Παραλειπομένων Β'

Ὁ Σολομών, ὁ υἱὸς τοῦ Δαυΐδ, ἐνισχύθη καὶ ἐστερεώθη εἰς τὴν βασιλείαν του. Κύριος δὲ ὁ Θεὸς ἦτο μαζῆ του, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν ἐξύψωσε μεγάλως.

Ὁ Σολομών, ὁ υἱὸς τὸν Δαβίδ, ἰσχυροποιήθη καὶ ἐσταθεροποιήθη εἰς τὸ βασιλέων τοῦ, ὁ δὲ Κύριος καὶ Θεὸς τοῦ ἦταν μαζὶ τοῦ καὶ τὸν εὐλογοῦσε, τὸν καθιστοῦσε ὀλονὲν ἰσχυρότερον καὶ τὸν ἐδόξαζε πάρα πολύ.

Ὁ Σολομὼν ἔδωσε τότε διαταγὴν εἰς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, εἰς τοὺς χιλιάρχους, τοὺς ἑκατοντάρχους, τοὺς δικαστὰς καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους ἄρχοντας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν οἰκογενειῶν, νὰ συγκεντρωθοῦν εἰς τὸ ὕψωμα Γαβαών.

Καὶ ὁ Σολομὼν διέταξεν ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τοὺς χιλιάρχους καὶ τοὺς ἑκατοντάρχους καὶ τοὺς δικαστὰς καὶ ὅλους τοὺς ἄρχοντας τῶν Ἰσραηλιτῶν, τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν οἰκογενειῶν νὰ συγκεντρωθοῦν εἰς τὸ ὕψωμα τῆς Γαβαών.

Ἐκεῖ μετέβη ὁ Σολομών, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ συγκεντρωθέντες, εἰς τὸ ὕψωμα πλησίον τῆς Γαβαών, ὅπου εὑρίσκετο ἡ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν εἶχε κατασκευάσει εἰς τὴν ἔρημον ὁ Μωϋσῆς, ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι ὁ Σολομὼν καὶ ὅλη ἡ συνάθροισις τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐπῆγε εἰς τὴν ὑψηλὴν τοποθεσίαν, ἡ ὁποία ἦταν (κοντά) εἰς τὴν Γαβαών, ὅπου εὑρίσκετο ἡ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν κατεσκεύασεν ὁ Μωϋσῆς, ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν ἔρημον.

Τὴν Κιβωτὸν ὅμως τοῦ Μαρτυρίου τοῦ Θεοῦ εἶχε μεταφέρει ὁ Δαυῒδ ἀπὸ τὴν πόλιν Καριαθιαρὶμ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς θέσιν, ὅπου εἶχε προηγουμένως ἑτοιμάσει, διότι ἐκεῖ εἶχε στήσει Σκηνὴν δι’ αὐτήν.

(Ὅμως τὴν Κιβωτὸν τοῦ Μαρτυρίου τοῦ Θεοῦ μετέφερεν ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τὴν πόλιν Καριαθιαρὶμ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἰς τὸν τόπον, ποὺ εἶχε προετοιμάσει δι’ αὐτὴν ὁ Δαβίδ, διότι ἐκεῖ ἔστησε δι’ αὐτὴν σκηνήν).

Τὸ δὲ χάλκινον θυσιαστήριον, τὸ ὁποῖον εἶχε κατασκευάσει ὁ Βεσελεὴλ ὁ υἱὸς τοῦ Οὐρίου υἱοῦ τοῦ Ὤρ, εὑρίσκετο ἐκεῖ εἰς τὴν Γαβαὼν ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου. Πρὸς τὸ θυσιαστήριον αὐτὸ ἐπορεύθησαν ὁ Σολομὼν καὶ ὅλη ἡ συγκέντρωσις, διὰ νὰ προσφέρουν ἐπάνω εἰς αὐτὸ θυσίαν.

Ἐπίσης εἰς τὸ ὕψωμα τῆς Γαβαὼν εὑρίσκετο καὶ τὸ χάλκινον θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, τὸ ὁποῖον κατεσκεύασε βάσει θείου σχεδίου ὁ Βεσελεήλ, ὁ υἱὸς τοῦ Οὐρίου καὶ ἐγγονὸς τοῦ Ὤρ. Τὸ θυσιαστήριον ἐκεῖνο εὑρίσκετο ἐμπρὸς εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου, ἡ ὁποία ἦταν στημένη εἰς τὸ ὕψωμα τῆς Γαβαών. Ἐκεῖ ἐπῆγαν ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν καὶ ὅλη ἡ συνάθροισις τῶν Ἰσραηλιτῶν, διὰ νὰ προσφέρουν θυσίαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ νὰ τὸν λατρεύσουν.

Ὁ Σολομὼν προσέφερε πράγματι εἰς τὸ χαλκοῦν αὐτὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ποὺ εὑρίσκετο ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐκεῖ εἰς τὴν Σκηνήν, προσέφερεν ἐπάνω εἰς αὐτὸ χίλια ζῶα ὡς ὁλοκαυτώματα.

Καὶ ὁ Σολομὼν προσέφερεν ἐκεῖ, ἐπάνω εἰς τὸ χάλκινον θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων τῆς Γαβαών, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο ἐμπρὸς εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἑπομένως ἐμπρὸς εἰς τὸν Κύριον, χίλια ζῶα ὡς θυσίαν ὁλοκαυτώσεως.

Τὴν ἑπομένην νύκτα παρουσιάσθη ὁ Θεὸς εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ τοῦ εἶπε· «ζήτησέ μου, τί θέλεις νὰ σοῦ δώσω».

Ἐκεῖ εἰς τὴν Γαβαὼν παρουσιάσθη τὴν νύκτα ἐκείνην εἰς τὸν Σολομῶντα, ἐνῷ ἐκοιμᾶτο, ὁ Θεὸς μὲ θεῖον καὶ ἱερὸν καὶ ὑπερφυσικὸν ὄνειρον καὶ τοῦ εἶπε: Ζήτησέ μου τί θὰ ἤθελες νὰ σοῦ δώσω».

Ὁ Σολομὼν ἀπήντησε πρὸς τὸν Θεόν· «Σὺ ἔδειξες πρὸς τὸν πατέρα μου, τὸν Δαυΐδ, τὴν μεγάλην σου ἀγαθότητα καὶ καλωσύνην καὶ ὤρισες νὰ βασιλεύσω ἐγώ, ἀντὶ ἐκείνου.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἀπάντησε πρὸς τὸν Θεόν: «Σὺ ἔδειξες πάντοτε πολλὴν καλωσύνην καὶ ἐφέρθης μὲ μεγάλην συγκατάβασιν καὶ σταθερὰν ἀγάπην πρὸς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, καὶ μὲ ἀνεκήρυξες ὡς διάδοχόν του εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον.

Καὶ τώρα, Κύριε ὁ Θεός, ἂς ἐκπληρωθῇ ἡ κατὰ πάντα ἀξιόπιστος ὑπόσχεσίς σου πρὸς τὸν Δαυΐδ, τὸν πατέρα μου, διότι σὺ μὲ ἀνέδειξες βασιλέα εἰς λαὸν τόσον πολυάριθμον, ὅσος εἶναι ὁ κονιορτὸς τῆς γῆς.

Τώρα λοιπόν, Κύριε καὶ Θεέ, ἂς ἐκπληρωθῇ, σὲ παρακαλῶ, ἡ ὑπόσχεσις, τὴν ὁποίαν ἔδωκες πρὸς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου· διότι σὺ μὲ ἀνεκήρυξες καὶ ὤρισες νὰ βασιλεύσω εἰς λαὸν τόσον πολυάριθμον καὶ ἀναρίθμητον, ὅπως τὸ χῶμα τῆς γῆς.

Δός μου, λοιπόν, σὲ παρακαλῶ σοφίαν καὶ σύνεσιν, διὰ νὰ ἀναστρέφομαι συνετῶς ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ νὰ τὸν κυβερνῶ ὅπως πρέπει, διότι ποιὸς ἄνθρωπος, χωρὶς τὴν ἰδικήν σου βοήθειαν, ἠμπορεῖ νὰ κυβερνᾷ ὀρθῶς τὸν πρλυάριθμον αὐτὸν λαόν σου;»

Τώρα λοιπόν, Κύριε, δῶσε μου, σὲ παρακαλῶ, σοφίαν, ἡ ὁποία εἶναι δῶρον τῆς θείας παιδαγωγίας σου, καὶ σύνεσιν καὶ φρόνησιν, ὥστε νὰ γνωρίζω πῶς νὰ ἀναστρέφωμαι καὶ νὰ συμπεριφέρωμαι εἰς τὴν ζωήν μου μεταξὺ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ πῶς νὰ τὸν κυβερνῶ· διότι πῶς ἀλλιῶς ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ διοικῇ ὅπως πρέπει καὶ νὰ κρίνῃ τὸν τόσον πολυάριθμον αὐτὸν λαόν σου;»

Ὁ Θεὸς ἀπήντησε πρὸς τὸν Σολομῶντα· «ἐπειδὴ τέτοια συνετὴ καὶ ἀξιέπαινος ἐπιθυμία ἐγενήθη εἰς τὴν καρδίαν σου καὶ δὲν ἐζήτησες πλούτη χρημάτων οὔτε δόξαν, οὔτε τὴν ζωὴν τῶν ἐχθρῶν σου, οὔτε μακροζωΐαν ἰδικήν σου δὲν ἐζήτησες, ἀλλὰ ἐζήτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου σοφίαν καὶ σύνεσιν μὲ τὸν σκοπὸν νὰ κυβερνᾷς καὶ νὰ κατευθύνῃς τὸν λαόν μου, ἐπάνω εἰς τὸν ὁποῖον ἐγὼ σὲ κατέστησα βασιλέα,

Καὶ ὁ Θεὸς ἀπάντησε εἰς τὴν προσευχὴν τοῦ Σολομῶντος: «Ἐπειδὴ ἐπεθύμησες κάτι τὸ πνευματικὸν καὶ ὄχι ὑλικὸν μὲ τὴν καρδιά σου καὶ ἔκαμες ἔτσι σωστὴν ἐκλογὴν καὶ δὲν ἐζήτησες πλούτη καὶ θησαυρούς, οὔτε δόξαν, οὔτε τὸν θάνατον τῶν ἐχθρῶν σου, οὔτε ἐζήτησες πολλὰ χρόνια ζωῆς, ἀλλ’ ἐζήτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου σοφίαν καὶ φρόνησιν, διὰ νὰ διοικῇς καὶ νὰ κρίνῃς τὸν λαόν μου, εἰς τὸν ὁποῖον σὲ ὥρισα νὰ βασιλεύῃς,

δίδω εἰς σὲ αὐτὴν τὴν σοφίαν καὶ τὴν σύνεσιν. Ἐπὶ πλέον θὰ σοῦ δώσω καὶ πλούτη καὶ χρήματα καὶ δόξαν, τόσα πολλά, ὅσα κανείς ποτὲ βασιλεὺς προηγουμένως ἀπὸ σὲ δὲν ἀνεδείχθη ὅμοιός σου, οὔτε καὶ ἔπειτα ἀπὸ σὲ θὰ αναδειχθῇ ἄλλος ὅμοιος πρὸς σέ».

σοῦ δίδω τὴν σοφίαν καὶ τὴν γνῶσιν, τὴν ὀξυδέρκειαν καὶ τὴν φρόνησιν. Θὰ σοῦ δώσω ὅμως ἐπίσης καὶ πλούτη καὶ χρήματα καὶ δόξαν, τόσον πολλά, ὥστε δὲν ὑπῆρξε ποτὲ πρὶν ἀπὸ σὲ ἄλλος βασιλιᾶς μεταξὺ τῶν βασιλέων ὅμοιός σου, ἀλλ’ οὔτε καὶ θὰ παρουσιασθῇ ποτὲ μετὰ ἀπὸ σὲ ἄλλος ἰσάξιος σου».

Ἔπειτα ὁ Σολομὼν ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὸ ὕψωμα ἐκεῖνο τῆς Γαβαὼν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐμπρὸς εἰς τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἔγινεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν ὑψηλὴν τοποθεσίαν τῆς Γαβαὼν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἐνώπιον τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ἀπὸ τὴν Γαβαών, ἀπ’ ἔμπροσθεν τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου, εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα) καὶ ἔγινε ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ὁ Σολομὼν συνεκέντρωσε πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἱππεῖς, ὥστε ἔφθασε νὰ ἔχῃ χίλια τετρακόσια ἅρματα καὶ δώδεκα χιλιάδες ἱππεῖς. Ἀφῆκε δὲ αὐτὰ εἰς εἰδικὰς πόλεις, εἰς τὰς πόλεις τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων, ἐνῶ ὁ στρατὸς εὑρίσκετο μαζῆ μὲ τὸν βασιλέα εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Κατόπιν ὁ Σολομὼν συνεκέντρωσε πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἱππεῖς· ἀπέκτησε δὲ χίλια τετρακόσια (1.400) πολεμικὰ ἅρματα καὶ δώδεκα χιλιάδες (12.000) ἱππεῖς. Αὐτὰ τὰ ἐτοποθέτησεν εἰς τὶς πόλεις τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων, ὁ δὲ στρατὸς εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ τὸν βασιλιᾶ.

Ἀπέκτησε δὲ ὁ βασιλεὺς τόσον πολὺ ἀργύριον καὶ χρυσίον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὡσὰν τοὺς λίθους, καὶ τόσας πολλὰς κέδρους εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν, ὡσὰν τὶς συκαμινιὲς ποὺ ὑπάρχουν πολυάριθμοι εἰς τὴν πεδιάδα.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἔκαμεν, ὥστε κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς βασιλείας του τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ νὰ αὐξηθοῦν τόσον πολύ, ὥστε νὰ γίνουν κοινὰ καὶ συνηθισμένα ὅπως οἱ πέτρες· ἐπίσης τὰ κέδρινα ξύλα ἦσαν τόσον ἄφθονα, ὅπως οἱ πολυάριθμες κοινές, συνήθεις μουριὲς εἰς τὴν πεδιάδα (τῶν Φιλισταίων).

Ἐπὶ πλέον ὁ Σολομὼν ἔκαμνε διαμετακομιστικὸν ἐμπόριον ἵππων ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον ποὺς ἄλλας χώρας. Οἱ ἔμποροι τοῦ βασιλέως ἐπλήρωναν αὐτοὺς καὶ τοὺς μετεπώλουν ἔπειτα εἰς ἄλλας ἀγοράς.

Ἐπίσης ὁ Σολομὼν ἀνέλαβε τὴν ἐξαγωγὴν καὶ τὴν ἐμπορίαν ἵππων ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, οἱ δὲ ἔμποροι τοῦ βασιλιᾶ ἐπλήρωναν τὴν ἀξίαν τῶν ἵππων, τοὺς ἀγόραζαν καὶ τοὺς ἐμπορεύοντο (τοὺς ἐπωλοῦσαν ἀλλοῦ).

Οἱ ἔμποροι ἤρχοντο καὶ ἐξῆγον ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον ἅρματα καὶ ἵππους καὶ ἐπωλοῦσαν ἕνα πολεμικὸν ἅρμα ἀντὶ ἑξακοσίων ἀργυρῶν σίκλων, ἕνα δὲ ἵππον ἀντὶ ἑκατὸν πενῆντα ἀργυρῶν σίκλων. Ἀπὸ δὲ τὴν Ἰουδαίαν οἱ ἔμποροι αὐτοὶ μεταπωλοῦσαν αὐτὰ εἰς ὅλους τοὺς βασιλεῖς τῶν Χετταίων καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς Συρίας.

Οἱ ἔμποροι τοῦ βασιλιᾶ ἀνέβαιναν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἔκαμναν ἐξαγωγὴν τῶν ἵππων ἐρχόμενοι δὲ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον ἐπωλοῦσαν ἕνα πολεμικὸν ἅρμα ἀντὶ ἑξακοσίων (600) ἀργυρῶν σίκλων καὶ ἕνα ἴππον ἀντὶ ἑκατὸν πενῆντα (150) ἀργυρῶν σίκλων. Ἔτσι ἐγίνετο ἡ μεταπώλησις ἁρμάτων καὶ ἵππων ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν πρὸς ὅλους τοὺς βασιλεῖς τῶν Χετταίων καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς Συρίας.

Ὁ Σολομὼν ἀπεφάσισε καὶ εἶπε τότε νὰ ἀνοικοδομήσῃ ναὸν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ βασιλικόν του ἀνάκτορον.

Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἀπεφάσισε νὰ κτίσῃ Ναὸν ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον καὶ βασιλικὸν ἀνάκτορον διὰ τὸν ἑαυτόν του.

Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν ὁ Σολομὼν συνήθροισεν ἑβδομήκοντα χιλιάδες ἀχθοφόρους καὶ ὀγδοήκοντα χιλιάδες λατόμους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔκοπταν λίθους εἰς τὸ ὄρος. Ἐπιστάτας ἐπάνω εἰς αὐτοὺς ὥρισεν τρεῖς χιλιάδας ἑξακοσίους ἄνδρας.

Διὰ τὸν σκοπὸν αὐτὸν ὁ Σολομὼν ἐμάζευσεν ἑβδομῆντα χιλιάδες (70.000) ἀχθοφόρους καὶ ὀγδόντα χιλιάδες (80.000) λατόμους, διὰ νὰ κόβουν πέτρες εἰς τὸ ὄρος. Δι’ ὅλους αὐτοὺς καθώρισε τρεῖς χιλιάδες ἑξακοσίους (3.600) ἐπιστάτες.

Ἔστειλε δὲ ὁ Σολομὼν ἀνθρώπους τοῦ πρὸς τὸν Χιράμ, τὸν βασιλέα τῆς Τύρου, διὰ νὰ τοῦ εἴπουν· «ὅπως ἐξυπηρέτησες τὸν πατέρα μου τὸν Δαυῒδ καὶ ἔστειλες πρὸς αὐτὸν ξύλα κέδρινα, διὰ νὰ ἀνοικοδομήσῃ τὴν κατοικίαν του καὶ νὰ κατοικήσῃ εἰς αὐτήν, ἔτσι κάμε τώρα καὶ μὲ ἐμέ.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἔστειλε μήνυμα πρὸς τὸν Χιράμ, τὸν βασιλιᾶ τῆς Τύρου, εἰς τὸ ὁποῖον τοῦ ἔλεγε: «Κάμε καὶ εἰς ἐμέ, ὅπως ἔκαμες εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, ὅταν τοῦ ἀπέστειλες ξύλα κέδρινα, διὰ νὰ κτίσῃ διὰ τὸν ἑαυτόν του ἀνάκτορον, ὥστε νὰ κατοικήσῃ εἰς αὐτό.

Ἰδοὺ ἐγώ, ὁ υἱὸς τοῦ Δαυΐδ, θὰ ἀνοικοδομήσω ναὸν εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ μου, θὰ ἀφιερώσω τοῦτον εἰς αὐτόν, ὥστε νὰ τοῦ προσφέρεται θυμίαμα καὶ νὰ παρατίθενται πάντοτε οἱ ἄρτοι τῆς προθέσεως εἰς τὴν τράπεζαν. Νὰ προσφέρουν διαρκῶς εἰς αὐτὸν θυσίας ὁλοκαυτωμάτων, πρωῒ καὶ ἑσπέρας, ὅπως ἐπίσης κατὰ τὰ σάββατα, κατὰ τὴν πρώτην ἑκάστου μηνὸς καὶ κατὰ τὰς ἄλλας ἑορτὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας. Αὐτὸ εἶναι αἰωνίως ἐπιβεβλημένον καθῆκον εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Διότι νά· καὶ ἐγώ, ὁ υἱός του, πρόκειται νὰ κτίσω Ναὸν εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ μου καὶ νὰ τὸν ἀφιερώσω εἰς αὐτόν, διὰ να προσφέρεται εἰς αὐτὸν θυμίαμα καὶ διὰ νὰ παραθέτουν πάντοτε τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως (ἐπάνω εἰς τὴν εἰδικὴν τράπεζαν τῆς προθέσεως) καὶ διὰ νὰ προσφέρουν συνεχῶς θυσίες ὁλοκαυτωμάτων τὸ πρωῒ καὶ τὸ ἑσπέρας (δεῖλι) καὶ κατὰ τὰ σάββατα καὶ κατὰ τὴν πρώτην κάθε μηνός (τὴν ἀρχὴν νέας σελήνης) καὶ κατὰ τὶς ἄλλες ἑορτὲς τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας· ὅπως ἔχει ὁρισθῇ να γίνεται τοῦτο εἰς τὸν Ἰσραὴλ διαπαντός.

Ὁ ναὸς δέ, τὸν ὁποῖον ἐγὼ θὰ ἀνοικοδομήσω, θὰ εἶναι πολὺ μεγάλος, διότι Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν εἶναι ὁ ἀπολύτως μέγας ὑπὲρ πάντας τοὺς ἄλλους θεούς.

Καὶ ὁ Ναός, τὸν ὁποῖον ἐγὼ πρόκειται νὰ οἰκοδομήσω, πρέπει νὰ εἶναι πολὺ μεγάλος, διότι εἶναι ἀπείρως μέγας ὁ Κύριος, ὁ Θεός μας, ὑπέρτερος ἀπὸ ὅλους τοὺς ψευδοθεούς.

Καὶ ποιὸς ἄνθρωπος θὰ ἠμπορέσῃ ποτὲ νὰ ἀνοικοδομήσῃ ναὸν ἀντάξιον αὐτοῦ; Διότι ὁ οὐρανὸς ὁ ἕνας καὶ οἱ οὐρανοὶ τῶν οὐρανῶν δὲν ἠμποροῦν νὰ βαστάσουν τὴν δόξαν του. Ποιὸς λοιπὸν εἶμαι ἐγώ, ὁ ὁποῖος θὰ τολμήσω νὰ ἀνοικοδομήσω οἶκον πρὸς τιμήν του; Ὁ ναὸς αὐτὸς κτίζεται μόνον καὶ μόνον, διὰ νὰ προσφέρεται ἐνώπιόν του θυμίαμα.

Καὶ ποιὸς ἄραγε ἄνθρωπος θὰ ἠμπορέσῃ νὰ οἰκοδομήσῃ Ναὸν ἀντάξιον τοῦ Θεοῦ μας; Διότι ὁλόκληρος αὐτὸς ὁ ἀπέραντος οὐρανός, τὸν ὁποῖον βλέπομεν, καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ ἀχανοῦς οὐρανοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν φθάνει τὸ ἀνθρώπινον βλέμμα, δὲν ἠμποροῦν νὰ χωρέσουν τὴν δόξαν τοῦ ἀπείρου Θεοῦ. Καὶ ποῖος εἶμαι ἐγώ, ὁ ὁποῖος θὰ τολμήσω νὰ οἰκοδομήσω Ναὸν δι’ αὐτόν; Ἀλλ’ ὁ Ναὸς αὐτὸς κτίζεται μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ προσφέρεται θυμίαμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τώρα, λοιπόν, σὲ παρακαλῶ στεῖλε μου ἄνδρα σοφόν, γνωρίζοντα νὰ κατεργάζεται τὸν χρυσόν, τὸν ἄργυρον, τὸν χαλκόν, τὸν σίδηρον καὶ τὰ ὑφάσματα τὰ πορφυρᾶ, τὰ βαθέως ἐρυθρὰ καὶ τὰ κυανᾶ. Στεῖλε μου ἄνδρα, ποὺ νὰ γνωρίζῃ τὴν τέχνην τοῦ γλύπτου, διὰ νὰ συνεργασθῇ μὲ ἄλλους τεχνίτας ἰδικούς μου, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν Ἰουδαίαν, διὰ νὰ κατεργασθοῦν τὰ ὕλικά, τὰ ὁποῖα προητοίμασεν ὁ πατήρ μου.

Τώρα λοιπὸν στεῖλε μου ἄνδρα σοφόν, ἔξυπνον καὶ ἱκανόν, ὁ ὁποῖος γνωρίζει νὰ κατεργάζεται τὸ χρυσάφι, τὸ ἀσῆμι, τὸν χαλκὸν καὶ τὸ σίδερο· ὁ ὁποῖος γνωρίζει νὰ κατεργάζεται ὑφάσματα πορφυρᾶ (μὲ χρῶμα ὅπως τῆς φωτιᾶς), βαθειὰ κόκκινα καὶ βαθυγάλαζα. Στεῖλε μου ἄνδρα, ὁ ὁποῖος νὰ κατέχῃ τὴν χαρακτικὴν καὶ γλυπτικὴν τέχνην, ὁ ὁποῖος θὰ συνεργασθῇ μὲ τοὺς ἱκανοὺς καὶ ἐμπείρους τεχνίτες μου εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, τοὺς ὁποίους ἐδιάλεξε καὶ προετοίμασε ὁ Δαβίδ, ὁ πατέρας μου.

Στεῖλε μου ἐπίσης ξυλείαν κέδρων, ἀγριοκυπαρίσσων καὶ πεύκων ἀπὸ τὸ ὄρος Λίβανον, διότι γνωρίζω πόσον ἱκανοί, εἶναι οἱ δοῦλοι σου νὰ κόπτουν τέτοια ξύλα ἀπὸ τὸν Λίβανον. Οἱ δοῦλοι σου δὲ θὰ συνεργασθοῦν πρὸς τοῦτο μὲ τοὺς ἰδικούς μου δούλους.

Στεῖλε μου ἐπίσης ξύλα κέδρινα καὶ ἀρκεύθινα καὶ πεύκινα ἀπὸ τὸ ὄρος Λίβανος, διότι γνωρίζω ὅτι οἱ δοῦλοι σου γνωρίζουν καὶ εἶναι ἱκανοὶ νὰ κόβουν ξυλείαν ἀπὸ τὸν Λίβανον. Καὶ νά· οἱ δοῦλοι μου εἶναι ἕτοιμοι νὰ συνεργασθοῦν μαζὶ μὲ τοὺς δούλους σου καὶ νὰ τοὺς βοηθήσουν.

Μαζῆ θὰ πᾶνε καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δέ, διὰ νὰ προετοιμάσουν πολυάριθμα τέτοια ξύλα, διότι ὁ ναός, τὸν ὁποῖον θὰ ἀνοικοδομήσω, θὰ εἶναι μέγας καὶ ἔνδοξος.

Θὰ μεταβοῦν διὰ νὰ συνεργασθοῦν μὲ τοὺς δούλους σου, ὥστε νὰ ἑτοιμάσουν δι’ ἐμὲ ἄφθονον ποσότητα ξυλείας, διότι ὁ Ναός, τὸν ὁποῖον προτίθεμαι νὰ οἰκοδομήσω, θὰ εἶναι πολὺ μεγάλος, μεγαλοπρεπὴς καὶ Θαυμαστός.

Ἐγὼ δὲ θὰ δώσω εἰς τοὺς ἐργάτας τοὺς ἄνδρας σου, οἱ ὁποῖοι θὰ κόπτουν αὐτὰ τὰ ξύλα, ὡς ἀμοιβήν των εἴδη πρὸς διατροφήν, τέσσαρα καὶ πλέον ἐκατομμύρια κιλὰ σίτου, τέσσαρα καὶ πλέον ἐκατομμύρια κιλὰ κριθῆς, ἑκατὸν τριαντατέσσαρας χιλιάδας καὶ πλέον κιλὰ οἴνου, ἑκατὸν τριαντατέσσαρας χιλιάδας καὶ πλέον κιλὰ λάδι».

Καὶ νά· διὰ τὴν διατροφὴν καὶ συντήρησιν τῶν ξυλοκόπων ἀνδρῶν σου Θὰ δώσω ὡς ἀμοιβὴν ὀκτὼ χιλιάδες ἑκατὸν ὀγδόντα τόννους (ἢ 8.180.000 κιλά) σιτάρι καὶ ὀκτὼ χιλιάδες ἑκατὸν ὀγδόντα τόννους (ἢ 8.180.000 κιλά) κριθάρι καὶ διακόσιες ἑβδομῆντα δύο χιλιάδες ἑξακόσια (272.600) κιλά (ἢ 272,6 τόννους) κρασὶ καὶ διακόσιες ἑβδομῆντα δύο χιλιάδες ἑξακόσια (272.600) κιλά (ἢ 272,6 τόννους) λάδι».

Ὁ βασιλεὺς τῆς Τύρου ὁ Χιρὰμ ἀπήντησε μὲ ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Σολομῶντα, τὴν ὁποίαν τοῦ ἔστειλε μὲ ἀνθρώπους του καὶ τοῦ ἔλεγεν· «ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἠγάπησε τὸν λαόν του, διὰ τοῦτο ἔδωκε σὲ ὡς βασιλέα εἰς αὐτὸν τὸν λαόν».

Καὶ ὁ Χιράμ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Τύρου, ἀπέστειλεν εἰς τὸν Σολομῶντα γραπτὴν ἀπάντησιν, εἰς τὴν ὁποίαν τοῦ ἔγραφεν: «Ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἀγάπησε τὸν λαόν του, ἀνέδειξε σὲ ὡς βασιλιᾶ ἰδικόν των».

Καὶ προσέθεσεν ἀκόμη ὁ Χιράμ· «ἂς εἶναι εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, διότι αὐτὸς ἔδωκεν εἰς τὸν βασιλέα Δαυῒδ υἱὸν σοφόν, ὁ ὁποῖος εἶναι κάτοχος ἐπιστήμης καὶ σοφίας, καὶ αὐτὸς θὰ ἀνοικοδομήσῃ ναὸν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου, καὶ βασιλικὸν ἀνάκτορον διὰ τὸν ἑαυτόν του.

Ἀκόμη ὁ Χιρὰμ ἐπρόσθεσε εἰς τὸ γράμμα του: «Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ἂς εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, ὁ ὁποῖος ἔδωκεν εἰς τὸν βασιλιᾶ Δαβὶδ υἱὸν σοφόν, προικισμένον με ὀρθὴν καὶ ἀκριβὴ γνῶσιν τῶν πραγμάτων καὶ φρόνησιν καὶ ὀξύνοιαν, καὶ ὁ ὁποῖος υἱὸς προτίθεται νὰ οἰκοδομήσῃ Ναὸν διὰ τὸν Κύριον καὶ ἀνάκτορον, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ βασιλεύῃ.

Καὶ τώρα ἔστειλα πρὸς σὲ ἕνα ἄνδρα σοφὸν καὶ συνετόν, τὸν Χιράμ, τὸν ὁποῖον ἔχω ὡσὰν τὸν πατέρα μου.

Τώρα λοιπὸν σοῦ ἀποστέλλω ἄνδρα σοφόν, ἔξυπνον, ἐπιτήδειον καὶ ἐπιδέξιον τεχνίτην, τὸν Χιράμ, τὸν ὁποῖον σέβομαι σὰν πατέρα μου (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τὸν ἀξιότιμον κύριον Χιράμ).

(Ἡ μητέρα αὐτοῦ κατάγεται ἀπὸ τὴν ἰσραηλιτικὴν φυλὴν τοῦ Δάν, ὁ δὲ πατέρας του εἶναι πολίτης τῆς Τύρου)· αὐτὸς λοιπόν, γνωρίζει νὰ κατεργάζεται τὸν χρυσόν, τὸν ἄργυρον, τὸν χαλκόν, τὸν σίδηρον, τοὺς λίθους καὶ τὰ ξύλα. Γνωρίζει ἐπίσης νὰ ὑφαίνῃ ὑφάσματα πορφυρᾶ, κυανᾶ, βαθέως ἐρυθρά. Γνωρίζει τὴν τέχνην τοῦ γλύπτου καὶ ἠμπορεῖ νὰ ἐπινοῇ διάφορα σχέδια, γενικῶς νὰ φέρῃ εἰς πέρας κάθε τι, ποὺ θὰ τοῦ ἀναθέσῃς, μαζῆ μὲ τοὺς ἰδικούς σου σοφοὺς τεχνίτας καὶ τοὺς σοφοὺς τεχνίτας τοῦ πατρός σου καὶ κυρίου μου, τοῦ Δαυΐδ.

(Ἡ μητέρα του κατάγεται ἀπὸ τὶς γυναῖκες τῆς Ἰσραηλιτικῆς φυλῆς τοῦ Δάν, ὁ δὲ πατέρας του εἶναι ἐντόπιος κάτοικος τῆς Τύρου). Ὁ Χιρὰμ αὐτὸς γνωρίζει νὰ κατεργάζεται τὸ χρυσάφι, τὸ ἀσῆμι, τὸν χαλκόν, τὸ σίδερο, τὴν πέτραν, τὸ ξύλον. Γνωρίζει ἐπίσης νὰ ὑφαίνῃ καὶ νὰ κατεργάζεται ὑφάσματα πορφυρᾶ (με χρῶμα ὅπως τῆς φωτιᾶς), βαθυγάλαζα, ὑφάσματα λευκὰ ἀπὸ λεπτὸν αἰγυπτιακὸν λινάρι καὶ βαθεῖα κόκκινα. Γνωρίζει ἀκόμη τὴν χαρακτικὴν καὶ γλυπτικὴν τέχνην καὶ ἠμπορεῖ νὰ ἐφευρίσκῃ διάφορα σχέδια καὶ νὰ φέρῃ εἰς πέρας κάθε εἶδος καλλιτεχνικοῦ σχεδίου ἢ κατασκευῆς, τὰ ὁποῖα τυχὸν θὰ τοῦ εἰσηγηθῇς ἢ θὰ τοῦ ἀναθέσης. Ὅλα αὐτὰ ἠμπορεῖ νὰ τὰ ἐπιτελέσῃ συνεργαζόμενος μὲ τοὺς ἱκανοὺς καὶ ἐμπείρους τεχνίτες σου καὶ μὲ τοὺς ἱκανοὺς καὶ ἐμπείρους τεχνίτες τοῦ Δαβίδ, τοῦ κυρίου μου, τοῦ πατέρα σου.

Ὡς πρὸς δὲ τὸν σῖτον, τὸ κριθάρι, τὸ ἔλαιον καὶ τὸν οἶνον, τὰ ὁποῖα σὺ ὤρισες ὡς ἀμοιβήν των, σὺ ὁ κύριός μου ἂς τὰ ἀποστείλῃς εἰς τοὺς δούλους του ἐδῶ.

Τώρα λοιπὸν τὸ σιτάρι καὶ τὸ κριθάρι καὶ τὸ λάδι καὶ τὸ κρασί, τὰ ὁποῖα καθώρισες καὶ ὑπεσχέθης σύ, ὁ κύριός μου, ὅτι θὰ μᾶς ἀποστείλῃς, ἀπόστειλέ τα εἰς ἡμᾶς τοὺς δούλους σου.

Ἡμεῖς δὲ θὰ κόψωμεν ἀπὸ τὸ ὄρος Λίβανον ὅσα ξύλα χρειασθῇς καὶ θὰ φέρωμεν μὲ σχεδίας διὰ τῆς Μεσογείου Θαλάσσης ἕως εἰς τὴν Ἰόππην. Ἀπὸ ἐκεῖ δὲ σὺ θὰ τὰ μεταφέρῃς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ».

Ἐμεῖς δὲ θὰ κόψωμεν τὴν ξυλείαν ἀπὸ τὸ ὄρος Λίβανος, τόσην, ὅσην θὰ χρειασθῇς, καὶ ἀφοῦ δέσωμεν τὰ ξύλα πολλὰ μαζὶ εἰς σχεδίαν, θὰ τὰ μεταφέρωμεν ὡς σχεδίες διὰ θαλάσσης εἰς τὴν παραλίαν τῆς Ἰόππης· σὺ δὲ θὰ τὰ παραλάβῃς ἀπὸ ἐκεῖ καὶ θὰ τὰ μεταφέρῃς ὑπ’ εὐθύνην σου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ».

Ὁ Σολομὼν συνεκέντρωσεν ὅλους τοὺς ξένους ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν ἀρίθμησιν, ποὺ εἶχε κάμει ὁ πατὴρ του ὁ Δαυΐδ, εὑρέθη ὅτι ἦσαν ἑκατὸν πενῆντα τρεῖς χιλιάδες ἑξακόσιοι.

Ὁ Σολομὼν συνεκέντρωσεν ὅλους τοὺς ξένους, ποὺ δὲν ἦσαν Ἰσραηλῖται, ἐκατοικοῦσαν ὅμως εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, καὶ οἱ ὁποῖοι μετὰ τὴν ἀπογραφήν, ποὺ ἔκαμεν ὁ Δαβίδ, ὁ πατέρας του, εὑρέθησαν ἑκατὸν πενῆντα τρεῖς χιλιάδες ἑξακόσιοι (153.600).

Ἀπὸ αὐτοὺς ἐξεχώρισε ἑβδομῆντα χιλιάδας ὡς ἀχθοφόρους, ὀγδοήκοντα χιλιάδας ὡς λατόμους καὶ τρεῖς χιλιάδας ἑξακοσίους ὡς ἐπιστάτας τοῦ ἐργαζομένου αὐτοῦ λαοῦ.

Ἀπὸ αὐτοὺς ἐξεχώρισε ἑβδομῆντα χιλιάδες (70.000) ἀχθοφόρους καὶ ὀγδόντα χιλιάδες (80.000) λατόμους καὶ τρεῖς χιλιάδες ἑξακοσίους (3.600) ἐπιστάτας ἐπὶ τῶν ἐργατῶν, ποὺ εἰργάζοντο τὰ διάφορα ἔργα.

Ὁ Σολομὼν ἤρχισε νὰ ἀνοικοδομῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος Ἀμωρία, ἐκεῖ ὅπου εἶχε παρουσιασθῆ ὁ Κύριος πρὸς τὸν πατέρα του τὸν Δαυΐδ, καὶ συγκεκριμένως εἰς τὸν τύπον, τὸν ὁποῖον εἶχε προετοιμάσει ὁ Δαυῒδ εἰς τὸ ἁλώνι τοῦ Ὀρνὰ τοῦ Ἰεβουσαίου.

Κατόπιν ὁ Σολομὼν ἄρχισε νὰ ἀνοικοδομῇ τὸν ναὸν τὸν Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος Ἀμωρία, ἐκεῖ ὅπου ἐφανερώθη ὁ Κύριος εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα του, εἰς τὸν τόπον τὸν ὁποῖον προετοίμασε ὁ Δαβίδ, εἰς τὸ ἁλῶνι τοῦ Ὀρνὰ τοῦ Ἰεβουσαίου.

Ἤρχισε νὰ ἀνοικοδομῇ αὐτὸν τὸν ναὸν κατὰ τὸν δεύτερον μῆνα τοῦ τετάρτου ἔτους τῆς βασιλείας του.

Ὁ Σολομὼν ἄρχισε τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ κατὰ τὸν δεύτερον μῆνα τοῦ τετάρτου ἔτους τῆς βασιλείας του.

Ὡς ἑξῆς ἤρχισεν ὁ Σολομὼν νὰ ἀνοικοδομῇ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ. Τὸ μῆκος τοῦ ναοῦ κατὰ τὸ παλαιὸν μέτρον ἦτο ἑξήκοντα ἑβραϊκοὶ πήχεις, τὸ δὲ πλάτος εἴκοσι πήχεις.

Ἔτσι ἄρχισε ὁ Σολομὼν τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ. Οἱ διαστάσεις τοῦ Ναοῦ ἦσαν κατὰ τὸ πρῶτον, τὸ παλαιὸν μέτρον τοῦ πήχεως: Μῆκος ἑξῆντα (ἑβραϊκοί) πήχεις (27 μέτρα) καὶ πλάτος εἴκοσι (ἑβραϊκοί) πήχεις (9 μέτρα).

Ὁ πρόναος, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο ἔμπροσθεν τοῦ ναοῦ, εἶχε πλάτος ἴσον πρὸς τὸ πλάτος τοῦ ναοῦ, εἴκοσι δηλαδὴ ἑβραϊκοὺς πήχεις. Εἶχε δὲ ὕψος ἑκατὸν εἴκοσιν ἑβραϊκοὺς πήχεις. Αὐτὸν ὁ Σολομὼν τὸν ἐχρύσωσεν ἐσωτερικῶς μὲ καθαρὸν χρυσόν.

Καὶ ὁ πρόναος, ποὺ εὑρίσκετο ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ναόν, εἶχε πλάτος (μῆκος) ὅσον καὶ τὸ πλάτος τοῦ ἰδίου τοῦ Ναοῦ, δηλαδὴ εἴκοσι (ἑβραϊκούς) πήχεις (9 μέτρα)· τὸ ὕψος του δὲ ἦταν ἑκατὸν εἴκοσι (ἑβραϊκοί) πήχεις (54 μέτρα). Ὁ Σολομὼν ἐκάλυψεν ἐσωτερικῶς τὸν πρόναον μὲ χρυσάφι καθαρόν.

Τὸν κυρίως ναὸν ἐνέδυσεν ἐσωτερικῶς μὲ ξύλα κέδρινα καὶ τὸν ἐχρύσωσε μὲ καθαρὸν χρυσόν. Κατεσκεύασεν ἐπάνω εἰς αὐτὸν ἀναγλύφους μορφὰς φοινίκων καὶ μερικὰς ἄλλας κρεμαστὰς παραστάσεις.

Τὸν κυρίως Ναὸν ἐπένδυσε ἐσωτερικῶς μὲ ξύλα κέδρου, τὰ ὁποῖα ἐκάλυψε μὲ χρυσάφι καθαρό, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἐσκάλισεν ἀνάγλυφα σχέδια φοινικοδένδρων καὶ γιρλάντες, ἁλυσιδωτὲς κρεμαστὲς διακοσμήσεις.

Πρὸς μεγαλυτέραν δὲ λαμπρότητα διεκόσμησε τὸν ναὸν αὐτὸν ἐσωτερικῶς μὲ πολυτίμους λίθους καὶ τὸν ἐχρύσωσε μὲ καθαρὸν χρυσόν, ὁ ὁποῖος προήρχετο ἀπὸ τὴν Φαρουΐμ.

Ὁ Σολομὼν ἐκόσμησε τὸν Ναὸν μὲ πολυτίμους λίθους διὰ περισσοτέραν λαμπρότητα· τὸν ἐπεχρύσωσε δὲ μὲ χρυσάφι ἀπὸ τὴν χώραν Φαρουΐμ.

Καὶ ἐνέδυσε μὲ χρυσὸν αὐτὸν τὸν ναόν, τοὺς τοίχους του, τὰς θύρας, τὴν ὀροφὴν καὶ τὰ παράθυρα. Ἔκαμε ἀνάγλυφα Χερουβὶμ ἐπάνω εἰς τοὺς τοίχους.

Ἐπεχρύσωσε τὸν Ναὸν καὶ τοὺς τοίχους του καὶ τὶς θύρες του καὶ τὴν ὀροφὴν καὶ τὰ παραθύρα μὲ χρυσάφι καὶ ἐσκάλισεν ἀνάγλυφες μορφὲς Χερουβὶμ ἐπάνω εἰς τοὺς τοίχους.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τοῦ ναοῦ. Τὸ μῆκος αὐτῶν ἦτο ὅσον τὸ πλάτος τοῦ ναοῦ, δηλαδὴ εἴκοσι πήχεις καὶ τὸ πλάτος ἦτο ἐπίσης εἴκοσι πήχεις. Ἐνέδυσε δὲ ἐσωτερικῶς τὸν χῶρον αὐτὸν μὲ καθαρὸν χρυσὸν καὶ μὲ Χερουβὶμ ἀξίας ἑξακοσίων ταλάντων.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασεν ἐπίσης τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Τὸ μῆκος τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων ἦταν τόσον, ὅσον καὶ τὸ πλάτος τοῦ Ναοῦ (τῶν Ἁγίων), δηλαδὴ εἴκοσι ἑβραϊκοὶ πήχεις (9 μέτρα)· τὸ πλάτος του ἦταν ἐπίσης εἴκοσι (ἑβραϊκοί) πήχεις (9 μέτρα). Ὅλον τὸν ἐσωτερικὸν χῶρον τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων ἐπεχρύσωσε μὲ χρυσάφι καθαρὸν καὶ μὲ Χερουβὶμ ἀξίας ἐξακοσίων (600) ταλάντων!

Τὸ βάρος τῶν χρυσῶν καρφιῶν, καθενὸς ἀπὸ αὐτά, ἦτο πεντήκοντα σίκλοι χρυσοῖ. Μὲ χρυσὸν ἐπίσης ἐνέδυσεν ἐσωτερικῶς καὶ τὸ ἄνω μέρος.

Τὸ βάρος τῶν χρυσῶν καρφιῶν ἦταν τόσον, ὥστε τὸ κάθε καρφὶ ἐζύγιζε πενῆντα σίκλους! Ἐπεχρύσωσεν ἐπίσης μὲ χρυσάφι τὸ ὑπερῶον (κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Τὰ ἄνω δωμάτια).

Εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ναοῦ, τὸ ὁποῖον ὠνομάζετο Ἅγια Ἁγίων, κατεσκεύασε δύο Χερουβὶμ ἀπὸ ξύλον καὶ ἐχρύσωσεν αὐτὰ μὲ καθαρὸν χρυσόν.

Εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῶν Ἁγίων τῶν Ἁγίων κατεσκεύασε δύο γλυπτὰ Χερουβὶμ ἀπὸ ξύλον καὶ τὰ ἐκάλυψε μὲ χρυσάφι.

Αἱ πτέρυγες τῶν δύο αὐτῶν Χερουβὶμ εἶχον μαζῆ μῆκος εἴκοσι πήχεις, ἡ μία πτέριξ εἶχε μῆκος πέντε ἑβραϊκοὺς πήχεις καὶ ἤγγιζε τὸν τοῖχον τοῦ ναοῦ τούτου. Ἡ ἄλλη πτέρυξ τοῦ ἰδίου χερουβὶμ εἶχεν ἐπίσης πέντε πήχεις μῆκος καὶ ἤγγιζε τὴν πτέρυγα τοῦ ἄλλου χερουβίμ.

