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἀβεδδαρὰ τοῦ Γεθθαίου ἐπὶ τρεῖς μῆνας. Καὶ ὁ Κύριος εὐλόγησε ὅλο τὸ σπίτι τοῦ Ἀβεδδαρὰ καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του.

Ἐγνωστοποίησαν εἰς τὸν βασιλέα Δαυῒδ τὸ γεγονὸς καὶ τοῦ εἶπαν· «ὁ Κύριος ηὐλόγησε τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀβεδδαρὰ καὶ ὅλα ὅσα ἀνήκουν εἰς αὐτὸν λόγῳ τῆς Κιβωτοῦ, ποὺ μένει εἰς τὴν οἰκίαν του». Ὁ Δαυῒδ γεμᾶτος θάρρος καὶ σεβασμὸν πρὸς τὸν Θεὸν μετέβη καὶ μετέφερε τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ Ἀβεδδαρὰ εἰς τὴν πόλιν Δαυΐδ, μὲ χαρμόσυνον πομπήν.

Ἀνεκοίνωσαν δὲ τὸ γεγονὸς εἰς τὸν βασιλέα Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπαν: «Ἐξ αἰτίας τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ εὑλόγησεν ὁ Κύριος τὸ σπίτι τοῦ Ἀβεδδαρὰ καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του». Κατόπιν τούτου ἐπῆγε ὁ Δαβὶδ καὶ ἐπῆρε καὶ ἀνέβασε μὲ χαρμόσυνον πομπὴν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν οἰκίαν τοῦ Ἀβεδδαρὰ εἰς τὸν λόφον, ὅπου εὑρίσκετο ἡ «πόλις Δαβίδ».

Ἑπτὰ χοροὶ ἦσαν μαζῆ του, οἱ ὁποῖοι μετέφεραν τὴν Κιβωτόν, ἀφοῦ προηγουμένως προσέφεραν θυσίαν ἕνα μόσχον καὶ ἀμνούς.

Κατὰ τὴν μεταφορὰν ἦσαν μαζί του καὶ ἐσήκωναν τὴν κιβωτὸν ἑπτὰ χοροὶ Ἱερέων καὶ Λευϊτῶν. Μόλις δὲ ἐξεκίνησαν, προσέφεραν θυσίαν εἰς τὸν Κύριον μοσχάρι καὶ ἀρνιά.

Ὁ ἴδιος ὁ Δαυῒδ ἔπαιζεν ἐκλεκτὰ μουσικὰ ὄργανα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἔφερε δὲ ἐνδυμασίαν ὄχι τὴν βασιλικήν, ἀλλὰ ἄλλην ἁπλῆν καὶ ταπεινήν.

Ὁ ἴδιος δὲ ὁ Δαβὶδ ἔπαιζε μὲ τὰ εἰδικὰ μουσικὰ ὄργανα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἐμπρὸς δηλαδὴ εἰς τὴν Κιβωτόν. Ἐφοροῦσε μάλιστα ὁ Δαβὶδ στολὴν ἐντελῶς ἀσυνήθιστον διὰ βασιλέα, λινῆν καὶ πολὺ ἁπλῆν.

Ὁ Δαυῒδ καὶ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς μετέφεραν τὴν Κιβωτὸν μὲ κραυγὰς ἀγαλλιάσεως καὶ μὲ ἤχους σαλπίγγων.

Ἔτσι ὁ Δαβὶδ καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἀνέβαζαν πρὸς τὴν Σιὼν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου μὲ ἀλαλαγμοὺς ἐνθουσιασμοῦ καὶ μὲ ἤχους σαλπίγγων.

Ὅταν ἡ Κιβωτὸς ἔφθασεν εἰς τὴν «πόλιν Δαυΐδ», ἡ σύζυγος τοῦ Δαυΐδ, ἡ Μελχόλ, θυγάτηρ τοῦ Σαούλ, ἔσκυψεν ἀπὸ τὸ παράθυρόν της καὶ εἶδε τὸν σύζυγόν της, τὸν βασιλέα, νὰ χορεύῃ καὶ νὰ παίζῃ μουσικὰ ὄργανα ἐνώπιον τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Κυρίου. Ἐσωτερικῶς τὸν ἐπέκρινε καὶ τὸν ἐξουδένωσε.

Καθὼς ὅμως ἔφθανεν ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης εἰς τὴν «πόλιν Δαβίδ», ἔσκυψεν ἀπὸ τὸ παραθυρον τῆς οἰκίας της ἡ Μελχόλ, ἡ κόρη τοῦ Σαούλ, καὶ εἶδε τὸν βασιλέα Δαβὶδ νὰ χορεύῃ καὶ νὰ παίζῃ τὰ μουσικὰ ὄργανα ἐμπρὸς εἰς τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὸν κατέκρινε μέσα της καὶ ἠσθάνθη περιφρόνησιν ἀπέναντί του.

Μετέφεραν ἐν τέλει τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἐτοποθέτησαν εἰς τὸν τόπον της, εἰς τὸ μέσον τῆς σκηνῆς, τὴν ὁποίαν εἶχε στήσει ὁ Δαυΐδ. Ὁ Δαυῒδ κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην προσέφερεν ὁλοκαυτώματα καὶ ἄλλας εἰρηνικὰς θυσίας.

Ἡ δὲ πομπὴ ἐσυνέχισε τὴν πορείαν της καὶ ἔφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἐτοποθέτησαν εἰς τὴν θέσιν της, εἰς τὸ μέσον δηλαδὴ τῆς σκηνῆς ποὺ ἔστησεν εἰδικῶς διὰ τὴν Κιβωτὸν ὁ Δαβίδ. Κατόπιν προσέφερεν ὁ Δαβὶδ θυσίας ἐνώπιον τῆς Κιβωτοῦ τοῦ Κυρίου. Προσέφερε συγκεκριμένως ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας εἰρηνικὰς «σωτηρίου».

Ὅταν ὁ Δαυῒδ ἐπεράτωσε τὴν προσφορὰν τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τῶν εἰρηνικῶν θυσιῶν, εὐλόγησε τὸν λαὸν ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων.

Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσεν ὁ Δαβὶδ τὴν προσφορὰν τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τῶν εἰρηνικῶν θυσιῶν, εὐλόγησε τὸν λαὸν ἐν ὀνόματι Κυρίου τῶν δυνάμεων.

Ἐμοίρασε δὲ εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ εἰς ὅλον τὸν στρατόν, ἀπὸ τὴν πόλιν Δὰν μέχρι καὶ τῆς Βηρσαβεέ, εἰς ἄνδρας καὶ εἰς γυναῖκας, ἀπὸ ἕνα περιποιημένον ἄρτον, ἕνα κομμάτι κρέας ψητὸ καὶ ἕνα σταφιδόψωμο. Κατόπιν ὅλοι ἐπέστρεψαν εἰς τὰ σπίτια των.

Ἐμοίρασε δὲ ὡς εὐλογίαν εἰς ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, εἰς ὅλην τὴν συνάθροισιν τῶν Ἰσραηλιτῶν ποὺ ἦλθαν ἀπὸ τὴν Δάν, τὴν βορειοτέραν πόλιν τῆς χώρας, ἕως τὴν νοτιωτέραν πόλιν Βηρσαβεέ, εἰς τοὺς ἄνδρας καὶ εἰς τὰς γυναῖκας, ἕνα στρογγυλὸ ψωμάκι εἰς τὸν καθένα, καὶ ἕνα κομμάτι κρέας ψημένο, καὶ μίαν τηγανίταν μὲ μέλι (ἢ γλύκισμα μὲ σταφίδα). Καὶ μετὰ ταῦτα οἱ Ἰσραηλῖται ἐγύρισαν καθένας εἰς τὸ σπίτι του.

Ἐπέστρεψε καὶ ὁ Δαυῒδ εἰς τὸ σπίτι του καὶ ηὐλόγησεν αὐτό. Ἡ Μελχόλ, ἡ σύζυγός του, ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαούλ, ἐβγῆκε νὰ τὸν προϋπαντήσῃ καὶ νὰ τοῦ εὐχηθῇ τὸ «καλῶς ὥρισε». Κατόπιν δὲ τοῦ εἶπεν εἰρωνικῶς· «πόσον πολὺ ἐδοξάσθη σήμερον ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος διὰ νὰ χορεύσῃ ἔβγαλε τὰ ἐνδύματα αὐτοῦ ἐμπρὸς εἰς τὰς δούλας καὶ εἰς τοὺς δούλους του καὶ ἐγυμνώθη, ὅπως γυμνώνεται ὁ οἰοσδήποτε κοινὸς χορευτής!»

Ἐν συνεχείᾳ ἐπέστρεψεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν οἰκίαν του, διὰ νὰ εὐλογήσῃ καὶ τὴν ἰδικήν του οἰκογένειαν. Καὶ ἐβγῆκε ἡ Μελχόλ, ἡ κόρη τοῦ Σαούλ, διὰ νὰ προϋπαντήσῃ τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν καλωσώρισε καὶ εἶπεν εἰρωνικῶς: «Πόσον ἐδοξάσθη ἀλήθεια σήμερα ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἔβγαλε τὰ βασιλικά του ἐνδύματα ἐμπρὸς εἰς τὰς ὑπηρετρίας τῶν δούλων του κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, ὅπως γυμνώνεται ἕνας οἱοσδήποτε χορευτής!»

Ὁ Δαυῒδ ἀπήντησε πρὸς αὐτήν «ἐγὼ θὰ χορεύσω, χωρὶς νὰ ἐντρέπωμαι, ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μου, ὁ ὁποῖος μὲ ἐξέλεξε βασιλέα ἀντὶ τοῦ πατρός σου καὶ ἀντὶ τῆς οἰκογενείας σου, διὰ νὰ γίνω ἀρχηγὸς τοῦ λαοῦ του, τοῦ ἰσραηλιτικοῦ. Θὰ παίξω, λοιπόν, μουσικὰ ὄργανα καὶ θὰ χορεύσω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ δοξάσω τὸν Κύριον.

Ὁ Δαβὶδ ὅμως ἀπήντησεν ὡς ἑξῇς εἰς τὰ εἰρωνικὰ αὐτὰ λόγια τῆς Μελχόλ: «Μάλιστα! Θὰ χορεύσω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου! Πρέπει νὰ ὑμνῆται ὁ Κύριος, ποὺ μὲ ἐδιάλεξε ὡς καλύτερον ἀπὸ τὸν πατέρα σου καὶ ἀπὸ ὅλην τὴν οἰκογένειάν του, ὥστε νὰ μὲ κάνῃ βασιλέα τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ! Σοῦ λέγω καὶ σοῦ ἐπαναλαμβάνω ὅτι καὶ θὰ παίξω μὲ τὰ μουσικὰ ὄργανα καὶ θὰ χορεύσω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου!

Θὰ βγάλω τὰ βασιλικά μου ἐνδύματα, ἔστω καὶ ἂν πρόκειται νὰ φανῶ τιποτένιος εἰς τὰ μάτια σου, καὶ θὰ χορεύσω μαζῆ μὲ τὰς δούλας, ἐνώπιον τῶν ὁποίων μοῦ εἶπες νὰ μὴ ταπεινώνομαι ἔτσι».

Καὶ θὰ βγάλω καὶ ἄλλα ἀκόμη ἀπὸ τὰ λαμπρὰ βασιλικὰ φορέματά μου. Ναί! Θὰ γίνω ἄξιος περιφρονήσεως ἐμπρός σου! Καὶ θὰ εἶμαι σὰν αὐτὰς τὰς κατωτέρας καὶ ταπεινὰς δούλας, διὰ νὰ τιμῶμαι ἀπὸ αὐτάς, ἐμπρὸς εἰς τὰς ὁποίας εἶπες ὅτι δὲν πρέπει νὰ ταπεινώνωμαι καὶ νὰ ἐξευτελίζωμαι!»

Ἐπειδὴ ἔτσι ὡμίλησεν ἡ Μελχόλ, ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαοὺλ πρὸς τὸν Δαυΐδ, δὲν ἀπέκτησε παιδὶ μέχρι τοῦ θανάτου της.

Ἡ δὲ Μελχόλ, ἡ κόρη τοῦ Σαούλ, ἐτιμωρήθη διὰ τὰ λόγια της αὐτὰ καὶ δὲν ἀπέκτησε παιδὶ ἕως τὴν ἡμέραν τοῦ θανάτου της.

Ὅταν ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἐγκατεστάθη εἰς τὸ ἀνάκτορόν του, ὁ Κύριος τὸν ἀπήλλαξε ἀπὸ τοὺς πολέμους καὶ τοῦ ἔδωσε κληρονομίαν ἀπὸ τὰς χώρας ὅλων τῶν γύρω ἐχθρικῶν του λαῶν.

Ὅταν λοιπὸν ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ ἐγκατεστάθη εἰς τὸ ἀνάκτορόν του καὶ τὸν ἀπήλλαξεν ὁ Κύριος ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐχθρούς του, ποὺ τὸν περικύκλωναν, καὶ ἐξησφάλισε τὴν κληρονομίαν του ἀπὸ τὰς γύρω ἐχθρικὰς χώρας;

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ πρὸς τὸν Νάθαν, τὸν προφήτην· «ἰδού, λοιπόν, ἐγὼ κατοικῶ τώρα εἰς τὸν βασιλικὸν οἶκον κατεσκευασμένον ἀπὸ πολύτιμα ξύλα κέδρου, ἡ δὲ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ εὑρίσκεται μέσα εἰς μίαν ἁπλῆν σκηνήν».

εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν προφήτην Νάθαν: «Ὅπως βλέπεις, ἐγὼ μὲν κατοικῶ μέσα εἰς πολυτελὲς ἀνάκτορον, ποὺ κατεσκευάσθη μὲ ξύλα κέδρου, ἐνῷ ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ εὑρίσκεται μέσα εἰς μίαν ἁπλὴν σκηνήν».

Ὁ Νάθαν εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «ὅλα ὅσα ἔχεις εἰς τὴν καρδίαν σου νὰ κάμῃς σχετικῶς μὲ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, πήγαινε καὶ ἐκτέλεσέ τα. Διότι ὁ Κύριος εἶναι μαζῆ σου».

Καὶ ὁ Νάθαν ἀπεκρίθη εἰς τὸν βασιλέα: «Προχώρει καὶ κάνε ὅλα, ὅσα ποθεῖ ἡ καρδιά σου, διότι ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου».

Ἀλλὰ κατὰ τὴν νύκτα ἐκείνην ὡμίλησεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν προφήτην Νάθαν καὶ τοῦ εἶπε·

Κατὰ τὴν νύκτα ἐκείνην ὅμως μίλησε ὁ Κύριος εἰς τὸν Νάθαν καὶ τοῦ εἶπε:

«πήγαινε καὶ εἰπὲ εἰς τὸν δοῦλον μου τὸν Δαυΐδ, ὅτι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Δὲν θὰ ἀνοικοδομήσῃς σὺ τὸν ναόν μου, διὰ νὰ κατοικήσω εἰς αὐτόν,

«Πήγαινε καὶ νὰ εἰπῇς τὰ ἑξῆς εἰς τὸν δοῦλον μου τὸν Δαβίδ: «Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου: Δὲν εἶσαι σὺ ἐκεῖνος, ποὺ θὰ μοῦ κτίσῃ Ναόν; διὰ νὰ κατοικῶ εἰς αὐτόν.

διότι ἕως τώρα ποτὲ δὲν ἔχω κατοικήσει εἰς μόνιμον ναόν, ἀπὸ τότε ποὺ ἔβγαλα τοὺς Ἰσραηλίτας ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, μέχρι τῆς σημερινῆς ἡμέρας. Πάντοτε ἐπορευόμην, εὑρισκόμενος, εἰς πτωχικὸν ξύλινον παράπηγμα, σκεπασμένον μὲ σκεπάσματα.

Ἄλλως τε δὲν ἔχω κατοικήσει ποτὲ μέσα εἰς Ναόν, ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ἔβγαλα ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον τοὺς Ἰσμαηλίτας μέχρι σήμερα. Διαρκῶς ἐβάδιζα μαζί σας καὶ διέμενα εἰς πρόχειρον κατάλυμα, εἰς μίαν σκηνήν.

Εἰς ὅλην τὴν διαδρομήν, ποὺ εἶχα μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας ἕως ἐδῶ, μήπως διετύπωσα παράπονον, ἔστω καὶ πρὸς μίαν φυλὴν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, εἰς τὴν ὁποίαν ἐγὼ παρεχώρησα τὴν ἡγεμονίαν ἐπὶ τῶν ἄλλων φυλῶν, διὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν μοῦ εἴχατε κτίσει ναὸν ἀπὸ πολύτιμα κέδρα; Ποτέ.

Καθ’ ὅλην τὴν διαδρομὴν τῆς ἱστορίας σας ἕως τώρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ἤμουν μαζί σας, εἶπα ἄραγε ποτὲ εἰς μίαν ἔστω φυλὴν τοῦ Ἰσραὴλ ἢ εἰς κάποιον ἄρχοντα, ποὺ τὸν ὥρισα διὰ νὰ ὁδηγῇ τὸν λαόν μου, τὸν Ἰσραήλ, διατί δὲν ἐκτίσατε πρὸς χάριν μου Ναὸν ἀπὸ ξύλα κέδρου;»

Τώρα, λοιπόν, αὐτὰ θὰ πῇς εἰς τὸν δοῦλον μου τὸν Δαυΐδ· Αὐτὰ λέγει Κύριος ὁ παντοκράτωρ· Σὲ ἐπῆρα ἀπὸ βοσκόν, ποὺ ἐφύλαττες τὰ πρόβατα, καὶ σὲ ἀνέδειξα βασιλέα, ἀρχηγὸν τοῦ λαοῦ μου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ.

Καὶ τώρα λοιπὸν νὰ εἰπῇς τὰ ἑξῆς εἰς τὸν δοῦλον μου τὸν Δαβίδ: «Αὐτὰ λέγει ὁ παντοκράτωρ Κύριος: Σὲ ἐπῆρα ἀπὸ τὸ μαντρὶ τῶν προβάτων, διὰ νὰ γίνῃς ἄρχων καὶ ὁδηγὸς τοῦ λαοῦ μου, τοῦ Ἰσραήλ.

Ἤμουνα μαζῆ σου συμπαραστάτης καὶ βοηθὸς εἰς ὅλας τὰς ἐνεργείας σου. Ἐξωλόθρευσα ἀπὸ ἐμπρός σου ὅλους τοὺς ἐχθρούς σου, σὲ κατέστησα περιώνυμον, σοῦ ἔδωσα ὄνομα, ὅπως τὰ ὀνόματα τῶν μεγάλων ἀνδρῶν τῆς οἰκουμένης.

Καὶ ἤμουν μαζί σου ἕως τώρα παντοῦ, ὅπου ἐπήγαινες. Ἐξωλόθρευσα δὲ ἀπὸ ἐμπρός σου ὅλους τοὺς ἐχθρούς σου καὶ ἔκανα τὸ ὄνομά σου ἔνδοξον καὶ ἐξακουστόν, ὅπως τὸ ὄνομα τῶν διασήμων ἀνδρῶν τῆς γῆς.

Καὶ ἐπὶ πλέον, ἐγὼ τώρα θὰ ἑτοιμάσω τόπον διὰ τὸν λαόν μου, τὸν ἰσραηλιτικόν. Θὰ τὸν φυτεύσω ἐκεῖ, καὶ ἐκεῖνος θὰ ἐγκατασταθῇ εἰς ἰδικόν του τόπον, εἰρηνικὸς καὶ ἀμέριμνος. Ἄδικοι καὶ ἐχθρικοὶ λαοὶ δὲν θὰ τὸν ὑποτάξουν, ὅπως ἔγινε εἰς τοὺς ἀρχαιοτέρους χρόνους,

Σὲ βεβαιώνω ἐπίσης ὅτι θὰ ὁρίσω καὶ θὰ ἑτοιμάσω ἕνα τόπον εἰδικῶς διὰ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραὴλ καὶ θὰ τὸν φυτεύσω ἐκεῖ, ὥστε νὰ ριζώσῃ. Καὶ θὰ ἐγκατασταθῇ εἰς αὐτὸν ἀσφαλής, χωρὶς νὰ ἔχῃ πλέον καμμίαν ἀνησυχίαν. Κανεὶς ἄδικος καὶ πονηρὸς λαὸς δὲν πρόκειται νὰ ὑποτάξῃ καὶ ταπεινώσῃ τὸν λαόν μου, ὅπως συνέβη προηγουμένως,

εἰς τὰς ἡμέρας δηλαδὴ ἐκείνας, κατὰ τὰς ὁποίας ἐγὼ εἶχα ἀναδείξει Κριτὰς διὰ τὸν λαὸν μου τὸν ἰσραηλιτικόν. Θὰ σὲ ἀπαλλάξω ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐχθρούς σου. Ὁ Κύριος θὰ σοῦ εἴπῃ πότε νὰ οἰκοδομήσῃς εἰς αὐτὸν οἶκον.

τότε δηλαδὴ ποὺ ὥρισα Κριτὰς εἰς τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ. Θὰ σὲ ἀπαλλάξω ὁπωσδήποτε ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐχθρούς σου καὶ θὰ σοῦ εἰπῇ τότε ὁ Κύριος ὁτιδήποτε ἔχει σχέσιν μὲ τὴν διάθεσίν σου νὰ τοῦ οἰκοδομήσῃς Ναόν.

Ὅταν δὲ συμπληρωθοῦν αἱ ἡμέραι τῆς ζωῆς σου καὶ κοιμηθῇς μαζῆ μὲ τοὺς προγόνους σου, θὰ ἀναδείξω ἐγὼ ἔπειτα ἀπὸ σὲ τὸν υἱόν σου, ὁ ὁποῖος θὰ κατάγεται ἀπὸ σένα, καὶ θὰ στερεώσω τὴν βασιλείαν του.

Ὅταν δὲ συμπληρωθοῦν αἱ ἡμέραι τῆς ζωῆς σου καὶ κοιμηθῇς καὶ σὺ τὸν ὕπνον τοῦ θανάτου μαζὶ μὲ τοὺς πατέρας σου, θὰ ἀναδείξω τὸν ἀπόγονόν σου μετὰ ἀπὸ σέ, ποὺ θὰ εἶναι παιδὶ ἰδικό σου, καὶ θὰ στερεώσω τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν του.

Αὐτὸς θὰ ἀνοικοδομήσῃ ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ναόν, ἐγὼ δὲ θὰ ἀνορθώσω καὶ θὰ στερεώσω τὸν θρόνον του ἀκατάλυτον.

Αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἀνεγείρῃ Ναὸν πρὸς τιμὴν τοῦ Ὀνόματός μου καὶ θὰ ἀνυψώσω καὶ θὰ δοξάσω αἰωνίως τὸν θρόνον του.

Ἐγὼ θὰ εἶμαι δι’ αὐτὸν πατὴρ καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι δι’ ἐμὲ υἱός. Ἐὰν δὲ αὐτὸς ἁμαρτήση, θὰ τὸν τιμωρήσω μὲ ραβδισμοὺς καὶ μὲ κτυπήματα προερχόμενα ἀπὸ ἄλλους ἀνθρώπους.

Θὰ εἶμαι Ἐγὼ δι’ αὐτὸν πατέρας καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι παιδί μου. Καὶ ὅταν κάποτε παρανομήσει, θὰ τὸν τιμωρήσω παιδαγωγικῶς μὲ τιμωρίας ἀνδρῶν καὶ μὲ κτυπήματα ἀνθρώπινα, μὲ ἐπιείκειαν δηλαδὴ καὶ μὲ τιμωρίας ὑποφερτάς.

Δὲν θὰ ἀπομακρύνω ὅμως τὸ ἔλεός μου ἀπὸ αὐτόν, ὅπως εἶχα ἀπομακρύνει τὰ μάτια μου ἀπὸ ἄλλους, ποὺ εἶχαν προηγουμένως ἁμαρτήσει.

Δὲν θὰ ἀπομακρύνω δὲ ποτὲ ἀπὸ αὐτὸν τὸ ἔλεός μου, ὅπως τὸ ἀπέσυρα ἀπὸ ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ἀπεστράφην λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν των, ὅπως συνέβη μὲ τὸν Σαούλ.

Ἔτσι οἱ ἀπόγονοί του καὶ ἡ βασιλεία του θὰ στερεωθοῦν ἐνώπιόν μου διὰ παντός. Καὶ θὰ εἶναι αἰωνία ἡ βασιλεία του, στερεὰ καὶ ἀκατάλυτος εἰς τὸν αἰῶνα».

Ἡ δὲ οἰκογένειά του καὶ ἡ βασιλική του κυριαρχία θὰ εἶναι βέβαια καὶ σταθερὰ ἐνώπιόν μου αἰωνίως. Καὶ ὁ θρόνος του θὰ εἶναι αἰωνίως ἔνδοξος».

Αὐτὰ εἶπεν ὁ Θεὸς πρὸς τὸν Νάθαν καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ὅρασιν καὶ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Θεοῦ ὡμίλησεν ὁ Νάθαν πρὸς τὸν Δαυΐδ.

Αὐτὰ εἶπεν ὁ Νάθαν εἰς τὸν Δαβίδ, σύμφωνα μὲ τὴν δρᾶσιν καὶ προφητείαν, ποὺ τοῦ ἀπεκάλυψεν ὁ Θεός.

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ εἰσῆλθεν εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου, ἔμεινεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ προσευχηθεὶς εἶπε· «ποιὸς εἶμαι ἐγώ, Κύριέ μου Κύριε, καὶ ποιὰ εἶναι ἡ οἰκονένειά μου, ὥστε νὰ μὲ ἔχῃς ἀγαπήσει μέχρι τοιούτου σημείου;

Μετὰ ταῦτα ἐμβῆκε ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν Σκηνὴν καὶ ἔμεινε πολλὴν ὥραν ἐμπρὸς εἰς τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου καὶ εἶπε: «Ποιὸς εἶμαι ἐγώ, Κύριέ μου Κύριε, καὶ ποία εἶναι ἡ οἰκογένειά μου, ὥστε νὰ μὲ κρίνῃς ἄξιον νὰ μὲ ἀγαπήσῃς τόσον πολύ!

Εἶδα, Κύριέ μου Κύριε, περισσὸτερον τώρα τὴν μικρότητά μου ἐνώπιόν σου, μὲ ὅσα θαυμαστὰ ὑπεσχέθης διὰ τὴν οἰκογένειάν μου καὶ δι’ ἐμὲ τὸν δοῦλον σου καὶ διὰ τὸ μακρυνὸν μέλλον. Ἐφέρθης ἀπέναντί μου, Κύριέ μου Κύριε, ὡσὰν φίλος πρὸς φίλον.

Ἐγώ, Κύριέ μου Κύριε, ἐλάχιστα ἐταπεινώθην καὶ ἔγινα μικρὸς ἐνώπιόν Σου καὶ Σὺ ὑπεσχέθης μεγάλα διὰ τὸ μακρινὸν μέλλον τῆς οἰκογενειάς μου, τῆς οἰκογένειας τοῦ δούλου Σου. Αὐτὸς εἶναι ὁ νόμος Σου, ποὺ ρυθμίζει τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου, Κύριέ μου Κύριε. Ἔτσι φέρεσαι Σύ, ὁ Παντοδύναμος καὶ Πανάγιος, πρὸς ἐμᾶς, τοὺς εὐτελεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους.

Τί ἐπὶ πλέον ἔχω τώρα νὰ ζητήσω ἀπὸ σὲ ἐγὼ ὁ Δαυΐδ; Σὺ γνωρίζεις ἐμὲ τὸν δοῦλον σου, Κύριέ μου Κύριε.

Καὶ τί ἄλλο νὰ προσθέσω καὶ νὰ Σοῦ εἰπῶ ἐγὼ ὁ Δαβίδ; Σὺ ἤδη γνωρίζεις καλὰ τὸν δοῦλον Σου, Κύριέ μου Κύριε.

Σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σου καὶ μὲ τὴν ἁγίαν θέλησίν σου ἔκαμες ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμάσια, τὰ ὁποῖα ἀπεκάλυψες εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου.

Ὅλα ἔγιναν, ἐπειδὴ τὸ εἶπες Σύ. Καὶ ἐπειδὴ τὸ ἤθελεν ἡ καρδιά σου, ἔκανες ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμαστά, διὰ νὰ τὰ γνωρίσω καὶ νὰ διδαχθῶ.

Ἔγιναν αὐτά, διὰ νὰ σὲ δοξάζω, Κύριέ μου Κύριε, διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος, ὅπως εἶσαι σύ, οὔτε ὑπάρχει ἄλλος Θεὸς ὅπως σύ, ὁ μόνος ἱκανὸς καὶ δυνατὸς διὰ τὰ θαυμάσια, τὰ ὁποῖα ἔκαμες καὶ ἤκουσαν τὰ αὐτιά μας.

Μοῦ τὰ ἔκανες γνωστά, διὰ νὰ Σὲ μεγαλύνω καὶ νὰ Σὲ δοξάζω, Κύριέ μου Κύριε, διότι δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄλλος ὅμοιός Σου· καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος θεὸς ἐκτὸς ἀπὸ Σέ, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔκανες καὶ ἀκούσαμε μὲ τὰ αὐτιά μας.

Ποιὸς ἄλλος λαὸς εἰς τὴν οἰκουμένην εἶναι τόσον εὐλογημένος ἀπὸ σέ, ὅπως ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός σου; Γνωρίζομεν, πῶς σὺ ὁ Θεὸς ἠλευθέρωσας αὐτὸν ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τὸν καθωδήγησες καὶ τοῦ ἔδωσες δοξασμένον ὄνομα καὶ πρὸς χάριν του ἐπραγματοποίησες ἐξαίρετα καὶ μεγάλα θαύματα, ὥστε χάριν αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖον ἀπηλευθέρωσας ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς Αἰγύπτου, νὰ ἀπομακρύνῃς ἄλλα ἔθνη ἀπὸ τὰς κατοικίας των.

Ἀλλὰ καὶ ποιὸς ἄλλος λαὸς ὑπάρχει εἰς τὴν γῆν ὅμοιος πρὸς τὸν λαόν Σου, τὸν Ἰσραήλ; Εἶναι πασίγνωστον πῶς ὡδήγησεν ἕως τώρα τὸν Ἰσραὴλ ὁ Θεὸς καὶ τί ἔκανε διὰ νὰ τὸν λυτρώσῃ ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους, καὶ νὰ τὸν ἀναδείξῃ λαόν Του, καὶ νὰ τοῦ χαρίσῃ ὄνομα ἔνδοξον, καὶ ὅτι ἐπετέλεσε μεγάλα καὶ θαυμαστὰ κατορθώματα διὰ νὰ τὸν ἀνυψώσῃ. Ποῖος δὲν ξέρει, Κύριε, ὅτι ἐπενέβης Σύ, διὰ νὰ βγάλῃς καὶ νὰ διώξῃς ἄλλα ἔθνη μὲ τὰς ἐγκαταστάσεις των ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν λαόν Σου, ποὺ τὸν ἐλύτρωσες ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον διὰ νὰ εἶναι ἰδικός σου;

Ἐπαιδαγώγησες καὶ ἐστερέωσες τὸν λαόν σου αὐτὸν τὸν ἰσραηλιτικὸν μέχρι πέρατος τῶν αἰώνων. Σύ, Κύριε, ἔγινες αὐτοῦ Θεός.