Τὸ συνολικὸν μῆκος τῶν τεσσάρων πτερῶν τῶν δύο Χερουβὶμ ἦταν εἴκοσι (ἑβραϊκοί) πήχεις (9 μέτρα). Τὸ ἕνα πτερὸν εἶχε μῆκος πέντε (ἑβραϊκούς) πήχεις (2,25 μέτρα) καὶ ἄγγιζε τὸν τοῖχον τοῦ Ἁγίου τῶν Ἀγίων· τὸ ἄλλον πτερὸν εἶχεν ἐπίσης μῆκος πέντε (ἑβραϊκούς) πήχεις (2,25 μέτρα) καὶ ἄγγιζε τὸ πτερὸν τοῦ ἄλλου Χερουβίμ.

Αἱ πτέρυγες τῶν δύο αὐτῶν χερουβὶμ ἀνοικταὶ εἶχον μῆκος εἴκοσι πήχεις. Αὐτὰ ἵσταντο ὄρθια εἰς τοὺς πόδας των, τὰ δὲ πρόσωπα των ἦσαν ἐστραμένα πρὸς τὸ τμῆμα τοῦ ναοῦ, τὸ ὁποῖον ὠνομάζετο Ἅγια.

Τὰ πτερὰ τῶν δύο Χερουβίμ, καθὼς ἦσαν ἀνοιγμένα, εἶχαν μῆκος εἴκοσι (ἑβραϊκούς) πήχεις (9 μέτρα). Τὰ δύο αὐτὰ Χερουβὶμ ἐστέκοντο ὄρθια εἰς τὰ πόδια των, τὰ δὲ πρόσωπά των ἦσαν ἐστραμμένα πρὸς τὰ ἔξω, πρὸς τὸν κυρίως Ναὸν ἢ τὰ Ἅγια.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης ὁ Σολομὼν παραπέτασμα ἀπὸ λινὸν ὕφασμα χρώματος κυανοῦ, πορφυροῦ καὶ βαθέος ἐρυθροῦ. Ἐπάνω δὲ εἰς αὐτὸ εἶχε κεντήσει μορφὰς Χερουβίμ.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασεν ἐπίσης τὸ καταπέτασμα (παραπέτασμα, ποὺ ἐχώριζε τὰ Ἅγια ἀπὸ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων) ἀπὸ ὕφασμα, τὸ ὁποῖον εἶχε χρῶμα βαθυγάλαζο, ξανθοκόκκινο (ὅπως τῆς φωτιᾶς), βαθὺ κόκκινο καὶ λευκόν, ἀπὸ λευκὸν Αἰγυπτιακὸν λινάρι. Ἐπάνω εἰς τὸ τετράχρωμον αὐτὸ παραπέτασμα ὕφανε (ἐκέντησε) μορφὲς Χερουβίμ.

Εἰς τὸ ἔμπροσθεν μέρος τοῦ ναοῦ κατεσκεύασε δύο στύλους ὕψους τριάκοντα πέντε πήχεων. Τὰ δὲ κιονόκρανα, τὰ ἐπάνω εἰς αὐτούς, εἶχον ὕψος πέντε πήχεις.

Ἐπίσης ὁ Σολομὼν κατεσκεύασεν ἐμπρὸς εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ Ναοῦ (τὸν πρόναον) δύο στύλους ὕψους τριάντα πέντε (ἑβραϊκῶν) πήχεων (15,75 μέτρων). Τὰ κιονόκρανα τῶν δύο αὐτῶν στύλων εἶχαν ὕψος τὸ καθένα πέντε (ἑβραϊκούς) πήχεις (2,25 μέτρα).

Κατεσκεύασεν ἐπίσης γιρλάντες μὲ ἁλυσίδες, ὅπως εἶχε κάμει καὶ εἰς τὸν ναόν, τὰς ὁποίας ἐτοποθέτησεν εἰς τὰς κεφαλὰς τῶν στύλων. Ἔκαμες ἐπίσης ἑκατὸν ὁμοιώματα μικρῶν καρπῶν ροδιᾶς, τὰ ὁποῖα, ἐτοποθέτησεν εἰς τὰς κρεμαστὰς αὐτὰς ἁλυσίδας.

Κατεσκεύασε δὲ γιρλάντες, ἁλυσιδωτὲς κρεμαστὲς διακοσμήσεις, ὅπως καὶ εἰς τὸν Ναόν, καὶ τὶς ἐτοποθέτησεν εἰς τὰ κιονόκρανα τῶν δύο στύλων. Ἐπίσης κατεσκεύασεν ἑκατόν (χάλκινα) ὁμοιώματα καρπῶν ροδιᾶς, τὰ ὁποῖα ἐτοποθέτησεν εἰς τὶς κρεμαστὲς καλλιτεχνικὲς ἁλυσίδες.

Ἔστησεν αὐτοὺς τοὺς στύλους ἐμπρὸς εἰς τὸν ναόν, ἕνα ἐκ δεξιῶν καὶ ἕνα ἐξ ἀριστερῶν. Ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον ἐτοποθέτησεν ἐκ δεξιῶν, ὠνόμασε Κατόρθωσις, τὸν ἄλλον δὲ ποὺ ἐτοποθέτησε ἐξ ἀριστερῶν, ὠνόμασεν Ἰσχύς.

Τοὺς δύο αὐτοὺς στύλους (κίονες) ἔστησεν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ναόν (ἑκατέρωθεν τῆς εἰσόδου τοῦ προνάου τοῦ Ναοῦ), τὸν ἕνα εἰς τὰ δεξιὰ τῆς εἰσόδου καὶ τὸν ἄλλον εἰς τὰ ἀριστερά. Ἐκεῖνον ποὺ ἔστησεν εἰς τὰ δεξιά, τὸν ὠνόμασε «Κατόρθωσις»· ἐκεῖνον δὲ ποὺ ἔστησεν εἰς τὰ ἀριστερά, τὸν ὠνόμασεν «Ἰσχύς» (δύναμις).

Κατεσκεύασεν ἐπίσης ὁ Σολομὼν τὸ χαλκοῦν θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, τοῦ ὁποίου τὸ μὲν μῆκος ἦτο εἴκοσι ἑβραϊκοὶ πήχεις, τὸ πλάτος ἐπίσης εἴκοσι πήχεις, τὸ δὲ ὕψος δέκα πήχεις.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασε θυσιαστήριον χάλκινον (τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων), τὸ ὁποῖον εἶχε μῆκος εἴκοσι (ἑβραϊκούς) πήχεις (9 μέτρα), πλάτος εἴκοσι (ἑβραϊκούς) πήχεις (9 μέτρα) καὶ ὕψος δέκα (ἑβραϊκούς) πήχεις (4,5 μέτρα).

Κατασκεύασε τὴν χαλκίνην χυτὴν θάλασσαν, τῆς ὁποίας ἡ διάμετρος ἦτο δέκα πήχεις. Αὐτὴ ἦτο στογγύλη γύρω-γύρω. Τὸ ὕψος της ἦτο πέντε πήχεις καὶ ἡ περιφέρειά της τριάκοντα πήχεις.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης τὴν χαλκίνην χυτὴν θάλασσαν (μεγάλην δεξαμενήν). Ἡ διάμετρός της ἦταν δέκα (ἑβραϊκοί) πήχεις (4,5 μέτρα), ἦταν δὲ γύρω-γύρω) στρογγυλή. Τὸ ὕψος (ἢ τὸ βάθος) της ἦταν πέντε (ἑβραϊκοί) πήχεις (2,25 μέτρα) καὶ ἡ περίμετρος τῆς κυκλικῆς ἐπιφανείας της ἦταν τριάντα (ἑβραϊκοί) πήχεις (13,5 μέτρα).

Κάτω ἀπὸ αὐτὴν ἦσαν ἀνάγλυφοι μορφαὶ μόσχων, ποὺ ὁλόγυρα τὴν ὑπεβάσταζαν. Κάθε δέκα πήχεις οἱ χάλκινοι αὐτοὶ μόσχοι ὑποβάσταζαν τὴν θάλασσαν, τὸν λουτῆρα αὐτόν, ὁλόγυρα. Αὐτοὶ εὑρίσκοντο εἰς δύο σειρὰς χυτοὶ μαζῆ μὲ τὸν λουτῆρα, ὥστε νὰ ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα.

Κάτω ἀπὸ τὴν χαλκίνην θάλασσαν ὑπῆρχαν χάλκινα ὁμοιώματα μοσχαριῶν, τὰ ὁποῖα τὴν ὑπεβάσταζαν καὶ τὰ ὁποῖα ἦσαν εἰς τὸ κάτω μέρος της γύρω-γύρω. Τὰ χάλκινα αὐτὰ ὁμοιώματα ὑπεβάσταζαν τὸν λουτῆρα, τὴν χαλκίνην αὐτὴν θάλασσαν, ἀνὰ δέκα (ἑβραϊκούς) πήχεις (4,5 μέτρα) (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Δέκα μοσχάρια ἀνὰ πῆχυν). Τὰ χάλκινα αὐτὰ ὁμοιώματα ἦσαν τοποθετημένα εἰς δύο σειρές. Τὸ μέταλλόν των εἶχε χυθῇ ἔτσι, ὥστε τὰ ὁμοιώματα αὐτὰ ἀποτελοῦσαν

Οἱ μόσχοι αὐτοὶ ἦσαν ἐν ὅλῳ δώδεκα. Οἱ τρεῖς ἔβλεπαν πρὸς βορρᾶν, οἱ τρεῖς πρὸς δυσμάς, οἱ τρεῖς πρὸς νότον καὶ οἱ τρεῖς πρὸς ἀνατολάς, ἡ δὲ θάλασσα ἐστηρίζετο ἐπάνω εἰς αὐτούς. Οἱ ὀπίσω πόδες τῶν μόσχων αὐτῶν ἦσαν γυρισμένοι πρὸς τὸ ἐσωτερικὸν μέρος.

ἑνιαῖον σῶμα μὲ τὸ ὑπόλοιπον τῆς χαλκίνης θαλάσσης, ποὺ ὑπεβάσταζαν. Ἡ χαλκίνη θάλασσα ὑπεβαστάζετο ἀπὸ δώδεκα χάλκινα μοσχάρια. Τὰ τρία ἀπὸ αὐτὰ εἶχαν στραμμένα τὰ πρόσωπά των πρὸς βορρᾶν, τὰ ἄλλα τρία ἦσαν στραμμένα πρὸς δυσμάς, τὰ ἄλλα τρία ἦσαν στραμμένα πρὸς νότον καὶ τὰ ἄλλα τρία πρὸς ἀνατολάς. Ἡ χαλκίνη θάλασσα ἦταν καθισμένη ἐπάνω των, τὰ δὲ ὀπίσθια καὶ τῶν δώδεκα μοσχαριῶν ἦσαν στραμμένα πρὸς τὸ ἐσωτερικὸν μέρος.

Τὸ πάχος τοῦ λουτῆρος αὐτοῦ ἦτο μία παλάμη, τὸ δὲ χεῖλος του, ὡσὰν χεῖλος ποτηρίου, ἦτο κσμημένον μὲ ἀναγλύφους βλαστοὺς ἀνθισμένων κρίνων. Αὐτὸς ὁ λουτὴρ ἐχωροῦσεν εἴκοσι καὶ πλέον χιλιάδες κιλὰ ὕδατος. Καὶ αὐτὸν ὁ Σολομὼν τὸν κατεσκεύασε τέλειον.

Τὸ πάχος τῆς χαλκίνης θαλάσσης ἦταν μία παλάμη (τὸ ἕνα τρίτον τῆς σπιθαμῆς· δηλαδὴ περὶ τὰ 8 ἑκατοστὰ τοῦ μέτρου). Τὰ χείλη τῆς ἦσαν κατασκευασμένα ὅπως τὰ χείλη κυπέλλου, μὲ ἀνάγλυφες μορφὲς λουλουδιῶν ἔγερναν δὲ πρὸς τὰ ἔξω ὡσὰν πέταλα κρίνου. Ἡ χωρητικότης τῆς χάλκινης θαλάσσης ἦταν τρεῖς χιλιάδες μετρηταί (ἢ βάθ). Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασε τὴν χαλκίνην αὐτὴν θάλασσαν.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασεν ἐπίσης ἄλλους δέκα μικροτέρους λουτῆρας, τοὺς ὁποίους ἐτοποθέτησε πέντε εἰς τὰ δεξιὰ καὶ πέντε εἰς τὰ ἀριστερὰ τῆς αὐλῆς τοῦ ναοῦ, διὰ νὰ πλύνουν ἐντὸς αὐτῶν τὰ ζῶα, ποὺ προσεφέροντο πρὸς ὁλοκαύτωσιν. Ἐντὸς αὐτῶν ἔπλυναν καὶ τὰ ἄλλα πρὸς θυσίαν προσφερόμενα. Ὁ μέγας ὅμως λουτήρ, ἡ χαλκίνη θάλασσα, ἦτο, διὰ νὰ νίπτωνται εἰς αὐτὴν οἱ ἱερεῖς μόνον.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης καὶ ἄλλους δέκα λουτῆρες καὶ ἐτοποθέτησε τοὺς πέντε ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὴν δεξιὰν πλευρὰν τῆς αὐλῆς τοῦ Ναοῦ καὶ τοὺς ἄλλους πέντε εἰς τὴν ἀριστερὰν πλευρὰν τῆς αὐλῆς τοῦ Ναοῦ, διὰ νὰ πλύνουν εἰς τὸ νερὸν τῶν λουτήρων αὐτῶν τὰ τμήματα τῶν ζώων, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ προσφερθοῦν ὡς ὁλοκαυτώματα, καὶ νὰ τὰ ξεπλύνουν ἀπὸ τὶς ἀκαθαρσίες. Ἐνῷ τὸ νερόν, ποὺ ὑπῆρχεν εἰς τὴν χαλκίνην θάλασσαν, προωρίζετο μόνον διὰ τὸ πλύσιμον τῶν ἱερέων.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασεν ἐπίσης δέκα χρυσᾶς λυχνίας σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολήν τοῦ Θεοῦ. Ἐτοποθέτησε δὲ αὐτὰς εἰς τὰ Ἅγια τοῦ ναοῦ, πέντε ἐκ δεξιῶν καὶ πέντε ἐξ ἀριστερῶν.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασεν ἐπίσης τὶς δέκα ἑπτάφωτες χρυσὲς λυχνίες, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν καὶ τὸ πρότυπον, τὸ ὁποῖον ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν Δαβίδ (ἢ κατὰ τὸ πρότυπον, ποὺ ἐδόθη εἰς τὸν Μωϋσῆν), καὶ τὶς ἐτοποθέτησε μέσα εἰς τὸν κυρίως Ναὸν (τὰ Ἅγια)· ἐτοποθέτησε τὶς πέντε εἰς τὴν δεξιὰν πλευρὰν τοῦ Ναοῦ καὶ τὶς πέντε εἰς τὴν ἀριστεράν.

Κατεσκεύασεν ἀκόμη δέκα τραπέζας, πέντε ἀπὸ αὐτὰς ἐτσποθέτησεν εἰς τὰ δεξιὰ καὶ πέντε, εἰς τὰ ἀριστερὰ τῶν Ἁγίων. Κατεσκεύασεν ἀκόμη καὶ ἑκατὸν χρυσᾶ κύπελλα (διὰ τὰς σπονδὰς τοῦ οἴνου).

Ἀκόμη κατεσκεύασε δέκα τραπέζια καὶ τὰ ἔβαλε μέσα εἰς τὸν κυρίως Ναόν (τὰ Ἅγια)· ἐτοποθέτησε τὰ πέντε εἰς τὴν δεξιὰν πλευρὰν τοῦ Ναοῦ καὶ τὰ πέντε εἰς τὴν ἀριστερὰν πλευρὰν τοῦ Ναοῦ. Ἐπίσης κατεσκεύασεν ἑκατὸν χρυσὲς φιάλες (κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Λεκάνες) διὰ τὶς σπονδές (τὶς εἰρηνικὲς θυσίες κρασιοῦ).

Κατεσκεύασε τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν διὰ τοὺς ἱερεῖς καὶ τὴν μεγάλην ἐξωτερικὴν αὐλὴν καὶ τὰς θύρας αὐτῶν τῶν αὐλῶν. Τὰ δὲ θυρόφυλλο τῶν θυρῶν τὰ ἐνέδυσε μὲ χαλκόν.

Ἐπίσης κατεσκεύασε γύρω-γύρω ἀπὸ τὸν Ναὸν τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν διὰ τοὺς ἱερεῖς καὶ τὴν μεγάλην ἐξωτερικὴν αὐλὴν διὰ τοὺς λαϊκούς, τὸν λαόν. Κατεσκεύασε δὲ διὰ τὴν αὐλὴν αὐτὴν καὶ θύρες, τὰ Θυρόφυλλα τῶν ὁποίων ἐκάλυψε μὲ χαλκόν.

Ἐτοποθέτησε τὸν μεγάλον λουτῆρα, τὴν θάλασσαν, εἰς μίαν γωνίαν τῆς αὐλῆς πρὸς τὰ δεξιὰ εἰς τὸ ἀνατολικὸν μέρος ἀπέναντι ἀπὸ τὸν ναόν.

Τὴν χαλκίνην θάλασσαν τὴν ἐτοποθέτησε κοντὰ εἰς τὴν νοτιοανατολικὴν γωνίαν τῆς αὐλῆς τοῦ Ναοῦ, δηλαδὴ εἰς τὴν δεξιὰν πλευρὰν τῆς αὐλῆς τοῦ Ναοῦ.

Ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασε τὰς περόνας, τὸ πυρεῖα, τὴν ἐσχάραν τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ὅλα τὰ ἄλλα σκεύη αὐτοῦ. Ἔτσι δὲ ὁ Χιρὰμ ἐτελείωσεν ὅλον τὸ ἔργον διὰ τὸν βασιλέα Σολομῶντα εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασε τὶς μεγάλες λαβίδες (μεγάλα πηρούνια, μὲ τὰ ὁποῖα ἔπιαναν τὰ κρέατα) καὶ τὰ πυρεῖα (δοχεῖα ποὺ ἐχρησιμοποιοῦσαν διὰ νὰ ἀποθέσουν ἢ νὰ μεταφέρουν ἀναμμένα κάρβουνα) καὶ τὴν δικτυωτὴν ἐσχάραν τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἀντικείμενα (ἐξαρτήματά) του. Ἔτσι ὁ Χιρὰμ ἐτελείωσεν ὅλα τὰ ἔργα διὰ τὸν Ναόν, τὰ ὁποῖα τοῦ εἶχεν ἀναθέσει ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν νὰ κατασκευάσῃ. Κατεσκεύασε δηλαδὴ τὰ ἀκόλουθα:

Ἔκαμε τοὺς δύο στύλους, τὰ δύο σφαιροειδῆ κιονόκρανα, τὰ ὁποῖα ἦσαν εἰς τὴν κορυφὴν τῶν στύλων, τὰ δύο δικτυωτὰ ποὺ ἐκάλυπταν τὰς δύο σφαῖρας τῶν κιονοκράνων, τὸ ὁποῖα εὑρίσκοντο εἰς τὴν κορυφὴν τῶν στύλων.

Τοὺς δύο στύλους (κίονες)· τὰ δύο ἐπιστύλια ἐπάνω εἰς τὰ δύο κιονόκρανα τῶν στύλων αὐτῶν τὰ δύο δικτυωτὰ ἀνάγλυφα τεχνουργήματα, διὰ νὰ σκεπάζουν τὰ ἀνάγλυφα ὁμοιώματα ἁλυσίδων μὲ τὶς ἑλικοειδεῖς στροφές, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ κιονόκρανα τῶν δύο κιόνων·

Κατεσκεύασεν ἐπίσης τετρακοσίους μικροὺς κωδωνίσκους, τοὺς ὁποίους ἐτοποθέτησεν εἰς τὰ δύο αὐτὰ δίκτυα. Ἐπίσης καὶ δύο σειρὰς ἀπὸ ὁμοιώματα καρπῶν ροδιᾶς ἐπάνω εἰς κάθε δίκτυον, διὰ νὰ καλύπτουν τὰ δύο αὐτὰ ἐπιστύλια τῶν κιονοκράνων, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸ ἄνω μέρος τῶν στύλων.

τὰ τετρακόσια χρυσᾶ ὁμοιώματα μικρῶν κωδώνων (κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Ροδιῶν) διὰ τὰ δύο δικτυωτὰ ἀνάγλυφα τεχνουργήματα· καὶ τὶς δύο σειρὲς χαλκίνων (ὁμοιωμάτων) καρπῶν ροδιᾶς, διὰ νὰ σκεπάζουν τὶς ἀνάγλυφες ἐλικοειδεῖς στροφὲς τῶν δύο ἐπιστυλίων τῶν κιονοκράνων, τὰ ὁποῖα εὑρίσκοντο εἰς τὴν κεφαλὴν τῶν δύο κιόνων.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης βάθρα καὶ ἐπάνω εἰς τὰ βάθρα αὐτὰ ἐτοποθετησε δέκα λουτῆρες.

Ὁ Χιρὰμ κατεσκεύασεν ἐπίσης τὶς δέκα μεχωνώθ (ὑπόβαθρα, βάσεις)· ἐπάνω δὲ εἰς τὶς μεχωνώθ ἐτοποθετησε τοὺς δέκα λουτῆρες (λεκάνες, σκάφες), ποὺ κατεσκεύασεν·

Κατεσκεύασε τὴν θάλασσαν, τὸν μεγάλον λουτῆρα, καὶ τοὺς κάτω ἀπὸ αὐτὴν δώδεκα χαλκίνους μόσχους.

ἐπίσης τὴν μεγάλην χαλκίνην θάλασσαν καὶ τὰ δώδεκα χυτὰ μοσχάρια κάτω ἀπὸ αὐτήν, τὰ ὁποῖα τὴν ὑπεβάσταζαν.

Κατεσκεύασεν ἀκόμη τὰ τρίποδα, τὰ φτυάρια, τοὺς λέβητας, τὰς κρεάγρας καὶ ὅλα τὰ ἄλλα σκεύη αὐτῶν· τὰ κατασκεύασεν ὁ Χιρὰμ ἀπὸ καθαρὸν χαλκὸν καὶ τὰ προσέφερεν εἰς τὸν βασιλέα Σολομῶντα διὰ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Ἀκόμη κατεσκεύασε τοὺς τρίποδες, τοὺς μικροὺς κάδους (κουβάδες ἢ βαθειὲς κουτάλες) διὰ τὴν ἀνάληψιν νεροῦ, τοὺς λέβητες, τὶς μεγάλες λαβίδες (μεγάλα πηρούνια διὰ τὰ κρέατα) καὶ γενικῶς ὅλα τὰ ἄλλα ἀντικείμενα (ἐξαρτήματά) των· αὐτὰ τὰ κατεσκεύασεν ὁ Χιρὰμ ἀπὸ καθαρὸν χαλκὸν καὶ τὰ ἔφερεν εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα, διὰ νὰ χρησιμοποιηθοῦν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου.

Ἔχυσεν αὐτὰ ὁ βασιλεὺς εἰς τὰ περίχωρα τοῦ ποταμοῦ Ἰορδάνου εἰς ἔδαφος ἀργιλῶδες, εἰς ἐργαστήριον ποὺ εὑρίσκετο μεταξὺ Σοκχὼθ καὶ Σαρηδαθά.

Ὁ βασιλιᾶς ἔχυσεν ὅλα αὐτὰ τὰ χάλκινα ἀντικείμενα εἰς τὰ περίχωρα τῆς πεδιάδος τοῦ Ἰορδάνου, εἰς ἔδαφος ἀργιλλῶδες, εἰς χυτήριον - ἐργαστήριον, ποὺ εὑρίσκετο μεταξὺ τῆς Σοκχὼθ καὶ τῆς Σαρηδαθά.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασεν ὅλα αὐτὰ τὰ σκεύη εἰς πολὺ μεγάλον ἀριθμόν, διότι ἦσαν ἀνεξάντλητοι αἱ ποσότητες τοῦ χαλκοῦ.

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασε πλῆθος πολὺ ἀπὸ τὰ ἀντικείμενα αὐτά, διότι ἡ ποσότης (τὸ βάρος) τοῦ χαλκοῦ ἦταν ἄφθονη, ἀνεξάντλητη!

Ἔκαμεν ἀκόμη καὶ τὰ ἄλλα σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, δηλαδὴ τὸ χρυσοῦν θυσιαστήριον τῶν θυμιαμάτων, τὰς τραπέζας (ἐπάνω εἰς τὰς ὁποίας θὰ ἐτοποθετοῦντο οἱ ἄρτοι τῆς προθέσεως).

Ὁ Σολομὼν κατεσκεύασεν ὅλα τὰ ἄλλα ἱερὰ χρυσᾶ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου, δηλαδή: Τὸ χρυσοῦν θυσιαστήριον τῶν θυμιαμάτων καὶ τὰ χρυσᾶ τραπέζια (ἐπάνω εἰς αὐτὰ θὰ ἐτοποθετοῦντο οἱ ἄρτοι τῆς προθέσεως).

Τὰς λυχνίας καὶ τοὺς λύχνους ἀπὸ καθαρὸν χρυσόν, διὰ νὰ φωτίζουν ἐμπρὸς εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολήν τοῦ Θεοῦ.

Ἐπίσης κατεσκεύασε καὶ τοὺς λυχνοστάτες μὲ τοὺς λύχνους των, οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ ἀνάπτωνται σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ἐμπρὸς εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Οἱ λύχνοι (ἢ λυχνίες) εἶχαν κατασκευασθῇ ἀπὸ καθαρὸν χρυσάφι.

Κατεσκεύασεν ἐπίσης ἀπὸ καθαρὸν χρυσὸν τὰς λαβίδας, τοὺς λύχνους, τὰς φιάλας, τὰ θυμιατήρια καὶ τὰ πυροδοχεῖα.

Ἐπίσης καὶ τὶς λαβίδες των (κατὰ τὸ Ἑβραικόν: Τὰ σκαλιστὰ ἄνθη) καὶ τοὺς λύχνους των καὶ τὶς φιάλες καὶ τὰ θυμιατήρια καὶ τὰ πυρεῖα (δοχεῖα διὰ νὰ ἀποθέτουν ἢ νὰ μεταφέρουν ἀναμμένα κάρβουνα), τὰ ὁποῖα κατεσκευάσθησαν ὅλα ἀπὸ χρυσάφι καθαρόν.

Ἀπὸ καθαρὸν χρυσὸν κατεσκεύασε τὴν ἐσωτερικὴν θύραν τοῦ ναοῦ, ἡ ὁποία ὡδηγοῦσε εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Ἀπὸ καθαρὸν ἐπίσης χρυσὸν κατεσκεύασε καὶ τὰς θύρας, αἱ ὁποῖαι ὠδηγοῦσαν εἰς τὰ Ἅγια.

Ἐπίσης ἡ θύρα τοῦ Ναοῦ ἡ ἐσωτερική, ἡ ὁποία ὠδηγοῦσε εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, καὶ οἱ θύρες τοῦ κυρίως Ναοῦ (τῶν Ἁγίων) ἦσαν καὶ αὐτές (καλυμμένες) ἀπὸ χρυσάφι.

Ἔτσι δὲ ἐτελείωσεν ὅλον τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον ὁ Σολομὼν ἔκαμε διὰ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου. Ὁ Σολομὼν προσέφερεν ὅ,τι εἶχεν ἀφιερώσει ὁ πατήρ του ὁ Δαυῒδ διὰ τὸν ναόν, δηλαδὴ τὸν ἄργυρον, τὸν χρυσὸν καὶ τὰ σκεύη, καὶ παρέδωκεν ὅλα αὐτὰ εἰς τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Ἔτσι συνεπληρώθησαν καὶ ἐτελείωσαν ὅλες οἱ ἐργασίες, τὶς ὁποῖες ἔκαμεν ὁ Σολομὼν διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου. Τότε ὁ Σολομὼν μετέφερεν ὅλα τὰ ἀφιερώματα τοῦ Δαβίδ, τοῦ πατέρα του, δηλαδὴ τὸ ἀσῆμι, τὸ χρυσάφι καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἀντικείμενα, καὶ τὰ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Τότε ὁ Σολομὼν συνεκάλεσεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὅλους τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν φυλῶν, τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διὰ νὰ ἀναβιβάσουν μὲ πομπὴν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν πόλιν Δαυῒδ (αὐτὴ εἶναι ἡ Σιών).

Κατόπιν ὁ Σολομὼν ἐκάλεσε καὶ συνεκέντρωσεν ὅλους τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ὅλους τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν φυλῶν, τοὺς ἡγουμένους τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ μεταφέρουν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ (αὐτὴ εἶναι ἡ Σιών) εἰς τὸν Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισεν.

Πράγματι συνεκεντρώθησαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται πλησίον τοῦ βασιλέως κατὰ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας (ἡ ὁποία ἐτελεῖτο κατὰ τὸν ἕβδομον μῆνα).

Ἔτσι συνεκεντρώθησαν γύρω ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς κατὰ τὴν ἑορτήν (τῆς Σκηνοπηγίας), δηλαδὴ κατὰ τὸν ἕβδομον μῆνα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ ἔτους (τὸν ἰδικόν μας Σεπτέμβριον - Ὀκτώβριον).

Ἦλθαν, λοιπόν, ὅλοι οἱ πρεσβύτεροι τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ· καὶ οἱ Λευῖται ἐπῆραν εἰς τὰ χέρια των τὴν Κιβωτόν,

Ὅλοι οἱ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἦλθαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅλοι οἱ Λευῖται ἐσήκωσαν εἰς τὰ χέρια των τὴν Κιβωτόν·

τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου, ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλα τὰ καθιερωμένα σκεύη ποὺ ὑπῆρχον εἰς τὴν Σκηνήν. Τὴν Κιβωτὸν ἀνεβίβασαν οἱ ἱερεῖς, τὰ δὲ ἄλλα καθιερωμένα σκεύη τὰ ἀνεβίβασαν οἱ Λευῖται.

καὶ μετέφεραν τὴν Κιβωτὸν καὶ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ὅλα τὰ ἱερὰ ἀντικείμενα, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Σκηνὴν ὅλα αὐτὰ τὰ μετέφεραν μέσα εἰς τὸν Ναόν. Τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης μετέφεραν (εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων) οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Οἱ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι προήρχοντο ἀπὸ τοὺς Λευῖτες).

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν καὶ ὅλη ἡ συγκέντρωσις τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον, καὶ ὅλοι οἱ συναχθέντες ἐμπρὸς εἰς τὴν Κιβωτὸν ἐθυσίαζον μόσχους καὶ πρόβατα, τὰ ὁποῖα διὰ τὸ πολὺ αὐτῶν πλῆθος δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀριθμηθοῦν.

Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν καὶ ὅλη ἡ συνάθροισις (τὸ πλῆθος) τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ οἱ φοβούμενοι τὸν Θεὸν καὶ ὅλοι, ὅσοι εἶχαν συγκεντρωθῆ, ἐβαδιζαν ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν ἱερὰν καὶ ἐπίσημον πομπὴν θυσιάζοντες μοσχάρια καὶ πρόβατα ἀναρίθμητα καὶ ἀνυπολόγιστα.

Οἱ ἱερεῖς ἔφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰς τὸν προωρισμένον δι’ αὐτὴν τόπον, εἰς τὸ δαβὶρ τοῦ ναοῦ, δηλαδὴ εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων καὶ τὴν ἐτοποθέτησαν κάτω ἀπὸ τὰς πτέρυγας τῶν Χερουβίμ.

Ὅταν ἡ πομπὴ ἔφθασεν εἰς τὸν Ναόν, οἱ ἱερεῖς ἔφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἐτοποθέτησαν εἰς τὴν προκαθωρισμένην θέσιν της, εἰς τὸ ἱερὸν Ἄδυτον τοῦ Ναοῦ, δηλαδὴ εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, κάτω ἀπὸ τὰ μεγάλα χρυσᾶ πτερὰ τῶν δύο Χερουβίμ.

Τὰ Χερουβὶμ εἶχαν ἀνοικτὰς τὰς πτέρυγάς των ἐπάνω ἀπὸ τὴν θέσιν τῆς Κιβωτοῦ καὶ αὐτὰ ἐκάλυπτον τὴν Κιβωτὸν καὶ τοὺς ἀναφορεῖς αὐτῆς.

Τὰ δύο Χερουβὶμ εἶχαν ἀνοιγμένες τὶς μεγάλες φτεροῦγες των ἐπάνω ἀπὸ τὴν θέσιν, ὅπου ἦταν τοποθετημένη ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης· ἔτσι τὰ Χερουβὶμ ἐσκέπαζαν ἀπὸ ἐπάνω μὲ τὰ πτερά των τὴν Κιβωτὸν καὶ τὰ ξύλα (τοὺς μοχλούς), μὲ τὰ ὁποῖα μετεφέρετο ἡ Κιβωτός.

Αὐτοὶ οἱ ἀναφορεῖς ἦσαν ἀρκετὰ μακροί, ὥστε ἐφαίνοντο τὰ ἄκρα τῶν ἀπὸ τὰ Ἅγια ἔμπροσθεν τοῦ δαβίρ, ἀλλ’ ὄχι ὅμως καὶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν. Ἡ Κιβωτὸς καὶ ὅλα αὐτὰ εὑρίσκοντο ἐκεῖ ἕως αὐτὴν τὴν ἡμέραν.

Τὰ ξύλα αὐτὰ ἦσαν τόσον μακρυά, ὥστε προεξεῖχαν ἀπὸ τὴν Κιβωτὸν καὶ ἐφαίνοντο οἱ κεφαλές (τὰ ἄκρα) των ἀπὸ τὸν χῶρον τοῦ κυρίως Ναοῦ (τὰ Ἅγια) ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ ἱερὸν Ἄδυτον (τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων). Ἀπὸ τὸν χῶρον ὅμως ἔξω ἀπὸ τὸν Ναόν, ἀπὸ τὴν αὐλήν, δὲν ἐφαίνοντο τὰ ἄκρα τῶν μοχλῶν. Ἡ Κιβωτὸς εὑρίσκετο ἐκεῖ μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ ἐγράφετο τὸ γεγονὸς αὐτό.

Μέσα εἰς τὴν Κιβωτὸν δὲν ὑπῆρχον παρὰ αἱ δύο πλάκες, τὰς ὁποίας εἶχε τοποθετήσει ὁ Μωϋσῆς, ὅταν εὑρίσκετο εἰς τὸ ὄρος Χωρήβ, τότε ποὺ ὁ Κύριος συνῆψε τὴν διαθήκην του μὲ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, μετὰ τὴν ἔξοδον αὐτῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Μέσα εἰς τὴν Κιβωτὸν δὲν ὑπῆρχε τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνον οἱ δύο λίθινες πλάκες, οἱ Θεοχάρακτες πλάκες τῆς Διαθήκης, τὶς ὅποιες εἶχε τοποθετήσει ἐκεῖ ὁ Μωϋσῆς εἰς τὸ ὄρος Χωρήβ. Οἱ πλάκες περιεῖχαν τὴν διαθήκην, ποὺ ἔκαμεν ὁ Θεὸς μὲ τοὺς Ἰσραηλῖτες, τότε ποὺ αὐτοὶ ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ ἔφθασαν εἰς τὸ Σινᾶ.

Οἱ ἱερεῖς ἐξῆλθον ἀπὸ τὸν κυρίως ναὸν ἀπὸ τὰ Ἅγια, ὅπου εἶχον εἰσέλθει καὶ ἁγιασθῆ ὅλοι οἱ παρευρεθέντες ἱερεῖς ἀνεξαρτήτως τῆς ἱερατικῆς τάξεως, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνῆκον.

Τότε δὲ συνέβη τοῦτο: Μόλις οἱ ἱερεῖς ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸν Ναόν (τὰ Ἅγια) - διότι εἰς αὐτὸν εἶχαν εἰσέλθει καὶ ἁγιασθῆ ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ ἱερεῖς, χωρὶς νὰ τηρηθῇ ἡ τάξις τῆς ἐφημερίας των, ὅπως τοὺς εἶχε κατανείμει ὁ Δαβίδ,

Ὅλοι οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ψάλται ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, τοῦ Αἰμάν, τοῦ Ἰδιθούν, οἱ υἱοὶ αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοί των, ἐνδεδυμένοι βυσσίνους στολάς, κρατοῦντες εἰς τὰ χέρια των κύμβαλα, νάβλας, κινύρας, εὑρίσκοντο ὄρθιοι ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου καὶ μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἦσαν ἑκατὸν ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐσάλπιζαν μὲ τὰς ἱερὰς σάλπχγγας.

καὶ οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ψάλται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, τοῦ Αἰμάν, τοῦ Ἰδιθοὺν μαζὶ μὲ τοὺς υἱοὺς καὶ τοὺς ἀδελφούς των, ντυμένοι μὲ λεπτοΰφαντες λευκὲς στολὲς ἀπὸ λευκὸν Αἰγυπτιακὸν λινάρι, μὲ τὰ κύμβαλα, τὶς νάβλες καὶ τὶς κινύρες, ἐστέκοντο ἀπέναντι (ἀνατολικά) ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον μαζὶ μὲ αὐτοὺς ἐστέκοντο καὶ ἑκατὸν εἴκοσι (120) ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐσάλπιζαν μὲ τὶς σάλπιγγες.

Καθὼς δὲ αἱ σάλπιγγες ἀντήχησαν, καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔψαλλον, μὲ μίαν φωνὴν ἐδοξολογοῦσαν καὶ ὑμνοῦσαν τὸν Κύριον. Ὕψωσαν τὰς φωνάς των μὲ τοὺς ἤχους τῶν σαλπίγγων καὶ μὲ τὰ κύμβαλα καὶ μὲ τὰ ὄργανα τῶν ὁδῶν καὶ ἔλεγαν· «δοξολογήσατε τὸν Κύριον, διότι εἶναι ἀγαθὸς καὶ τὸ ἔλεός του μένει εἰς τὸν αἰῶνα». Κατὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ὁ ναὸς ἐγέμισεν ἀπὸ ὁλόλαμπρον νεφέλην τῆς δόξης τοῦ Κυρίου.

Καὶ ὅταν ἐσάλπισαν, ἡ ἁρμονία μεταξὺ σαλπιγκτῶν καὶ ψαλτῶν, ποὺ ἔψαλλαν ἐνωμένοι εἰς μίαν φωνήν, ἦταν τέτοια, ὥστε μόνον μία μελωδία ἡκούετο, καθὼς ἐδόξαζαν καὶ ὑμνοῦσαν τὸν Κύριον τότε δὲ ὕψωσαν τὶς φωνὲς τῶν δοξολογιῶν καὶ εὐχαριστιῶν των μὲ τοὺς ἤχους τῶν σαλπίγγων καὶ τῶν κυμβάλων καὶ τῶν ἄλλων μουσικῶν ὀργάνων καὶ ἔλεγαν: «Δοξολογεῖτε μὲ βαθειὰ εὐγνωμοσύνην τὸν Κύριον, διότι τοῦτο εἶναι ὠφέλιμον, γλυκύ, καλὸν καὶ πρέπον· διότι πάντοτε καὶ διαρκῶς ὁ Κύριος ἐλεεῖ καὶ ἡ εὐσπλαγχνία του εἶναι ἀστείρευτος πηγὴ ἐλέους, ὥστε τὸ ἔλεός του νὰ μένῃ ἀνεξάντλητον εἰς τὸν αἰῶνα· (ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν: Δοξολογεῖτε μὲ βαθειὰ εὐγνωμοσύνην καὶ εὐχαριστεῖτε τὸν Κύριον, διότι εἶναι ἀγαθός, διότι πάντοτε καὶ διαρκῶς ἐλεεῖ καὶ ἡ εὐσπλαγχνία του εἶναι ἀστείρευτος πηγὴ ἐλέους, ὥστε τὸ ἔλεός του νὰ μένῃ ἀνεξάντλητον εἰς τὸν αἰῶνα)». Μόλις λοιπὸν οἱ ἱερεῖς ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸν Ναόν, ὁ Ναὸς τοῦ Κυρίου ἐγέμισεν ἀπὸ ὁλόλαμπρον ὑπερφυσικὴν νεφέλην, ἡ ὁποία ἐδήλωνε τὴν ἔνδοξον παρουσίαν τοῦ Κυρίου.

Οἱ δὲ ἱερεῖς ἦτο ἀδύνατον νὰ σταθοῦν ἐκεῖ, διὰ νὰ ἐκτελέσουν τὴν ὑπηρεσίαν των ἀπὸ τὸ φῶς τῆς νεφέλης, διότι ἡ δόξα τοῦ Κυρίου ἐγέμισε τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ.

Τὸ δὲ ἐκθαμβωτικὸν φῶς τῆς ὑπερφυσικῆς νεφέλης ἦταν τόσον ἰσχυρόν, ὥστε οἱ ἱερεῖς δὲν ἠμποροῦσαν νὰ στέκωνται ἐκεῖ μέσα καὶ νὰ ἐπιτελοῦν τὰ ἱερά των καθήκοντα, ἕνεκα τῆς νεφέλης· διότι ἡ δόξα τοῦ Κυρίου, ἡ ὑπερφυσικὴ καὶ ἐκθαμβωτικὴ λάμψη, ἐγέμισε τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ.

Τότε εἶπεν ὁ Σολομών· «ὁ Κύριος ἀπεφάσισε νὰ κατοικήσῃ μέσα εἰς τὴν σκοτεινὴν νεφέλην.

Τότε ὁ Σολομὼν εἶπεν: «Ὁ Κύριος ἀπεφάσισε νὰ κατασκηνώσῃ μέσα εἰς σκοτεινὸν καὶ πυκνὸν σύννεφον·

Ἐγὼ ὅμως, Κύριε, οἰκοδόμησα τὸν ναὸν αὐτὸν εἰς τὸ Ὄνομά σου, ἀφιερωμένον εἰς σέ, ἕτοιμον διὰ νὰ κατοικήσῃς εἰς αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

ἐγὼ ὅμως, Κύριε, ἀνοικοδόμησα μεγαλοπρεπῆ ναὸν εἰς τὸ ὄνομά σου, ἀφιερωμένον εἰς σέ, διὰ νὰ κατασκηνώσῃς εἰς αὐτὸν μονίμως, αἰωνίως».

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἐγύρισε τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸν λαὸν καὶ εὐλόγησεν ὅλην τὴν συνάθροισιν τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἵσταντο ὄρθιοι μὲ εὐλάβειαν.

Ἔπειτα ὁ βασιλιᾶς ἔστρεψε τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸν λαὸν καὶ εὐλόγησε ὅλην τὴν συνάθροισιν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ· ὅλος δὲ ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, ποὺ εἶχε συναθροισθῇ, ἐστέκετο ὄρθιος.

Ὁ Σολομὼν ἐδοξολόγησε τότε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· «δοξασμένος ἂς εἶναι Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διότι αὐτὸς ὁ ἴδιος ὑπεσχέθη πρὸς τὸν πατέρα μου τὸν Δαυῒδ καὶ μὲ τὰ παντοδύναμα χέρια του ἐξετέλεσεν ὅ,τι τότε εἶχεν ὑποσχεθῆ.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν εἶπεν: «Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Κύριος, τὸν ὁποῖον μόνοι ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη ἐγνώρισαν καὶ ἐλάτρευσαν οἱ Ἰσραηλῖται, καὶ δι’ αὐτὸ ὀνομάζεται ἰδικός των Θεός, Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος, διότι ἐμίλησε μὲ τὸ στόμα του εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ καὶ μὲ τὰ χέρια του ἐξεπλήρωσε τὴν ὑπόσχεσίν του. Ὁ Θεὸς ὑπεσχέθη εἰς τὸν Δαβὶδ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ, ὅταν τοῦ εἶπεν:

Αὐτὸς εἶχεν εἴπει: Ἀπὸ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔβγαλα ἐλεύθερον τὸν λαόν μου ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, καμμίαν ἄλλην πόλιν ἀπὸ ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ δὲν ἐξέλεξα, διὰ νὰ οἰκοδομήσω ἐκεῖ ναὸν πρὸς τιμὴν τοῦ Ὀνόματός μου, εἰ μὴ μόνον τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ κανένα ἄλλον ἄνδρα δὲν ἐξέλεξα ὡς βασιλέα ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Πλὴν τοῦ Δαυΐδ.

«Ἀπὸ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐλευθέρωσα τὸν λαόν μου καὶ τὸν ἔβγαλα ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, δὲν ἐδιάλεξα καμμίαν πόλιν ἀπὸ ὅλες τὶς φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ οἰκοδομήσω ἐκεῖ ναόν, ἀφιερωμένον εἰς τὸ ὄνομά μου, ὥστε νὰ λατρεύουν καὶ νὰ ἐπικαλοῦνται ἐκεῖ τὸ ὄνομά μου. Οὔτε ἐδιάλεξα ὁποιονδήποτε ἄνδρα διὰ νὰ εἶναι βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ μου.

Ἐγὼ ἐξέλεξα τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ δοξάζεται ἐκεῖ τὸ Ὄνομά μου, καὶ ἐγὼ ἐξέλεξα τὸν Δαυΐδ, διὰ νὰ εἶναι βασιλεὺς εἰς τὸν λαόν μου τὸν ἰσραηλιτικόν.

Τώρα ὅμως ἐδιάλεξα τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ λατρεύεται ἐκεῖ τὸ ὄνομά μου· ἐδιάλεξα δὲ καὶ τὸν Δαβίδ, διὰ νὰ εἶναι βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ μου».

Εἰς τὴν καρδίαν δὲ τοῦ Δαυῒδ τοῦ πατρός μου ἐγενήθη ἡ ἐπιθυμία καὶ ὁ πόθος νὰ ἀνοικοδομήσῃ ναὸν ἐν τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ Σολομὼν συνέχισεν: «Ἐγεννήθη δὲ εἰς τὴν καρδία τοῦ Δαβίδ, τοῦ πατέρα μου, ἡ δυνατὴ ἐπιθυμία νὰ ἀνοικοδομήσῃ ναὸν ἀφιερωμένον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ἀλλὰ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς τὸν Δαυΐδ, τὸν πατέρα μου· Ἡ ἐπιθυμία, ποὺ ἐγενήθη εἰς τὴν καρδίαν σου νὰ οἰκοδομήσῃς ναὸν εἰς δόξαν τοῦ ὀνόματός μου, καλὴ ἐπιθυμία εἶναι καὶ καλῶς αὐτὴ ἐγέμισε τὴν καρδίαν σου.

Ἀλλ’ ὁ Κύριος, ποὺ εἶδε τὴν ἐπιθυμίαν αὐτὴν τοῦ πατέρα μου, τοῦ εἶπε: «Τὸ ὅτι ἐγεννήθη εἰς τὴν καρδία σου ἡ ἐπιθυμία νὰ ἀνοικοδομήσῃς ναὸν εἰς τὸ ὄνομά μου, ἦταν πολὺ καλόν. Εἶχες ἀπόλυτον δίκαιον νὰ ἐπιθυμήσῃς καὶ νὰ σχεδιάσῃς ἕνα τέτοιο ἔργον

Πλὴν ὅμως σὺ δὲν θὰ ἀνοικοδομήσῃς τὸν ναὸν αὐτόν, ἀλλὰ ὁ υἱός σου, ὁ ὁποῖος θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὰ σπλάγχνα σου, αὐτὸς θὰ ἀνοικοδομήσῃ τὸν ναὸν τὸν ἀφιερωμένον εἰς τὸ Ὄνομά μου.

Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτὰ δὲν θὰ ἀνοικοδομήσῃς σὺ τὸν Ναόν, ἀλλὰ ὁ υἱός σου, ὁ ὁποῖος θὰ γεννηθῇ ἀπὸ σέ· αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ κτίσῃ τὸν Ναὸν αὐτὸν εἰς τὸ ὄνομά μου».

Ὁ Κύριος ἐξεπλήρωσε τὴν ὑπόσχεσίν του αὐτήν, τὴν ὁποίαν ρητῶς εἶχεν εἴπει, καὶ ἰδοὺ ὅτι ἐγὼ διεδέχθην τὸν πατέρα μου, τὸν Δαυΐδ, καὶ ἐκάθισα εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὅπως εἶχεν ὑποσχεθῆ ὁ Κύριος. Καὶ ἀνοικοδόμησα τὸν ναὸν πρὸς δόξαν τοῦ ὀνόματος Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Τώρα λοιπὸν ὁ Κύριος ἐπραγματοποίησε τὴν ὑπόσχεσιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἔδωκε· καὶ διεδέχθηκα τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, καὶ ἐκάθησα εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως ὑπεσχέθη ὁ Κύριος· καὶ ἀνοικοδόμησα τὸν Ναὸν εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου, τοῦ Θεοῦ Ἰσραήλ.

Ἐκεῖ ἔθεσα τὴν Κιβωτὸν τοῦ Μαρτυρίου, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάρχει ἡ Διαθήκη τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποίαν αὐτὸς συνῆψε μὲ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν».

Καὶ ἐκεῖ εἰς τὸν Ναὸν ἐτοποθέτησα τὴν Κιβωτόν, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάρχουν οἱ θεοχάρακτες λίθινες πλάκες τῆς Διαθήκης, τὴν ὁποίαν εἶχε συνάψει ὁ Θεὸς μὲ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν».

Ἐστάθη ὁ Σολομὼν ὄρθιος ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ ἐνώπιον ὅλης τῆς συγκεντρώσεως τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ὕψωσε τὰς χεῖρας αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ προσευχηθῇ πρὸς τὸν Κύριον.

Κατόπιν ὁ Σολομὼν ἐστάθη ὄρθιος ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων τοῦ Κυρίου, ἐνώπιον ὅλης τῆς συναθροίσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν, καὶ ὕψωσε τὰ χέρια του πρὸς τὸν οὐρανόν·

Εἶχεν ἤδη κατασκευάσει ὁ Σολομὼν χάλκινον βάθρον, τὸ ὁποῖον ἔθεσεν εἰς τὸ μέσον τῆς αὐλῆς τοῦ ναοῦ, τὸ μῆκος τοῦ βάθρου αὐτοῦ ἦτο πέντε πήχεις, τὸ πλάτος του ἐπίσης πέντε πήχεις, τὸ δὲ ὕψος του ἦτο τρεῖς πήχεις. Ἀνέβη καὶ ἐστάθη ὁ Σολομὼν ἐπάνω εἰς τὸ βάθρον αὐτό, ἔπειτα ἔπεσεν εἰς τὰ γόνατα ἐνώπιον τῆς συγκεντρώσεως ὁλοκλήρου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὕψωσε τὰς χεῖρας του πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε·

[διότι ὁ Σολομὼν κατεσκεύασε χάλκινον βάθρον (ἐξέδραν) καὶ τὸ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸ μέσον τῆς αὐλῆς τοῦ ἱεροῦ· τὸ μῆκος τοῦ βάθρου αὐτοῦ ἦταν πέντε (ἑβραικοί) πήχεις (2,25 μέτρα), τὸ πλάτος του πέντε (ἑβραικοί) πήχεις (2,25 μέτρα) καὶ τὸ ὕψος του τρεῖς (ἑβραϊκοί) πήχεις (1 35 μέτρα). Ὁ Σολομὼν ἀνέβη καὶ ἐστάθη ἐπάνω εἰς τὸ βάθρον αὐτό· κατόπιν ἔπεσεν εἰς τὰ γόνατα ἐνώπιον ὅλης τῆς συναθροίσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ὕψωσε τὰ χέρια του εἰς τὸν οὐρανόν]

«Κύριε, Θεὲ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, δὲν ὑπάρχει εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς τὴν γῆν ἄλλος Θεὸς ὅμοιος πρὸς σέ, ὁ ὁποῖος ἐκπληρώνεις τὰς ὑποσχέσεις σου καὶ παρέχεις τὸ ἔλεός σου εἰς τοὺς δούλους σου, οἱ ὁποῖοι πορεύονται ἐνώπιόν σου μὲ ὅλην τὴν εἰλικρίνειαν τῆς καρδίας των.

καὶ εἶπεν: «Ὦ Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος θεὸς ὅμοιος μὲ Σὲ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς τὴν γῆν! Σὺ τηρεῖς τὴν ὑπόσχεσιν καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν εἰς τοὺς δούλους σου, οἱ ὁποῖοι βαδίζουν ἐνώπιόν σου μὲ ὅλην τὴν καρδιά των καὶ σὲ ὑπακούουν προθύμως.

Σὺ ἐπραγματοποίησες εἰς τὸν δοῦλον σου, τὸν πατέρα μου Δαυΐδ, ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶχες εἴπει εἰς αὐτὸν περὶ τοῦ ναοῦ ὅσα μὲ τὸ ἴδιο σου τὸ στόμα τοῦ ὑπεσχέθης ἐπραγματοποίησες διὰ τῆς παντοδυνάμου χειρός σου, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ σημερινὴ ἡμέρα.

Σὺ ἐτήρησες ὅσα ὑπεσχέθης εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, ὅσα τοῦ ὑπεσχέθης διὰ τὸν Ναόν. Ὅ,τι δὲ τοῦ ὑπεσχέθης μὲ τὸν λόγον σου περὶ τοῦ Ναοῦ, τὸ ἐξεπλήρωσες μὲ τὸ παντοδύναμον χέρι σου, ὅπως τὸ βεβαιώνει ἡ σημερινὴ ἡμέρα.

Καὶ τώρα, Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἐκπλήρωσε καὶ ὅσα ἄλλα ὑπεσχέθης εἰς τὸν δοῦλον σου, τὸν πατέρα μου Δαυΐδ, ὅταν εἰς αὐτὸν ἔλεγες· Δὲν θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ ἐνώπιόν μου βασιλεὺς ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ θρόνου ἀπόγονός σου, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι οἱ ἀπόγονοί σου θὰ προσέξουν καὶ θὰ φυλάξουν τὸν δρόμον των, ὥστε νὰ πορεύωνται σύμφωνα μὲ τὸν νόμον μου, ὅπως ἐπορεύθης σὺ ἐνώπιόν μου.

Τώρα λοιπόν, ὦ Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἐκπλήρωσε εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, ὅσα τοῦ ὑπεσχέθης, ὅταν τοῦ εἶπες: «Οὐδέποτε θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ ἐνώπιόν μου ἄνθρωπος ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους (διαδόχους) σου, ὁ ὁποῖος θὰ βασιλεύῃ εἰς τὸν θρόνον τοῦ Ἰσραήλ· αὐτὸ ὅμως θὰ γίνῃ, ἐφ’ ὅσον οἱ ἀπόγονοι σου προσέξουν, ὥστε νὰ βαδίζουν μὲ ὁλόψυχον ἀφοσίωσιν καὶ ὁλοκάρδιον ὑπακοὴν εἰς τὸν νόμον μου, ὅπως ἐφέρθης σὺ ἀπέναντί μου».

Καὶ τώρα Κύριε, Θεὲ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἂς ἀποδειχθῇ πιστὸς καὶ ἀληθινὸς ὁ λόγος σου καὶ ἂς πραγματοποιηθῇ αὐτό, τὸ ὁποῖον ὑπεσχέθης εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαυΐδ.

Καὶ τώρα, ὦ Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἂς ἐπαληθευθῇ, σὲ παρακαλῶ, ἡ ὑπόσχεσίς σου, τὴν ὁποίαν ἔδωκες εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαβίδ.

Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κατοικήσῃ ὁ Θεὸς μαζῆ μὲ τοὺς ἀνθρώπους ἐπὶ τῆς γῆς; Ἐὰν τὸ στερέωμα καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ δὲν εἶναι ἀρκετοὶ νὰ βαστάσουν τὸ μεγαλεῖον σου, τί εἶναι ὁ οἶκος αὐτός, τὸν ὁποῖον ἐγώ ἔχω ἀνοικοδομήσει;

Πράγματι· Σύ, ὁ ἄπειρος καὶ ἀνεξιχνίαστος Θεός, θὰ κατοικήσῃς μὲ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ φθαρτοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν μικρὰν αὐτὴν γῆν; Ἐὰν ὁλόκληρος αὐτὸς ὁ ἀπέραντος οὐρανός, τὸν ὁποῖον βλέπομεν, καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ ἀχανοῦς οὐρανοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν φθάνει τὸ ἀνθρώπινον βλέμμα, δὲν ἠμποροῦν νὰ χωρέσουν σέ, τὸν ἄπειρον Θεόν, τὶ εἶναι ἀπὸ πλευρᾶς χωρητικότητος ὁ Ναὸς αὐτός, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἔκτισα;

Ἀλλὰ, σὺ Κύριε καὶ Θεέ μου, θὰ συγκαταβῇς νὰ ἐπιβλέψῃς εἰς τὴν προσευχὴν τοῦ δούλου σου, νὰ ἀκούσῃς τὴν δέησίν μου καὶ τὴν προσευχήν μου, τὴν ὁποίαν ὁ δοῦλος σου ἀπευθύνει ἐνώπιόν σου σήμερον.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ ρῖψε, σὲ παρακαλῶ, εὐσπλαγχνικὸν τὸ βλέμμα σου εἰς τὴν προσευχὴν ἐμοῦ τοῦ δούλου σου, Κύριε καὶ Θεέ, διὰ νὰ ἀκούσῃς τὴν δέησιν καὶ τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ἀπευθύνω σήμερα εἰς σέ, τὸν ἄπειρον Θεόν,

Σὲ ἱκετεύω νὰ εἶναι ἀνοικτοὶ οἱ ὀφθαλμοί σου ἡμέραν καὶ νύκτα εἰς τὸν ναὸν καὶ τὸν τόπον τοῦτον, ὅπου σὺ ὤρισες νὰ ἐπικαλοῦνται τὸ Ὄνομά σου οἱ ἄνθρωποι. Ἂς εἶναι ἀνοικτοὶ οἱ ὀφθαλμοί σου καὶ τὰ ὦτα σου, διὰ νὰ ἀκούῃς τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν σοῦ ἀπευθύνω ἐγὼ ὁ δοῦλος σου εἰς τὸν τόπον αὐτόν.

καὶ ἂς εἶναι οἱ ὀφθαλμοί σου ἀνοικτοὶ (ἄγρυπνοι) καὶ στραμμένοι εἰς τὸν Ναὸν τοῦτον ἡμέραν καὶ νύκτα, εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον, διὰ τὸν ὁποῖον ὤρισες νὰ ἐπικαλοῦνται ἐκεῖ τὸ ὄνομά σου· ἂς εἶναι, σὲ παρακαλῶ, οἱ ὀφθαλμοί σου ἀνοικτοί (ἄγρυπνοι) καὶ στραμμένοι εἰς τὸν Ναόν σου, διὰ νὰ ἀκούῃς τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν ἀπευθύνει ὁ δοῦλος σου εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον.

Θὰ ἀκούσῃς, Κύριε, τὰς δεήσεις ἐμοῦ τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὰς ὁποίας θὰ ἀπευθύνουν πρὸς σὲ εἰς τὸν τόπον τοῦτον. Ναί, Κύριε, θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν τόπον τῆς οὐρανίου κατοικίας σου τὰς προσευχάς, θὰ τὰς δεχθῇς καὶ θὰ γίνῃς σπλαγχνικὸς εἰς τοὺς προσευχομένους πρὸς σέ.

Εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον τῆς λατρείας θὰ εἰσακούῃς τὶς παρακλήσεις καὶ ἰκεσίες ἐμοῦ του δούλου σου καὶ τοῦ λαοῦ σου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ, ὅσες θὰ σοῦ ἀπευθυνοῦν εἰς τὸν τόπον τοῦτον. Καὶ σὺ θὰ εἰσακούσῃς τὶς δεήσεις μας ἀπὸ τὸ οὐράνιον κατοικητήριόν σου, θὰ τὶς κάμῃς δεκτὲς καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς ἀπέναντί μας.

Ἐὰν κανεὶς ἀδικήσῃ τὸν πλησίον του καὶ πάρῃ ἐπάνω του ὅρκον καὶ ἔλθῃ αὐτὸς καὶ ὁρκισθῇ ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων εἰς τὸν ναὸν τοῦτον,

Ἐὰν κανεὶς ἄνθρωπος ἀδικήσῃ τὸν πλησίον του, αὐτὸς δὲ ὁ ὁποῖος ἔχει ἀδικηθῇ, ὑποχρεώσῃ ἐκεῖνον ποὺ τὸν ἀδίκησε νὰ ὁρκισθῇ, τότε αὐτὸς ποὺ ἀδίκησε θὰ ἔλθῃ καὶ θὰ δώσῃ ἔνορκον διαβεβαίωσιν μὲ κατάραν ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸν Ναὸν αὐτόν·

σὺ θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ θὰ κάμῃς τὴν κρίσιν σου μεταξὺ τῶν δούλων σου, ὥστε ἐὰν ὁ ἀδικήσας ὁρκισθῇ ψευδῶς, νὰ τιμωρήσῃς τὸν ἄνομον καὶ νὰ ρίψῃς ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του τὴν ἀδικίαν, ποὺ διέπραξεν, ἔτσι δὲ θὰ ἀποδείξῃς ἀθῶον τὸν δίκαιον καὶ θὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτὸν ἀνάλογα μὲ τὴν δικαιοσύνην του.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν ἔνορκον διαβεβαίωσίν του, ὅπως καὶ κάθε Ἰσραηλίτου, καὶ θὰ ἐκφέρῃς τὴν δικαίαν ἀπόφασίν σου διὰ τοὺς δούλους σου, ὥστε να φανῇ ἡ ἐνοχὴ τοῦ ἀδίκου καὶ να τιμωρηθῇ· ἔτσι θὰ τιμωρήσῃς τὸν ἔνοχον (τὸν ἄδικον), ὁ ὁποῖος ὁρκίζεται ψευδῶς καὶ περιφρονεῖ τὴν θείαν δικαιοσύνην, ὅπως τοῦ ἀξίζει· θὰ ρίψῃς εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ ἐνόχου τὴν τιμωρίαν σου καὶ θὰ ἀθωώσὴς τὸν ἀθῶον μὲ τὸ νὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτὸν τὸ δίκαιόν του.

Ἐὰν συντριβοῦν καὶ αἰχμαλωτισθοῦν ἀπὸ τὸν ἐχθρόν των οἱ Ἰσραηλῖται, διότι ἡμάρτησαν ἐνώπιόν σου, ἔπειτα ὅμως ἐπιστρέψουν ἐν μετανοίᾳ πρὸς σὲ καὶ δοξάσουν τὸ Ὄνομά σου καὶ προσευχηθοῦν καὶ δεηθοῦν ἐνώπιόν σου στρεφόμενοι πρὸς τὸν ναὸν τοῦτον,

Ἐὰν δὲ ὁ λαός σου ὁ Ἰσραηλιτικὸς νικηθῇ καὶ πέσῃ αἰχμάλωτος εἰς τὰ χέρια τοῦ ἐχθροῦ του, διότι ἁμάρτησε ἐνώπιόν σου, κατόπιν ὅμως οἱ Ἰσραηλῖται ἐπιστρέψουν μὲ μετάνοιαν εἰς σὲ καὶ δοξολογήσουν τὸ ὄνομά σου καὶ προσευχηθοῦν ταπεινὰ καὶ σὲ παρακαλέσουν μὲ θερμὴν ἱκεσίαν ἐνώπιόν σου (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μὲ τὸ πρόσωπον ἐστραμμένον) εἰς τὸν Ναὸν αὐτόν, διὰ νὰ τοὺς συγχωρήσῃς,

σὺ θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχήν των, θὰ γίνῃς ἵλεως εἰς τὰς ἁμαρτίας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, θὰ ἐλευθερώσῃς καὶ θὰ ἐπιστρέψῃς αὐτοὺς ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν χώραν αὐτήν, τὴν ὁποίαν σὺ ἔχεις δώσει εἰς αὐτοὺς καὶ εἰς τοὺς προγόνους των.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν ἱκεσίαν των καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς εἰς τὶς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ σου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ· θὰ τοὺς ἐλευθερώσῃς δὲ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ θὰ τοὺς φέρῃς πίσω εἰς τὴν χώραν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἔδωκες ὡς κληρονομίαν εἰς αὐτοὺς καὶ εἰς τοὺς προπάτορές των.

Ὅταν δὲ κλείσῃ ὁ οὐρανὸς καὶ δὲν πέσῃ βροχὴ εἰς τὴν γῆν, διότι θὰ ἔχουν ἁμαρτήσει ἀπέναντί σου οἱ δοῦλοι σου, προσευχηθοῦν ὅμως εἰς τὸν τόπον τοῦτον καὶ δοξάσουν τὸ Ὄνομά σου καὶ μετανοήσουν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας των ἐξ αἰτίας τῆς θλίψεως, ποὺ τοὺς ἀπέστειλες,

Ὅταν κλείσῃ ὁ οὐρανὸς καὶ δὲν πίπτῃ βροχὴ εἰς τὴν γῆν, διότι οἱ Ἰσραηλῖται ἁμάρτησαν εἰς σέ, προσευχηθοῦν ὅμως εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον καὶ δοξολογήσουν τὸ ἅγιον ὄνομά σου καὶ ἐπιστρέψουν μὲ μετάνοιαν ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες των, ἐπειδὴ τοὺς ἐτιμώρησες καὶ τοὺς ἔθλιψες μὲ τὴν ἀνομβρίαν,

σὺ πάλιν θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχήν των, θὰ εἶσαι ἵλεως διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν δούλων σου καὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, θὰ δείξῃς εἰς αὐτοὺς τὴν εὐθεῖαν ὁδόν, ποὺ πρέπει νὰ βαδίσουν, καὶ θὰ στείλῃς βροχὴν εἰς τὴν γῆν σου, τὴν ὁποίαν σὺ ἔδωκες εἰς τὸν λαόν σου ὡς κληρονομίαν.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς πάλιν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν ἱκεσίαν των καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς διὰ τὶς ἁμαρτίες τῶν δούλων σου καὶ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ σου· θὰ τὰ κάμῃς ὅλα αὐτά, ἀφοῦ τοὺς διδάξῃς καὶ τοὺς φανερώσῃς τὸν ἀγαθὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ βαδίζουν καὶ τότε θὰ στείλῃς βροχὴν εἰς τὴν γῆν σου, τὴν ὁποίαν ἔδωκες ὡς μόνιμον κληρονομίαν εἰς τὸν λαόν σου.

Ἐὰν πέσῃ πεῖνα εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ἐὰν συμβῇ θανατηφόρος ἐπιδημία, ἐλονοσία καὶ ἴκτερος, ἐὰν ἐπιπέσῃ ἀκρίδα καὶ βροῦχος, ἐὰν ἐχθρὸς καταθλίψῃ τὸν λαόν σου πολιορκῶν τὰς πόλεις του, ἐὰν οἰαδήποτε πληγὴ καὶ θλῖψις ἐκσπάσῃ ἐναντίον του,

Ἐὰν συμβῇ εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ πεῖνα· ἐὰν συμβῇ ἔξαφνα ἐπιδημία θανατικῆς ἀρρώστιας· ἐὰν τὰ σπαρτὰ καταστραφοῦν ἀπὸ καυστικὸν ἄνεμον (νοτιοδυτικὸν ἄνεμον, σιρόκον)· ἐὰν ἔλθῃ ἴκτερος καὶ μαραίνωνται τὰ φυτὰ καὶ κιτρινίζουν· ἐὰν κτυπήσουν τὴν χώραν αὐτὴν σμήνη ἀκρίδων καὶ βρούχου (ἀκρίδων, ποὺ δὲν ἔχουν ἀκόμη πτερὰ ἢ εἶναι χωρὶς πτερά)· ἐὰν ὁ ἐχθρός των τοὺς πολιορκήσῃ εἰς τὶς πόλεις τῶν γενικῶς ἐὰν ἐνσκήψῃ ὁποιαδήποτε πληγή, ὁποιαδήποτε ὀδυνηρὴ ἀσθένεια·

Τότε δὲ ἀναπεμφθῇ πρὸς σὲ κάθε προσευχὴ καὶ κάθε δέησις ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἀνθρώπου καὶ ἀπὸ ὅλον μαζῆ τὸν ἰσραηλιτικόν σου λαόν, ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ συναισθανθοῦν τὴν θλῖψιν των καὶ τὴν ἀσθένειάν των, καὶ ὑψώσουν τὰς χεῖρας των πρὸς σὲ εἰς τὸν ναὸν τοῦτον,

κάτω δὲ ἀπὸ τὴν πίεσιν τῶν λυπηρῶν αὐτῶν γεγονότων κάθε ἄνθρωπος καὶ ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός σου ἀπευθύνουν ὁποιανδήποτε προσευχὴν ἢ ὅποιανδήποτε ἱκεσίαν, μόλις συναισθανθοῦν τὰ ὀδυνηρὰ αὐτὰ κτυπήματα καὶ τὴν ἀδυναμίαν των, καὶ ὑψώσουν τὰ χέρια των εἰς τὸν ἅγιον αὐτὸν Ναὸν καὶ προσευχηθοῦν εἰς σέ,

σὺ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸ τέλειον αὐτὸ κατοικητήριόν σου, θὰ ἀκούσῃς τὴν προσευχήν των καὶ θὰ γίνῃς ἵλεως πρὸς αὐτούς. Θὰ δώσῃς εἰς τὸν καθένα ἀπὸ αὐτοὺς κατὰ τὰς ἐπιθυμίας των, ὅταν κατανοήσῃς τὴν καρδίαν των σύ, ὁ ὁποῖος μόνος γνωρίζεις τὰς καρδίας τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς τὴν προσευχήν των ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεπῶς καὶ ἀσαλεύτως ἑτοιμασμένην εἰς τὸν οὐρανὸν ἁγιωτάτην κατοικίαν σου καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς πρὸς αὐτούς· καὶ θὰ δώσῃς εἰς τὸν καθένα ἄνθρωπον ἀναλόγως τῆς ὅλης διαγωγῆς του καὶ τῶν ἐλατηρίων τῆς καρδιᾶς του, τὰ ὁποῖα γνωρίζεις. Διότι Σὺ μόνος, ὡς παντογνώστης καὶ καρδιογνώστης, γνωρίζεις τὸ ἐσωτερικὸν τῆς καρδιᾶς ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Αὐτὸ δέ, διὰ νὰ σέβωνται οἱ ἄνθρωποι ὅλας τὰς ὁδούς σου, καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας αὐτοὶ θὰ ζοῦν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν σὺ ἔδωσες εἰς τοὺς πατέρας ἡμῶν.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ σέβωνται καὶ θὰ εὐλαβοῦνται βαθύτατα ὅλες τὶς ἐντολές σου, ὅλες τὶς ἡμέρες, ὅσες θὰ ζοῦν εἰς τὴν χώραν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἐδωκες ὡς μόνιμον κληρονομίαν εἰς τοὺς προπάτορές μας.

Καὶ κάθε ξένος, ὁ ὁποῖος δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ἦλθεν ὅμως ἀπὸ μακρυνὴν χώραν ἐδῶ, διότι ἔχει πληροφορηθῆ θαυμαστὰ γεγονότα διὰ τὸ μέγα Ὄνομά σου, διὰ τὸ παντοδύναμον καὶ ἔνδοξον χέρι σου, ἐὰν καὶ αὐτὸς ἔλθῃ καὶ προσευχηθῇ εἰς τὸν τόπον τοῦτον,

Ἐπὶ πλέον (θὰ εἰσακούσῃς) καὶ τὴν προσευχὴν παντὸς ξένου, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνήκει εἰς τὸν περιούσιον λαόν σου, ἔλθῃ δὲ ἐδῶ ἀπὸ χώραν μακρινήν, ἐπειδὴ προσειλκύσθη ἀπὸ τὸ μέγα ὄνομά σου, τὸ παντοδύναμον χέρι σου καὶ τὸν βραχίονά σου, ὁ ὁποῖος ὑψώνεται ἐπάνω ἀπὸ κάθε ἀντίστασιν καὶ μὲ τὴν ἀκαταγώνιστον δύναμίν του τὴν κατασυντρίβει· ἐὰν λοιπὸν ὁ ξένος αὐτός (ἤ οἱ ξένοι) ἔλθῃ καὶ προσευχηθῇ εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν Ναόν,

σὺ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸ τέλειον κατοικητήριόν σου, θὰ ἀκούσῃς τὴν προσευχήν του καὶ θὰ ἐκπληρώσῃς ὅλα ὅσα ζητήσῃ ἀπὸ σὲ ὁ ξένος αὐτός. Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μάθουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς τὸ Ὄνομά σου καὶ νὰ σὲ σέβωνται, ὅπως σὲ σέβεται ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός, διὰ νὰ μάθουν ὅτι τὸ Ὄνομά σου δοξάζεται καὶ αὐτὸ ἐπικαλοῦνται εἰς τὸν οἶκον τοῦτον, τὸν ὁποῖον ἐγὼ οἰκοδόμησα.

Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεπῶς καὶ ἀσαλεύτως ἑτοιμασμένην εἰς τὸν οὐρανὸν ἁγιωτάτην κατοικίαν σου, τὴν προσευχήν του καὶ θὰ δώσῃς εἰς αὐτὸν ὅλα, ὅσα ὁ ξένος αὐτὸς θὰ σοῦ ζητήσῃ. Τοῦτο θὰ γίνῃ, διὰ νὰ γνωρίσουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς τὸ ἅγιον ὄνομά σου καὶ διὰ νὰ σὲ σέβωνται καὶ σὲ εὐλαβοῦνται βαθύτατα, ὅπως κάμνει καὶ ὁ λαός σου ὁ Ἰσραηλιτικός· ἀκόμη δὲ διὰ νὰ μάθουν ὅτι τὸ ὄνομά σου λατρεύομεν καὶ αὐτὸ ἐπικαλούμεθα εἰς τὸν ἅγιον αὐτὸν Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισα.

Ἐὰν ὁ λαός σου ἐξέλθῃ εἰς πόλεμον ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν του κατὰ διαταγήν σου καὶ εἰς τὸν δρόμον, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ στείλῃς αὐτούς, προσευχηθοῦν πρὸς σὲ ἐστραμμένοι πρὸς τὴν πόλιν αὐτήν, ἐντὸς τῆς ὁποίας ἐξέλεξες σὺ νὰ μένῃς, καὶ πρὸς τὸν ναὸν αὐτόν, τὸν ὁποῖον οἰκοδόμησα καὶ ἀφιέρωσα εἰς τὸ Ὄνομά σου,

Ἐὰν δὲ ὁ λαός σου βγῇ διὰ νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν του καὶ ἀκολουθήσῃ τὸν (ὁποιονδήποτε) δρόμον, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ τοὺς ἀποστείλῃς, καὶ προσευχηθοῦν εἰς σὲ μὲ τὸ πρόσωπον στραμμένον πρὸς τὴν πόλιν αὐτήν (τὴν Ἱερουσαλήμ), τὴν ὁποίαν ἐδιάλεξες διὰ νὰ κατοικῇς, καὶ πρὸς τὸν ἅγιον Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισα εἰς τὸ ὄνομά σου,

σὺ θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν δέησιν αὐτῶν καὶ θὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτοὺς τὸ δίκαιον.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν δέησίν των καὶ θὰ ὑποστηρίξῃς τὴν δικαίαν ὑπόθεσίν των μὲ τὸ νὰ τοὺς δώσῃς τὴν νίκην.

Ἐὰν ἁμαρτήσουν ἀπέναντί σου, (διότι δὲν θὰ ὑπάρξῃ ἄνθρωπος, ποὺ δὲν θὰ ἁμαρτήσῃ) καὶ τιμωρήσῃς αὐτοὺς καὶ τοὺς παραδώσῃς εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των, οἱ δὲ ἐχθροί των τοὺς αἰχμαλωτίσουν καὶ τοὺς μεταφέρουν εἰς ἐχθρικὴν χώραν πλησίον ἢ μακράν,

Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται ἁμαρτήσουν εἰς σέ (διότι ὅλοι ἁμαρτάνομεν· δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ποὺ νὰ μὴ ἁμαρτήσῃ εἰς σέ), θὰ ὀργισθῇς ἐναντίον των καὶ θὰ τοὺς τιμωρήσῃς καὶ θὰ τοὺς παραδώσῃς εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν, αὐτοὶ δὲ θὰ τοὺς σύρουν αἰχμαλώτους εἰς μακρινὴν ἢ κοντινὴν ἐχθρικὴν χώραν.

ἐὰν αὐτοὶ ἐπιστρέψουν μὲ εἰλικρινῆ καρδίαν πρὸς σὲ ἐκεῖ εἰς τὴν ἐχθρικὴν χώραν, ὅπου θὰ ἔχουν μεταφερθῆ, ἐὰν ἐπιστρέψουν ἐν μετανοίᾳ καὶ εἰς τὴν περίοδον τῆς αἰχμαλωσίας των αὐτῆς προσευχηθοῦν πρὸς σὲ λέγοντες· ἡμαρτήσαμεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν·

Ἐάν ὅμως συνέλθουν καὶ μετανοήσουν μὲ ὅλην των τὴν καρδιὰ καὶ μὲ ὅλην των τὴν ψυχὴν ἐκεῖ εἰς τὴν ἐχθρικὴν χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν μετεφέρθησαν· ἐὰν μετανοήσουν ἀληθινὰ καὶ εἰλικρινὰ καὶ σὲ ἰκετεύσουν μὲ λόγια συντριβῆς καὶ ἀναγνωρίσεως τῆς ἁμαρτίας των εἰς τὴν χώραν τῆς αἰχμαλωσίας των καὶ εἰποῦν· «ἁμαρτήσαμε, παρεβήκαμε τὸν νόμον σου, διεπράξαμεν ἀδικήματα πολλά»·

ἐὰν αὐτοὶ ἐπιστρέψουν πρὸς σὲ μὲ ὅλην των τὴν καρδίαν καὶ μὲ ὅλην των τὴν ψυχὴν εἰς τὴν χώραν τῶν ἐχθρῶν, ποὺ τοὺς ἔχουν αἰχμαλωτίσει, καὶ προσευχηθοῦν ἐστραμμένοι πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς χώρας των, τὴν ὁποίαν σὺ ἔδωκες εἰς τοὺς πατέρας των, πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς πόλεως, τὴν ὁποίαν σὺ ἐδιάλεξες, καὶ τοῦ οἴκου, τὸν ὁποῖον ἐγὼ οἰκοδόμησα εἰς δόξαν τοῦ Ὀνόματός σου,

ἔτσι δὲ ἐπιστρέφουν μὲ μετάνοιαν εἰς σὲ μὲ ὅλην τὴν καρδιά των καὶ μὲ ὅλην τὴν ψυχήν των εἰς τὴν χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν οἱ ἐχθροὶ τοὺς ἔσυραν αἰχμαλώτους, ἐκεῖ δὲ προσευχηθοῦν μὲ τὸ πρόσωπον στραμμένον πρὸς τὴν χώραν των, τὴν ὁποίαν ἔδωκες εἰς τοὺς προπάτορές των, καὶ πρὸς τὴν πόλιν (τὴν Ἱερουσαλήμ), τὴν ὁποίαν ἐδιάλεξες, καὶ πρὸς τὸν ἅγιον Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισα εἰς τὸ ὄνομά σου,

σὺ θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸ τέλειον κατοικητήριόν σου, τὴν προσευχὴν καὶ τὴν δέησιν αὐτῶν, θὰ ἀποδώσῃς τὸ δίκαιόν των καὶ θὰ δειχθῇς σπλαγχνικὸς εἰς τὸν λαὸν αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἡμάρτησεν ἀπέναντί σου.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς τὴν προσευχήν των καὶ τὴν ἱκεσίαν των ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεπῶς καὶ ἀσαλεύτως ἑτοιμασμένην εἰς τὸν οὐρανὸν ἁγιωτάτην κατοικίαν σου, καὶ θὰ ὑποστηρίξῃς τὴν δικαίαν ὑπόθεσίν των καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς εἰς τὸν λαόν σου αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἁμάρτησε εἰς σέ.

Καὶ τώρα, Κύριε, ἂς εἶναι ἀνοικτοὶ οἱ ὀφθαλμοί σου καὶ τὰ ὦτα σου πρόθυμα νὰ ἀκούσουν κάθε δέησιν, ἡ ὁποία θὰ ἀναπέμπεται πρὸς σὲ ἀπὸ τὸν τόπον τοῦτον.

Τώρα λοιπόν, Κύριε, ἂς εἶναι, σὲ παρακαλῶ, τὰ μάτιά σου ἄγρυπνα καὶ τὰ αὐτιά σου ἀνοικτά, προσεκτικὰ καὶ πρόθυμα εἰς τὸ νὰ ἀκούουν τὴν δέησιν, ἡ ὁποία ἀναπέμπεται εἰς σὲ ἀπὸ τὸν τόπον αὐτόν!

Καὶ τώρα, Κύριε καὶ Θεέ, σήκω καὶ ὅλα εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τῆς ἀναπαύσεώς σου, σὺ καὶ ἡ Κιβωτὸς τῆς δυνάμεώς σου. Οἱ ἱερεῖς σου, Κύριε καὶ Θεέ, ἂς ἐνδυθοῦν σωτηρίαν καὶ τὰ τέκνα σου, οἱ εὐλαβεῖς ἄνθρωποι, ἂς εὐφρανθοῦν μὲ τὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα σὺ δίδεις.

Τώρα λοιπόν, Κύριε καὶ Θεέ, σήκω ἐπάνω διὰ νὰ ἔλθῃς εἰς τὸν ἅγιον Ναὸν τῆς Σιών, τὸν τόπον αὐτὸν τῆς μονίμου κατοικίας καὶ ἀναπαύσεώς σου, Σὺ καὶ ἡ μέχρι τώρα συνεχῶς κινουμένη καὶ μετατοπιζομένη Κιβωτός, τὸ σύμβολον τῆς θείας παντοδυναμίας σου. Οἱ ἱερεῖς σου, Κύριε καὶ Θεέ, ἂς ἐνδυθοῦν σωτηρίαν καὶ ὁ ἀφωσιωμένος λαός σου ἂς σκιρτήσῃ ἀπὸ εὐφροσύνην δι’ ὅλες τὶς δωρεές, ποὺ τοὺς ἐχάρισεν ἡ ἀγαθότης σου.

Κύριε ὁ Θεός μου, μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ ἐμέ, τὸν ὁποῖον σὺ ἔχρισες βασιλέα καὶ ἐνθυμήσου τὰ ἐλέη, τὰ ὅποῖα πρὸς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαυῒδ ἔδωσες».

Κύριε καὶ Θεέ, μὴ ἀποκρούσῃς καὶ μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ ἐμέ, τὸν ὁποῖον ἔχρισες βασιλιᾶ· ἐνθυμήσου τὴν θερμὴν ἀγάπην καὶ εὐσέβειαν, ποὺ εἶχε πρὸς σὲ ὁ δοῦλος σου ὁ Δαβὶδ (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τὴν θερμὴν ἀγάπην, ποὺ ἔτρεφες πρὸς τὸν δοῦλον σου, τὸν Δαβίδ, καὶ τὶς ἀγαθὲς καὶ ἀξιόπιστες ὑποσχέσεις σου πρὸς αὐτόν)».

Ὅταν ὁ Σολομὼν ἐτελείωσε τὴν προσευχήν του, πῦρ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ κατέφαγε τὰς θυσίας τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τὰς ἄλλας θυσίας. Θεία δὲ λάμψις ἐγέμισε τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Καὶ ὅταν ὁ Σολομὼν ἐτελείωσε νὰ προσεύχεται, φωτιὰ κατέβη ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ κατέκαυσεν ἐντελῶς, ἔκαμε κάρβουνο καὶ στάχτη τὰ κομμάτια τῶν ζώων, ποὺ προσεφέροντο ὡς ὁλοκαυτώματα, καὶ τὶς ἄλλες θυσίες· ταυτοχρόνως ἡ δόξα Κυρίου, ἡ ὑπερφυσικὴ καὶ ἐκθαμβωτικὴ λάμψις, ἐγέμισε τὸν Ναόν!

Οἱ ἱερεῖς δὲν ἠμποροῦσαν νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου κατὰ τὸ χρονικὸν ἐκεῖνο διάστημα, διότι θεία λάμψις εἶχε γεμίσει τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Ἕνεκα τούτου οἱ ἱερεῖς δὲν ἠμποροῦσαν να εἰσέλθουν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον, διότι ἡ δόξα τοῦ Κυρίου, ἡ ὑπερφυσικὴ καὶ ἐκθαμβωτικὴ λάμψις, ἐγέμισε τὸν Ναόν.

Ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἔβλεπον τὸ πῦρ νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν θείαν λάμψιν, ἡ ὁποία ἐγέμισε τὸν ναόν. Ἔπεσαν δὲ κατὰ γῆς μὲ τὸ πρόσωπον αὐτῶν εἰς τὸ λιθόστρωτον δάπεδον, προσεκύνησαν τὸν Θεὸν καὶ ὑμνοῦσαν αὐτὸν λέγοντες· «ὅτι εἶναι ἀγαθός, ὅτι τὸ ἔλεός του παραμένει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

Καὶ ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς εἶδαν τὴν φωτιὰ νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου, τὴν ὑπερφυσικὴν καὶ ἐκθαμβωτικὴν λάμψιν, νὰ γεμίζῃ τὸν Ναόν, καὶ ἔπεσαν μπρούμυτα εἰς τὴν γῆν, ἐπάνω εἰς τὸ λιθόστρωτον δάπεδον, προσκυνοῦντες καὶ δοξολογοῦντες τὸν Θεὸν μὲ τό: «Διότι τοῦτο εἶναι ὠφέλιμον, γλυκύ, καλὸν καὶ πρέπον· διότι πάντοτε καὶ διαρκῶς ὁ Κύριος ἐλεεῖ καὶ ἡ εὐσπλαγχνία του εἶναι ἀστείρευτος πηγὴ ἐλέους, ὥστε τὸ ἔλεός του νὰ μένῃ ἀνεξάντλητον εἰς τὸν αἰῶνα».

Ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλος ὁ λαὸς προσέφερον θυσίας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ὁ βασιλιᾶς καὶ μαζί του ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς προσέφεραν θυσίες ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν προσέψερεν ὡς θυσίαν εἰκοσιδύο χιλιάδας μόσχους καὶ ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδας πρόβατα. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἔκαμαν τὰ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν προσέφερε θυσίαν εἴκοσι δύο χιλιάδες (22.000) μοσχάρια καὶ ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες (120.000) πρόβατα. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐγκαινίασαν τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ ὁ βασιλιᾶς καὶ μαζί του ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός.

Οἱ ἱερεῖς ἐστέκοντο ὄρθιοι εἰς τὰς θέσεις των καὶ οἱ Λευῖται μὲ τὰ ἱερὰ μουσικά των ὄργανα, διὰ νὰ ὑμνοῦν μὲ αὐτὰ τὸν Κύριον λέγοντες, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ. Ἐπίσης ἐδοξολογοῦσαν τὸν Κύριον μὲ ἄσματα, τὰ ὁποῖα ὁ Δαυῒδ ἰδιοχείρως εἶχε γράψει, καὶ οἱ ἱερεῖς ἐσάλπιζαν μὲ τὰς ἱερὰς σάλπιγγας ἐνώπιον αὐτῶν καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἵσταντο ὄρθιοι.

Οἱ ἱερεῖς ἐστέκοντο εἰς τὶς ὠρισμένες θέσεις των, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ Λευῖται (ἀπέναντί των) μὲ τὰ ἱερά των ὄργανα, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ τοὺς εἶχεν ἐφοδιάσει, διὰ νὰ ψάλλουν καὶ δοξολογοῦν τὸν Κύριον μὲ τὴν συνοδείαν τῶν ὀργάνων αὐτῶν λέγοντες: «Διότι πάντοτε καὶ διαρκῶς ὁ Κύριος ἐλεεῖ καὶ ἡ εὐσπλαγχνία του εἶναι ἀστείρευτος πηγὴ ἐλέους, ὥστε τὸ ἔλεός του νὰ μένῃ ἀνεξάντλητον εἰς τὸν αἰῶνα. Ἐπίσης ἐδοξολογοῦσαν τὸν Θεὸν καὶ μὲ ὕμνους, τοὺς ὁποίους εἶχε συνθέσει ὁ ἴδιος ὁ Δαβίδ. Ἀπέναντι δὲ ἀπὸ τοὺς Λευῖτες οἱ ἱερεῖς ἐσάλπιζαν μὲ τὶς σάλπιγγες, ἐνῷ ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, ποὺ εἶχε συναθροισθῇ, ἐστέκετο ὄρθιος.

Ὁ Σολομὼν ἡγίασε τὴν αὐλήν, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, διότι ἐκεῖ ἐπὶ τοῦ νέου θυσιαστηρίου προσέφερε τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ τὰ λίπη τῶν θυσιῶν τοῦ σωτηρίου, ἐπειδὴ τὸ ἄλλο τὸ χαλκοῦν θυσιαστήριον, τὸ ὁποῖον εἶχε κατασκευάσει ὁ Σολομών, δὲν ἦτο ἀρκετὸν νὰ δέχεται ὅλα τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ τὰ δῶρα καὶ τὰ λίπη τῶν εἰρηνικῶν θυσιῶν.

Ὁ Σολομὼν ἐκαθαγίασε τὸ κέντρον τῆς αὐλῆς, ἡ ὁποία εὑρίσκετο ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου. Διότι ἐκεῖ προσέφερε τὶς θυσίες τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τὰ λίπη (τὰ λιπαρὰ κομμάτια) τῶν θυσιῶν τοῦ «σωτηρίου«, ἐπειδὴ τὸ χάλκινον θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ποὺ κατεσκεύασεν ὁ Σολομών, δὲν ἐπαρκοῦσε εἰς τὸ νὰ δεχθῇ ὅλες τὶς θυσίες τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τὰ ἄλλα δῶρα καὶ τὰ λίπη (τὰ λιπαρὰ κομμάτια).

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἐτέλεσεν ὁ Σολομὼν τὴν ἑορτὴν αὐτὴν τῶν ἐγκαινίων ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν ἦσαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, συγκέντρωσις πολὺ μεγάλη, διότι εἶχον ἔλθει Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὴν εἴσοδον τῆς χώρας Αἰμὰθ ἕως τὸν χείμαρρον τῆς Αἰγύπτου.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἑώρτασε τὴν ἑορτὴν αὐτὴν τῶν Ἐγκαινίων ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρες, μαζὶ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός. Ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἀποτελοῦσε μίαν πολὺ μεγάλην συνάθροισιν πλήθους, τὸ ὁποῖον ἦλθεν ἀπὸ τὴν περιοχὴν ποὺ ἐξετείνετο ἀπὸ τὴν εἴσοδον Αἰμάθ (εἰς τὸ βορειότερον ἄκρον τῆς Παλαιστίνης) μέχρι τὸν χείμαρρον τῆς Αἰγύπτου (εἰς τὸ νοτιώτερον ἄκρον τῆς Παλαιστίνης).

Κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ἑώρτασεν ὁ Σολομὼν τὴν λῆξιν τῆς ἑορτῆς. Ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἐτέλεσε τὴν ἑορτὴν τῶν ἐγκαινίων τοῦ θυσιαστηρίου.

Κατὰ δὲ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ὁ Σολομὼν ἑώρτασε τὴν λῆξιν τῆς ἑορτῆς τῶν Ἐγκαινίων· διότι οἱ ἑορτασμοὶ τῶν ἐγκαινίων τοῦ θυσιαστηρίου διήρκεσαν ἑπτὰ ἥμερες.