Καὶ ἐξεχώρισες καὶ ἐφρόντισες τὸν λαόν Σου, τὸν Ἰσραήλ, ὥστε νὰ εἶναι αἰωνίως λαός Σου, καὶ Σύ, Κύριε, ἔγινες δι’ αὐτοὺς ὁ Θεός των.

Καὶ τώρα, Κύριέ μου Κύριε, τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον εἶπες δι’ ἐμὲ τὸν δοῦλον σου καὶ διὰ τὸν οἶκον μου, πραγματοποίησέ τον εἰς αἰῶνας αἰώνων.

Καὶ τώρα, Κύριέ μου Κύριε, τήρησε τὸν λόγον Σου, ποὺ εἶπες δι’ ἐμὲ τὸν δοῦλον Σου καὶ διὰ τὴν οἰκογένειάν μου. Τήρησε τὴν ὑπόσχεσίν σου αἰωνίως, Κύριε παντοκράτωρ, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ. Ἂς γίνῃ καὶ τώρα αὐτό, ποὺ εἶπες.

Κύριε παντοκράτωρ, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως εἶπες, ἂς γίνῃ, διὰ νὰ δοξασθῇ αἰωνίως τὸ ὄνομά σου.

Καὶ ἂς δοξάζεται τὸ ὄνομά Σου εἰς τοὺς αἰῶνας.

Κύριε παντοκράτωρ, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, σὺ ἐφανέρωσας εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου τὰ μέλλοντα λέγων· Θὰ οἰκοδομήσω διὰ σὲ οἶκον. Διὰ τοῦτο ἐγὼ ὁ δοῦλός σου ἔσπευσα νὰ ἀνοίξω τὴν καρδίαν μου καὶ νὰ κάμω πρὸς σὲ αὐτὴν τὴν προσευχήν.

Κύριε Παντοκράτωρ, Σύ, ποὺ εἶσαι ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ἀπεκάλυψες ἰδιαιτέρως εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον Σου καὶ εἶπες: «Θὰ οἰκοδομήσω διὰ σὲ οἶκον». Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ὁ οἶκος αὐτὸς δὲν εἶναι συνηθισμένος. Πρόκειται διὰ κάτι τὸ ἔκτακτον. Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἐγὼ ὁ δοῦλος Σου εὑρῆκα τὸ θάρρος νὰ προσευχηθῶ πρὸς Σὲ καὶ νὰ Σοῦ ἀπευθύνω αὐτὴν τὴν προσευχὴν ἀπὸ τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς μου.

Καὶ τώρα, Κύριέ μου Κύριε, ὁμολογῶ καὶ διακηρύσσω, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ οἱ λόγοι σου ἀληθινοὶ καὶ θὰ ἐκπληρωθοῦν οἱ λόγοι, τοὺς ὁποίους ἐλάλησες πρὸς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου διὰ τὰ ἀγαθὰ αὐτά.

Καὶ τώρα πάλιν, Κύριέ μου Κύριε, Σὺ εἶσαι δι’ ἐμὲ ὁ μόνος Θεὸς καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι τὰ λόγιά Σου θὰ βγοῦν ἀληθινά. Καὶ Σύ, ὁ Κύριος, εἶσαι Ἐκεῖνος, ποὺ ὑπεσχέθης ὅλα αὐτὰ τὰ ἔκτακτα ἀγαθὰ χάριν ἐμοῦ τοῦ δούλου Σου.

Κάμε τώρα ἀρχήν, Κύριε, καὶ εὐλόγησε τὸν οἶκον ἐμοῦ, τοῦ δούλου σου, διὰ νὰ μένῃ πάντοτε αἰώνιος ἐνώπιόν σου. Διότι σύ, Κύριέ μου Κύριε, ἔδωσες τὴν ὑπόσχεσιν καὶ μὲ τὴν ἰδικήν σου εὐλογίαν θὰ εὐλογηθῇ ὁ οἶκος ἐμοῦ τοῦ δούλου σου, ὥστε νὰ μένῃ εἰς τὸν αἰῶνα».

Κάνε λοιπὸν τὴν ἀρχὴν καὶ εὐλόγησε τώρα τὴν οἰκογένειαν τοῦ δούλου Σου, ὥστε νὰ μένῃ αἰωνίως πιστὴ ἐνώπιόν Σου, διότι Σύ, Κύριέ μου Κύριε, μίλησες καὶ ὑπεσχέθης ὅλα αὐτά. Καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι ἀπὸ τὴν ἰδικήν Σου εὐλογίαν θὰ εὐλογηθῇ πλουσίως ἡ οἰκογένεια τοῦ δούλου Σου, ὥστε νὰ εἶναι εὐλογημένη καὶ νὰ ζῇ αἰωνίως».

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω γεγονότα ὁ Δαυῒδ ἐκτύπησε τοὺς Φιλισταίους καὶ τοὺς κατετρόπωσε. Κατέλαβε δὲ καὶ ἀφήρεσε ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν των τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνοι κατεῖχον.

Μετὰ ταῦτα ἐπετέθη ὁ Δαβὶδ ἐναντίον τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων καὶ τοὺς κατετρόπωσε. Ἔτσι κατέλαβε ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Φιλισταίων τὴν πόλιν καὶ περιοχήν, ποὺ τὴν εἶχαν κυριεύσει καὶ τὴν κατεῖχαν τότε οἱ ἀλλόφυλοι.

Κατόπιν ὁ Δαυῒδ ἐκτύπησε τὴν χώραν τῶν Μωαβιτῶν καὶ τὴν κατέλαβε. Διέταξε τοὺς αἰχμαλώτους νὰ πέσουν πρηνεῖς εἰς τὸ ἔδαφος καὶ τοὺς ἐμέτρησε χρησιμοποιήσας ὡς μέτρον μήκους σχοινία. Τοὺς διήρεσεν εἰς δύο ὁμάδας καὶ διέταξεν οἱ μὲν ἡμίσεις νὰ θανατωθοῦν οἱ δὲ ἄλλοι νὰ ἀφεθοῦν εἰς τὴν ζωήν. Οἱ ἐπιζήσαντες Μωαβῖται ἔγιναν φόρου ὑποτελεῖς εἰς τὸν Δαυΐδ.

Ἐπετέθη ἐπίσης καὶ ἐναντίον τῶν Μωαβιτῶν καὶ τοὺς κατενίκησε. Τοὺς ὑπεχρέωσε μάλιστα νὰ ἐξαπλώσουν κατὰ γῆς καὶ τοὺς ἐμέτρησε μὲ σχοινιά, ὅπως μετροῦνται τὰ κτήματα πρὸς ἀγοραπωλησίαν. Καὶ διέταξεν ὥστε, καθὼς τοὺς ἐμετροῦσαν ἀνὰ δύο, νὰ φονεύωνται οἱ δύο καὶ νὰ μένουν αἰχμάλωτοι οἱ ἄλλοι δύο. Ἔτσι οἱ Μωαβῖται ὑπετάγησαν εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ ἐπλήρωναν φόρον ὑποτελείας.

Κατόπιν ὁ Δαυῒδ ἐκτύπησε τὸν Ἀδρααζάρ, τὸν υἱὸν τοῦ Ραάβ, βασιλέα τῆς Σουβά, ὅταν αὐτὸς ἐβάδιζε διὰ νὰ θέσῃ ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν του τοὺς λαούς, ποὺ εὑρίσκοντο πλησίον εἰς τὸν ποταμὸν Εὐφράτην.

Ἐν συνεχείᾳ ἐπετέθη ὁ Δαβὶδ ἐναντίον τοῦ Ἀδρααζάρ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Ραὰβ καὶ ἐβασίλευεν εἰς τὴν χώραν Σουβά. Ἡ ἐπίθεσις συνέβη, ἐνῷ ἐπροχωροῦσε ὁ Ἀδρααζὰρ πρὸς τὸν ποταμὸν Εὐφράτην, μὲ σκοπὸν νὰ κυριεύσῃ τὴν περιοχήν.

Ὁ Δαυῒδ τὸν ἐνίκησεν, ἐκυρίευσε χίλια ἅρματα του, ἑπτὰ χιλιάδας ἱππέων καὶ εἴκοσι χιλιάδας ἄνδρας πεζούς. Διέλυσε δὲ καὶ ἠχρήστευσε ὅλα τὰ ἅρματα πλὴν ἑκατόν, τὰ ὁποῖα ἐκράτησε διὰ τὸν ἑαυτόν του.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐνίκησεν ὁ Δαβίδ, τοῦ ἐπῆρε χίλια πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἑπτὰ χιλιάδας ἱππεῖς καὶ εἴκοσι χιλιάδας πεζοὺς στρατιώτας. Διέλυσε δὲ ὁ Δαβὶδ ὅλα τὰ πολεμικὰ ἅρματα. Ἐκράτησε μόνον ἑκατὸν ἅρματα διὰ τὸν ἑαυτόν του.

Ἦλθον οἱ Σύροι, ποὺ εἶχαν ὡς πρωτεύουσάν των τὴν Δαμασκόν, νὰ βοηθήσουν τὸν Ἀδρααζάρ, βασιλέα Σουβά. Ὁ δὲ Δαυῒδ ἐκτύπησε καὶ ἐνίκησεν εἴκοσι δύο χιλιάδας Σύρων.

Ἦλθαν δὲ τότε οἱ Σύροι ἀπὸ τὴν Δαμασκόν, διὰ νὰ βοηθήσουν τὸν βασιλέα τῆς Σουβὰ Ἀδρααζάρ. Ὁ Δαβὶδ ὅμως ἐνίκησε καὶ αὐτοὺς καὶ ἐφόνευσεν εἴκοσι δύο χιλιάδας Σύρους ἄνδρας.

Ἐγκατέστησε δὲ εἰς τὴν Δαμασκὸν τῆς Συρίας στρατιωτικὴν φρουρὰν καὶ οἱ Σύροι ἔγιναν φόρου ὑποτελεῖς εἰς τὸν Δαυΐδ. Ἔτσι δὲ ὁ Κύριος ἔσωσε τὸν Δαυῒδ καὶ τὸν ἐβοήθησεν, ὥστε νὰ φέρῃ εἰς πέρας ὅλας τὰς πολεμικάς του ἐνεργείας.

Ἐτοποθέτησε δὲ ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν Δαμασκόν, τὴν πρωτεύουσαν τῆς Συρίας, στρατιωτικὴν φρουρὰν καὶ ὑπετάγησαν εἰς τὸν Δαβὶδ οἱ Σύροι καὶ ὑπεχρεώθησαν νὰ τοῦ πληρώνουν φόρον ὑποτελείας. Παντοῦ δέ, ὅπου ἐπήγαινεν ὁ Δαβίδ, τὸν ἐβοηθοῦσε ὁ Κύριος καὶ τοῦ ἐχάριζε τὴν νίκην.

Ὁ Δαυῒδ ἐπῆρε τὰ χρυσᾶ βραχιόλια, τὰ ὁποῖα ἐφοροῦσαν οἱ σωματοφύλακες τοῦ Ἀδρααζάρ, τοῦ βασιλέως τῆς Σουβά, καὶ τὰ ἔφερεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Αὐτὰ τὰ ἐλαφυραγώγησεν ἀργότερα ὁ Σουσακὶμ ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου, ὅταν ἀνέβη εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὰς ἡμέρας, ποὺ βασιλεὺς τῆς Ἱερουσαλὴμ ἦτο ὁ Ροβοάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Σολομῶντος.

Ἐπῆρε δὲ ὁ Δαβὶδ τὰ χρυσᾶ ἐξαρτήματα τῶν πολεμικῶν στολῶν, ποὺ ἐφοροῦσαν οἱ σωματοφύλακες τοῦ βασιλέως τῆς Σουβὰ Ἀδρααζάρ, καὶ τὰ ἔφερεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Τὰ ἐξαρτήματα ὅμως αὐτὰ τὰ ἐπῆρε κατόπιν σὰν λάφυρα ὁ Σουσακίμ, ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου, ὅταν ἐπετέθη ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του βασιλέως Ροβοάμ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Σολομῶντος.

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ συνεκέντρωσε πάρα πολὺν χαλκὸν ἀπὸ τὴν πόλιν Μασβὰκ καὶ ἀπὸ ἄλλας πόλεις τοῦ Ἀδρααζάρ. Μὲ τὸν χαλκὸν δὲ αὐτὸν κατεσκεύασεν ἀργότερα ὁ Σολομὼν τὴν λεγομένην χαλκῆν θάλασσαν, τοὺς στύλους καὶ τοὺς λουτῆρας καὶ ὅλα τὰ ἱερὰ χάλκινα σκεύη τοῦ ναοῦ.

Ἐπῆρε ἐπίσης ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τὴν περιοχὴν Μασβὰκ καὶ ἀπὸ τὰς ἄλλας σπουδαίας πόλεις τῆς χώρας τοῦ Ἀδρααζὰρ πολὺ μεγάλας ποσότητας χαλκοῦ. Μὲ αὐτὸν δὲ τὸν χαλκὸν κατεσκεύασε κατόπιν ὁ Σολομὼν τὴν «χαλκῆν θάλασσαν» τοῦ Ναοῦ ποὺ ἀνήγειρε, καὶ τοὺς στύλους καὶ τοὺς λουτῆρας καὶ ὅλα τὰ χάλκινα σκεύη τοῦ Ναοῦ.

Ὁ Θοού, ὁ βασιλεὺς τῆς Ἡμάθ, ἐπληροφορήθη, ὅτι ὁ Δαυῒδ κατενίκησεν ὅλον τὸν στρατὸν τοῦ Ἀδρααζὰρ καὶ ἐχάρη.

Ὅταν δὲ ἔμαθεν ὁ βασιλεὺς τῆς Ἡμάθ, ποὺ ὠνομάζετο Θοοῦ, ὅτι συνέτριψεν ὁ Δαβὶδ ὅλον τὸν στρατὸν τοῦ Ἀδρααζάρ,

Ὁ Θοοὺ ἀπέστειλε τὸν υἱόν του Ἰεδδουράν, πρὸς τὸν Δαυῒδ τὸν βασιλέα, νὰ τὸν χαιρετήσῃ καὶ νὰ τὸν συγχαρῇ διὰ τὰς νίκας του ἐναντίον τοῦ Ἀδρααζάρ. Διότι ὁ Ἀδρααζὰρ ἦτο ἐχθρὸς τοῦ Θοού. Ὁ υἱὸς τοῦ Θοοὺ προσέφερεν ὡς δῶρα εἰς τὸν Δαυῒδ δοχεῖα ἀργυρᾶ, χρυσᾶ καὶ χάλκινα.

ἔστειλε τὸν υἱὸν του τὸν Ἰεδδουρὰν πρὸς τὸν βασιλέα Δαβίδ. Σκοπὸς τοῦ Θοοῦ ἦτο νὰ συνάψῃ εἰρήνην μὲ τὸν Δαβὶδ καὶ νὰ τὸν συγχαρῇ διὰ τὴν νίκην του ἐπὶ τοῦ Ἀδρααζάρ, διότι καὶ ὁ Θοοῦ ἦτο ἐχθρὸς τοῦ Ἀδρααζάρ. Εἶχε δὲ μαζί του ὁ υἱὸς τοῦ Θοοῦ καὶ σκεύη ἀσημένια, χρυσᾶ καὶ χάλκινα, τὰ ὁποῖα καὶ ἐδώρησεν εἰς τὸν Δαβίδ.

Ὁ Δαυῒδ ἀφιέρωσε καὶ αὐτὰ εἰς τὸν Θεὸν μαζῆ μὲ τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσόν, ποὺ εἶχε πάρει ὡς λάφυρα ἀπὸ ὅλας τὰς ἄλλας πόλεις τὰς ὁποίας εἶχε κυριεύσει·

Ὁ δὲ βασιλεὺς Δαβὶδ ἐξεχώρισεν ἰδιαιτέρως τὰ δῶρα αὐτὰ καὶ τὰ ἀφιέρωσεν εἰς τὸν Κύριον, μαζὶ μὲ τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι, ποὺ ἐξεχώρισεν ἐπίσης διὰ τὸν Θεὸν ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις ποὺ ἐκυρίευσε.

δηλαδὴ ἀπὸ τὰς πόλεις τῆς Ἰδουμαίας, ἀπὸ τὰς πόλεις τῶν Μωαβιτῶν, τῶν Ἀμμωνιτῶν, τῶν Φιλισταίων, τὼν Ἀμαληκιτῶν καὶ ἀπὸ τὰ λάφυρα τοῦ Ἀδρααζάρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ραάβ, βασιλέως τῆς Σουβά.

Οἱ θησαυροὶ αὐτοὶ προήρχοντο ἀπὸ τὴν Ἰδουμαίαν, ἀπὸ τὴν Μωάβ, ἀπὸ τὰς χώρας τῶν Ἀμμωνιτῶν, τῶν Φιλισταίων καὶ τῶν Ἀμαληκιτῶν καὶ ἀπὸ τὰ λάφυρα τοῦ Ἀδρααζάρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ραάβ, ποὺ ἐβασίλευεν εἰς τὴν Σουβά.

Ἔτσι δὲ ὁ Δαυῒδ κατέστη περιώνυμος. Ὅταν δὲ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὰς ἀνωτέρω πολεμικὰς ἐπιχειρήσεις, ἐκτύπησε τὴν Ἰδουμαίαν εἰς τὴν Γεβελέμ μὲ δέκα ὀκτὼ χιλιάδας ἄνδρας.

Μὲ τὰς νίκας του αὐτὰς ἐδοξάσθη πολὺ τὸ ὄνομα τοῦ Δαβίδ. Ὅταν δὲ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὰς μάχας, ποὺ ἀνεφέρθησαν προηγουμένως, ἐπετέθη ἐναντίον τῆς Ἰδουμαίας καὶ συγκεκριμένως εἰς τὴν νοτίως τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης κοιλάδα Γεβελέμ. Ἐκεῖ ἐφόνευσε δεκαοκτὼ χιλιάδας στρατιώτας.

Τὴν κατέλαβε καὶ ἐγκατέστησεν εἰς ὅλην τὴν Ἰδουμαίαν φρουρὰν ἰδικῶν του στρατιωτῶν. Ὅλοι δὲ οἱ Ἰδουμαῖοι ἔγιναν δοῦλοι εἰς τὸν βασιλέα Δαυΐδ. Ἔτσι δὲ ὁ Κύριος ἔσωσε τὸν Δαυῒδ καὶ τὸν ἐβοήθησεν εἰς ὅλας αὐτοῦ τὰς πολεμικὰς ἐνεργείας.

Ἐτοποθέτησε δὲ στρατιωτικὴν φρουρὰν εἰς τὴν Ἰδουμαίαν, εἰς ὅλην τὴν Ἰδουμαίαν, καὶ ἔτσι ὅλοι οἱ Ἰδουμαῖοι ἔγιναν ὑποτελεῖς εἰς τὸν βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ δὲ Κύριος ἐβοηθοῦσε καὶ ἐχάριζε τὴν νίκην εἰς τὸν Δαβὶδ παντοῦ ὅπου ἐπήγαινε διὰ νὰ πολεμήσῃ.

Ὁ Δαυῒδ ἔγινε βασιλεὺς πλέον εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Ὡς βασιλεὺς δὲ ἔκρινε καὶ ἐδίκαζε δικαίως τὰς διαφοράς, αἱ ὁποῖαι παρουσιάζοντο μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Καὶ ἦτο πλέον ἀνεγνωρισμένος ἀπὸ ὅλους ὁ Δαβὶδ ὡς ὁ βασιλεὺς ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἐδίκαζε δὲ ὁ Δαβὶδ ὅλον τὸν λαόν του καὶ ἀπένεμε τὴν δικαιοσύνην.

Ὁ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, ἀδελφῆς τοῦ Δαυΐδ, ἦτο ἀρχηγὸς ὅλης τῆς στρατιᾶς τοῦ Δαυΐδ. Ὁ δὲ Ἰωσαφάτ, υἱὸς τοῦ Ἀχιάδ, εἶχε τὴν φροντίδα τῶν ὑπομνημάτων.

Κατὰ τὴν βασιλείαν του εἶχεν ὡς ἀρχιστράτηγον τὸν Ἰωάβ, τὸν υἱὸν τῆς ἀδελφῆς του Σαρουΐας, τὸν δὲ Ἰωσαφάτ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀχιάδ, τὸν εἶχεν ὡς ἄμεσον βοηθόν του δι’ ὅλας τὰς ὑποθέσεις τῆς βασιλείας.

Ὁ Σαδοὺκ υἱὸς τοῦ Ἀχιτώβ, καὶ ὁ Ἀχιμέλεχ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ, ἦσαν ἱερεῖς. Ὁ δὲ Ἀσὰ ἦτο ὁ γραμματεύς.

Ὁ δὲ Σαδούκ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιτώβ, καὶ ὁ Ἀχιμέλεχ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ, ἦσαν οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ἱερέων. Γραμματεὺς δὲ τοῦ κράτους ἦτο ὁ Ἀσά.

Ὁ Βαναίας, υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἦτο ὁ σύμβουλος τοῦ Δαυΐδ. Σωματοφύλακες δὲ τοῦ βασιλέως ἦσαν ξένοι, Χελεθθὶ καὶ Φελεττί. Οἱ δὲ υἱοὶ τοῦ Δαυῒδ ἦσαν οἱ αὐλάρχαι του.

Σύμβουλος ἰδιαίτερος τοῦ βασιλέως ἦτο ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, καὶ βοηθοί του ὁ Χελεθθὶ καὶ ὁ Φελεττί. Αὐλάρχαι δὲ καὶ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς βασιλικῆς φρουρᾶς ἦσαν οἱ υἱοὶ τοῦ Δαβίδ.

Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε· «μήπως, τάχα, καὶ ζῇ κανεὶς ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Σαούλ, διὰ νὰ ἀνταποδώσω πρὸς αὐτὸν εὐεργεσίας ἀπὸ εὐγνωμοσύνην πρὸς τὸν Ιωνάθαν;»

Μετὰ τὴν ὑποταγὴν τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἰσραὴλ ἐρώτησε ὁ Δαβὶδ τοὺς συμβούλους του: «Ζῇ ἄραγε κανεὶς ἀπόγονος τοῦ Σαούλ; Θέλω νὰ τὸν βοηθήσω καὶ νὰ τοῦ δείξω τὴν ἀγάπην μου διὰ λόγους εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν φίλον μου Ἰωνάθαν».

Ἐζοῦσε τότε ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ Σαοὺλ ἕνας δοῦλος, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Σιβά. Τὸν ἐκάλεσαν καὶ τὸν ὁδήγησαν πρὸς τὸν Δαυΐδ. Ὁ Δαυῒδ εἶπε πρὸς αὐτόν· «σὺ εἶσαι ὁ Σιβά;» Καὶ ἐκεῖνος ἀπήντησεν· «ἐγώ, ὁ δοῦλος σου».

Καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι πιθανὸν νὰ γνωρίζῃ κάποιος, ποὺ ἦτο ἄλλοτε δοῦλος εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σαοὺλ καὶ ὀνομάζεται Σιβά. Τὸν καλοῦν λοιπὸν νὰ παρουσιασθῇ εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν ἐρωτᾷ ὁ βασιλεύς: «Σὺ εἶσαι ὁ Σιβά;» «Μάλιστα! Ἐγὼ εἶμαι, ὁ δοῦλος σου», ἀπεκρίθη ἐκεῖνος.

Ὁ βασιλεὺς τὸν ἠρώτησε· «μήπως ἔχει ἐπιζήσει κανεὶς ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Σαούλ, διὰ νὰ τοῦ προσφέρω εὐεργεσίαν, παρὰ τοῦ Θεοῦ εὐλογημένην;» Εἶπε δὲ ὁ Σιβὰ πρὸς τὸν βασιλέα· «ὑπάρχει ἀκόμη ἕνας υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, ὁ ὁποῖος ὅμως εἶναι χωλὸς καὶ ἀπὸ τὰ δύο πόδια».

Καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ εἶπε: «Μήπως ζῇ ἀκόμη κάποιος ἄνδρας ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Σαούλ; Θέλω νὰ τοῦ δείξω ἀγάπην, ὅπως ζητεῖ ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος εὐσπλαγχνίζεται καὶ εὐεργετεῖ τοὺς πάντας». Καὶ ὁ Σιβὰ ἀπεκρίθη εἰς τὸν βασιλέα: «Ζῇ ἀκόμη ἕνας υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, ποὺ ὅμως εἶναι χωλὸς καὶ εἰς τὰ δύο πόδια του».

Εἶπεν ὁ βασιλεύς· «ποῦ εἶναι αὐτός;» Ὁ Σιβὰ ἀπήντησε πρὸς τὸν βασιλέα· «ἱδού, αὐτὸς εὑρίσκεται εἰς τὸν οἶκον τοῦ Μαχίρ, υἱοῦ τοῦ Ἀμιήλ, τοῦ καταγομένου ἀπὸ τὴν πόλιν Λαδάβαρ».

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Ποῦ μένει ὁ ἄνθρωπος αὐτός;» Καὶ ὁ Σιβὰ ἀπήντησεν εἰς τὸν βασιλέα: «Μένει εἰς τὸ σπίτι τοῦ Μαχίρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀμιήλ, ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴν πόλιν Λαδάβαρ».

Ὁ Δαυῒδ ἔστειλεν ἄνθρωπον καὶ ἔφερεν αὐτὸν ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ Μαχίρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀμιήλ, τοῦ καταγομένου ἀπὸ τὴν Λαδάβαρ.

Ἔστειλε τότε ἀνθρώπους του ὁ βασιλεὺς καὶ τὸν ἐπῆρε ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ Μαχίρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀμιὴλ ἀπὸ τὴν Λαδάβαρ.

Ὁ Μεμφιβοσθέ, υἱὸς αὐτὸς τοῦ Ἰωνάθαν, υἱοῦ τοῦ Σαούλ, παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα Δαυΐδ. Ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ εἰς τὸ ἔδαφος, καὶ τὸν προσεκύνησεν. Ὁ Δαυῒδ τοῦ εἶπε· Μεμφιβοσθέ! Ἐκεῖνος ἀπήντησεν· Ἰδοὺ ὁ δοῦλος σου!

Καὶ μόλις ἦλθεν ὁ Μεμφιβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαοὺλ Ἰωνάθαν, εἰς τὸν Δαβίδ, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλέα καὶ τὸν ἐπροσκύνησε. Ὁ Δαβὶδ ὅμως τοῦ ἔδειξε οἰκειότητα καὶ τὸν ἐφώναξε μὲ τὸ ὄνομά του: «Μεμφιβοσθέ!» Καὶ ἐκεῖνος ἀπεκρίθη: «Ἰδού! Εἶμαι ἐμπρός σου, ὁ δοῦλος σου, βασιλεῦ».

Ὁ Δαυῒδ εἶπε πρὸς αὐτόν· «μὴ φοβῆσαι. Πρὸς χάριν τοῦ πατρός σου, τοῦ Ἰωνάθαν, θὰ δείξω καλωσύνην πρὸς σέ. Θὰ σοῦ ἀποδώσω ὅλην τὴν κτηματικὴν περιουσίαν τοῦ πάππου σου Σαούλ, καὶ σὺ θὰ τρώγῃς ἄρτον εἰς τὸ ἴδιο τραπέζι μὲ ἐμὲ διὰ παντός».

Τοῦ εἶπε δὲ τότε ὁ Δαβίδ: «Μὴ φοβᾶσαι, διότι ἀπεφάσισα νὰ σοῦ δείξω τὴν ἀγάπην μου, ἐπειδὴ εἶμαι ὑποχρεωμένος εἰς τὸν πατέρα σου, τὸν Ἰωναθαν. Θὰ σοῦ δώσω δὲ ὅλα τὰ κτήματα, ποὺ εἶχε ὁ Σαούλ, ὁ πατέρας τοῦ πατέρα σου, καὶ θὰ τρώγῃς εἰς τὸ ἑξῆς συνεχῶς εἰς τὸ τραπέζι μου μαζί μου».

Ὁ Μεμφιβοσθὲ προσεκύνησε πάλιν τὸν Δαυῒδ καὶ εἶπε· «ποιὸς εἶμαι ἐγὼ ὁ δοῦλος σου, εἰς τὸν ὁποῖον ἔρριψες ἕνα τόσον σπλαγχνικὸν βλέμμα; Ἐγὼ εἶμαι ὅμοιος μὲ ἕνα ψόφιο σκυλί».

Ὅταν ἄκουσε αὐτὰ ὁ Μεμφιβοσθέ, ἐπροσκύνησε καὶ πάλιν τὸν Δαβὶδ καὶ εἶπε: «Ποιὸς εἶμαι ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, τὸν ὁποῖον κατεδέχθης να προσέξῃς; Εἶναι σὰν νὰ ἔρριξες βλέμμα πρὸς ἕνα ψόφιο σκυλί. Τέτοιος εἶμαι».

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἐκάλεσε τὸν δοῦλον τοῦ Σαούλ, τὸν Σιβά, καὶ τοῦ εἶπεν· «ὅλα ὅσα ἄλλοτε ἀνῆκον εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ εἰς ὅλην τὴν οἰκογένειαν του τὰ ἔχω δώσει εἰς τὸν υἱὸν τοῦ κυρίου σου, εἰς τὸν Μεμφιβοσθέ.

Μετὰ ταῦτα ἐκάλεσεν ὁ βασιλεὺς τὸν Σιβά, ποὺ ἦτο δοῦλος τοῦ Σαούλ, καὶ τοῦ εἶπε: «Ὅλα, ὅσα ἀνῆκαν εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ εἰς ὅλην του τὴν οἰκογένειαν, τὰ ἔδωσα πλέον εἰς τὸν Μεμφιβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ κυρίου σου τοῦ Ἰωνάθαν.