Κατὰ τὴν εἰκοστὴν τρίτην ἡμέραν τοῦ ἑβδόμου μηνὸς ἀφῆκεν ὁ Σολομὼν τοὺς Ἰσραηλίτας νὰ ἐπιστρέψουν χαρούμενοι εἰς τὰς οἰκίας των διὰ τὰς εὐεργεσίας, τὰς ὁποίας ὁ Κύριος ἔκαμεν εἰς τὸν Δαυΐδ, εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Κατὰ δὲ τὴν εἰκοστὴν τρίτην ἡμέραν του ἑβδόμου μηνὸς (τοῦ ἑβραϊκοῦ ἔτους) ὁ Σολομὼν ἀπέλυσε τὸν λαὸν διὰ νὰ ἀναχωρήσουν εἰς τὰ σπίτια των. Καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ἐπέστρεψαν εἰς τὶς πόλεις των εὐτυχισμένοι, χαρούμενοι καὶ μὲ καρδιὰ γεμάτην ἀγαλλίασιν δι’ ὅλα τὰ ἀγαθὰ καὶ τὶς εὐλογίες, ποὺ ὁ Κύριος ἐχάρισεν εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες, τὸν περιούσιον λαόν του.

Ἔφερεν εἰς πέρας ὁ Σολομὼν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὸ βασιλικόν του ἀνάκτορον. Ἐπραγματοποίησεν ἐπιτυχῶς ὅλα ὅσα ἐσκέφθη καὶ ἐπεθύμησε νὰ κάμῃ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὸν ἰδικόν του οἶκον.

Ἔτσι ὁ Σολομὼν ἐτελείωσε τὸ κτίσιμον τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου. Ὠλοκλήρωσε μὲ ἐπιτυχίαν ὁ Σολομὼν ὅλα, ὅσα ἐσχεδίασε καὶ ἀπεφάσισε νὰ κάμῃ εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὸ βασιλικόν του ἀνάκτορον.

Ὁ Κύριος παρουσιάσθη εἰς τὸν Σολομῶντα τὴν ἑπομένην νύκτα καὶ τοῦ εἶπε· «ἤκουσα τὴν προσευχήν σου καὶ ἐξέλεξα τὸν τόπον αὐτόν, διὰ νὰ εἶναι ναός μου, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ προσφέρετε τὰς θυσίας σας.

Τότε ὁ Κύριος παρουσιάσθη μὲ θεῖον, ἰερὸν καὶ ὑπερφυσικὸν ὄνειρον εἰς τὸν Σολομῶντα τὴν νύκτα (ἐνῷ ἐκοιμᾶτο) καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἄκουσα τὴν προσευχήν σου καὶ ἐδιάλεξα καὶ ἐξεχώρισα τὸν τόπον αὐτὸν διὰ τὸν ἑαυτόν μου ὡς Ναόν, ὅπου θὰ προσφέρωνται θυσίες.

Ἐὰν κλείσω τὸν οὐρανὸν καὶ δὲν πέσῃ βροχή, ἐὰν διατάξω τὰς ἀκρίδας νὰ καταφάγουν τὰ δένδρα, ἐὰν στείλω θάνατον εἰς τὸν λαόν μου,

Ἐὰν κλείσω τὸν οὐρανὸν καὶ δὲν πίπτῃ βροχὴ εἰς τὴν γῆν, ἢ ἐὰν διατάξω τὶς ἀκρίδες νὰ καταφάγουν τὰ δένδρα, ἢ ἐὰν στείλω θανατηφόρον ἐπιδημίαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ μου,

εἰς τὸν ὁποῖον ἔχει δοθῇ ὡς ὄνομα τὸ Ὄνομά μου καὶ συναισθανθῇ τὸ σφάλμα του καὶ μετανοήσῃ, ἐὰν προσευχηθοῦν τότε οἱ Ἰσραηλῖται πρὸς ἐμὲ καὶ ζητήσουν τὸ πρόσωπόν μου καὶ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὰς πονηρὰς αὐτῶν ὁδούς, ἐγὼ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν θὰ ἀκούσω τὰς προσευχάς των, θὰ γίνω ἵλεως εἰς τὰς ἁμαρτίας των καὶ θὰ ἀπαλλάξω τὴν χώραν των ἀπὸ τὰς θλίψεις των.

(τότε) ἐὰν ὁ λαός μου, εἰς τὸν ὁποῖον ἔχω θέσει τὸ ὄνομά μου, ταπεινωθῇ, συντριβῇ καὶ προσευχηθῇ καὶ οἱ Ἰσραηλῖται ζητήσουν τὸ πρόσωπόν μου καὶ τὴν περιφανῆ ἐπίσκεψιν τῆς προστασίας μου μὲ ἅγιον πόθον, καὶ ἐπιστρέψουν μὲ μετάνοιαν ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς ἁμαρτίας καὶ πονηρίας των, τότε καὶ ἐγὼ θὰ εἰσακούσω τὴν προσευχήν των ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ θὰ φανῶ συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς εἰς τὶς ἁμαρτίες των καὶ θὰ ἀποκαταστήσω τὴν γῆν των καὶ θὰ φέρω πάλιν εὐημερίαν εἰς τὴν χώραν των.

Τώρα οἱ ὀφθαλμοί μου θὰ εἶναι ἀνοικτοὶ καὶ τὰ ὦτα μου προσεκτικὰ εἰς τὴν προσευχήν, ἡ ὁποία θὰ ἀναπέμπεται πρὸς ἐμὲ ἀπὸ τὸν τόπον αὐτόν.

Τώρα τὰ μάτια μου θὰ εἶναι ἀνοικτὰ καὶ ἄγρυπνα καὶ τὰ αὐτιά μου προσεκτικὰ καὶ πρόθυμα νὰ ἀκούουν τὴν προσευχήν, ἡ ὁποία θὰ ἀναπέμπεται ἀπὸ τὸν τόπον αὐτόν, τὸν Ναόν.

Ἐξέλεξα καὶ ἡγίασα τὸν ναὸν αὐτόν, διὰ νὰ εἶναι καὶ νὰ ἀναφέρεται ἐκεῖ αἰωνίως τὸ Ὄνομά μου. Οἱ ὀφθαλμοί μου καὶ ἡ καρδία μου θὰ εἶναι ἐκεῖ ὅλας τὰς ἡμέρας.

Διότι τώρα ἐδιάλεξα, ἐξεχώρισα καὶ ἁγίασα τὸν Ναὸν αὐτὸν διὰ νὰ λατρεύεται ἐκεῖ εἰς αὐτὸν αἰωνίως τὸ ὄνομά μου. Ἐκεῖ, εἰς τὸν Ναὸν αὐτόν, θὰ εἶναι στραμμένοι οἱ ὀφθαλμοί μου καὶ ἢ καρδιά μου πάντοτε, ὅλες τὶς ἡμέρες.

Καὶ σύ, ἐὰν πορευθῇς καὶ ζήσῃς ἐνώπιόν μου, ὅπως ὁ πατήρ σου ὁ Δαυΐδ, καὶ ἐκτελέσῃς ὅλα ὅσα ἐγὼ σὲ ἔχω διατάξει καὶ φυλάξῃς τὰ προστάγματά μου καὶ τὰς ἐντολάς μου,

Σὺ δέ, ἐὰν συμπεριφερθῇς ἀπέναντί μου, ὅπως εἶχε συμπεριφερθῆ ὁ Δαβίδ, ὁ πατέρας σου, καὶ ἐὰν ἐφαρμόσῃς μὲ ἀκρίβειαν ὅλα, ὅσα σὲ ἔχω διατάξει, καὶ φυλάξῃς τὰ προστάγματά μου καὶ τὶς ἀποφάνσεις καὶ δίκαιες κρίσεις μου,

ἐγὼ θὰ ἀνορθώσω καὶ θὰ στερεώσω τὸν βασιλικόν σου θρόνον, ὅπως ὑπεσχέθην εἰς τὸν πατέρα σου Δαυῒδ λέγων· Ποτὲ δὲν θὰ λείψῃ βασιλεὺς ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐκ τῶν ἀπογόνων σου.

τότε καὶ ἐγὼ θὰ στερεώσω τὸν βασιλικόν σου θρόνον, ὅπως εἶχα ὑποσχεθῆ εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα σου, εἰς τὸν ὁποῖον εἶπα: «Δὲν θὰ λείψῃ ποτὲ ἀπόγονος (διάδοχός) σου ἀπὸ τὸν βασιλικὸν θρόνον σου (ἐπί) τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ».

Ἐὰν ὅμως σεῖς στραφῆτε πρὸς ἄλλους δρόμους καὶ ἐγκαταλείψετε τὰ προστάγματά μου καὶ τὰς ἐντολάς μου, τὰς ὁποίας ἔδωκα ἐνώπιόν σας, καὶ πορευθῆτε καὶ λατρεύσετε ἄλλους θεοὺς καὶ προσκυνήσετε αὐτούς,

Ἐὰν ὄμως σεῖς ἀποστραφῆτε ἀπὸ ἐμὲ καὶ ἐγκαταλείψετε τὰ προστάγματά μου καὶ τὶς ἐντολές μου, τὶς ὁποῖες ἔθεσα ἐνώπιόν σας διὰ νὰ τὶς τηρῆτε, καὶ προχωρήσετε καὶ λατρεύσετε ἄλλους θεοὺς καὶ προσκυνήσετε αὐτούς,

ἐγὼ θὰ σᾶς ξερριζώσω ἀπὸ τὴν χώραν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἔδωκα εἰς τοὺς πατέρας σας, καὶ τὸν ναὸν αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἡγίασα διὰ τὸν ἑαυτόν μου, θὰ ἀπορρίψω ἀπὸ τὸ πρόσωπόν μου καὶ θὰ καταστήσω αὐτὸν παροιμίαν καὶ θλιβερὰν διήγησιν μεταξὺ ὅλων τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν.

τότε καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ξερριζώσω ἀπὸ τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν ἔδωκα εἰς αὐτούς (τοὺς πατέρες σας)· αὐτὸν δὲ τὸν Ναόν, τὸν ὁποῖον ἁγίασα καὶ ἀφιέρωσα εἰς τὸ ὄνομά μου, θὰ τὸν ἀποκηρύξω καὶ θὰ τὸν ἀποδιώξω ἀπὸ τὸ πρόσωπόν μου καὶ θὰ κάμω, ὥστε νὰ καταντήσῃ παροιμιώδης ἢ ταπείνωσις καὶ ἡ ἐρήμωσίς του καὶ ἀντικείμενον ἐξευτελισμοῦ καὶ ἐμπαιγμοῦ εἰς τὰ στόματα ὅλων τῶν ἐθνικῶν.

Ὁ μεγαλοπρεπὴς αὐτὸς ναὸς θὰ καταστροφῇ καὶ καθένας, ποὺ θὰ διέρχεται καὶ θὰ βλέπῃ αὐτόν, θὰ μένῃ ἕκπληκτος καὶ θὰ ἐρωτᾷ· Διὰ ποίαν αἰτίαν ἐπέφερεν ὁ Κύριος εἰς τὴν γῆν αὐτὴν καὶ εἰς τὸν ναὸν τοῦτον τὴν καταστροφήν;

Καὶ ὁ μεγαλοπρεπὴς αὐτὸς Ναός, ὁ ὁποῖος σήμερα εἶναι ὑψηλός (διότι εἶναι κτισμένος εἰς τὸν λόφον Μορία), ἐπίσημος καὶ φημισμένος, θὰ ἐρειπωθῇ τόσον πολύ, ὥστε, ὅποιος θὰ περνᾷ ἀπὸ δίπλα του, θὰ ἐκπλήσσεται, θὰ διερωτᾶται καὶ γεμᾶτος ἀπορίαν θὰ λέγῃ: «Διὰ ποῖον λόγον ὁ Κύριος ἐτιμώρησε τὴν χώραν αὐτὴν καὶ ἐρήμωσε τὸν Ναὸν αὐτόν;»

Καὶ θὰ ἀπαντοῦν· Διότι αὐτοὶ ἐγκατέλιπον Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των, ὁ ὁποῖος τοὺς ἔβγαλεν ἐλευθέρους ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, καὶ προσεκολλήθησαν εἰς ἄλλους εἰδωλολατρικοὺς θεοὺς καὶ προσεκύνησαν αὐτοὺς καὶ ὑπεδουλώθησαν εἰς αὐτούς, διὰ τοῦτο ἐπέφερεν ὁ Θεὸς ὅλην αὐτὴν τὴν συμφορὰν ἐναντίον των.

Εἰς αὐτὸ τὸ γεμᾶτον ἀπορίαν ἐρώτημα θὰ τοὺς ἀπαντοῦν: «Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν, διότι (οἱ Ἰσραηλῖται) ἐγκατέλειψαν τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐλευθέρωσε καὶ τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, καὶ διότι ὑπετάγησαν καὶ ἀφωσιώθηκαν εἰς ξένους (εἰδωλολατρικούς) θεοὺς καὶ τοὺς ἐπροσκύνησαν καὶ τοὺς ἐλάτρευσαν. Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἐπροξένησε καὶ ἔσυρεν ἐπάνω τους ὅλην αὐτὴν τὴν μεγάλην συμφοράν)».

Μετὰ παρέλευσιν εἴκοσιν ἐτῶν, κατὰ τὰ ὁποῖα ὁ Σολομὼν οἰκοδόμησε τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὸ ἰδικόν του ἀνάκτορον,

Συνέβη δὲ τοῦτο: Εἰς τὸ τέλος τῶν εἴκοσι ἐτῶν, ποὺ ἐχρειασθησαν εἰς τὸν Σολομῶντα διὰ νὰ κτίσῃ τὸν Ναὸν τὸν Κυρίου καὶ τὸ βασιλικὸν τοῦ ἀνάκτορον,

ὠχύρωσεν ὁ Σολομὼν τὰς πόλεις, τὰς ὁποίας ἔδωκεν εἰς αὐτὸν ὁ Χιράμ, καὶ ἐγκατέστησεν ἐκεῖ τοὺς Ἰσραηλίτας.

ὁ Σολομὼν ἔκτισε καὶ πάλιν τὶς πόλεις, τὶς ὁποῖες τοῦ ἔδωκεν ὁ Χιράμ, καὶ ἐγκατέστησεν ἐκεῖ τοὺς Ἰσραηλῖτες·

Ὁ Σολομὼν ἐπῆλθεν ἐναντίον τῆς Βαισωβὰ καὶ τὴν ἐκυρίευσε.

ἐπίσης ὠργάνωσεν ἐκστρατείαν ἐναντίον τῆς Βαισωβὰ καὶ τὴν κατέλαβεν.

Ἀνοικοδόμησε τὴν Θοεδμὸρ εἰς τὴν ἔρημον καὶ ὅλας τὰ ὀχυρὰς πόλεις, τὰς ὁποίας ἔκτισεν εἰς τὴν περιοχὴν Ἠμάθ.

Ἐπίσης ὁ Σολομὼν ἀνοικοδόμησε τὴν Θοεδμόρ (μετέπειτα Παλμύραν) εἰς τὴν ἔρημον καὶ ὅλες τὶς ὀχυρὲς πόλεις, τὶς ὁποῖες ἔκτισεν εἰς τὴν ἐπαρχίαν Ἡμάθ.

Οἰκοδόμησε τὴν ἄνω Βαιθωρὼν καὶ τὴν κάτω Βαιθωρών, πόλεις ὀχυράς, μὲ τείχη καὶ θύρας καὶ μοχλούς.

Ἐπίσης ἀνοικοδόμησε καὶ ὠχύρωσε τὴν ἄνῳ Βαιθωρὼν καὶ τὴν κάτω Βαιθωρών, πόλεις ὀχυρές, οἱ ὁποῖες εἶχαν τείχη, πύλες (διπλές) καὶ μοχλούς.

Ἐπίσης τὴν Βααλὰθ καὶ ὅλας τὰς ἄλλας ὀχυρὰς πόλεις, αἱ ὁποῖαι ἀνῆκον εἰς αὐτόν. Ἐπίσης ἔκτισεν ὀχυρὰς ὅλας τὰς πόλεις, ὅπου εὑρίσκοντο τὰ πολεμικά του ἅρματα, καὶ τὰς πόλεις τοῦ ἱππικοῦ του. Γενικῶς ὁ Σολομὼν ἔφερεν εἰς πέρας ὅλα ὅσα ἐπεθύμησε νὰ ἀνοικοδομήσῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἰς τὸν Λίβανον καὶ καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν τοῦ βασιλείου του.

Ἐπίσης τὴν Βααλὰθ καὶ ὅλες τὶς ὀχυρὲς πόλεις, οἱ ὁποῖες ἀνῆκαν εἰς τὸν ἰδιον, τὸν Σολομῶντα. Ἐπίσης καὶ ὅλες τὶς πόλεις, εἰς τὶς ὁποῖες ἐστάθμευαν τὰ πολεμικά του ἅρματα, καὶ τὶς πόλεις, ὅπου ἐστάθμευαν οἱ ἱππεῖς του. Γενικῶς ὁ Σολομὼν ἔφερεν εἰς πέρας ὅλα, ὅσα ἐσχεδίασε καὶ ἐπεθύμησε νὰ κτίσῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὸν Λίβανον καὶ εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τοῦ βασιλείου του.

Ὅλον δὲ τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἀπέμεινεν ἀπὸ τοὺς Χετταίους, τοὺς Ἀμορραίους, τοὺς Φερεζαίους, τοὺς Εὐαίους καὶ τοὺς Ἰεβουσαίους, ποὺ δὲν ἦσαν Ἰσραηλῖται,

Ὅλους δὲ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὑπελείφθησαν ἀπὸ τοὺς Χετταίους, τοὺς Ἀμορραίους, τοὺς Φερεζαίους, τοὺς Εὐαίους καὶ τοὺς Ἰεβουσαίους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦσαν Ἰσραηλῖται,

ἀλλ’ ἦσαν ἀπόγονοι τῶν ὑπολειφθέντων λαῶν τῆς Παλαιστίνης, τοὺς ὁποίους οἱ Ἰσραηλῖται δὲν ἐξωλόθρευσαν, ὁ Σολομὼν τοὺς κατέστησε φόρου ὑποτελεῖς μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς.

ἀλλ’ ἦσαν ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐκείνων λαῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπιζήσει, ἐπειδὴ δὲν τοὺς ἐξωλόθρευσαν οἱ Ἰσραηλῖται, ὅλους αὐτοὺς ὁ Σολομὼν τοὺς ἔκαμε φόρου ὑποτελεῖς μέχρι τῆς ἡμέρας, κατὰ τὴν ὁποίαν γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές.

Ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας κανένα δὲν ἔκαμεν ὁ Σολομὼν δοῦλον διὰ τὰ ἔργα του καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν τῆς βασιλείας του, διότι οἱ Ἰσραηλῖται ἦσαν οἱ πολεμισταί, οἱ ἄρχοντες οἱ ἰσχυροί, οἱ διοικηταὶ τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων του καὶ τοῦ ἱππικοῦ του.

Ὁ Σολομὼν δὲν ἔκαμε δούλους ἢ ἐργάτες καταναγκαστικῶν ἔργων εἰς τὸ βασιλειόν του κανένα ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτες, διότι οἱ Ἰσραηλῖται ἦσαν στρατιῶται καὶ ἀξιωματικοὶ καὶ ἰσχυροὶ καὶ διοικηταὶ πολεμικῶν ἁρμάτων καὶ ἱππικοῦ.

Ἀπὸ αὐτοὺς ἀρχηγοὶ τῆς φρουρᾶς, τοὺς ὁποίους εἶχεν ὁ βασιλεὺς Σολομών, ἦσαν διακόσιοι πεντήκοντα, ποὺ εἶχαν ὡς καθῆκον νὰ ἐποπτεύουν ἐπὶ τοῦ λαοῦ διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων.

Οἱ ἀρχηγοὶ τῶν ἐπιστατῶν τοῦ βασιλιᾶ Σολομῶντος ἦσαν διακόσιοι πενῆντα (250)· αὐτοὶ ἦσαν ἐπόπται, οἱ ὁποῖοι ἐπέβλεπαν τοὺς ἐπιστάτες τῶν ἐργατῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπησχολοῦντο εἰς τὰ ἔργα τοῦ Σολομῶντος.

Ὁ Σολομὼν μετέφερε τὴν σύζυγόν του, θυγατέρα τοῦ Φαραώ, ἀπὸ τὴν πόλιν Δαυῒδ εἰς τὸ ἀνάκτορον, τὸ ὁποῖον ἔκτισεν δι’ αὐτήν, διότι εἶχεν εἴπει· «ἡ σύζυγός μου δὲν ἐπιτρέπεται νὰ παραμένῃ εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαυΐδ, τοῦ βασιλέως τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διότι ὁ τόπος ἐκεῖνος εἶναι ἅγιος, ἐπειδὴ εἰς αὐτὸν εἰσῆλθεν ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου».

Ὁ Σολομὼν ὡδήγησε τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραὼ (ποὺ εἶχε νυμφευθῆ) ἀπὸ τὴν πόλιν τοῦ Δαβὶδ εἰς τὸ ἀνάκτορον, τὸ ὁποῖον ἔκτισε δι’ αὐτήν, διότι εἶπε: «Δὲν πρέπει νὰ κατοικήσῃ ἡ σύζυγός μου εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, τοῦ βασιλιᾶ του Ἰσραήλ, διότι ὁ τόπος ἐκεῖνος εἶναι (ἔχει γίνει) ἅγιος, ἐπειδὴ ἐμπῆκε εἰς αὐτὸν καὶ ἐγκατεστάθη ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου».

Τότε ὁ Σολομὼν προσέφερε πρὸς τὸν Κύριον ὁλοκαυτώματα ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, τὸ ὁποῖον αὐτὸς εἶχεν οἰκοδομήσει πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου ἀπέναντι τοῦ ναοῦ.

Τότε ὁ Σολομὼν προσέφερε θυσίες ὁλοκαυτωμάτων εἰς τὸν Κύριον, ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον, τὸ ὁποῖον ἔκτισε διὰ τὸν Κύριον, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν εἴσοδον τοῦ Ναοῦ (τὸν πρόναον).

Κάθε ἡμέραν προσέφερε θυσίας, σύμφωνα μὲ ὅσα εἶχε διατάξει ὁ Μωϋσῆς νὰ προσφέρωνται, ὅπως ἐπίσης καὶ κατὰ τὰ Σάββατα, τὴν πρώτην ἑκάστου μηνός, κατὰ τὰς τρεῖς μεγάλας ἑορτὰς τοῦ ἔτους, δηλαδὴ κατὰ τὸ Πάσχα, κατὰ τὴν Πεντηκοστὴν καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας.

Προσέφερε δὲ τὶς θυσίες σύμφωνα μὲ ὅ,τι καὶ ὅσα εἶχε διατάξει ὁ Μωϋσῆς σχετικῶς μὲ τὴν καθημερινὴν προσφορὰν θυσιῶν, (ὅπως ἐπίσης καί) κατὰ τὰ Σάββατα, τὴν πρώτην κάθε νέου μηνὸς καὶ κατὰ τὶς τρεῖς μεγάλες ἐτήσιες ἑορτές, δηλαδὴ κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν ἀζύμων (= Πάσχα), τὴν ἑορτὴν τῶν Ἑβδομάδων (= Πεντηκοστῆς) καὶ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας.

Καθώρισεν ἐπίσης ὁ Σολομών, ὅπως εἶχε διατάξει ὁ πατήρ του ὁ Δαυΐδ, καὶ τὰς τάξεις τῶν ἱερέων καὶ τὰς ὑπηρεσίας αὐτῶν, τοὺς Λευίτας εἰς τὰς ὑπηρεσίας των νὰ ὑμνοῦν τὸν Θεὸν καὶ νὰ ὑπηρετοῦν ἐνώπιον τῶν ἱερέων ἑκάστην ἡμέραν, ὅπως ὁ Νόμος ὥριζε. Καθώρισεν ἐπίσης καὶ τοὺς θυρωροὺς κατὰ τάξεις διὰ κάθε πύλην. Αὐτὰ δὲ ὅλα ἔγιναν ἔτσι, διότι τέτοιες ἐντολὲς εἶχε δώσει ὁ Δαυῒδ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.

Ἐπίσης, σύμφωνα μὲ ὅσα εἶχεν ὁρίσει ὁ Δαβίδ, ὁ πατέρας του, ὠργάνωσε καὶ καθώρισε τὶς τάξεις τῶν ἱερέων εἰς τὰ καθημερινά των καθήκοντα καὶ τὶς τάξεις τῶν Λευϊτῶν εἰς τὰ ἔργα τῆς ὑμνωδίας των καὶ τῆς ὑπηρεσίας καὶ βοηθείας, ποὺ ἔπρεπε νὰ προσφέρουν κάθε ἡμέραν εἰς τοὺς ἱερεῖς (ὅπως ὥριζεν ὁ Νόμος). Ἐπίσης καθώρισε τὶς τάξεις τῶν θυρωρῶν διὰ τὴν κάθε πύλην. Αὐτὰ ὠργανώθησαν, διότι ἔτσι εἶχε διατάξει καὶ καθορίσει ὁ Δαβίδ, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.

Δὲν παρέβησαν τὰς ἐντολὰς τοῦ βασιλέως εἰς ὅ,τι ἀνεφέρετο εἰς τοὺς ἱερεῖς, καὶ τοὺς Λευίτας καὶ εἰς ὅ,τι ἀπέβλεπεν εἰς τὴν περιφρούρησιν τῶν θησαυρῶν τοῦ ναοῦ.

Καμμίαν παρέκκλισιν δὲν ἔκαμαν ἀπὸ ὅσα διέταξεν ὁ βασιλιᾶς σχετικῶς μὲ τοὺς ἱερεῖς, τοὺς Λευῖτες καὶ μὲ αὐτὰ ἀκόμη τὰ θησαυροφυλάκια, ὅπου ἐφυλάσσοντο οἱ ἱεροὶ θησαυροί.

Ἔτσι ἐτακτοποιήθη καὶ ἦλθεν εἰς πέρας κάθε ἐργασία ἀπὸ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Σολομὼν ἐθεμελίωσε τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, μέχρις ὅτου τὸν ἀπεπεράτωσε.

Ἔτσι ὠλοκληρώθησαν ὅλα τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ὁ Σολομὼν ἀνέλαβεν ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ἐθεμελιώθη ὁ Ναὸς τοῦ Κυρίου, μέχρι τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐτελείωσε.

Τότε ὁ Σολομὼν ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γασιὼν Γαβὲρ καὶ εἰς τὴν Αἰλάθ, πόλεις παρὰ τὴν θάλασσαν εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰδουμαίας.

Τότε ὁ Σολομὼν ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γασιών - Γαβὲρ καὶ εἰς τὴν Αἰλάθ, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὰ παράλια τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης· καὶ οἱ δύο αὐτὲς πόλεις εὑρίσκονται εἰς τὰ νότια τῆς χώρας τῆς Ἰδουμαίας.

Ὁ Χιρὰμ ἔστειλεν εἰς τὸν Σολομῶντα διὰ τῶν ἀνθρώπων του πλοῖα καὶ δούλους, οἱ ὁποῖοι ἐγνώριζαν τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ναυτικὴν τέχνην. Αὐτοὶ μαζῆ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Σολομῶντος μετέβησαν εἰς Σωφιρά· ἀπὸ ἐκεῖ ἐπῆραν τετρακόσια πεντήκοντα χρυσᾶ τάλαντα καὶ ἐπανῆλθαν εἰς τὸν βασιλέα τὸν Σολομῶντα.

Ὁ δὲ Χιρὰμ ἔστειλεν εἰς τὸν Σολομῶντα δι’ ἀντιπροσώπου του πλοῖα, καθὼς καὶ πεπειραμένους ναῦτες. Αὐτοί, μαζὶ μὲ τοὺς ἄνδρες τοῦ Σολομῶντος, ἔπλευσαν εἰς τὴν Σωφιρὰ καὶ παρέλαβαν ἀπὸ ἐκεῖ τετρακόσια πενῆντα (450) τάλαντα χρυσάφι καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα.

Ὅταν ἡ βασίλισσα Σαβὰ ἤκουσε τὴν φήμην τοῦ Σολομῶντος, ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ δοκιμάσῃ αὐτὸν μὲ δυσκόλους καὶ γριφώδεις ἐρωτήσεις, συνοδευομένη ἀπὸ πολὺ μεγάλην ἀκολουθίαν, μὲ καμήλους, ποὺ ἔφεραν ἀρώματα, ἄφθονον χρυσὸν καὶ πολυτίμους λίθους. Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὑπέβαλε πρὸς αὐτὸν ὅλα τὰ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα εἶχεν εἰς τὸν νοῦν της.

Ἡ βασίλισσα τῆς χώρας Σαβὰ ἄκουσε τὴν φήμην γύρω ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Σολομῶντος καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ ὑποβάλῃ εἰς τὸν Σολομῶντα δύσκολες καὶ αἰνιγματικὲς ἐρωτήσεις, προβλήματα καὶ ἀπορίες. Ἡ βασίλισσα ἔφθασε μὲ πολὺ μεγάλην ἀκολουθίαν καὶ μὲ καμῆλες φορτωμένες μὲ πλῆθος ἀρώματα καὶ μυρωδικὰ καὶ χρυσάφι καὶ πολυτίμους λίθους. Ἡ βασίλισσα ἦλθεν εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ συνωμίλησε μαζί του καὶ τοῦ εἶπεν ὅλα, ὅσα εἶχεν ὑπ’ ὅψιν τῆς νὰ τοῦ εἰπῇ· ὅλα τὰ προβλήματα καὶ τὶς ἀπορίες, ποὺ εἶχε.

Ὁ Σολομὼν ἀπήντησεν εἰς ὅλα αὐτῆς τὰ ἐρωτήματα. Δὲν ἀντιπαρῆλθε κανένα ἀπὸ τὰ ἐρωτήματά της, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ μὴ ἔδωσε πρὸς αὐτὴν ἀπάντησιν.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἀπάντησε εἰς ὅλες τὶς ἐρωτήσεις της καὶ τῆς ἔλυσεν ὅλες τὶς ἀπορίες. Καμμία ἀπορία ἢ πρόβλημα δὲν ὑπῆρξε σκοτεινὸν καὶ δύσκολον διὰ τὸν Σολομῶντα, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ μὴ τῆς ἔδωκεν ἀπάντησιν.

Ὅταν ἡ βασίλισσα Σαβὰ εἶδε τὴν σοφίαν τοῦ Σολομῶντος καὶ τὸ ἀνάκτορον, τὸ ὁποῖον αὐτὸς εἶχεν οἰκοδομήσει,

Ἔτσι ἡ βασίλισσα τῆς Σαβὰ εἶδε μὲ τὰ μάτια της καὶ ἐνόησε τὴν θαυμαστὴν σοφίαν τοῦ Σολομῶντος, ὅπως ἐπίσης (εἶδε) καὶ τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον, τὸ ὁποῖον ἐκεῖνος ἔκτισεν.

τὰ φαγητὰ τῶν τραπεζῶν του, τὴν θέσιν τῶν δούλων του, τὰς ὑπηρεσίας ποὺ εἶχον ἀναλάβει οἱ ὑπηρέται του, καὶ τὰς στολὰς αὐτῶν, τοὺς οἰνοχόους καὶ τὰς στολάς των, καὶ τὰ ὁλοκαυτώματα, τὰ ὀποῖα προσέφερεν ὁ Σολομὼν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, ἔμεινε κατάπληκτος

Εἶδεν ἐπίσης καὶ τὰ πλούσια καὶ πολυτελῆ φαγητὰ τῶν βασιλικῶν τραπεζῶν τοῦ Σολομῶντος καὶ τὸν τόπον διαμονῆς τῶν ὑπηρετῶν του καὶ τὴν εὐγενικὴν στάσιν καὶ συμπεριφορὰν τῶν ὑπηρετῶν (ἢ ὑπουργῶν) του καὶ τὰ πολυτελῆ καὶ ζωηρόχρωμα ἐνδύματά των καὶ τοὺς ὑπηρέτες του, ποὺ ἐγέμιζαν μὲ κρασί τὰ ποτήρια τῶν ὁμοτραπέζων του, καὶ τὶς στολές, τὶς ὁποῖες ἐφοροῦσαν, καὶ τὶς (πολλὲς) θυσίες ὁλοκαυτωμάτων, τὶς ὁποῖες προσέφερε καθημερινῶς εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ· καὶ ὅταν εἶδεν ὅλα αὐτά, ἔμεινεν ἄφωνη καὶ κατάπληκτη!

καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα Σολομῶντα· «ἀληθινὰ ἦσαν ὅσα ἤκουσα εἰς τὴν χώραν μου διὰ τὰ ἔργα σου καὶ διὰ τὴν σοφίαν σου.

Καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλιᾶ: «Ἦταν πράγματι ἀληθινὴ ἡ φήμη, ποὺ ἄκουσα εἰς τὴν χώραν μου διὰ σέ, διὰ τὰ ἔργα σου καὶ διὰ τὴν σοφίαν σου.

Ἀλλὰ δὲν εἶχα πιστεύσει εἰς τὴν φήμην αὐτήν, ἕως ὅτου ἦλθα καὶ εἶδα μὲ τὰ ἴδια μου τὰ μάτια. Καὶ ἰδού, ὅτι δὲν μοῦ εἶχαν ἀναγγείλει οὔτε τὸ ἥμισυ ἀπὸ τὴν μεγάλην σου σοφίαν. Σὺ ἔχεις ὑπερβῆ τὴν φήμην, τὴν ὁποίαν ἤκουσα.

Τότε ὅμως δὲν ἐπίστευσα εἰς τὴν φήμην, ποὺ ἄκουσα, μέχρις ὅτου ἦλθα ἐδῶ καὶ διεπίστωσα ὅλα αὐτὰ μὲ τὰ μάτια μου. Καὶ νά· τώρα ἐβεβαιώθηκα, ὅτι ἐκεῖνα ποὺ μοῦ εἶπαν, δὲν εἶναι οὔτε τὸ ἥμισυ τῆς πραγματικῆς ἐκτάσεως τῆς σοφίας σου. Ἡ προσωπικὴ γνωριμία καὶ συζήτησις μαζί σου μὲ ἐβοήθησαν νὰ ἐννοήσω, ὅτι ἡ φήμη σου ὑπερβαίνει τὰ ὅσα ἄκουσα περὶ σοῦ εἰς τὴν χώραν μου.

Εὐτυχεῖς εἶναι οἱ ἄνθρωποί σου, εὐτυχεῖς εἶναι οἱ ὑπηρέται σου, οἱ ὁποῖοι παρίστανται κοντά σου πάντοτε καὶ ἀκούουν τὴν σοφίαν σου.

Πόσον εὐτυχισμένοι εἶναι οἱ ἄνδρες σου (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Οἱ ὑπήκοοί σου)! Πόσον εὐτυχισμένοι εἶναι οἱ ὑπηρέται σου, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται πάντοτε μαζί σου καὶ ἔχουν τὸ προνόμιον νὰ ἀκούουν τὰ σοφά σου λόγια!

Εὐλογημένος ἂς εἶναι Κύριος ὁ Θεός σου, ὁ ὁποῖος ηὐδόκησεν εἰς σέ, ὥστε νὰ σὲ ἐγκαταστήσῃ εἰς τὸν θρόνον αὐτὸν βασιλέα πρὸς τιμὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου. Τοῦτο δέ, διότι Κύριος ὁ Θεός σου ἠγάπησε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν ὁποῖον ηὐδόκησε νὰ στερεώσῃ εἰς τὸν αἰῶνα καὶ κατέστησε σὲ βασιλέα εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, διὰ νὰ κυβερνᾷς αὐτοὺς μὲ εὐθυκρισίαν καὶ δικαιοσύνην».

Εἴθε νὰ εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Κύριος καὶ Θεός σου, ὁ ὁποῖος εὐηρεστήθη νὰ σὲ ἀνεβάσῃ εἰς τὸν θρόνον του, διὰ νὰ εἶσαι βασιλιᾶς πρὸς τιμὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου! Ἐπειδὴ ὁ Κύριος καὶ Θεός σου ἀγάπησε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ ἠθέλησε νὰ τὸν διατηρήσῃ σταθερὸν καὶ δυνατὸν πάντοτε, διὰ τοῦτο καὶ σὲ ἀνέδειξε βασιλιᾶ ἰδικόν τους, ὥστε νὰ κρίνῃς καὶ νὰ δικάζῃς καὶ νὰ ἀποδίδῃς μὲ τὴν σοφίαν σου δικαιοσύνην καὶ να λύσῃς τῆς διαφορές των».

Ἔδωκεν ἡ βασίλισσα τῆς Σαβὰ ἑκατὸν εἴκοσι τάλαντα χρυσοῦ, πολὺ πλῆθος ἀρωμάτων καὶ πολυτίμους λίθους. Ὡσὰν δὲ τὰ ἀρώματα, τὰ ὁποῖα ἔδωσεν ἡ βασίλισσα Σαβὰ εἰς τὸν βασιλέα Σολομῶντα, δὲν ὑπῆρχον ἄλλα καλύτερα.

Καὶ ἡ βασίλισσα τῆς Σαβὰ ἔδωκεν εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα ὡς δῶρα ἑκατὸν εἴκοσι (120) τάλαντα χρυσοῦ (= 4-5 τόννοι) καὶ ἀρώματα πάρα πολλὰ καὶ πολυτίμους λίθους. Οὐδέποτε ὑπῆρξαν πολυτιμότερα ἀρώματα ἀπὸ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔδωκεν ἡ βασίλισσα τῆς Σαβὰ εἰς τὸν Σολομῶντα.

(Οἱ δοῦλοι τοῦ Σολομώντος καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ Χιρὰμ ἔφεραν χρυσίον εἰς τὸν Σολομῶντα ἀπὸ τὴν Σουφίρ, ὅπως ἐπίσης καὶ ξύλα ἐκ πεύκης καὶ πολυτίμους λίθους.

[Ὁμοίως καὶ οἱ ἄνθρωποι (δοῦλοι;) τοῦ Σολομῶντος καὶ οἱ ἄνθρωποι (δοῦλοι;) τοῦ Χιρὰμ ἔφερναν χρυσάφι εἰς τὸν Σολομῶντα ἀπὸ τὴν Σουφὶρ καὶ ξύλα πεύκινα καὶ πολυτίμους λίθους·

Ὁ δὲ βασιλεὺς Σολομὼν κατεσκεύασε μὲ τὰ ξύλα αὐτὰ κλίμακας εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὸ ἀνάκτορόν του, ὅπως ἐπίσης μουσικὰ ὄργανα, κιθάρας καὶ νάβλας διὰ τοὺς ὑμνωδούς. Τέτοια ὡραῖα πράγματα δὲν εἶχον φανῆ προηγουμένως εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας).

καὶ ὁ βασιλιᾶς κατεσκεύασεν ἀπὸ τὰ πεύκινα ξύλα σκαλοπάτια διὰ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον καὶ μουσικὰ ὄργανα, κιθάρες καὶ ἄρπες διὰ τοὺς μουσικοὺς καὶ ψάλτες (ἀοιδοὺς καὶ Λευῖτες). Ὅμοια τῶν ξύλων αὐτῶν δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ προηγουμένως εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας].

Τότε ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἔδωσεν εἰς τὴν βασίλισσαν Σαβὰ ὅ,τι αὐτὴ ἠθέλησε καὶ ὅ,τι ἐζήτησε. Πολὺ περισσότερα καὶ ἀνώτερα ἀπὸ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα αὐτὴ εἶχε φέρει εἰς τὸν βασιλέα Σολομῶντα. Ἡ βασίλισσα ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν χώραν της.

Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν προσέφερεν εἰς τὴν βασίλισσαν τῆς Σαβὰ ὅλα, ὅσα ἐκείνη ἠθέλησεν, ὅσα καὶ ὅ,τι ἐζήτησεν, ἐκτὸς τῶν ἐθιμοτυπικῶν δώρων, τὰ ὁποῖα τῆς προσέφερεν ὡς ἀντάλλαγμα διὰ τὰ δῶρα, ποὺ προσέφερεν ἐκείνη εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα. Κατόπιν αὐτῶν ἡ βασίλισσα τῆς Σαβὰ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν χώραν της.

Τὸ βάρος τοῦ χρυσίου, τὸ ὁποῖον ἐφέρετο κάθε ἔτος εἰς τὸν Σολομῶντα, ἦτο ἑξακόσια ἑξῆντα ἓξ τάλαντα,

Τὸ βάρος τοῦ χρυσαφιοῦ, ποὺ ἐπροσκομίζετο εἰς τὸν Σολομῶντα κάθε χρόνον, ἦταν ἑξακόσια ἑξῆντα ἕξι (666) τάλαντα χρυσαφιοῦ (= 20-30 τόννοι),

ἐκτὸς ἐκείνων τὰ ὁποῖα οἱ ὑποτελεῖς εἰς αὐτὸν λαοὶ καὶ οἱ ἐμπορευόμενοι τοῦ ἔφεραν, ἐκτὸς τοῦ χρυσίου καὶ τοῦ ἀργυρίου, τὸ ὁποῖον ὅλοι οἱ βασιλεῖς τῆς Ἀραβίας καὶ διοικηταὶ διαφόρων χωρῶν ἔφερον εἰς τὸν βασιλέα Σολομῶντα.

ἐκτὸς τῶν τελῶν, τὰ ὁποῖα τοῦ ἔφερναν οἱ βασιλεῖς, οἱ φόρου ὑποτελεῖς εἰς αὐτόν, καὶ οἱ ἔμποροι. Ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ βασιλεῖς τῆς Ἀραβίας καὶ οἱ διοικηταὶ διαφόρων ἐπαρχιῶν τῆς χώρας, ὅλοι αὐτοὶ ἔφερναν χρυσάφι καὶ ἀσῆμι εἰς τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα.

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν κατεσκεύασε διακοσίας μεγάλας ἀσπίδας ἐκ χρυσοῦ σφυρηλατημένας. Κάθε μία ἀπὸ αὐτὰς εἶχε βάρος ἑξακοσίων σίκλων καθαροῦ χρυσοῦ.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν κατεσκεύασε διακόσιες (200) μακρὲς ἀσπίδες ἀπὸ σφυρηλατημένον χρυσάφι διὰ κάθε μίαν ἀπὸ αὐτὲς διετέθη χρυσάφι βάρους ἑξακοσίων (600) σίκλων καθαροῦ χρυσαφιοῦ (κατ’ ἄλλην γραφήν: Σφυρηλατημένου χρυσαφιοῦ) (= 7-10 χιλιόγραμμα)·

Ἐπίσης κατεσκεύασε τριακοσίας σφυρηλατημένας χρυσᾶς ἀσπίδας. Κάθε μία ἀπὸ τὰς ἀσπίδας αὐτὰς εἶχε βάρος τριακοσίων χρυσῶν σίκλων. Ὁ βασιλεὺς ἐθεσεν αὐτὰς εἰς ἕνα κτίριον, τὸ ὁποῖον ὠνομάζετο «δάσος τοῦ Λιβάνου».

κατεσκεύασεν ἐπίσης καὶ τριακόσιες (300) σφυρηλατημένες ἀσπίδες ἀπὸ χρυσάφι εἰς κάθε ἀσπίδα ὑπῆρχε χρυσάφι βάρους τριακοσίων (300) χρυσῶν σίκλων (= 3,5-5 χιλιόγραμμα). Ὁ βασιλιᾶς ἔβαλε τὶς ἀσπίδες αὐτὲς εἰς τὸν οἶκον, ποὺ ὑπενθύμιζε τὸ δάσος τοῦ Λιβάνου.

Κατεσκεύασεν ἀκόμη ὁ βασιλεὺς μεγαλοπρεπῆ θρόνον μὲ ἐλεφαντοστοῦν. Αὐτὸν δὲ τὸν ἐχρύσωσε μὲ πολύτιμον χρυσίον.

Ἐπίσης ὁ βασιλιᾶς κατεσκεύασεν ἕνα μεγάλον θρόνον ἀπὸ ἐλεφαντόδοντον καὶ τὸν ἐπεχρύσωσε μὲ τὸ πιὸ καθαρὸν χρυσάφι.

Ὁ θρόνος αὐτὸς εἶχεν ἓξ σκαλοπάτια, τὰ ὁποῖα ἐπίσης εἶχον ἐπενδυθῆ μὲ χρυσίον. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο τοῦ βασιλικοῦ αὐτοῦ θρόνου, παρὰ τοὺς ἀγκῶνας, ὑπῆρχον δύο ὄρθιοι λέοντες.

Ὁ θρόνος ἐκεῖνος εἶχεν ἕξι σκαλοπάτια, τὰ ὁποῖα ἦσαν καλυμμένα μὲ χρυσάφι ἀπὸ τὸ ἕνα καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τοῦ θρόνου, εἰς τὸν ὁποῖον ἐκάθητο ὁ βασιλιᾶς, ὑπῆρχαν δύο βραχίονες, διὰ νὰ ἀκουμβοῦν τὰ χέρια, ὑπῆρχαν δὲ δύο ὄρθια σκαλιστὰ λιοντάρια δίπλα ἀπὸ τοὺς βραχίονες αὐτούς.

Καὶ ἄλλοι δώδεκα λέοντες ὄρθιοι εὑρίσκοντο ἀπὸ τὸ ἕνα καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τῶν ἓξ βαθμίδων. Τέτοια πράγματα δὲν εἶχαν γίνει εἰς καμμίαν βασιλείαν.

Ἐπίσης εἰς τὰ ἕξι σκαλοπάτια ἐστέκοντο ἀπὸ τὸ ἕνα καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος δώδεκα λιοντάρια. Τέτοιος σκαλιστὸς καὶ μεγαλοπρεπὴς βασιλικὸς θρόνος δὲν ὑπῆρξεν εἰς κανένα ἄλλο βασίλειον.

Ὅλα τὰ οἰκιακὰ σκεύη τοῦ βασιλέως Σολομῶντος ἦσαν ἀπὸ χρυσόν. Ὅλα τὰ σκεύη τοῦ οἰκοδομήματος, τὸ ὁποῖον ὠνομάζετο «δάσος τοῦ Λιβάνου», ἦσαν ἐπιχρυσωμένα. Ὁ δὲ ἄργυρος κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Σολομῶντος δὲν ἐλογαριάζετο εἰς τίποτε.