Σὺ δὲ καὶ τὰ παιδιά σου καὶ οἱ δοῦλοι σου θὰ ἐργάζεσθε τοὺς ἀγρούς του πρὸς χάριν αὐτοῦ. Καὶ πρὸς τὸν υἱὸν τοῦ κυρίου σου θὰ προσφέρῃς τὰ εἰσοδήματα, τὰ ὁποῖα αὐτὸς θὰ τὰ ἀπολαμβάνῃ. Ὁ Μεμφιβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ κυρίου σου, θὰ τρώγῃ πάντοτε εἰς τὸ ἴδιο τραπέζι μὲ ἐμέ». (Ὁ Σιβὰ εἶχε δέκα πέντε υἱοὺς καὶ εἴκοσι δούλους).

Θὰ καλλιεργῇς λοιπὸν εἰς τὸ ἑξῆς διὰ λογαριασμόν του τὰ κτήματα σὺ μὲ τὰ παιδιά σου καὶ τοὺς δούλους σου. Θὰ παραδίδῃς δὲ τοὺς καρπούς των εἰς τὸν Μεμφιβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ κυρίου σου, διὰ νὰ τοὺς ἀπολαμβάνῃ αὐτός. Νὰ ξέρῃς δὲ ὅτι ὁ Μεμφιβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ κυρίου σου, θὰ τρώγῃ πάντοτε εἰς τὸ τραπέζι μου». (Τότε ποὺ εἶπεν αὐτὰ ὁ Δαβίδ, ὁ Σιβὰ εἶχε δεκαπέντε υἱοὺς καὶ εἴκοσι δούλους).

Ὁ Σιβὰ ἀπήντησε πρὸς τὸν βασιλέα· «σύμφωνα μὲ ὅλα ὅσα σύ, ὁ κύριός μου καὶ ὁ βασιλεύς, διέταξες ἐμὲ τὸν δοῦλον σου, ἐγὼ θὰ ἐνεργήσω». Ὁ Μεμφιβοσθὲ συνέτρωγε ἔκτοτε μαζῆ μὲ τὸν Δαυῒδ εἰς τὴν βασιλικὴν τράπεζαν, σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιὰ τοῦ βασιλέως.

Εἶπε δὲ ὁ Σιβὰ πρὸς τὸν βασιλέα: «Θὰ φροντίσω νὰ κάνω ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ὅ,τι ἀκριβῶς διέταξε ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς εἰς ἐμέ, τὸν δοῦλον του». Καὶ ἀπὸ τότε ὁ Μεμφιβοσθὲ ἔτρωγεν εἰς τὸ τραπέζι τοῦ Δαβὶδ σὰν ἕνας ἀπὸ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ τοῦ βασιλέως.

Ὁ Μεμφιβοσθὲ εἶχεν ἕνα μικρὸν υἱόν, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Μιχά. Ὅλοι δὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Σιβά, ἦσαν δοῦλοι τοῦ Μεμφιβοσθέ.

Εἶχε δὲ ὁ Μεμφιβοσθὲ καὶ ἕνα μικρὸν υἱόν, ποὺ ὠνομάζετο Μιχά. Ὅλοι δέ, ὅσοι διέμεναν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σιβά, ἔγιναν εἰς τὸ ἑξῆς δοῦλοι τοῦ Μεμφιβοσθέ.

Ὁ Μεμφιβοσθὲ κατοικοῦσε πλέον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι συνέτρωγε πάντοτε εἰς τὴν ἰδίαν τράπεζαν μὲ τὸν βασιλέα. Ἦτο δὲ χωλὸς καὶ εἰς τὰ δύο του πόδια.

Καὶ ἐγκατεστάθη πλέον μονίμως εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ Μεμφιβοσθέ, διότι ἔτρωγε καὶ αὐτὸς καθημερινῶς εἰς τὸ τραπέζι τοῦ βασιλέως. Ἦτο δὲ αὐτὸς χωλὸς καὶ εἰς τὰ δύο πόδια του.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ἀπέθανεν ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ ἐβασίλευσε ἀντ’ αὐτοῦ ὁ υἱός του ὁ Ἀννών.

Μετὰ ταῦτα συνέβη νὰ ἀποθάνῃ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ νὰ πάρῃ τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν ὡς διάδοχός του ὁ υἱός του Ἀννών.

Ὁ Δαυῒδ ἐσκέφθη καὶ εἶπε· «πρέπει πρὸς τὸν Ἀννών, τὸν υἱὸν τοῦ Ναάς, νὰ δείξω τὴν ἰδίαν καλωσύνην, τὴν ὁποίαν ὁ πατέρας του ἔδειξε πρὸς ἐμέ». Ἔστειλε λοιπὸν δούλους του, διὰ νὰ συλλυπηθῇ τὸν Ἀννὼν ἐπὶ τῷ θανάτῳ τοῦ πατρός του. Οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ Δαυῒδ ἦλθον εἰς τὴν χώραν τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Ἐσκέφθη λοιπὸν τότε ὁ Δαβὶδ καὶ εἶπε: «Πρέπει νὰ δείξω καλωσύνην πρὸς τὸν Ἀννών, τὸν υἱὸν τοῦ Ναάς, ὅπως ἀκριβῶς ἔδειξε κάποτε καὶ ὁ πατέρας του καλοσύνην ἀπέναντί μου». Καὶ πράγματι ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ ἀνθρώπους του διὰ νὰ τὸν συλλυπηθῇ καὶ νὰ τὸν παρηγορήσῃ μὲ τοὺς δούλους του αὐτοὺς διὰ τὸν θάνατον τοῦ πατέρα του. Καὶ ἐντὸς ὀλίγου οἱ ἄνδρες τοῦ Δαβὶδ ἔφθασαν εἰς τὴν χώραν τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Οἱ ἄρχοντες ὅμως τῶν Ἀμμωνιτῶν εἶπαν πρὸς τὸν βασιλέα τους, τὸν Ἀννών· «μήπως φαντάζεσαι, ὅτι διὰ νὰ τιμήσῃ πράγματι ἐνώπιόν σου τὸν πατέρα σου, ἀπέστειλεν εἰς σὲ τοὺς ἀνθρώπους του νὰ σὲ συλλυπηθοῦν; Ὄχι· τοὺς ἔστειλε, διὰ νὰ ἐξερευνήσουν τὴν πόλιν καὶ τὴν κατασκοπεύσουν καὶ ἔπειτα νὰ τὴν καταστρέψουν».

Ὅταν ὅμως τοὺς εἶδαν οἱ ἄρχοντες τῶν Ἀμμωνιτῶν, εἶπαν πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Ἀννών: «Πιστεύεις ἄραγε ὅτι ὁ Δαβὶδ ἀπέστειλε πρὸς σὲ τοὺς ἀνθρώπους του αὐτοὺς διὰ νὰ σὲ συλλυπηθοῦν, ἐπειδὴ ἠθέλησε νὰ τιμήσῃ ἐνώπιόν σου τὸν πατέρα σου; Γνώμη μας εἶναι ὅτι δὲν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ἀλλ’ ὅτι ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ τοὺς δούλους του πρὸς σὲ διὰ νὰ ἐρευνήσουν τὴν πόλιν, νὰ τὴν κατασκοπεύσουν καὶ νὰ ἐξετάσουν πῶς θὰ τὴν καταστρέψουν».

Ὁ Ἀννὼν ἐπείσθη εἰς τὰς εἰσηγήσεις ἐκείνων, συνέλαβε τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Δαυΐδ, ἐξύρισε τὸν πώγωνα αὐτῶν, ἔκοψε κατὰ τὸ ἥμισυ τὰ ἐνδύματά των ἕως εἰς τὴν μέσην. Ἔπειτα δὲ τοὺς ἀφῆκεν ἐλευθέρους νὰ φύγουν.

Ὅταν ἄκουσε αὐτὰ ὁ Ἀννών, συνέλαβε τοὺς δούλους τοῦ Δαβὶδ καὶ ἀφοῦ ἐξύρισε τὰ γένεια των καὶ ἔκοψε τὰ ροῦχα των εἰς τὸ μισὸ ὕψος των, ἕως τὴν μέσην των, τοὺς ἐξαπέστειλε πίσω εἰς τὴν χώραν των.

Ἐγνωστοποίησαν εἰς τὸν Δαυῒδ ὅσα ἔγιναν εἰς βάρος τῶν ἀπεσταλμένων του. Ὁ Δαυῒδ ἔστειλεν ἀνθρώπους, διὰ νὰ τοὺς προαπαντήσουν, ἐπειδὴ ἦσαν πάρα πολὺ ντροπιασμένοι ἀπὸ τὸ πάθημά των. Τοὺς εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς· «μείνατε εἰς τὴν Ἱεριχώ, μέχρις ὅτου αὐξηθοῦν τὰ γένεια σας καὶ κατόπιν ἐπανέρχεσθε εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ».

Ἀνεκοίνωσαν δὲ εἰς τὸν Δαβὶδ αὐτὸ ποὺ συνέβη εἰς τοὺς ἄνδρας του καὶ ἀπέστειλεν ἀμέσως ἐκπροσώπους του διὰ νὰ τοὺς προϋπαντήσουν, διότι οἱ ἄνδρες του ἐκεῖνοι εἶχαν προσβληθῇ πολύ, εἶχαν ἐξευτελισθῆ. Καὶ τοὺς παρήγγειλε ὁ βασιλεὺς τὰ ἑξῆς: «Νὰ καθίσετε εἰς τὴν Ἱεριχῶ μέχρι ποὺ νὰ μεγαλώσουν τὰ γένεια σας καὶ τότε νὰ ἐπιστρέψετε εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ».

Οἱ Ἀμμωνῖται συνησθάνθησαν ἔπειτα, ὅτι μὲ τὴν πρᾶξιν των αὐτὴν προσέβαλαν τὸν λαὸν τοῦ Δαυῒδ καὶ ἐφοβήθησαν ἐκδίκησιν. Διὰ τοῦτο οἱ Ἀμμωνῖται ἔστειλαν ἀνθρώπους των καὶ ἐπῆραν μισθοφόρους στρατιώτας ἀπὸ τὴν Βαιθραὰμ τῆς Συρίας, ἀπὸ τὴν Σουβὰ τῆς Συρίας, εἴκοσι χιλιάδας πεζούς· ἐπῆραν τὸν βασιλέα τῆς Μααχὰ μὲ χιλίους ἄνδρας καὶ δώδεκα χιλιάδας πολεμιστὰς τῆς πόλεως Ἰστώβ.

Ὅταν κατάλαβαν οἱ Ἀμμωνῖται ὅτι προσεβλήθη ὁ λαὸς τοῦ Δαβίδ μὲ αὐτὸ ποὺ ἔκαναν, ἠθέλησαν νὰ πάρουν τὰ μέτρα των. Ἔστειλαν λοιπὸν οἱ Ἀμμωνῖται καὶ ἐπῆραν μισθοφόρους εἴκοσι χιλιάδας πεζοὺς ἀπὸ τὴν πόλιν τῆς Συρίας Βαιθραὰμ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πόλιν τῆς Συρίας, ποὺ ἐλέγετο Σουβά. Ἐπῆραν ἐπίσης καὶ χιλίους ἄνδρας ἀπὸ τὸν βασιλέα ἄλλης Συριακῆς περιοχῆς, ποὺ ἐλέγετο Μααχά, καὶ ἄλλους δώδεκα χιλιάδας ἄνδρας ἀπὸ τὴν περιοχὴν Ἰστώβ, ποὺ εὑρίσκετο πλησίον τῆς Δαμασκοῦ.

Ἐπληροφορήθη ὁ Δαυῒδ τὸ γεγονὸς καὶ ἔστειλεν ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν τὸν ἀρχιστράτηγόν του τὸν Ἰωὰβ μὲ ὅλον τὸν στρατόν του καὶ μὲ τοὺς ἀνδρείους πολεμιστάς του.

Μόλις τὸ ἔμαθε αὐτὸ ὁ Δαβίδ, ἀπέστειλεν ἐναντίον των τὸν ἀρχιστράτηγόν του Ἰωάβ μὲ ὅλας τὰς δυνάμεις τοῦ στρατοῦ του, τοὺς πλέον δυνατοὺς πολεμιστάς του.

Οἱ Ἀμμωνῖται ἐξῆλθον νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἐστρατοπέδευσαν πλησίον εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως. Οἱ δὲ μισθοφόροι τῆς Συρίας, τῶν πόλεων Σουβά, Ροώβ, Ἰστὼβ καὶ ὁ Μααχά, εἶχον στρατοπεδεύσει ξεχωριστὰ εἰς τὴν πεδιάδα.

Ἐβγῆκαν τότε οἱ Ἀμμωνῖται καὶ παρετάχθησαν, διὰ νὰ πολεμήσουν κοντὰ εἰς τὴν πύλην τῆς Σουβὰ τῆς Συρίας. Συγχρόνως παρετάχθησαν διὰ πόλεμον εἰς τὸ ὕπαιθρον ἰδιαιτέρως καὶ οἱ στρατοὶ τῶν βασιλείων Ροώβ, Ἰστὼβ καὶ Μααχά.

Ὁ Ἰωάβ, ὅταν ἦλθεν εἰς τὸ πεδίον τῆς μάχης, εἶδεν ὅτι εἶχε δύο παρατάξεις ἀπέναντί του. Ἕνα μέτωπον ἐχθρικὸν ἐκ τῶν ἔμπροσθεν καὶ ἄλλο ἐκ τῶν ὄπισθεν. Ἀπὸ ὅλους τοὺς νεαροὺς Ἰσραηλίτας ἐδιάλεξε τοὺς καλυτέρους καὶ παρετάχθη ἀπέναντι τοῦ στρατεύματος τῶν Σύρων.

Καὶ εἶδεν ὁ Ἰωὰβ ὅτι εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσῃ εἰς τὸν πόλεμον δύο παρατάξεις. Ἕνα μέτωπον ἀκριβῶς ἀπέναντί του καὶ ἄλλο ἕνα ἀπὸ πίσω του. Ἐδιάλεξε λοιπὸν ὡρισμένους ἀπὸ ὅλους τοὺς νεαροὺς Ἰσραηλίτας καὶ τοὺς παρέταξεν ἀπέναντι ἀπὸ τοὺς Σύρους.

Τοὺς ὑπολοίπους ἀπὸ τὸν ἰσραηλιτικὸν στρατὸν ἔθεσεν ὑπὸ τὴν διοίκησιν τοῦ ἀδελφοῦ του Ἀβεσσά, ὁ ὁποῖος καὶ παρετάχθη ἀπέναντι τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Τοὺς δὲ ὑπολοίπους στρατιώτας τοὺς παρέδωσεν εἰς τὴν ἐξουσίαν τοῦ ἀδελφοῦ του Ἀβεσσὰ καὶ αὐτοὶ ἦλθαν καὶ παρετάχθησαν ἀπέναντι ἀπὸ τοὺς Ἀμμωνίτας.

Ὁ Ἰωὰβ εἶπεν εἰς τὸν Ἀβεσσά· «ἐὰν οἱ Σύροι ὑπερισχύσουν ἐναντίον μου, σεῖς θὰ εἶσθε ἡ σωτηρία μου· θὰ ἔλθετε νὰ μὲ βοηθήσετε. Ἐὰν δὲ οἱ Ἀμμωνῖται ὑπερισχύσουν ἐναντίον σου, ἡμεῖς θὰ ἔλθωμεν νὰ σᾶς σώσωμεν.

Εἶπε δὲ ὁ Ἰωὰβ εἰς τὸν ἀδελφόν του, πρὶν χωρίσουν: «Ἐὰν ἰδῇς ὅτι μὲ νικοῦν οἱ Σύροι, θὰ ἔλθετε νὰ μὲ σώσετε. Τὸ ἴδιο καὶ ἐμεῖς, ἐὰν σὲ νικοῦν οἱ Ἀμμωνῖται, θὰ ἔλθωμεν νὰ σὲ σώσωμεν.

Ἔχε θάρρος, πολέμα μὲ γενναιότητα καὶ ἂς δειχθῶμεν ἰσχυροὶ ὑπὲρ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ὑπὲρ τῶν πόλεων τῆς χώρας μας, ἡ ὁποία ἀνήκει εἰς τὸν Θεόν. Ὁ δὲ Κύριος ἂς κάμῃ ὅ,τι φαίνεται ἐνώπιόν του καλόν».

Νὰ φανῇς ἀνδρεῖος καὶ ἂς δειχθῶμεν γενναῖοι πρὸς χάριν τοῦ λαοῦ μας καὶ τῶν πόλεων τοῦ Θεοῦ μας! Καὶ ὁ Κύριος ἂς κάνῃ αὐτὸ ποὺ εἶναι καλὸν ἐνώπιόν Του».

Ὁ Ἰωὰβ καὶ ὁ στρατός του ἐξῆλθον εἰς πόλεμον ἐναντίον τῶν Σύρων, τοὺς ὁποίους ἐνίκησαν καὶ ἔτρεψαν εἰς φυγήν.

Καὶ ἀμέσως ἐπλησίασαν ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἄνδρες του μαζί του, διὰ νὰ συγκρουσθοῦν μὲ τοὺς Σύρους, ἀλλ’ αὐτοὶ ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ἀπὸ ἐμπρός του.

Οἱ Ἀμμωνῖται, ὅταν εἶδαν ὅτι οἱ Σύροι ἐτράπησαν εἰς φυγήν, ἔφυγαν καὶ αὐτοὶ πανικόβλητοι ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ἀβεσσὰ καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν πόλιν των. Ὁ Ἰωάβ, ἔπειτα ἀπὸ αὐτὴν τὴν νίκην κατὰ τῶν Ἀμμωνιτῶν, ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Μόλις εἶδαν οἱ Ἀμμωνῖται ὅτι ἐγκατέλειψαν τὸν πόλεμον οἱ Σύροι, ἔφυγαν καὶ αὐτοὶ τρομαγμένοι ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ἀβεσσὰ καὶ ἐμβῆκαν εἰς τὴν πόλιν των. Ἔτσι ἐπέστρεψεν ὁ Ἰωὰβ νικητὴς ἀπὸ τὸν πόλεμον κατὰ τῶν Ἀμμωνιτῶν καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Οἱ Σύροι, ὅταν εἶδαν τὸ μέγεθος τῆς συμφορᾶς των, κατεπικράνθησαν, διότι ἐνικήθησαν ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, καὶ συνεκεντρώθησαν, διὰ νὰ πολεμήσουν καὶ ἀνακτήσουν τὴν τιμήν των.

Ὅταν εἶδαν οἱ Σύροι ὅτι κατετροπώθησαν ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, ἐμαζεύθηκαν ὅλοι των μὲ σκοπὸν νὰ πολεμήσουν διὰ τὴν τιμήν των.

Ὁ Ἀδρααζὰρ ἔστειλεν ἀνθρώπους του καὶ συνεκέντρωσε Σύρους στρατιώτας ἀπὸ τὴν πέραν τοῦ Ἰορδάνου περιοχήν, τῆς ὁποίας βασιλεὺς ἦτο ὁ Χαλαμάκ. Αὐτοὶ δὲ ἦλθον εἰς τὴν περιοχὴν Αἰλάμ. Ὅλων τῶν στρατευμάτων τοῦ Ἀδρααζὰρ ἀρχηγὸς ἦτο ὁ Σωβάκ.

Καὶ ἀπέστειλεν ἀνθρώπους του ὁ βασιλεὺς τῶν Σύρων Ἀδρααζὰρ καὶ ἔφερε κοντά του ὅλην τὴν στρατιωτικὴν δύναμιν τῆς Συρίας, ποὺ εὑρίσκετο πέραν τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου εἰς τὴν θέσιν Χαλαμάκ. Ἦλθαν δὲ ὅλοι εἰς τὴν περιοχὴν Αἰλὰμ μὲ ἀρχηγόν των τὸν Σωβάκ, ποὺ ἦτο ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατοῦ τοῦ Ἀδρααζάρ.

Αὐτὸ ἀνηγγέλθη εἰς τὸν Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος συνεκέντρωσεν ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν στρατόν, διέβη δὲ τὸν ποταμὸν Ἰορδάνην καὶ ἔφθασεν εἰς Αἰλάμ. Ὁ στρατὸς τῶν Σύρων παρετάχθη ἀπέναντι τοῦ Δαυῒδ καὶ ἐπολέμησεν ἐναντίον αὐτοῦ.

Ἀνήγγειλαν δὲ τὸ γεγονὸς εἰς τὸν Δαβὶδ οἱ ἄνθρωποί του, καὶ αὐτός, ἀφοῦ συνεκέντρωσεν ἀμέσως ὅλον τὸν στρατὸν τοῦ Ἰσραήλ, ἐπέρασε τὸν Ἰορδάνην καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν Αἰλάμ. Ἐκεῖ παρετάχθησαν ἀπέναντι τὸν Δαβὶδ οἱ στρατιῶται τῆς Συρίας καὶ συνεπλάκησαν μαζί του.

Κατὰ τὸν συμπλοκὴν οἱ Σύροι ἐνικήθησαν καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ἐνώπιον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ὁ Δαυῒδ κατέστρεψε ἑπτακόσια ἅρματα καὶ ἐφόνευσε σαράντα χιλιάδας ἱππεῖς. Ἐκτύπησε δὲ καὶ ἐπλήγωσε τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ στρατοῦ τῶν Σύρων, τὸν Σωβάκ, ὁ ὁποῖος καὶ ἀπέθανεν ἐκεῖ εἰς τὸ πεδίον τῆς μάχης.

Ἐνικήθησαν δὲ οἱ Σύροι καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ἐμπρὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας. Εἰς τὴν μάχην αὐτὴν ὁ Δαβὶδ ἐφόνευσε τὰ πληρώματα ἑπτακοσίων πολεμικῶν ἁρμάτων καὶ σαράντα χιλιάδας ἱππεῖς. Ἐπλήγωσε μάλιστα καὶ τὸν Σωβάκ, τὸν Ἀρχιστράτηγον τῶν Σύρων, καὶ πέθανε αὐτὸς ἐπὶ τόπου.

Οἱ βασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὑπόδουλοι εἰς τὸν Ἀδρααζάρ, ὅταν εἶδαν ὅτι ἐνικήθησαν ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας, προσεχώρησαν πρὸς αὐτοὺς καὶ ἔγιναν φόρου ὑποτελεῖς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἔτσι δὲ οἱ Σύροι ἐφοβήθησαν καὶ δὲν ἐτόλμησαν νὰ βοηθήσουν πλέον τοὺς Ἀμμωνίτας.

Ὅταν εἶδαν ὅλοι οἱ βασιλεῖς, ποὺ ἦσαν ὑποτελε·ῖς εἰς τὸν βασιλέα τῆς Συρίας Ἀδρααζάρ, ὅτι συνετρίβησαν οἱ Σύροι ἀπὸ τὸν στρατὸν τοῦ Ἰσραήλ, ἐπῆγαν καὶ προσεχώρησαν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἔγιναν ὑποτελεῖς των. Ἐφοβήθησαν δὲ οἱ Σύροι καὶ δὲν ἐπεχείρησαν νὰ βοηθήσουν ἄλλην φορὰν τοὺς Ἀμμωνίτας.

Κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος, εἰς ἐποχὴν δηλαδὴ κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ βασιλεῖς ἐξέρχονται συνήθως εἰς ἐκστρατείας, ὁ Δαυῒδ ἔστειλε τὸν Ἰωάβ, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν τοὺς σωματοφύλακάς του καὶ ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν στρατὸν καὶ κατέστρεψαν τὴν χώραν τῶν Ἀμμωνιτῶν. Ἐπολιόρκησαν δὲ τὴν πρωτεύουσαν τὴν Ραββάθ. Ὁ Δαυῒδ ἔμενεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ὅταν ἦλθεν η ἄνοιξις τοῦ ἑπομένου ἔτους, ἡ ἐποχὴ δηλαδὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἔβγαιναν οἱ βασιλεῖς εἰς τὸ ὕπαιθρον δι’ ἐκστρατείας καὶ πολέμους, ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ τὸν Ἰωὰβ μὲ τὴν φρουράν του καὶ μὲ ὅλον τὸν στρατὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἐξώντωσαν τοὺς Ἀμμωνίτας καὶ ἐπολιόρκησαν τὴν πρωτεύουσάν των Ραββάθ. Ὁ ἴδιος, ὁ Δαβίδ, παρέμεινεν εἰς τὴν πρωτεύουσαν τοῦ κράτους του, τὴν Ἱερουσαλήμ.

Κατὰ τὰς ἀπογευματινὰς ὥρας ὁ Δαυῒδ ἐξύπνησεν ἀπὸ τὸν μεσημβρινόν του ὕπνον καὶ περιπατοῦσε εἰς τὸ βασιλικὸν δῶμα. Ἀπὸ ἐκεῖ εἶδε κάποιαν γυναῖκα νὰ λούεται, ἡ ὁποία ἦτο πάρα πολὺ ὡραία κατὰ τὴν ἐμφάνισιν.

Συνέβη δὲ τότε τὸ ἑξῆς: Ἕνα ἀπόγευμα, ἀφοῦ ἐξύπνησεν ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τὸν μεσημβρινὸν ὕπνον του, ἔκαμνε περίπατον εἰς τὴν ταράτσαν τοῦ ἀνακτόρου του καὶ εἶδεν ἀπὸ ἐκεῖ μίαν γυναῖκα, ποὺ ἐλούετο καὶ ἡ ὁποία ἦτο πολὺ ὡραία κατὰ τὴν ἐμφάνισιν.

Ἐζήτησε πληροφορίας διὰ τὴν γυναῖκα αὐτὴν καὶ εἶπε· «αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ Βηρσαβεέ, ἡ θυγάτηρ τοῦ Ἐλιάβ, ἡ σύζυγος τοῦ Οὐρίου τοῦ Χετταίου;»

Ἔστειλε λοιπὸν ἀμέσως ἄνθρωπόν του ὁ Δαβίδ, διὰ νὰ λάβῃ πληροφορίας διὰ τὴν γυναῖκα ἐκείνην, καὶ αὐτὸς εἶπεν: «Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ Βηρσαβεέ, ἡ κόρη τοῦ Ἐλιὰβ καὶ γυναῖκα τοῦ Οὐρίου τοῦ Χετταίου;»

Ἔστειλεν ἀνθρώπους του, τὴν ἐπῆρε, ἐκοιμήθη μαζῆ της καὶ ἦλθεν εἰς συνάφειαν μὲ αὐτήν. Ἡ γυναῖκα κατόπιν μὲ λουτρὸν ἐκαθαρίσθη ἀπὸ τὴν νομικὴν ἀκαθαρσίαν τῆς συναφείας της μὲ τὸν Δαυῒδ καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὸν οἶκον της.

Καὶ ἔστειλεν ἀμέσως ὁ Δαβὶδ ἀνθρώπους του καὶ τὴν ἔφερεν εἰς τὸ ἀνάκτορόν του καὶ ἐν συνεχείᾳ ἦλθεν εἰς συζυγικὴν σχέσιν μαζί της. Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἐτελείωνε τὸ τυπικὸν τοῦ ἑξαγνισμοῦ της ἀπὸ τὴν περίοδον τῶν ἐμμήνων της. Μετὰ δὲ τὴν διάπραξιν τῆς μοιχείας ἡ γυναῖκα ἐπέστρεψεν εἰς τὸ σπίτι της.

Ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἔμεινεν ἔγκυος. Ἀπέστειλε δὲ ἄνθρωπον καὶ ἐγνωστοποίησεν εἰς τὸν Δαυῒδ τὸ γεγονὸς καὶ τοῦ εἶπεν· «ἐγὼ εἶμαι ἔγκυος».

Συνέλαβε δὲ ἡ γυναῖκα αὐτὴ καὶ ἔστειλε κάποιο πρόσωπον καὶ τὸ ἀνεκοίνωσεν εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε: «Νὰ ξέρῃς ὅτι εἶμαι ἔγκυος».

Ἔστειλε τότε ὁ Δαυῒδ ἀγγελιαφόρον πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ τοῦ εἶπε· «στεῖλε μου τὸν Οὐρίαν τὸν Χετταῖον». Ὁ Ἰωὰβ ἀπέστειλε πράγματι τὸν Οὐρίαν πρὸς τὸν Δαυΐδ.

Μόλις τὸ ἔμαθεν αὐτὸ ὁ Δαβίδ, ἔστειλεν ἀγγελιαφόρον του εἰς τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ Ἰωὰβ καὶ τοῦ εἶπε: «Νὰ μοῦ στείλῃς ἀμέσως ἐδῶ τὸν Οὐρίαν τὸν Χετταῖον. Καὶ πράγματι ὁ Ἰωὰβ ἔστειλε τὸν Οὐρίαν εἰς τὸν Δαβίδ.

Ἦλθεν ὁ Οὐρίας καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ βασιλέως Δαυΐδ. Ὁ Δαυῒδ τὸν ἠρώτησε κατ’ ἀρχὰς διὰ τὸν Ἰωάβ, διὰ τὸν στρατόν, διὰ τὴν πολεμικὴν ἐν γένει κατάστασιν.

Ἦλθε λοιπὸν ὁ Οὐρίας καὶ ἐπαρουσιάσθη ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλέα. Καὶ τὸν ἐρώτησε ὁ Δαβὶδ ἐὰν εἶναι καλὰ ὁ Ἰωὰβ καὶ ὁ στρατὸς καὶ πῶς ἐξελίσσεται γενικῶς ὁ πόλεμος.

Εἶπε δὲ κατόπιν εἰς τὸν Οὐρίαν· «πήγαινε εἰς τὸν οἶκον σου καὶ νίψε τοὺς πόδας σου καὶ ἀναπαύσου». Ἐβγῆκεν ὁ Οὐρίας ἀπὸ τὸν βασιλικὸν οἶκον καὶ ὀπίσω ἀπὸ αὐτὸν ἠκολούθησαν δῶρα ἀπὸ τὴν βασιλικὴν τράπεζαν.

Ἔπειτα εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Οὐρίαν: «Πήγαινε τώρα εἰς τὸ σπίτι σου καὶ πλῦνε τὰ πόδια σου καὶ ξεκουράσου». Ἐβγῆκε πράγματι ὁ Οὐρίας ἀπὸ τὸ ἀνάκτορον καὶ ἀπὸ πίσω του κάποιος ὑπηρέτης μετέφερε καὶ ἕνα δῶρον ἀπὸ τὸ βασιλικὸ τραπέζι ὡς δεῖγμα τιμῆς τοῦ βασιλέως.

Ὁ Οὐρίας ὅμως ἐκοιμήθη εἰς τὴν θύραν τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου, μαζῆ μὲ τοὺς δούλους τοῦ βασιλέως καὶ δὲν μετέβη εἰς τὴν οἰκίαν του.

Ὁ Οὐρίας ὅμως δὲν ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι του διὰ νὰ κοιμηθῇ, ἀλλ’ ἐκοιμήθη εἰς τὴν αὐλόθυραν τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου, μαζὶ μὲ τοὺς ὑπηρέτας καὶ φρουροὺς τοῦ κυρίου του.

Ἐγνωστοποίησαν τὸ πρᾶγμα εἰς τὸν βασιλέα Δαυΐδ, ὅτι δηλαδὴ ὁ Οὐρίας δὲν εἶχε μεταβῆ εἰς τὸν οἶκον του. Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε τὸν Οὐρίαν· «ἀπὸ δρόμον δὲν ἔρχεσαι; Διατί δὲν ἐπῆγες εἰς τὸν οἶκον σου νὰ ἀναπαυθῇς, ἐφ’ ὅσον ἔχεις ἄλλωστε ἀνάγκην ἀναπαύσεως;»

Ἀνεκοίνωσαν λοιπὸν τὸ γεγονὸς εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι ὁ Οὐρίας δὲν ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι του. Ἐκάλεσε τότε ὁ Δαβὶδ τὸν Οὐρίαν καὶ τοῦ εἶπε: «Δὲν ἐβάδισες τόσον δρόμον; Διατί λοιπὸν δὲν ἐπῆγες νὰ ξεκουρασθῇς εἰς τὸ σπίτι σου;»

Ὁ Οὐρίας ἀπήντησε πρὸς τὸν Δαυΐδ· «ἡ ἱερὰ Κιβωτὸς τοῦ Μαρτυρίου, ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς καὶ ἰουδαϊκὸς λαὸς κατοικοῦν εἰς τὰς σκηνάς. Ὁ κύριός μου, ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ δοῦλοι του, ἔχουν στρατοπεδεύσει εἰς τὴν πεδιάδα. Ἐγώ, λοιπόν, θὰ εἰσέλθω εἰς τὴν οἰκίαν μου, διὰ νὰ φάγω, νὰ πίω καὶ νὰ κοιμηθῶ μὲ τὴν γυναῖκα μου; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ τοῦτο; Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν σου, ὅτι αὐτὸ δὲν θὰ γίνῃ».

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Οὐρίας εἰς τὸν Δαβίδ: «Ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου εὑρίσκεται εἰς τὸν τόπον τοῦ πολέμου καὶ μαζί της οἱ Ἰσραηλῖται καὶ οἱ Ἰουδαῖοι μένουν εις τὰς στρατιωτικὰς σκηνὰς ἕτοιμοι διὰ πόλεμον καὶ ὁ κύριός μου, ὁ ἀρχιστράτηγος Ἰωάβ, καὶ οἱ φρουροὶ τοῦ κυρίου μου εἶναι στρατοπεδευμένοι εἰς τὸ ὕπαιθρον χωρὶς καμμίαν κάλυψιν, καὶ ἐγὼ θὰ ἔμβω εἰς τὸ σπίτι μου, διὰ νὰ φάγω καὶ νὰ πιῶ καὶ νὰ κοιμηθῶ μὲ τὴν γυναῖκα μου; Πῶς θὰ κάνω κάτι τέτοιο; Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν σου καὶ σὲ βεβαιώνω ὅτι δὲν πρόκειται νὰ τὸ κάνω αὐτὸ ποτέ!»

Ὁ Δαυῒδ εἶπε τότε πρὸς τὸν Οὐρίαν· «κάθισε ἐδῶ σήμερον καὶ αὔριον θὰ σὲ στείλω πάλιν πρὸς τὸν Ἰωάβ». Ὁ Οὐρίας ἔμεινεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ τὴν ἑπομένην.

Εἶπε τότε ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Οὐρίαν: «Καλά, κάθισε λοιπὸν ἐδῶ καὶ σήμερα καὶ θὰ σὲ στείλω αὔριον εἰς τὸ μέτωπον». Καὶ παρέμεινε πράγματι ὁ Οὐρίας εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ κατὰ τὴν ἑπομένην.

Ὁ Δαυῒδ τὸν προσεκάλεσεν εἰς τὸ φαγητόν. Ὁ Οὐρίας ἔφαγε καὶ ἔπιεν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν ἐμέθυσε. Κατὰ τὸ βράδυ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον, διὰ νὰ κοιμηθῇ. Ἐκοιμήθη εἰς τὴν κλίνην του, μαζῆ μὲ τοὺς ἄλλους δούλους τοῦ βασιλέως. Εἰς τὸ σπίτι του δὲν ἐπῆγε.

Τὸν ἐκάλεσε δὲ ὁ Δαβὶδ καὶ ἔφαγε μαζί του καὶ τοῦ ἔδωσε νὰ πιῇ καὶ τὸν ἐμέθυσε. Ὁ δὲ Οὐρίας ἐβγῆκε τὸ βράδυ ἀπὸ τὸ ἀνάκτορον καὶ ἐπῆγε νὰ κοιμηθῇ εἰς τὸ κρεββάτι του μαζὶί μὲ τοὺς ὑπηρέτας τοῦ κυρίου του. Δὲν ἐπῆγε καὶ πάλιν εἰς τὸ σπίτι του.

Ὅταν ἐξημέρωσεν, ὁ Δαυῒδ ἔγραψε μίαν ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Ἰωάβ, τὴν ὁποίαν ἔστειλε μὲ τὸν ἴδιον τὸν Οὐρίαν.

Ὅταν λοιπὸν ἐξημέρωσεν, ἔγραψεν ὁ Δαβὶδ ἕνα γράμμα διὰ τὸν Ἰωὰβ καὶ τοῦ τὸ ἔστειλε μὲ τὸν Οὐρίαν.

Εἰς τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν ἔγραφε τὰ ἐξῆς· «Βάλε τὸν Οὐρίαν εἰς ἐπικίνδυνον θέσιν τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων. Κατόπιν σεῖς θὰ ἀποσυρθῆτε μακρὰν ἀπὸ αὐτόν, διὰ νὰ μείνῃ ἔτσι αὐτὸς ἀβοήθητος ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν, νὰ κτυπηθῇ καὶ νὰ φονευθῇ».

Ἔγραψε δὲ τὰ ἑξῆς εἰς τὸ γράμμα του: «Νὰ βάλῃς τὸν Οὐρίαν ἀπέναντι ἀπὸ τοὺς πλέον δυναμικοὺς καὶ σκληροὺς ἐχθρούς μας καὶ νὰ ἀπομακρυνθῆτε σεῖς ἀπὸ πίσω του, ὥστε νὰ πληγωθῇ καὶ νὰ πεθάνῃ.

Ὁ Ἰωάβ, ὁ ὁποῖος συνέχιζε τὴν πολιορκίαν τῆς πόλεως, ἐτοποθέτησε πράγματι τὸν Οὐρίαν εἰς ἐπικίνδυνον μέρος, ὅπου ἐγνώριζεν ὅτι ὑπῆρχον ἄνδρες γενναῖοι καὶ ἰσχυροί.

Καὶ πράγματι, ἐνῷ ἐσυνεχίζετο ἀκόμη ἡ πολιορκία τῆς πόλεως, ὁ Ἰωὰβ ἔβαλε τὸν Οὐρίαν νὰ σταθῇ καὶ νὰ πολεμήσῃ εἰς τὴν θέσιν, ὅπου ἐγνώριζεν ὅτι ὑπῆρχαν ἀπέναντι δυνατοὶ καὶ γενναῖοι στρατιῶται τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Οἱ ἄνδρες τῆς πολιορκουμένης πόλεως ἐξώρμησαν καὶ συνῆψαν μάχην ἐναντίον τοῦ Ἰωάβ. Κατὰ τὴν μάχην ἐκείνην ἐφονεύθησαν ἀπὸ τοὺς στρατιώτας τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἀπὸ τοὺς δούλους τοῦ Δαυῒδ πολλοί. Μεταξὺ δὲ αὐτῶν ἐφονεύθη καὶ ὁ Οὐρίας ὁ Χετταῖος.

Ἐβγῆκαν δὲ ἀπὸ τὴν πόλιν Ραββὰθ οἱ στρατιῶται της καὶ ἄρχισαν τὸν πόλεμον μὲ τὸν στρατὸν τοῦ Ἰωάβ. Καὶ ἐφονεύθησαν κατὰ τὴν σύγκρουσιν ἐκείνην ἀρκετοὶ ἀπὸ τὸν στρατὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Δαβίδ. Μαζὶ μὲ αὐτοὺς ἐφονεύθη καὶ ὁ Οὐρίας ὁ Χετταῖος.

Ὁ Ἰωάβ, ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, ἔστειλεν ἀγγελιαφόρον εἰς τὸν Δαυῒδ καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν τὴν ἐντολὴν νὰ ἀναφέρῃ εἰς τὸν βασιλέα τὰ συμβάντα τοῦ πολέμου.

Ἀπέστειλε δὲ ὁ Ἰωὰβ ἀγγελιαφόρον, διὰ νὰ ἀνακοινώσῃ τὰ συμβάντα εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ νὰ ἐνημερώσῃ τὸν βασιλέα ὡς πρὸς τὰς πολεμικὰς ἐπιχειρήσεις.

Εἰς τὸν ἀγγελιαφόρον δὲ προσέθεσεν ὁ Ἰωὰβ ἐπὶ πλέον καὶ τοῦτο· «ὅταν τελειώσῃς τὴν ἀναφοράν σου πρὸς τὸν βασιλέα δι’ ὅλα τὰ συμβάντα τοῦ πολέμου

Διέταξε μάλιστα ὁ Ἰωὰβ τὸν ἀγγελιαφόρον καὶ τὸν εἶπε: «Πρόσεξε πῶς θὰ ἐνεργήσης, μόλις τελειώσῃς αὐτά, ποὺ ἔχεις νὰ ἀναφέρῃς εἰς τὸν βασιλέα διὰ τὸν πόλεμον.

καὶ ἴδῃς ὅτι κατέλαβε θυμὸς τὸν βασιλέα καὶ σου εἴπῃ: Διατί ἐπλησιάσατε καὶ ἐπολεμήσατε τόσον κοντὰ εἰς τὴν πόλιν; Δὲν ἐγνωρίζατε ὅτι θὰ σᾶς τοξεύσουν ἀπὸ τὰ τείχη τῆς πόλεως;

Ἐὰν θυμώσῃ ὁ βασιλεὺς καὶ σοῦ εἰπῇ: «Διατί ἐπλησιάσατε τόσον πολὺ εἰς τὴν πόλιν διὰ νὰ πολεμήσετε; Δὲν ξέρατε ὅτι θὰ ρίξουν βέλη μὲ τὰ τόξα των οἱ ἐχθροὶ ἀπὸ ἐπάνω ἀπὸ τὸ τεῖχος;

Ποιὸς ἐφόνευσε τὸν Ἀβιμέλεχ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἱεροβάαλ, υἱοῦ τοῦ Νήρ; Δὲν ἔρριψε ἐναντίον του θραῦσμα μυλόπετρας ἐπάνω ἀπὸ τὸν τοῖχον μία γυναῖκα καὶ τὸν ἐφόνευσεν εἰς τὴν Θαμασί; Διατί, λοιπόν, ἐπλησιάσατε πρὸς τὸ τεῖχος; Σὺ θὰ τοῦ ἀπαντήσῃς· Ὁ δοῦλος σου, ὁ Οὐρίας ὁ Χετταῖος, ἐφονεύθη ἐκεῖ».

Ποιὸς ἐσκότωσε τὸν Ἀβιμέλεχ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἱεροβάαλ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Νήρ; Δὲν ἔρριξε μία γυναῖκα ἐπάνω του ἕνα κομμάτι μυλόπετρας ἀπὸ ἐπάνω ἀπὸ τὸ τεῖχος καὶ ἐφονεύθη εἰς τὴν Θαμασί; Διατί λοιπὸν ἐπλησιάσατε τόσον πολὺ εἰς τὸ τεῖχος;» Ὅταν σοῦ εἰπῇ αὐτὰ ὁ βασιλεύς», ἐσυνέχισε ὁ Ἰωάβ, «θὰ ἀπαντήσῃς: «Ἐφονεύθη ἐκεῖ καὶ ὁ δοῦλος σου ὁ Οὐρίας ὁ Χετταῖος».

Ὁ ἀγγελιαφόρος τοῦ Ἰωὰβ ἐπῆγε πρὸς τὸν βασιλέα Δαυῒδ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔφθασεν ἐκεῖ καὶ ἀνήγγειλεν εἰς τὸν Δαυῒδ ὅλα ὅσα εἶχε διατάξει αὐτὸν ὁ Ἰωὰβ νὰ τοῦ εἴπῃ σχετικῶς μὲ τὰ γεγονότα τοῦ πολέμου. Ὁ Δαυῒδ κατελήφθη ἀπὸ θυμὸν ἐναντίον τοῦ Ἰωὰβ καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἀγγελιαφόρον· «διατί ἐπλησιάσατε τόσον πολὺ εἰς τὴν πόλιν καὶ συνήψατε ἐκεῖ μάχην; Δὲν ἐγνωρίζατε ὅτι θὰ κτυπηθῆτε ἀπὸ τοὺς στρατιώτας, ποῦ ἐφύλατταν τὸ τεῖχος; Ποῖος ἐφόνευσε τὸν Ἀβιμέλεχ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἱεροβάαλ; Δὲν τὸν ἐφόνευσε κάποια γυναῖκα, ἡ ὁποία ἔρριψεν ἐναντίον του ἀπὸ τὸ τεῖχος ἕνα θραῦσμα ἀπὸ μυλόπετραν καὶ ἀπέθανεν ἐκεῖνος εἰς Θαμασί; Διατί ἐπλησιάσατε πρὸς τὸ τεῖχος;»

Καὶ ἔφυγεν ὁ ἀγγελιαφόρος τοῦ Ἰωὰβ διὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀνεκοίνωσεν εἰς τὸν Δαβὶδ ὅσα τοῦ παρήγγειλεν ὁ Ἰωάβ, ὅλα δηλαδὴ τὰ γεγονότα τοῦ πολέμου. Ἐθύμωσε δὲ ὁ Δαβὶδ ἐναντίον τοῦ Ἰωὰβ καὶ εἶπε πρὸς τὸν ἀγγελιαφόρον: «Διατί επλησιάσατε τόσον πολὺ εἰς τὴν πόλιν, διὰ νὰ πολεμήσετε ἀπὸ κοντά; Δὲν ξέρατε ὅτι θὰ σᾶς ἐκτυποῦσαν μὲ τὰ βέλη των οἱ ἐχθροὶ ἀπὸ τὸ τεῖχος; Ποῖος ἐσκότωσε τὸν Ἀβιμέλεχ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἱεροβάαλ; Δὲν ἔρριξε ἐπάνω του μία γυναῖκα ἕνα κομμάτι μυλόπετρας ἀπὸ τὸ τεῖχος καὶ ἐφονεύθη εἰς τὴν Θαμασί; Διατί λοιπὸν ἐπλησιάσατε τόσον πολὺ εἰς τὸ τεῖχος;»

Ὁ ἀγγελιαφόρος εἶπε τότε πρὸς τὸν Δαυΐδ· «ὅτι οἱ ἐχθροὶ ἐφάνησαν ἰσχυρότεροι ἀπὸ ἡμᾶς, ἐξῆλθον ἐναντίον μας εἰς τὸν ἀγρὸν καὶ μᾶς ἐπετέθησαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς τὴν πεδιάδα. Ἡμεῖς ὅμως τοὺς ἀπεκρούσαμεν ἕως εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ ἀγγελιαφόρος εἰς τὸν Δαβίδ: «Ἔγινε αὐτό, διότι οἱ ἐχθροὶ ἔδειξαν γενναιότητα ἐναντίον μας καὶ ἐβγῆκαν εἰς τὸ ὕπαιθρον, διὰ νὰ συμπλακοῦν μαζί μας, ἀλλὰ τοὺς ἀπεκρούσαμεν καὶ τοὺς ἀπωθήσαμεν ἕως τὴν εἴσοδον τῆς πύλης τῆς πόλεως.

Τότε ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ τείχους οἱ ἐχθροὶ ἔρριψαν μὲ τὰ τόξα τους βέλη ἐναντίον μας. Ἐκεῖ ἐφονεύθησαν πολλοὶ δοῦλοι τοῦ βασιλέως, μεταξὺ δὲ αὐτῶν ἐφονεύθη καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ δοῦλος σου ὁ Οὐρίας».

Καὶ ἐνῷ ἐπλησιάσαμεν, ἔρριξαν τὰ βέλη των οἱ τοξόται ἀπὸ ἐπάνω ἀπὸ τὸ τεῖχος πρὸς ἐμᾶς, τοὺς δούλους σου. Καὶ ἐφονεύθησαν ἐκεῖ ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς στρατιώτας τοῦ βασιλέως καὶ μαζί των ἐφονεύθη καὶ ὁ δοῦλος σου, ὁ Οὐρίας ὁ Χετταῖος».

Ὁ Δαυῒδ εἶπε τότε πρὸς τὸν ἀγγελιαφόρον· «αὐτὰ θὰ πῇ ἐκ μέρους μου εἰς τὸν Ἰωάβ· Μὴ θεωρήσῃς καὶ πολὺ μεγάλο κακὸ αὐτὸ τὸ γεγονός, διότι ἡ μάχαιρα τοῦ πολέμου ἄλλοτε κατατρώγει τὸν ἕνα καὶ ἄλλοτε τὸν ἄλλον. Σὺ δὲ νὰ ἐντείνῃς τὰς πολεμικάς σου ἐπιχειρήσεις ἐναντίον τῆς πόλεως αὐτῆς, νὰ τὴν καταλάβῃς καὶ νὰ τὴν καταστρέψῃς».

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν ἀγγελιαφόρον: «Νὰ εἰπῇς τὰ ἑξῆς εἰς τὸν Ἰωάβ: Μὴ λυπηθῇς πολὺ καὶ θεωρήσῃς φοβερὸν τὸ γεγονός, διότι αὐτὰ ἔχει ὁ πόλεμος. Τὸ μαχαίρι τρώγει ἄλλοτε μὲ αὐτὸν καὶ ἄλλοτε μὲ ἐκεῖνον τὸν τρόπον. Νὰ ἐντείνῃς τὴν ἐπίθεσίν σου ἐναντίον τῆς πόλεως καὶ νὰ τὴν κυριεύσῃς καὶ νὰ τὴν καταστρέψῃς».

Ὅταν ἡ σύζυγος τοῦ Οὐρίου ἔμαθεν ὅτι ἐφονεύθη ὁ σύζυγός της, τὸν ἐπένθησε μὲ κοπετοὺς καὶ θρήνους.

Ἔμαθε δὲ ἡ γυναῖκα τοῦ Οὐρίου ὅτι ἐσκοτώθη ὁ ἄνδρας της ὁ Οὐρίας καὶ ἔκλαυσε πολὺ τὸν ἄνδρα της.

Ὅταν δὲ ἐπέρασαν αἱ ἡμέραι τοῦ πένθους της, ἔστειλεν ὁ Δαυῒδ ἄνθρωπον καὶ τὴν ἔφερεν εἰς τὸ ἀνάκτορόν του. Ἐκεῖ δὲ αὐτὴ ἔγινε πλέον νόμιμος σύζυγος τοῦ Δαυῒδ καὶ ἐγέννησεν εἰς αὐτὸν υἱόν. Εἰς τὰ μάτια ὅμως τοῦ Θεοῦ ἐφάνη πολὺ κακὴ ἡ πρᾶξις αὐτή, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ Δαυΐδ.

Καὶ ὅταν ἐπέρασε ὁ καιρὸς τοῦ πένθους, ἔστειλεν ὁ Δαβὶδ ἀνθρώπους του καὶ τὴν ἔφερεν εἰς τὸ ἀνάκτορόν του. Καὶ ἔγινε πλέον νόμιμος γυναῖκα του καὶ τοῦ ἐγέννησεν υἱόν. Ἡ ὅλη ὅμως ἐνέργεια τοῦ Δαβὶδ ἐφάνη πονηρὰ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἔγινεν ὁ βασιλεὺς ἔνοχος ἀπέναντι Ἐκείνου.

Ὁ Κύριος ἔστειλε πρὸς τὸν Δαυῒδ τὸν προφήτην Νάθαν, ὁ ὁποῖος εἰσῆλθεν εἰς τὸ ἀνάκτορον ἐκείνου καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «εἰς μίαν πόλιν ἐζοῦσαν δύο ἄνδρες, ὁ ἕνας πλούσιος καὶ ὁ ἄλλος πτωχός.

Ἀπέστειλε δὲ ὁ Κύριος τὸν προφήτην Νάθαν εἰς τὸν Δαβίδ, καὶ αὐτὸς ἐμβῆκε εἰς τὸ παλάτι του καί, ἀφοῦ ἐπαρουσιάσθη ἐμπρός του, τοῦ εἶπε: «Εἰς κάποιαν πόλιν ἐζοῦσαν δύο ἄνδρες, ὁ ἕνας πλούσιος καὶ ὁ ἄλλος πτωχός.

Ὁ πλούσιος εἶχε πάρα πολλὰ πρόβατα καὶ βόδια.

Ὁ πλούσιος εἶχε πάρα πολλὰ κοπάδια πρόβατα καὶ βόδια.

Ὁ πτωχὸς δὲν εἶχε τίποτε ἄλλο, παρὰ μίαν μόνον ἀμνάδα μικράν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἀγοράσει. Αὐτὸς προσωπικῶς τὴν περιποιήθη, τὴν ἀνέθρεψε, τὴν ἐμεγάλωσε μαζῆ μὲ τὰ παιδιά του. Αὐτὴ ἔτρωγε ἀπὸ τὸ ψωμί του καὶ ἔπινε νερὸ ἀπὸ τὸ ποτήρι του. Εἰς τὴν ἀγκάλην του ἐκοιμᾶτο καὶ τὴν εἶχεν ὡσὰν θυγατέρα του.

Ἀντιθέτως ὁ πτωχὸς δὲν εἶχε τίποτε ἄλλο παρὰ μόνον ἕνα μικρὸ θηλυκὸ πρόβατον, ποὺ τὸ εἶχε ἀγοράσει καὶ τὸ ἐφρόντισε καὶ τὸ ἔθρεψε. Καὶ ἐμεγάλωσεν εἰς τὸ σπίτι του μαζὶ μὲ τὸν ἴδιον καὶ μὲ τὰ παιδιά του. Τὸ πρόβατόν του ἔτρωγε ἀπὸ τὸ ψωμί του καὶ ἔπινε νερὸ ἀπὸ τὸ ποτήρι του. Τὸ ἀγαποῦσε δὲ τόσον πολύ, ὥστε τὸ ἄφηνε νὰ κοιμηθῇ εἰς τὴν ἀγκαλιά του καὶ τὸ ἐθεωροῦσε σὰν θυγατέρα του.

Κάποιος ὁδοιπόρος ἐπισκέπτης ἦλθεν εἰς τὸν ἄλλον, τὸν πλούσιον ἄνθρωπον. Αὐτός, προκειμένου νὰ φιλοξενήσῃ τὸν ξένον του, ἐλυπήθη νὰ σφάξῃ ἀπὸ τὰ πρόβατά του καὶ ἀπὸ τὰ βόδια του, διὰ νὰ παραθέσῃ τράπεζαν φιλοξενίας εἰς τὸν ὁδοιπόρον, ποὺ τὸν εἶχεν ἐπισκεφθῆ. Καὶ ἐπῆρε τὴν ἀμνάδα τοῦ πτωχοῦ, τὴν ὁποίαν ἔσφαξε καὶ ἡτοίμασε διὰ τὸν ξένον ὑδοιπόρον, ποὺ εἶχεν ἔλθει πρὸς αὐτόν».

Κάποτε ὅμως ἦλθε κάποιος περαστικὸς ἐπισκέπτης εἰς τὸν πλούσιον ἄνθρωπον καὶ αὐτὸς ἐλυπήθη νὰ σφάξῃ ἀπὸ τὰ ἰδικά του πρόβατα καὶ ἀπὸ τὰ κοπάδια τῶν βοδιῶν του, διὰ νὰ φιλοξενήσῃ τὸν ὁδοιπόρον, ποὺ εἶχεν ἔλθει εἰς τὸ σπίτι του. Ἀντὶ τούτου ἐπῆρε καὶ ἔσφαξε τὸ πρόβατον τοῦ πτωχοῦ καὶ τὸ προσέφερεν εἰς τὸν ἐπισκέπτην του».

Ὁ Δαυῒδ ἐκυριεύθη ἀπὸ μεγάλην ὀργὴν ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου καὶ εἶπε πρὸς τὸν Νάθαν· «ὁρκίζομαι ἐνώπιον τοῦ ζῶντος Κυρίου, ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἔκαμε τοῦτο, εἶναι ὀπωσδήποτε ἄξιος θανάτου καὶ θὰ θανατωθῇ.

Μόλις τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ Δαβίδ, ὠργίσθη πολὺ κατὰ τοῦ πλουσίου ἐκείνου· καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Νάθαν: «Λέγω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ποὺ ζῇ καὶ παρακολουθεῖ τὰ πάντα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ τὸ ἔκανε αὐτό, εἶναι ἔνοχος θανάτου.

Θὰ ἐπιστρέψῃ δὲ εἰς τὸν ἀδικηθέντα ἑπτὰ ἀμνάδας, διότι ἔκαμε τὴν κακὴν αὐτὴν πρᾶξιν, δὲν ἐλυπήθη δηλαδὴ τὸν πτωχὸν κύριον τῆς μιᾶς ἀμνάδος».

Πρέπει νὰ ἀποζημιώσῃ τὸν ἄλλον εἰς τὸ ἑπταπλάσιον διὰ τὴν πρᾶξιν του αὐτήν, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ εὐσπλαγχνίσθη τὸν πτωχόν».

Ὁ Νάθαν εἶπε τότε πρὸς τὸν Δαυΐδ· «σὺ εἶσαι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ποὺ ἔπραξε τοῦτο. Δι’ αὐτὸ τὰ ἐξῆς λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος σὲ ἔχρισα βασιλέα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, καὶ ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος σὲ ἐγλύτωσα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Σαούλ.

Καὶ τότε ὁ Νάθαν εἶπεν ἀμέσως εἰς τὸν Δαβίδ: «Σὺ εἶσαι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἔκανες αὐτό. Καὶ αὐτὰ λέγει πρὸς σὲ τώρα ὁ Κύριος καὶ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ: Ἐγὼ εἶμαι Ἐκεῖνος ποὺ σὲ ἔχρισα νὰ βασιλεύῃς εἰς τὸν Ἰσραὴλ καὶ ποὺ σὲ ἔσωσα ἀπὸ τὸ φονικὸ χέρι τοῦ Σαούλ.

Σοῦ ἔδωκα δὲ ὅλην τὴν περιουσίαν τοῦ Σαούλ. Καὶ τὰς γυναίκας του σοῦ ἔφερα εἰς τὴν ἀγκάλην σου καὶ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας τοὺς ἔθεσα ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν σου. Ἐὰν ὅλαι αὐταὶ αἱ εὐεργεσίαι ἦσαν ὀλίγαι, ἐγὼ ἠδυνάμην καὶ εἶχα τὴν πρόθεσιν νὰ προσθέσω καὶ ἄλλας περισσοτέρας.

Σοῦ ἔδωσα δὲ τὸ σπίτι καὶ τὴν περιουσίαν τοῦ κυρίου σου, τοῦ Σαούλ. Ἔδωσα ἐπίσης καὶ τὰς γυναῖκας του εἰς τὴν ἀγκαλιά σου, καθὼς καὶ τὴν ἐξουσίαν εἰς τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ Ἰούδα. Σοῦ τὰ ἔδωσα ὅλα. Καὶ ἐὰν σοῦ ἐφαίνοντο αὐτὰ λίγα, ἤμουν ἕτοιμος νὰ σοῦ προσθέσω καὶ ἄλλα.

Διατί ὅμως σὺ κατεφρόνησες καὶ κατεξηυτέλισες τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ διαπράξῃς αὐτὸ τὸ κακὸν ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν του; Σὺ ἐφόνευσες τὸν Οὐρίαν τὸν Χετταῖον μὲ μάχαιραν καὶ ἐπῆρες τὴν γυναῖκα του ὡς ἰδικήν σου γυναῖκα. Διότι σὺ ἔδωσες διαταγὴν καὶ ἐνήργησες ἐσκεμμένως νὰ φονευθῇ ἀπὸ τὴν ρομφαίαν τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Διατί λοιπὸν κατεφρόνησες καὶ κατεπάτησες τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου καὶ διέπραξες αὐτὴν τὴν πονηρὰν πρᾶξιν ἐνώπιόν Του; Ἐσκότωσες μὲ τὴν ἐχθρικὴν ρομφαίαν τὸν ἀξιωματικόν σου, τὸν Οὐρίαν τὸν Χετταῖον. Ἐπῆρες τὴν γυναῖκα του καὶ τὴν ἔκανες γυναῖκα σου καὶ ἔβαλες τὸν ἄνδρα της νὰ σκοτωθῇ ἀπὸ τὴν ρομφαίαν τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Ἀπὸ τώρα καὶ πέρα δὲν θὰ σταματήσουν πλέον οἱ φόνοι εἰς τὴν οἰκογένειάν σου, διότι μὲ περιεφρόνησες καὶ μὲ κατεξηυτέλισες καὶ ἐπῆρες τὴν γυναῖκα τοῦ Οὐρίου τοῦ Χετταίου, διὰ νὰ εἶναι ὡς σύζυγός σου.

Σοῦ λέγω λοιπὸν ὅτι ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἑξῆς αἰωνίως θὰ γίνωνται συχνὰ φόνοι εἰς τὴν οἰκογένειάν σου, ἐπειδὴ περιφρόνησες τὰ λόγια Μου καὶ ἐπῆρες καὶ ἔκανες γυναῖκα σου τὴν γυναῖκα τοῦ Οὐρίου τοῦ Χετταίου.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ἰδοὺ ἐγὼ θὰ παραχωρήσω νὰ παρουσιασθοῦν παρόμοιαι συμφοραὶ ἐναντίον τοῦ οἴκου σου, καὶ θὰ ἀφήσω ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν σου τὰς γυναῖκας σου νὰ παραδοθοῦν εἰς ἄνθρωπον ἰδικόν σου, ὁ ὁποῖος ἀναισχύντως καὶ ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου θὰ κοιμηθῇ μὲ τὰς γυναῖκας σου.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Νὰ ξέρῃς ὅτι θὰ σηκώσω καὶ θὰ φέρω ἐπάνω σου θλίψεις καὶ συμφοράς, ποὺ θὰ ξεκινοῦν ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ σπίτι σου. Θὰ πάρω δὲ τὰς γυναῖκας σου ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια σου καὶ θὰ τὰς παραδώσω εἰς ἄνθρωπον συγγενῆ σου. Καὶ θὰ κοιμηθῇ αὐτὸς μὲ τὰς γυναῖκας σου ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, ὁλοφάνερα δηλαδὴ καὶ χωρὶς καμμίαν κάλυψιν.