Ὅλα δὲ τὰ οἰκιακὰ σκεύη τοῦ βασιλιᾶ Σολομῶντος ἦσαν ἀπὸ χρυσάφι καὶ ὅλα τὰ οἰκιακὰ σκεύη τοῦ οἴκου, ποὺ ὑπενθίμιζε τὸ δάσος τοῦ Λιβάνου, ἦσαν καλυμμένα (κατ’ ἄλλην γραφήν: Ἦσαν κατασκευασμένα) ἀπὸ χρυσάφι. Κανένα ἀπὸ τὰ οἰκιακὰ σκεύη δὲν ἦταν κατασκευασμένον ἀπὸ ἀσῆμι, διότι τὸ ἀσῆμι δὲν ἐθεωρεῖτο ὡς πολύτιμον μέταλλον καὶ ἐλογαριάζετο ὡς ἕνα τίποτε κατὰ τὶς ἡμέρες τοῦ Σολομῶντος·

Διότι ὁ βασιλεὺς εἶχε πλοῖα, τὰ ὁποῖα ἔπλεον εἰς Θαρσεῖς μαζῆ μὲ τοὺς δούλους τοῦ Χιράμ. Κάθε τρία ἔτη τὰ πλοῖα ἤρχοντο ἀπὸ Θαρσεῖς πρὸς τὸν βασιλέα γεμᾶτα ἀπὸ χρυσόν, ἀπὸ ἄργυρον, ἀπὸ ἐλεφαντόδοντας καὶ πιθήκους.

ἐπειδὴ ὁ θαλάσσιος στόλος, ποὺ ἀνῆκεν εἰς τὸν βασιλιᾶ, ἐπήγαινε εἰς Θαρσὶς μὲ τοὺς δούλους (ναυτικούς) τοῦ Χιράμ· καὶ μίαν φορὰν εἰς τὰ τρία χρόνια τὰ πλοῖα ἐπέστρεφαν ἀπὸ τὴν Θαρσὶς κατάφορτα ἀπὸ χρυσάφι καὶ ἀσῆμι καὶ ἐλεφαντόδοντον καὶ πιθήκους.

Ὁ Σολομὼν ἀνεδείχθη ὁ ἐνδοξότερος βασιλεὺς ἀπὸ ὅλους τοὺς βασιλεῖς ὡς πρὸς τὸν πλοῦτον καὶ τὴν σοφίαν.

Ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ὑπῆρξεν ὁ ἐνδοξότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς βασιλεῖς κατὰ τὸν πλοῦτον καὶ τὴν σοφίαν.

Ὅλοι δὲ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἐπιζητοῦσαν νὰ ἴδουν τὸν Σολομῶντα, διὰ νὰ ἀκούσουν τὴν σοφίαν του, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς εἶχε δώσει εἰς τὴν διάνοιάν του.

Καὶ ὅλοι οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἐζητοῦσαν νὰ ἐπισκεφθοῦν καὶ νὰ ἰδοῦν τὸ πρόσωπον τοῦ Σολομῶντος, διὰ νὰ ἀκούσουν τὴν μεγάλην σοφίαν του, τὴν ὁποίαν ἐχάρισεν εἰς αὐτόν (εἰς τὴν διάνοιάν του) ὁ Κύριος.

Ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς ἔφερε πρὸς αὐτὸν δῶρα κάθε ἔτος, σκεύη ἀργυρᾶ καὶ σκεύη χρυσᾶ, πολυτελῆ ἐνδύματα, ἀρωματικὴν στακτὴν καὶ ἄλλα ἀρώματα, ἵππους καὶ ἡμιόνους.

Κάθε ἕνας δὲ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ τὸν ἐπεσκέπτοντο, ἔφερε καὶ τὰ διάφορα δῶρα του: (Ἦσαν δὲ αὐτὰ) σκεύη ἀργυρᾶ καὶ σκεύη χρυσᾶ καὶ ἱματισμὸς καὶ λάδι ἀρωματικὸν ἀπὸ λάβδανον καὶ (ἄλλα) ἀρώματα καὶ ἄλογα καὶ ἡμίονοι· αὐτὸ δὲ ἐγίνετο κάθε χρόνον.

Ὁ Σολομὼν εἶχε τέσσαρας χιλιάδας φορβάδας διὰ τὰ πολεμικά του ἅρματα, δώδεκα χιλιάδας ἱππεῖς, τοὺς ὁποίους εἶχε τοποθετήσει εἰς τὰς πόλεις τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων πλησίον τοῦ βασιλέως εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Σολομὼν εἶχε τέσσερις χιλιάδες (4.000) φοράδες διὰ τὰ πολεμικά του ἅρματα καὶ δώδεκα χιλιάδες (12.000) ἱππεῖς. Αὐτοὺς δὲ τοὺς ἐγκατέστησεν εἰς τὶς πόλεις τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων, (εἶχεν ὅμως κρατήσει μερικούς) καὶ μαζί του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Σολομὼν ἦτο ἄρχων ἐπὶ ὅλων τῶν βασιλέων ἀνατολικῶς ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ τοῦ Εὐφράτου, δυτικῶς δὲ ἕως τὴν γῆν τῶν Φιλισταίων καὶ πρὸς νότον ἕως εἰς τὰ σύνορα τῆς Αἰγύπτου.

Ὁ δὲ Σολομὼν ἐξουσίαζεν ὅλους τοὺς βασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι ἑκατοικοῦσαν εἰς τὴν περιοχήν, ποὺ ἁπλώνετο (πρὸς ἀνατολάς) ἀπὸ τὸν ποταμὸν Εὐφράτην καὶ ἔφθανε (εἰς τὰ δυτικά) μέχρι τὴν χώραν τῶν Φιλισταίων καὶ (εἰς τὰ νότια) μέχρι τὰ σύνορα τῆς Αἰγύπτου.

Ὁ βασιλεὺς κατέστησε τὸν χρυσὸν καὶ τὸν ἄργυρον τόσον συνήθη καὶ ἄφθονον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπως εἶναι οἱ λίθοι. Τὰς δὲ κέδρους τοῦ λιβάνου τόσας πολλάς, ὅσον πολλαὶ εἶναι αἱ συκομορέαι εἰς τὴν πεδιάδα.

Ὁ βασιλιᾶς εἶχεν ἀμύθητα πλούτη, ὥστε διέθετε μὲ τόσην εὐκολίαν τὸ χρυσάφι καὶ τὸ ἀσῆμι εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, σὰν νὰ ἦσαν πέτρες· τὰ δὲ πολύτιμα κέδρινα ξύλα τὰ διέθετε μὲ τόσην ἀφθονίαν, σὰν νὰ ἦσαν συνηθισμένες μουριὲς εἰς τὴν πεδινὴν περιοχήν (ποὺ ἑκατοικοῦσαν οἱ Φιλισταῖοι)!

Ἵπποι δὲ προσεκομίζοντο εἰς τὸν Σολομῶντα ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς ἄλλας χώρας.

Ἡ προμήθεια ἀλόγων διὰ λογαριασμὸν τοῦ Σολομῶντος ἐγίνετο ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ ἀπὸ κάθε ἄλλην χώραν (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τὸ διαμετακομιστικὸν ἐμπόριον ἀλόγων ἐγίνετο ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον πρὸς κάθε ἄλλην χώραν).

Τὰ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ Σολομῶντος, τὰ πρῶτα καὶ τὰ τελευταία, ἰδοὺ εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ προφήτου Νάθαν, εἰς τὸ βιβλίον τοῦ προφήτου Ἀχιά, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν Σηλώ, εἰς τὰς προφητείας τοῦ Ἰωὴλ τοῦ προφήτου, ὁ ὁποῖος εἶχε προφητεύσει διὰ τὸν Ἱεροβοὰμ τὸν υἱὸν τοῦ Ναβάτ.

Ἡ ὑπόλοιπη ἱστορία τῶν ἔργων τοῦ Σολομῶντος, ἀπὸ τὰ πρῶτα μέχρι τὰ τελευταῖα, νά! εἶναι ὅλα γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ προφήτου Νάθαν καὶ εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Ἀχια, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Σηλῶ, καὶ εἰς τὶς προφητεῖες τοῦ προφήτου Ἰωηλ, ὁ ὁποῖος ἐπροφήτευσε περὶ τοῦ Ἰεροβοάμ, υἱοῦ τοῦ Ναβάτ.

Ὁ Σολομὼν ἐβασίλευσεν ἐπὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη.

Ὁ Σολομὼν ἐβασίλευσεν ἐπὶ ὅλου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ σαράντα (40) χρόνια.

Ἐκοιμήθη δὲ ὁ Σολομὼν καὶ ἔθαψαν αὐτὸν εἰς τὴν πόλιν τοῦ πατρός του Δαυΐδ. Ἀντὶ δὲ αὐτοῦ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του, ὁ Ροβοάμ.

Καὶ ἀπέθανεν ὁ Σολομὼν καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, τοῦ πατέρα του. Εἰς τὴν θέσιν του δὲ ἐβασίλευσεν ὁ υἱός του Ροβοάμ.

Ὁ Ροβοὰμ μετέβη εἰς τὴν Συχέμ, διότι εἰς τὴν Συχὲμ θὰ ἤρχοντο καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται νὰ τὸν ἀνακηρύξουν βασιλέα.

Ὁ Ροβοὰμ ἐπῆγε εἰς τὴν πόλιν Συχέμ, διότι εἰς τὴν Συχὲμ εἶχε συγκεντρωθῆ ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς διὰ νὰ τὸν ἀνακηρύξουν βασιλιᾶ.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐπληροφορήθη ὁ Ἱεροβοάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ναβάτ - αὐτὸς ὁ Ἱεροβοὰμ εὑρίσκετο εἰς τὴν Αἴγυπτον, φεύγων ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ Σολομῶντος, ἐκεῖ εἰς τὴν Αἴγυπτον εἶχεν ἐγκατασταθῆ - Ὅταν δὲ ἔμαθε τὸν θάνατον τοῦ Σολομῶντος ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον εἰς τὴν πατρίδα του.

Τότε δὲ συνέβη τοῦτο: Μόλις ἐπληροφορήθη τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁ Ἱεροβοάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ναβάτ - ὁ Ἱεροβοὰμ εὑρίσκετο εἰς τὴν Αἴγυπτον, ὅπου εἶχεν ἀποδράσει διὰ νὰ γλυτώσῃ ἀπὸ τὴν ὀργὴν τοῦ Σολομῶντος, ποὺ ἤθελε νὰ τὸν φονεύσῃ, καὶ ἔτσι ὁ Ἱεροβοὰμ ἐγκατεστάθη εἰς τὴν Αἴγυπτον - ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα του.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἔστειλαν ἀνθρώπους καὶ τὸν προσεκάλεσαν. Ὁ Ἱεροβοὰμ καὶ ὅλη ἡ συγκέντρωσις τῶν Ἰσραηλιτῶν ἦλθον εἰς τὴν Συχὲμ καὶ εἶπον πρὸς τὸν Ροβοάμ·

Τότε (ἀπεσταλμένοι τῶν δέκα φυλῶν τοῦ Ἰσραὴλ) ἐπῆγαν καὶ τὸν ἐκάλεσαν εἰς τὴν Συχέμ. Ὁ Ἱεροβοὰμ ἦλθεν ἐκεῖ, ὅπου ἦσαν συγκεντρωμένοι ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται. Ἔτσι ὁ Ἱεροβοὰμ καὶ ὅλη ἡ συνάθροισις τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰς τὴν Συχὲμ ἐμίλησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ Ροβοὰμ καὶ τοῦ εἶπαν:

«ὁ πατήρ σου εἶχε καταστήσει σκληρὸν καὶ βαρὺν τὸν ζυγὸν τῆς φορολογίας του εἰς ἡμᾶς. Ἀλάφρωσε σὺ τώρα τὴν σκληρὰν αὐτὴν δουλείαν τοῦ πατρός σου, κάμε ἐλαφρότερον τὸν βαρὺν ζυγόν, τὸν ὁποῖον ἐπέβαλεν εἰς ἡμᾶς. Ἡμεῖς δὲ θὰ εἴμεθα δοῦλοι εἰς σέ».

«Ὁ πατέρας σου μᾶς μετεχειρίσθη μὲ σκληρότητα καὶ ἔβαλεν εἰς τοὺς ὤμους μας δυσβάστακτον φορτίον φορολογίας· τώρα λοιπόν, σὲ παρακαλοῦμεν, κάμε ἐλαφρότερη τὴν σκληρὴ αὐτὴν δουλείαν τοῦ πατέρα σου καὶ τὸ βαρὺ φορτίον τῶν φόρων, τὸ ὁποῖον ἐφόρτωσεν εἰς τοὺς ὤμους μας· κάμε τὴν ζωήν μας εὐκολώτερη καὶ τότε ἐμεῖς θὰ γίνωμεν εἰλικρινεῖς καὶ πιστοὶ δοῦλοι σου».

Ὁ βασιλεὺς εἶπεν εἰς αὐτούς· «πηγαίνετε καὶ ὕστερα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας ἐλᾶτε πάλιν εἰς ἐμέ». Ὁ λαὸς ἀπῆλθεν.

Ὁ Ροβοὰμ τοὺς ἀπάντησε: «Πηγαίνετε τώρα καὶ ὕστερα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες ἐλᾶτε πάλιν εἰς ἐμὲ διὰ νὰ σᾶς ἀπαντήσω». Καὶ ὁ λαὸς (οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ λαοῦ) ἔφυγε.

Ὁ βασιλεὺς Ροβοὰμ συνεκάλεσε τοὺς γεροντοτέρους συμβούλους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄλλοτε πλησίον τοῦ πατρός του τοῦ Σολομῶντος, ὅταν αὐτὸς ἐζοῦσε, καὶ τοὺς ἠρώτησε· «τί καὶ πῶς μὲ συμβουλεύετε σεῖς, νὰ ἀπαντήσω εἰς τὴν παράκλησιν αὐτὴν τοῦ λαοῦ τούτου;»

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς Ροβοὰμ συνεκέντρωσε τοὺς πρεσβυτέρους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς τὴν ἀκολουθίαν του, τοὺς συμβούλους τοῦ πατέρα του, τοῦ Σολομῶντος, ὅταν ἀκόμη ἐζοῦσε ἐκεῖνος, καὶ τοὺς εἶπε: «Πῶς (καὶ τί) μὲ συμβουλεύετε σεῖς νὰ δώσω ἀπάντησιν εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν διὰ τὸ ζήτημα τοῦτο;»

Ἐκεῖνοι ὡμίλησαν πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπαν· «ἐὰν σήμερον δειχθῇς σὺ ἐπιεικὴς εἰς αὐτὸν τὸν λαὸν καὶ θελήσῃς νὰ ὁμιλήσῃς πρὸς αὐτοὺς λόγια ἀγαθὰ καὶ εὐπρόσδεκτα, αὐτοὶ θὰ γίνουν δοῦλοι σου ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου».

Οἱ πρεσβύτεροι ἀπάντησαν εἰς τὸν Ροβοὰμ καὶ τοῦ εἶπαν: «Ἐὰν κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν φανῇς καλὸς καὶ ἐπιεικὴς εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν καὶ θελήσῃς νὰ ἀπαντήσῃς εἰς τὸ αἴτημά των μὲ λόγια ἐπιδέξια, ὑποχωρητικά, λόγια καλωσύνης, σωτήρια καὶ εὐνοϊκά, τότε αὐτοὶ θὰ εἶναι εἰλικρινεῖς καὶ πιστοὶ δοῦλοι σου ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς σου».

Ὁ βασιλεὺς ὅμως ἀπέρριψε τὴν συμβουλὴν τῶν πρεσβυτέρων, οἱ ὁποῖοι ἔτσι τὸν εἶχαν συμβουλεύσει, καὶ ἐζήτησε τὴν γνώμην νεαρῶν συνομηλίκων του, μαζῆ μὲ τοὺς ὁποίους εἶχεν ἀνατραφῆ καὶ οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο κοντά του συνεχῶς ὡς σύντροφοί του.

Ὁ Ροβοὰμ ὅμως ἀγνόησε καὶ ἀπέρριψε τὴν συμβουλὴν τῶν πρεσβυτέρων, τὴν ὁποίαν τοῦ ἔδωκαν, καὶ συνεσκέφθη μὲ τοὺς νεαρούς, οἱ ὁποῖοι ἐμεγάλωσαν μαζί του καὶ ἀποτελοῦσαν τώρα τὴν ἀκολουθίαν του, τὸ στενόν του περιβάλλον.

Ὁ Ροβοὰμ τοὺς ἠρώτησε· «τί καὶ σεῖς μὲ συμβουλεύετε νὰ ἀποκριθῶ εἰς τὴν πρότασιν τοῦ λαοῦ τούτου, τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι μοῦ ὡμίλησαν καὶ εἶπαν· Κάμε ἐλαφρότερον τὸν ζυγὸν τῆς φορολογίας, τὸν ὁποῖον ἐπέβαλεν ὁ πατήρ σου εἰς ἡμᾶς;»

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς: «Τί μὲ συμβουλεύετε σεῖς νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν λαὸν αὐτόν, οἱ ὁποῖοι μοῦ ἐμίλησαν καὶ μοῦ εἶπαν· «ἐλάφρωσέ μας ἀπὸ τὸ βαρὺ φορτίον τῆς φορολογίας, τὸ ὁποῖον ὁ πατέρας σου ἐφόρτωσεν εἰς τοὺς ὤμους μας;»

Οἱ νεαροί, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀνατραφῆ μαζῆ μὲ αὐτόν, τοῦ εἶπαν· «ἰδού, πῶς θὰ ἀπαντήσῃς εἰς αὐτὸν τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ὡμίλησε πρὸς σὲ καὶ σοῦ εἶπεν· Ὁ πατήρ σου εἶχεν ἐπιβάλει ἐπάνω μας βαρὺν ζυγόν, σὺ ὅμως ἀλάφρωσε τὸν ζυγὸν αὐτὸν ἀπὸ ἡμᾶς. Ἰδοὺ πῶς θὰ ἀπαντήσῃς· Τὸ μικρότερο δάκτυλον τῆς χειρός μου εἶναι χονδρότερο καὶ ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴν μέσην τοῦ πατρός μου.

Καὶ οἱ νεαροί, ποὺ ἐμεγάλωσαν μαζί του, τὸν ἐσυμβούλευσαν καὶ τοῦ εἶπαν: «Ἔτσι νὰ ἀπαντήσῃς εἰς τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ λαοῦ, οἱ ὁποῖοι σοῦ ἐμίλησαν καὶ σοῦ εἶπαν· «ὁ πατέρας σου ἔβαλεν εἰς τοὺς ὤμους μας δυσβάστακτον φορτίον φορολογίας· τώρα, παρακαλοῦμεν, σὺ κάμε ἐλαφρότερον εἰς τοὺς ὤμους μας τὸ φορτίον αὐτό»· ἔτσι λοιπὸν σὲ συμβουλεύομεν νὰ ἀπαντήσῃς καὶ νὰ τοὺς εἰπῇς: «Τὸ μικρόν μου δάκτυλον εἶναι παχύτερον ἀπὸ τὴν μέσην τοῦ πατέρα μου! (= Αὐτὸ ποὺ ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ ὁ πατέρας μου μὲ ὅλον τὸ σῶμα του, μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις του, ἐγὼ ἠμπορῶ νὰ τὸ κάμω μὲ τὸ δακτυλάκι μου!)».

Καὶ τώρα ἀκούσατε· ὁ πατέρας μου σᾶς ἐπέβαλε βαρὺν ζυγόν, ἐγὼ θὰ προσθέσω καὶ θὰ κάμω ἀκόμη βαρύτερον αὐτὸν τὸν ζυγόν. Ὁ πατέρας μου σᾶς ἐτιμωροῦσε μὲ ἁπλᾶ μαστίγια, ἐγὼ θὰ σᾶς τιμωρῶ μὲ μάστιγας, ποὺ θὰ ἔχουν ἀγκάθια σὰν τὸ κεντρὶ τοῦ σκορπιοῦ».

Νὰ τοὺς εἰπῇς: «Καὶ τώρα, ἐνῷ ὁ πατέρας μου σᾶς ἐφόρτωσε μὲ βαρὺν καὶ δυσβάστακτον ζυγόν, ἐγὼ θὰ προσθέσω καὶ ἄλλο ἀκόμη βάρος εἰς τὸν ζυγόν σας ἐκεῖνον! Ὁ πατέρας μου σᾶς ἐτιμώρησεν εἰς τὶς ἀγγαρεῖες μὲ ἁπλ μαστίγια· ἐγὼ ὅμως θὰ σᾶς τιμωρῶ μὲ σκορπιούς, δηλαδὴ μὲ μαστίγια ὡπλισμένα μὲ μεταλλικὰ ἀγκίστρια, ποὺ προξενοῦν τρομερὲς πληγές».

Κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν ὁ Ἱεροβοὰμ καὶ ὅλος ὁ ἄλλος ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἦλθον πρὸς τὸν Ροβοάμ, ὅπως ὁ βασιλεὺς εἶχε δώσει ἐντολὴν εἰς αὐτοὺς λέγων· «ἐπανέλθετε πρὸς ἐμὲ τὴν τρίτην ἡμέραν».

Ἦλθε δὲ ὁ Ἱεροβοὰμ καὶ ὅλοι οἱ ἀντιπρόσωποι (τῶν δέκα φυλῶν) τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὸν βασιλιᾶ Ροβοὰμ κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν, ὅπως εἶχεν ὁρίσει ὁ βασιλιᾶς, ὅταν τοὺς εἶπε: «Νὰ ἐπιστρέψετε εἰς ἐμὲ τὴν τρίτην ἡμέραν».

Ὁ βασιλεὺς Ροβοάμ, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀπορρίψει τὴν καλὴν συμβουλὴν τῶν γεροντότερων, ἀπεκρίθη πρὸς αὐτοὺς μὲ σκληρότητα.

Ὁ βασιλιᾶς ἀπάντησε πρὸς αὐτοὺς μὲ τραχύτητα καὶ σκληρότητα· καὶ ὁ βασιλιᾶς Ροβοὰμ ἀγνόησε καὶ ἀπέρριψε τὴν συμβουλὴν τῶν πρεσβυτέρων

Ἀπήντησε πρὸς αὐτοὺς σύμφωνα μὲ τὴν συμβουλὴν τῶν νεαρῶν συντρόφων του καὶ τοὺς εἶπεν· «ὁ πατήρ μου σᾶς ἐπέβαλε βαρὺν ζυγόν, ἐγὼ θὰ προσθέσω καὶ θὰ κάμω ἀκόμη βαρύτερον τὸν ζυγὸν αὐτόν. Ὁ πατέρας μου σᾶς ἐπαίδευσε μὲ μαστίγια, ἐγὼ θὰ σᾶς τιμωρῶ μὲ ἀγκαθωτὰ μαστίγια».

καὶ ἐμιλησε εἰς αὐτοὺς σύμφωνα μὲ τὴν συμβουλὴν τῶν νεαρῶν συμβουλῶν του. Τοὺς εἶπεν: «Ὁ πατέρας μου ἔβαλεν εἰς τοὺς ὤμους σας δυσβάστακτον φορτίον φορολογίας· ἐγὼ θὰ προσθέσω καὶ ἄλλο ἀκόμη βάρος εἰς τὸν δυσβάστακτον ἐκεῖνον ζυγόν σας! Ὁ πατέρας μου σᾶς ἐτιμώρησεν εἰς τὶς ἀγγαρεῖες μὲ ἁπλὰ μαστίγια· ἐγὼ θὰ σᾶς τιμωρῶ μὲ σκορπιούς, δηλαδὴ μὲ μαστίγια ὡπλισμένα μὲ μεταλλικὰ ἀγκίστρια, ποὺ προξενοῦν τρομερὲς πληγές».

Ἔτσι δὲ ὁ βασιλεὺς Ροβοὰμ δὲν ἄκουσε τὴν παράκλησιν τοῦ λαοῦ του· αὐτὸ ἦτο παραχώρησις Θεοῦ, ὥστε ὁ Κύριος νὰ πραγματοποιήσῃ τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον εἶχεν εἴπει διὰ μέσου Ἀχιὰ τοῦ Σηλωνίτου περὶ τοῦ Ἱεροβοάμ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ναβάτ,

Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς δὲν ἔδωκε προσοχὴν καὶ δὲν ἐδέχθη τὸ αἴτημα τῶν ἀντιπροσώπων τῶν δέκα φυλῶν τὸν Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ· διότι αὐτὸ ἦταν παραχώρησις καὶ τροπὴ τῶν γεγονότων ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἤθελε να πραγματοποιήσῃ τὸν λόγον του, τὸν ὁποῖον εἶπε διὰ τοῦ προφήτου Ἀχιά, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Σηλῶ, πρὸς τὸν Ἱεροβοάμ, τὸν υἱὸν τοῦ Ναβάτ,

καὶ περὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ἰδοὺ διατί ἦλθαν ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε νὰ μὴ ἀκούσῃ ὁ βασιλεὺς αὐτούς. Τότε ὁ λαὸς ἀπήντησε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπαν μεταξύ των· «ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καὶ τοῦ Δαυΐδ; Ἔχομεν καμμίαν κληρονομίαν ἡμεῖς εἰς τὸν Δαυΐδ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεσσαί; Λοιπόν, Ἰσραηλῖται, ἂς ἐπιστρέψωμεν ὁ καθένας εἰς τὸν οἶκον του. Καὶ τώρα σύ, γενεὰ τοῦ Δαυΐδ, κύτταξε τὸ σπίτι σου». Ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἐπέστρεψεν εἰς τὰς πόλεις του.

καὶ πρὸς ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, διὰ τοῦτο ὁ βασιλιᾶς δὲν ἐδέχθη τὸ αἴτημά των. Τότε ὁ λαός (οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν δέκα φυλῶν) ἀπάντησε (ἐφώναξε) πρὸς τὸν βασιλιᾶ καὶ εἶπε: «Ποῖον μερίδιον, ποίαν σχέσιν ἔχομεν ἐμεῖς οἱ δέκα φυλὲς μὲ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Δαβίδ; Καὶ ποίαν κοινὴν κληρονομίαν ἔχομεν μὲ τοὺς ἀπογόνους τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰεσσαί; Ἐμπρός, πηγαίνετε εἰς τὶς κατοικίες σας, οἱ δέκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ! Καὶ τώρα σύ, Δαβίδ, κύτταξε καὶ φρόντισε τὸ σπίτι σου, τοὺς ἀπογόνους τῆς φυλῆς σου»! Ἔτσι ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός (οἱ δέκα φυλές) ἐχωρίσθη καὶ ἐπῆγε εἰς τὰ σπίτια του·

Ἔτσι δὲ ὁ Ροβοὰμ ἐβασίλευσε μόνον εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὰς πόλεις τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα.

ὅμως εἰς τοὺς Ἰσραηλῖτες ἐκείνους, ὁ ὁποῖοι ἑκατοικοῦσαν εἰς τὶς πόλεις τῆς περιοχῆς τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, ἐβασίλευσεν ὁ Ροβοάμ.

Ὁ Ροβοάμ, ὁ βασιλεύς, ἔστειλε πρὸς τοὺς ἀποστατήσαντας ἀπὸ αὐτὸν Ἰσραηλίτας τὸν Ἀδωνιράμ, ἐπόπτην ἐπὶ τῆς ἀναγκαστικῆς ἐργασίας. Αὐτὸν ὅμως οἱ Ἰσραηλῖται τὸν ἐλιθοβόλησαν καὶ τὸν ἐφόνευσαν. Ὁ ἴδιος δὲ ὁ βασιλεὺς Ροβοὰμ μόλις διέφυγε τὸν κίνδυνον, διότι ἔσπευσε καὶ ἀνέβηκε εἰς τὸ πολεμικόν του ἅρμα καὶ ἔφυγε πρὸς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς Ροβοὰμ ἔστειλε διὰ συμβιβασμὸν τὸν Ἀδωνιράμ, ὁ ὁποῖος ἦταν ἐπόπτης ἀγγαρειῶν (καταναγκαστικῶν ἔργων), οἱ Ἰσραηλῖται ὅμως τὸν ἐλιθοβόλησαν καὶ τὸν ἐσκότωσαν. Ὁ δὲ βασιλιᾶς Ροβοὰμ ἔτρεξε καὶ μόλις ἐπρόφθασε νὰ ἀνέβη εἰς τὸ ἅρμα του καὶ νὰ καταφύγῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ διὰ νὰ σωθῇ.

Ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται ἀπεστάτησαν ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαυῒδ ἕως τὴν ἡμέραν αὐτήν.

Ἔτσι οἱ δέκα φυλὲς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐπανεστάτησαν καὶ ἐχωρίσθησαν ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν (φυλήν) τοῦ Δαβὶδ μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές.

Ὅταν ὁ Ροβοὰμ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, συνεκέντρωσεν ὅλους, ὅσοι ἠδύναντο νὰ λάβουν μέρος εἰς τὸν πόλεμον, νέους κατὰ τὴν ἡλικίαν, ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν, ἑκατὸν ὀγδοήκοντα χιλιάδας ἐν ὅλῳ. Μὲ αὐτοὺς ἀνέλαβε πόλεμον ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν, διὰ νὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ καὶ τοὺς ὑποτάξῃ εἰς τὴν βασιλείαν του.

Ὅταν ὁ Ροβοὰμ ἔφθασεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, συνεκέντρωσεν ἑκατὸν ὀγδόντα χιλιάδες (180.000) νέων, οἱ ὁποῖοι ἠμποροῦσαν νὰ φέρουν ὅπλα, ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν, διὰ νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον τῶν δέκα φυλῶν ποὺ ἀπεσκίρτησαν, ὥστε νὰ τὶς ἐπαναφέρῃ πάλιν ὑπὸ τὴν βασιλείαν τοῦ Ροβοάμ.

Λόγος ὅμως τοῦ Κυρίου ἔγινε πρὸς τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, τὸν προφήτην Σαμαίαν, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν·

Τότε ὅμως κατέφθασε λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Σαμαίαν, ποὺ ἦταν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος (λόγος) ἔλεγε:

«εἰπὲ εἰς τὸν Ροβοὰμ τὸν υἱὸν τοῦ Σολομῶντος καὶ πρὸς ὅλην τὴν φυλὴν Ἰούδα καὶ τὴν φυλὴν Βενιαμὶν τὰ ἑξῆς·

«Νὰ ὁμιλήσῃς εἰς τὸν Ροβοάμ, τὸν υἱὸν τοῦ Σολομῶντος, καὶ πρὸς ὅλους τοὺς ἄνδρες τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμὶν καὶ νὰ τοὺς εἰπῆς:

Αὐτὰ διατάσσει ὁ Κύριος. Δὲν θὰ ἐκστρατεύσετε καὶ δὲν θὰ πολεμήσετε τοὺς ἀδελφούς σας τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἀλλὰ ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς ἂς ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν οἶκον του, διότι κατόπιν ἰδικῆς μου παραχωρήσεως ἐπραγματοποιήθη τὸ γεγονὸς αὐτό, ὁ χωρισμὸς δηλαδὴ τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ σᾶς. Ἐκεῖνοι ὑπήκουσαν εἰς τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ ἀπέφυγαν ἔτσι νὰ ἐκστρατεύσουν ἐναντίον τοῦ Ἱεροβοάμ.

«Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Δὲν θὰ προχωρήσετε καὶ δὲν θὰ πολεμήσετε ἐναντίον τῶν ἀδελφῶν σας· ὁ καθένας σας ἂς ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ σπίτι του, διότι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ διαίρεσις τοῦ βασιλείου τοῦ Σολομῶντος καὶ ὁ χωρισμὸς τῶν δέκα φυλῶν ἀπὸ σᾶς, τὶς δύο φυλές, ἔγινε μὲ ἔγκρισιν καὶ ἀπόφασιν ἰδικήν μου». Οἱ πολεμισταὶ τῶν δύο φυλῶν ὑπήκουσαν κὶς τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὰ σπίτια των, ἀντὶ νὰ προχωρήσουν ἐναντίον τοῦ Ἱεροβοάμ,

Ὁ Ροβοὰμ ἐγκατεστάθη εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ οἰκοδόμησεν ὀχυρὰς πόλεις εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Ὁ Ροβοὰμ ἐγκατεστάθη εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔκτισε πόλεις ὀχυρὲς εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Ὠχύρωσε τὴν Βηθλεέμ, τὴν Αἰτάν, τὴν Θεκωέ,

Ἔκτισε τὴν Βηθλεέμ, τὴν Λιτάν, τὴν Θεκωέ,

τὴν Βαιθσουρά, τὴν Σοχώθ, τὴν Ὀδολλάμ,

τὴν Βαιθσουρά, τὴν Σοχώθ, τὴν Ὀδολλάμ,

τὴν Γέθ, τὴν Μαρισάν, τὴν Ζίφ,

τὴν Γέθ, τὴν Μαρισάν, τὴν Ζίφ,

τὴν Ἀδωραίμ, τὴν Λαχίς, τὴν Ἀζηκά,

τὴν Ἀδωραίμ, τὴν Λαχίς, τὴν Ἀζηκά,

τὴν Σαραά, τὴν Αἰλὼμ καὶ τὴν Χεβρών, πόλεις ὀχυράς, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκοντο εἰς τὸ βασίλειον τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ Βενιαμίν.

τὴν Σαραά, τὴν Αἰλὼμ καὶ τὴν Χεβρών, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν· ὅλες αὐτές ὠχυρώθησαν μὲ τεῖχος.

Ἀφοῦ ὠχύρωσεν αὐτὰς μὲ τείχη, ἐγκατέστησεν εἰς αὐτὰς ἀρχηγοὺς καὶ τὰς ἐφωδίασε μὲ παρακαταθήκας τροφίμων, ἐλαίου καὶ οἴνου.

Ὅταν δὲ τὶς ὠχύρωσε μὲ τείχη, ἐγκατέστησεν εἰς αὐτὲς ἀρχηγοὺς (διοικητάς) καὶ τὶς ἐφωδίασε μὲ τρόφιμα, μὲ λάδι καὶ κρασί·

Κάθε μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις αὐτὰς ἐφωδίασε μὲ ἀσπίδας καὶ δόρατα. Ἔτσι δὲ τὰς κατέστησε πάρα πολὺ ἰσχυράς. Αἱ φυλαὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμὶν ἀνῆκον εἰς τὸν βασιλέα τὸν Ροβοάμ.

ἐπίσης εἰς κάθε μίαν ἀπὸ αὐτὲς τὶς πόλεις ἀποθήκευσε ἀσπίδες μακρές, ποὺ σκεπάζουν ὁλόκληρον τὸ σῶμα, καὶ δόρατα· μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον κατέστησε τὶς ὀχυρὲς αὐτὲς πόλεις πολὺ ἰσχυρές. Ἔτσι διατηροῦσε ὑπὸ τὸν ἔλεγχόν του τις φυλὲς τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν.

Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἐγκατεστημένοι μεταξὺ ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἦλθον ἀπὸ τὰς περιοχάς των καὶ συνεκεντρώθησαν πρὸς τὸν βασιλέα Ροβοάμ.

Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι ἦσαν διασκορπισμένοι εἰς ὅλην τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ, ἐγκατέλειψαν ὅλες τὶς περιοχές των, κατέφυγαν εἰς τὸ νότιον βασίλειον τοῦ Ἰούδα καὶ συνεκεντρώθησαν περὶ τὸν βασιλιᾶ Ροβοάμ.

Τοῦτο δὲ ἔγινε, διότι οἱ Λευῖται ἐγκατέλειψαν τὰς πόλεις, αἱ ὁποῖαι τοὺς εἶχον δοθῆ ὡς ἰδιοκτησία των καὶ αἱ ὁποῖαι εὑρίσκοντο εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ἦλθον εἰς τὴν φυλὴν Ἰούδα εἰς Ἱερουσαλήμ, διότι ὁ Ἱεροβοὰμ καὶ οἱ υἱοί του εἶχαν ἀπαγορεύσει εἰς αὐτοὺς νὰ λατρεύουν τὸν Κύριον.

Οἱ Λευῖται, ποὺ ἦσαν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραήλ, ἐγκατέλειψαν τὶς πόλεις καὶ τὶς περιοχές (τὰ βοσκοτόπια), ποὺ τοὺς εἶχαν δοθῇ ὡς ἰδιοκτησία, καὶ μετενάστευσαν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα (καί) εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ Ἱεροβοὰμ καὶ οἱ υἱοί (διάδοχοί) του τοὺς ἔδιωξαν καὶ τοὺς ἀπηγόρευσαν νὰ λατρεύουν τὸν Κύριον.

Ὁ Ἱεροβοὰμ ἐξέλεξε διὰ τὸν ἑαυτόν του ἱερεῖς, ποὺ δὲν ἀνῆκαν εἰς τὴν φυλὴν Λευί, καὶ τοὺς ἐγκατέστησεν εἰς τοὺς ὑψηλοὺς εἰδωλολατρικοὺς τόπους, εἰς τὰ ψευδῆ εἴδωλα καὶ εἰς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς μόσχους, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ὁ Ἱεροβοὰμ εἶχε κατασκευάσει.

Ὁ Ἱεροβοὰμ διώρισε καὶ ἐγκατέστησε διὰ τὸν ἑαυτόν του ἱερεῖς (οἱ ὁποῖοι δὲν προήρχοντο ἀπὸ τὴν ἱερατικὴν φυλὴν τοῦ Λευΐ, ἀλλ’ ἀπὸ τὰ στρώματα τοῦ λαοῦ) διὰ τὰ θυσιαστήρια, τὰ ὁποῖα ἔκτισεν εἰς ὑψηλοὺς τόπους, διὰ νὰ λατρεύουν τὰ εἴδωλα καὶ τὰ μηδαμινὰ καὶ τιποτένια ἀγάλματα τῶν ψευδοθεῶν καὶ τὰ εἴδωλα ὑπὸ μορφὴν μόσχων, ποὺ κατεσκεύασεν ὁ Ἱεροβοάμ.

Ἔδιωξε δὲ ἀπὸ τὰς ἰσραηλιτικὰς φυλὰς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν δώσει τὴν καρδίαν των εἰς τὴν λατρείαν Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ οἱ Λευῖται αὐτοὶ ἦλθον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, νὰ προσφέρουν θυσίας εἰς Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των.

Ὁ Ἱεροβοὰμ ἐξώρισεν ἀπὸ ὅλες τίς (δέκα) φυλὲς τοῦ Ἰσραὴλ τοὺς εὐσεβεῖς Ἰσραηλίτες, οἱ ὁποῖοι μὲ εἰλικρινῆ ἀγάπην ἀφιέρωσαν τὴν καρδιά των εἰς τὸ νὰ λατρεύουν τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ· αὐτοὶ ὅλοι ἀκολούθησαν τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευῖτες καὶ ἦλθαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ προσφέρουν θυσίαν εἰς τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των.

Ἔτσι δὲ αὐτοὶ μὲ τὴν παρουσίαν των ἐνίσχυσαν τὴν βασιλείαν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, ἐνίσχυσαν καὶ τὸν Ροβοὰμ τὸν υἱὸν τοῦ Σολομῶντος ἐπὶ τρία ἔτη, διότι ἐπὶ τρία ἔτη ὁ Ροβοὰμ ἐπορεύετο τὸν δρόμον, ποὺ ἠκολούθησεν ὁ πάππος του ὁ Δαυῒδ καὶ ὁ πατήρ του ὁ Σολομών.

Ἔτσι ὅλοι αὐτοὶ ἐνίσχυσαν μὲ τὸν ἀριθμόν των τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα, ὑπεστήριξαν καὶ ἐνίσχυσαν μὲ τὴν παρουσίαν των τὸν βασιλιᾶ Ροβοάμ, τὸν υἱὸν τοῦ Σολομῶντος, ἐπὶ τρία χρόνια· διότι ὁ Ροβοὰμ ἀκολούθησε τὸ εὐσεβὲς παράδειγμα τῆς ζωῆς τοῦ πάππου του Δαβὶδ καὶ τοῦ πατέρα του Σολομῶντος ἐπὶ τρία χρόνια.

Ὁ Ροβοὰμ ἐπῆρεν ὡς σύζυγόν του τὴν Μολλὰθ θυγατέρα τοῦ Ἱεριμούθ, υἱοῦ τοῦ Δαυΐδ, καὶ τὴν Ἀβιγαίαν θυγατέρα τοῦ Ἐλιάβ, υἱοῦ τοῦ Ἰεσσαί.

Ὁ ροβοὰμ ἐνυμφεύθη ὡς σύζυγον τὴν Μολλάθ, κόρην τοῦ Ἱεριμούθ, υἱοῦ τοῦ Δαβίδ, καὶ τὴν Ἀβιγαίαν, κόρην τοῦ Ἐλιάβ, υἱοῦ τοῦ Ἰεσσαί,

Αὐτὴ ἐγέννησεν εἰς αὐτὸν υἱοὺς τὸν Ἰαούς, τὸν Σαμαρίαν καὶ τὸν Ζαάμ.

ἡ ὁποία ἐγέννησεν εἰς αὐτὸν τρεῖς υἱούς: Τὸν Ἰαούς, τὸν Σαμαρίαν καὶ τὸν Ζαάμ.

Μετὰ ταῦτα ὁ Ροβοὰμ ἐπῆρεν ὡς σύζυγόν του τὴν Μααχά, θυγατέρα τοῦ Ἀβεσσαλώμ. Αὐτὴ τοῦ ἐγέννησε τὸν Ἀβιά, τὸν Ἰετθί, τὸν Ζηζὰ καὶ τὸν Σαλημώθ.

Κατόπιν ὁ Ροβοὰμ ἐνυμφεύθη ὡς σύζυγον τὴν Μααχά, κόρην τοῦ Ἀβεσσαλώμ, ἡ ὁποία ἐγέννησεν εἰς αὐτὸν τέσσερις υἱούς: Τὸν Ἀβιά, τὸν Ἰετθί, τὸν Ζηζὰ καὶ τὸν Σαλημώθ.

Ὁ Ροβοὰμ ἠγάπησε τὴν σύζυγόν του Μααχά, τὴν θυγατέρα τοῦ Ἀβεσσαλώμ, περισσότερον ἀπὸ ὅλας τὰς ἄλλας συζύγους καὶ παλλακάς του. Εἶχε δὲ δεκαοκτὼ γυναῖκας καὶ τριάκοντα παλλακάς. Ἀπὸ αὐτὰς ἀπέκτησεν εἰκοσιοκτὼ υἱοὺς καὶ ἑξήκοντα θυγατέρας.

Ἀγάπησε δὲ ὁ Ροβοὰμ τὴν Μααχά, τὴν κόρην τοῦ Ἀβεσσαλώμ, περισσότερον ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες συζύγους του καὶ τὶς παλλακίδες του (συζύγους δευτέρας τάξεως). Διότι εἶχε δεκαοκτὼ συζύγους καὶ τριάντα παλλακίδες· ἀπὸ αὐτὲς δὲ ἀπέκτησεν εἴκοσι ὀκτὼ υἱοὺς καὶ ἑξῆντα θυγατέρες.

Ὁ Ροβοὰμ ἀνέδειξεν ἄρχοντα τὸν Ἀβιά, τὸν υἱὸν τῆς Μααχά, ἀρχηγὸν μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν του, διότι εἶχε κατὰ νοῦν νὰ τὸν ἀνακηρύξῃ διάδοχόν του εἰς τὴν βασιλείαν.

Ὁ Ροβοὰμ ἀνέδειξε καὶ ὥρισε τὸν Ἀβιά, τὸν υἱὸν τῆς Μααχά, ἀρχηγὸν μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀδελφῶν του, διότι εἶχε βάλει κατὰ νοῦν αὐτὸν νὰ ἀναδείξῃ ὡς βασιλιᾶ (διάδοχόν του).

Αὐτὸς ὁ Ἀβιὰ ἀνεδείχθη περισσότερον ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους υἱοὺς τοῦ Ροβοάμ, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο διεσκορπισμένοι καθ’ ὅλα τὰ ὅρια τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ Βενιαμὶν μέσα εἰς ὀχυρὰς πόλεις. Ὁ Ἀβιὰ ἐφωδίασεν αὐτὰς τὰς ὀχυρὰς πόλεις μὲ πολλὰ τρόφιμα. Ἐζήτησε δὲ καὶ ἔλαβε διὰ τὸν ἑαυτόν του πολυαρίθμους γυναῖκας.

Ὁ Ἀβιὰ ἀνεδείχθη καὶ προώδευσε περισσότερον ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους υἱοὺς τοῦ Ροβοάμ, οἱ ὁποῖοι εἶχαν σκορπισθῆ εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν (καί) εἰς τὶς ὀχυρὲς πόλεις ὡς διοικηταί. Ἐφωδίασε δὲ τὶς πόλεις αὐτές, ὅπου ἔμεναν οἱ πρίγκιπες ἀδελφοί του, μὲ πολλὰ τρόφιμα· ἐπίσης ἐφρόντισε καὶ τοὺς ἔστειλε πλῆθος γυναικῶν (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ἐπεθύμησεν ὁ Ἀβιὰ [ἢ ὁ Ροβοάμ] καὶ ἔλαβε διὰ τὸν ἑαυτόν του πλῆθος γυναικῶν).

Ὅταν ἡ βασιλεία τοῦ Ροβοὰμ ἐτακτοποιήθη καὶ ἐστερεώθη καὶ αὐτὸς ἔγινε ἰσχυρός, ἐγκατέλειψε τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ὅλος ὁ Ἰουδαϊκὸς λαός.

Συνέβη δὲ τοῦτο: Ὅταν ἐσταθεροποιήθη ἡ βασιλεία τοῦ Ροβοὰμ καὶ ὁ Ροβοὰμ ἰσχυροποιήθη εἰς τὴν ἐξουσίαν, ἐγκατέλειψε τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου αὐτός (ὁ Ροβοάμ), μαζὶ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ ὅλος ὁ Ἰουδαϊκὸς λαός.