Διὰ τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον σὺ διέπραξες κρυφίως, ἐγὼ θὰ σὲ τιμωρήσω ἐνώπιον ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου».

Διότι σὺ μὲν ἔκανες αὐτό, ποὺ ἔκανες, κρυφά. Ἐγὼ ὅμως θὰ ἐνεργήσω φανερὰ ἐνώπιον ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ εἰς τὸ φῶς τῆς ἡμέρας».

Εἶπε τότε, βαθύτατα μετανοήσας, ὁ Δαυῒδ πρὸς τὸν Νάθαν· «ἡμάρτησα ἐνώπιον τοῦ Κυρίου». Ἀπήντησε δὲ ὁ Νάθαν πρὸς τὸν Δαυΐδ· «ὁ Κύριος παρέβλεψε καὶ συνεχώρησε τὸ ἁμάρτημά σου καὶ δὲν θὰ τιμωρηθῇς διὰ θανάτου.

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Νάθαν: «Ἔχω ἁμαρτήσει πράγματι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μὲ αὐτὸ ποὺ ἔκανα». Μετὰ τὴν ὁμολογίαν του αὐτὴν ὁ Νάθαν ἀπεκρίθη εἰς τὸν Δαβίδ: «Σὲ βεβαίῶ ὅτι ὁ Κύριος εἶδε τὴν μετάνοιάν σου καὶ συνεχώρησε τὸ ἁμάρτημά σου. Δὲν θὰ θανατωθῇς.

Ἐπειδὴ ὅμως μὲ τὴν ἁμαρτίαν σου αὐτὴν μὲ ἔκαμες νὰ ὀργισθῶ πολὺ καὶ νὰ ἀφήσω ἐγὼ ὁ Θεὸς τοὺς ἐχθρούς σου νὰ σᾶς νικήσουν, διὰ τοῦτο θὰ ἀποθάνῃ ἀμέσως τὸ παιδί, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν γυναῖκα τὸν Οὐρίου».

Πλὴν ὅμως, ἐπειδὴ μὲ τὴν πρᾶξιν σου αὐτὴν ἐξήγειρες τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἔδωσες τὸ δικαίωμα νὰ βλασφημήσουν τὸ Ὄνομά Του καὶ νὰ εἰποῦν ὅτι ἔχει καὶ ἀνέχεται ὡς ἰδικούς Του τέτοιους ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους, σοῦ λέγω ὅτι ὁ υἱός σου, ποὺ θὰ γεννηθῇ ἀπὸ τὴν σχέσιν σου ἐκείνην μὲ τὴν Βηρσαβεέ, θὰ θανατωθῇ».

Αὐτὰ εἶπεν ὁ Νάθαν καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὸν οἶκον του. Ὁ δὲ Κύριος ἐκτύπησε τὸ παιδί, τὸ ὁποῖον ἐγέννησεν ἡ γυναῖκα τοῦ Οὐρίου τοῦ Χετταίου εἰς τὸν Δαυΐδ, καὶ αὐτὸ ἀρρώστησε.

Μετὰ ταῦτα ὁ Νάθαν ἀνεχώρησε καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸ σπίτι του. Ἐκτύπησε δὲ ὁ Κύριος τὸ παιδί, ποὺ ἐγέννησε μὲ τὸν Δαβὶδ ἡ γυναῖκα τοῦ Οὐρίου τοῦ Χετταίου, καὶ ἀρρώστησε.

Ὁ Δαυῒδ προσηυχήθη πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τὴν ὑγείαν τοῦ παιδίου καὶ ἐνήστευσεν αὐστηρὰν νηστείαν, διῆλθε δὲ τὴν νύκτα κοιμηθεὶς εἰς τὸ δάπεδον, ἐνδεδυμένος μὲ σάκκον.

Καὶ ἱκέτευσεν ὁ Δαβὶδ τὸν Θεὸν διὰ τὸ μικρὸ παιδὶ καὶ ἐνήστευσεν ὁ Δαβὶδ καὶ δὲν ἔφαγε τίποτε. Ἐμβῆκε δὲ εἰς τὸ δωμάτιόν του καὶ διενυκτέρευσε κατὰ γῆς μὲ μόνον ἔνδυμα ἕνα τρίχινον σάκκον.

Κοντά του ἔμειναν οἱ γεροντότεροι τοῦ οἴκου του καὶ προσεπάθουν νὰ τὸν σηκώσουν ἀπὸ τὸ πάτωμα. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἤθελε. Καὶ δὲν ἔφαγε μαζῆ των τίποτε.

Καὶ ἐπῆγαν κοντά του οἱ πλέον ἠλικιωμένοι ὑπηρέται καὶ ἀξιωματοῦχοι τοῦ ἀνακτόρου του, διὰ νὰ τὸν σηκώσουν ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ἀλλὰ δὲν ἠθέλησε καὶ οὔτε ἐδέχθη νὰ φάγῃ ψωμὶ μαζί των.

Κατὰ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν ἀπὸ τῆς ἀσθενείας ἀπέθανε τὸ παιδί. Οἱ δὲ δοῦλοι ἐφοβήθησαν νὰ ἀναγγείλουν εἰς τὸν Δαυΐδ, ὅτι ἀπέθανε τὸ παιδί, διότι εἶπαν· «νά, ὅταν ἀκόμη ἐζοῦσε τὸ παιδὶ ὡμιλήσαμεν πρὸς αὐτὸν καὶ δὲν ἤθελε νὰ ἀκούσῃ τίποτε. Πῶς λοιπὸν θὰ εἴπωμεν εἰς αὐτὸν τώρα, ὅτι τὸ παιδὶ ἀπέθανε; Ἡ ἐνέργειά μας αὐτὴ πιθανὸν νὰ γίνῃ αἰτία κακῶν δι’ αὐτὸν καὶ δι’ ἡμᾶς».

Κατὰ δὲ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν πέθανε τὸ μικρὸ παιδί, ὅπως τὸ εἶπεν ὁ Προφήτης. Ἐφοβήθηκαν δὲ οἱ δοῦλοι τοῦ Δαβὶδ νὰ τοῦ ἀνακοινώσουν ὅτι πέθανε τὸ μικρὸ παιδί, διότι εἶπαν μεταξύ των: «Αὐτὸς δὲν ἤθελε νὰ μᾶς ἀκούσῃ τότε ποὺ τοῦ μιλήσαμε, ἐνῷ ἐζοῦσε ἀκόμη τὸ παιδί· πῶς λοιπὸν θὰ τοῦ ἀναγγείλωμεν ὅτι πέθανε τὸ μικρὸ παιδί του; Ἂν τὸ μάθη, θὰ κάνῃ ἀσφαλῶς κάτι κακό».

Ὁ Δαυῒδ ἀντελήφθη ὅτι οἱ δοῦλοι αὐτοῦ κάτι ἐψυθίριζον καὶ ἐκατάλαβε, ὅτι τὸ παιδὶ εἶχε πλέον ἀποθάνει. Εἶπε τότε ὁ Δαυῒδ πρὸς τοὺς δούλους του· «λοιπὸν ἀλήθεια, ἀπέθανε τὸ παιδί;» Καὶ ἐκεῖνοι τοῦ εἶπον· «ἀπέθανε».

Ἀντελήφθη ὅμως ὁ Δαβὶδ ὅτι οἱ ὑπηρέται του ἐψιθύριζαν μεταξύ των καὶ ἐκατάλαβε ὁ Δαβὶδ ὅτι πέθανε τὸ μικρὸ παιδί του. Ἐρώτησε λοιπὸν ὁ ἴδιος τοὺς ὑπηρέτας του: «Μήπως πέθανε τὸ μικρὸ παιδί;» «Μάλιστα, πέθανε», ἀπήντησαν ἐκεῖνοι.

Τότε ὁ Δαυῒδ ἐσηκώθη ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ἐλούσθη, ἠλείφθη μὲ μύρα, ἄλλαξε τὰ ἐνδύματά του καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ προσεκύνησεν αὐτόν. Κατόπιν δὲ ἐπανῆλθεν εἰς τὸν οἶκον του, ἐζήτησε φαγητὸν νὰ φάγῃ καὶ παρέθεσαν εἰς αὐτὸν ἄρτον καὶ φαγητὸν καὶ ἔφαγε.

Ἐσηκώθη τότε ἀπὸ τὸ ἔδαφος ὁ Δαβὶδ καὶ ἐλούσθη καὶ ἄλειψε τὸ σῶμα του μὲ μύρα καὶ ἐφόρεσεν ἐπίσημα ἐνδύματα καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπροσκύνησε μὲ συντριβὴν καὶ ταπείνωσιν τὸν ἅγιον καὶ δίκαιον Κύριον. Ἐπέστρεψε κατόπιν εἰς τὸ ἀνάκτορόν του καὶ ἐζήτησε νὰ φάγῃ. Καὶ ἀμέσως τοῦ παρέθεσαν ψωμὶ καὶ φαγητὸν καὶ ἔφαγε.

Εἶπαν τότε οἱ δοῦλοι του πρὸς αὐτόν· «τί εἶναι αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔκαμες σχετικῶς μὲ τὸ θλιβερὸν γεγονὸς τοῦ παιδίου σου; Ἐνῶ ἐκεῖνο ἀκόμη ἐζοῦσε, σὺ ἐνήστευες καὶ ἔκλαιες καὶ ἀγρυπνοῦσες. Ὅταν δὲ ἀπέθανε τὸ παιδί, ἠγέρθης, ἔφαγες καὶ ἔπιες;»

Οἱ δὲ ὑπηρέταί του, ἔκπληκτοι διὰ τὴν συμπεριφοράν του αὐτήν, τὸν ἐρώτησαν: «Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔκανες; Πῶς ἐξηγεῖται ἡ συμπεριφορά σου ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ; Ὅταν ἐζοῦσε, ἐνήστευες καὶ ἔκλαιες καὶ ἀγρυπνοῦσες. Τώρα ποὺ πέθανε τὸ μικρὸ παιδί, ἐσηκώθης καὶ ἔφαγες καὶ ἤπιες!»

Ἀπήντησεν ὁ Δαυῒδ εἰς αὐτούς· «ἐφ’ ὅσον ἐζοῦσε τὸ παιδί, ἐνήστευσα καὶ ἔκλαυσα, διότι ἐσκέφθην, τίς οἶδε, μήπως ὁ Κύριος μὲ ἐλεήσῃ καὶ ζήσῃ τὸ παιδί;

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ: «Ἐνήστευσα καὶ ἔκλαυσα, ὅταν ἐζοῦσε τὸ παιδί, διότι εἶπα μέσα μου: Ποιὸς ξέρει, ἴσως μὲ εὐσπλαγχνισθῇ ὁ Κύριος καὶ ζήσῃ τὸ παιδί.

Τώρα ὅμως ἀπέθανε. Διατί πλέον ἐγὼ νὰ νηστεύω; Μήπως θὰ ἠμπορέσω νὰ τὸ ἐπαναφέρω εἰς τὴν ζώῃν; Ἐγὼ θὰ πορευθῶ πρὸς αὐτό. Αὐτὸ δὲ ποτὲ δὲν θὰ ἐπιστρέψῃ πρὸς ἐμέ».

Τώρα ὅμως πέθανε καὶ ἔφυγε πλέον. Διατί λοιπὸν νὰ νηστεύω; Μήπως ἠμπορῶ νὰ τὸ φέρω καὶ πάλιν εἰς αὐτὴν ἐδῶ τὴν ζωήν; Ἐγὼ θὰ ὑπάγω ὁπωσδήποτε κάποτε πρὸς αὐτό. Ἐκεῖνο ὅμως δὲν πρόκειται νὰ ξαναγυρίσῃ ποτὲ εἰς ἑμέ, εἰς αὐτὸν τὸν κόσμον».

Παρηγόρησεν ὁ Δαυῒδ καὶ τὴν Βηρσαβεὲ τὴν γυναῖκα του διὰ τὸν θάνατον τοῦ παιδιοῦ. Εἰσῆλθε πρὸς αὐτήν, ἐκοιμήθη μαζῆ της, ἐκείνη δὲ συνέλαβε καὶ ἐγέννησεν ἄλλον υἱόν, εἰς τὸν ὁποῖον ἔδωσε τὸ ὄνομα Σαλωμών. Ὁ δὲ Κύριος ἠγάπησεν αὐτόν.

Παρηγόρησε κατόπιν ὁ Δαβὶδ τὴν γυναῖκα τοῦ Βηρσαβεὲ διὰ τὸν θάνατον τοῦ παιδιοῦ των καὶ ἐμβῆκε εἰς τὸ δωμάτιόν της καὶ ἐκοιμήθη μαζί της καὶ ἐκείνη συνέλαβε καὶ ἐγέννησεν υἱόν. Ὠνόμασε δὲ ὁ Δαβὶδ τὸ βρέφος Σαλωμών. Ὁ δὲ Κύριος ἀγάπησε τὸ νέον βρέφος.

Ἔδωσε δὲ ἐντολὴν ὁ Θεὸς διὰ μέσου τοῦ προφήτου Νάθαν, σύμφωνα πρὸς τὴν ὁποίαν ὁ Δαυῒδ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ παιδίου Ἰεδεδί, τὸ ὁποῖον σημαίνει «ἠγαπημένος παρὰ Κυρίου».

Ἀπέστειλε δὲ ὁ Θεὸς ὡς ἐκπρόσωπόν Του τὸν προφήτην Νάθαν καὶ ἔδωσεν εἰς τὸ βρέφος τὸ ὄνομα Ἰεδεδί, ποὺ σημαίνει «ἀγαπητὸς τοῦ Κυρίου», διότι ὁ Κύριος τὸ ἀγάπησε.

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ἰωὰβ ἐπολεμοῦσε καὶ πολιορκοῦσε τὴν Ραββάθ, πόλιν τῶν Ἀμμωνιτῶν, τὴν ὁποίαν καὶ κατέλαβε, αὐτὴν τὴν βασιλικὴν πόλιν καὶ πρωτεύουσαν τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Καὶ ἐπετέθη ὁ Ἰωὰβ ἐναντίον τῆς πόλεως τῶν Ἀμμωνιτῶν Ραββὰθ καὶ κατέλαβε τὴν πόλιν, ποὺ ἦτο ἡ ἕδρα τοῦ βασιλέως τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Ἔστειλε δὲ ἀγγελιαφόρον πρὸς τὸν Δαυῒδ καὶ ἐγνωστοποίησεν εἰς αὐτόν· «ἐπολέμησα τὴν Ραββάθ καὶ κατέλαβαν τὴν πόλιν, τὴν κτισμένην πλησίον τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ Ἰαβώκ.

Ἀπέστειλε δὲ ὁ Ἰωὰβ ἀγγελιαφόρους του εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε: «Ἔκανα ἐπίθεσιν ἐναντίον τῆς Ραββὰθ καὶ κατέλαβα τὴν κάτω πόλιν, ποὺ εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὸν ποταμόν.

Καὶ τώρα συγκέντρωσε σὺ τὸν ὑπόλοιπον λαόν, στρατοπέδευσε κοντὰ εἰς τὴν πόλιν καὶ κάμε ἐπίθεσιν, διὰ νὰ καταλάβῃς τὸ ὑπόλοιπον μέρος αὐτῆς, διὰ νὰ μὴ κυριεύσω ἐγὼ καὶ τὸ μέρος τοῦτο τῆς πόλεως καὶ ἀποδοθῇ εἰς τὸ ὄνομά μου ἡ κατάληψίς της».

Συγκέντρωσε λοιπὸν σὺ τὸν ὑπόλοιπον στρατὸν καὶ ἔλα νὰ πολεμήσῃς ἐναντίον τῆς ἀκροπόλεώς της, ποὺ εὑρίσκεται ὑψηλότερα. Φρόντισε νὰ τὴν κυριεύσῃς πρῶτος σύ, διὰ νὰ μὴ σὲ προλάβω ἐγὼ καὶ τὴν κυριεύσω καὶ δοθῇ τὸ ὄνομά μου εἰς αὐτήν».

Ὁ Δαυῒδ συνεκέντρωσε πράγματι ὅλον τὸν ὑπόλοιπον λαὸν καὶ ἐβάδισεν ἐναντίον τῆς Ραββάθ, ἐπολέμησε κατ’ αὐτῆς καὶ τὴν ἐκυρίευσε.

Καὶ συνεκέντρωσε πράγματι ὁ Δαβὶδ ὅλον τὸν ὑπόλοιπον στρατόν του καί, ἀφοῦ ἔφθασεν εἰς τὴν Ραββάθ, ἐπετέθη ἐναντίον της καὶ τὴν ἐκυρίευσε.

Ἀφήρεσε δὲ τὸν χρυσοῦν στέφανον, τὸ διάδημα, ἀπὸ τὴν κεφαλὴν τοῦ βασιλέως των τοῦ Μολχόμ. Τὸ βάρος τοῦ στεφάνου ἦτο ἕνα τάλαντον χρυσοῦ, εἶχε δὲ κατασκευασθῆ ἀπὸ χρυσὸν καὶ πολυτίμους λίθους. Τὸν βασιλικὸν αὐτὸν στέφανον ἐφόρεσεν ὁ Δαυῒδ εἰς τὴν κεφαλήν του. Ἐπῆρε καὶ πάρα πολλὰ ἄλλα λάφυρα ἀπὸ τὴν πόλιν αὐτήν.

Ἐπῆρε δὲ τὸ χρυσὸ στεφάνι, τὸ βασιλικὸ δηλαδὴ στέμμα, ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ βασιλέως τῶν Ἀμμωνιτῶν Μολχὸμ καὶ τὸ ἐφόρεσεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸ κεφάλι του. Τὸ στεφάνι αὐτὸ ἐζύγιζεν ἕνα τάλαντον χρυσοῦ καὶ εἶχε ἐπάνω του καὶ πολυτίμους λίθους. Ἐπῆρε ἐπίσης ἀπὸ τὴν πόλιν αὐτὴν καὶ πάρα πολλὰ λάφυρα.

Τὸν δὲ λαόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο μέσα εἰς τὴν πόλιν, τὸν ἔβγαλεν ἔξω ἀπὸ αὐτὴν καὶ ἐφόνευσεν ἄλλους μὲ πριόνια καὶ ἄλλους μὲ σιδηροῦς κοπτῆρας καὶ ἄλλους ἠνάγκασε νὰ περάσουν ἀπὸ καλούπια πλίνθων. Τὸ ἴδιο ἔκαμε καὶ εἰς τοὺς κατοίκους ὅλων τῶν ἄλλων πόλεων τῶν Ἀμμωνιτῶν. Κατόπιν ὁ Δαυῒδ ἐπέστρεψέ μὲ ὅλον τὸν στρατόν του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Τοὺς δὲ κατοίκους, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς αὐτήν, τοὺς ἔβγαλε καὶ τοὺς ἐσκότωσε μὲ πριόνι καὶ μὲ σιδερένια κοντάρια, ποὺ εἶχαν τρεῖς αἰχμές, καὶ μὲ σιδερένια κλαδευτήρια. Τοὺς ἔβαλεν ἐπίσης καὶ τοὺς ἐσκότωσε μέσα εἰς τὰ καμίνια καὶ τὰ καλούπια, ὅπου κατεσκευάζοντο τὰ πλιθιά. Τὸ ἰδιο ἔκανε εἰς ὅλας τὰς πόλεις τῶν Ἀμμωνιτῶν. Μετὰ δὲ ταῦτα ἐπέστρεψεν ὁ Δαβὶδ καὶ ὅλος ὁ στρατὸς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ συνέβησαν τὰ ἑξῆς θλιβερὰ γεγονότα: Ἀδελφὴ τοῦ Ἀβεσσαλώμ, υἱοῦ τοῦ Δαυΐδ, ἦτο ἡ ὡραιοτάτη κατὰ τὴν μορφὴν Θημάρ. Αὐτὴν τὴν ἐρωτεύθηκε σφοδρῶς ὁ Ἀμνών, ὁ υἱὸς τοῦ Δαυΐδ.

Μετὰ ταῦτα συνέβη τὸ ἑξῆς: Ὁ Ἀβεσσαλώμ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Δαβὶδ καὶ τὸν ἀπέκτησε μὲ τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως τῆς Γεδσοὺρ Μααχά, εἶχε μίαν ὡραιοτάτην ἀδελφήν, κόρην καὶ αὐτὴν τοῦ Δαβίδ, ποὺ ἐλέγετο Θημάρ. Τὴν κόρην λοιπὸν αὐτὴν τὴν ἐρωτεύθη μὲ πάθος ὁ Ἀμνών, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Δαβὶδ ἀπὸ ἄλλην σύζυγόν του.

Ὁ Ἀμνὼν ὑπέφερε πολὺ ἀπὸ τὴν ἀγάπην του αὐτήν, ὥστε ἠσθένησεν ἐξ αἰτίας τοῦ ἔρωτός του πρὸς τὴν Θημάρ, τὴν ἀδελφήν του. Ὑπέφερε δέ, διότι αὐτὴ ἦτο παρθένος καὶ ἦτο τρομερὸν δι’ αὐτόν, νὰ κάμῃ κάτι κακὸν εἰς ἐκείνην.

Ἐστενοχωρεῖτο δὲ πολὺ ὁ Ἀμνὼν ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ ἔρωτος, τόσον πολὺ μάλιστα, ὥστε ἀρρώστησε ἀπὸ τὸν πόθον πρὸς τὴν ἀδελφήν του Θημάρ. Ὁ λόγος τῆς ἀσθενείας του ἦτο τὸ ὅτι ἡ Θημὰρ ἦτο παρθένος καὶ τοῦ ἐφαίνετο πολὺ δύσκολον καὶ τρομερὸν νὰ ἔλθῃ εἰς σχέσιν μαζί της καὶ νὰ τῆς προξενήσῃ κάτι κακόν.

Ὁ Ἀμνὼν εἶχε ἕνα φίλον ὀνομαζόμενον Ἰωναδάβ, ὁ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Σαμαά, ἀδελφοῦ τοῦ Δαυΐδ. Αὐτὸς ὁ Ἰωναδὰβ ἦτο εὐφυέστατος ἄνθρωπος.

Εἶχε δὲ ὁ Ἀμνὼν κάποιον φίλον, ποὺ ὠνομάζετο Ἰωναδὰβ καὶ ἦτο υἱὸς τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Δαβὶδ Σαμαά. Ὁ ἐξάδελφος αὐτὸς τοῦ Ἀμνών, ὁ Ἰωναδάβ, ἦτο πολὺ ἔξυπνος καὶ πανοῦργος ἄνθρωπος.

Ἠρώτησε τὸν Ἀμνών· «τί σοῦ συμβαίνει, υἱὲ τοῦ βασιλέως, ὥστε κάθε πρωὶ νὰ φαίνεσαι τόσον μελαγχολικὸς καὶ καταβεβλημένος; Δὲν θὰ μοῦ εἴπῃς τὴν αἰτίαν;» Ὁ Ἀμνὼν εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἐγὼ ἀγαπῶ τὴν Θημάρ, τὴν ὁμομήτριον ἀδελφὴν τοῦ Ἀβεσσαλώμ, τοῦ ἐτεροθαλοῦς τούτου ἀδελφοῦ μου».

Εἶπε λοιπὸν κάποτε ὁ Ἰωναδὰβ εἰς τὸν Ἀμνών: «Τί σοῦ συμβαίνει, υἱὲ τοῦ βασιλέως (ἐξοχώτατε), καὶ εἶσαι ἔτσι ἄρρωστος κάθε πρωῒ καὶ γίνεσαι χειρότερα ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν; Δὲν θὰ μοῦ εἰπῇς τὸν πόνον σου;» Καὶ ὁ Ἀμνὼν τοῦ εἶπε: «Εἶμαι ἐρωτευμένος μὲ τὴν Θημάρ, τὴν ἀδελφὴν τοῦ ἀδελφοῦ μου Ἀβεσσαλώμ».

Συνεβούλευσεν αὐτὸν ὁ Ἰωναδὰβ καὶ τοῦ εἶπε· «πέσε εἰς τὸ κρεββάτι σου καὶ προσποιήσου τὸν ἀσθενῆ. Ὁ πατήρ σου θὰ ἔλθῃ νὰ σὲ ἰδῇ καὶ σὺ θὰ πῇς πρὸς αὐτόν· Ἂς ἔλθῃ, παρακαλῶ, ἐδῶ ἡ Θημάρ, ἡ ἀδελφή μου, νὰ μοῦ δώσῃ νὰ φάγω φαγητόν, τὸ ὁποῖον θὰ παρασκευάσῃ ἐνώπιόν μου. Θέλω νὰ ἴδω αὐτὴν καὶ φάγω ἀπὸ τὰ χέρια της τὸ φαγητόν».

Καὶ ὁ Ἰωναδὰβ τοῦ εἶπε: «Ξάπλωσε εἰς τὸ κρεββάτι σου καὶ κάνε τὸν ἄρρωστο. Καὶ ὅταν ἔλθῃ ὁ πατέρας σου νὰ σὲ ἰδῇ, νὰ τοῦ εἰπῇς: Ἂς ἔλθῃ, σὲ παρακαλῶ, ἐδῶ ἡ ἀδελφή μου ἡ Θημάρ, διὰ νὰ μοῦ δώσῃ κάτι νὰ φάγω. Ἂς ἑτοιμάσῃ ἐδῶ ἐμπρός μου τὸ φαγητόν, διὰ νὰ ἰδῶ καὶ νὰ φάγω ἀπὸ τὰ χέρια της».

Ὁ Ἀμνὼν ἔπεσεν εἰς τὸ κρεββάτι καὶ προσεποιήθη τὸν ἄρρωστον. Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ εἰσῆλθεν εἰς τὸ δωμάτιόν του, νὰ τὸν ἐπισκεφθῇ, Ὁ δὲ Ἀμνὼν εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «ἂς ἔλθῃ ἐδῶ πλησίον μου ἡ ἀδελφή μου, ἡ Θημάρ, καὶ ἂς ψήσῃ ἐδῶ μπροστά μου δύο κουλοῦρες καὶ θὰ φάγω ἀπὸ τὸν ἄρτον, ποὺ θὰ μοῦ δώσῃ με τὰ χέρια της».

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἀμνὼν ἔπεσεν εἰς τὸ κρεββάτι του καὶ ἔκανε ὅτι ἦτο ἄρρωστος, ἐμβῆκε δὲ εἰς τὸ δωμάτιόν του ὁ βασιλεὺς διὰ νὰ τὸν ἰδῇ, καὶ ὁ Ἀμνὼν τοῦ εἶπε: «Ἂς ἔλθῃ ἐδῶ κοντά μου ἡ Θημάρ, ἡ ἀδελφή μου, καὶ ἂς ἑτοιμάσῃ ἐδῶ ἐμπρός μου δύο γλυκὰ κουλούρια, διὰ νὰ φάγω ἀπὸ τὸ χέρι της».

Ὁ Δαυῒδ ἔστειλεν εἰς τὸν οἶκον τῆς Θημὰρ ἄνθρωπον καὶ παρήγγειλε πρὸς αὐτήν· «πήγαινε, σὲ παρακαλῶ, εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ σου Ἀμνὼν καὶ παρασκεύασε δι’ αὐτὸν φαγητόν».

Χωρὶς νὰ ὑποπτευθῇ τίποτε ὁ Δαβὶδ ἀπέστειλεν ἀγγελιαφόρον του ἐκεῖ, ὅπου ἔμενεν ἡ Θημάρ, καὶ τῆς εἶπε: «Πήγαινε εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ σου Ἀμνὼν καὶ ἑτοίμασέ του κάτι νὰ φάγῃ».

Ἡ Θημὰρ ἐπῆγεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ της Ἀμνών. Ἐκεῖνος δὲ ἦτο ἐξηπλωμένος εἰς τὸ κρεββάτι του. Ἐπῆρε αὐτὴ τὸ ζυμάρι, τὸ ἐζύμωσε, κατεσκεύασε ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν του κουλοῦρες, τὶς ὁποῖες καὶ ἔψησε.

Καὶ ἐπῆγε ἀμέσως ἡ Θημὰρ εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ της Ἀμνὼν καὶ τὸν εὑρῆκε εἰς τὸ κρεββάτι. Ἐπῆρε λοιπὸν τὸ ζυμάρι, τὸ ἐζύμωσε καὶ ἔφτιαξε ἐμπρός του κουλούρια καὶ τὰ ἔψησε.

Ἐπῆρεν ἔπειτα τὸ τηγάνι καὶ ἄδειασεν ἐνώπιόν του τὸ φαγητὸν αὐτό. Ὁ Ἀμνὼν ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ φάγῃ. Ἀλλὰ εἶπεν εἰς τοὺς παρισταμένους ἐκεῖ· «νὰ φύγουν ἔξω ὅλοι οἱ ἄνδρες ἀπὸ ἐμπρός μου». Πράγματι ἐβγῆκαν ὅλοι οἱ ἄνδρες ἀπὸ ἐκεῖ.

Ἐπῆρε κατόπιν τὸ τηγάνι καὶ ἄδειασε τὰ κουλούρια ἐμπρός του. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ φάγῃ. Εἶπε δὲ ὁ Ἀμνών: «Νὰ βγάλετε ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι κάθε ἄνδρα, ποὺ στέκεται ἐδῶ ἐπάνω μου». Καὶ ἔβγαλαν ἀμέσως ὁποιονδήποτε ἄνδρα εὑρίσκετο ἐκεῖ ἐμπρός του.

Ὁ Ἀμνὼν εἶπε τότε πρὸς τὴν Θημάρ· «πήγαινε τὸ φαγητόν μου εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ κοιτῶνος μου καὶ ἐκεῖ θὰ φάγω τὸ φαγητὸν ἀπὸ τὰ χέρια σου». Ἡ Θημὰρ ἀνύποπτος ἐπῆρε τὶς κουλοῦρες, ποὺ εἶχε κατασκευάσει, τὰς ἔφερεν εἰς τὸν κοιτῶνα τοῦ Ἀμνὼν καὶ τὰς ἔδωσεν εἰς αὐτόν.

Εἶπε δὲ τότε ὁ Ἀμνὼν εἰς τὴν Θημάρ: «Φέρε τὸ φαγητὸν μέσα εἰς τὸ ὑπνοδωμάτιον, διὰ νὰ φάγω ἀπὸ τὸ χέρι σου». Καὶ ἐπῆρε ἡ Θημὰρ τὰ κουλούρια, ποὺ ἔφτιαξε, καὶ τὰ ἔφερεν εἰς τὸν ἀδελφόν της τὸν Ἀμνὼν μέσα εἰς τὸ ὑπνοδωμάτιον.

Ἐκεῖ αὐτὴ ἔφερε πρὸς αὐτὸν νὰ φάγῃ. Ἐκεῖνος τότε τὴν συνέλαβε καὶ εἶπε πρὸς αὐτήν· «ἔλα καὶ κοιμήσου μαζῆ μου, ἀδελφή μου».

Τοῦ τὰ προσέφερε δὲ διὰ νὰ φάγῃ. Ἐκεῖνος ὅμως τὴν ἅρπαξε ξαφνικὰ καὶ τῆς εἶπε: «Ἔλα καὶ κοιμήσου μαζί μου, ἀδελφή μου!»

Ἐκείνη ἀπήντησε πρὸς αὐτόν· «μή, ἀδελφέ μου, μὴ μὲ ἐξευτελίσῃς, διότι δὲν πρέπει νὰ γίνῃ μία τέτοια παρανομία μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν. Μὴ διαπράξῃς ποτὲ μιὰ τέτοιαν ἀφροσύνην.

Καὶ ἐκείνη τοῦ εἶπε: «Μή, ἀδελφέ μου! Μὴ μὲ ἐξευτελίσῃς! Διότι δὲν πρέπει νὰ γίνῃ κάτι τέτοιο μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν. Μὴ διαπράξῃς τὴν παραφροσύνην αὐτήν!

Ἐγὼ εἰς ποῖον θὰ ἐκμυστηρευθῶ τὸν ἐξευτελισμόν μου αὐτόν; Σὺ δὲ θὰ εἶσαι σὰν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἄφρονας μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἀλλὰ εἰπὲ εἰς τὸν βασιλέα τὴν ἐπιθυμίαν σου αὐτὴν καὶ ἐκεῖνος δὲν θὰ σὲ ἐμποδίσῃ νὰ μὲ νυμφευθῇς».

Ἂν γίνῃ αὐτό, πῶς θὰ ὑποφέρω ἐγὼ καὶ ποὺ θὰ ἐκμυστηρευθῶ τὴν ἐντροπήν μου; Καὶ σὺ θὰ θεωρῆσαι μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν σὰν ἕνας ἄνθρωπος παράφρων. Ἀντὶ νὰ γίνῃ αὐτό, μίλησε μὲ τὸν βασιλέα καὶ ζήτησέ με σὰν γυναῖκα σου καὶ δὲν θὰ μὲ ἐμποδίσῃ νὰ γίνω ἰδική σου».

Ὁ Ἀμνὼν δὲν ἠθέλησε νὰ συμμορφωθῇ πρὸς τὴν ὑπόδειξίν της αὐτήν, ἀλλά, ἰσχυρότερός της καθὼς ἦτο, τὴν ἔρριψεν εἰς τὴν κλίνην, ἐκοιμήθη μαζῆ της καὶ τὴν διέφθειρε.

Ὁ Ἀμνὼν ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ ἀκούσῃ τὰ λόγια της, ἀλλὰ σὰν δυνατώτερος τὴν ἔρριξε κάτω καὶ τὴν ἐβίασε. Τὴν ἐταπείνωσε καὶ τὴν διέφθειρε.

Ὁ Ἀμνὼν ἔπειτα ἀπὸ τὴν βδελυρὰν αὐτὴν πρᾶξιν ἐμίσησεν αὐτὴν πάρα πολύ. Αὐτὸ δὲ τὸ μῖσος του ἦτο πολὺ μεγαλύτερον ἀπὸ τὴν ἀγάπην, τὴν ὁποίαν εἶχεν πρὸς αὐτὴν πρὸ τῆς ἁμαρτίας. Εἶπε δὲ τότε πρὸς αὐτήν· «σήκω καὶ φύγε».

Ἀμέσως ὅμως μετὰ τὴν διάπραξιν τῆς αἱμομειξίας ὁ Ἀμνὼν ἐμίσησε μὲ πολὺ μεγάλο μίσος τὴν Θημάρ. Τὸ μισός του μάλιστα αὐτὸ ἐναντίον της ἦτο πολὺ μεγαλύτερον ἀπὸ τὸν πόθον, ποὺ εἶχε προηγουμένως πρὸς αὐτήν. Καὶ τῆς εἶπε ὁ Ἀμνών: «Σήκω καὶ φύγε ἀμέσως!»

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ἡ Θημάρ· «μὴ ἀδελφέ μου, μὴ μὲ ἀποπέμψῃς ἔτσι, διότι αὐτὴ ἡ ἀποπομπή μου θὰ εἶναι μεγαλυτέρα ἐντροπὴ καὶ δυστυχία δι’ ἐμὲ ἀπὸ τὴν πρώτην μου». Ἀλλὰ ὁ Ἀμνὼν δὲν ἠθέλησε νὰ ἀκούσῃ τὴν παράκλησίν της.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ἡ Θημάρ: «Μὴ μὲ διώχνῃς, ἀδελφέ μου! Διότι αὐτὸ τὸ κακόν, ἂν δηλαδὴ μὲ διώξῃς, θὰ εἶναι δι’ ἐμὲ βαρυτέρα ἀτίμωσις, μεγαλύτερα καὶ ἀπὸ τὴν πρώτην, ποὺ ἔπαθα μὲ τὴν διαφθοράν μου». Ὁ Ἀμνὼν ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ ἀκούσῃ τὰ λόγια της.

Ἐκάλεσε δὲ ἕνα νεαρὸν δοῦλον, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσεν εἰς τὸν οἶκον του, καὶ τοῦ εἶπε· «διῶξε αὐτὴν ἔξω ἀπὸ ἐμὲ καὶ κλεῖσε τὴν θύραν ὄπισθέν της».

Ἐφώναξε δὲ τὸν νεαρὸν ὑπηρέτην, ποὺ ἐφρόντιζε τὸ σπίτι του καὶ τοῦ εἶπε: «Νὰ τὴν βγάλετε ἀμέσως ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μου καὶ νὰ κλείσῃς ἀπὸ πίσω της τὴν ἐξώθυραν».

Ἡ Θημὰρ ἐφοροῦσε ἕνα χιτῶνα μακρόν μὲ μακρὰ μανίκια, διότι ἕνα τέτοιο ἔνδυμα ἐφοροῦσαν αἱ παρθένοι, θυγατέρες τοῦ βασιλέως. Ὁ νεαρὸς δοῦλος ἔβγαλε πράγματι αὐτὴν ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ κυρίου του καὶ κατόπιν ἔκλεισε πίσω ἀπὸ αὐτὴν τὴν θύραν.

Ἡ Θημὰρ ἐφοροῦσε ἐκείνην τὴν ὥραν τὸν μακρὺν πολύχρωμον χιτῶνα της, ποὺ εἶχεν ὑφασμένους ἐπάνω του καρπούς, διότι τέτοιο ἔνδυμα ἐφοροῦσαν οἱ θυγατέρες τοῦ βασιλέως, ποὺ ἦσαν παρθένοι. Καὶ ὁ ὑπηρέτης, ἐφ’ ὅσον τὸν διέταξεν ὁ κύριός του, τὴν ἔβγαλε ἀμέσως ἔξω καὶ ἔκλεισε πίσω τῆς τὴν ἐξώθυραν.

Ἡ Θημάρ, ἀφοῦ ἐβγῆκεν, ἐπῆρε χῶμα, τὸ ἔβαλεν εἰς τὴν κεφαλήν της, ἔσχισε τὸν μακρὸν χιτῶνα της, ἔβαλε τὰ χέρια της ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν της καὶ καθὼς ἐπορεύετο ἔκραζε καὶ ὠλοφύρετο διὰ τὴν δυστυχίαν της.

Ἐπῆρε τότε ἡ Θημὰρ στάχτην (ἢ χῶμα) καὶ τὴν ἔβαλεν εἰς τὸ κεφάλι της καὶ ἔσχισε τὸν πολύτιμον καρπωτὸν χιτῶνα της καὶ ἔβαλε τὰ χέρια της εἰς τὸ κεφάλι της καὶ ἐβάδιζε καὶ ἔκλαιε μὲ φωνάς.

Ὁ ἀδελφός της ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἶπε πρὸς αὐτήν· «μήπως ὁ ἀδελφός σου ὁ Ἀμνών σὲ διέφθειρε;» Ἐκείνη τοῦ ἀπήντησε· «ναί». Ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ τῆς εἶπε· «τώρα, ἀδελφή μου, πᾶψε· μὴ φωνάζῃς, διότι εἶναι ἀδελφός σου. Μὴ βάλῃς εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδία σου καὶ μὴ πάρῃς ἀπόφασιν νὰ ἀνακοινώσῃς τὴν πρᾶξιν αὐτήν». Ἡ Θημὰρ ἦτο περίλυπος, ὡς ἐὰν ἦτο χήρα, καὶ ἔμενεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀδελφοῦ της Ἀβεσσαλώμ.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ὁ ἀδελφός της ὁ Ἀβεσσαλώμ: «Μήπως σὲ ἀτίμασε ὁ ἀδελφός σου ὁ Ἀμνών;» Καὶ ὅταν ἀντελήφθη ὅτι αὐτὸ ἔγινε πράγματι, τῆς εἶπε: «Τώρα, ἀδελφή μου, μὴ φωνάζῃς πλέον, διότι εἶναι ἀδελφός σου. Σκέπασέ το καὶ μὴ σχεδιάζῃς νὰ ἀνακοινώσῃς τὸ γεγονὸς αὐτό». Καὶ ἐκάθησεν ἀπὸ τότε ἡ Θημὰρ εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ της τοῦ Ἀβεσσαλώμ, σὰν νὰ ἦτο χήρα.

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἐπληροφορήθη τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ ὠργίσθη πάρα πολύ. Ἀλλὰ δὲν ἐτιμώρησε τὸν Ἀμνών, διότι δὲν ἤθελε νὰ τὸν λυπήσῃ, ἐπειδὴ ἦτο πρωτότοκος υἱός του καὶ τὸν ἀγαποῦσεν ἰδιαιτέρως.

Τὰ ἔμαθε δὲ ὅλα αὐτὰ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ καὶ ἐθύμωσε πολύ. Δὲν ἐτιμώρησεν ὅμως τὸν ἔνοχον Ἀμνών, διὰ νὰ μὴ τὸν λυπήσῃ, ἐπειδὴ τὸν ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως, λόγῳ τοῦ ὅτι ἦτο ὁ πρωτότοκος υἱός του.

Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἀβεσσαλὼμ δὲν εἶπε κανένα λόγον, καλὸν ἢ κακόν, ἐναντίον τοῦ Ἀμνὼν διὰ τὴν κακήν του πρᾶξιν. Ὄχι διότι τὸν ἠγάπα, ἀλλὰ διότι τὸν ἐμισοῦσε θανασίμως διὰ τὸν ἐξευτελισμόν, τὸν ὁποῖον ἔκαμεν εἰς τὴν ἀδελφήν του τὴν Θημάρ.

Ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ δὲν εἶπε τίποτε εἰς τὸν Ἀμνών, οὔτε καλὸν οὔτε κακόν. Διέκοψεν ἁπλῶς τὶς σχέσεις του μαζί του, διότι ἐμισοῦσε τὸν Ἀμνὼν διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖον ἐξευτέλισε ἐκεῖνος τὴν ἀδελφήν του Θημάρ, καὶ ἐπερίμενε τὴν εὐκαιρίαν διὰ νὰ ἐκδικηθῇ.

Ἐπέρασαν δύο ἔτη ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην. Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐπρόκειτο νὰ κουρεύσῃ τὰ πρόβατά του εἰς Βελασὼρ εἰς τοποθεσίαν, ἡ ὁποία συνώρευε μὲ τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Ἐφραίμ. Εἰς αὐτὴν ἀπεφάσισε νὰ προσκαλέσῃ ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ βσιλέως, διὰ νὰ φάγουν μαζῆ.

Ἐπέρασαν ἀπὸ τότε δύο χρόνια καὶ ἦτο ἡ ἐποχή, ποὺ ἐκούρευαν τὰ πρόβατα τοῦ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὴν περιοχὴν Βελασώρ, ποὺ συνώρευε μὲ τὴν χώραν τῆς φυλῆς Ἐφραίμ. Ἐκάλεσε δὲ ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὅπως ἐσυνηθίζετο τότε κατὰ τὴν κουρὰν τῶν προβάτων, ὅλους τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, διὰ συμπόσιον.

Μετέβη, λοιπόν, ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν βασιλέα Δαυῒδ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἰδού, οἱ δοῦλοι μου θὰ κουρεύσουν τὰ πρόβατά μου, ἐμοῦ τοῦ δούλου σου. Παρακαλῶ, ὅπως θελήσῃς σὺ ὁ βασιλεὺς καὶ τὸ περιβάλλον τοῦ σπιτιοῦ σου, νὰ ἔλθετε εἰς τὸν δοῦλον σου κατὰ τὴν εὐχάριστον αὐτὴν ἡμέραν».

Ἦλθε δηλαδὴ ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν πατέρα του τὸν βασιλέα καὶ τοῦ εἶπε: «Σοῦ ἀνακοινώνω ὅτι αὐτὰς τὰς ἡμέρας κουρεύουν τὰ πρόβατά μου, τὰ πρόβατα τοῦ δούλου σου Ἀβεσσαλώμ. Ἂς μὲ τιμήσῃ, παρακαλῶ, ὁ βασιλεὺς καὶ ἂς ἔλθῃ μὲ τοὺς ἀνθρώπους του πρὸς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου».

Εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ· «ὄχι σὲ παρακαλῶ, παιδί μου, ὄχι. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἔλθωμεν ὅλοι ἡμεῖς, διὰ νὰ μὴ σὲ ἐπιβαρύνωμεν». Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐπέμενεν ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ εἰς τὸν βασιλέα. Ὁ βασιλεὺς ὅμως Δαυῒδ δὲν συγκατετέθη νὰ μεταβῇ, ἀλλὰ μόνον τὸν ηὐλόγησε καὶ τὸν ηὐχήθη.

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ: «Μὴ ἐπιμένῃς, παιδί μου. Δὲν πρέπει νὰ ἔλθωμεν ὅλοι ἐμεῖς, διὰ νὰ μὴ σὲ ἐπιβαρύνωμεν». Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ὅμως ἐπανέλαβε μὲ ἐπιμονὴν τὸ αἴτημά του, ἀλλ’ εἰς μάτην. Ὁ Δαβὶδ δὲν ἠθέλησε νὰ ὑπάγῃ. Τοῦ ἔδωσεν ὅμως μὲ εὐχαρίστησιν τὴν εὐχήν του.

Εἶπε τότε ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν Δαυΐδ· «ἀφοῦ δὲν ἔρχεσαι σύ, ἂς ἔλθῃ παρακαλῶ ὁ Ἀμνὼν ὁ ἀδελφός μου». Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς· «γιατὶ νὰ ἔλθῃ μαζῆ σου; Τί νὰ κάμῃ;»

Καὶ εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὸν Δαβίδ: «Ἐφ’ ὅσον δὲν θέλεις νὰ ἔλθῃς σύ, ἂς ἔλθῃ τουλάχιστον μαζί μας ὁ ἀδελφός μου ὁ Ἀμνών». Καὶ τοῦ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Τί νὰ ἔλθῃ νὰ κάνη μαζί σου;»

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐπέμενε πολὺ καὶ ὁ Δαυῒδ ἔδωσε τὴν ἄδειαν νὰ μεταβῇ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀμνὼν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα παιδιὰ τοῦ βασιλέως. Ὁ Ἀβεσσαλὼμ παρέθεσε πλούσιον συμπόσιον, ὅπως συνήθως γίνεται εἰς τὰ βασιλικὰ τραπέζια.

Ἐπέμεινεν ὅμως καὶ πάλιν πολὺ ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ ἠναγκάσθη ὁ βασιλεὺς νὰ στείλῃ μαζί του τὸν Ἀμνὼν καὶ ὅλα τὰ παιδιά του. Ἔκανε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ συμπόσιον μὲ ὅλα τὰ σχετικὰ τῶν μεγάλων βασιλικῶν συμποσίων.

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ διέταξε τοὺς δούλους του καὶ εἶπε· «προσέξατε, ὅταν ὁ Ἀμνὼν ἔλθῃ εἰς κατάστασιν εὐθυμίας ἀπὸ τὸν οἶνον, εἰς κατάστασιν μέθης, καὶ σᾶς διατάξω νὰ τὸν κτυπήσετε, κτυπήσατέ τον καὶ μὴ φοβηθῆτε τίποτε, διότι ἐγὼ διατάσσω, ἐγὼ καὶ εἶμαι ὁ ὑπεύθυνος. Πάρετε θάρρος καὶ ἀναδειχθῆτε δυνατοὶ καὶ γενναῖοι».

Ἔδωσε δὲ διαταγὴν εἰς τοὺς νεαροὺς δούλους τοῦ ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ τοὺς εἶπε: «Προσέξατε, μόλις θὰ ἔλθῃ εἰς κατάστασιν εὐθυμίας ὁ Ἀμνὼν ἀπὸ τὸ κρασὶ καὶ σᾶς εἰπῶ· χτυπήσατε τὸν Ἀμνὼν καὶ σκοτώσατέ τον, νὰ μὴ διστάσετε καὶ μὴ φοβηθῆτε. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ποὺ σᾶς διατάζω; Νὰ ἔχετε λοιπὸν θάρρος καὶ νὰ ἐνεργήσετε μὲ γενναιότητα καὶ δύναμιν».

Οἱ νεαροὶ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἔπραξαν ἐναντίον τοῦ Ἀμνών, ὅπως τοὺς εἶχε διατάξει ὁ Ἀβεσσαλώμ, δηλαδὴ τὸν ἐφόνευσαν. Ἔπειτα ἀπὸ τὸ τραγικὸν αὐτὸ γεγονὸς ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ βασιλέως ἀνέβηκαν, ὁ καθένας εἰς τὴν ἡμίονόν του, καὶ ἔφυγαν.

Καὶ ἔκαναν οἱ νεαροὶ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ὡς πρὸς τὸν Ἀμνὼν ὅ,τι τοὺς διέταξεν ὁ Ἀβεσσαλώμ. Ἐσηκώθηκαν δὲ ἀμέσως ἀπὸ τὸ τραπέζι ὅλοι οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως καὶ ἀνέβηκαν καθένας εἰς τὸν ἡμίονόν του καὶ ἔφυγαν.

Ἐνῶ τὰ παιδιὰ τοῦ βασιλέως εὑρίσκοντο ἀκόμη εἰς τὸν δρόμον, διεδόθη ἡ φήμη, ἡ ὁποία ἔφθασε μέχρι τοῦ βασιλέως Δαυΐδ, ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐφόνευσεν ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ βασιλέως καὶ δὲν διεσώθη κανένα ἀπὸ αὐτά.

Ἐνῷ δὲ εὑρίσκοντο αὐτοὶ εἰς τὸν δρόμον, ἔφθασεν ἡ ἑξῆς φήμη εἰς τὸν Δαβίδ: «Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐσκότωσε ὅλους τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως καὶ δὲν ἔμεινεν οὔτε ἕνας ἀπὸ αὐτούς».

Ὁ βασιλεὺς ἐσηκώθηκεν, ἔσχισε τὰ ἐνδύματά του ἀπὸ τὴν λύπην του καὶ ἐξηπλώθη πρηνὴς εἰς τὸ ἔδαφος. Ὅλοι δὲ οἱ δοῦλοι, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο πλησίον του, ἔσχισαν καὶ αὐτοὶ τὰ ἐνδύματά των.

Ἐσηκώθη λοιπὸν ἀμέσως ὁ βασιλεὺς καί, διὰ νὰ ἐκδηλώσῃ τὸ πένθος του ὅπως ἐσυνήθιζαν τότε, ἔσχισε τὰ ἐνδύματά του καὶ ἐξάπλωσε διὰ νὰ κοιμηθῇ κατὰ γῆς. Μαζί του ἔσχισαν τὰ ροῦχα των καὶ ὅλοι οἱ δοῦλοι του, ποὺ τὸν ἐφρόντιζαν.

Ὁ Ἰωναδάβ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαμαά, τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Δαυΐδ, εἶπε πρὸς τὸν Δαυΐδ· «δὲν εἶναι ἀληθὲς αὐτὸ καὶ ἂς μὴ πιστεύσῃ ὁ κύριός μου, ὁ βασιλεύς, ὅτι ἐφονεύθησαν ὅλοι οἱ υἱοί, οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως μου, διότι μόνον ὁ Ἀμνὼν ἐφονεύθη. Αὐτὸ δὲ ἔγινε, διότι ὁ Ἀβεσσαλὼμ τὸν ἐμίσει θανασίμως ἀπὸ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ἀμνὼν διέφθειρε τὴν ἀδελφήν του τὴν Θημάρ.

Ἐπῆρε δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰωναδάβ, ὁ υἱὸς τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Δαβὶδ Σαμαά, καὶ εἶπε: «Ἂς μὴ νομίσῃ ὁ κύριός μου, ὁ βασιλεύς, ὅτι ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐσκότωσε ὅλους τοὺς νεαροὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, διότι κανεὶς ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἀμνὼν δὲν πέθανε. Τὸν ἐσκότωσε δὲ ὁ Ἀβεσσαλώμ, διότι τὸν ἐμισοῦσε θανασίμως, ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ἀτίμασε τὴν ἀδελφήν του Θημάρ.

Καὶ τώρα ἂς μὴ πιστεύσῃ ὁ βασιλεύς μου Δαυΐδ, ὅτι ὅλα τὰ παιδιά του ἐφονεύθησαν, ἀλλὰ μόνον ὁ Ἀμνὼν ἐφονεύθη καὶ κανένας ἄλλος».

Τώρα λοιπὸν ἂς μὴ νομίσῃ ὁ κύριός μου, ὁ βασιλεύς, καὶ εἰπῇ μὲ πόνον ψυχῆς ὅτι πέθαναν ὅλοι οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως, ἀλλ’ ἂς εἶναι βέβαιος ὅτι πέθανε μόνον ὁ Ἀμνὼν καὶ κανεὶς ἄλλος».

Ὁ Ἀβεσσαλώμ, ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἀδελφοκτονίαν αὐτήν, ἐδραπέτευσεν. Ἕνας νεαρὸς δοῦλος, ὁ ὁποῖος εἶχε τοποθετηθῆ ὡς σκοπός, ὕψωσε τὰ μάτια του καὶ εἶδεν αἴφνης σὰν στρατὸν πολὺν νὰ βαδίζῃ εἰς τὸν δρόμον, ποὺ εὑρίσκετο ὄπισθέν του, εἰς κάποιαν κατωφέρειαν τοῦ βουνοῦ. Τότε ὁ νεαρὸς αὐτὸς σκοπὸς ἔτρεξε πρὸς τὸν βασιλέα Δαυῒδ καὶ τοῦ εἶπε· «εἶδον ἄνδρας εἰς τὴν ὁδὸν τῆς Ὡρωνῆν, ποὺ εὑρίσκεται ἀπὸ τὰς πλευρὰς τοῦ ὄρους».

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐν τῷ μεταξὺ ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ ἐκεῖ, ὅπου εὑρίσκετο, καὶ ἐπῆγε εἰς ἄλλον τόπον. Ἐσήκωσε δὲ ὁ δοῦλος, ποὺ ἦταν τότε σκοπός, τὰ μάτια του καὶ εἶδεν ὅτι πολὺς λαὸς ἐπροχωροῦσε εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ἦτο πίσω του, εἰς τὴν πλαγιὰν τοῦ βουνοῦ, πρὸς τὸν κατήφορον. Καὶ ἐπαρουσιάσθη ἀμέσως ὁ σκοπὸς εἰς τὸν βασιλέα καὶ τοῦ ἀνεκοίνωσε τὰ ἑξῆς: «Εἶδα ἄνδρας νὰ κατεβαίνουν ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς Ὡρωνῆν, εἰς τὴν πλαγιὰν τοῦ βουνοῦ».

Ὁ Ἰωναδὰβ εἶπε τότε πρὸς τὸν βασιλέα· «ἰδού, αὐτοὶ εἶναι τὰ παιδιὰ τοῦ βασιλέως, ποὺ ἔφθασαν. Ὅπως ἐγὼ ὁ δοῦλος σου εἶπα, ἔτσι καὶ ἔγινε».

Ὁ δὲ Ἰωναδὰβ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα: «Νά, ἔρχονται λοιπὸν οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως! Ὅπως σοῦ τὸ εἶπα ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ἔτσι καὶ ἔγινε»,

Ὅταν δὲ ἐτελείωσε τὰ λόγια του αὐτὰ ὁ Ἰωναδάβ, αἴφνης ἔφθασαν τὰ παιδιὰ τοῦ βασιλέως, ὕψωσαν φωνὴν καὶ ἔκλαυσαν. Μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἔκλαυσεν ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ δοῦλοι του. Ὁ θρῆνος των ἦτο πολὺ μεγάλος.

Μόλις δὲ ἐτελείωσε τὰ λόγια του ὁ Ἰωναδάβ, νά, καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως φθάνουν ἀνάμεσά των. Καὶ μόλις ἦλθαν, ἐφάναξαν μὲ δύναμιν ὅλοι καὶ ἔκλαυσαν. Ὅλοι δὲ οἱ παρόντες, ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλοι οἱ δοῦλοι του, ἔκλαυσαν καὶ ἐθρήνησαν μὲ πολὺν πόνον.

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ διὰ νὰ σωθῇ κατέφυγεν εἰς τὸν Θολμί, υἱὸν τοῦ Ἐμιούδ, τὸν βασιλέα Γεδσούρ, εἰς τὸν χώραν Μαχάδ. Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἐπένθησε τὸν θάνατον τοῦ υἱοῦ του Ἀμνὼν καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς ζωῆς του.

Ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ ἔφυγε καὶ ἐζήτησε καταφύγιον εἰς τὸν πάππον του Θολμί, τὸν υἱὸν τοῦ Ἐμιούδ, ποὺ ἦτο βασιλεὺς τῆς Γεδσούρ, εἰς τὴν χώραν Μαχάδ. Ἐπένθησε δὲ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ διὰ τὸν θάνατον τοῦ υἱοῦ του Ἀμνῶν καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τοῦ πένθους, ὅπως ἐσυνηθίζετο τότε.

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ, ὁ ὁποῖος ἐδραπέτευσε καὶ κατέφυγεν εἰς Γεδσούρ, παρέμεινεν ἐκεῖ ἐπὶ τρία ἔτη.

Ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὅπως προανεφέρθη, ἔφυγε κρυφὰ καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Γεδσοὺρ καὶ ἔμεινε ἐκεῖ ἐπὶ τρία χρόνια.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἐπραΰνθη ὁ θυμὸς τοῦ βασιλέως Δαυῒδ καὶ δὲν ἐξῆλθε νὰ καταδιώξῃ τὸν Ἀβεσσαλώμ, διότι εἶχε παρηγορηθῆ διὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀμνών.

Ἠρέμησε δὲ ἐν τῷ μεταξὺ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ καὶ δὲν εἶχε πλέον τὴν διάθεσιν νὰ βγῇ καὶ νὰ καταδιώξῃ τὸν Ἀβεσσαλώμ, διότι μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου ἐπαρηγορήθη διὰ τὸν θάνατον τοῦ υἱοῦ του Ἀμνών.

Ὁ Ἱωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, ἀδελφὸς τοῦ Δαυΐδ, ἀντελήφθη ὅτι ἡ καρδία τοῦ βασιλέως εἶχε πραϋνθῆ καὶ διέκειτο συμπαθῶς πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφῆς τοῦ Δαβὶδ ποὺ ὠνομάζετο Σαρουΐα, ἀντελήφθη ὅτι εἶχεν ἀλλάξει ἡ διάθεσις τοῦ βασιλέως καὶ δὲν ἐστρέφετο πλέον ἡ καρδία του ἐναντίον τοῦ Ἀβεσσαλώμ, ὥστε νὰ θέλῃ τὴν τιμωρίαν του, ἔκανε τὸ ἑξῆς:

Ἔστειλε λοιπὸν εἰς τὴν πόλιν Θεκωὲ ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἐπῆρεν ἀπὸ ἐκεῖ μίαν σοφὴν γυναῖκα καὶ τὴν ὁδήγησε πρὸς τὸν Ἰωάβ. Ὁ Ἰωὰβ εἶπε πρὸς αὐτήν· «προσποιήσου, ὅτι πενθεῖς. Φόρεσε πένθιμα ἐνδύματα, μὴ ἀλειφθῇς μὲ ἀρωματῶδες ἔλαιον καὶ γενικῶς θὰ φαίνεσαι σὰν γυναίκα, ἡ ὁποία πενθεῖ διὰ κάποιον νεκρὸν καὶ ὅτι τὸ πένθος αὐτὸ χρονολογεῖται ἀπὸ πολὺν χρόνον.

Ἔστειλεν ὁ ἀρχιστράτηγος Ἰωὰβ ἀπεσταλμένους του εἰς τὴν πόλιν Θεκωὲ καὶ ἐπῆρε ἀπὸ ἐκεῖ μίαν ἔξυπνην καὶ συνετὴν γυναῖκα καὶ τῆς εἶπε: «Θέλω νὰ προσποιηθῇς ὅτι ἔχεις πένθος. Νὰ φορέσῃς λοιπὸν πένθιμα ἐνδύματα καὶ νὰ μὴ ἀλειφθῇς μὲ λάδι ἀμωματικόν, ὅπως κάνεις ἄλλοτε, ἀλλὰ νὰ φαίνεσαι σὰν γυναῖκα ποὺ πενθεῖ ἐπὶ πολὺν καιρὸν διὰ κάποιον νεκρὸν συγγενῆ της.

Ἔτσι, θὰ παρουσιασθῇς πρὸς τὸν βασιλέα καὶ θὰ πῇς πρὸς αὐτόν, ὅπως ἐγὼ θά σὲ συμβουλεύσω». Ὁ Ἰωὰβ τὴν συνεβούλευσε, τί συγκεκριμένως νὰ πῇ.

Θὰ παρουσιασθῇς κατόπιν εἰς τὸν βασιλέα καὶ θὰ τοῦ εἰπῇς αὐτά, ποὺ θὰ σοῦ εἰπῶ». Καὶ τῆς εἶπεν ἐν συνεχείᾳ ὁ Ἰωὰβ τί καὶ τί θὰ ἔλεγεν ἡ ἴδια εἰς τὸν Δαβίδ.

Ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἀπὸ τὴν πόλιν Θεκωὲ παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα Δαυΐδ, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, προσεκύνησεν αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «σῶσε με, βασιλεῦ, σῶσε με»

Καὶ πράγματι ἡ γυναῖκα ἐκείνη τῆς Θεκωὲ ἐπαρουσιάσθη ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπροσκύνησε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, τοῦ εἶπε:«Σῶσέ με, βασιλιᾶ μου! Σῶσέ με, μεγαλειότατε!»