Ἀκριβῶς δὲ διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἡμάρτησαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ τὸ πέμπτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ροβοὰμ ὁ Σουσακίμ, ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου, ἐπῆλθεν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ

Ἔτσι συνέβη ὥστε κατὰ τὸ πέμπτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ροβοὰμ ὁ Σουσακίμ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Αἰγύπτου, ἐβάδισεν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐπειδὴ ὁ Ροβοὰμ καὶ ὁ λαός του ἁμάρτησαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

μὲ χίλια διακόσια πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἑξῆντα χιλιάδες ἱππεῖς. Ἀναρίθμητοι δὲ ἦσαν αὐτοί, ποὺ εἶχαν ἀκολουθήσει τὸν Σουσακὶμ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, Λίβυες, Τρωγλοδύται καὶ Αἰθίοπες.

Ὁ Σουσακὶμ ἐβάδισε κατὰ τῆς Ἱερουσαλὴμ μὲ χίλια διακόσια (1.200) πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἑξῆντα χιλιάδες (60.000) ἱππεῖς καὶ ἀναριθμήτους στρατιῶτες Αἰγυπτίους, Λίβυες, Τρωγοδύτες καὶ Αἰθίοπες.

Ὅλοι αὐτοὶ ὑπερίσχυσαν καὶ ἐκυρίευσαν τὰς ὀχυρὰς πόλεις, αἱ ὁποῖαι ἀνῆκον εἰς τὴν Ἰουδαίαν, καὶ ἔφθασαν ἕως εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Σουσακὶμ καὶ ὁ στρατός του ἐκυρίευσαν τὶς ὀχυρὲς πόλεις, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα, καὶ ἐπροχώρησαν καὶ ἔφθασαν μέχρι τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ὁ προφήτης Σαμαίας παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ Ροβοὰμ καὶ τῶν ἀρχόντων τοῦ βασιλείου Ἰούδα, οἱ ὁποῖοι φεύγοντες ἀπὸ τὸν Σουσακὶμ εἶχαν συγκεντρωθῆ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ τοὺς εἶπεν· «αὐτὰ εἶπεν ὁ Κύριος· Σεῖς μὲ ἐγκατελείψατε καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἐγκαταλείψω εἰς τὰ χέρια τοῦ Σουσακίμ».

Τότε ὁ προφήτης Σαμαίας παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ Ροβοὰμ καὶ ἐνώπιον τῶν ἀρχόντων (ἀξιωματούχων) τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συγκεντρωθῆ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ διὰ νὰ γλυτώσουν ἀπὸ τὸν Σουσακίμ, καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς: «Αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα, ποὺ σᾶς στέλλει ὁ Κύριος· «σεῖς μὲ ἐγκατελείψατε, διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἐγκαταλείψω τώρα εἰς τὰ ἁρπακτικὰ χέρια τοῦ Σουσακίμ».

Οἱ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὁ βασιλεὺς κατελήφθησαν ἀπὸ ἐντροπὴν καὶ ἀπὸ τὸ αἴσθημα τῆς ἐνοχῆς καὶ εἶπαν ἐν μετανοίᾳ· «δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος».

Εἰς τὸ ἄκουσμα τοῦ μηνύματος αὐτοῦ οἱ ἄρχοντες (ἀξιωματοῦχοι) τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ ὁ βασιλιᾶς συνετρίβησαν ψυχικῶς καὶ εἶπαν: «Δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος, καὶ ὅ,τι ἀποφασίζει, εἶναι δίκαιον».

Ὁ Κύριος, ὅταν εἶδεν ὅτι αὐτοὶ ἐταπεινώθησαν ἐνώπιόν του, εἶπε πρὸς τὸν Σαμαίαν καὶ τὰ ἑξῆς· «αὐτοὶ συνετρίβησαν καὶ ἐταπεινώθησαν, δὲν θὰ καταστρέψω αὐτούς. Ἐπὶ ὀλίγον χρονικὸν διάστημα θὰ δώσω εἰς αὐτοὺς τὴν σωτηρίαν των καὶ ὁ θυμός μου δὲν θὰ ἐκσπάσῃ ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν ὁ Κύριος εἶδεν ὅτι ἐταπεινώθησαν καὶ συνετρίβησαν, τότε κατέφθασε λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Σαμαίαν, ποὺ ἔλεγεν: «Ἐταπεινώθησαν καὶ συνετρίβησαν, δὲν θὰ τοὺς καταστρέψω· θὰ ἀναβάλω ἐπ’ ὀλίγον καὶ θὰ τοὺς δώσω κάποιο μικρὸν διάστημα πρὸς σωτηρίαν ἡ τιμωρητικὴ ὀργή μου δὲν θὰ κτυπήσῃ μὲ ὅλην τὴν δύναμίν της τὴν Ἱερουσαλὴμ μέσῳ τοῦ Σουσακίμ.

Θὰ ὑποταχθοῦν ὅμως καὶ θὰ γίνουν δοῦλοι εἰς τὸν Σουσακίμ, διὰ νὰ μάθουν ποία διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς ἰδικῆς μου δουλείας καὶ τῆς δουλείας τῶν βασιλέων τῆς γῆς».

Διότι θὰ ὑποταχθοῦν εἰς τὸν Σουσακὶμ καὶ θὰ γίνουν δοῦλοι του, καὶ ἔτσι θὰ μάθουν τὴν διαφοράν, ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ νὰ εἶναι δοῦλοι ἰδικοί μου καὶ τοῦ νὰ εἶναι δοῦλοι τῶν βασιλέων τῆς γῆς».

Ὁ Σουσακὶμ ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου εἰσῆλθε νικητὴς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπῆρεν ὅλους τοὺς θησαυρούς, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρχον εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τοὺς θησαυροὺς ποὺ ὑπῆρχον εἰς τὰ ἀνάκτορα τοῦ βασιλέως. Τὰ ἐπῆρεν ὅλα. Ἐπῆρεν ἐπίσης τὰς χρυσᾶς μεγάλας ἀσπίδας, τὰς ὁποίας εἶχε κατασκευάσει ὁ Σολομών.

Ὁ Σουσακίμ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Αἰγύπτου, ἐπροχώρησε καὶ εἰσέβαλεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ὡς νικητὴς ἅρπαξε τοὺς θησαυρούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τοὺς θησαυρούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὸ βασιλικὸν παλάτι· ἅρπαξε τὰ πάντα. Ἅρπαξε ἐπίσης καὶ τὶς χρυσὲς μακρὲς ἀσπίδες, ποὺ ἐσκέπαζαν ὁλόκληρον τὸ σῶμα, τὶς ὁποῖες κατεσκεύασεν ὁ Σολομών.

Ὁ δὲ βασιλεὺς Ροβοὰμ ἀντὶ τῶν χρυσῶν ἀσπίδων κατεσκεύασε χαλκίνας ἀσπίδας. Ὁ Σουσακὶμ ἐγκατέστησε κοντὰ εἰς τὸν Ροβοὰμ ἄρχοντας τῆς σωματοφυλακῆς του, οἱ ὁποῖοι ἐφύλασσαν τὴν πύλην τῶν βασιλικῶν ἀνακτόρων.

Ὁ βασιλιᾶς Ροβοὰμ εἰς ἀντικατάστασιν τῶν χρυσῶν ἐκείνων ἀσπίδων κατεσκεύασεν ἀσπίδες χάλκινες. Ὁ δὲ Σουσακὶμ ἐγκατέστησεν εἰς τὸν Ναόν (ἢ πλησίον τοῦ Ροβοάμ) ἀρχηγοὺς τῶν βασιλικῶν σωματοφυλάκων, οἱ ὁποῖοι ἐφρουροῦσαν τὴν πύλην (εἴσοδον) τοῦ βασιλικοῦ παλατιοῦ.

Κάθε δὲ φοράν, ποὺ ὁ βασιλεὺς ἐπρόκειτο νὰ εἰσέλθῃ ἀπὸ τὸ ἀνακτορόν του εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, τὸν συνώδευεν ἐμπρὸς καὶ ὀπίσω ἡ βασιλικὴ φρουρά, ἡ ὁποία ἡνοῦτο μὲ τὴν ὀπισθοφυλακήν.

Καὶ συνέβαινε τοῦτο: Κάθε φοράν, ποὺ ὁ βασιλιᾶς ἔμπαινε ἐπισήμως ἀπὸ τὰ ἀνάκτορα εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, τὸν συνώδευαν ἡ βασιλικὴ φρουρὰ καὶ οἱ σωματοφύλακες· ἡ δὲ βασιλικὴ φρουρά, ποὺ ἦταν πίσω ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ, ἔτρεχαν καὶ ἑνώνοντο μὲ τοὺς φύλακες, ποὺ ἦσαν πλάϊ ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ· ἔτσι ὅλοι οἱ φρουροὶ ἀποτελοθῦσαν ἕνα ἰσχυρὸν προστατευτικὸν σῶμα διὰ τὸν βασιλιᾶ.

Χάρις εἰς τὴν ταπείνωσιν αὐτὴν τοῦ Ροβοὰμ ἀπετράπη ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου ἀπὸ αὐτὸν καὶ δὲν ἐτιμωρήθη μὲ τελείαν καταστροφήν. Τοῦτο ἔγινεν ἀκόμη, διότι συνέβησαν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα καὶ μερικὰ ἀγαθὰ γεγονότα.

Ἐπειδὴ ὁ Ροβοὰμ ἐταπεινώθη καὶ συνετρίβη, διὰ τοῦτο ἀπεμακρύνθη ἀπὸ αὐτὸν ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου καὶ ἔτσι ὁ Ροβοὰμ δὲν κατεστράφη ὁλοκληρωτικῶς. Διότι εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα συνέχιζαν ἀκόμη νὰ ὑπάρχουν κάποια ἀγαθὰ στοιχεῖα καὶ συνθῆκες· (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Καὶ τὰ πράγματα εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα ἐπροχωροῦσαν ὁμαλά).

Ὁ βασιλεὺς Ροβοὰμ ἐστερεώθη εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐβασίλευσεν ἐκεῖ. Ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον, ἦτο ἡλικίας τεσσαράκοντα καὶ ἑνὸς ἐτῶν. Ἐβασίλευσεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ δέκα ἑπτὰ ἔτη εἰς τὴν πόλιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις τῶν ἄλλων φυλῶν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἶχεν ἐκλέξει ὁ Κύριος, διὰ νὰ λατρεύεται καὶ νὰ ὑμνῆται ἐκεῖ τὸ Ὄνομά του. Τὸ ὄνομα τῆς μητρὸς τοῦ Ροβοὰμ ἦτο Νοομμὰ ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τοὺς Ἀμμωνίτας.

Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς Ροβοὰμ ἐσταθεροποίησε τὴν θέσιν του καὶ ἐνίσχυσε τὴν δύναμίν του εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐβασίλευσεν. Ὁ Ροβοὰμ ἦταν σαράντα ἐνὸς ἐτῶν, ὅταν ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν Θρόνον. Ἐβασίλευσε δὲ δεκαεπτὰ ἔτη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἰς τὴν πόλιν, τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος ἐδιάλεξε ἀπὸ τὶς ἄλλες πόλεις ὅλων τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὥστε να λατρεύεται καὶ νὰ ὑμνῆται ἐκεῖ τὸ ὄνομά του. Τὸ ὄνομα τῆς μητέρας τοῦ Ροβοὰμ ἦταν Νοομμά, κατήγετο δὲ αὐτὴ ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Καὶ ὁ Ροβοὰμ διέπραξε τὸ πονηρὸν τῆς εἰδωλολατρείας καὶ ἔτσι δὲν κατηύθυνε τὴν καρδίαν του πρὸς τὸν Κύριον, διὰ νὰ λατρεύσῃ αὐτόν.

Ἀλλ’ ὁ Ροβοὰμ παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρόν· κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν, διότι δὲν κατηύθυνε τὴν καρδία του, ὥστε νὰ ζητήσῃ μὲ πόθον πολὺν τὴν βοήθειαν καὶ προστασίαν τοῦ Κυρίου καὶ νὰ τὸν λατρεύσῃ.

Αἱ πρῶται καὶ αἱ τελευταῖαι πράξεις τοῦ Ροβοὰμ ἔχουν καταχωρηθῆ εἰς τὰ γραπτὰ τοῦ προφήτου Σαμαίου καὶ τοῦ προφήτου Ἀδδώ· ὅλαι αἱ πράξεις αὐτοῦ. Ὁ Ροβοὰμ εὑρίσκετο εἰς ἐμπόλεμον κατάστασιν ἐναντίον του Ἱεροβοὰμ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του.

Τὰ δὲ ἔργα τοῦ Ροβοάμ, τὰ πρῶτα μέχρι τὰ τελευταῖα (ἡ ἱστορία του ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους), δὲν εἶναι μήπως γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον «Ἱστορία τοῦ προφήτου Σαμαία καὶ τοῦ προφήτου Ἀδδώ», ὅπως ὅλες οἱ πράξεις του; (κατὰ τὸ Ἑβραικόν: Ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλη ἡ οἰκογενειακή του γενεαλογία· ἢ, κατὰ γενεαλογικὴν καταγραφήν). Ὁ Ροβοὰμ ἐπολέμησε τὸν Ἱεροβοὰμ συνεχῶς ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς βασιλείας του.

Ὁ Ροβοὰμ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη μαζὴ μὲ τοὺς προγόνους του εἰς τὴν πόλιν Δαυΐδ, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἀντὶ δὲ αὐτοῦ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του, ὁ Ἀβιά.

Ἀπέθανε δὲ ὁ Ροβοὰμ καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ. Ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχός του ὁ Ἀβιά, ὁ υἱός του.

Ὁ Ἀβιὰ ἔγινε βασιλεὺς εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας του Ἱεροβοάμ.

Κατὰ τὸ δέκατον ὄγδον ἔτος τῆς βασιλείας τὸν Ἱεροβοάμ (βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραὴλ) ἀνεκηρύχθη βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα ὁ Ἀβιά (υἱὸς τοῦ Ροβοάμ).

Τρία ἔτη ἐβασίλευσεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἡ μητέρα του ὠνομάζετο Μααχά, ἦτο θυγάτηρ του Οὐριὴλ τοῦ καταγομένου ἀπὸ τὴν πόλιν Γαβαών. Μεταξὺ δὲ τοῦ Ἀβιὰ καὶ τοῦ Ἱεροβοὰμ ὑπῆρχε πόλεμος.

Ὁ Ἀβιὰ ἐβασίλευσεν ἐπὶ τρία ἔτη μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλήμ. Τὸ ὄνομα τῆς μητέρας του ἦταν Μααχά, αὐτὴ δὲ ἦταν κόρη τοῦ Οὐριήλ, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Γαβαών. Ὑπῆρχε δὲ (ἢ ὀρθότερον: Συνεχίζετο δὲ ὁ) πόλεμος μεταξὺ τοῦ Ἀβιὰ καὶ τοῦ Ἱεροβοάμ.

Ὁ Ἀβιὰ παρετάχθη εἰς μάχην ἐναντίον του Ἱεροβοὰμ μὲ στρατὸν τετρακοσίων χιλιάδων ἐμπειροπολέμων ἀνδρῶν. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἰεροβοὰμ παρετάχθη ἐναντίον του πρὸς μάχην μὲ ὀκτακοσίας χιλιάδας γενναίων πολεμικῶν ἀνδρῶν.

Καὶ ὁ Ἀβιὰ παρετάχθη εἰς μάχην κατὰ τοῦ Ἱεροβοὰμ μὲ στρατιωτικὴν δύναμιν τετρακοσίων χιλιάδων (400.000) ἰσχυρῶν (ἐπιλέκτων) πολεμιστῶν ἐνῷ ὁ Ἱεροβοὰμ ἀντιπαρετάχθη ἐναντίον του ἕτοιμος διὰ μάχην μὲ ὀκτακόσιες χιλιάδες (800.000) γενναίων πολεμιστῶν ἀνδρῶν.

Ἀπὸ τὸ ὄρος Σομόρων, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τὴν ὀρεινὴν χώραν τῆς φυλῆς του Ἐφραίμ, ὁ Ἀβιὰ ἐσηκώθη καὶ εἶπε πρὸς τοὺς ἐχθρούς του τοὺς Ἰσραηλίτας· «ἀκούσατέ με, Ἱεροβοὰμ καὶ σεῖς οἱ Ἰσραηλῖται.

Καὶ ὁ Ἀβιὰ ἀπὸ τὸ ὄρος Σομόρων, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ, ἐσηκώθη ὄρθιος, ἀπηυθύνθη πρὸς τὸν στρατὸν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραὴλ καὶ εἶπεν: «Ἀκοῦστε, Ἱεροβοὰμ καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται.

Δὲν γνωρίζετε σεῖς ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἔδωσε τὴν βασιλείαν ἐπὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ διὰ παντὸς εἰς τὸν Δαυῒδ καὶ τοὺς υἱούς του καὶ τοῦτο μὲ διαθήκην ἅλατος, δηλαδὴ ἀκατάλυτον;

Δὲν γνωρίζετε ὅτι ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ἔδωκεν εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν βασιλιᾶ κυρίαρχον, μονάρχην αἰώνιον τὸν Δαβὶδ καὶ τοὺς ἀπογόνους του μὲ διαθήκην ἀδιάλυτον, ἀπαραβίαστον καὶ σταθεράν;

Καὶ ὅμως ὁ Ἱεροβοάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ναβὰτ ὁ δοῦλος αὐτὸς τοῦ Σολομῶντος τοῦ υἱοῦ τοῦ Δαυΐδ, ἀπεστάτησεν ἀπὸ τὸν κύριόν του.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ ὁ Ἱεροβοάμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ναβάτ, ὁ δοῦλος τοῦ Σολομῶντος, υἱοῦ τοῦ Δαβίδ, ἐσηκώθη καὶ ἐπανεστάτησε κατὰ τοῦ κυρίου του.

Γύρω δὲ ἀπὸ αὐτὸν συνεκεντρώθησαν ἄνδρες διεφθαρμένοι καὶ παράνομοι. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτοὺς ἀντιστάθηκε ἐναντίον τοῦ Ροβοὰμ τοῦ υἱοῦ τοῦ Σολομῶντος. Ὁ Ροβοὰμ τότε ἦτο μικρὸς εἰς τὴν ἡλικίαν καὶ δειλὸς εἰς τὴν καρδίαν. Δι’ αὐτὸ δὲ καὶ δὲν ἠμπόρεσε νὰ ἀντισταθῇ ἐναντίον τοῦ Ἱεροβοάμ.

Καὶ ἐμαζεύθησαν γύρω του ἄνδρες ἀχρεῖοι, διεφθαρμένοι καὶ παράνομοι καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τῶν ἀντεστάθη ἐναντίον τοῦ Ροβοάμ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σολομῶντος· ἡ ἀντίστασίς των ἐπέτυχε, διότι ὁ Ροβοὰμ ἦταν τότε πολὺ νέος, ἄπειρος καὶ δειλὸς κατὰ τὸ φρόνημα καὶ δι’ αὐτὸ ἦταν ἀνίκανος νὰ ἀντισταθῇ κατὰ τοῦ Ἱεροβοάμ.

Καὶ τώρα σεῖς ἐπήρατε τὴν ἀπόφασιν νὰ ἀντισταθῆτε ἐναντίον τῆς βασιλείας τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὰ χέρια τῶν υἱῶν τοῦ Δαυΐδ. Εἶσθε, βέβαια, πολυάριθμοι καὶ μαζῆ σας ἔχετε τοὺς χρυσοῦς εἰδωλολατρικοὺς μόσχους, τοὺς ὁποίους κατεσκεύασε καὶ παρέδωσεν εἰς σᾶς ὁ Ἱεροβοὰμ ὡς θεούς.

Τώρα λοιπὸν σεῖς προσπαθεῖτε νὰ ἀντισταθῆτε ἐναντίον τῆς κυριάρχου βασιλείας τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποίαν κρατοῦν καὶ ἀσκοῦν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Δαβίδ, σε·ῖς δὲ εἶσθε πολυάριθμοι καὶ ἔχετε μαζί σας τοὺς χρυσοῦς μόσχους, τοὺς ὁποίους κατεσκεύασεν ὁ Ἱεροβοὰμ διὰ νὰ τοὺς λατρεύετε ὡς θεούς!

Ἀλήθεια, σεῖς δὲν ἐδιώξατε τοὺς ἀληθινοὺς ἱερεῖς τοῦ Κυρίου, τοὺς ἀπογόνους του Ἀαρών, καὶ τοὺς Λευίτας καὶ ἐκάματε διὰ τὸν ἑαυτόν σας ἱερεῖς, προερχομένους ἀπὸ ὁποιονδήποτε λαὸν ὅλης τῆς χώρας; Καθένας, ὁ ὁποῖος ἤρχετο νὰ ἀφιερώσῃ τὸν ἑαυτόν του φέρων εἰς τὰ χέρια του μόσχον καὶ ἑπτὰ κριούς, ἐγίνετο ἱερεὺς εἰς θεὸν μὴ πραγματικόν.

Ἀλήθεια· σεῖς δὲν εἶσθε ἐκεῖνοι, ποὺ ἐδιώξατε τοὺς ἱερεῖς τοῦ Κυρίου, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών, καὶ τοὺς Λευῖτες καὶ εἰς ἀντικατάστασίν των ἐκάματε διὰ τοὺς ἑαυτούς σας ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν κατάγονται ἀπὸ τὴν ἱερατικὴν φυλὴν τοῦ Ἀαρών, ἀλλὰ προέρχονται ἀπὸ ὁποιονδήποτε λαὸν ὅλης τῆς χώρας; (Κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Ὅπως οἱ λαοὶ ἄλλων χωρῶν;) Ὁποιοσδηποτε ἤρχετο καὶ παρουσιάζετο διὰ νὰ καθαγιασθῇ, κρατῶντας εἰς τὰ χέρια του ἕνα μοσχάρι καὶ ἑπτὰ κριάρια, ἐγίνετο ἀμέσως ἱερεὺς εἰς ἀνύπαρκτον θεόν, θεόν - εἴδωλον!

Ἡμεῖς ὅμως δὲν ἐγκαταλείψαμεν Κύριον τὸν Θεόν μας καὶ οἱ ἀληθινοὶ ἱερεῖς, οἱ ἀπόγονοι δηλαδὴ τοῦ Ἀαρών, ὑπηρετοῦν ἐδῶ τὸν Κύριον μαζῆ μὲ τοὺς Λευίτας, τακτοποιημένοι εἰς τὰς ἱερατικὰς αὐτῶν τάξεις.

Ἐμεῖς ὅμως δὲν ἐγκατελείψαμεν τὸν Κύριον, τὸν Θεόν μας· οἱ δὲ ἱερεῖς του, ποὺ εἶναι ἀπόγονοι τῆς ἱερατικῆς φυλῆς τοῦ Ἀαρών, τελοῦν τὰ ἱερατικά των καθήκοντα πρὸς τὸν Κύριον, οἱ δὲ Λευῖται τοὺς ὑπηρετοῦν, διῃρημένοι κατὰ τὶς ἐφημερίες των.

Αὐτοὶ προσφέρουν θυμίαμα εἰς τὸν Κύριον, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ καθιερωμένον διὰ κάθε πρωΐαν καὶ ἑσπέραν ὁλοκαύτωμα· προσφέρουν καὶ τὸ εὐῶδες θυμίαμα τὸ σύνθετον ἀπὸ πολλὰ ἀρώματα. Αὐτοὶ θέτουν τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἐπάνω εἰς τὴν καθαρὰν τράπεζαν, ἀνάπτουν κάθε ἀπόγευμα τοὺς λύχνους τῆς χρυσῆς λυχνίας. Καὶ ταῦτα, διότι ἡμεῖς τηροῦμεν τὰς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων μας, ἐνῶ σεῖς τὸν ἔχετε ἐγκαταλείψει.

Αὐτοὶ προσφέρουν εἰς τὸν Κύριον θυμίαμα καὶ τὴν καθωρισμένην Οὐσίαν ὁλοκαυτώματος κάθε πρωῒ καὶ κάθε δείλι, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ εὐῶδες θυμίαμα, ποὺ κατασκευάζεται ἀπὸ πολλὰ ἀρώματα. Ἐπίσης τοποθετοῦν τοὺς ἄρτους τῆς Προθέσεως ἐπάνω εἰς τὴν νομικῶς καθαρὰν τράπεζαν, καὶ κάθε ἀπόγευμα ἀνάβουν τοὺς λύχνους, ποὺ εἶναι ἐπάνω εἰς τὴν χρυσῆν λυχνίαν. Κάμνουν ὅλα αὐτά, διότι ἐμεῖς κρατοῦμεν καὶ φυλάττομεν τὶς ἐντολές (διατάγματα) τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων μας, ἐνῷ σεῖς τὸν ἔχετε ἐγκαταλείψει.

Ἰδού, ἰδικός μας ἀρχηγὸς καὶ μαζῆ μὲ ἡμᾶς εἶναι ὁ Κύριος καὶ οἱ ἱερεῖς του, ὅπως καὶ αἱ ἱεραὶ σάλπιγγες, διὰ νὰ σαλπίζουν δι’ ἡμᾶς τὰ ἱερὰ σαλπίσματά των. Παιδιὰ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, μὴ πολεμῆτε Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων σας, διότι δὲν θὰ εὐοδωθῇ ὁ πόλεμός σας ἐναντίον μας».

Καὶ τώρα, νά! Μαζί μας, ὡς ἀρχηγός μας εἶναι ὁ Κύριος, καὶ οἱ ἱερεῖς του μὲ τὶς ἱερὲς σάλπιγγες εἶναι ἕτοιμοι νὰ σαλπίσουν τὸ εἰδικὸν διακεκομμένον σάλπισμα συναγερμοῦ καὶ νὰ μᾶς καλέσουν εἰς μάχην ἐναντίον σας! Ἰσραηλῖται, μὴ πολεμήσετε ἐναντίον τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων μας, διότι θὰ εὐοδωθῇ ὁ πόλεμός σας· θὰ ἀποτύχετε!»

Ὁ Ἱεροβοὰμ δὲν συνεκινήθη ἀπὸ αὐτά, ἀλλὰ ἔστησε τὴν ἐνέδραν του ὀπίσω ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Ἔτσι δὲ ὑπῆρχε στρατὸς τοῦ Ἱεροβοὰμ ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν στρατὸν τῶν Ἰουδαίων καὶ πίσω ἀπὸ αὐτοὺς ἦτο ἡ ἐνέδρα.

Ὅμως ὁ Ἱεροβοὰμ ἀπέστειλεν ἐν τῷ μεταξὺ μίαν ἐνέδραν στρατιωτῶν νὰ προχωρήσῃ εἰς τὸ πίσω μέρος τοῦ στρατοῦ τοῦ Ἀβιά· ἔτσι ἡ μὲν κυρία δύναμις τοῦ στρατοῦ τοῦ Ἱεροβοὰμ εὑρίσκετο ἀπέναντι ἀπὸ τὸν στρατὸν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ἡ δὲ ἐνέδρα εὑρίσκετο εἰς τὸ πίσω μέρος του.

Ὁ στρατὸς τῶν Ἰουδαίων ἐστράφη ὀπίσω καὶ ἰδοὺ εἶδεν αἴφνης, ὅτι ὁ πόλεμος ἐναντίον αὐτῶν ἦτο καὶ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν, μὲ κραυγὴν δὲ μεγάλην ἐζήτησαν τὸν Κύριον πρὸς βοήθειαν, οἱ δὲ ἱερεῖς ἐσάλπισαν μὲ τὰς ἱερὰς σάλπιγγας.

Ὅταν ὁ στρατὸς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα ἐκύτταξε πίσω, εἶδεν ἔξαφνα ὅτι ἦσαν κυκλωμένοι· ὁ ἐχθρὸς ἦταν ἕτοιμος νὰ τοὺς ἐπιτεθῇ ἀπὸ ἐμπρὸς καὶ ἀπὸ πίσω! Τότε μὲ φωνὴν δυνατὴν ἐζήτησαν βοήθειαν ἀπὸ τὸν Κύριον, οἱ δὲ ἱερεῖς ἐσάλπισαν μὲ τὶς σάλπιγγές των.

Ὁ στρατὸς τῶν Ἰουδαίων ἐβόησε μὲ μεγάλην κραυγήν, ὁ δὲ Κύριος ἐκτύπησε τὸν Ἱεροβοὰμ καὶ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἀβιὰ καὶ εἰς τὸν ἰουδαϊκὸν λαόν.

Καὶ ὅλος ὁ στρατὸς τῶν Ἰουδαίων ἐφώναξε μὲ φωνὴν ἰσχυρὰν τὴν πολεμικὴν ἰαχήν, ὁπότε συνέβη τοῦτο: Καθὼς ὁ στρατὸς τῶν Ἰουδαίων ἐφώναζε μὲ φωνὴν ἰσχυρὰν καὶ ὡρμοῦσε εἰς τὴν μάχην, ὁ Κύριος ἐκτύπησε τὸν Ἱεροβοὰμ καὶ τὸν Ἰσραηλιτικὸν στρατὸν ἐνώπιον τοῦ Ἀβιὰ καὶ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ στρατοῦ.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ἐνώπιον τῶν Ἰουδαίων καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Κύριος εἰς τὰ χέρια τῶν Ἰουδαίων.

Ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ἐνώπιον τῶν Ἰουδαίων, καὶ ὁ Κύριος τοὺς παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια τῶν νικητῶν Ἰουδαίων.

Ὁ Ἀβιὰ καὶ ὁ στρατός του ἐκτύπησαν καὶ ἐπέφεραν μεγάλην καταστροφήν, ὥστε ἔπεσαν εἰς τὸ πεδίον τῆς μάχης νεκροὶ πεντακόσιαι χιλιάδες ἐμπειροπόλεμοι ἄνδρες.

Καὶ ὁ Ἀβιὰ καὶ ὁ στρατός του τοὺς ἐκτύπησαν καὶ τοὺς ἐπροξένησαν μεγάλην καταστροφήν· ἐφονεύθησαν τότε ἀπὸ τὸν στρατὸν τῶν Ἰσραηλιτῶν πεντακόσιες χιλιάδες (500.000) ἰσχυροί (ἐπίλεκτοι) ἄνδρες.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἐταπεινώθησαν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, οἱ δὲ Ἰουδαίοι ὑπερίσχυσαν καὶ τοὺς ἐνίκησαν, διότι εἶχαν στηρίξει τὰς ἐλπίδας των εἰς Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των.

Ἔτσι κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐταπεινώθησαν οἱ Ἰσραηλῖται, ἐνῷ ἐνίκησαν οἱ Ἰουδαῖοι, διότι ἐστήριξαν τὶς ἐλπίδες των εἰς τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των.

Ὁ Ἀβιὰ κατεδίωξε τὸν Ἱεροβοὰμ καὶ κατέλαβε τὰς πόλεις αὐτοῦ, τὴν Βαιθὴλ καὶ τὰς περὶ αὐτὴν κώμας, τὴν Ἰσανὰ καὶ τὰς περὶ αὐτὴν κώμας, Ἐφρὼν καὶ τὰς περὶ αὐτὴν κώμας.

Καὶ ὁ Ἀβιὰ κατεδίωξε τὸν Ἱεροβοὰμ καὶ κατέλαβεν ἀπὸ αὐτὸν μερικὲς ἀπὸ τὶς πόλεις του: Τὴν Βαιθὴλ καὶ τοὺς συνοικισμούς της, τὴν Ἰσανὰ καὶ τοὺς συνοικισμούς της καὶ τὴν Ἐφρὼν καὶ τοὺς συνοικισμούς της.

Καθ’ ὅλας δὲ τὰς ἡμέρας ποὺ ἔζησεν ὁ Ἀβιά, ὁ Ἱεροβοὰμ οὐδέποτε ἀπέκτησε πλέον τὴν δύναμίν του, ὁ δὲ Κύριος ἐκτύπησεν αὐτὸν καὶ τὸν ἐθανάτωσε.

Ὁ δὲ Ἱεροβοὰμ ποτὲ δὲν ἀνέκτησε πάλιν τὴν δύναμίν του καθ’ ὅλην τὴν διαρκειαν τῆς βασιλείας τοῦ Ἀβιά. Τελικῶς ὁ Κύριος ἐκτύπησε τὸν Ἱεροβοὰμ καὶ ἀπέθανε.

Ὁ Ἀβιὰ ὅμως ἔγινεν ἰσχυρός, αὐτὸς ἐπῆρεν ὡς συζύγους δεκατέσσερας γυναῖκας, ἐγέννησε δὲ εἴκοσι δύο υἱοὺς καὶ δεκαὲξ θυγατέρας.

Ὁ Ἀβιὰ ὅμως ἔγινε περισσότερον ἰσχυρός. Ἐνυμφεύθη δὲ δεκατέσσερις συζύγους καὶ ἀπέκτησεν εἴκοσι δύο υἱοὺς καὶ δεκαέξι θυγατέρες.

Αἱ ἄλλαι πράξεις του Ἀβιά, αἱ ἐνεργειαί του καὶ οἱ λόγοι του, εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ προφήτου Ἀδδώ.

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα του Ἀβιά (ἡ ὑπόλοιπος ἱστορία του), οἱ ἐνέργειές του καὶ τὰ λόγια του εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον «Ἱστορία τοῦ προφήτου Ἀδδώ».

Ὁ Ἀβιὰ ἀπέθανε καὶ ἔθαψαν αὐτὸν μὲ τοὺς προπάτοράς του εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαυΐδ, τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἀντὶ δὲ αὐτοῦ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του, ὁ Ἀσά. Κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἀσὰ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα ἔμενεν ἥσυχον ἐπὶ δέκα ἔτη.

Ὁ Ἀβιὰ ἀπέθανε καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ. Ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχος του ὁ Ἀσά, ὁ υἱός του. Κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς βασιλείας τοῦ Ἀσὰ ἡ χώρα τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα ἀπήλαυσεν εἰρήνην ἐπὶ δέκα χρόνια.

Αὐτὸς ἔπραξε τὸ ὀρθὸν καὶ εὐάρεστον ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ του.

Ὁ Ἀσὰ ἔκαμε τὸ εὐάρεστον εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἔζησε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ του.

Αὐτὸς ἀπεμάκρυνε τὰ θυσιαστήρια τῶν ξένων θεῶν, ἀπηγόρευσε τοὺς ὑψηλοὺς εἰδωλολατρικοὺς τόπους, συνέτριψε τὰς εἰδωλολατρικὰς στήλας καὶ κατέκαψε τὰ ἄλση τῶν εἰδώλων.

Ἀπεμάκρυνε τὰ θυσιαστήρια τῶν ξένων θεῶν καὶ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἱερά, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ ὑψώματα τῆς χώρας του, καὶ συνέτριψε τὶς εἰδωλολατρικὲς στῆλες καὶ ἔκοψεν ἀπὸ τὴν ρίζαν τὰ βαθύσκια δάση, ποὺ οἱ εἰδωλολάτραι ἐθεωροῦσαν ἱερά (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Κατέκοψε τὰ ξόανα καὶ σύμβολα τῆς θέας Ἀστάρτης, Ἀφροδίτης τῶν Χαναναίων).

Διέταξεν ἐπίσης τοὺς Ἰουδαίους νὰ λατρεύουν Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των καὶ νὰ ἐφαρμόζουν τὸν Νόμον αὐτοῦ καὶ τὰς ἐντολάς του.

Ὁ Ἀσὰ παρεκίνησεν ἐπίσης τὸν λαὸν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα νὰ ζητήσῃ μὲ πόθον πολὺν τὴν βοήθειαν καὶ προστασίαν τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων των, καὶ νὰ ἐφαρμόζῃ τὸν ἅγιον νόμον καὶ νὰ ὑπακούῃ εἰς τὶς ἐντολές του.

Ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα τὰ θυσιαστήρια καὶ τὰ εἴδωλα. Ἔτσι δὲ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα εἶχε περίοδον εἰρήνης.

Ἀκόμη ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ ὅλες τὶς πόλεις τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα τὰ εἰδωλολατρικὰ θυσιαστήρια καὶ τὰ εἴδωλα, καὶ ἔτσι ἡ χώρα του εἶχεν εἰρήνην κατὰ τὰ χρόνια τῆς βασιλείας του.

Ἔκτισε περιτειχισμένας ὀχυρὰς πόλεις εἰς τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, διότι ἡ χώρα εὑρίσκετο εἰς εἰρηνικὴν περίοδον. Δὲν ὑπῆρχε πόλεμος κατὰ τὰ ἔτη αὐτά, διότι ὁ Κύριος εἶχεν ἀναπαύσει αὐτὸν ἀπὸ τοὺς πολέμους.

Ὁ Ἀσὰ ἐπανέκτισε πόλεις ὀχυρὲς εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, διότι ἡ χώρα ἀπελάμβανεν εἰρήνην. Δὲν ὑπῆρχε κατὰ τὰ ἔτη αὐτὰ πόλεμος, διότι ὁ Κύριος τὸν ἀνέπαυσεν ἀπὸ τοὺς πολέμους καὶ τοῦ ἐχάρισεν εἰρήνην.

Εἶπεν ὁ Ἀσὰ εἰς τοὺς Ἰουδαίους· «ἂς ἀνοικοδομήσωμεν αὐτὰς τὰς πόλεις, ἂς τὰς περιβάλωμεν μὲ τείχη καὶ ἐπάνω εἰς τὰ τείχη ἂς κτίσωμεν πύργους, ἂς θέσωμεν πύλας καὶ μοχλούς, ἐφ’ ὅσον ἡ χώρα εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν μας, διότι, ὅπως ἡμεῖς ἐζητήσαμεν καὶ ἐλατρεύσαμεν Κύριον τὸν Θεόν μας, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς ἐνδιεφέρθη δι’ ἡμᾶς καὶ μᾶς ἀνέπαυσεν ἀπὸ τοὺς κύκλῳ ἐχθρούς μας καὶ κατευώδωσε τὰ ἔργα μας.

Ὁ Ἀσὰ εἶπεν εἰς τὸν λαὸν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα: «Ἂς κτίσωμεν αὐτές τὶς πόλεις καὶ ἂς κατασκευάσωμεν γύρω-γύρω τείχη καὶ ἂς ὑψώσωμεν ἐπάνω εἰς τὰ τείχη πύργους καὶ ἂς κατασκευάσωμεν πύλες καὶ μοχλούς, ἐνόσῳ ἡ χώρα εἶναι ἰδική μας. Εἴμεθα δὲ κύριοι τῆς χώρας, διότι, ὅπως ἐμεῖς ἐζητήσαμεν μὲ πόθον πολὺν τὴν βοήθειαν καὶ προστασίαν τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων μας, ἔτσι καὶ Ἐκεῖνος μᾶς ἔθεσεν ὑπὸ τὴν προστασίαν του καὶ μᾶς ἀσφάλισε γύρω-γύρω ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας καὶ μᾶς ἔδωκε τὴν εὐτυχίαν, ὥστε ὅλα νὰ μᾶς ἔρχωνται δεξιά.

Ἀπέκτησε δὲ ὁ Ἀσὰ στρατιωτικὴν δύναμιν ἐνόπλων ἀνδρῶν, ποὺ ἔφεραν μεγάλας ἀσπίδας καὶ δόρατα ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα τριακοσίας χιλιάδας· ἀπὸ δὲ τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμὶν διακοσίας ὀγδοήκοντα χιλιάδας τοξότας καὶ στρατιώτας, ποὺ ἔφεραν μικρὰς ἀσπίδας. Ὅλοι αὐτοὶ ἦσαν ἰσχυροὶ καὶ ἔμπειροι διὰ τὸν πόλεμον.

Καὶ ὁ Ἀσὰ ἀπέκτησε στρατιωτικὴν δύναμιν τριακοσίων χιλιάδων (300.000) ἀνδρῶν ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα, οἱ ὁποῖοι ἦσαν στρατιῶται ὡπλισμένοι μὲ μακρὲς ἀσπίδες, ποὺ ἐσκέπαζαν ὁλόκληρον τὸ σῶμα, καὶ δόρατα· ἀπὸ δὲ τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμὶν διακόσιες ὀγδόντα χιλιάδες (280.000) ἀνδρῶν, ποὺ ἔφεραν πέλτην (μικρὰν ἐλαφρὰν ἀσπίδα) καὶ ἦσαν ὡπλισμένοι μὲ τόξα. Ὅλοι αὐτοὶ ἦσαν γενναῖοι, ἐκπαιδευμένοι καὶ ἐμπειροπόλεμοι.

Ἐναντίον ὅμως αὐτῶν ἐξεστράτευσεν ἀπὸ τὴν Αἰθιοπίαν ὁ Ζαρὲ μὲ στρατὸν ἕνα ἐκατομμύριον καὶ μὲ τριακόσια πολεμικὰ ἅρματα. Αὐτὸς ἔφθασεν ἕως τὴν Μαρισά.

Ἐναντίον τοῦ στρατοῦ αὐτοῦ τοῦ Ἀσὰ ἐπετέθη ὁ Ζαρέ, ὁ Αἰθίοπας, μὲ στρατιωτικὴν δύναμιν ἐνὸς ἑκατομμυρίου (1.000.000) ἀνδρῶν καὶ τριακόσια (300) πολεμικὰ ἅρματα. Ἡ δύναμις αὐτὴ τοῦ Ζαρὲ εἰσεχώρησε καὶ προήλασε μέχρι τῆς Μαρισά.

Ὁ Ἀσὰ ἐξῆλθεν ἐναντίον του εἰς πόλεμον καὶ παρετάχθη διὰ τὴν μάχην εἰς τὴν κοιλάδα, ἡ ὁποία εὑρίσκετο πρὸς βορρᾶν τῆς Μαρισά.

Ὁ Ἀσὰ ἐκινήθη εἰς πόλεμον ἐναντίον του καὶ παρετάχθη εἰς θέσιν μάχης εἰς τὴν κοιλάδα, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς τὰ βόρεια τῆς Μαρισά.

Ὁ Ἀσὰ ἐβόησε πρὸς Κύριον τὸν Θεόν του καὶ εἶπε· «Κύριε, δὲν εἶναι εἰς σὲ ἀδύνατον νὰ μᾶς σώσῃς μὲ πολλοὺς καὶ μὲ ὀλίγους ἄνδρας μας. Ἐνίσχυσέ μας καὶ τώρα, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, διότι εἰς σὲ ἔχομεν στηρίξει τὰς ἐλπίδας μας καὶ ἐν ὀνόματί σου ἤλθομεν νὰ ἀντιπαραταχθῶμεν εἰς τὸ μέγα τοῦτο πλῆθος τῶν ἀνδρῶν. Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἂς μὴ ὑπερισχύσῃ ἐνώπιόν σου αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος».

Κατόπιν ὁ Ἀσὰ προσηυχήθη δυνατὰ πρὸς τὸν Κύριον καὶ Θεόν του καὶ εἶπε: «Κύριε, εἰς σὲ δὲν εἶναι ἀδύνατον νὰ δίδῃς τὴν σωτηρίαν διὰ πολλῶν ἢ δι’ ὀλίγων ἀνδρῶν· μπορεῖς νὰ βοηθῇς ἕνα ἀδύνατον στρατὸν τόσον εὔκολα, ὅσον βοηθεῖς ἕνα ἰσχυρόν· ἀριθμοὶ καὶ δύναμις δὲν παίζουν κανένα ρόλον εἰς σέ, ὅταν θέλῃς νὰ βοηθήσῃς. Ἐνίσχυσέ μας λοιπὸν τώρα, Κύριε καὶ Θεέ μας, διότι εἰς σὲ ἐστηρίξαμεν ὅλην τὴν πεποίθησίν μας εἰς τὴν δύσκολον αὐτὴν περίστασιν καὶ μὲ πίστιν καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ ὄνομά σου ἤλθαμε νὰ ἀντιμετωπίσωμεν καὶ νὰ πολεμήσωμεν τὴν μεγάλην αὐτὴν στρατιωτικὴν δύναμιν. Κύριε καὶ Θεέ μας, ἂς μὴ ἐπικρατήσῃ καὶ ἂς μὴ ὑπερισχύσῃ σοῦ τοῦ Θεοῦ καμμία ἀνθρωπίνη δύναμις».

Ὁ Κύριος ἐκτύπησε καὶ κατετρόπωσε τοὺς Αἰθίοπας ἐνώπιον τοῦ Ἰούδα, ὥστε οἱ Αἰθίοπες ἐτράπησαν εἰς φυγήν.

Ὁ Κύριος ἐκτύπησε καὶ κατενίκησε τοὺς Αἰθίοπες ἐνώπιον τοῦ στρατοῦ τῶν Ἰουδαίων· καὶ οἱ Αἰθίοπες ἐτράπησαν εἰς φυγήν.

Ὁ Ἀσὰ τοὺς κατεδίωξε μαζῆ μὲ τὸν στρατόν του ἕως τὴν Γεδώρ. Ἔπεσαν δὲ τόσοι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Αἰθίοπας, ὥστε δὲν κατώρθωσαν πλέον νὰ ἀναλάβουν δύναμιν, διότι συνετρίβησαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἐνώπιον τοῦ στρατοῦ του. Ὁ Ἀσὰ καὶ ὁ στρατός του ἐπῆραν πολλὰ λάφυρα ἀπὸ τοὺς νικηθέντας ἐχθρούς.

Ὁ δὲ Ἀσὰ καὶ ὁ στρατός του τοὺς κατεδίωξαν μέχρι τῆς Γεδώρ. Ἐφονεύθησαν δὲ τόσον πολλοὶ Αἰθίοπες, ὥστε ἦταν πλέον ἀδύνατον νὰ ἀνασυνταχθοῦν καὶ να πολεμήσουν, διότι κυριολεκτικὰ συνετρίβησαν ὁλοσχερῶς ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ τὸν στρατόν του. Ὁ Ἀσὰ καὶ ὁ στρατός του ἐπῆραν μεγάλες ποσότητα λαφύρων ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς των.

Οἱ Ἰουδαίοι ἐν συνεχείᾳ κατέλαβον τὰς κώμας, ποὺ ὑπῆρχον γύρω ἀπὸ τὴν Γεδώρ, διότι κατάπληξις ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου ἔπεσεν εἰς τὰς πόλεις αὐτάς. Ἔτσι οἱ Ἰουδαίοι ἐλεηλάτησαν ὅλας αὐτὰς τὰς πόλεις, διότι ὑπῆρχον πολλὰ λάφυρα εἰς αὐτάς.