Ὁ βασιλεὺς τὴν ἠρώτησε «τί σοῦ συμβαίνει;» Ἐκείνη ἀπήντησεν· «εἶμαι ἐγὼ μιὰ δυστυχισμένη χήρα. Ὁ σύζυγός μου ἔχει ἀποθάνει.

«Τί σοῦ συμβαίνει;» τὴν ἐρώτησεν ἀμέσως ὁ βασιλεύς. «Εἶμαι μιὰ δυστυχισμένη χήρα γυναῖκα», ἀπήντησεν ἐκείνη, «καὶ ἔχω μείνει ἀπὸ καιρὸν χωρὶς τὸν ἄνδρα μου, ποὺ πέθανε.

Εἶχα δὲ ἐγὼ ἡ δούλη σου δύο παιδιά, τὰ ὁποῖα κάποιαν ἡμέραν ἐφιλονείκησαν μεταξύ των εἰς τοὺς ἀγροὺς εἰς ἔρημον τόπον. Κανεὶς δὲν ἦτο νὰ τοὺς χωρίσῃ. Ὁ ἕνας ἐκτύπησε τὸν ἀδελφόν του καὶ τὸν ἐφόνευσε.

Εἶχα λοιπὸν δύο υἱοὺς καὶ αὐτοὶ ἐφιλονίκησαν μεταξύ των, ἐνῷ ἦσαν εἰς τὸ χωράφι. Δὲν ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ εἰς τὴν ἐρημιὰ κανεὶς νὰ τοὺς χωρίσῃ καὶ ἔτσι ἐκτύπησεν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ποὺ ἦτο ἀδελφός του, καὶ τὸν ἐσκότωσε.

Καὶ νά, ὅλο τὸ συγγενολόγι μου ἠγέρθη καὶ ἦλθε πρὸς ἐμέ, τὴν δούλην σου, καὶ μοῦ εἶπαν· Παράδωσε εἰς ἡμᾶς τὸν φονέα τοῦ ἀδελφοῦ του, τὸν υἱόν σου, διὰ νὰ τὸν θανατώσωμεν καὶ ἔτσι νὰ πληρώσῃ αὐτὸς μὲ τὴν ζωήν του τὴν ζωὴν τοῦ ἀδελφοῦ του, τὸν ὁποῖον ἐφόνευσε καὶ θὰ ἐξοντώσωμεν αὐτόν, τὸν κληρονόμον τῆς περιουσίας σας. Ἔτσι δὲ αὐτοὶ θέλουν νὰ σβήσουν τὸν τελευταῖον καὶ μοναδικὸν σπινθῆρα, τὸν κληρονόμον, ὥστε νὰ μὴ εὑρεθῇ κανεὶς διάδοχος καὶ κληρονόμος τοῦ ἀνδρός μου καὶ χαθῇ τοιουτοτρόπως τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς».

Καὶ τώρα ἐξεσηκώθηκαν ὅλοι οἱ συγγενεῖς καὶ ἦλθαν εἰς ἐμέ, τὴν δούλην σου, καὶ μοῦ λέγουν: «Δός μας τὸν ἀδελφοκτόνον, διὰ νὰ τὸν τιμωρήσωμεν μὲ θάνατον καὶ νὰ πληρώσῃ μὲ τὴν ζωήν του τὴν ζωὴν τοῦ ἀδελφοῦ του, τὸν ὁποῖον ἐθανάτωσε. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ ἐξοντώσωμεν τὸν κληρονόμον σας». Θέλουν δηλαδή, μεγαλειότατε, νὰ σβήσουν τὸν σπινθῆρα, ποὺ μοῦ ἀπέμεινε, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρξῃ κανεὶς διάδοχος τοῦ ἀνδρός μου καὶ νὰ ἑξαλειφθῇ τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς».

Εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν γυναῖκα· «πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου καὶ ἐγὼ θὰ δώσω τὴν σχετικὴν ἐντολὴν διὰ σέ».

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν γυναῖκα: «Πήγαινε ἥσυχη εἰς τὸ σπίτι σου καὶ ἐγὼ θὰ δώσω ἐντολὴν νὰ τακτοποιηθῇ τὸ θέμα σου».

Ἡ γυναίκα, ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Θεκωέ, εἶπε μὲ κάποιον ἀνησυχίαν πρὸς τὸν βασιλέα· «ἂς τιμωρηθῶ ἐγὼ καὶ ἡ πατρική μου οἰκογένεια, διότι δὲν ἐφήρμοσα τὸν νόμον τῆς ἀνταποδόσεως ἐναντίον τοῦ υἱοῦ μου. Εὔχομαι δὲ ὁ βασιλεύς μου καὶ ὁ θρόνος του νὰ μείνουν ἀθῶοι ἀπὸ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν».

Εἶπε δὲ πάλιν πρὸς τὸν βασιλέα ἡ γυναῖκα ἀπὸ τὴν Θεκωέ: «Κύριέ μου, βασιλιᾶ μου, μάκαρι νὰ τιμωρηθῶ ἐγὼ καὶ ἡ πατρική μου οἰκογένεια διὰ τὴν παράβασιν τοῦ Νόμου τῆς ἀνταποδόσεως, ὁ δὲ βασιλεὺς καὶ ὁ θρόνος του νὰ μὴ ἔχουν καμμίαν ἐνοχὴν καὶ εὐθύνην».

Ὁ βασιλεὺς εἶπε τότε πρὸς αὐτήν. «Ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποῦ θὰ σοῦ ἀντιμιλήσῃ; Θὰ τὸν ὁδηγήσῃς ἀμέσως πρὸς ἐμὲ καὶ δὲν θὰ τολμήσῃ οὔτε νὰ ἐγγίσῃ ἁπλῶς τὸν υἱόν σου».

«Ἐὰν τολμήσῃ κάποιος νὰ σοῦ εἰπῇ κάτι», τῆς ἀπεκρίθη ὁ βασιλεύς, «νὰ τὸν φέρῃς ἐδῶ ἐμπρός μου καὶ δὲν θὰ ἐπιχειρήσῃ πλέον νὰ ἐγγίσῃ τὸν υἱόν σου».

Εἶπε τότε ἐκείνη πρὸς τὸν Δαυΐδ· «ἂς εὐαρεστηθῇ ὁ βασιλεύς μου νὰ προφέρῃ τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ του, ὁρκιζόμενος εἰς αὐτό, ὅτι δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ νὰ παρουσιασθῇ ἐκδικητής, συγγενὴς τοῦ φονευθέντος υἱοῦ μου, καὶ ὅτι δὲν θὰ ἐξοντώσουν τὸν ζῶντα υἱόν μου». Εἶπεν ὁ Δαυΐδ· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον, ὅτι οὔτε μιὰ τρίχα δὲν θὰ πέσῃ ἀπὸ τὴν κεφαλὴν τοῦ παιδιοῦ σου εἰς τὴν γῆν».

Καὶ εἶπεν ἡ γυναῖκα εἰς τὸν Δαβίδ: «Ἂς ὁρκισθῇ, παρακαλῶ, ὁ βασιλεύς μου εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ του ὅτι θὰ ἐμποδίσῃ τοὺς συγγενεῖς μας ἐξ αἵματος, ποὺ θὰ ἐπιχειρήσουν πολλὲς φορὲς νὰ ἐκδικηθοῦν διὰ νὰ τὸν ἐξοντώσουν καὶ νὰ αὐξήσουν τὴν συμφοράν μου. Μόνον ἔτσι θὰ εἶμαι βεβαία ὅτι δὲν θὰ φονευθῇ ὁ υἱός μου». Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸν Κύριον, ποὺ ζῇ καὶ παρακολουθεῖ τὰ πάντα, ὅτι δὲν θὰ ἀφήσω νὰ πέσῃ εἰς τὴν γῆν οὔτε μία τρίχα τοῦ υἱοῦ σου».

Ἡ γυνὴ εἶπε τότε πρὸς τὸν βασιλέα· «θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃς, σὲ παρακαλῶ, νὰ ὁμιλήσω καὶ πάλιν ἐγὼ ἡ δούλη σου πρὸς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα ἕνα ἀκόμη λόγον». Ὁ βασιλεὺς ἀπήντησεν· «ὁμίλησον».

Καὶ εἶπε πάλιν ἡ γυναῖκα: «Ἔχω τὴν ἄδειαν, ἡ δούλη σου, νὰ εἰπῶ κάτι ἀκόμη πρὸς τὸν κύριόν μου καὶ βασιλέα μου;» «Μίλησε ἐλεύθερα», τῆς ἀπεκρίθη ὁ Δαβίδ.

Προσέθεσε τότε ἡ γυνή· «διατί σὺ ἐσκέφθης ἕνα τέτοιο παρόμοιον κακὸν ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ; Ἡ διαταγή, ἡ ὁποία ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ βασιλέως, νὰ μὴ ἐπιστρέψῃ ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὁ διωγμένος μακρὰν τὴν Ἱερουσαλήμ, δὲν ἀποτελεῖ ἀδικίαν;

Καὶ εἶπεν ἡ γυναῖκα: «Διατί λοιπὸν ἐσκέφθης καὶ σύ, μεγαλειότατε, κάτι τέτοιο διὰ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, ὡς πρὸς τὸ θέμα ποὺ ἐνδιαφέρει ὅλους μας; Μετὰ τὸν ὅρκον αὐτὸν δηλαδή, ποὺ ἐβγῆκε μόλις τώρα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ βασιλέως, δὲν παρουσιάζεται ἄδικος ὁ ἴδιος ὁ βασιλεύς, μὲ τὸ νὰ μὴ ἐπιτρέπῃ τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ υἱοῦ του Ἀβεσσαλώμ, ποὺ ἔφυγεν εἰς ἄλλην χώραν;

Ἂς μὴ λησμονοῦμεν δὲ ὅτι ὅλοι θὰ ἀποθάνωμεν. Καὶ ὅπως τὸ νερό, τὸ ὁποῖον χύνεται καὶ ρέει εἰς τὴν γῆν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μαζευθῇ, ἔτσι εἴμεθα καὶ ὅλοι ἡμεῖς. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπέθανε, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν ζωήν. (Ὁ Ἀμνὼν ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν. Δὲν ἐπανέρχεται). Ὁ δὲ Θεὸς θὰ θέσῃ ὑπὸ τὴν προστασίαν του ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος σκέπτεται νὰ ἐπαναφέρῃ τὸν ἐξωρισμένον Ἀβεσσαλώμ.

Ἐὰν πονῇς ἀκόμη διὰ τὸν Ἀμνών, σκέψου ὅτι θὰ πεθάνωμεν ὁπωσδήποτε ὅλοι μας κάποτε. Ὅπως δὲ τὸ νερό, ποὺ χύνεται εἰς τὴν γῆν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μαζευθῇ, ἔτσι παίρνει ὁριστικῶς ὁ Θεὸς τὴν ψυχὴν κάθε ἀνθρώπου. Καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεός (ποὺ δὲν θέλει τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου) θὰ εὐλογήσῃ ἐκεῖνον, ποὺ θὰ σκεφθῇ καὶ θὰ ἀποφασίσῃ νὰ ἐπανέλθῃ ὁ ἐξόριστος ἀπὸ τὸν τόπον τῶν εἰδωλολατρῶν (ὅπου ζῇ τώρα καὶ κινδυνεύει νὰ παρασυρθῇ ἀπὸ ἐκείνους).

Καὶ τώρα ἦλθα νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τοῦ βασιλέως μου καὶ κυρίου μου αὐτὰ τὰ πράγματα, ὅτι μὲ ἔχει τρομάξει τὸ συγγενολόγι μου (μήπως καὶ ζητήσῃ νὰ ἐφαρμόσω τὸν νόμον τῆς ἀντιδικίας). Ἀπεφάσισα λοιπόν, νὰ ἀναφερθῶ εἰς σέ, μήπως σὺ ὁ βασιλεύς μου, ἠμπορέσῃς νὰ ἐκπληρώσῃς τὸ αἴτημα τῆς χάριτος ἐμοῦ τῆς δούλης σου.

Καὶ ἦλθα τώρα ἐγὼ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ κύριόν μου καὶ ἀνέφερα τὴν ὑπόθεσίν μου αὐτήν, διότι μὲ εἶδαν μὲ ἀγρίας διαθέσεις οἱ συγγενεῖς μας καὶ θὰ ἔλθουν καὶ πάλιν διὰ νὰ ἐφαρμόσουν τὸν Νόμον τῆς ἐκδικήσεως. Εἶπα λοιπὸν μέσα μου ἡ δούλη σου: «Ἂς ἀναφέρω τὸ θέμα μου εἰς τὸν κύριόν μου καὶ βασιλέα μου, μήπως καὶ εὐαρεστηθῇ ὁ βασιλεὺς νὰ ἀναλάβῃ τὴν ὑπόθεσιν τῆς δούλης του καὶ νὰ ἐκπληρώσῃ τὸ αἴτημά της».

Ἐσκέφθην καὶ ἐπίστευσα ὅτι ὁ βασιλεὺς θὰ ἀκούσῃ αὐτὴν τὴν αἴτησίν μου. Ἂς ἀπαλλάξῃ ἐμὲ τὴν δούλην του ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἀνδρός, ὁ ὁποῖος ζητεῖ νὰ βγάλῃ ἐμὲ καὶ τὸν υἱόν μου ἀπὸ τὴν κληρονομίαν, ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός».

Ἤμουν δὲ βεβαία ὅτι θὰ ἐπρόσεχε ὁ βασιλεὺς τὴν παράκλησίν μου. Ἂς σώσῃ λοιπὸν τώρα τὴν δούλην του ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ζητεῖ νὰ ἐξοντώσῃ καὶ ἐμὲ καὶ τὸν υἱόν μου καὶ να μᾶς ἐξαφανίσῃ ἀπὸ τὴν γῆν, ποὺ εἶναι ἡ κληρονομία τοῦ λαοῦ τὸν Θεοῦ».

Ἡ γυναίκα συνεχίζουσα εἶπε· «ἂς εἶναι λοιπὸν ὁ εὐμενὴς αὐτὸς λόγος τοῦ κυρίου μου καὶ βασιλέως μου ὡς θυσία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Διότι ὁ κύριός μου καὶ βασιλεύς μου εἶναι σὰν ἄγγελος Θεοῦ, ποὺ ἀκούει τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακόν. Καὶ ὁ Κύριος ὁ Θεὸς θὰ εἶναι πάντοτε μαζῆ σου».

Καὶ ἡ γυναῖκα ἐπρόσθεσε: «Μάκαρι ὁ λόγος αὐτός, ποὺ εἶπε μὲ ὅρκον ὁ βασιλεὺς καὶ κύριος μου, νὰ εἶναι ὡς ἄλλη θυσία ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Διότι ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς εἶναι σὰν ἄγγελος καὶ ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ καὶ ἠμπορεῖ νὰ ἀκούσῃ κάθε ὑπόθεσιν καὶ νὰ διακρίνῃ τὸ καλὸν καὶ τὸ κακόν. Εὔχομαι δὲ νὰ εἶναι μαζί σου ὁ Κύριος καὶ Θεός σου».

Ὁ βασιλεύς, κάτι ὑποπτευθείς, ἀπήντησε πρὸς αὐτὴν τὴν γυναῖκα· «μὴ ἀρνηθῇς, σὲ παρακαλῶ, νὰ μοῦ πῇς καθαρὰν τὴν ἀλήθειαν εἰς ὅ,τι θὰ σὲ ἐρωτήσω». Ἡ γυναίκα ἀπήντησεν· «ἂς ὁμιλήσῃ, λοιπόν, ὁ βασιλεὺς καὶ κύριός μου καὶ ἐγὼ θὰ ἀπαντήσω».

Ἀπεκρίθη τότε ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν γνναῖκα καὶ τῆς εἶπε: «Θέλω νὰ μοῦ εἰπῇς ὅλην τὴν ἀλήθειαν, χωρὶς νὰ κρύψῃς ἀπὸ ἐμὲ τίποτε δι’ αὐτὸ ποὺ θὰ σὲ ρωτήσω». Καὶ ἡ γυναῖκα τὸν εἶπε: «Ἂς μιλήση, παρακαλῶ, ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς καὶ ἂς ρωτήσῃ ὅ,τι θέλει»,

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ τὴν ἠρώτησε· «μήπως ὁ Ἰωὰβ σὲ συνεβούλευσε νὰ μοῦ πῇς ὅλα αὐτά;» Ἀπήντησεν ἡ γυναίκα πρὸς τὸν βασιλέα· «ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν σου, κύριέ μου βασιλεῦ, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ ἐνώπιόν σου νὰ διαφύγῃ κανεὶς οὔτε πρὸς τὰ δεξιὰ οὔτε πρὸς τὰ ἀριστερά· καὶ ἐγὼ δὲν ἠμπορῶ νὰ ἀποκρύψω ἢ νὰ ἀρνηθῶ τίποτε ἀπὸ ὅσα εἶπες σύ, ὁ κύριός μου καὶ βασιλεύς μου. Ὅτι δηλαδὴ πράγματι ὁ δοῦλος σου ὁ Ἰωάβ, αὐτός μοῦ ἔδωσε τὴν ἐντολὴν καὶ αὐτὸς ἔβαλεν εἰς τὸ στόμα τῆς δούλης σου ὅλα τὰ λόγια αὐτά.

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Μήπως ἔβαλε τὸ χέρι του εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν ὁ Ἰωὰβ καὶ σοῦ τὰ εἶπεν ὅλα αὐτά;» Καὶ ἀπεκρίθη ἡ γυναῖκα: «Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν σου, κύριε μου, βασιλιᾶ μου, ὅτι δὲν συμβαίνει τίποτε περισσότερον ἢ ὀλιγώτερον ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ εἶπεν ὁ κύριος καὶ βασιλεύς μου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθεία. Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο οὔτε δεξιὰ οὔτε ἀριστερά. Ὁ δοῦλος σου ὁ Ἰωὰβ πράγματι ἦταν ἐκεῖνος, ποὺ μὲ διέταξε νὰ ἔλθω πρὸς σέ, ὅπως μὲ βλέπεις, καὶ αὐτὸς ἔβαλε εἰς τὸ στόμα τῆς δούλης σου ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια, ποὺ σοῦ εἶπα.

Διὰ νὰ δώσῃ ἄλλην τροπὴν εἰς τὸ θλιβερὸν τοῦτο ζήτημα, ἐχρησιμοποίησεν ὁ δοῦλος σου ὁ Ἰωὰβ τὸν τρόπον αὐτόν. Σὺ ὅμως, ὁ κύριός μου, εἶσαι σοφός. Ἡ σοφία σου εἶναι σὰν τοῦ ἀγγέλου τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ γνωρίζῃς ὅλα ὅσα συμβαίνουν εἰς τὴν γῆν».

Ἐχρησιμοποίησε δὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ὁ δοῦλος σου ὁ Ἰωάβ, διὰ νὰ ἀλλάξῃ ἡ κατάστασις, ποὺ ἐδημιουργήθη μὲ τὸν θάνατον τὸν Ἀμνὼν καὶ τὴν φυγὴν τὸν Ἀβεσσαλώμ. Ὁ κύριός μου ὅμως, ὁ βασιλεύς, εἶναι σοφὸς καὶ συνετὸς καὶ ἔχει τὴν σοφίαν τοῦ ἀγγέλου καὶ ἐκπροσώπου τοῦ Θεοῦ καὶ ἠμπορεῖ νὰ ἐννοῇ καὶ νὰ διακρίνῃ ὅλα, ὅσα συμβαῖνουν εἰς τὴν γῆν».

Ἐκάλεσεν ὁ βασιλεὺς τὸν Ἰωὰβ καὶ τοῦ εἶπεν· «ἰδού, λοιπόν, θὰ σοῦ κάμω τὴν χάριν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἐζήτησες. Πήγαινε νὰ ἐπαναφέρῃς τὸ παιδί μου, τὸν Ἀβεσσαλώμ».

Καὶ εἶπε μετὰ ταῦτα ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Ἰωάβ: «Αἴ, λοιπόν! Ἂς γίνῃ τὸ θέλημα σου! Θὰ κάνω αὐτὸ ποὺ ζητεῖς. Πήγαινε καὶ φέρε πίσω τὸ μικρὸ παιδί μου, τὸν Ἀβεσσαλώμ».

Ὁ Ἰωὰβ ἔπεσε κατὰ γῆς μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὸ ἔδαφος, προσεκύνησε καὶ ηὐχαρίστησε τὸν βασιλέα. Εἶπε δὲ εἰς τὸν Δαυΐδ· «σήμερα ἐγὼ ὁ δοῦλος σου ἐπείσθην, ὅτι ἀπολαμβάνω ἐκτιμήσεως πλησίον σου, κύριέ μου βασιλεῦ, διότι ἐξεπλήρωσες αὐτὸ τὸ αἴτημα τοῦ δούλου σου».

Ἔπεσε τότε ἀμέσως ὁ Ἰωὰβ μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ ἐπροσκύνησε καὶ ἐδοξολόγησε καὶ εὐχαρίστησε τὸν βασιλέα. Εἶπε δὲ ὁ Ἰωὰβ καὶ τὰ ἑξῆς: «Σήμερα κατάλαβα ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ὅτι μὲ ἐκτιμᾷς καὶ μὲ ὑπολογίζεις, κύριε μου βασιλεῦ, διότι εὐηρεστήθη ὁ κύριος μου καὶ βασιλεὺς νὰ κάνῃ αὐτό, ποὺ τοῦ ἐζήτησεν ὁ δοῦλος του».

Ἀμέσως ὁ Ἰωὰβ ἐσηκώθη, μετέβη εἰς τὴν Γεδσούρ, ἐπῆρεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἐπανέφερε τὸν Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ἐσηκώθη κατόπιν ὁ Ἰωὰβ καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Γεδοοὺρ καὶ ἔφερε τὸν Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ βασιλεὺς εἶπεν· «ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἂς ἐπιστρέψῃ καὶ ἂς μείνῃ εἰς τὸν οἶκον του. Ἀλλὰ ἂς μὴ ἰδῇ ποτὲ τὸ πρόσωπόν μου». Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐπέστρεψε πράγματι εἰς τὸν οἶκον του καὶ δὲν ἔβλεπε πλέον τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως· δὲν παρουσιάσθη ποτὲ εἰς αὐτόν.

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς: «Ἂς γυρίσῃ εἰς τὸ σπίτι του, ἀλλὰ νὰ μὴ ἐμφανισθῇ ἐνώπιόν μου». Καὶ πράγματι ἐπέστρεψεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἀπὸ τὴν ἐξορίαν εἰς τὸ σπίτι του, ἀλλὰ δὲν ἐπαρουσιάσθη νὰ ἰδῇ τὸν βασιλέα πατέρα του.

Μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν ὑπῆρχεν ἄλλος τόσον θαυμαστός, ὅσον ἦτο ὁ Ἀβεσσαλώμ, κατὰ τὴν ὡραιότητα. Οὗτος ἀπὸ τοῦ ἄκρου τῶν ποδῶν του μέχρι καὶ τῆς κεφαλῆς του δὲν εἶχε κανένα ψεγάδι.

Δὲν ὑπῆρχε δὲ μεταξὺ ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν κανεὶς ἄνδρας σὰν τὸν Ἀβεσσαλώμ, τόσον ἐξακουστὸς διὰ τὴν ὡραιότητα καὶ σωματικήν του διάπλασιν. Ἀπὸ τὸ πέλμα του μέχρι τὸ κεφάλι του δὲν εἶχε κανένα ἀπολύτως σωματικὸν ἐλάττωμα.

Αὐτὸς ἐκουρεύετο μιὰ φορὰ τὸ ἔτος, διότι ηὔξανεν ὑπερβολικὰ καὶ τὸν ἐβάρυνεν ἡ κόμη του. Ὅταν δὲ ἐκούρευε τὴν κεφαλήν του, τὸ βάρος τῆς κουρεμένης κόμης του ἐζύγιζεν· διακοσίους βασιλικοὺς σίκλους, δύο καὶ πλέον χιλιόγραμμα.

Ἐκουρεύετο δὲ κάθε χρόνον, μὲ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ ἔτους, ἀφοῦ ἐμεγάλωναν καὶ ἐβάρυναν πολὺ τὰ μαλλιά του. Τότε δὲ ποὺ ἐκούρευε τὸ κεφάλι του, τὰ μαλλιὰ ποὺ ἔκοβε ἐζύγιζαν διακοσίους σίκλους, μὲ βάσιν τὸν βασιλικὸν σίκλον, δύο δηλαδὴ κιλὰ καὶ πλέον.

Ἀπέκτησε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ τρεῖς υἱοὺς καὶ μίαν θυγατέρα. Ἡ θυγάτηρ του ὠνομάζετο Θημάρ. Αὐτὴ ἦτο ὡραιοτάτη γυναῖκα καὶ ἔγινε σύζυγος τοῦ Ροβοάμ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σολομῶντος. Αὐτὴ ἐγέννησεν εἰς τὸν Ροβοὰμ παιδί, τὸν Ἀβιά.

Ἀπέκτησε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ τρεῖς υἱοὺς καὶ μίαν κόρην, ἡ ὁποία ὠνομάζετο Θημάρ. Ἡ Θημὰρ ἦτο πολὺ ὡραία γυναῖκα καὶ ἔγινε σύζυγος τοῦ Ροβοάμ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Σολομῶντος, καὶ τοῦ ἐγέννησε τὸν Ἀβιά.

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ παρέμεινεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ δύο ἔτη, κατὰ τὸ διάστημα τῶν ὁποῖον δὲν εἶδε τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως Δαυΐδ.

Ἐκάθησε λοιπὸν ὁ Ἀβεσσαλὼμ δύο ὁλόκληρα χρόνια εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ δὲν εἶδε τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως.

Ἔστειλε δὲ ἄνθρωπόν του εἰς τὸν Ἰωὰβ καὶ ἐζήτησεν ἀπὸ αὐτὸν νὰ μεσιτεύσῃ, διὰ νὰ παρουσιασθῇ πρὸς τὸν βασιλέα. Ὁ Ἰωὰβ ὅμως δὲν ἐνέκρινε καὶ δὲν ἠθέλησε νὰ ἔλθῃ αὐτὸς πρὸς τὸν βασιλέα. Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἀπέστειλε δευτέραν φορὰν ἄνθρωπον πρὸς τὸν Ἰωὰβ καλῶν αὐτόν, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν ἠθέλησε νὰ προσέλθῃ.

Ἔστειλε δὲ ἄνθρωπόν του ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν ἀρχιστράτηγον Ἰωάβ, διὰ να τὸν χρησιμοποιήσῃ ὡς μεσολαβητὴν εἰς τὸν βασιλέα, ἀλλ’ ἐκεῖνος δὲν ἠθέλησε να τὸν ἀκούσῃ καὶ νὰ ἔλθῃ. Ἔστειλε μάλιστα ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ διὰ δευτέραν φορὰν ἄνθρωπόν του εἰς τὸν Ἰωὰβ διὰ τὸ ἴδιον θέμα. Καὶ πάλιν ὅμως δὲν ἠθέλησε να ἔλθῃ ὁ Ἰωάβ, διὰ νὰ μὴ θεωρηθῇ πιθανὸν συνένοχός του, ἐφ’ ὅσον δὲν εἶχεν ἀποκαταστήσει πλήρως ὁ βασιλεὺς τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Εἶπε τότε ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τοὺς δούλους του· «προσέξατε, ἕνας ἀγρὸς τοῦ Ἰωὰβ εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὸν ἰδικόν μου. Εἰς αὐτὸν ἔχει καλλιεργηθῆ δι’ αὐτὸν κριθάρι, ποὺ εἶναι ὥριμον πρὸς θερισμόν. Πηγαίνετε καὶ βάλετε φωτιὰ καὶ καύσατέ το». Οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἦλθον, ἔβαλαν φωτιὰ καὶ ἔκαυσαν τὸ κριθάρι τοῦ ἀγροῦ τοῦ Ἰωάβ. Οἱ δὲ δοῦλοι τοῦ Ἰωὰβ ἦλθον πρὸς τὸν κύριόν των μὲ σχισμένα τὰ ἱμάτιά των καὶ εἶπαν· «οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἔκαυσαν τὸ σπαρμένον χωράφι σου».

Εἶπε τότε ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τοὺς δούλους του: «Προσέξατε! Τὸ χωράφι, ποὺ εἶναι δίπλα εἰς τὸ ἰδικόν μου, ἀνήκει κληρονομικῶς εἰς τὸν Ἰωάβ. Ἐκεῖ ἔχει τὸ κριθάρι του. Πηγαίνεται λοιπὸν καὶ νὰ βάλετε φωτιὰ εἰς τὸ χωράφι μὲ τὸ κριθάρι». Καὶ ἔκαυσαν πράγματι οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ τὸ χωράφι, ποὺ ἀνῆκεν εἰς τὸν Ἰωάβ. Ἔρχονται τότε οἱ δοῦλοι τοῦ Ἰωὰβ εἰς τὸν κύριον των μὲ σχισμένα τὰ ἐνδύματά των, διὰ νὰ δείξουν τὴν λύπην των, καὶ τοῦ λέγουν: «Οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἔβαλαν φωτιὰ εἰς τὸ χωράφι σου».

Ὁ Ἰωὰβ ἀγανακτῶν ἠγέρθη καὶ μετέβη εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἀβεσσαλὼμ καὶ τοῦ εἶπε· «διατί οἱ δοῦλοι σου ἔκαυσαν τὸ σπαρμένον χωράφι μου;»

Σηκώνεται λοιπὸν ἀμέσως ὁ Ἰωὰβ καὶ ἔρχεται εἰς τὸν Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὸ σπίτι του καὶ τοῦ λέγει: «Διατί ἔβαλαν φωτιὰ καὶ ἔκαυσαν οἱ δοῦλοι σου τὸ χωράφι μου;»

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ τοῦ ἀπήντησεν· «ἰδού, ἐγὼ ἔστειλα ἄνθρωπον εἰς σὲ καὶ σοῦ εἶπα· Ἔλα ἐδῶ, διότι θέλω νὰ σε στείλω σὰν πρεσβευτὴν πρὸς τὸν βασιλέα καὶ νὰ τοῦ πῇς· Διατί ἐπέστρεψα ἀπὸ τὴν Γεδσούρ; Προτιμότερον ἦτο νὰ ἕμενα ἐκεῖ, διότι μέχρι τώρα δὲν εἶδα καθόλου τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως μου. Ἐὰν ἔχω διαπράξει θανάσιμον ἔγκλημα, ἂς μὲ θανατώσῃ».

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὸν Ἰωάβ: «Ἀπὸ καιρὸ σοῦ ἔστειλα ἄνθρωπόν μου καὶ σοῦ εἶπα: Ἔλα ἐδῶ, διὰ νὰ σὲ στείλω εἰς τὸν βασιλέα νὰ τοῦ εἰπῇς τὰ ἑξῆς: «Διατί ἦλθα πάλιν ἐδῶ καὶ ἔφυγα ἀπὸ τὴν Γεδσούρ; Μοῦ ἦτο καλύτερον νὰ μένω ἀκόμη ἐκεῖ. Διότι ἕως τώρα, ἐδῶ καὶ δύο χρόνια, δὲν εἶδα τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως, ποὺ εἶναι καὶ πατέρας μου. Ἐὰν εἶμαι ἔνοχος ἀδικίας καὶ ἀνομίας, δέχομαι νὰ τιμωρηθῶ μὲ θάνατον». Σὺ ὅμως δὲν μὲ ἐβοήθησες».

Ὁ Ἰωὰβ παρουσιάσθη τότε ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ ἀνέφερεν εἰς αὐτὸν ὅ,τι τοῦ εἶχεν εἴπει ὁ Ἀβεσσαλώμ. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐκάλεσε τὸν Ἀβεσσαλώμ. Ὁ Ἀβεσσαλὼμ παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ κάτω εἰς τὴν γῆν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Ὁ δὲ βασιλεὺς κατεφίλησε τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Κατόπιν τούτου ὁ Ἰωὰβ ἐπαρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἀνεκοίνωσε τὰ ὅσα τοῦ εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλώμ. Καὶ ὁ Δαβὶδ ἐκάλεσε τὸν Ἀβεσσαλὼμ νὰ ἔλθῃ εἰς τὸ ἀνάκτορόν του. Καὶ ἐπαρουσιάσθη πράγματι ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ ἔπεσεν ἐμπρός του μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλέα. Ὁ δὲ Δαβὶδ ἐφίλησε τὸν Ἀβεσσαλὼμ μὲ πατρικὴν ἀγάπην.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, τὴν συμφιλίωσιν δηλαδὴ τοῦ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν πατέρα του, ὁ Ἀβεσσαλὼμ κατεσκεύασε διὰ τὸν ἑαυτόν του ἅρματα, ἠγόρασε δὲ καὶ ἵππους. Πενήντα ἄνδρες ὡσὰν σωματοφύλακες καὶ τιμητικὴ συνοδεία ἔτρεχαν ἔπροσθέν του.

Μετὰ δὲ τὴν συμφιλίωσιν μὲ τὸν πατέρα του ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐφρόντισε καὶ ἑτοίμασε διὰ τὸν ἑαυτόν του πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἱππικόν. Εἶχεν ἐπίσης μαζί του καὶ πενῆντα ἄνδρας, ποὺ εἶχαν εἰδικὴν ἀποστολὴν νὰ τρέχουν ἐμπρός του ὡς τιμητικὴ συνοδεία.

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐξυπνοῦσε πολὺ πρωΐ, ἔβγαινε ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ἵστατο πλησίον εἰς τὴν ὁδόν, ποὺ ὡδηγοῦσε εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ. Ἐφώναζε δὲ κάθε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος εἶχε διαφορὰς πρὸς ἄλλον καὶ ἤρχετο νὰ δικασθῇ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ ἔλεγε μὲ πολλὴν φιλοφροσύνην· «ἀπὸ ποίαν πόλιν κατάγεσαι;» Ἐκεῖνος εὐχαριστημένος ἀπαντοῦσε· «ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, κατάγομαι ἀπὸ μίαν πόλιν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ».

Ἐξυπνοῦσε δὲ ἐνωρὶς τὸ πρωῒ ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ ἐστέκετο δίπλα εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ὠδηγοῦσε εἰς τὴν πόλην τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων. Μόλις δὲ ἔβλεπεν ὁποιονδήποτε, ποὺ εἶχε κάποιαν ὑπόθεσιν καὶ ἐπήγαινε εἰς τὸν βασιλέα, διὰ νὰ τὴν ἐξετάσῃ ἐκεῖνος καὶ νὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον, ἐφώναζε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ τὸν ἐρωτοῦσε: «Ἀπὸ ποιὰ πόλι εἶσαι;» Καὶ ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε ἀναλόγως: «Εἶμαι ἀπὸ τὴν τάδε πόλιν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραὴλ ὁ δοῦλος σου».

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἔλεγε καὶ διεβεβαίωνεν αὐτόν· «ἡ ὑπόθεσίς σου εἶναι ὁλοφάνερα δικαία καὶ εὔκολα ἠμπορεῖ νὰ τακτοποιηθῇ. Δὲν ὑπάρχει ὅμως κανένας διωρισμένος ἀπὸ τὸν βασιλέα δικαστής, διὰ νὰ δικάσῃ τὴν ὑπόθεσίν σου».

Καὶ τοῦ ἔλεγεν ὁ Ἀβεσσαλώμ: «Σὲ βεβαιώνω ὅτι τὸ αἴτημά σου εἶναι δίκαιον καὶ σωστὸν καὶ θὰ τακτοποιηθῇ εὔκολα. Κρίμα ὅμως ποὺ δὲν ὑπάρχει διωρισμένος κάποιος δικαστὴς ἀπὸ τὸν βασιλέα, διὰ νὰ ἀκούσῃ τὸ θέμα σου».

Καὶ ὁ Ἀβεσσαλὼμ προσέθετε· «ποιὸς τάχα θὰ μὲ ἐγκαταστήσῃ δικαστὴν εἰς τὴν χώραν αὐτήν; Ἂν γίνω, εἰς ἐμὲ θὰ ἔρχωνται τότε ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἔχουν διαφορὰς πρὸς ἄλλους, καὶ ἐγὼ θὰ δικάζω δικαίως».

Καὶ ἐσυνέχιζε ὁ Ἀβεσσαλώμ: «Ποιὸς θὰ μὲ κάνῃ Κριτὴν εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ὥστε νὰ ἔρχεται πρὸς ἐμὲ κάθε ἄνθρωπος, ποὺ θὰ ἔχῃ τυχὸν κάποιαν διαφορὰν μὲ τὸν συνάνθρωπόν του ἢ ὁποιανδήποτε δικαστικὴν ὑπόθεσιν, καὶ νὰ τὸν δικαιώνω;»

Ὅταν δὲ κανεὶς Ἰσραηλίτης τὸν ἐπλησίαζε νὰ τὸν προσκυνήσῃ, ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἄπλωνε τὸ χέρι του, τὴν ἔπιανε φιλικῶς καὶ τὸν καταφιλοῦσε.

Καὶ καθὼς ὁ ἄνθρωπος, μὲ τὸν ὁποῖον συνωμιλοῦσε, ἐπλησίαζε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλὼμ διὰ νὰ τὸν προσκυνήσῃ, ἄπλωνε τὰ χέρια του ἐκεῖνος καὶ τὸν ἐνηγκαλίζετο καὶ τὸν ἠσπάζετο.

Ἔτσι δὲ συμπεριφερόμενος ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς κάθε Ἰσραηλίτην, ποὺ ἤρχετο νὰ δικασθῇ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, κατακτοῦσε τὰς καρδίας τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Τὰ ἔκαμνε δὲ αὐτὰ ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς κάθε Ἰσραηλίτην, ποὺ ἐπήγαινε πρὸς τὸν βασιλέα διὰ νὰ ζητήσῃ τὴν ἐκδίκασιν κάποιας ὑποθέσεώς του. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐκέρδιζεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ τὴν συμπάθειαν καὶ φιλίαν τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ὅταν ὁ Ἀβεσσαλὼμ συνεπλήρωνε τὸ τεσσαρακοστὸν ἔτος τῆς ἡλικίας του, εἶπε πρὸς τὸν πατέρα του· «δός μου τὴν ἄδειαν νὰ μεταβῶ εἰς τὴν Χεβρών, διὰ νὰ ἐκτελέσω ἕνα τάξιμο, τὸ ὁποῖον ἔχω κάμει πρὸς τὸν Κύριον.

Κατὰ τὸ τέλος δὲ τοῦ τεσσαρακοστοῦ ἔτους εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν πατέρα του: «Θέλω νὰ πάω εἰς τὴν Χεβρών, διὰ νὰ ἐκπληρώσω τὰ τάματα, ποὺ ἔχω ὑποσχεθῆ εἰς τὸν Κύριον.

Διότι ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ὅταν ἕμενα ἐξόριστος εἰς τὴν Γεδσούρ τῆς Συρίας, ἔκαμα μίαν εὐχὴν εἰς τὸν Κύριον καὶ εἶπα· Ἐὰν εὐδοκήσῃ ὁ Κύριος καὶ ἐπιστρέψω εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, θὰ τοῦ προσφέρω δῶρον τῆς λατρείας μου πρὸς αὐτόν».

Ἔκαμα τάξιμο, ὁ δοῦλος σου, τότε ποὺ ἤμουν ἐξόριστος εἰς τὴν Γεδσοὺρ τῆς Συρίας καὶ εἶπα: «Ἐὰν μὲ βοηθήσῃ ὁ Κύριος καὶ ἐπιστρέψω εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, θὰ τοῦ προσφέρω τὴν ἔκφρασιν τῆς εὐγνωμοσύνης καὶ λατρείας μου εἰς τὴν Χεβρών».

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἀνύποπτος ἀπήντησε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ· «πήγαινε εἰς ὁδὸν εἰρήνης». Ἐκεῖνος δὲ ἐξεκίνησε καὶ μετέβη εἰς τὴν Χεβρών.

Καὶ τοῦ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Πήγαινε εἰς τὸ καλό, εἰς ὁδὸν εἰρήνης». Ἐσηκωθη δὲ ἐκεῖνος ἀμέσως καὶ ἀνεχώρησε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Χεβρών.

Ἔστειλε δὲ κατασκόπους ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ ἀναγγείλουν τὰ ἑξῆς· Ἀμέσως μόλις ἀκούσετε τὸν ἦχον κερατίνης σάλπιγγας θὰ πῆτε· «ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς εἰς τὴν Χεβρὼν ὁ Ἀβεσσαλώμ».

Ἀπέστειλε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐμπίστους ἀνθρώπους του ὡς κατασκόπους εἰς ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοὺς εἶπε: «Μόλις ἀκούσετε να ἀντηχῇ ἡ κερατίνη σάλπιγγα, θὰ διαδώσετε παντοῦ τὴν ἑξῆς εἴδησιν: Ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς εἰς τὴν Χεβρὼν ὁ Ἀβεσσαλώμ».

Μαζῆ δὲ μὲ τὸν Ἀβεσσαλὼμ ἐπορεύθησαν πρὸς τὴν Χεβρὼν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ διακόσιοι ἄλλοι ἐπίσημοι ἄνδρες. Αὐτοὶ ἐπῆγαν μαζῆ του μὲ ὅλην των τὴν ἁπλότητα, χωρὶς νὰ γνωρίζουν τίποτε ἀπὸ ὅσα πονηρὰ εἶχε κατὰ νοῦν ὁ Ἀβεσσαλώμ.

Ὅταν δὲ ἀνεχώρησεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, τὸν ἀκολούθησαν καὶ διακόσιοι ἐκλεκτοὶ καὶ ἐπίσημοι ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἐπῆγαν μαζί του μὲ καλὴν διάθεσιν, χωρὶς νὰ γνωρίζουν τίποτε ἀπὸ τὰ συνωμοτικά του σχέδια.

Ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὅταν εἶχε κατεβῆ εἰς τὴν Χεβρών, διὰ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν τοῦ τάματός του, ἔστειλεν ἄνθρωπον καὶ προσεκάλεσε τὸν Ἀχιτόφελ τὸν Γελμωναῖον, ὁ ὁποῖος ἦτο σύμβουλος τοῦ Δαυῒδ καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Γωλά. Ἔτσι δὲ τὸ συνωμοτικὸν στράτευμα τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἐγίνετο ὁλονὲν καὶ ἰσχυρότερον, διότι πολὺς λαὸς συνεχῶς ἐπορεύετο καὶ ἀκολουθοῦσε τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Ἔστειλε δὲ ἀνθρώπους το ἀπὸ τὴν Χεβρὼν ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ ἐκάλεσε κοντά του τὸν Ἀχιτόφελ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας Γελμὼν καὶ ἦτο ἕως τότε ἰδιαίτερος σύμβουλος τοῦ βασιλέως Δαβίδ. Τὸν ἐκάλεσε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἀπὸ τὴν ἰδιαιτέραν του πατρίδα, ποὺ ἐλέγετο Γωλά, ἐνῷ προσέφερε τὰς θυσίας του. Ἔγινε δὲ τότε μεγάλη συνωμοσία καὶ ἐπανάστασις. Ὁ δὲ λαός, ποὺ ἀκολούθησε τὸν Ἀβεσσαλώμ, ἦτο πολύς.

Ἦλθεν ὅμως ἐνας ἀγγελιαφόρος πρὸς τὸν Δαυῒδ καὶ τοῦ εἶπεν· «ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἔχουν ἀκολουθήσει τὸν Ἀβεσσαλώμ».

Ἦλθε δὲ ὁ ἀγγελιαφόρος πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε: «Οἱ Ἰσραηλῖται ἔδωσαν τὴν καρδίαν των εἰς τὸν Ἀβεσσαλὼμ καὶ τὸν ἀκολούθησαν».

Ὁ Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος ἀντελήφθη πλέον τοὺς πονηροὺς σκοποὺς τοῦ Ἀβεσσαλώμ, εἶπε πρὸς τοὺς δούλους του, ποὺ εὑρίσκοντο μαζῆ του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ· «σηκωθῆτε καὶ ἂς φύγωμεν. Διότι ἐὰν συναντηθῶμεν μὲ τὸν Ἀβεσσαλώμ, δὲν θὰ ὑπάρξῃ καμμία σωτηρία δι’ ἡμᾶς. Σπεύσατε νὰ φύγωμεν, μήπως τυχὸν ἐκεῖνος τρέξῃ καὶ μᾶς καταλάβῃ καὶ ἀφήσῃ νὰ πέσῃ ἐπάνω μας ὅλη ἡ κακία του καὶ περάσῃ τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλὴμ ἐν στόματι μαχαίρας».

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς ὅλους τοὺς αὐλικούς του, ποὺ ἔμεναν μαζί του εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα: «Σηκωθῆτε καὶ ἑτοιμασθῆτε ἀμέσως, διὰ νὰ φύγωμεν, διότι δὲν ὑπάρχει περίπτωσις να σωθῶμεν, ἐὰν σταθῶμεν ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἀβεσσαλώμ. Κάνετε γρήγορα καὶ μὴ καθυστερεῖτε τὴν ἀναχώρησιν, διὰ νὰ μὴ σπεύσῃ καὶ μᾶς πιάσῃ καὶ βγάλῃ καὶ ρίξῃ ἐπάνω μας τὴν κακίαν του καὶ ἐξολοθρεύσῃ τὰ Ἱεροσόλυμα μὲ μαχαίρι».

Οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως εἶπαν πρὸς αὐτόν· «ὅλα ὅσα ἀποφασίσῃ νὰ πράξῃ ὁ κύριός μας καὶ βασιλεύς μας, ἡμεῖς εἴμεθα πρόθυμοι νὰ ὑπακούσωμεν καὶ νὰ πράξωμεν».

Καὶ εἶπαν οἱ ἀφωσιωμένοι ὑπηρέται τοῦ βασιλέως εἰς τὸν βασιλέα των Δαβίδ: «Εἴμαστε ἕτοιμοι οἱ δοῦλοι σου νὰ συμμορφωθῶμεν πρὸς ὅ,τι ἀποφασίσῃς σύ, ὁ κύριός μας καὶ βασιλεύς».

Ὁ βασιλεὺς πεζοπορῶν, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ ὅλος ὁ βασιλικός του οἶκος, ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἀφῆκε δὲ μόνον δέκα ἀπὸ τὰς γυναῖκας του τῆς δευτέρας σειρᾶς, νὰ φυλάττουν τὸν βασιλικόν του οἶκον.

Καὶ ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν πόλιν πεζῇ ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά του μαζί του. Ἄφησε δὲ πίσω του ὁ βασιλεὺς δέκα γυναῖκας ἀπὸ τὰς παλλακάς του, διὰ νὰ προσέχουν τὸ ἀνάκτορον.

Ἐβγῆκεν ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλη ἡ αὐλή του πεζοποροῦντες καὶ ἐσταμάτησαν εἰς ἕνα μακρυνὸν οἶκον.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ ἀνάκτορον ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλοι οἱ αὐλικοί του καὶ ἐπροχώρησαν μὲ τὰ πόδια, ἐσταμάτησαν εἰς κάποιο ἀπομακρυσμένο σπίτι.

Ὅλοι οἱ αὐλικοί του καὶ οἱ δοῦλοι του τὸν περιεστοίχιζαν καὶ ἐβάδιζαν μαζῆ του. Ἐπίσης μαζῆ του ἐπορεύοντο ὅλοι οἱ τῆς προσωπικῆς του φρουρᾶς, οἱ Χελεθὶ καὶ Φελεθί, καὶ ἐσταμάτησαν εἰς κάποιαν ἐληάν, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς ἔρημον περιοχήν. Ὅλος ὁ λαὸς ἐβάδιζε πλησίον του, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ ἐπίσημοι καὶ ὅλοι οἱ μαχηταί, ἐν ὅλῳ ἑξακόσιοι ἄνδρες ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του. Πλησίον του ἦσαν ἡ σωμαμαφυλακή του ἀπὸ τοὺς Χελεθὶ καὶ Φελεθί, ὅλοι οἱ Γεθθαῖοι, οἱ ἑξακόσιοι ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἔλθει πεζοποροῦντες ἀπὸ τὴν Γέθ, καὶ ἐβάδιζαν μαζῆ μὲ τὸν βασιλέα.

Ὅλοι δὲ οἱ δοῦλοι του ἐβάδιζαν δίπλα του διὰ νὰ τὸν βοηθοῦν, καθὼς ἐπίσης καὶ οἱ ἰδιαίτεροι σωματοφύλακές του, ὅλοι δηλαδὴ ποὺ ἀνῆκαν εἰς τοὺς Χελεθὶ καὶ Φελεθί. Ἐστάθηκαν δὲ ὅλοι εἰς κάποιαν ἐλιάν, ποὺ ὑπῆρχεν εἰς ἐκείνην τὴν ἐρημικὴν τοποθεσίαν. Ὅλος δὲ ὁ λαὸς ἐβάδιζε κοντά του καὶ ὅλοι ἐπίσης οἱ αὐλικοί του, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ δυνατοὶ καὶ ὅλοι οἱ ἐμπειροπόλεμοι στρατιωτικοὶ ἐν συνόλῳ ἑξακόσιοι ἄνδρες. Ὅλοι αὐτοὶ ἦσαν δίπλα του, ἕτοιμοι νὰ τεθοῦν ἀμέσως ὑπὸ τὰς διαταγάς του. Ἐκεῖ ἦσαν ὅλοι, ὅσοι ἀποτελοῦσαν τὴν φρουράν του, δηλαδή οἱ Χελεθὶ καὶ οἱ Φελεθί, καθὼς καὶ ὅλοι οἱ Γεθθαῖοι, ποὺ ἦσαν ἑξακόσιοι ἄνδρες καὶ οἱ ὁποῖοι ἦλθαν μὲ τὰ πόδια των ἀπὸ τὴν Γὲθ καὶ ἐβάδιζαν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν βασιλέα Δαβίδ.

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ εἶπε πρὸς τὸν Ἐθθί, τὸν Γεθθαῖον· «διατί καὶ σὺ ἔρχεσαι μαζῆ μας; Γύρισε πίσω καὶ μένε μαζῆ μὲ τὸν βασιλέα Ἀβεσσαλώμ, διότι σὺ εἶσαι ἁπλῶς ἔνας φιλοξενούμενός μας καὶ δὲν ἔχεις μετοικήσει ἀπὸ τὸν τόπον σου, διὰ νὰ ἐγκατασταθῇς ὁριστικῶς πλησίον μας.

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν ἄρχοντα τῆς Γὲθ Ἐθθί, ποὺ εἶχεν ἔλθει πρὸ ὀλίγου εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς φιλοξενούμενος: «Διατί ἔρχεσαι καὶ σὺ μαζί μας; Πήγαινε πίσω καὶ κάθισε μὲ τὸν νέον βασιλέα, τὸν Ἀβεσσαλώμ, διότι σὺ εἶσαι φιλοξενούμενος καὶ τώρα μόλις μετῴκησες ἀπὸ τὴν πατρίδα σου προσωρινῶς.

Ἐφόσον χθὲς ἦλθες, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σὲ μετακινήσω μαζῆ μας σήμερον; Λοιπόν, θὰ μεταναστεύσῃς ἀπὸ τὸν τόπον σου; Ἐπαναλαμβάνω, χθὲς ἐβγῆκες ἀπὸ τὴν πατρίδα σου καὶ πῶς θὰ σὲ ὑποχρεώσω ἐγὼ σήμερον, νὰ μὲ ἀκολουθήσῃς εἰς τὴν πορείαν μας; Ἄλλωστε ἐγὼ θὰ πορευθῶ, ὅπου ἠμπορέσω νὰ πορευθῶ. Γύρισε λοιπὸν πίσω, ἐπίστρεψε εἰς τοὺς ἀδελφούς σου, εἰς τοὺς ἰδικούς σου. Ὁ δὲ Θεὸς θὰ δείξῃ τὸ ἔλεός του καὶ τὴν ἀλήθειάν του πρὸς σέ».

Χθὲς μόλις ἦλθες εἰς τὴν πρωτεύουσάν μας καὶ θὰ σὲ πάρω κοντά μου σήμερα, ὥστε νὰ ταλαιπωρῆσαι μαζί μου; Θὰ ἐγκαταλείψῃς λοιπὸν τὸν τόπον σου; Χθὲς ἐβγῆκες ἀπὸ τὴν χώραν σου καὶ θὰ σὲ σύρω σήμερα μαζί μας διὰ νὰ περιπλανᾶσαι εἰς τὴν ἔρημον; Δὲν γνωρίζω δὲ ἀκόμη οὔτε ἐγὼ πρὸς ποίαν κατεύθυνσιν θὰ πορευθῶ. Γύρισε λοιπὸν πίσω καὶ πάρε μαζί σου καὶ τοὺς συμπατριώτας σου καὶ φύγετε. Ὁ δὲ Κύριος θὰ ἐκδηλώσῃ πρὸς σὲ τὸ ἔλεος Του καὶ τὴν ἀλήθειαν καὶ πιστότητα τῶν λόγων Του περὶ δικαιοσύνης καὶ προστασίας Του».

Ἀπεκρίθη ὁ Ἐθθὶ πρὸς τὸν βασιλέα Δαυῒδ καὶ εἶπεν· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον τὸν Θεόν μου καὶ εἰς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα ὅτι, ὅπου ὁ κύριός μου θὰ μεταβῇ εἰς τὸν θάνατον ἢ εἰς τὴν ζωήν, ἐκεῖ καὶ ἐγὼ ὁ δοῦλος σου θὰ εἶμαι μαζῆ σου».

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἐθθὶ εἰς τὸν βασιλέα Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸν Κύριον, ποὺ ζῇ καὶ παρακολουθεῖ τὰ πάντα, καὶ εἰς τὴν ζωήν σου, κύριέ μου βασιλεῦ, ὅτι εἰς ὁποιονδήποτε τόπον θὰ ὑπάγῃς σύ, ὁ κύριός μου, θὰ εἶμαι ἐκεῖ καὶ ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, εἴτε ζήσω εἴτε πεθάνω».

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ συγκινημένος εἶπε πρὸς τὸν Ἐθθί· «ἔλα, βάδιζε μαζῆ μας». ὁ Ἐθθὶ ὁ Γεθθαῖος, συνεπορεύετο μαζῆ μὲ τὸν βασιλέα καὶ μὲ ὅλους τοὺς δούλους καὶ μὲ ὅλον τὸν στρατὸν αὐτοῦ.

Εἶπε τότε ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ εἰς τὸν Ἐθθὶ: «Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν τὸ θέλεις, ἕλα καὶ προχώρει μαζί μου». Καὶ ἐπροχώρησαν πρὸς τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων ὁ Ἐθθί, ὁ Γεθθαῖος, καὶ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ καὶ ὅλοι οἱ αὐλικοί του, καθὼς καὶ ὅλος ὁ λαός, ποὺ ἦτο μαζί του.

Ὅλοι δὲ ὅσοι ἦσαν μαζῆ μὲ τὸν φεύγοντα Δαυῒδ ἔκλαιαν μὲ φωνὴν μεγάλην. Ὅλος ὁ λαὸς διεπέρασε τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων. Ἐπίσης ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ καὶ ὅλος ὁ λαός, ἀφοῦ διέβησαν τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων, ἐσκόπευαν νὰ πορευθοῦν διὰ τῆς ὁδοῦ, ἡ ὁποία ὠδηγοῦσε εἰς τὴν ἔρημον τοῦ Ἰορδάνου.

Ὅλος δὲ ὁ τόπος ἀντηχοῦσε ἀπὸ τὰ κλάματα καὶ τὰς γοερὰς κραυγάς. Ἐπερνοῦσαν δὲ ὅλοι αὐτοί, ποὺ ἔφευγαν, μέσα ἀπὸ τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων. Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασε τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλος ὁ λαός, ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε, ὁ Δαβὶδ ἐστράφη πρὸς τὸν δρόμον, ποὺ ὡδηγοῦσε πρὸς τὴν ἔρημον τοῦ Ἰορδάνου.

Καὶ ἰδού, κατὰ τὴν διάβασιν τοῦ χειμάρρου, παρουσιάσθη καὶ ὁ Σαδώκ, ὁ ἀρχιερεύς, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ὅλοι οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι μετέφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν Βαιθάρ. Αὐτοὶ ἐτοποθέτησαν ἐκεῖ τὴν ἱερὰν Κιβωτόν. Ἀνέβη δὲ καὶ ὁ ἀρχιερεὺς Ἀβιάθαρ, ὁ ὁποῖος παρέμενεν ἐκεῖ, ἕως ὅτου ἔπαυσε πλέον νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ λαός, ποὺ ἀκολουθοῦσε τὸν Δαυΐδ.

Καὶ μόλις ἐπέρασαν τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων, καταφθάνει ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Λευίτας, οἱ ὁποῖοι ἐσήκωναν καὶ μετέφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν Βαιθάρ. Καὶ ἐτοποθέτησαν ἐκεῖ, εἰς τὸ ὕψωμα, τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου. Ἀνέβη δὲ πρὸς τὴν πλαγιὰν τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν καὶ ὁ ἀρχιερεὺς Ἀβιάθαρ καὶ ἐστάθη δίπλα εἰς τὴν Κιβωτόν, ἕως ὅτου ἔπαυσε πλέον νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὴν πόλιν ὁ λαός, ποὺ εἶχεν ἀκολουθήσει τὸν Δαβίδ.

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ εἶπε τότε πρὸς τὸν Σαδώκ· «ἐπανάφερε τὴν Κιβωτὸν εἰς τὴν πόλιν. Ἐὰν δὲ εὕρω χάριν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ εὐδοκήσῃ νὰ μὲ ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν πόλιν, θὰ μοῦ δείξῃ πάλιν τὴν Κιβωτὸν καὶ τὴν ὡραιότητά της.

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Σαδώκ: «Θέλω νὰ μεταφέρῃς τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου πίσω εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐὰν μὲ λυπηθῇ ὁ Κύριος καὶ φανῇ εὐνοϊκὸς ἀπέναντί μου, θὰ μὲ φέρῃ πίσω εἰς τὴν πόλιν καὶ πάλιν καὶ θὰ μὲ ἀξιώσῃ νὰ ἰδῶ τὴν Κιβωτὸν καὶ τὸ κάλλος καὶ τὴν δόξαν της.

Ἐὰν ὅμως μοῦ ὁμιλήσῃ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον «δὲν εὐαρεστοῦμαι εἰς σέ» θὰ εἴπω· Ἰδοὺ ἐγὼ εἶμαι ἕτοιμος. Ἂς κάμῃ ὁ Θεὸς δι’ ἐμὲ ὅ,τι εἶναι καλὸν ἐνώπιόν του».

Ἐὰν ἀντιθέτως μοῦ εἰπῇ διὰ τῶν πραγμάτων· «δὲν εἶμαι εὐχαριστημένος μαζί σου», εἶμαι ἕτοιμος νὰ ὑποταχθῶ εἰς τὸ θέλημά Του. Ἂς ἐνεργήσῃ Ἐκεῖνος ὡς πρὸς ἐμέ, ὅπως κρίνει καλύτερον».

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Σαδώκ, τὸν ἀρχιερέα· «κυττᾶξτε, σὺ ἐπιστρέφεις εἰρηνικῶς εἰς τὴν πόλιν. Μαζῆ δὲ μὲ σᾶς ἐπιστρέφουν καὶ τὰ παιδιά σας, ὁ Ἀχιμάας ὁ ἰδικός σου υἱός, καὶ Ἰωνάθαν ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ.

Εἶπε δὲ ἐπὶ πλέον ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν ἀρχιερέα Σαδὼκ καὶ τὰ ἑξῆς: «Προσέξατε! Νὰ ἐπιστρέψῃς τώρα σὺ εἰρηνικὸς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ σὲ ἀκολουθήσουν καὶ ὁ Ἀχιμάας ὁ υἱός σου καὶ ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ. Θὰ εἶναι μαζί σας καὶ οἱ δύο υἱοί σας καὶ ἐλπίζω ὅτι θὰ μὲ ἐξυπηρετήσετε εἰς τὴν δύσκολον αὐτὴν ὥραν.

Ἰδέτε, ἐγὼ θὰ εὑρίσκομαι εἰς κατάστασιν ἐκστρατείας εἰς τὴν ἔρημον Ἀραβώθ, μέχρις ὅτου λάβω κάποιαν καλὴν πληροφορίαν ἀπὸ σᾶς».

Νὰ ξερετε δὲ ὅτι ἐγὼ θὰ εὑρίσκωμαι εἰς κατάστασιν ἀναμονῆς πολεμικῶν ἐξελίξεων εἰς τὴν περιοχὴν Ἀραβὼθ τῆς ἐρήμου τοῦ Ἰορδάνου· καὶ θὰ περιμένω ἕως ὅτου μοῦ στείλετε κάποιαν εἴδησιν».

Ὁ Σαδὼκ καὶ ὁ Ἀβιάθαρ ἐπέστρεψαν φέροντες τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐγκατεστάθησαν ἐκεῖ.

Κατόπιν αὐτῶν οἱ ἀρχιερεῖς Σαδὼκ καὶ Ἀβιάθαρ μετέφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης πίσω εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ παρέμεινεν ἐκεῖ ἡ Κιβωτός.