Ὁ Ἰουδαϊκὸς στρατὸς ἐκυρίευσε καὶ κατέστρεψεν ὅλες τὶς πόλεις, ποὺ ἦσαν γύρω ἀπὸ τὴν Γεδώρ, διότι ὁ λαὸς τῶν πόλεων ἐκυριεύθη ἀπὸ φρίκην καὶ τρόμον, ποὺ τοὺς ἐπροκάλεσε ὁ Κύριος. Ἔτσι οἱ Ἰουδαῖοι ἐλεηλάτησαν ὅλες τὶς πόλεις των, διότι αὐτὲς ὑπῆρχαν πολλὰ λάφυρα.

Κατέλαβον πολλὰ ποιμνιοστάσια, κατέβαλον τους Ἀλιμαζονεῖς, ἐξέκοψαν καὶ παρέλαβον πολλὰ πρόβατα καὶ καμήλους καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐπίσης ὁ Ἰουδαϊκὸς στρατὸς ἐκυρίευσε καὶ κατέστρεψε τὰ ποιμνιοστάσια, ἐνίκησε τοὺς Ἀλιμαζονεῖς καὶ ἅρπαξε πολλὰ πρόβατα καὶ καμῆλες. Κατόπιν δὲ οἱ Ἰουδαῖοι στρατιῶται ἐπέστρεψαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Πνεῦμα Κυρίου ἦλθε κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον εἰς τὸν Ἀζαρίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ὠδήδ.

Τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἐκυρίευσεν ὅλην τὴν ὕπαρξιν τοῦ Ἀζαρία, υἱοῦ τοῦ Ὠδήδ, τὸν ἐφώτισε, τὸν ἐχαρίτωσε, τὸν εὐλόγησε καὶ τὸν ἱκάνωσεν.

Ἐξῆλθεν αὐτὸς νὰ προϋπαντήσῃ τὸν Ἀσὰ καὶ ὅλους τοὺς ἄνδρας τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμὶν καὶ εἶπεν· «ἀκούσατέ με, Ἀσὰ καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ τῆς φυλῆς Βενιαμίν. Ὁ Κύριος εἶναι μαζῆ σας, διότι καὶ σεῖς εἶσθε μαζῆ μὲ αὐτόν. Ἐὰν σεῖς ἐξακολουθήσετε νὰ καταφεύγετε πρὸς αὐτὸν καὶ νὰ τὸν λατρεύετε, καὶ αὐτὸς θὰ εὑρίσκεται μαζῆ σας. Ἐὰν ὅμως σεῖς τὸν ἐγκαταλείψετε, καὶ αὐτὸς θὰ σᾶς ἐγκαταλείψῃ.

Ἐβγῆκε δὲ ὁ Ἀζαρίας εἰς προυπάντησιν τοῦ Ἀσὰ καὶ ὅλων τῶν ἀνδρῶν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμὶν καὶ τοὺς εἶπεν: «Ἀκοῦστε μέ, Ἀσὰ καὶ ὅλοι σεῖς, λαὸς τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν! Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σας, ὅσον χρόνον εἶσθε καὶ σεῖς μαζί του. Ἐὰν συνεχίσετε νὰ ζητῆτε μὲ πόθον πολὺν τὴν βοήθειαν καὶ τὴν προστασίαν του, θὰ σᾶς ἀποκαλυφθῇ καὶ θὰ σᾶς δεχθῇ· ἐὰν ὅμως τὸν ἐγκαταλείψετε, θὰ σᾶς ἐγκαταλείψῃ καὶ αὐτὸς καὶ θὰ σᾶς ἀποδοκιμάσῃ.

Ἐπὶ πολὺ ὅμως χρονικὸν διάστημα Οἱ Ἰσραηλῖται θὰ εἶναι χωρὶς τὸν ἀληθινὸν Θεόν, χωρὶς ἱερέα νὰ τοὺς διδάσκῃ, χωρὶς Νόμον.

Ἐπὶ μακρὸν χρονικὸν διάστημα ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἔζησε χωρὶς τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ χωρὶς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι νὰ τοῦ διδάσκουν τὸν Νόμον, καὶ χωρὶς Νόμον.

Ἡ θλῖψις ὅμως θὰ ἐπαναφέρῃ αὐτοὺς πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὁ Κύριος θὰ εὑρεθῇ πάλιν μαζῆ τους.

Ἀλλ’ ὅταν ἐπιστρέφουν εἰς τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, ἐπειδὴ τοὺς εὑρῆκε θλῖψις καὶ συμφορά, ὁ Κύριος θὰ τοὺς ἀποκαλυφθῇ, ὥστε νὰ τὸν εὔρουν.

Κατὰ τὸν καιρὸν ὅμως ἐκεῖνον δὲν θὰ ὑπάρχῃ εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια εἰς καθένα, ποὺ θὰ περιοδεύῃ ἀνὰ τὴν χώραν αὐτήν, διότι κάποιος θεῖος τρόμος θὰ ἐπιπέσῃ εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῶν χωρῶν αὐτῶν.

Κατὰ τοὺς χρόνους ὅμως ἐκείνους τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὸν Θεὸν δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἀσφάλεια διὰ τοὺς πολίτας, καθὼς θὰ ἐξέρχωνται καὶ θὰ εἰσέρχωνται εἰς τὶς ἐργασίες των, διότι φρίκη καὶ θεῖος τρόμος θὰ κυριεύσῃ ὅλους, ὅσοι κατοικοῦν εἰς τὶς χῶρες αὐτές.

Τὸ ἕνα ἔθνος θὰ πολεμῇ ἐναντίον τοῦ ἄλλου ἔθνους καὶ ἡ μία πόλις ἐναντίον τῆς ἄλλης πόλεως, διότι ὁ Θεὸς θὰ τοὺς ἔχῃ κτυπήσει μὲ θλίψεις κάθε εἴδους.

Τότε τὸ ἕνα ἔθνος θὰ πολεμῇ ἐναντίον τοῦ ἄλλου ἔθνους καὶ ἡ μία πόλις θὰ ἐπιπέσῃ ἐναντίον τῆς ἄλλης, διότι ὁ Θεὸς ἐπροκάλεσε σύγχυσιν, ταραχὴν καὶ τρόμον μεταξύ των μὲ κάθε εἴδους θλῖψιν καὶ δυστυχίαν.

Σεῖς ὅμως νὰ φανῆτε γενναῖοι καὶ αἱ χεῖρες σας ἂς μὴ παραλύσουν, διότι εἰς τὴν ἐργασίαν σας θὰ δοθῇ ἡ πρέπουσα ἀμοιβή».

Σεῖς ὅμως λάβετε δύναμιν, φανῆτε ἀνδρεῖοι, μὴ ἀποθαρρυνθῆτε· καὶ τὰ χέρια σας ἂς μὴ ἑξασθενήσουν καὶ ἂς μὴ παραλύσουν, διότι ἡ ἐργασία σας θὰ ἀνταμειφθῇ».

Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ μάλιστα ὁ Ἀσά, ἤκουσε τοὺς λόγους αὐτοὺς καὶ τὴν προφητείαν τοῦ προφήτου Ἀδάδ, ἐνισχύθη ἀκόμη περισσότερον καὶ ἐξεδίωξε τὰ βδελυρὰ εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα ἀπὸ ὅλην τὴν χώραν τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ Βενιαμὶν καὶ ἀπὸ τὰς πόλεις, τὰς ὁποίας εἶχε προηγουμένως καταλάβει ὁ Ἱεροβοὰμ εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ. Ἐπεσκεύασε δὲ καὶ ἐνεκαινίασε τὸ θυσιαστήριον τοῦ Κυρίου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο ἐμπρὸς τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν ὁ Ἀσὰ ἄκουσε τὰ λόγια αὐτὰ καὶ τὴν προφητείαν τοῦ προφήτου Ἀδάδ, ἐνισχύθη καὶ ἐνεθαρρύνθῃ· καὶ ἐξέβαλε τὰ σιχαμερὰ εἴδωλα ἀπὸ ὅλην τὴν χώραν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμὶν καὶ ἀπὸ τὶς πόλεις, τὶς ὁποῖες εἶχε καταλάβει ὁ Ἱεροβοὰμ εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ. Ἐπίσης ἐνεκαινίασε (κατ’ ἄλλην γραφήν: «ἀνεκαίνισε» = ἐξεκαινούργωσε) τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων τοῦ Κυρίου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ, ἐμπρὸς εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου.

Συνεκέντρωσεν ὅλους τοὺς ἄνδρας τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς ξένους, οἱ ὁποῖοι παρεπιδημοῦσαν μὲ αὐτούς, ἀπὸ τὰς φυλὰς Ἐφραίμ, Μανασσῆ καὶ Συμεών, διότι πολλοὶ εἶχαν προστεθῇ πρὸς αὐτόν, ὅταν αὐτοὶ εἶδαν ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς ἦτο μαζῆ του.

Ὁ Ἀσὰ συνεκέντρωσεν ὅλον τὸν λαὸν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμὶν καὶ τοὺς ξένους (= τοὺς μὴ Ἰουδαίους), οἱ ὁποῖοι ἑκατοικοῦσαν εἰς τὸ βασίλειόν του ἀπὸ τὶς φυλὲς τοῦ Ἐφραίμ, τοῦ Μανασσῆ καὶ τοῦ Συμεών· διότι πολλοὶ ἀπὸ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ εἶχαν προστεθῇ εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα, ὅταν εἶδαν ὅτι ὁ Κύριος, ὁ Θεός του, ἦταν μαζί του.

Αὐτοὶ συνεκεντρώθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὸν τρίτον μῆνα τοῦ δεκάτου πέμπτου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Ἀσά.

Αὐτοὶ συνεκεντρώθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν τρίτον μῆνα τοῦ Ἰουδαϊκοῦ θρησκευτικοῦ ἔτους (= τὸν Σιβάν, ὁ ὁποῖος ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὸν ἰδικόν μας Μάϊον - Ἰούνιον), κατὰ τὸ 15ον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀσά.

Ὁ Ἀσὰ προσέφερε θυσίαν πρὸς τὸν Κύριον κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ἀπὸ τὰ λάφυρα, τὰ ὁποῖα εἶχαν φέρει εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἑπτακοσίους μόσχους καὶ ἑπτὰ χιλιάδες πρόβατα.

Κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ Ἀσὰ προσέφερε θυσίαν εἰς τὸν Κύριον ἀπὸ τὰ λάφυρα, τὰ ὁποῖα ἔφεραν οἱ στρατιῶται του, ἑπτακόσια (700) μοσχάρια καὶ ἑπτὰ χιλιάδες (7.000) πρόβατα.

Ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσιν διὰ διαθήκης νὰ καταφεύγουν οἱ Ἰουδαῖοι πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των καὶ νὰ λατρεύουν αὐτὸν μὲ ὅλην των τὴν καρδίαν καὶ μὲ ὅλην των τὴν ψυχήν.

Κατόπιν ὁ Ἀσὰ ἔδωκεν ἐπίσημον ὑπόσχεσιν μὲ ὅρκον καὶ συνεφώνησε μὲ τὸν λαόν του νὰ ζητοῦν μὲ πόθον πολὺν καὶ νὰ λατρεύουν τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των, μὲ ὅλην τὴν καρδία των, ὥστε αὐτὸν ἐξ ὁλοκλήρου νὰ ποθοῦν, καὶ μὲ ὅλην τὴν ψυχήν των, ὥστε ὁλόκληρον τὸ ἐσωτερικόν των εἰς Αὐτὸν να εἶναι παραδομένον.

Κάθε δὲ Ἰουδαῖος, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἐλάτρευε Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, θὰ ἐφονεύετο, ἀπὸ τὸν νεώτερον ἕως τὸν μεγαλύτερον, ἀπὸ ἄνδρα ἕως γυναῖκα.

Καὶ οἱοσδήποτε Ἰουδαῖος, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ζητήσῃ μὲ πόθον πολὺν καὶ δὲν θὰ λατρεύσῃ τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ, θὰ φονεύεται, ἀπὸ τὸν νεώτερον μέχρι τὸν πρεσβύτερον καὶ ἀπὸ ἄνδρα μέχρι γυναῖκα.

Ὅλοι ὡρκίσθησαν εἰς τὸν Κύριον μὲ φωνὴν μεγάλην, καθ’ ὃν χρόνον ἠχοῦσαν αἱ ἱεραὶ κεράτιναι σάλπιγγες.

Καὶ ὡρκίσθησαν εἰς τὸν Κύριον μὲ φωνὴν δυνατὴν καὶ μὲ τὴν συνοδείαν σαλπισμάτων ἀπὸ τὶς ἱερὲς σάλπιγγες καὶ τὶς κεράτινες σάλπιγγες.

Ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι εὐφράνθησαν διὰ τὸν ὅρκον, ποὺ εἶχαν δώσει, διότι ὡρκίσθησαν μὲ ὅλην των τὴν ψυχὴν καὶ μὲ ὅλην τὴν θέλησίν των νὰ λατρεύουν τὸν Θεόν. Ὁ δὲ Κύριος ἦλθε βοηθὸς εἰς αὐτούς, τοὺς ἀνέπαυσε καὶ τοὺς περιεφρούρησεν ἀπὸ τοὺς γύρω ἐχθρούς.

Καὶ ἐγέμισεν ἀπὸ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην ὅλος ὁ λαὸς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα διὰ τὸν ὅρκον, ποὺ ἔδωκαν εἰς τὸν Θεόν. Διότι ὡρκίσθησαν μὲ ὅλην τὴν ψυχήν των καὶ μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς θελήσεώς των ἐπόθησαν καὶ ἐλάτρευσαν Αὐτόν. Ὁ δὲ Κύριος ἐδέχθη τὴν διαθήκην καὶ τὸν ὅρκον τοῦ λαοῦ του, τοὺς ἀπεκαλύφθη καὶ ἦλθεν εἰς βοήθειάν των καὶ τοὺς ἀνέπαυσε μὲ εἰρήνην, διότι τοὺς ἐπροστάτευσεν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐκύκλωναν.

Ὁ Ἀσὰ καὶ αὐτὴν ἀκόμη τὴν μητέρα του τὴν Μααχὰ καθήρεσεν ἀπὸ τὸ ἀξίωμα τῆς βασιλομήτορος καὶ τὴν ἐξετόπισε, διὰ νὰ μὴ εἶναι πλέον λειτουργὸς εἰς τὴν θεὰν Ἀστάρτην. Τὸ δὲ εἴδωλον αὐτὸ τῆς θεᾶς τὸ κατέκοψε καὶ τὸ κατέκαυσεν εἰς τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων.

Ἀκόμη ὁ Ἀσὰ ἀφήρεσεν ἀπὸ τὴν μητέρα τοῦ Μααχὰ κάθε ἐξουσίαν καὶ τὴν καθήρεσεν ἀπὸ βασιλομήτορα, διὰ νὰ μὴ λειτουργῇ καὶ νὰ μὴ προσφέρῃ θυσίαν εἰς τὴν θέαν Ἀστάρτην ἐκατακομμάτιασε δὲ τὸ εἴδωλον τῆς θεᾶς αὐτῆς καὶ τὸ ἔκαυσεν εἰς τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων.

Ἀλλὰ τοὺς ὑψηλοὺς λατρευτικοὺς τόπους δὲν τοὺς κατήργησαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔτσι αὐτοὶ ὑπῆρχον ἀκόμη ἐν μέσῳ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ἡ καρδιὰ ὅμως τοῦ Ἀσὰ ἐδόθη ἐξ ὁλοκλήρου πρὸς τὸν Θεὸν ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του.

Ὅμως δὲν κατέστρεψαν τὰ εἰδωλολατρικὰ ἱερά, ποὺ ὑπῆρχαν εἰς τὰ ὑψώματα τῆς χώρας, διὰ τοῦτο αὐτὰ συνέχιζαν νὰ ὑφίστανται εἰς τὸν Ἰσραήλ. Ἐν τούτοις ἡ καρδιὰ τοῦ Ἀσὰ παρέμενεν ἐξ ὁλοκλήρου πιστὴ καὶ ἀφωσιωμένη εἰς τὸν Θεὸν καθ’ ὅλην τὴν διαρκειαν τῆς ζωῆς του.

Ὁ Ἀσὰ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸν ναὸν ὅλα τὰ ἀφιερώματα τοῦ προπάτορός του Δαυῒδ καὶ τὰ ἀφιερώματα γενικῶς τὰ προοριζόμενα διὰ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, ἀργύριον καὶ χρυσίον καὶ ἱερὰ σκεύη.

Ὁ Ἀσὰ ἔφερε καὶ κατέθεσεν εἰς τὸν Ναὸν τὰ ἀφιερώματα τοῦ προπάτορός του Δαβίδ, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ ἀφιερώματα, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀσῆμι, τὸ χρυσάφι καὶ τὰ ἱερὰ σκεύη.

Πόλεμος ἐναντίον τοῦ Ἀσὰ δὲν ἔγινε μέχρι τοῦ τριακοστοῦ πέμπτου ἔτους τῆς βασιλείας του.

Καὶ πόλεμος δὲν ὑπῆρχεν ἐναντίον τοῦ Ἀσὰ μέχρι τὸ τριακοστὸν πέμπτον ἔτος τῆς βασιλείας του.

Κατὰ τὸ τριακοστὸν ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀσά, ὁ Βαασά, βασιλεὺς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, ἐξεστράτευσεν ἐναντίον τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ ὠχύρωσε τὴν Ραμά, διὰ νὰ μὴ παρέχῃ εἰς τὸν Ἀσά, τὸν βασιλέα τῶν Ἰουδαίων, ἐλευθερίαν νὰ εἰσέρχεται καὶ νὰ ἐξέρχεται εἰς τὴν χώραν του.

Κατὰ τὸ τριακοστὸν ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τὸν Ἀσά, ὁ Βαασά, βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ, ἐξεστράτευσεν ἐναντίον τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ ὠχύρωσε τὴν πόλιν Ραμά, διὰ νὰ ἀπαγορεύσῃ εἰς τὸν Ἀσά, τὸν βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα, τὴν ἔξοδον καὶ τὴν εἴσοδόν του εἰς τὴν χώραν του.

Ὁ Ἀσὰ ἐπῆρεν ἀργύριον καὶ χρυσίον ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ ἀπὸ τὸ βασιλικὸν θησαυροφυλάκιον καὶ ἔστειλεν αὐτὰ μὲ ἀπεσταλμένους του πρὸς τὸν υἱὸν τοῦ Ἄδερ, βασιλέα τῆς Συρίας, ὁ ὁποῖος κατοικοῦσεν εἰς τὴν Δαμασκὸν καὶ τοῦ παρήγγειλε·

Τότε ὁ Ἀσὰ ἐπῆρε ἀσῆμι καὶ χρυσάφι ἀπὸ τὸ Θησαυροφυλάκιον τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὸ Θησαυροφυλάκιον τοῦ βασιλικοῦ παλατιοῦ καὶ τὰ ἔστειλεν εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Ἄδερ, βασιλιᾶ τῆς Συρίας, ὁ ὁποῖος ἑκατοικοῦσε εἰς τὴν Δαμασκόν, καὶ τοῦ ἐμήνυσεν:

«κλεῖσε συμφωνίαν φιλίας μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, ὁμοίαν πρὸς ἐκείνην ποὺ ὑπῆρχε μεταξὺ τοῦ πατρός μου καὶ τοῦ πατρός σου. Ἰδοὺ ἐγὼ σοῦ ἔχω ἀποστείλει χρυσίον καὶ ἀργύριον. Ἔλα καὶ διασκόρπισε μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ τὸν Βαασά, βασιλέα τῶν Ἰσραηλιτῶν, διὰ νὰ ἀπέλθῃ αὐτὸς ἀπὸ τὴν περιοχήν μου».

«Ἂς κάμωμεν συνθήκην συμμαχίας μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, ὅπως ὑπῆρχε συμμαχία μεταξὺ τοῦ πατέρα μου καὶ τοῦ πατέρα σου. Νά· σοῦ ἔχω στείλει χρυσάφι καὶ ἀσῆμι. Ἐμπρός, ἔλα καὶ διασκόρπισε ἀπὸ ἐμὲ τὸν Βαασά, βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ, ὥστε νὰ ἀποσύρῃ τὸν στρατόν του καὶ νὰ φύγῃ ἀπὸ ἐμέ».

Ὁ υἱὸς τοῦ Ἄδερ, ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας ἐδέχθη τὴν πρότασιν τοῦ Ἀσὰ καὶ ἔστειλε τοὺς ἀρχηγοὺς μὲ τὸν στρατόν του ἐναντίον τῶν πόλεων τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἐκτύπησε τὰς πόλεις, τὴν Ἀϊών, τὴν Δὰν καὶ τὴν Ἀβελαΐν καὶ ὅλην τὴν χώραν τῆς φυλῆς τοῦ Νεφθαλί.

Ὁ υἱὸς Ἄδερ ἐδέχθη τὴν πρότασιν τοῦ βασιλιᾶ Ἀσὰ καὶ ἔστειλε τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ στρατοῦ του ἐναντίον τῶν πόλεων τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραὴλ καὶ κατέλαβε τὴν Ἀϊών, τὴν Δὰν καὶ τὴν Ἀβελμαΐν καὶ ὅλην τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Νεφθαλί.

Ὅταν ὁ Βαασὰ ἐπληροφορήθη τοῦτο, ἐσταμάτησε πλέον νὰ ὀχυρώνῃ τὴν Ραμὰ καὶ διέκοψε τὴν ἐργασίαν του αὐτήν.

Συνέβη δὲ τοῦτο: Μόλις ὁ Βαασὰ ἐπληροφορήθη ὅσα συνέβησαν, ἔπαυσε πλέον νὰ ὀχυρώνῃ τὴν Ραμά, ἐσταμάτησε τὸ ὀχυρωματικόν του ἔργον καὶ ἔφυγε.

Ὁ βασιλεὺς Ἀσὰ ἐπῆρε τότε μαζῆ του ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, ἦλθεν εἰς τὴν Ραμά, ἐπῆρε τοὺς λίθους καὶ τὰ ξύλα μὲ τὰ ὁποῖα ὠχύρωνεν ὁ Βαασὰ τὴν Ραμά, καὶ μὲ αὐτὰ ὠχύρωσεν αὐτὸς τὴν Γαβαὲ καὶ τὴν Μασφά.

Τότε ὁ βασιλιᾶς Ἀσὰ ἐμάζευσεν ὅλους τοὺς Ἰουδαίους καὶ μετέφερε τὶς πέτρες τῆς Ραμὰ καὶ τὴν ξυλείαν της, τὰ ὑλικὰ μὲ τὰ ὁποῖα τὴν ὠχύρωσεν ὁ Βαασά· μὲ τὰ ὑλικὰ δὲ αὐτὰ ὁ βασιλιᾶς Ἀσὰ ὠχύρωσε τὴν Γαβαὲ καὶ τὴν Μασφά.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἦλθεν πρὸς τὸν Ἀσά, τὸν βασιλέα τῆς φυλῆς Ἰούδα, ὁ Ἀνανὶ ὁ προφήτης καὶ τοῦ εἶπε· «ἐπειδὴ σὺ ἐστήριξες τὴν πεποίθησίν σου εἰς τὸν βασιλέα τῆς Συρίας καὶ δὲν ἐστηρίχθης εἰς Κύριον τὸν Θεόν σου, διὰ τοῦτο διέφυγεν ἀπὸ τὰ χέρια σου ὁ στρατὸς τῆς Συρίας καὶ ἐσώθη.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἦλθεν ὁ προφήτης Ἀνανὶ εἰς τὸν Ἀσά, τὸν βασιλιᾶ τὸν βασιλείου τοῦ Ἰούδα, καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἐπειδὴ ἐστήριξες τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν πεποίθησίν σου εἰς τὸν βασιλιᾶ τῆς Συρίας καὶ δὲν ἐστήριξες τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν πεποίθησίν σου εἰς τὸν Κύριον, τὸν Θεόν σου, διὰ τοῦτο ὁ στρατὸς τῆς Συρίας ἐγλύτωσε τὴν καταστροφὴν ἀπὸ τὰ χέρια σου.

Οἱ Αἰθίοπες καὶ οἱ Λίβυες δὲν ἦσαν περισσότεροι καὶ ὀρμητικότεροι; Δὲν εἶχαν αὐτοὶ καὶ πολυάριθμον ἱππικόν; Καὶ ὅμως, ἐπειδὴ εἶχες στηρίξει τὴν πεποίθησίν σου εἰς τὸν Κύριον, ὁ Κύριος παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς τὰ χέρια σου.

Μήπως οἱ Αἰθίοπες καὶ οἱ Λίβυες δὲν ἀποτελοῦσαν μεγάλην καὶ ὁρμητικὴν στρατιωτικὴν δύναμιν μὲ πάρα πολλοὺς ἱππεῖς; Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐστήριξες τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν πεποίθησίν σου εἰς τὸν Κύριον, ὁ Κύριος παρέδωκεν ὅλους αὐτοὺς εἰς τὰ χέρια σου.

Διότι οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου ἐπιβλέπουν εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην, διὰ νὰ στηρίζουν καὶ νὰ ἐνισχύουν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐξ ὁλοκλήρου ἀφωσιωμένην τὴν καρδίαν των πρὸς αὐτόν. Σὺ ὅμως ἠγνόησες αὐτόν. Ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ γίνεται πόλεμος ἐναντίον σου».

Διότι οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου παρακολουθοῦν ἀγρύπνως ὁλόκληρον τὴν γῆν διὰ νὰ στηρίξουν ὅλους ἐκείνους, τῶν ὁποίων οἱ καρδιὲς εἶναι ὑπάκουες καὶ ἀφωσιωμένες εἰς αὐτόν. Σὺ ὅμως παρέβλεψες τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ ἐφέρθης ὡς ἀνόητος· διὰ τοῦτο ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς θὰ εὑρίσκεσαι συνεχῶς εἰς ἐμπόλεμον κατάστασιν».

Ὁ Ἀσὰ ἐθύμωσεν ἐναντίον τοῦ προφήτου καὶ ἔρριψεν αὐτὸν εἰς τὴν φυλακήν, διότι ὠργίσθη διὰ τὰ λόγια του. Ἐπὶ πλέον ἔλαβε κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον καὶ σκληρὰ μέτρα ἐναντίον μερικὼν ἐκ τοῦ λαοῦ του.

Ὁ Ἀσὰ ὠργίσθη ἐναντίον τοῦ προφήτου καὶ τὸν ἔβαλεν εἰς τὴν φυλακήν, διότι ἐθύμωσεν ἕνεκα τοῦ μηνύματος, τὸ ὁποῖον τοῦ μετέφερε. Κατὰ τὸν ἴδιον ἐκεῖνον καιρὸν ὁ Ἀσὰ ἐτιμώρησε σκληρὰ μερικοὺς ἀπὸ τὸν λαόν.

Ἰδού, τὰ ἀλλὰ ἔργα τοῦ Ἀσὰ τὰ πρῶτα καὶ τὰ τελευταῖα, εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ νά· τὰ ἔργα τοῦ Ἀσά, ἀπὸ τὰ πρῶτα τὰ τελευταῖα (ἡ ἱστορία του), εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ Ἀσὰ κατὰ τὸ τριακοστὸν ἔνατον ἔτος τῆς βασιλείας του, ἠσθένησε εἰς τοὺς πόδας του καὶ ὑπέφερε πάρα πολύ. Κατὰ τὴν ἀσθένειάν του αὐτὴν δὲν ἐζήτησε τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ κατέφυγεν εἰς τοὺς ἰατρούς.

Ὁ Ἀσὰ κατὰ τὸ τριακοστὸν ἔνατον ἔτος τῇς βασιλείας του προσεβλήθη ἀπὸ ἀσθένειαν εἰς τὰ πόδια, ἡ ὁποῖα ἐπροχώρησε καὶ ἐξειλίχθη εἰς πολὺ σοβαρὰν καὶ ὀδυνηράν. Ἐν τούτοις ὁ Ἀσὰ κατὰ τὴν ἀσθένειάν του δὲν κατέφυγεν εἰς τὸν Κύριον καὶ δὲν ἐζήτησε τὴν βοήθειάν του, ἀλλὰ κατέφυγεν εἰς τοὺς ἰατρούς.

Ὁ Ἀσὰ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη μαζῆ μὲ τοὺς πατέρας του. Ἀπέθανε δὲ κατὰ τὸ τεσσαρακοστὸν ἔτος τῆς βασιλείας του.

Ὁ Ἀσὰ ἀπέθανε καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του· ἀπέθανε δὲ κατὰ τὸ τεσσαρακοστὸν ἔτος τῆς βασιλείας του· (ἄλλα χειρόγραφα γράφουν: Κατὰ τὸ τριακοστὸν ἔνατον ἔτος τῆς βασιλείας του).

Ἔθαψαν αὐτὸν εἰς μνημεῖον, τὸ ὁποῖον ὁ ἴδιος διὰ τὸν ἑαυτόν του εἶχεν ἀνοίξει εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαυΐδ. Τὸν ἐτοποθέτησαν εἰς τὸ νεκροκράββατον, ποὺ εἶχαν γεμίσει μὲ ἀρώματα καὶ διάφορα ἄλλα εἴδη μύρων, τὰ ὁποῖα κατασκευάζουν οἱ μυροποιοί. Ἔκαμαν ἔτσι εἰς αὐτὸν πολὺ μεγάλην καὶ ἐπίσημον κηδείαν.

Τὸν ἔθαψαν εἰς τὸ μνῆμα, τὸ ὁποῖον ὁ ἴδιος ἄνοιξε διὰ τὸν ἑαυτόν του εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ. Ἐτοποθέτησαν τὴν σορόν του ἐπάνω εἰς τὸ νεκρικὸν κρεββάτι, τὸ ὁποῖον ἐγέμισαν μὲ ἀρώματα, ποὺ εἶχαν κατασκευασθῇ ἀπὸ μυροποιοὺς μὲ τὴν ἀνάμειξιν διαφόρων ἀρωματικῶν ἐλαίων. Ἔτσι ἔκαμαν εἰς τὸν Ἀσὰ κηδείαν πολὺ μεγάλην καὶ ἐπίσημον.

Ἀντὶ τοῦ Ἀσὰ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του, ὁ Ἰωσαφάτ. Ὁ Ἰωσαφὰτ ὑπερίσχυσε πολεμικῶς κατὰ τοῦ βασιλείου τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ὡς ς διάδοχος τὸν Ἀσά, ἐβασίλευσεν ὁ Ἰωσαφάτ, ὁ υἱός του· ὁ δὲ Ἰωσαφὰτ ἰσχυροποίησε στρατιωτικῶς καὶ πολεμικῶς τὴν θέσιν του ἔναντι τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ,

Ἔστειλε στρατιωτικὴν δύναμιν εἰς ὅλας τὰς ὀχυρὰς πόλεις τοῦ βασιλείου Ἰούδα καὶ κατέστησεν ἀρχηγοὺς εἰς ὅλας τὰς πόλεις τοῦ βασιλείου τούτου καὶ εἰς τὰς πόλεις τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ, τὰς ὁποίας προηγουμένως εἶχε καταλάβει ὁ Ἀσά, ὁ πατήρ του.

Ὁ Ἰωσαφὰτ ἐγκατέστησε στρατὸν εἰς ὅλες τὶς ὀχυρὲς πόλεις τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ ἐγκατέστησεν ἀρχηγούς (στρατιωτικοὺς διοικητάς) εἰς ὅλες τὶς πόλεις τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ εἰς τὶς πόλεις τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ, τὶς ὁποῖες εἶχε καταλάβει προηγουμένως ὁ Ἀσά, ὁ πατέρας του.

Ὁ Κύριος ἦτο μαζῆ μὲ τὸν Ἰωσαφάτ, διότι αὐτὸς ἐπορεύθη εἰς τοὺς δρόμους, τοὺς ὁποίους κατ’ ἀρχὰς εἶχε βαδίσει καὶ ὁ πατήρ του καὶ δὲν ἐξέκλινε εἰς τὴν λατρείαν τῶν εἰδώλων,

Καὶ ὁ Κύριος ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Ἰωσαφάτ, διότι αὐτὸς ἀκολούθησε τὸ θεοφιλὲς παράδειγμα τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς βασιλείας τοῦ πατέρα του καὶ ἐλάτρευσε τὰ εἴδωλα·

ἀλλὰ ἐλάτρευσε Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ πατρός του καὶ ἐπορεύθη εἰς τὰς ἐντολὰς τοῦ πατρός του, τὰ δὲ ἔργα του δὲν ἦσαν ὡσὰν τὰ ἔργα τῶν ἀποστατημένων Ἰσραηλιτῶν.

ἀλλ’ ἐζήτησε μὲ πόθον πολὺν καὶ ἐλάτρευσε τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τοῦ πατέρα του, καὶ ἐβάδισε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ πατέρα του, καὶ ἐνήργησεν οὔτε συμπεριεφέρθη ὅπως οἱ ἀποστάτατες τοῦ βασιλεου τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ Κύριος κατηύθυνε τὴν βασιλείαν αὐτοῦ ὑπὸ τὴν χεῖρα του. Κάθε δὲ ἀνὴρ ἀπὸ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα προσέφερε δῶρα εἰς τὸν Ἰωσαφὰτ καὶ ἔτσι αὐτὸς ἀπέκτησε πλοῦτον καὶ δόξαν πολλήν.

Ἕνεκα τῆς συμπεριφορᾶς αὐτῆς τοῦ Ἰωσαφὰτ ὁ Κύριος ἐπροστάτευσεν, ἀσφάλισε καὶ ἐυώδωσε τὴν βασιλείαν εἰς τὰ χέρια του· ὅλος δὲ ὁ λαὸς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα ἔφερε δῶρα εἰς τὸν Ἰωσαφάτ, καὶ ἔτσι ἀπέκτησεν ἄφθονον πλοῦτον καὶ δόξαν πολλήν.

Ἡ καρδία αὐτοῦ ὑψώθη καὶ προώδευσεν εἰς τὸν δρόμον Κυρίου, κατέστρεψεν ὅλους τοὺς ὑψηλοὺς εἰδωλολατρικοὺς τόπους καὶ τὰ εἰδωλολατρικὰ σύμβολα τῆς Ἀστάρτης ἀπὸ ὅλην τὴν χώραν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα.

Ἡ καρδιὰ τοῦ Ἰωσαφατ ἐγέμισεν ἀπὸ ἱερὸν ζῆλον καὶ ἅγιον ἐνθουσιασμὸν καὶ προώδευσεν εἰς τὴν κατὰ Θεὸν ζωήν, ὥστε καὶ πάλιν κατέστρεψε τὰ εἰδωλολατρικὰ ἱερά, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ ὑψώματα τῆς χώρας, καὶ τὰ βαθύσκια δάση, τὰ ὁποῖα οἱ εἰδωλολάτραι ἐθεωροῦσαν ἱερά (ἢ τὰ σύμβολα καὶ ἀγάλματα τῆς θεᾶς Ἀστάρτης, τῆς Ἀφροδίτης τῶν Χαναναίων) καὶ τὰ ὁποῖα ὑπῆρχαν εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα.

Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας του ἀπέστειλε τοὺς ἀρχηγούς του καὶ τοὺς υἱοὺς τῶν ἰσχυρῶν, τὸν Ἀβδίαν, τὸν Ζαχαρίαν, τὸν Ναθαναὴλ καὶ τὸν Μιχαίαν, διὰ νὰ διδάσκουν εἰς τὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ.

Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τῆς βασιλείας του ἔστειλε τοὺς ἀρχηγούς (ἐπισήμους) του καὶ τοὺς ἱκανοὺς διδασκάλους, τὸν Ἀβδίαν, τὸν Ζαχαρίαν, τὸν Ναθαναὴλ καὶ τὸν Μιχαίαν, διὰ νὰ διδάσκουν τὸν Νόμον εἰς τὶς πόλεις τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα.

Μαζῆ μὲ αὐτούς, ὡς βοηθοί των, ἦσαν οἱ Λευῖται ὁ Σαμαίας, ὁ Ναθανίας, ὁ Ζαβδίας, ὁ Ἀσιήλ, ὁ Σεμιραμώθ, ὁ Ἰωνάθαν, ὁ Ἀδωνίας καὶ ὁ Τωβίας. Αὐτοὶ ἦσαν Λευῖται. Μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἦσαν καὶ οἱ ἱερεῖς, ὁ Ἐλισαμὰ καὶ ὁ Ἰωράμ.

Μαζὶ μὲ αὐτοὺς ὡς βοηθοὶ ἦσαν οἱ Λευῖται: Σαμαίας, Ναθανίας, Ζαβδίας, Ἀσιήλ, Σεμιραμώθ, Ἰωνάθαν, Ἀδωνίας καὶ Τωβίας. Αὐτοὶ ἦσαν Λευῖται. Μαζί των ἦσαν ἐπίσης οἱ δύο ἱερεῖς Ἐλισαμὰ καὶ Ἰωράμ.

Αὐτοὶ εἶχον μαζῆ των τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου καὶ ἐδίδασκον ἀνὰ τὴν Ἰουδαίαν. Διῆλθον ὅλας τὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα καὶ ἐδίδασκον τὸν λαόν.

Αὐτοὶ ἐδίδασκαν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα, ἔχοντες μαζί των τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου τοῦ Κυρίου· ἐπέρασαν δὲ ἀπὸ ὅλες τὶς πόλεις τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ ἐδίδασκαν τὸν λαόν.

Φόβος δὲ ἀπὸ Θεοῦ κατέλαβεν ὅλας τὰς βασιλείας, αἱ ὁποῖαι ὑπῆρχον γύρω ἀπὸ τὴν χώραν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, καὶ δὲν ἐτόλμησαν νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τοῦ Ἰωσαφάτ.

Πανικός, ταραχὴ καὶ θεῖος τρόμος, ποὺ προεκάλεσεν ὁ Κύριος, ἐκυρίευσεν ὅλα τὰ βασίλεια, τὰ ὁποῖα ἦσαν γύρω-γύρω ἀπὸ τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα· ἀποτέλεσμα δὲ τούτου ἦταν ὅτι τὰ γειτονικὰ αὐτὰ βασίλεια δὲν ἐπολεμοῦσαν ἐναντίον τοῦ Ἰωσαφάτ.

Μάλιστα δὲ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Φιλισταίους προσέφεραν εἰς τὸν Ἰωσαφὰτ δῶρα, ἀργύριον καὶ ἄλλας δωρεάς. Οἱ δὲ Ἄραβες ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ἀπὸ τὰ ποίμνιά των ἑπτὰ χιλιάδας ἑπτακοσίους κριούς.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Φιλισταίους ἔφεραν εἰς τὸν Ἰωσαφὰτ ὡς δῶρα ἀσῆμι καὶ ἄλλες προσφορές. Οἱ Ἄραβες ἔφεραν εἰς αὐτὸν ἑπτὰ χιλιάδες ἑπτακόσια (7.700) κριάρια ἀπὸ τὰ κοπάδια τῶν προβάτων.

Ἔτσι δὲ ὁ Ἰωσαφὰτ ἐδοξάζετο καὶ ἀνυψώνετο ὁλονὲν καὶ περισσότερον. Ἔκτισεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν συνοικισμοὺς καὶ πόλεις ὀχυράς.

Ἔτσι ὁ Ἰωσαφὰτ ἐγίνετο ὁλονὲν καὶ περισσότερον δυνατὸς καὶ συνεχῶς ἐδοξάζετο. Εἰς ὅλην δὲ τὴν Ἰουδαίαν ἔκτισεν ἀποθῆκες (ἢ οἰκισμούς) ἀνεφοδιασμοῦ καὶ ὀχυρὲς πόλεις.

Ἔκαμε καὶ πολλὰ ἄλλα ἔργα εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἄνδρες δὲ δυνατοὶ καὶ ἔμπειροι περὶ τὸν πόλεμον ἦσαν πλησίον του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἔκαμε καὶ πολλὰ ἔργα εἰς τὴν Ἰουδαίαν ἄνδρες δὲ πολεμισταί, ἰσχυροὶ καὶ ἐμπειροπόλεμοι ἐστάθμευσαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Αὐτὸς δὲ εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατιωτῶν κατὰ τὰς φυλάς, εἰς τὰς ὁποίας ἀνῆκον. Εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα ὑπῆρχον χιλίαρχοι. Ὁ Ἔδνας ἦτο ὁ ἀρχηγὸς καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἰσχυροὶ ἄνδρες ἀνερχόμενοι εἰς τριακοσίας χιλιάδας.

Αὐτὸς δὲ ἦταν ὁ ἀριθμὸς τῶν πολεμιστῶν τούτων κατὰ τὶς πατριαρχικές των οἰκογένειες. Εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα χιλίαρχοι ἦσαν: Ὁ στρατηγὸς Ἔδνας καὶ μαζί του τριακόσιες χιλιάδες (300.000) ἰσχυροὶ πολεμισταί.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν ἀρχηγὸς ἦτο ὁ Ἰωανάν· μαζῆ του ἦσαν διακόσιαι ὀγδοήκοντα χιλιάδες.

Μετὰ ἀπὸ αὐτόν (ὑπ’ αὐτόν· δεύτερος κατὰ σειράν) ἦταν ὁ ἀρχηγὸς Ἰωανάν, μαζί του δὲ ἦσαν διακόσιες ὀγδόντα χιλιάδες (280.000) ἄνδρες.

Καὶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν ἦτο ὁ Ἀμασίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ζαρί, ὁ ὁποῖος αὐτοπροαιρέτως εἶχεν ἀφιερωθῆ εἰς τὸν Κύριον. Μαζῆ του ἦσαν διακόσιαι χιλιάδες ἰσχυροὶ ἄνδρες τοῦ στρατοῦ.

Μετὰ ἀπὸ αὐτόν (ὑπ’ αὐτόν· τρίτος κατὰ σειράν) ἦταν ὁ Ἀμασίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ζαρί, ὁ ὁποῖος προσεφέρθη ἑκουσίως διὰ νὰ ὑπηρετήσῃ τὸν Κύριον· μαζί του ἦσαν διακόσιες χιλιάδες (200.000) ἰσχυροὶ πολεμισταί.

Ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμὶν ἰσχυρὸς ἀνὴρ ἦτο ὁ Ἐλιαδὰ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἦσαν τοξόται καὶ ἄλλοι, φέροντες ἐλαφρὰς ἀσπίδας, διακόσιαι χιλιάδες.

Ἀπὸ δὲ τὴν φυλὴν τοῦ Βενιαμὶν ὁ γενναῖος πολεμιστὴς Ἐλιαδά, μαζί του (ὑπ’ αὐτόν) δὲ ἦσαν διακόσιες χιλιάδες (200.000) τοξόται καὶ στρατιῶται ὡπλισμένοι μὲ πέλτην, μικρὰν ἐλαφρὰν ἀσπίδα.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν ἦτο ὁ Ἰωζαβὰδ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ἦσαν ἑκατὸν ὀγδοήκοντα χιλιάδες ἄνδρες ἰσχυροὶ εἰς τὸν πόλεμον.

Μετὰ ἀπὸ αὐτόν (ὑπ’ αὐτόν· δεύτερος κατὰ σειράν) ἦταν ὁ Ἰωζαβάδ· μαζί του (ὑπ’ αὐτόν) ἦσαν ἑκατὸν ὀγδόντα χιλιάδες (180.000) καλὰ ἐξωπλισμένοι διὰ πόλεμον.

Αὐτοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι, ποὺ ὑπηρετοῦσαν τὸν βασιλέα, ἐκτὸς ἐκείνων ποὺ ὁ βασιλεὺς εἶχε στείλει εἰς διαφόρους ὀχυρὰς πόλεις καθ’ ὅλην τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας.

Αὐτοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι ποὺ ὑπηρετοῦσαν τὸν βασιλιᾶ, ἐκτὸς ἐκείνων τοὺς ὁποίους ὁ βασιλιᾶς εἶχε καθορίσει νὰ ἐπανδρώσουν τὶς ὀχυρὲς πόλεις, εἰς ὅλην τὴν χώραν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα.

Ὁ Ἰωσαφὰτ ἀπέκτησεν ἀκόμη περισσότερον πλοῦτον καὶ πάρα πολλὴν δόξαν καὶ συνεδέθη διὰ γάμου μὲ τὸν οἶκον τοῦ Ἀχαάβ.

Ὁ Ἰωσαφὰτ ἀπέκτησεν ἀκόμη ἄφθονον πλοῦτον καὶ δόξαν πολλὴν καὶ συνεδέθη, διὰ τὸν γάμου τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰωρὰμ μὲ τὴν θυγατέρα τοῦ Ἀχαὰβ Γοθολίαν, μὲ τὴν βασιλικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀχαάβ, βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔπειτα ἀπὸ μερικὰ ἔτη ὁ Ἰωσαφὰτ κατέβηκε πρὸς τὸν Ἀχαὰβ εἰς τὴν Σαμάρειαν. Ὁ δὲ Ἀχαὰβ ἔσφαξε πρὸς χάριν αὐτοῦ καὶ τῆς συνοδείας του πρόβατα καὶ πολλοὺς μόσχους. Τοῦ ἐπρότεινε δὲ νὰ ἐκστρατεύσῃ μαζῆ του ἐναντίον τῆς Ραμώθ, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς τὴν χώραν Γαλαάδ.

Ὀλίγα χρόνια μετὰ τὸν γάμον Ἰωρὰμ καὶ Γοθολίας ὁ Ἰωσαφὰτ κατέβη διὰ νὰ ἐπισκεφθῇ τὸν Ἀχαὰβ εἰς τὴν Σαμάρειαν· ὁ δὲ Ἀχαάβ, διὰ νὰ τιμήσῃ τὸν Ἰωσαφὰτ καὶ τὴν ἀκολουθίαν του, ἔσφαξε πρὸς χάριν του πολλὰ πρόβατα καὶ μοσχάρια. Ὁ Ἀχαὰβ ἐπροσπάθησε νὰ παρακινήσῃ καὶ νὰ πείσῃ τὸν Ἰωσαφάτ, ὥστε νὰ ἐκστρατεύσῃ μαζί του διὰ νὰ ἐπιτεθοῦν κατὰ τῆς πόλεως Ραμώθ, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς τὴν περιοχὴν τῆς χώρας Γαλαάδ.

Ὁ Ἀχαάβ, ὁ βασιλεὺς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, εἶπε πρὸς τὸν Ἰωσαφάτ, τὸν βασιλέα τοῦ Ἰούδα· «ἔρχεσαι νὰ ἐκστρατεύσῃς μαζῆ μου ἐναντίον τῆς Ραμώθ, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὴν χώραν τῆς Γαλαάδ;» Ὁ Ἰωσαφὰτ τοῦ ἀπήντησε· «ὅπως εἶμαι ἐγώ, ἔτσι εἶσαι καὶ σύ. Ὅπως εἶναι ὁ λαός σου, ἔτσι εἶναι καὶ ὁ λαός μου μαζῆ σου πρὸς πόλεμον».

Ἔτσι ὁ Ἀχαάβ, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ, ἐρώτησε τὸν Ἰωσαφάτ, βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα: «Θὰ ἔλθῃς καὶ σὺ μαζί μου εἰς πόλεμον κατὰ τῆς πόλεως Ραμώθ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν περιοχὴν τῆς χώρας Γαλαάδ;» Ὁ Ἰωσαφὰτ τοῦ ἀπάντησε: «Ὅπως εἶμαι ἐγώ, ἔτσι εἶσαι καὶ σύ· ὅπως εἶναι ὁ λαός σου, ἔτσι εἶναι καὶ ὁ λαός μου· μαζί σου θὰ ἐκστρατεύσωμεν εἰς πόλεμον».

Προσέθεσεν ὅμως ἀκόμη ὁ Ἰωσαφὰτ εἰς τὸν βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ· «Ζήτησε ὅμως, σὲ παρακαλῶ, σήμερον, διὰ νὰ γνωρίσωμεν τί λέγει ὁ Θεὸς ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ».

«Ὅμως», ἐπρόσθεσε ὁ βασιλιᾶς Ἰωσαφὰτ πρὸς τὸν βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ, «συμβουλεύσου, σὲ παρακαλῶ, σήμερα διὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ τὸν Κύριον».

Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ συνεκέντρωσε τετρακοσίους ἄνδρας προφήτας καὶ τοὺς ἠρώτησε· «νὰ ἐκστρατεύσω ἐναντίον τῆς Ραμὼθ εἰς τὴν χώραν Γαλαὰδ ἢ νὰ ἀπόσχω;» Οἱ προφῆται τοῦ ἀπήντησαν· «νὰ ἐκστρατεύσῃς καὶ θὰ δώσῃ ὁ Θεὸς εἰς τὰ χέρια σου, τοῦ βασιλέως, αὐτὴν τὴν πόλιν».

Ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ ἐμάζευσε τοὺς ψευδοπροφῆτες, τετρακοσίους ἄνδρες, καὶ τοὺς ἐρώτησε: «Πρέπει νὰ προχωρήσω εἰς πόλεμον ἐναντίον τῆς πόλεως Ραμὼθ τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ ἢ πρέπει νὰ ἀποφύγω τὸν πόλεμον;» Ἐκεῖνοι τοῦ ἀπάντησαν: «Προχώρησε καὶ ὁ Θεὸς θὰ παραδώσῃ τὴν πόλιν εἰς τὰ χέρια (σοῦ) τοῦ βασιλιᾶ».

Ὁ Ἰωσαφὰτ ἠρώτησε πάλιν· «δὲν ὑπάρχει ἐδῶ ἄλλος προφήτης τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ζητήσωμεν καὶ ἀπὸ αὐτὸν νὰ μάθωμεν τὴν γνώμην τοῦ Θεοῦ;»

Ὁ Ἰωσαφὰτ ὅμως ἐρώτησε: «Δὲν ὑπάρχει ἐδῶ ἄλλος, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτούς, προφήτης τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ συμβουλευθῶμεν τὸν Κύριον μέσῳ αὐτοῦ;»

Ὁ βασιλεὺς τοῦ βασιλείου τῶν Ἰσραηλιτῶν εἶπε πρὸς τὸν Ἰωσαφάτ· «ὑπάρχει ἀκόμη κάποιος, διὰ νὰ ζητήσωμεν μέσῳ αὐτοῦ τὴν γνώμην τοῦ Κυρίου. Ἐγὼ ὅμως ἐμίσησα αὐτόν, διότι ποτὲ δὲν προφητεύει καλὰ καὶ εὐχάριστα δι’ ἐμέ, ἀλλὰ ὅλας τὰς ἡμέρας αὐτοῦ ὁμιλεῖ κακὰ ἐναντίον μου. Αὐτὸς εἶναι ὁ Μιχαίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεμβλά». Ὁ Ἰωσαφὰτ εἶπεν εἰς τὸν Ἀχαάβ· «ἂς μὴ ὁμιλῇ ἔτσι ὁ βασιλεύς».

Ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ ἀπάντησε εἰς τὸν Ἰωσαφάτ: «Ὑπάρχει ἀκόμη ἕνας ἄνθρωπος (προφήτης) διὰ νὰ ἐρωτήσωμεν τὸν Κύριον μέσῳ αὐτοῦ, ἐγὼ ὅμως τὸν ἐμίσησα, διότι οὐδέποτε προφητεύει δι’ ἐμὲ εὐχάριστα, ἀλλὰ ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς του προφητεύει δι’ ἐμὲ δυσάρεστα· ὁ Προφήτης αὐτὸς εἶναι ὁ Μιχαίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰεμβλά». Ὁ ἸωσαφᾺτ εἶπεν εἰς τὸν Ἀχαάβ: «Δὲν πρέπει νὰ ὁμιλῇ ἔτσι ὁ βασιλιᾶς διὰ τὸν Προφήτην αὐτόν».

Ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐκάλεσεν ἕνα ἀπὸ τοὺς αὐλικούς του καὶ τοῦ εἶπε· «πήγαινε γρήγορα καὶ φέρε ἐδῶ τὸν Μιχαίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεμβλά».

Τότε ὁ βασιλιᾶς Ἀχαὰβ ἐκάλεσεν ἕνα εὐνοῦχον αὐλικὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Πήγαινε γρήγορα καὶ κάλεσε ἀμέσως τὸν Μιχαίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεμβλά!»

Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ ὁ Ἀχαὰβ καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰούδα ὁ Ἰωσαφὰτ ἐκάθηντο ὁ καθένας ἐπὶ τοῦ θρόνου του φοροῦντες τὰς βασιλικὰς στολάς των. Ἐκάθηντο δὲ εἰς τὴν πλατεῖαν πρὸ τῆς πύλης τῆς Σαμαρείας. Ἐνώπιόν των ἦσαν ὅλοι οἱ προφῆται, οἱ ὁποῖοι καὶ προεφήτευον εὐνοϊκὰ διὰ τὴν ἔκβασιν τοῦ πολέμου.

Ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὁ Ἰωσαφάτ, ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰούδα, ἐκάθηντο ὁ καθένας εἰς τὸν φορήτον θρόνον του καὶ ἦσαν ντυμένοι τὶς βασιλικές των στολές· ἐκάθηντο εἰς τὸν ἀνοικτὸν χῶρον ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν πύλην τῆς Σαμαρείας· ὅλοι δὲ οἱ ψευδοπροφῆται ἐπροφήτευαν ἐμπρός των.

Ἕνας μάλιστα ἀπὸ τοὺς προφήτας, ὁ Σεδεκίας ὁ υἱὸς τοῦ Χαναάν, κατεσκεύασε καὶ ἔθεσεν εἰς τὸ κεφάλι του κέρατα σιδηρᾶ καὶ εἶπε· «αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Μὲ τέτοια δύναμιν, σὰν μὲ σιδηρᾶ κέρατα, θὰ κτυπήσῃς τὴν Συρίαν, μέχρις ὅτου καταστραφῇ ἐντελῶς».

Ἕνας δὲ ἀπὸ αὐτούς, ὁ Σεδεκίας, ὁ υἱὸς τοῦ Χαναάν, κατεσκεύασε διὰ τὸν ἑαυτόν του κέρατα σιδερένια καὶ εἶπεν: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· μὲ αὐτὰ θὰ κτυπήσῃς τοὺς Σύρους, μέχρις ὅτου τοὺς συντρίψῃς ἐντελῶς».

Καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι οἱ προφῆται παρόμοια ἐπροφήτευαν λέγοντες· «κάμε ἐκστρατείαν ἐναντίον τῆς πόλεως Ραμὼθ εἰς τὴν χώραν Γαλαὰδ καὶ αἱ ἐνέργειαί σου θὰ εὐοδωθοῦν. Ὁ Κύριος θὰ παραδώσῃ εἰς τὰ χέρια τοῦ βασιλέως τὴν πόλιν αὐτήν».

Ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ψευδοπροφῆται τὰ ἴδια ἐπροφήτευαν καὶ ἔλεγαν: «Προχώρει ἐναντίον τῆς πόλεως Ραμὼθ τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ καὶ θὰ ἐπιτύχῃ ἡ ἐπίθεσίς σου, ὁ δὲ Κύριος θὰ παραδώσῃ εἰς τὰ χέρια (σοῦ) τοῦ βασιλιᾶ τὴν πόλιν».

Ὁ ἀγγελιαφόρος, ὁ ὁποῖος εἶχε μεταβῆ διὰ νὰ καλέσῃ τὸν Μιχαίαν, τοῦ εἶπε τὰ ἑξῆς· «ἰδοὺ οἱ ἄλλοι προφῆται ὡμίλησαν μὲ ἕνα στόμα ἀγαθὰς προαγγελίας διὰ τὸν βασιλέα. Ἂς εἶναι λοιπόν, καὶ οἱ ἰδικοί σου λόγοι, ὅπως ἑνὸς ἀπὸ αὐτούς· νὰ ὁμιλήσῃς δηλαδὴ εὐχάριστα πράγματα διὰ τὸν βασιλέα».

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ ἀγγελιαφόρος, ποὺ ἐπῆγε νὰ καλέσῃ τὸν Μιχαίαν, ἐμίλησε εἰς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Νά· ὅλοι οἱ προφῆται ἐμίλησαν μὲ ἕνα στόμα καὶ εἶπαν εὐχάριστα πράγματα εἰς τὸν βασιλιᾶ. Ἂς εἶναι λοιπὸν καὶ τὰ ἰδικά σου λόγια, ὅπως τὰ λόγια τοῦ καθενὸς ἀπ’ αὐτούς· μίλησε λοιπὸν καὶ σὺ καὶ πὲς εὐχάριστα πράγματα εἰς τὸν βασιλιᾶ».

Ὁ Μιχαίας ἀπήντησεν· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον, ὅτι ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς θὰ μοῦ εἴπῃ».

Ἀλλ’ ὁ Μιχαίας τοῦ ἀπάντησε: «Ζῇ ὁ Θεὸς καὶ εἶναι μάρτυς τῶν ὅσων θὰ βεβαιώσω· ὁρκίζομαι λοιπὸν εἰς Αὐτὸν ὅτι ἐκεῖνο, ποὺ θὰ μοῦ εἰπῇ ὁ Θεός, αὐτὸ καὶ θὰ εἴπω εἰς τὸν βασιλιᾶ».

Ἦλθεν ὁ Μιχαίας πρὸς τὸν βασιλέα, ὁ δὲ βασιλεὺς τὸν ἠρώτησε· «Μιχαία, νὰ ἐκστρατεύσω ἐναντίον τῆς Ραμὼθ εἰς τὴν χώραν Γαλαὰδ ἢ νὰ ἀπόσχω;» Ὁ Μιχαίας εἰρωνικῶς ἀπήντησε· «νὰ ἐκστρατεύσῃς! Θὰ εὐοδωθῇ ἡ ἐκστρατεία σου καὶ οἱ ἐχθροὶ θὰ παραδοθοῦν εἰς τὰ χέρια σας»!

Ὁ Μιχαίας παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ ὁ βασιλιᾶς τοῦ εἶπε: «Μιχαία, πρέπει νὰ προχωρήσω εἰς πόλεμον ἐναντίον τῆς πόλεως Ραμὼθ τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ ἢ πρέπει νὰ ἀποφύγω τὸν πόλεμον;» Ὁ Μιχαίας ἀπάντησε (εἰρωνικῶς): «Προχώρει καὶ θὰ ἐπιτύχῃ ἡ ἐκστρατεία σου· οἱ δὲ ἐχθροί σου θὰ παραδοθοῦν εἰς τὰ χέρια σας».

Ὁ βασιλεὺς Ἀχαὰβ τοῦ εἶπεν· «πόσες φορὲς σὲ ἔχω ἐξορκίσει νὰ πῇς εἰς ἐμὲ ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου μόνον τὴν ἀλήθειαν;»

Τότε ὁ βασιλιᾶς Ἀχαάβ εἶπεν εἰς τὸν Μιχαίαν: «Πόσες φορὲς σὲ ἐκάλεσα, διὰ νάμη μοῦ εἰπῇς μὲ ὅρκον τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνον τὴν ἀλήθειαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κηρίου;»

Ὁ Μιχαίας ἀπήντησεν· «εἶδα εἰς ἕνα ὅραμα τοὺς Ἰσραηλίτας διεσκορπισμένους εἰς τὰ ὄρη ὡσὰν πρόβατα, εἰς τὰ ὁποῖα δὲν ὑπάρχει ποιμήν, καὶ ὁ Κύριος μοῦ εἶπε· Δὲν ἔχουν αὐτοὶ ἀρχηγόν· ἂς ἐπιστρέψῃ ὁ καθένας εἰρηνικῶς εἰς τὸ σπίτι του».

Ὁ Μιχαίας τοῦ ἀπάντησε: «Βλέπω τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν νὰ εἶναι διασκορπισμένος εἰς τὰ βουνὰ ὡς πρόβατα, ποὺ δὲν ἔχουν βοσκὸν νὰ τὰ προφύλαξῃ; καὶ τὰ ὁδηγήσῃ εἰς τόπους βοσκῆς. Καὶ ὁ Κύριος εἶπεν: «Αὐτοὶ δὲν ἔχουν ἀρχηγόν· ἂς ἐπιστρέψουν ὁ καθένας τους εἰρηνικὰ εἰς τὸ σπίτι του».

Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Ἀχαάβ, εἶπε τότε πρὸς τὸν Ἰωσαφάτ· «δὲν σοῦ εἶπα ὅτι αὐτὸς δὲν προφητεύει ποτὲ δι’ ἐμὲ εὐχάριστα πράγματα, παρὰ μόνον δυσάρεστα;»

Μετὰ τὴν ἀπάντησιν αὐτὴν τοῦ Μιχαία ὁ βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραὴλ εἶπεν εἰς τὸν Ἰωσαφάτ: «Δὰν σο·υ εἶπα ὅτι αὐτὸς δὲν προφητεύει δι’ ἐμὲ εὐχάριστα πράγματα, παρὰ μόνον δυσάρεστα;»

Ὁ Μιχαίας ὡμίλησε πάλιν καὶ εἶπε· «τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἂν ἐγὼ προφητεύω εὐχάριστα ἢ δυσάρεστα διὰ σέ. Ἀκούσατε, λοιπόν, τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Ἐγὼ εἶδα εἰς ὅραμα τὸν Κύριον νὰ κάθεται ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον του. Καὶ ὅλη ἡ δύναμις τοῦ οὐρανοῦ παρίστατο ὄρθια ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ ἀριστερῶν του.

Τότε ὁ Μιχαίας ἀπάντησε: «Δὲν εἶναι τὰ πράγματα ἔτσι, ὅπως ἐπιμένεις· προσέξετε εἰς τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Εἶδα μὲ τὰ μάτια τῆς διανοίας μου εἰς ἔκστασιν προφητικὴν τὸν Κύριον νὰ κάθεται ἐπάνω εἰς τὸν Θρόνον του καὶ ὅλες οἱ οὐράνιες ἀγγελικὲς δυνάμεις νὰ στέκωνται ὄρθιες εἰς τὰ δεξιὰ καὶ εἰς τὰ ἀριστερά του.

Ὁ Κύριος τότε ἠρώτησε· Ποῖος καὶ μὲ ποῖον τρόπον θὰ ἐξαπατήσῃ τὸν Ἀχαάβ, βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ ἐκστρατεύσῃ ἐναντίον τῆς Ραμὼθ εἰς τὴν περιοχὴν Γαλαὰδ καὶ νὰ φονευθῇ; Ἕνας ἔλεγε τοῦτο καὶ ἄλλος ἔλεγε τὸ ἄλλο.

Καὶ ὁ Κύριος ἐρώτησε: «Ποιὸς θὰ ἀπατήσῃ καὶ θὰ πείσῃ τὸν Ἀχαάβ, τὸν βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ, ὥστε νὰ προχωρήσῃ εἰς πόλεμον κατὰ τῆς πόλεως Ραμὼθ τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ καὶ ἔτσι νὰ σκοτωθῇ ἐκεῖ;» Καὶ ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους ἔλεγε· «μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον», ὁ δὲ ἄλλος ἔλεγε· «μὲ ἐκεῖνον τὸν τρόπον»·

Τότε ἕνα πνεῦμα ἐξῆλθεν, ἐστάθη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ εἶπεν· ἐγὼ θὰ ἐξαπατήσω τὸν Ἀχαάβ. Ὁ Κύριος τὸ ἠρώτησε· «μὲ ποιὸν τρόπον;»

μέχρις ὅτου παρουσιάσθη ἕνα πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἐστάθη ἐμπρὸς εἰς τὸν Κύριον καὶ εἶπεν: «Ἐγὼ θὰ τὸν ἀπατήσω καὶ θὰ τὸν πείσω νὰ προχωρήσῃ εἰς τὸν πόλεμον αὐτόν!» Καὶ ὁ Κύριος τὸ ἐρώτησε: «Μὲ ποῖον τρόπον;»

Τὸ πνεῦμα ἀπήντησε. «Θὰ ἐξέλθω ἀπὸ ἐδῶ καὶ θὰ μεταβῶ ἐκεῖ καὶ θὰ εἶμαι πνεῦμα ψεύδους, ποὺ θὰ ὁμιλῶ μὲ τὸ στόμα ὅλων αὐτῶν τῶν ψευδοπροφητῶν του». Ὁ Κύριος ἀπήντησεν· «Ἔτσι πράγματι θὰ τὸν ἐξαπατήσῃς καὶ ἠμπορεῖς νὰ πραγματοποίησῃς τὴν ἀπάτην. Πήγαινε καὶ κάμε, ὅπως εἶπες».

Τὸ πνεῦμα ἀπάντησε: «Θὰ φύγω ἀπὸ ἐδῶ καὶ θὰ γίνω πνεῦμα, ποὺ θὰ λαλήσῃ ψεύδη εἰς τὸ στόμα ὅλων τῶν ψευδοπροφητῶν τοῦ Ἀχαάβ». Καὶ ὁ Θεὸς τοῦ εἶπε: «Ναί· θὰ τὸν ἀπατήσῃς καὶ θὰ ἐπιτύχῃς νὰ τὸν πείσῃς νὰ προχωρήσῃ εἰς τὸν πόλεμον. Λοιπὸν φύγε ἀπὸ ἐδῶ καὶ κάμε ἔτσι, ὅπως ἀκριβῶς εἶπες».

Ἰδοὺ λοιπὸν ὅτι ὁ Κύριος παρεχώρησε πνεῦμα ψεύδους εἰς τὸ στόμα αὐτῶν τῶν προφητῶν σου. Ὁ Κύριος, λοιπόν, ἦτο ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ὡμίλησε δυσάρεστα ἐναντίον σου καὶ ὄχι ἐγώ».

Ὁ Μιχαίας ἐπρόσθεσε: «Καὶ νά, τὶ συνέβη· ὁ Κύριος ἔβαλε πνεῦμα ψεύδους καὶ πλάνης εἰς τὸ στόμα αὐτῶν τῶν ψευδοπροφητῶν σου· ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐμίλησε διὰ σέ, Ἀχαάβ, δυσάρεστα· εἶπεν ὅτι σὲ περιμένει ἧττα καὶ καταστροφή!»

Ὁ Σεδεκίας, ὁ υἱὸς τοῦ Χαναάν, ἐπλησίασε καὶ ἐκτύπησε τὸν Μιχαίαν εἰς τὴν σιαγόνα καὶ τοῦ εἶπε· «Διὰ ποίας ὁδοῦ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἔφυγεν ἀπὸ ἐμέ, διὰ νὰ ὁμιλήσῃ εἰς σέ;»

Τότε ἐπλησίασεν ὁ Σεδεκίας, ὁ υἱὸς τοῦ Χαναάν, καὶ ἐκτήπησε τὸν Μιχαίαν εἰς τὸ πρόσωπον καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἀπὸ ποῖον δρόμον ἐπέρασε τὸ πνεῦμα τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ ἐβγῆκε ἀπὸ ἐμέ, καὶ ἦλθε νὰ ὁμιλήσῃ εἰς σὲ καὶ να σοῦ ἀποκαλύψῃ αὐτὰ ποὺ εἶπες;»

Ὁ Μιχαίας τοῦ ἀπήντησεν· «ἰδοὺ θὰ τὸ ἴδῃς κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ στρατός του θὰ νικηθῇ, σὺ δὲ θὰ εἰσέρχεσαι ἀπὸ δωμάτιον εἰς δωμάτιον, διὰ νὰ κρυφθῇς».

Ὁ Μιχαίας τοῦ ἀπάντησε: «Νά· θὰ ἐννοήσῃς ἀπὸ ποὺ ἦλθε νὰ μοῦ ὁμιλήσῃ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ποὺ θὰ μάθῃς τὴν ἧτταν τοῦ Ἀχαάβ, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ τρέχῃς τρομοκρατημένος ἀπὸ τὸ ἐσωτερικώτερον δωμάτιον εἰς ἄλλο ἐσωτερικώτερον δωμάτων, διὰ νὰ κρυφθῇς καὶ νὰ σωθῇς».

Ὠργισμένος ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ εἶπε· «πάρετε τὸν Μιχαίαν καὶ παραδώσατέ τον εἰς τὸν Ἐμήρ, τὸν κυβερνήτην τῆς πόλεως καὶ πρὸς τὸν υἱόν μου, τὸν Ἰωὰς τὸν ἄρχοντα.

Κατόπιν αὐτῶν ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ διέταξε: «Συλλάβετε τὸν Μιχαίαν καὶ ὁδηγῆστε τον εἰς τὸν Ἐμήρ, τὸν ἄρχοντα τῆς πόλεως αὐτῆς, καὶ πρὸς τὸν ἄρχοντα Ἰωάς, τὸν υἱόν μου,

Θὰ πῆτε δὲ εἰς αὐτούς· αὐτὰ διέταξεν ὁ βασιλεύς: Ρίψατε αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν φυλακήν. Διὰ νὰ τὸν τιμωρήσετε, δώσατέ του ὀλίγον μόνον ἄρτον καὶ ὀλίγον ὕδωρ, ἕως ὅτου ἐπιστρέψω νικητὴς ἀπὸ τὸν πόλεμον».

καὶ νὰ τοὺς εἰπῆτε· «ἔτσι διέταξεν ὁ βασιλιᾶς: Ρίψετε αὐτόν (τὸν Μιχαίαν) εἰς τὴν φυλακὴν καὶ ἂς τρώγῃ ἐκεῖ ψωμὶ ἐλάχιστον καὶ κατωτέρας ποιότητος καὶ ἂς πίνῃ ἐλάχιστον καὶ θολὸν νερόν, μέχρις ὅτου ἐπιστρέψω ἀπὸ τὸν πόλεμον, ποὺ θὰ ἐπιχειρήσω, εἰρηνικὸς καὶ νικητής».

Ὁ Μιχαίας εἶπε· «ἐὰν ὄντως σὺ ἐπιστρέψῃς νικητὴς ἀπὸ τὸν πόλεμον, τότε δὲν ὡμίλησεν εἰς ἐμὲ ὁ Κύριος. Ἀκούσατέ το ὅλοι σεῖς οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εἶσθε ἐδῶ».

Τότε ὁ Μιχαίας εἶπεν εἰς τὸν Ἀχαάβ: «Ἐὰν ἐπιστρέψῃς πράγματι νικητὴς ἀπὸ τὸν πόλεμον αὐτόν, δὲν μοῦ τὸ ἔχει εἰπεῖ ὁ Κύριος!» Καὶ ἐπρόσθεσε: «Ἀκοῦστε αὐτὰ ποὺ εἶπα, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι!»

Ὁ βασιλεὺς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Ἀχαάβ, καὶ ὁ Ἰωσαφάτ, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰούδα, ἐξεστράτευσαν ἐναντίον τῆς Ραμὼθ εἰς τὴν χώραν Γαλαάδ.

Ὁ Ἀχαάβ, ὁ βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, καὶ μαζί του ὁ Ἰωσαφάτ, ὁ βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ἀνέβησαν διὰ νὰ ἐπιτεθοῦν κατὰ τῆς πόλεως Ραμὼθ τῆς περιοχῆς Γαλαάδ,

Πρὶν ἀρχίσῃ ἡ μάχη εἶπεν ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ Ἀχαὰβ πρὸς τὸν Ἰωσαφάτ· «βοήθησέ με νὰ μεταμφιεσθῶ καὶ νὰ λάβω κατόπιν μέρος εἰς τὸν πόλεμον. Φόρεσε, λοιπόν, σὺ τὰ βασιλικά μου ἐνδύματα». Ἔτσι ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ Ἀχαὰβ ἤλλαξε τὴν στολήν του καὶ μετημφιεσμένος εἰσῆλθεν εἰς τὸν πόλεμον.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραὴλ εἶπεν εἰς τὸν Ἰωσαφάτ: «Βοήθησέ με νὰ μεταμφιεσθῶ, ὥστε νὰ λάβω μέρος εἰς τὴν μάχην ὡς ἁπλὸς καὶ ἄγνωστος στρατιώτης, σὺ δὲ φόρεσε τὴν ἰδικήν μου βασιλικὴν στολήν». Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραὴλ μετημφιέσθη καὶ ἐρρίφθη εἰς τὴν μάχην.

Ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τοὺς διοικητὰς τῶν πολεμικῶν του ἁρμάτων, ποὺ ἦσαν μαζῆ του, καὶ τοὺς εἶπε· «μὴ πολεμήσετε ἐναντίον κανενὸς ἄλλου μικροῦ ἢ μεγάλου, ἀλλὰ μόνον νὰ στραφῆτε ἐναντίον τοῦ βασιλέως τῶν Ἰσραηλιτῶν».

Ἀλλ’ ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας ἔδωσε διαταγὴν εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μαζί του, καὶ τοὺς εἶπε: «Μὴ πολεμεῖτε ἐναντίον τοῦ μικροῦ ἢ τοῦ μεγάλου ἐχθροῦ, ἀλλὰ μόνον ἐναντίον τοῦ ἰδίου τοῦ βασιλιᾶ του Ἰσραήλ»,

Ὅταν οἱ ἀρχηγοὶ τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων εἶδαν τὸν Ἰωσαφάτ, εἶπαν· «αὐτὸς εἶναι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν». Τὸν περιεκύκλωσαν, διὰ νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον του. Ὁ Ἰωσαφὰτ ἐκραύγασε πρὸς τὸν Κύριον καὶ ὁ Κύριος ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ αὐτὸν ἐκείνους, ποὺ τὸν εἶχαν περικυκλώσει καὶ τὸν ἔσωσεν.

Συνέβη δὲ τοῦτο: Μόλις οἱ ἀξιωματικοὶ τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων εἶδαν τὸν Ἰωσαφάτ, εἶπαν μεταξύ των: «Νά· αὐτὸς εἶναι ὁ βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραήλ»· καὶ ἀμέσως τὸν περιεκύκλωσαν διὰ νὰ τὸν κτυπήσουν καὶ νὰ τὸν σκοτώσουν. Ἀλλ’ ὁ Ἰωσαφὰτ ἐφώναξε δυνατὰ καὶ ὁ Κύριος τὸν ἔσωσε καὶ ὁ Θεὸς ἀπεμάκρυνε τοὺς ἐχθροὺς ἀπὸ τὸν Ἰωσαφάτ.

Ὅταν εἶδον οἱ ἀρχηγοὶ τῶν συριακῶν ἁρμάτων, ὅτι δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ αὐτόν.

Καὶ συνέβη τοῦτο: Μόλις οἱ ἀξιωματικοὶ τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων ἀντελήφθησαν ὅτι αὐτὸς δὲν ἦταν ὁ βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, ἀπεχώρησαν καὶ ἐσταμάτησαν νὰ τὸν πολεμοῦν.

Ἕνας ἀπὸ τοὺς στρατιώτας ἐτέντωσεν εὐστόχως τὸ τόξον του καὶ ἐκτύπησε τὸν Ἀχαάβ, τὸν βασιλέα τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀνάμεσα εἰς τὸν πνεύμονα καὶ τὸν θώρακα. Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Ἀχαάβ, εἶπεν εἰς τὸν ἠνίοχόν του· «στρέψε μὲ τὸ χέρι σου πρὸς τὰ ὀπίσω τὸ ἅρμα καὶ βγάλε με ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης, διότι ἐπληγώθηκα βαρειά».

Κάποιος ὅμως Σύρος ἐτέντωσε τὴν χορδὴν τοῦ τόξου του καὶ ἐπέτυχε νὰ κτυπήσῃ τυχαίως τὸν βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραὴλ μεταξὺ τοῦ πνεύμονος καὶ τοῦ θώρακος. Τότε ὁ Ἀχαὰβ εἶπεν εἰς τὸν ὁδηγὸν τοῦ πολεμικοῦ του ἅρματος: «Γύρισε πίσω τὸ ἅρμα καὶ ὁδήγησέ με ἔξω ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης, διότι ἐπληγώθηκα σοβαρὰ καὶ πονῶ!»

Ἐν τῷ μεταξὺ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἡ μάχη εἶχε γίνει πολὺ ἀγρία. Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ ὁ Ἀχαὰβ ἦτο ὄρθιος ἐπάνω εἰς τὸ ἅρμα του ἀπέναντι τοῦ στρατοῦ τῆς Συρίας μέχρι τῆς ἑσπέρας, ὁπότε κατὰ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου ἀπέθανε.

Ἀλλὰ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὁ πόλεμος ἔγινε πάρα πολὺ σκληρὸς καὶ ἄγριος. Διὰ τοῦτο ὁ ὁδηγὸς τοῦ ἅρματος δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὸ ἀποσύρῃ ἕνεκα τῆς σφοδρότητος τοῦ πολέμου καὶ ἔτσι ὁ βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραὴλ ἐστέκετο ἐπάνω εἰς τὸ πολεμικόν του ἅρμα ἀπέναντι ἀπὸ τὸν στρατὸν τῶν Σύρων, ἐνῷ ὁ στρατὸς ἐπολεμοῦσε, μέχρι τὸ βράδυ. Τελικῶς δὲ ὁ Ἀχαὰβ ἀπέθανε (ἀπὸ τὴν ὁλοήμερον συνεχῆ αἱμορραγίαν) κατὰ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου.

Ὁ Ἰωσαφάτ, ὁ βασιλεὺς τοῦ βασιλείου Ἰούδα, ἐπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ἰωσαφατ, βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ἐπέστρεψεν ἀσφαλὴς εἰς τὸ παλάτι του εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Εἰς προϋπάντησίν του ἐξῆλθεν ὁ Ἰού, ὁ προφήτης, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀνανί, καὶ τοῦ εἶπε· «βασιλεῦ Ἰωσαφάτ, διότι σὺ βοηθεῖς τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ εἶσαι φίλος με ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος μισεῖ; Διὰ τὴν πρᾶξιν σου αὐτὴν ἐπῆλθεν ὀργὴ Κυρίου ἐναντίον σου.

Τότε ἐβγῆκε διὰ νὰ τὸν προϋπαντήσῃ ὁ προφήτης Ἰού, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀνανί, καὶ τοῦ εἶπε: «Βασιλιᾶ Ἰωσαφάτ, πρέπει σὺ νὰ βοηθῇς τὸν ἁμαρτωλὸν ἢ νὰ εἶσαι φίλος ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μισεῖται ἀπὸ τὸν Θεόν; Θεωρεῖς κάτι τέτοιο δίκαιον καὶ ὀρθόν; Διὰ τὴν πρᾶξιν σου αὐτὴν ἦλθεν ἐναντίον σου ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου.

Ἐπειδὴ ὅμως ἔχεις κάμνει καὶ μερικὰς ἀγαθὰς πράξεις, ποὺ κατέστρεψες τὰ εἰδωλολατρικὰ ἄλση ἀπὸ ὅλην τὴν χώραν τοῦ Ἰούδα καὶ ἐγύρισες τὴν καρδίαν σου νὰ ἐκζητῇ καὶ λατρεύῃ τὸν Κύριον, διὰ τοῦτο θὰ μετριασθῇ ἡ τιμωρία σου ἀπὸ τὸν Κύριον».

Παρ’ ὅλα αὐτὰ εὑρέθησαν εἰς σὲ ἔργα ἀγαθά, διότι κατέστρεψες τὰ βαθύσκια δάση, ποὺ οἱ εἰδωλολάτραι ἐθεωροῦσαν ἱερά (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Κατέστρεψες τὰ ἀγάλματα καὶ σύμβολα τῆς θέας Ἀστάρτης, Ἀφροδίτης τῶν Χαναναίων), ἀπὸ τὴν χώραν τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ ἔστρεψες σταθερὰ τὴν καρδιά σου, ὥστε νὰ ζητήσῃς μὲ πόθον πολὺν τὴν βοήθειαν καὶ προστασίαν τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἰωσαφὰτ ἐγκατεστάθη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐβγῆκε πάλιν ἀπὸ τὴν πρωτεύουσαν καὶ ἐπεσκέφθη τὸν λαόν του ἀπὸ τὴν Βηρσαβεὲ ἕως εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν Ἐφραὶμ καὶ ὡδήγησεν αὐτοὺς εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τῶν πατέρων των.

Ὁ Ἰωσαφὰτ ἐγκατεστάθη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐν τούτοις καὶ πάλιν ἐβγῆκες ἀπὸ τὴν ἕδραν του καὶ ἐπεσκέπτετο τὸν λαὸν τοῦ βασιλείου του ἀπὸ τὴν πόλιν Βηρσαβεέ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ νοτιώτερον ἄκρον τῆς Ἰουδαίας, μέχρι τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τοῦ Ἐφραίμ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ βορειότερον ἄκρον, καὶ ὡδήγησε τὸν λαόν του πίσω εἰς τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τῶν πατέρων των.

Ἐγκατέστησε δικαστὰς εἰς ὅλας τὰς ὀχυρὰς πόλεις τοῦ Ἰούδα καὶ εἰς κάθε ἄλλην πόλιν.

Ἐπίσης ἐγκατέστησε δικαστὰς εἰς ὅλες τὶς ὀχυρὲς πόλεις τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ εἰς κάθε ἄλλην πόλιν (ἢ κατ’ ἄλλην γραφήν: Ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν).

Ὁ Ἰωσαφὰτ εἶπεν εἰς τοὺς δικαστάς· «προσέχετε, τί θὰ κάνετε, διότι δὲν θὰ κρίνετε διὰ τὸν ἄνθρωπον κατὰ τὴν γνώμην τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ διὰ τὸν Κύριον καὶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Μαζῆ σας εἶναι οἱ νόμοι, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ δικάζετε.

Εἶπε δὲ εἰς τοὺς δικαστάς: «Προσέχετε τὶ κάνετε, ὅταν ἀπονέμετε δικαιοσύνην· διότι σεῖς δὲν κρίνετε στηριζόμενοι εἰς ἀνθρωπίνην γνώμην καὶ δύναμιν, ἀλλὰ δικάζετε εἰς τὸ ὄνομα καὶ τὴν ἐξουσίαν τοῦ Κυρίου! Μαζί σας δὲ εἶναι οἱ νόμοι, σύμφωνα μὲ τοὺς ὁποίους θὰ δικάζετε (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί σας, ὅταν δικάζετε).

Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου ἂς εἶναι μαζῆ σας. Προσέξετε νὰ ἐφαρμόσετε τὸν νόμον τοῦ Κυρίου· κρίνατε μὲ δικαιοσύνην, διότι δὲν ὑπάρχει ἀδικία εἰς Κύριον τὸν Θεόν. Μὴ λαμβάνετε ὑπ’ ὄψει πρόσωπα ὡς προσωπολῆπται καὶ μὴ παίρνετε δῶρα κατὰ τὰς δίκας».

Τώρα λοιπόν, ἐφ’ ὅσον ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα, ἂς σᾶς συνέχῃ ὁ βαθὺς σεβασμὸς καὶ ἡ ἀπέραντος τιμὴ πρὸς τὸν Θεόν· φροντίζετε δέ, ὥστε νὰ ἐνεργῆτε μὲ προσοχὴν καὶ νὰ ἐφαρμόζετε τὸν νόμον του. Διότι ὁ Κύριος, ὁ Θεός μας, δὲν ἀνέχεται τὴν ἀδικίαν οὔτε τὴν προσωποληψίαν καὶ τὴν μεροληπτικὴν ἀπόφασιν οὔτε τὴν δωροληψίαν, ποὺ ἐπηρεάζει τὴν κρίσιν σας καὶ ὁδηγεῖ εἰς παράβασιν τοῦ καθήκοντός σας».

Καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐγκατέστησεν ἐπίσης ὁ Ἰωσαφὰτ δικαστήριον ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, τοὺς Λευίτας καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ λαοῦ, διὰ νὰ κρίνουν σύμφωνα μὲ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Κυρίου καὶ νὰ δικάζουν τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἐπὶ πλέον ὁ Ἰωσαφὰτ ἐγκατέστησεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ ἀπὸ τοὺς Λευῖτες καὶ ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ (= Ἰουδαϊκοῦ) λαοῦ δικαστάς, οἱ ὁποῖοι νὰ δικάζουν ὑποθέσεις, ποὺ ἀφοροῦν παραβάσεις τοῦ Νόμου τοῦ Κυρίου, καὶ νομικὲς ὑποθέσεις καὶ ἀμφισβητήσεις, ποὺ παρουσιάζοντο μεταξὺ τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλήμ.

Διέταξε δὲ αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπε· «ἔτσι θὰ ἐνεργῆτε. Μὲ φόβον Κυρίου, μὲ ἀλήθειαν καὶ μὲ ἀκεραιότητα καρδίας.

Ἔδωκε δὲ ὁ Ἰωσαφὰτ εἰς αὐτοὺς τὶς ἀκόλουθες ὁδηγίες: «Πρέπει νὰ ἀσκῆτε τὸ δικαστικόν σας ἔργον μὲ βαθύτατον σεβασμὸν πρὸς τὸν Κύριον, μὲ εὐθύτητα καὶ πιστότητα, μὲ εἰλικρίνειαν, χωρὶς δόλον καὶ μὲ ἀκεραιότητα καρδίας.

Οἱαδήποτε ὑπόθεσις πρὸς κρίσιν, ποὺ θὰ ἔρχεται ἐνώπιόν σας ἐκ μέρους τῶν ὁμοεθνῶν σας, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὰς πόλεις των, καὶ πρόκειται νὰ διακρίνετε μεταξὺ ἑκουσίου καὶ ἀκουσίου φόνου, μεταξὺ διαφόρων νομικῶν διατάξεων, προστάγματος, ἐντολῆς, δικαιώματος καὶ κρίματος, σεῖς θὰ τὰ διαφωτίζετε εἰς αὐτοὺς καὶ θὰ κρίνετε δικαίως. Ἔτσι δὲ δὲν θὰ ἐκσπάσῃ ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου ἐναντίον σας καὶ ἐναντίον τῶν ἀδελφῶν σας. Ἔτσι θὰ ἐνεργῆτε κατὰ τὰς δίκας καὶ δὲν θὰ ἁμαρτήσετε.

Ἐνώπιόν σας θὰ δικάζεται ὁποιαδήποτε ὑπόθεσις ἀδελφῶν σας, ποὺ κατοικοῦν εἰς ἄλλες πόλεις, ἡ ὁποία (ὑπόθεσις) ἀναφέρεται (ἢ ἐφεσιβάλλεται) εἰς σᾶς· εἴτε ἡ ὑπόθεσις αὐτὴ ἀφορᾷ ἑκουσίαν ἢ ἀκουσίαν ἀνθρωποκτονίαν εἴτε ἄλλην παράβασιν προστάγματος ἢ ἐντολῆς ἢ δικαιώματος ἢ κρίσεως. Σεῖς πρέπει νὰ τὰ διακρίνετε καὶ νὰ τὰ ξεχωρίζετε αὐτὰ καὶ νὰ καθοδηγῆτε τοὺς ἀδελφούς σας, ὥστε νὰ μὴ καθίστανται ἔνοχοι ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, ὁπότε δὲν διατρέχετε τὸν κίνδυνον νὰ τιμωρηθῆτε σεῖς ἤ οἱ ἀδελφοί σας ἀπὸ τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν ἐνεργῆτε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον καὶ ἐὰν ἐπιτελῆτε μὲ τέτοιαν πιστότητα καὶ ἀκρίβειαν τὸ δικαστικόν σας λειτούργημα, δὲν θὰ ἁμαρτήσετε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ἰδού, ἀρχηγὸς εἰς σᾶς διὰ κάθε ζήτημα, ποὺ ἀφορᾷ τὸν Κύριον, θὰ εἶναι ὁ ἱερεὺς Ἀμαρίας. Ὁ δὲ Ζαβδίας, υἱὸς τοῦ Ἰσμαήλ, θὰ εἶναι ἀρχηγὸς τοῦ οἴκου Ἰούδα διὰ κάθε ὑπόθεσιν ἀναφερομένην εἰς τὸν βασιλέα. Ὡς βοηθοί σας θὰ εἶναι οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Λευῖται. Προχωρήσατε, λοιπόν, μὲ θάρρος καὶ δύναμιν εἰς τὸ ἔργον σας καὶ ὁ Κύριος θὰ εἶναι πάντοτε μαζῆ μὲ ἐκεῖνον, ποὺ πράττει τὸ καλόν».

Καὶ νά· ὁ ἀρχιερεὺς Ἀμαρίας θὰ εἶναι ὁ ἀρχηγός, ὁ πρόεδρος, ἢ ἀνωτάτη δικαστικὴ ἐξουσία δι’ ὅλες τὶς μεταξύ σας θρησκευτικὲς ὑποθέσεις· ὁ Ζαβδίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰσμαήλ, θὰ εἶναι ὁ ἀρχηγός, ὁ πρόεδρος, ἡ ἀνωτάτη δικαστικὴ ἐξουσία εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἰούδα δι’ ὅλες τὶς βασιλικὲς ὑποθέσεις, δηλαδὴ τὰ πολιτικὰ ἀδικήματα. Οἱ δὲ γραμματεῖς καὶ οἱ Λευῖται θὰ εἶναι οἱ σύμβουλοί σας καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπιβλέπουν διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Προχωρεῖτε λοιπὸν μὲ θάρρος, σταθερότητα καὶ ἀποφασιστικότητα καὶ δραστηριοποιηθῆτε εἰς τὴν ἐπιτέλεσιν τοῦ δικαστικοῦ σας λειτουργήματος· εἴθε δὲ ὁ Κύριος νὰ προστατεύῃ καὶ νὰ εἶναι μαζὶ μὲ τὸν δίκαιον! Μὲ αὐτὸν ποὺ ἔχει ἀγαθὸν σκοπὸν καὶ ὁ ὁποῖος ρέπει πρὸς τὸ ἀγαθόν.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ οἱ Μωαβῖται καὶ οἱ Ἀμμωνῖται, μαζῆ δὲ μὲ αὐτοὺς καὶ οἱ Μιναῖοι, ἐξεστράτευσαν νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τοῦ Ἰωσαφάτ.

Λίγα χρόνια μετὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ οἱ Μωαβῖται καὶ οἱ Ἀμμωνῖται, μαζὶ δὲ μὲ αὐτοὺς καὶ οἱ Μιναῖοι, εἰσέβαλαν εἰς τὴν Ἰουδαίαν, διὰ νὰ πολεμήσουν κατὰ τοῦ Ἰωσαφάτ.

Ἀγγελιαφόροι δὲ ἦλθον καὶ ἐπληροφορήσαν τὸν Ἰωσαφὰτ λέγοντες· «ἔχει ἔλθει ἐναντίον σου πολὺ πλῆθος στρατοῦ ἀπὸ τὴν Συρίαν, τὴν πέραν τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης. Ἰδού, αὐτοὶ εὑρίσκονται εἰς Ἀσασὰν Θαμάρ (αὐτὴ δὲ ἡ περιοχὴ εἶναι ἡ Ἐγγαδί)».

Ἦλθαν δὲ ἀγγελιαφόροι καὶ ἐπληροφόρησαν τὸν Ἰωσαφὰτ περὶ τῆς εἰσβολῆς καὶ τοῦ εἶπαν: «Μεγάλη στρατιωτικὴ δύναμις εἰσέβαλεν ἀπὸ τὴν Συρίαν, ποὺ εὑρίσκεται ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης, καὶ προχωρεῖ ἐναντίον σου. Καὶ νά· ὁ στρατὸς αὐτὸς ἔφθασεν ἤδη καὶ κατέλαβε τὴν πόλιν Ἀσασὰν Θαμάρ» (αὐτὴ εἶναι ἡ πόλις Ἐγγαδί).

Ὁ Ἰωσαφὰτ ἐφοβήθη, ἔστρεψε τὸ πρόσωπον του πρὸς τὸν Κύριον, διὰ νὰ ζητήσῃ βοήθειαν ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἐκήρυξε νηστείαν εἰς ὅλους τοὺς Ἰουδαίους.

Εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς εἰδήσεως αὐτῆς ὁ Ἰωσαφὰτ ἐφοβήθη καὶ ἐστράφη διὰ νὰ ζητήσῃ μὲ πόθον πολὺν τὴν βοήθειαν καὶ τὴν προστασίαν τοῦ Κυρίου καὶ ἐκήρυξε νηστείαν εἰς ὅλον τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα.