Κατὰ Λουκάν

Ἐπειδὴ πολλοὶ ἐπιχείρησαν νὰ συντάξουν διήγησι γιὰ τὰ γεγονότα, ποὺ συνέβησαν σ’ ἐμᾶς,

Ἐπειδὴ, ὡς γνωστόν, πολλοὶ ἀπεπειράθησαν νὰ συναρμολογήσουν διήγησιν τῶν γεγονότων καὶ διδασκαλιῶν, ποὺ μὲ βεβαιότητα εἶναι γνωστὰ εἰς ἡμᾶς τοὺς πιστούς,

Ἐπειδὴ πολλοὶ ἐπεχείρησαν νὰ συντάξουν διήγησιν περὶ τῶν διδασκαλιῶν καὶ τῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα εἰς ἡμᾶς τοὺς πιστοὺς εἶναι γνωστὰ μὲ ἀκρίβειαν καὶ βεβαιότητα,

συμφώνως πρὸς ὅσα παρέδωσαν σ’ ἐμᾶς ἐκεῖνοι, ποὺ ἐξ ἀρχῆς ὑπῆρξαν αὐτόπτες καὶ διάκονοι τοῦ Λόγου,

καθὼς μᾶς τὰ παρέδωσαν μὲ τὴν προφορικήν των διδασκαλίαν ἐκεῖνοι, ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τοῦ μεσσιακοῦ ἔργου τοῦ Σωτῆρος ἔγιναν αὐτόπται μάρτυρες αὐτοῦ καὶ ὑπηρέται τοῦ κηρύγματός του,

ὅπως μᾶς τὰ παρέδωσαν προφορικῶς ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τοῦ μεσσιανικοῦ ἔργου τοῦ Σωτῆρος αὐτόπται μάρτυρες αὐτοῦ καὶ ὑπηρέται τοῦ κηρύγματός του,

φάνηκε καλὸ καὶ σ’ ἐμένα, ποὺ ἔχω παρακολουθήσει ὅλα ἐξ ἀρχῆς μὲ ἀκρίβεια, νὰ τὰ γράψω σ’ ἐσένα μὲ τὴ σειρά, ἐξοχώτατε Θεόφιλε,

ἐφάνη καὶ εἰς ἐμὲ καλόν, ὁ ὀποῖος ἔχω ἐξετάσει καὶ παρακολουθήσει μὲ προσοχὴν καὶ ἀκρίβειαν ὅλα ἐξ ἀρχῆς, ὅσα σχετίζονται πρὸς τὸ εὐαγγέλιον, νὰ σοῦ γράψω ταῦτα μὲ τὴν σειράν των, ἐκλαμπρότατε Θεόφιλε,

ἐφάνηκε καλὸν καὶ εἰς ἐμέ, ὁ ὁποῖος ἔχω παρακολουθήσει ἀπὸ τὴν ἀρχήν, μὲ προσοχὴν καὶ ἀκρίβειαν, ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὸ ἔργον τοῦ Σωτῆρος, νὰ σοῦ τὰ γράψω μὲ τὴν σειράν των, εὐγενέστατε Θεόφιλε.

γιὰ νὰ μάθῃς τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, γιὰ τὰ ὁποῖα εἶχες πληροφορίες.

διὰ νὰ γνωρίσῃς σαφῶς καὶ μὲ ἀκρίβειαν τὴν ἀσφαλῆ καὶ βεβαίαν ἀλήθειαν τῶν λόγων τῆς πίστεως, τοὺς ὁποίους διὰ ζώσῃς φωνῆς ἐδιδάχθης.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ γνωρίσῃς μὲ σαφήνειαν καὶ ἀκρίβειαν τὴν ἀσφαλῆ καὶ βεβαίαν ἀλήθειαν τῆς διδασκαλίας, τὴν ὁποίαν προφορικῶς ἔχεις διδαχθῇ.

Κατὰ τὶς ἡμέρες τοῦ Ἡρῴδη τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας ἦταν κάποιος ἱερεύς, ποὺ ὠνομαζόταν Ζαχαρίας, ἀπὸ τὴν ἱερατικὴ τάξι τοῦ Ἀβιά. Καὶ ἡ γυναῖκα του ἦταν μία ἀπὸ τὶς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών, καὶ ὠνομαζόταν Ἐλισάβετ.

Ἔζησε κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας κάποιος ἱερεύς, ποὺ ἐλέγετο Ζαχαρίας, ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν λειτουργῶν τοῦ ναοῦ, ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τὸν ἱερέα Ἀβιά. Καὶ ἡ γυναῖκα του ἦτο ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών, καὶ τὸ ὄνομά της ἦτο Ἐλισάβετ.

Ἐζοῦσε κατὰς ἡμέρας τοῦ Ἡρῴδου, τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας, ἕνας ἱερεύς, ὀνόματι Ζαχαρίας, ὁ ὁποῖος ἀνῆκε εἰς τὴν ἱερατικὴν τάξιν, ποὺ εἶχε τὸ ὄνομα τοῦ ἱερέως Ἀβιά, καὶ ἡ γυναίκα του, ἡ ὁποία ἐλέγετο Ἐλισάβετ, κατήγετο ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών, δηλαδὴ ἀπὸ ἱερατικὴν τάξιν.

Ἦταν δὲ καὶ οἱ δύο εὐσεβεῖς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Βάδιζαν συμφώνως πρὸς ὅλες τὶς ἐντολὲς καὶ τὰ παραγγέλματα τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ εἶναι ἄμεμπτοι.

Ἦσαν δὲ καὶ οἱ δύο ἐνάρετοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐρευνᾷ καὶ γνωρίζει τὰς καρδίας ὅλων, καὶ ἐπολιτεύοντο σύμφωνα μὲ ὅλας ἐν γένει τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ παραγγέλματα τοῦ Κυρίου, ἄμεμπτοι εἰς ὅλα καὶ ἐλεύθεροι ἀπὸ κάθε σοβαρὰν ἐνοχήν.

Ἦσαν δὲ καὶ οἱ δύο ἐνάρετοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐζοῦσαν σύμφωνα μὲ ὅλας τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ παραγγέλματα τοῦ Κυρίου, ἄμεμπτοι εἰς ὅλα καὶ ἀνεπίληπτοι.

Ἀλλὰ δὲν εἶχαν τέκνο, διότι ἡ Ἐλισάβετ ἦταν στεῖρα. Ἦταν δὲ καὶ οἱ δύο περασμένης ἡλικίας.

Καὶ δὲν εἶχαν τέκνον, διότι ἡ Ἐλισάβετ ἦτο στεῖρα, ἐπὶ πλέον δὲ καὶ οἱ δύο ἦσαν ἀρκετὰ προχωρημένοι εἰς τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς των.

Δὲν ὑπῆρχε ὅμως εἰς αὐτοὺς τέκνον, διότι ἡ Ἐλισάβετ ἦτο στεῖρα καὶ οἱ δύο ἦσαν ἀρκετὰ προχωρημένοι εἰς τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς των.

Ὅταν δὲ ἦλθεν ἡ σειρὰ νὰ ἐφημερεύσῃ ἡ δική του (ἱερατικὴ) τάξι, καὶ τελοῦσε τὰ ἱερατικά του καθήκοντα πρὸς τὸ Θεό,

Ἐνῷ δὲ ὁ Ζαχαρίας ἐτέλει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τὴν ἱερατικήν του λειτουργίαν κατὰ τὴν σειρὰν τῆς τάξεως καὶ πατριᾶς τῶν ἱερέων, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνῆκε, συνέβη τὸ ἑξῆς:

Καθὼς δὲ ὁ Ζαχαρίας ὑπηρετοῦσε ὡς ἱερεὺς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν ναόν, ὅταν εἶχε ἔλθει ἡ σειρὰ τῆς ἱερατικῆς τάξεως εἰς τὴν ὁποίαν ἀνῆκε,

ἐξελέγη μὲ κλῆρο, ὅπως συνηθιζόταν στὸ ἱερατεῖο, γιὰ νὰ εἰσέλθῃ στὸ ναὸ τοῦ Κυρίου καὶ νὰ θυμιάσῃ.

Σύμφωνα πρὸς τὴν κρατοῦσαν μεταξὺ τοῦ ἱερατείου συνήθειαν τοῦ νὰ ἐκλέγεται διὰ κλήρου ὁ ἱερεύς, ὁ ὁποῖος θὰ προσέφερε τὸ θυμίαμα, ἔλαχεν εἰς τὸν Ζαχαρίαν ὁ κλῆρος νὰ ἔμβῃ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ νὰ προσφέρῃ θυμίαμα ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου τῶν θυμιαμάτων.

τοῦ ἔλαχε μὲ κλῆρον, σύμφωνα μὲ τὴν κρατοῦσα συνήθειαν μεταξὺ τῶν ἱερέων, νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναόν, δηλαδὴ εἰς τὰ ἅγια καὶ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν τοῦ θυμιάματος.

Ὅλο δὲ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ προσευχόταν ἔξω (ἀπὸ τὸ ναὸ) κατὰ τὴν ὥρα τοῦ θυμιάματος.

Καὶ ὅλον τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ εὑρίσκετο συναθροισμένον καὶ προσηύχετο ἐκεῖ ἔξω εἰς τὰ προαύλια τοῦ ναοῦ τὴν ὥραν, ποὺ ἐκαίετο τὸ θυμίαμα.

Καὶ ὅλον τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ ἦτο κατὰ τὴν ὥραν τῆς προσφορᾶς τοῦ θυμιάματος ἔξω εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ προσηύχετο.

Φανερώθηκε δὲ σ’ αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου, καὶ στεκόταν στὰ δεξιὰ τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος.

Ἐφανερώθη δὲ εἰς αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἐστέκετο εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θυσιαστηρίου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἔκαιαν τὸ θυμίαμα.

Παρουσιάσθη δὲ εἰς αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου, ὄρθιος εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θυσιαστηρίου, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἔκαιε τὸ θυμίαμα.

Καὶ ταράχθηκε ὁ Ζαχαρίας ὅταν εἶδε, καὶ τὸν κυρίευσε φόβος.

Καὶ ἐταράχθη ὁ Ζαχαρίας, ὅταν τὸν εἶδε, καὶ φόβος ἐκυρίευσεν αὐτόν.

Καὶ ἐταράχθη ὁ Ζαχαρίας ὅταν τὸν εἶδε καὶ φόβος ἔπεσε ἐπάνω του.

Τοῦ εἶπε δὲ ὁ ἄγγελος· «Μὴ φοβᾶσαι, Ζαχαρία! Διότι εἰσακούσθηκε ἡ δέησί σου, καὶ ἡ γυναῖκα σου ἡ Ἐλισάβετ θὰ σοῦ γεννήσῃ υἱὸ καὶ θὰ τὸν ὀνομάσῃς Ἰωάννη.

Τοῦ εἶπε δὲ ὁ ἄγγελος· Μὴ φοβᾶσαι, Ζαχαρία. Τουναντίον χαῖρε, διότι εἰσακούσθῃ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ παράκλησις, τὴν ὁποίαν πολλὰς φορὰς ἕως τώρα ἔκαμες. Καὶ ἡ γυναῖκα σου ἡ Ἐλισάβετ θὰ σοῦ γεννήσῃ τέκνον, καὶ θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομά του Ἰωάννην.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος· «μὴ φοβῆσαι, Ζαχαρία· διότι ἡ δέησίς σου ἔγινε ἀκουστὴ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἡ γυναίκα σου Ἐλισάβετ θά σοῦ γεννήσῃ παιδὶ καὶ θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομά του Ἰωάννην.

Καὶ θὰ ἔχῃς χαρὰ καὶ ἀγαλλίασι. Καὶ πολλοὶ θὰ χαροῦν γιὰ τὴ γέννησί του.

Καὶ θὰ δοκιμάσῃς χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν καὶ πολλοί, ὅταν θὰ ἀκούσουν τὸ προφητικὸν κήρυγμά του, θὰ χαροῦν διὰ τὴν γέννησίν του.

Καὶ θὰ εἶναι αὐτὸ τὸ γεγονὸς χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις διὰ σέ, καὶ πολλοί, ὅταν ἀργότερα ἀκούσουν τὸ κήρυγμά του, θὰ χαροῦν διὰ τὴν γέννησίν του.

Θὰ εἶναι δὲ μεγάλος μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Κυρίου. Καὶ κρασὶ καὶ ἄλλα μεθυστικὰ ποτὰ δὲν θὰ πιῇ. Καὶ θὰ γεμίσῃ ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιο ἀκόμη ἀπὸ τὴν κοιλία τῆς μητέρας του.

Θὰ προκληθῇ δὲ ἡ μεγάλη αὐτὴ χαρά, διότι θὰ εἶναι πραγματικῶς μέγας ἄνθρωπος, ἀπὸ αὐτὸν τὸν Κύριον ἀνεγνωρισμένος τοιοῦτος. Καὶ δὲν θὰ πίῃ οἶνον ἢ ἄλλο μεθυστικὸν ποτόν. Καὶ θὰ τοῦ δοθοῦν ἄφθονα τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπὸ αὐτὸν ἀκόμη τὸν καιρόν, ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας του.

Διότι αὐτὸς θὰ ἀναδειχθῇ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ δὲν θὰ πιῇ ποτὲ οἶνον ἢ ἄλλο οἰνοπνευματῶδες ποτόν. Καὶ ἀπὸ τὸν καιρὸν ἀκόμη, ποὺ θὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός του, θὰ λάβῃ πλούσια τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλῖτες θὰ ἐπιστρέψῃ στὸν Κύριο τὸ Θεό τους.

Καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἔχουν ἀπομακρυνθῆ καὶ ἀποπλανηθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν μὲ τὰς ἁμαρτίας των, θὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ διὰ τῆς μετανοίας εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Κύριον, τὸν Θεόν τους.

Καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραὴλ θὰ ἐπαναφέρῃ μετανοημένους εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεόν των.

Αὐτὸς δὲ θὰ προπορευθῇ ἀπ’ αὐτὸν (τὸν Κύριο τὸ Θεὸ) μὲ ἰσχὺ καὶ δύναμι Ἠλιού (τοῦ προφήτου Ἠλία δηλαδή), γιὰ νὰ ἐπιστρέψῃ καρδιὲς γονέων στὰ τέκνα, καὶ ἀπειθεῖς στὴ φρόνησι τῶν εὐσεβῶν, καὶ ἔτσι νὰ ἑτοιμάσῃ γιὰ τὸν Κύριο λαὸ μὲ προορισμό».

Καὶ αὐτὸς θὰ προπορευθῇ ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ θεανθρώπου Μεσσίου, μὲ τὸ αὐτὸ προφητικὸν χάρισμα τοῦ Πνεύματος καὶ μὲ τὴν αὐτὴν παρρησίαν καὶ ἄφοβον δραστηριότητα, τὴν ὁποίαν εἶχε καὶ ὁ Ἠλίας. Καὶ θὰ χρησιμοποιῇ ταῦτα διὰ νὰ ξαναγυρίσῃ εἰς τὰ παιδιὰ τὰς καρδίας τῶν πατέρων, ποὺ ἐψυχράνθησαν καὶ ἔχασαν καὶ αὐτὴν τὴν φυσικὴν στοργήν των, καὶ νὰ θερμάνῃ ἔτσι καὶ σφίξῃ στενώτερον τοὺς οἰκογενειακοὺς δεσμούς· ἀκόμη δὲ τοὺς ἀπειθεῖς καὶ δυστρόπους νὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ εἰς τὰς σκέψεις καὶ εἰς τὸ φρόνημα τῶν δικαίων, μεταβάλλων αὐτοὺς εἰς ἐναρέτους. Καὶ ἔτσι νὰ ἑτοιμάσῃ εἰς τὸν Κύριον λαὸν θρησκευτικῶς καὶ ἠθικῶς προπαρασκευασμένον, ἵνα ὑποδεχθῇ καὶ ἐγκολπωθῇ αὐτὸν ὡς Σωτῆρα.

Καὶ αὐτὸς θὰ προηγηθῇ ὀλίγον χρόνον ἐνωρίτερον ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν Μεσσίαν, μὲ τὸ προφητικὸν πνεῦμα καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Ἡλιού. Διὰ νὰ ξαναγυρίσῃ τίς σκληρυμμένες καρδιὲς τῶν πατέρων, γεμᾶτες τώρα στοργήν, πρὸς τὰ τέκνα των, καὶ τοὺς ἀπειθεῖς νὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν σύνεσιν καὶ τὰ φρονήματα τῶν δικαίων καὶ νὰ ἑτοιμάσῃ ἔτσι εἰς τὸν Κύριον λαὸν προπαρασκευασμένον διὰ νὰ ὑποδεχθῇ τὸν Σωτῆρα.

Εἶπε δὲ ὁ Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελο· «Πῶς θὰ πεισθῶ γι’ αὐτό; Διότι ἐγὼ εἶμαι ἡλικιωμένος καὶ ἡ γυναῖκα μου ἐπίσης περασμένης ἡλικίας».

Καὶ εἶπεν ὁ Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελον· Μὲ ποῖον σημεῖον θὰ βεβαιωθῶ περὶ αὐτοῦ, ποὺ μοῦ λέγεις; Φαίνεται τοῦτο ἀπίθανον καὶ ἀπίστευτον, διότι ἐγὼ εἶμαι γέρων καὶ ἡ γυναῖκα μου εἶναι περασμένης ἡλικίας.

Καὶ εἶπεν ὁ Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελον· «κατὰ ποῖον τρόπον θὰ γνωρίσω μὲ βεβαιότητα αὐτό, ποὺ μοῦ λέγεις; Διότι ἐγὼ εἶμαι γέρων καὶ ἡ γυναίκα μου ἔχει προχωρήσει πλέον εἰς τὴν ἡλικίαν της».

Καὶ ὁ ἄγγελος ἀποκρίθηκε καὶ τοῦ εἶπε· «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Γαβριήλ, ποὺ παρίσταμαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ μὲ ἀπέστειλε γιὰ νὰ μιλήσω σὲ σένα καὶ νὰ σοῦ ἀναγγείλω αὐτὰ τὰ εὐχάριστα.

Καὶ ὁ ἄγγελος ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι ὁ Γαβριήλ, ποὺ παραστέκομαι ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ τὸν ὑπηρετῶ ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχαγγέλους του. Καὶ ἐστάλην ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ σοῦ ὁμιλήσω καὶ νὰ σοῦ φέρω τὰς χαροποιοὺς αὐτὰς εἰδήσεις.

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπεν· «ἐγὼ εἶμαι ὁ Γαβριήλ ποὺ παρίσταμαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπεστάλην ἀπὸ αὐτὸν νὰ σοῦ ὁμιλήσω καὶ νὰ σοῦ ἀναγγείλω τὰς χαρμοσύνους ταύτας εἰδήσεις.

Καὶ ἰδοὺ θὰ εἶσαι βωβὸς καὶ δὲν θὰ μπορῇς νὰ μιλήσῃς μέχρι τὴν ἡμέρα, ποὺ θὰ γίνουν αὐτά, ἐπειδὴ δὲν πίστευσες στοὺς λόγους μου, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐκπληρωθοῦν στὸν καιρό τους».

Καὶ ἀφοῦ ζητεῖς σημεῖον, ἰδού, ἔχεις αὐτό, ὄχι ὅμως ὅπως τὸ θέλεις: Θὰ εἶσαι βωβὸς καὶ δὲν θὰ ἠμπορῇς νὰ ὁμιλήσῃς μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ θὰ γίνουν αὐτά, δηλαδὴ ἡ γέννησις τοῦ παιδίου καὶ ἡ ὀνομασία αὐτοῦ. Καὶ σοῦ ἐπιβάλλεται ἡ τιμωρία αὐτή, ἐπειδὴ δὲν ἐπίστευσες εἰς τοὺς λόγους μου, οἱ ὁποῖοι θὰ πραγματοποιηθοῦν ἐξ ὁλόκλήρου εἰς τὸν καιρόν τους.

Καὶ ἐφ’ ὅσον ζητεῖς σημεῖον, διὰ νὰ πιστεύσῃς, ἰδοὺ θὰ εἶσαι βωβὸς καὶ δὲν θὰ ἠμπορῇς νὰ ὁμιλήσῃς μέχρι τὴν ἡμέραν, ποὺ θὰ πραγματοποιηθοῦν αὐτά. Καὶ τοῦτο, διότι δὲν ἐπίστευσες εἰς τοὺς λόγους μου, οἱ ὁποῖοι ὀπωσδήποτε θὰ πραγματοποιηθοῦν εἰς τὸν καιρόν των».

Ὁ δὲ λαὸς περίμενε τὸ Ζαχαρία καὶ ἀποροῦσε, διότι ἔμενε πολλὴ ὥρα μέσα στὸ ναό.

Καὶ ὁ λαὸς ἐν τῷ μεταξὺ ἐξηκολούθει νὰ περιμένῃ τὸν Ζαχαρίαν. Καὶ εὑρίσκοντο ὅλοι εἰς ἀπορίαν, διότι ἐβράδυνε καὶ ἠργοπορεῖ οὗτος μέσα εἰς τὸν ναόν.

Ὁ δὲ λαὸς ἐξακολουθοῦσε νὰ περιμένῃ τὸν Ζαχαρίαν καὶ ἀποροῦσαν ὅλοι διὰ τὴν ἀργοπορίαν μέσα εἰς τὸν ναόν.

Καὶ ὅταν βγῆκε, δὲν μποροῦσε νὰ τοὺς μιλήσῃ, καὶ κατάλαβαν, ὅτι εἶχε δεῖ ὀπτασία μέσα στὸ ναό. Τοὺς ἔκανε δὲ νεύματα καὶ παρέμενε βωβός.

Ὅταν δὲ ὁ Ζαχαρίας ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον, δὲν ἠδύνατο νὰ τοὺς ὁμιλήσῃ καὶ νὰ ἀπαντήσῃ εἰς ὅσους τὸν ἠρώτων διὰ τὴν ἀργοπορίαν του. Καὶ ἐκατάλαβαν, δὴ εἶχεν ἴδει ὀπτασίαν μέσα εἰς τὸν ναόν. Καὶ αὐτὸς ἐξηκολούθει νὰ συνεννοῆται μὲ αὐτοὺς διὰ νευμάτων καὶ ἔμενε κωφὸς καὶ ἄλαλος.

Ὅταν δὲ αὐτὸς ἐβγῆκε, δὲν ἠμποροῦσε νὰ ὁμιλήσῃ πρὸς αὐτοὺς καὶ ἐκατάλαβαν ὅτι εἶχεν ἰδεῖ κάποιαν ὀπτασίαν μέσα εἰς τὸν ναόν. Καὶ αὐτὸς ἔκανε συνεχῶς νοήματα πρὸς αὐτοὺς καὶ ἕμενε κωφὸς καὶ ἄλαλος.

Καὶ ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες τῆς ἱερατικῆς ὑπηρεσίας του, πῆγε στὸ σπίτι του.

Καὶ ὅταν συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι, ποὺ ἦτο ὑποχρεωμένος νὰ λειτουργῇ εἰς τὸν ναόν, συνέβη νὰ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ σπίτι του.

Καὶ ὅταν ἐτελείωσαν αἱ ἡμέραι τῆς ὑπηρεσίας του εἰς τὸν ναὸν ἀνεχώρησε καὶ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι του.

Μετὰ δὲ ἀπὸ τὶς ἡμέρες αὐτὲς συνέλαβεν ἡ Ἐλισάβετ ἡ γυναῖκα του, καὶ ἔκρυβε τὴν ἐγκυμοσύνη της ἐπὶ πέντε μῆνες,

Ὕστερα δὲ ἀπὸ αὐτὰς τὰς ἡμέρας ἔμεινεν ἔγκυος ἡ σύζυγος του ἡ Ἐλισάβετ, καὶ ἐπὶ μήνας πέντε ἔκρυπτεν ἐπιμελῶς τὸν ἑαυτόν της ἀπὸ συστολὴν διὰ τὴν ἐγκυμοσύνην της.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτὰς ἔμεινεν ἔγκυος ἡ γυναῖκα του ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἔκρυπτε ἐπιμελῶς τὸν ἑαυτόν της ἐπὶ πέντε μῆνας.

καὶ (ἔπειτα) ἔλεγε· «Ἔτσι ἔκανε σὲ μένα ὁ Κύριος κατὰ τὶς ἡμέρες (τῆς περασμένης ἡλικίας μου), κατὰ τὶς ὁποῖες ἐπέβλεψε μὲ εὐμένεια, γιὰ ν’ ἀφαιρέσῃ τὴ ντροπή μου (γιὰ τὴν ἀτεκνία μου) μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων».

Ἀλλ’ ὅταν πλέον δὲν ἠδύνατο νὰ κρυβῇ, ἔλεγεν εἰς αὐτοὺς ποὺ τὴν συνέχαιρον, ὅτι ἔτσι εἰς ἡλικίαν περασμένην μου ἔχει κάμει τὸ καλὸ αὐτὸ ὁ Θεὸς κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ποὺ ἐπέβλεψε μὲ εὐμένειαν διὰ νὰ ἀφαιρέσῃ τὴν στείρωσιν καὶ ἀτεκνίαν μου, ἡ ὁποία μοῦ ἔφερεν ἐντροπὴν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ὅταν τὸ γεγονὸς ἔγινε πλέον φανερόν, ἔλεγεν ἡ Ἐλισάβετ ὅτι «ἔτσι μοῦ ἔχει κάμει τὸ καλὸ αὐτὸ ὁ Κύριος εἰς τὰς ἡμέρας τῆς γεροντικῆς μου ἡλικίας, κατὰ τὰς ὁποίας ἐπέβλεψε μὲ καλωσύνην καὶ εὐδόκησε νὰ μοῦ ἀφαιρέσῃ τὴν ἐντροπὴν τῆς ἀτεκνίας μου μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων».

Κατὰ τὸν ἕκτο δὲ μῆνα (τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς Ἐλισάβετ) ὁ Θεὸς ἀπέστειλε τὸν ἄγγελο Γαβριὴλ σὲ μία πόλι τῆς Γαλιλαίας ὀνομαζομένη Ναζαρέτ,

Κατὰ δὲ τὸν ἕκτον μῆνα τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς Ἐλισάβετ ἀπεστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὁ ἄγγελος Γαβριήλ εἰς μίαν πόλιν τῆς Γαλιλαῖας, ποὺ ἐλέγετο Ναζαρέτ,

Κατὰ δὲ τὸν ἕκτον μῆνα ἀπὸ τότε ποὺ εἶχε μείνει ἔγκυος ἡ Ἐλισάβετ, ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ εἰς μίαν πόλιν τῆς Γαλιλαίας, ὀνόματι Ναζαρέτ,

πρὸς μία παρθένο μνηστευμένη μὲ ἄνδρα ὀνομαζόμενο Ἰωσὴφ ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δαβίδ, τὸ δὲ ὄνομα τῆς παρθένου ἦταν Μαριάμ.

πρὸς μίαν κόρην ἀρραβωνισμένην πρὸς ἄνδρα, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Ἰωσήφ. Καὶ ἡ κόρη αὐτὴ κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δαβίδ. Καὶ τὸ ὄνομα τῆς κόρης ἦτο Μαριάμ.

πρὸς μίαν παρθένον, μνηστευομένην μὲ ἄνδρα ὀνόματι Ἰωσήφ, ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος Δαυΐδ. Καὶ ἡ παρθένος ὠνομάζετο Μαριάμ.

Καὶ ὅταν ὁ ἄγγελος παρουσιάσθηκε σ’ αὐτὴν εἶπε· Χαῖρε σύ, ποὺ εἶσαι γεμάτη ἀπὸ χάρι! Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου. Εὐλογημένη εἶσαι σὺ περισσότερο ἀπ’ ὅλες τὶς γυναῖκες.

Καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν ὁ ἄγγελος εἰς τὸ δωμάτιον της τῆς εἶπε· Χαῖρε σύ, ἡ ὁποία ἔχεις λάβει πολλὰς καὶ ἐξαιρετικὰς χάριτας ἀπὸ τὸν Θεόν. Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου καὶ αὐτὸς σὲ ἐχαρίτωσε. Ἔχεις εὐλογηθῆ σύ, ὅσον καμμία ἄλλη ἀπὸ τὰς γυναῖκας.

Ἀφοῦ δὲ ὁ ἄγγελος εἰσῆλθεν εἰς τὸ σπίτι, εἶπε πρὸς αὐτήν· «χαῖρε σύ, ποὺ ἔλαβες μεγάλας καὶ ἐξαιρετικὰς χάριτας ἀπὸ τὸν Θεόν· ὁ Κύριος εἶναι μαζῆ σου. Εἶσαι σὺ εὐλογημένη ὅσον καμμία ἄλλη μεταξὺ τῶν γυναικῶν».

Ἀλλ’ αὐτή, ὅταν εἶδε, ταράχθηκε πολὺ ἀπὸ τὸ λόγο του καὶ σκεπτόταν ἀπὸ ποῦ ἄραγε προέρχεται καὶ ποῦ ἀποβλέπει ὁ χαιρετισμὸς αὐτός.

Αὐτὴ δέ, ὅταν εἶδε τὸν ἄγγελον, ἐταράχθη πολὺ ἀπὸ τὸν λόγον ποὺ τῆς εἶπε καὶ ἐσκέπτετο μέσα της, ποίαν σημασίαν καὶ ποῖον σκοπὸν νὰ εἶχεν ὁ χαιρετισμὸς αὐτός.

Αὐτὴ δέ, ὅταν εἶδε τὸν ἄγγελον, ἐταράχθη πολὺ ἀπὸ τὰ λόγια του καὶ ἐσκέπτετο μέσα της τί σημαίνει καὶ ποῖον σκοπὸν ἔχει αὐτὸς ὁ χαιρετισμός.

Ὁ δὲ ἄγγελος τῆς εἶπε· «Μὴ φοβᾶσαι, Μαριάμ! Διότι ἔτυχες εὐνοίας ἀπὸ τὸ Θεό.

Καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος εἰς αὐτήν· Μὴ φοβῆσαι, Μαριάμ. Τουναντίον πρέπει νὰ χαρῇς, διότι ἐκρίθης ἀξία ἐξαιρετικῆς εὐνοίας ἀπὸ τὸν Θεόν.

Καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτήν· «μὴ φοβᾶσαι, Μαριάμ, διότι εὐρῆκες ἐξαιρετικὴν εὔνοιαν καὶ εὐλογίαν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἰδοὺ θὰ συλλάβῃς στὴν κοιλία καὶ θὰ γεννήσῃς υἱό, καὶ θὰ τὸν ὀνομάσῃς Ἰησοῦ.

Καὶ ἰδοὺ ἡ χάρις ἡ ἐξαιρετική, ποὺ δὲν τὴν ἔλαβε ποτὲ καμμία ἅλλη γυναῖκα καὶ τὴν ὁποίαν μόνον σὺ ἠξιώθης νὰ λάβῃς· θὰ συλλάβῃς εἰς τὴν κοιλίαν σου καὶ θὰ γεννήσῃς υἱὸν καὶ θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομά του Ἰησοῦν.

Καὶ ἰδοὺ θὰ συλλάβῃς καὶ θὰ γεννήσῃς υἱὸν καὶ θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν.

Αὐτὸς θὰ εἶναι μέγας καὶ Υἱὸς τοῦ Ὑψίστου θὰ ὀνομασθῇ. Καὶ θὰ τοῦ δώσῃ ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τὸ θρόνο τοῦ Δαβὶδ τοῦ πατέρα του (τοῦ προγόνου του),

Οὗτος θὰ εἶναι μέγας καὶ διὰ τὴν ἁγιότητα καὶ διὰ τὸ ἀξίωμά του. Καὶ μολονότι διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεώς του θὰ ἐξομοιωθῇ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, θὰ ἀναγνωρισθῇ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τοῦ ὑψηλοτέρου καὶ ἀνωτέρου ἀπὸ ὅλα καὶ ἐξουσιάζοντος αὐτά. Καὶ θὰ τὸν ἀνυψώσῃ Κύριος ὁ Θεὸς καὶ ὡς ἄνθρωπον. Καὶ θὰ τοῦ δώσῃ τὸν θρόνον τοῦ προπάτορός του Δαβίδ.

Αὐτὸς θὰ εἶναι μέγας διὰ τὴν ἁγιότητα καὶ τὸ ἔργον του. Καὶ θὰ ὀνομασθῇ ὁ κατ’ ἐχοχὴν Υἱὸς τοῦ ὑψίστου. Καὶ θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον τοῦ προπάτορός του Δαυΐδ.

καὶ θὰ βασιλεύῃ στὸν οἶκο τοῦ Ἰακὼβ παντοτινά, καὶ τῆς βασιλείας του δὲν θὰ ὑπάρξῃ τέλος».

Καὶ θὰ βασιλεύσῃ εἰς τοὺς αἰῶνας ὡς ἀθάνατος καὶ παντοτεινὸς ἀρχιερεὺς καὶ βασιλεὺς ἐπὶ τῶν πιστῶν ὅλων τῶν γενεῶν, οἱ ὁποῖοι θ’ ἀποτελοῦν τὴν πνευματικὴν καὶ ἀληθῆ οἰκογένειαν τοῦ Ἰακώβ, καὶ ἡ βασιλεία του δὲν θὰ ἔχῃ τέλος ὅπως τῶν ἐπιγείων βασιλέων, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀτελεύτητος καὶ παντοτεινὴ σὰν αὐτήν, ποὺ μόνος ὁ Θεὸς βασιλεύει.

Καὶ θὰ βασιλεύσῃ εἰς τοὺς αἰῶνας ὡς αἰώνιος βασιλεὺς εἰς ὅλας τὰς γενεὰς τῶν πιστῶν, ποὺ θὰ ἀποτελοῦν τὴν νέαν πνευματικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἰακώβ. Καὶ ἡ βασιλεία του δὲν θὰ λάβῃ τέλος».

Εἶπε δὲ ἡ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελο· «Πῶς αὐτὸ θὰ συμβῇ σ’ ἐμένα, ἀφοῦ δὲν συνευρίσκομαι μὲ ἄνδρα;».

Εἶπε δὲ ἡ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον· Πῶς θὰ γίνῃ τὸ πρωτοφανὲς καὶ πρωτάκουστον αὐτὸ καὶ πῶς θὰ συλλάβω καὶ θὰ γεννήσω, ἀφοῦ δὲν γνωρίζω ἄνδρα;

Εἶπε δὲ ἡ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον· «πῶς θὰ γίνῃ τὸ πρωτάκουστον τοῦτο, νὰ γεννήσω υἱόν, ἀφοῦ δὲν γνωρίζω ἄνδρα;

Καὶ ὁ ἄγγελος τῆς ἀπάντησε· «Πνεῦμα Ἅγιο θὰ ἔλθῃ ἐπάνω σου καὶ δύναμι τοῦ Ὑψίστου θὰ σὲ ἐπισκιάσῃ. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἅγιο παιδί, ποὺ θὰ γεννηθῇ, θὰ εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ (ὄχι υἱὸς ἀνδρός).

Καὶ ὁ ἄγγελος ἀπεκρίθη καὶ τῆς εἶπε· τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ποὺ θὰ σὲ καθαρίσῃ ἀπὸ τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα καὶ θὰ σὲ ἑξαγιάσῃ, θὰ ἔλθῃ εἰς σὲ καὶ δύναμις τοῦ Ὑψίστου θὰ ρίψῃ τὴν δημιουργικὴν καὶ προστατευτικὴν σκέπην καὶ σκιάν της ἐπὶ σοῦ. Δι’ αὐτὸ δὲ καὶ τὸ ἀπολύτως ἀναμάρτητον καὶ ἅγιον βρέφος, ποὺ κατὰ τὸν ὑπερφυσικὸν αὐτὸν τρόπον θὰ γεννηθῇ, θὰ ἀναγνωρισθῇ ὅτι εἶναι αὐτὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ ἄγγελος καὶ τῆς εἶπε· «τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ποὺ θὰ σὲ ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα καὶ θὰ σὲ ἐξαγιάσῃ, θὰ ἔλθῃ εἰς σὲ καὶ ἡ δημιουργικὴ δύναμις τοῦ Ὑψίστου θὰ σὲ περικαλύψῃ καὶ θὰ σὲ διαποτίσῃ. Δι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἀπολύτως ἅγιον καὶ ἀναμάρτητον βρέφος, τὸ ὁποῖον κατὰ τὸν ὑπερφυσικὸν αὐτὸν τρόπον θὰ γεννηθῇ ἀπὸ σέ, θὰ κληθῇ, διότι θὰ εἶναι, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Ἰδοὺ δὲ ἡ Ἐλισάβετ ἡ συγγενής σου ἔχει συλλάβει καὶ αὐτὴ υἱὸ στὰ γεράματά της, καὶ νὰ αὐτή, ποὺ τὴν ἔλεγαν στεῖρα, τώρα εἶναι στὸν ἕκτο μῆνα της.

Καὶ διὰ νὰ βεβαιωθῇς περὶ τοῦ ὅτι θὰ γίνῃ πράγματι τὸ μέγα αὐτὸ θαῦμα εἰς σέ, σοῦ γνωστοποιῶ ἕνα ἄλλο μικρότερον μὲν θαῦμα, τὸ ὁποῖον ὅμως δὲν θὰ τὸ ἐπερίμενες. Ἰδοὺ ἡ συγγενής σου Ἐλισάβετ ἔχει συλλάβει καὶ αὐτὴ υἱὸν εἰς τὴν γεροντικήν της ἡλικίαν. Καὶ ὁ μῆνας αὐτὸς εἶναι ὁ ἕκτος μῆνας τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς γυναικὸς αὐτῆς, ποὺ ἕως τώρα τὴν ἔλεγαν ὅλοι στεῖραν.

Ἰδοὺ δὲ ὅτι καὶ ἡ Ἐλισάβετ ἡ συγγενής σου ἔχει συλλάβει καὶ αὐτὴν υἱὸν εἰς τὴν γεροντικήν της ἡλικίαν. Καὶ ὁ μῆνας αὐτὸς εἶναι ὁ ἕκτος τῆς ἐγκυμοσύνης εἰς αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἕως τώρα ἔλεγαν στεῖραν.

Διότι δὲν εἶναι ἀδύνατο στὸ Θεὸ κανένα πρᾶγμα».

Καὶ ὅμως εἶναι τώρα ἔγκυος, διότι δὲν εἶναι ἀδύνατον εἰς τὸν Θεὸν κάθε τι θαυμαστὸν καὶ καταπληκτικόν, τὸ ὁποῖον ὁ ἀσθενὴς ἄνθρωπος διὰ λόγου θὰ παρίστανεν ὡς ὑπέρτερον τῶν δυνάμεών του.

Διότι δὲν εἶναι ἀδύνατον εἰς τὸν Θεὸν κάθε τί θαυμαστὸν καὶ ὑπερφυσικόν».

Ἡ δὲ Μαριὰμ εἶπε· «Ἰδοὺ εἶμαι ἡ δούλη τοῦ Κυρίου. Ἂς γίνῃ σὲ μένα συμφώνως πρὸς τὸ λόγο σου». Καὶ ἔφυγε ἀπ’ αὐτὴν ὁ ἄγγελος.

Εἶπε δὲ ἡ Μαριάμ· Ἰδοὺ εἶμαι ἡ δούλη τοῦ Κυρίου, ἡ πρόθυμος νὰ ὑπηρετήσω τὰς βουλάς του. Εἴθε νὰ γίνῃ εἰς ἐμὲ σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπες. Καὶ μετὰ τὸν λόγον της τοῦτον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐν πάσῃ ταπεινώσει ἐξεδήλωσε τὴν ὑποταγήν της εἰς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνεπιστεύθη ἑαυτὴν εἰς τὴν πρόνοιάν του, ἔφυγεν ἀπὸ αὐτὴν ὁ ἄγγελος.

Εἶπε δὲ ἡ Μαριάμ· «ἰδοὺ ἡ δούλη τοῦ Κυρίου πρόθυμος νὰ ὑποταχθῶ εἰς τὴν θείαν βουλήν. Ἂς γίνῃ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον σου». Καὶ ἀνεχώρησεν ἀπὸ αὐτὴν ὁ ἄγγελος.

Σηκώθηκε δὲ ἡ Μαριὰμ τὶς ἡμέρες αὐτὲς καὶ πῆγε γρήγορα στὴν ὀρεινὴ περιοχὴ σὲ μιὰ πόλι τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα.

Ἐσηκώθη δὲ ἡ Μαριὰμ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ποὺ ἐπηκολούθησαν εἰς τὸν εὐαγγελισμόν της, καὶ ἐπῆγε γρήγορα καὶ χωρὶς ἀναβολὴν εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας, εἰς κάποιαν πόλιν τῆς περιφερείας, εἰς τὴν ὁποίαν κατοικοῦσεν ἡ φυλὴ τοῦ Ἰούδα.

Ἀνεχώρησε δὲ ἡ Μαριὰμ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ἀμέσως μετὰ τὸν εὐαγγελισμόν της, καὶ ἐπῆγε γρήγορα εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας, εἰς κάποιαν πόλιν τῆς φυλῆς Ἰούδα.

Καὶ μπῆκε στὸ σπίτι τοῦ Ζαχαρία, καὶ χαιρέτισε τὴν Ἐλισάβετ.

Καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ζαχαρίου καὶ ἐχαιρέτισεν αὐτὴ πρώτη τὴν Ἐλισάβετ.

Καὶ εἰσῆλθε εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ζαχαρίου καὶ ἐχαιρέτησε τὴν Ἐλισάβετ.

Καὶ μόλις ἡ Ἐλισάβετ ἄκουσε τὸ χαιρετισμὸ τῆς Μαρίας, σκίρτησε τὸ βρέφος στὴν κοιλία της. Καὶ γέμισε ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιο ἡ Ἐλισάβετ,

Καὶ συνέβη τὴν στιγμήν, ποὺ ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν χαιρετισμὸν τῆς Μαρίας, ἐπήδησε τὸ βρέφος μέσα εἰς τὴν κοιλίαν της. Καὶ ἐπληρώθη ἡ Ἐλισάβετ ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιον.

Καὶ ἀμέσως μόλις ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν χαιρετισμὸν τῆς Μαρίας, συνέβη τοῦτο τὸ Θαυμαστόν· ἐσκίρτησε τὸ βρέφος εἰς τὴν κοιλίαν της. Καὶ ἐγέμισε ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιον ἡ Ἐλισάβετ.

καὶ φώναξε μὲ φωνὴ μεγάλη καὶ εἶπε· «Εὐλογημένη εἶσαι σὺ περισσότερο ἀπ’ ὅλες τὶς γυναῖκες, καὶ εὐλογημένος εἶναι ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου.

Καὶ ἐξ αἰτίας τῆς μεγάλης χαρᾶς καὶ ἐκπλήξεώς της ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπεν· Εἶσαι σὺ εὐλογημένη ἀπὸ τὸν Θεὸν περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλην γυναῖκα. Καὶ εὐλογημένον εἶναι καὶ τὸ ἔμβρυον, ποὺ ἐβλάστησεν ὡς καρπὸς ἄχραντος καὶ παρθενικὸς εἰς τὴν κοιλίαν σου.

Καὶ ἀπὸ τὴν πολλὴν χαράν της ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ μὲ τὸν φωτισμὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶπε· «σὺ εἶσαι ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ ἀσυγκρίτως περισσότερον εὐλογημένη μεταξὺ ὅλων τῶν γυναικῶν καὶ εὐλογημένος εἶναι ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου.

Καὶ πῶς μοῦ ἔγινε ἡ μεγάλη αὐτὴ τιμὴ νὰ ἔλθῃ πρὸς ἐμένα ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου μου;

Καὶ διὰ ποίαν ἀρετὴν ἢ ἀξίαν μου ἔγινεν εἰς ἐμὲ ἡ τιμὴ αὐτή, νὰ ἔλθῃ πρὸς ἐπίσκεψίν μου ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου μου;

Καὶ πῶς μοῦ ἔγινε ἡ μεγάλη αὐτὴ τιμὴ νὰ ἔλθῃ εἰς ἐπίσκεψίν μου ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου μου;

Ἰδοὺ δέ, μόλις ἡ φωνὴ τοῦ χαιρετισμοῦ σου ἔφθασε στὰ αὐτιά μου, σκίρτησε τὸ βρέφος μὲ ἀγαλλίασι μέσα στὴν κοιλία μου.

Ναί· εἶσαι ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου μου, διότι ἰδοὺ μόλις ἦλθεν εἰς τὰ αὐτιά μου ἡ φωνὴ τοῦ χαιρετισμοῦ σου, ἐπήδησε μέσα εἰς τὴν κοιλίαν μου τὸ βρέφος μὲ ἀσυγκράτητον χαράν.

Ἐκατάλαβα ὅτι εἶσαι μητέρα τοῦ Κυρίου μου, διότι ἰδοὺ μόλις ἔφθασεν εἰς τὰ αὐτιά μου ἡ φωνὴ τοῦ χαιρετισμοῦ σου, ἐσκίρτησε μὲ ἀγαλλίασιν τὸ βρέφος μέσα εἰς τὴν κοιλίαν μου.

Καὶ μακαρία εἶναι αὐτὴ ποὺ πίστευσε, ὅτι θὰ ἐκπληρωθοῦν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου πρὸς αὐτήν».

Καὶ μακαρία εἶναι ἐκείνη, ποὺ ὅπως σὺ ἐπίστευσεν, ὅτι θὰ λάβουν τελείαν καὶ πλήρη πραγματοποίησιν ἐκεῖνα, ποὺ τῆς ἔχει εἴπει ὁ Κύριος διὰ τοῦ ἀγγέλου του καὶ δὲν ἐπέδειξε τὴν ἀπιστίαν τοῦ τιμωρηθέντος συζύγου μου.

Καὶ μακαρία εἶσαι σύ, ἡ ὁποία ἐπίστευσες, ὅτι θὰ λάβουν πλήρη καὶ τελείαν πραγματοποίησιν ὅσα διὰ τοῦ ἀγγέλου σοῦ ἔχει εἴπει ὁ Κύριος».

Εἶπε δὲ ἡ Μαριάμ· «Δοξάζει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριο

Καὶ εἶπεν ἡ Μαριάμ· Ἀνυμνεῖ καὶ δοξάζει ἡ ψυχή μου τὸ μεγαλεῖον τοῦ Κυρίου·

Καὶ εἶπεν ἡ Μαριάμ· «Ὑμνεῖ καὶ δοξάζει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον.

καὶ ξέσπασε τὸ πνεῦμα μου σὲ ὕμνο γιὰ τὸ Θεὸ τὸ σωτῆρα μου,

καὶ ἐχάρη πολὺ τὸ βάθος τῆς καρδίας μου διὰ τὸν Θεόν, ποὺ ἔσωσε καὶ ἐμὲ μαζὶ μὲ ὅλον τὸ ἀνθρώπινον γένος.

Καὶ ἐγέμισε ἀπὸ ἀγαλλίασιν τὸ πνεῦμα μου διὰ τὸν Θεόν, τὸν Σωτῆρα ἐμοῦ καὶ ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

διότι πρόσεξε τὴν ταπεινὴ δούλη του. Καὶ ἰδοὺ ἀπὸ τώρα θὰ μὲ μακαρίζουν ὅλες οἱ γενεές,

Ἀνυμνεῖ ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, διότι ἔρριψεν εὐμενὲς βλέμμα εἰς τὴν μικρότητα καὶ ἀσημότητα ἐμοῦ, ποὺ εἶμαι δούλη του. Καὶ διὰ τοῦτο ἰδού, ἀπὸ τώρα θὰ μὲ μακαρίζουν ὅλαι αἱ γενεαὶ τῶν πιστῶν.

Ὑμνολογεῖ ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, διότι ἔρριψε τὸ στοργικόν του βλέμμα εἰς τὴν ταπεινὴν καὶ ἄσημον δούλην του. Καὶ ἰδοὺ ὅτι ἀπὸ τώρα θὰ μὲ μακαρίζουν ὅλαι αἱ γενεαί.

διότι ὁ Δυνατὸς ἔκανε μεγάλα πράγματα σ’ ἐμένα, καὶ δοξασμένο εἶναι τὸ ὄνομά του,

Καὶ θὰ μὲ μακαρίζουν, διότι έφ’ ὅσον μὲ ἠξίωσε νὰ γίνω μητέρα τοῦ Σωτῆρος, ἔκαμεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα αὐτός, τοῦ ὁποίου εἶναι ἀπεριόριστος ἡ δύναμις καὶ ἅγιον τὸ ὄνομά του. Καὶ ἔτσι μὲ τὰ καταπληκτικὰ εἰς δύναμιν καὶ ἁγιότητα ἔργα του ὄχι μόνον ἀνυψώνει, ἀλλὰ καὶ ἁγιάζει τοὺς ταπεινούς του δούλους.

Διότι ἔκαμε μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα εἰς ἐμὲ ὁ παντοδύναμος Κύριος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι ἅγιον.

καὶ τὸ ἔλεός του ἐπεκτείνεται σὲ γενεὲς γενεῶν σὲ ὅσους τὸν σέβονται.

Καὶ τὸ ἔλεός του δὲν ἐδείχθη μόνον εἰς ἐμέ, ἀλλ’ εἶναι παντοτεινὸν καὶ μεταβιβάζεται ἀπὸ γενεὰν εἰς γενεὰν εἰς ὅλους ἐκείνους, ποὺ φοβοῦνται αὐτόν.

Τὸ δὲ ἔλεος καὶ ἡ ἀγάπη του ξεχύνονται εἰς γενεὰς γενεῶν πρὸς ὅλους ἐκείνους, ποὺ τὸν φοβοῦνται καὶ τὸν σέβονται.

Κατίσχυσε μὲ τὴ δύναμί του, συνέτριψε ὑπερηφάνους στὸ φρόνημα τῆς ψυχῆς τους.

Πάντοτε καὶ εἰς τὸ παρελθόν, ἄλλα πρὸ παντὸς τώρα διὰ τῆς ἀποστολῆς τοῦ Μεσσίου, ἐποίησεν ἔργα κραταιὰ καὶ δυνατὰ μὲ τὴν παντοδύναμον χεῖρα του· κατενίκησε καὶ διεσκόρπισεν αὐτούς, ποὺ ὑπερηφανεύονται μὲ τὰς σκέψεις καὶ τὰ φαντασμένα σχέδια τῆς ψυχῆς των.

Ἔκαμεν εἰς τὸ παρελθόν, καὶ ἰδίως τώρα, ἔργα κραταιὰ καὶ ἐπέβαλε τὸ θέλημά του μὲ τὴν παντοδύναμον δεξιάν του, κατενίκησε καὶ διεσκόρπισεν αὐτοὺς ποὺ ὑπερηφανεύονται μὲ τὴν ἐπῃρμένην διάνοιαν καὶ καρδίαν των.

Γκρέμισε τυράννους ἀπὸ θρόνους καὶ ὕψωσε ταπεινούς.

Ἔρριψε κάτω ἀπὸ τοὺς θρόνους των ἄρχοντας κραταιοὺς καὶ δυνατοὺς καὶ ἀνύψωσε ταπεινοὺς καὶ περιφρονημένους.

Ἐκρήμνισε ἄρχοντας ἰσχυροὺς ἀπὸ θρόνους καὶ ὕψωσε ταπεινοὺς καὶ ἀδυνάτους.

Πεινασμένους γέμισε μὲ ἀγαθά, καὶ πλουσίους ἔδιωξε μὲ χέρια ἀδειανά.

Ἐχόρτασε μὲ ἀγαθὰ πτωχούς, ποὺ ἐπεινοῦσαν, καθὼς ἔδωκε καὶ ἀφθόνους τὰς πνευματικὰς δωρεὰς τῆς σωτηρίας εἰς ὅσους τὰς ἐπόθησαν πολύ· ἀπ’ ἐναντίας δὲ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πλοῦτη ὑλικά, καθὼς καὶ ἐκείνους ποὺ εἶχαν τὴν ἰδέαν, ὅτι κατέχουν τὸν θησαυρὸν τῆς ἀρετῆς, τοὺς ἀπεδίωξε μὲ χέρια ἀδειανά.

Ἐχόρτασε μὲ πλούσια ἀγαθὰ πεινασμένους, καὶ ἀνθρώπους μὲ πολλὰ πλούτη τοὺς ἔδιωξε μὲ ἀδειανὰ τὰ χέρια των.

Βοήθησε τὸν Ἰσραὴλ τὸ δοῦλο του μὲ τὸ νὰ θυμηθῇ νὰ κάνῃ ἔλεος

Ἔπιασε μὲ τὴν προστατευτικήν του χεῖρα καὶ ἐβοήθησε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦλον του, καὶ ἀπέδειξεν ἔτσι, ὅτι δὲν ἐλησμόνησεν, ἀλλ’ ἐνεθυμήθη τὸ ἔλεος καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν του,

Ἐπροστάτευσε μὲ τὸν παντοδύναμό του χέρι τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦλον του, διότι ἐθυμήθηκε τὸ ἔλεος καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν του,

στὸν Ἀβραὰμ καὶ στοὺς ἀπογόνους του παντοτινά, ὅπως εἶχεν ὑποσχεθῇ στοὺς πατέρες μας».

σύμφωνα μὲ ὅσα εἶπεν εἰς τοὺς προπάτοράς μας, εἰς τοὺς ὁποίους ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ ἐδείκνυε εἰς τὸν Ἀβραὰμ καὶ τοὺς ἀπογόνους του παντοτεινὸν καὶ αἰώνιον τὸ ἔλεός του.

ὅπως ἄλλωστε εἶχεν εἴπει πρὸς τοὺς πατέρας μας, ὅτι θὰ ἐχάριζε πλούσιον καὶ αἰώνιον τὸ ἔλεός του εἰς τὸν Ἀβραὰμ καὶ τοὺς ἀπογόνους του».

Ἔμεινε δὲ ἡ Μαριὰμ μαζί της (μαζὶ μὲ τὴν Ἐλισάβετ) περίπου τρεῖς μῆνες καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι της.

Ἔμεινε δὲ ἡ Μαριὰμ μαζὶ μὲ τὴν Ἐλισάβετ περίπου τρεῖς μῆνας καὶ ὅταν πλέον ἐπλησίασεν ἡ ὥρα νὰ γεννήσῃ αὕτη, ἡ Μαρία ἐπέστρεψεν εἰς τὴν οἰκίαν της.

Ἔμεινε δὲ ἡ Μαριὰμ μαζῆ μὲ τὴν Ἐλισάβετ τρεῖς περίπου μῆνας καὶ ἐπέστρεψε κατόπιν εἰς τὴν οἰκίαν της.

Συμπληρώθηκε δὲ στὴν Ἐλισάβετ ὁ χρόνος νὰ γεννήσῃ καὶ γέννησε υἱό.

Εἰς τὴν Ἐλισάβετ δὲ συνεπληρώθη ὁ χρόνος τῶν ἐννέα μηνῶν διὰ νὰ γεννήσῃ αὐτὴ καὶ ἐγέννησε παιδὶ ἀρσενικόν.

Εἰς δὲ τὴν Ἐλισάβετ συνεπληρώθη ὁ χρόνος νὰ γεννήσῃ καὶ ἐγέννησε υἱόν.

Καὶ ἄκουσαν οἱ γείτονες καὶ οἱ συγγενεῖς της, ὅτι ὁ Κύριος ἔκανε μεγάλο ἔλεος σ’ αὐτή, καὶ συμμετεῖχαν στὴ χαρά της.

Καὶ ἤκουσαν οἱ γείτονές της καὶ οἱ συγγενεῖς της, ὅτι ὁ Κύριος ἔδειξε μέγα καὶ θαυμαστὸν τὸ ἔλεος του εἰς αὐτήν, ἐφ’ ὅσον εἰς τόσον προχωρημένην ἡλικίαν τῆς ἔδωκε τέκνον. Καὶ ἔχαιρον καὶ αὐτοὶ μαζί της.

Καὶ ἤκουσαν οἱ γείτονες καὶ οἱ συγγενεῖς της ὅτι ἔδειξε μέγα καὶ θαυμαστὸν τὸ ἔλεός του ὁ Κύριος εἰς αὐτήν, μὲ τὸ νὰ τῆς χαρίσῃ εἰς τέτοιαν ἡλικίαν υἱόν, καὶ ὅλοι ἔχαιρον μαζῆ της.

Τὴν ὀγδόη δὲ ἡμέρα ἦλθαν νὰ κάνουν περιτομὴ στὸ παιδὶ καὶ ἔλεγαν νὰ τὸ ὀνομάσουν μὲ τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα του, Ζαχαρία.

Καὶ συνέβη τὴν ὀγδόην ἡμέραν νὰ ἔλθουν πάλιν οἱ συγγενεῖς καὶ οἱ γείτονες διὰ νὰ κάμουν περιτομὴν εἰς τὸ παιδίον. Καὶ ἐλογάριαζαν νὰ τὸ ὀνομάσουν ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ πατρός του Ζαχαρίαν.

Καὶ κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ἦλθαν πάλιν οἱ συγγενεῖς καὶ οἱ γείτονες, διὰ νὰ κάμουν περιτομὴν εἰς τὸ παιδίον. Καὶ ὠνόμαζαν αὐτὸ Ζαχαρίαν, μὲ τὸ ὄνομα τοῦ πατρός του.

Ἀλλ’ ἔλαβε τὸ λόγο ἡ μητέρα του καὶ εἶπε· «Ὄχι, ἀλλὰ θὰ ὀνομασθῇ Ἰωάννης».

Καὶ ἡ μητέρα τοῦ παιδιοῦ φωτιζομένη ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν· Ὄχι· δὲν θὰ τὸ ὀνομάσετε Ζαχαρίαν, ἀλλὰ θὰ ὀνομασθῇ Ἰωάννης.

Ἡ μητέρα ὅμως τοῦ παιδιοῦ, φωτισμένη ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, εἶπεν· «ὄχι Ζαχαρίας, ἀλλὰ Ἰωάννης θὰ ὠνομασθῇ».

Τότε εἶπαν πρὸς αὐτήν· «Κανεὶς μεταξὺ τῶν συγγενῶν σου δὲν ὀνομάζεται μ’ αὐτὸ τὸ ὄνομα».

Ἀλλ’ εἶπαν ἐκεῖνοι εἰς αὐτήν· ὅτι δὲν εἶναι κανεὶς εἰς τὴν οἰκογένειάν σου, ποὺ νὰ ὀνομάζεται μὲ τὸ ὄνομα αὐτό.

Καὶ εἶπαν ἐκεῖνοι εἰς αὐτὴν ὅτι κανεὶς μεταξὺ τῶν συγγενῶν σου δὲν ὀνομάζεται μὲ τὸ ὄνομα αὐτό.

Ἔκαναν δὲ νεύματα στὸν πατέρα του γιὰ τὸ πῶς θὰ ἤθελε νὰ ὀνομασθῇ.

Ἠρώτων λοιπὸν μὲ νεύματα καὶ σχήματα τὸν πατέρα του, σὰν τὶ ὄνομα ἤθελε νὰ τὸ ὀνομάσουν.

Ἐρωτοῦσαν δὲ μὲ νεύματα τὸν πατέρα του, τί ὄνομα θέλει νὰ δώσουν εἰς αὐτό.

Τότε ζήτησε μιὰ μικρὴ πλάκα καὶ ἔγραψε τὶς λέξεις· «Ἰωάννης εἶναι τὸ ὄνομά του». Καὶ ὅλοι ἀπόρησαν.

Καὶ ἐκεῖνος, ἀφοῦ ἐζήτησε μικρὸν πίνακα, ἔγραψεν αὐτὰς ἀκριβῶς τὰς λέξεις· Ἰωάννης εἶναι τὸ ὄνομά του. Καὶ ἐθαύμασαν ὅλοι διὰ τὴν παράδοξον συμφωνίαν τοῦ Ζαχαρίου μὲ τὴν Ἐλισάβετ.

Καὶ ἐκεῖνος, ἀφοῦ ἐζήτησε μίαν μικρὰν πλάκαν, ἔγραψε τὰς λέξεις· «Ἰωάννης εἶναι τὸ ὄνομά του». Καὶ ὅλοι ἐθαύμασαν.

Ἀμέσως δὲ τὸ στόμα του ἄνοιξε καὶ ἡ γλῶσσα του λύθηκε καὶ μιλοῦσε δοξολογώντας τὸ Θεό.

Ἤνοιξε δὲ ἀμέσως τὸ στόμα τοῦ Ζαχαρίου καὶ ἐλύθη ἡ γλῶσσα του καὶ ὡμίλει πλέον ἐλεύθερα δοξάζων καὶ ἀνύμνων τὸν Θεόν.

Ἀμέσως δὲ ἤνοιξε τὸ στόμα τοῦ Ζαχαρίου καὶ ἐλύθη ἡ γλῶσσα του καὶ ὠμιλοῦσε ἐλεύθερα, δοξολογῶν τὸν Θεόν.

Καὶ ὅλους τοὺς γύρω κατοίκους κατέλαβε δέος, καὶ σ’ ὅλη τὴν ὀρεινὴ περιοχὴ τῆς Ἰουδαίας διαδίδονταν ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα.

Καὶ ὅλους, ὅσοι κατοικοῦσαν ἐκεῖ τριγύρω, τοὺς ἐκυρίευσε φόβος ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ καὶ διεδόθησαν ὅλα τὰ συμβάντα αὐτά, τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὴν ὀνομασίαν τοῦ παιδίου καὶ εἰς τὴν θαυμαστὴν θεραπείαν τῆς ἀφωνίας τοῦ πατρός του, εἰς ὁλόκληρον τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας.

Καὶ ἔπεσεν φόβος εἰς ὅλους αὐτούς, ποὺ κατοικοῦσαν γύρω καὶ διεδόθησαν ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ γεγονότα εἰς ὅλην τὴν ὀρεινὴν ἐκείνην περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας.

Καὶ ὅλοι, ὅσοι ἄκουσαν, σκέπτονταν καὶ ἔλεγαν· «Τί ἄραγε θὰ γίνῃ αὐτὸ τὸ παιδί;». Καὶ τὸ χέρι τοῦ Κυρίου ἦταν μαζί του.

Καὶ ὅσοι τὰ ἤκουσαν τὰ ἔβαλαν μέσα εἰς τὴν καρδίαν των καὶ τὰ ἐχάραξαν βαθειὰ εἰς τὴν μνήμην των λέγοντες· Ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ ἔγιναν εἰς τὴν γέννησίν του, τί θὰ γίνῃ ἄραγε τὸ παιδίον αὐτό, εἰς τὸ ὁποῖον ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἐδείχθη τόσον θαυμαστή; Καὶ πράγματι ἡ προστατευτικὴ χεὶρ τοῦ Κυρίου ἦτο μαζί του.

Καὶ ὅσοι τὰ ἤκουσαν, τὰ ἔβαλαν μέσα εἰς τὴν καρδιά των καὶ ἔλεγαν· «τί ἄραγε θὰ γίνῃ τὸ παιδί αὐτό;» Ἡ δὲ προστατευτικὴ καὶ παντοδύναμον χεὶρ τοῦ Κυρίου ἦτο μαζῆ του.

Καὶ ὁ Ζαχαρίας ὁ πατέρας του γέμισε ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιο καὶ προφήτευσε λέγοντας·

Καὶ ὁ Ζαχαρίας ὁ πατέρας του ἐπληρώθη μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ ἐπροφήτευσε διὰ τὴν ἔλευσιν τοῦ Μεσσίου καὶ διὰ τὴν ἀποστολὴν τοῦ παιδίου καὶ εἶπεν·

Καὶ ὁ Ζαχαρίας, ὁ πατέρας αὐτοῦ, ἐγέμισε μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ ἐπροφήτευσε, λέγων·

«Ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, διότι ἐνδιαφέρθηκε καὶ ἑτοίμασε λύτρωσι γιὰ τὸ λαό του,

Ἄς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Κύριος, τὸν ὁποῖον μόνοι ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη ἐγνώρισαν καὶ ἐλάτρευσαν οἱ Ἰσραηλῖται καὶ δι’ αὐτὸ καλεῖται ἰδικός των Θεός. Ἂς εἶναι δοξασμένος, διότι ἐπεσκέφθη τὸν λαόν του καὶ συνετέλεσε τὴν ἀπελευθέρωσιν τοῦ λαοῦ του ἐκ τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν.

«Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ προστάτης τοῦ Ἰσραήλ, διότι ἐπεσκέφθη τὸν λαόν του καὶ ἐπραγματοποίησε τὴν ἀπελευθέρωσιν αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς διαφόρους ἐχθρούς του.

καὶ ἔκανε γιὰ μᾶς νὰ προέλθῃ δύναμι σωτηρίας ἀπὸ τὸν οἶκο τοῦ Δαβὶδ τοῦ δούλου του,

Καὶ χάριν ἡμῶν ηὐδόκησε νὰ γεννηθῇ εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαβὶδ τοῦ δούλου του ἰσχυρὰ καὶ ἀκαταγώνιστος δύναμις, ποὺ μᾶς σώζει, δηλαδὴ ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός.

Καὶ πρὸς χάριν ἡμῶν ὕψωσε δύναμιν ἀκαταγώνιστον διὰ τὴν σωτηρίαν μας διότι ηὐδόκησε νὰ γεννηθῇ ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαυῒδ τοῦ δούλου του.

ὅπως εἶχεν ὑποσχεθῆ μὲ τὸ στόμα τῶν ἁγίων τῶν προφητῶν του ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἐποχή.

Καὶ ἤγειρεν ὁ Θεὸς τὸ κέρας τοῦτο τῆς σωτηρίας σύμφωνα μὲ ἐκεῖνα, ποὺ εἶπε καὶ ὑπεσχέθη διὰ τοῦ στόματος καὶ τῆς ὁμοφώνου προκηρύξεως τῶν ἁγίων, δηλαδὴ τῶν προφητῶν, ποὺ εἰς κάθε ἐποχὴν ἀπὸ χρόνων παλαιοτάτων ἀνεφάνησαν.

Ὅπως ἀκριβῶς εἶχε λαλήσει καὶ ὑποσχεθῆ μὲ τὸ στόμα τῶν ἁγίων, τῶν διὰ μέσου τῶν αἰώνων προφητῶν του,

Ἑτοίμασε σωτηρία ἀπ’ τοὺς ἐχθρούς μας καὶ ἀπ’ ὅλους ὅσοι μᾶς μισοῦν,

Οὕτως ἐπιτυγχάνομεν δι’ αὐτοῦ τὴν σωτηρίαν ἀπὸ τοὺς ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους ἐχθρούς μας καὶ ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν ὅλων ἐκείνων, ποὺ μᾶς μισοῦν.

πραγματοποιεῖ σωτηρίαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας καὶ ἀπὸ τὸ χέρι ὅλων τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν, ποὺ μᾶς μισοῦν,

γιὰ νὰ δείξῃ ἔλεος πρὸς τοὺς πατέρες μας καὶ νὰ ἐνθυμηθῇ τὴν ἁγία ὑπόσχεσί του,

Ἀλλ’ ἐπὶ πλέον ἀνέστησεν αὐτὸ ὁ Θεὸς καὶ διὰ νὰ ἐλεήσῃ τοὺς πατέρας μας, ποὺ περιμένουν τὸν λυτρωτὴν καὶ ἐλευθερωτήν των εἰς τὸν Ἅδην· καὶ διὰ νὰ ἐνθυμηθῇ καὶ ἐκτελέσῃ τὴν ἁγίαν διαθήκην του,

διὰ νὰ ἐλεήσῃ ἔτσι τοὺς πατέρας μας ποὺ περιμένουν κάτω εἰς τὸν Ἅδην τὸν Λυτρωτὴν καὶ διὰ νὰ ἐνθυμηθῇ καὶ ἐκπληρώσῃ τὴν ἁγίαν διαθήκην του,

τὸν ὅρκο ποὺ ἔκανε στὸν Ἀβραὰμ τὸν πατέρα μας, ὥστε νὰ μᾶς ἀξιώσῃ,

τὴν ἔνορκον δηλαδὴ ὑπόσχεσιν καὶ βεβαίωσιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν εἰς τὸν πατέρα μας Ἀβραάμ.

τὴν ἔνορκον δηλαδὴ διαβεβαίωσιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν εἰς τὸν πατέρα μας τὸν Ἀβραάμ· νὰ μᾶς δώσῃ καὶ μᾶς ἀξιώσῃ,

ἀφοῦ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν μας, νὰ τὸν λατρεύωμε χωρὶς φόβο

Τὸ περιεχόμενον δὲ τῆς ἐνόρκου αὐτῆς βεβαιώσεως ἦτο νὰ μᾶς δώσῃ καὶ μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Θεὸς νὰ τὸν λατρεύωμεν χωρὶς φόβον, ἀφοῦ ἐλευθερωθῶμεν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας, ποὺ μᾶς ἐμπόδιζαν νὰ προσκυνῶμεν τὸν ἀληθινὸν Θεόν.

χωρὶς φόβον καὶ λυτρωμένοι ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας, νὰ τὸν λατρεύωμεν καὶ νὰ τὸν προσκυνοῦμεν

μὲ ὅ,τι εἶναι εὐσέβεια καὶ ἀρετὴ ἐνώπιόν του ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας.

Νὰ τὸν λατρεύωμεν δὲ συνεχῶς καὶ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας μὲ εὐσεβῇ ἐσωτερικὴν διάθεσιν καὶ μὲ ἐξωτερικὸν βίον ἐνάρετον, ὅχι ὑποκριτικὸν καὶ διὰ τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ’ εἰλικρινῆ καὶ πραγματικὸν καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἀρεστόν.

ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας μὲ ἁγιότητα καρδίας καὶ μὲ ἐνάρετον βίον.

Καὶ σύ, παιδί, θ’ ἀναγνωρισθῇς προφήτης τοῦ Ὑψίστου. Διότι θὰ εἶσαι πρόδρομος τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ ἑτοιμάσῃς τοὺς δρόμους του (γιὰ νὰ διαβῇ),

Καὶ σύ, παιδίον, θὰ ἀναδειχθῇς καὶ θὰ ἀναγνωρισθῇς προφήτης τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ. Διότι θὰ προπορευθῇς ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν ἐνανθρωπήσαντα Κύριον διὰ νὰ ἑτοιμάσῃς τοὺς δρόμους, διὰ τῶν ὁποίων ὁ Κύριος θὰ πλησιάσῃ πρὸς σωτηρίαν ἕνα ἕκαστον ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ σύ, παιδίον, θὰ ἀναδειχθῇς καὶ θὰ ὀνομασθῇς προφήτης τοῦ Ὑψίστου. Διότι θὰ προηγηθῇς ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπον Λυτρωτήν, διὰ νὰ προετοιμάσῃς τοὺς δρόμους τοῦ ἕργου του, δηλαδὴ νὰ προπαρασκευάσῃς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων διὰ τὴν ὑποδοχήν του,

γιὰ νὰ δώσῃς στὸ λαό του γνῶσι σωτηρίας, ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν τους

Ἡ προετοιμασία δὲ αὐτὴ θὰ συνίσταται εἰς τὸ νὰ γνωστοποίησῃς εἰς τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ κηρύγματός σου τὸν ἐλθόντα εἰς τὸν κόσμον Σωτῆρα καὶ τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν ἔφερεν. Ἡ σωτηρία δὲ αὐτὴ δὲν συνίσταται εἰς ἐθνικὰς καὶ πολιτικὰς ἐπιτυχίας καὶ ἀπελευθερώσεις, ἀλλ’ εἰς τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ,

καὶ νὰ γνωστοποιήσῃς εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν θὰ τοὺς προσφέρῃ συγχωρώντας τὰς ἁμαρτίας των.

λόγῳ τῆς ἐλεήμονος καρδιᾶς τοῦ Θεοῦ μας, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας φάνηκε σὲ μᾶς ἥλιος, ποὺ ἀνέτειλε ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ (ὄχι ἀπὸ τὸν ὁρίζοντα),

καὶ παρέχεται οὐχὶ διὰ τὰ ἰδικά μας ἐνάρετα ἔργα, ἀλλὰ διὰ τὰ γεμᾶτα ἔλεος καὶ συμπάθειαν σπλάγχνα τοῦ Θεοῦ μας. Ἕνεκα δὲ τῆς εὐσπλαγχνίας ταύτης τοῦ Θεοῦ μας ἐπεσκέφθη ἐξ οὐρανοῦ λαμπρὰ καὶ θεία ἀνατολή, ὁ ἐξ οὐρανοῦ καταβὰς ἥλιος τῆς δικαιοσύνης Χριστός.

Καὶ τοῦτο ὄχι διὰ τὰ ἐνάρετα ἔργα μας, ἀλλὰ διὰ τὰ γεμᾶτα ἄπειρον ἔλεος καὶ συμπάθειαν σπλάγχνα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Καὶ ἕνεκα ἀκριβῶς αὐτῆς τῆς ἐσπλαγχνίας μᾶς ἐπεσκέφθη θεία ἀνατολὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, δηλαδὴ ὁ Χριστός,

γιὰ νὰ φωτίσῃ τοὺς καθηλωμένους στὸ σκοτάδι καὶ στὸ ζόφο τοῦ θανάτου, γιὰ νὰ ὁδηγήσῃ τὰ πόδια μας στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας [Σημ.: Ἤ, τοῦ καλοῦ]».

Καὶ ἦλθεν ἡ οὐράνιος αὐτὴ ἀνατολὴ διὰ νὰ φωτίσῃ ἐκείνους ποὺ κάθηνται σὰν κρατημένοι καὶ ἀπηλπισμένοι εἰς τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀσεβείας καὶ εἰς τὴν σκιὰν τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου· καὶ νὰ ἐνδυναμώσῃ τὴν θέλησίν μας, ποὺ ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας ἐξησθένησεν, ὥστε ἡ ἐν γένει ζωή μας νὰ ἔμβῃ σταθερῶς εἰς τὸν ἵσιον δρόμον, ποὺ ὁδηγεῖ ἀσφαλῶς εἰς τὴν κατὰ Θέον εἰρήνην καὶ τὴν αἰωνίαν σωτηρίαν.

διὰ νὰ φωτίσῃ ἐκείνους, ποὺ ἀπηλπισμένοι δοῦλοι εἶναι βυθισμένοι εἰς τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τὴν σκιὰν τοῦ πνευματικοῦ θανάτου, νὰ κατευθύνῃ καὶ νὰ ἐνισχύῃ τοὺς πόδας ἡμῶν, διὰ νὰ βαδίσωμεν τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν εἰρήνην τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν αἰωνίαν σωτηρίαν».

Τὸ δὲ παιδὶ μεγάλωνε καὶ δυνάμωνε στὸ πνεῦμα, καὶ ζοῦσε στοὺς ἐρημικοὺς τόπους ὡς τὴν ἡμέρα τῆς δημοσίας ἐμφανίσεώς του στὸν Ἰσραήλ.

Τὸ δὲ παιδίον ἐμεγάλωνε σωματικῶς καὶ ἰσχυροποιοῦντο ἡθικῶς αἱ πνευματικαί του δυνάμεις ὑπὸ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἔμενεν εἰς τὰς ἐρήμους ζῶν μακρὰν τῶν θορύβων τοῦ κόσμου μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ εἶχεν ὁρισθῇ ἀπὸ τὴν θείαν πρόνοιαν διὰ τὴν φανέρωσιν καὶ ἀνάδειξίν του ὡς προφήτου καὶ ἀπεσταλμένου τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Τὸ δὲ παιδίον ἐμεγάλωνε σωματικῶς καὶ ἐδυνάμωνε ἠθικῶς καὶ διανοητικῶς μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἔμενεν εἰς τὰς ἐρήμους μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ, σύμφωνα μὲ τὸ θεῖον σχέδιον, θὰ ἀνεδεικνύετο προφήτης καὶ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Τὶς ἡμέρες δὲ ἐκεῖνες βγῆκε διάταγμα ἀπὸ τὸν Καίσαρα Αὔγουστο νὰ γίνῃ ἀπογραφὴ τῶν κατοίκων ὅλης τῆς οἰκουμένης.

Συνέβη δὲ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, ποὺ ἐπηκολούθησαν εἰς τὴν γέννησιν τοῦ Ἰωάννου, νὰ ἐκδοθῇ διάταγμα ἀπὸ τὸν Καίσαρα Αὔγουστον, ὅπως ἐγγραφοῦν εἰς τοὺς δημοσίους φορολογικοὺς καταλόγους ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ κόσμου, ποὺ ἐκυριαρχεῖτο ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ Ἰωάννου, ἐξεδόθη ἕνα διάταγμα ἀπὸ τὸν Αὔγουστον Καίσαρα, νὰ γίνῃ ἀπογραφὴ ὅλων τῶν κατοίκων τοῦ κόσμου, ποὺ εὑρίσκετο ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τῆς Ρώμης.

Αὐτὴ ἡ ἀπογραφὴ ἦταν ἡ πρώτη ποὺ ἔγινε, ὅταν ἡγεμὼν τῆς Συρίας ἦταν ὁ Κυρήνιος.

Ἡ ἀπογραφὴ αὕτη ἦτο ἡ πρώτη, ποὺ ἔγινεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν, εἰς ἐποχὴν ποὺ ὁ Κυρήνιος ἦτο ἡγεμὼν τῆς Συρίας, καὶ διακρίνεται ἀπὸ τὴν δευτέραν ἀπογραφήν, τὴν ὁποίαν βραδύτερον ἐνήργησεν ὁ αὐτὸς Κυρήνιος.

Αὐτὴ ἡ ἀπογραφὴ ἦτο ἡ πρώτη ποὺ ἔγινεν, ὅταν ἡγεμὼν τῆς Συρίας ἦτο ὁ Κυρήνιος.

Καὶ πήγαιναν ὅλοι ν’ ἀπογραφοῦν, καθένας στὴ δική του πόλι.

Καὶ ἐπήγαιναν ὅλοι νὰ ἐγγραφοῦν εἰς τοὺς φορολογικοὺς καταλόγους, καθένας εἰς τὴν πόλιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατήγετο ἡ οἰκογένειά του.

Καὶ ἐπήγαιναν ὅλοι νὰ ἀπογραφοῦν, ὁ καθένας εἰς τὴν πόλιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατήγετο.

Ἀνέβηκε δὲ καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴ Γαλιλαία, ἀπὸ τὴν πόλι Ναζαρέτ, στὴν Ἰουδαία, στὴν πόλι τοῦ Δαβίδ, ποὺ ὀνομάζεται Βηθλεέμ, ἐπειδὴ καταγόταν ἀπὸ τὴν οἰκογένεια καὶ τὸ γένος τοῦ Δαβίδ,

Ἀνέβη δὲ καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν ἐκ τῆς πόλεως Ναζαρέτ, ὅπου ἔμενεν, εἰς τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν πόλιν Δαβίδ, ἡ ὁποία καλεῖται Βηθλεέμ, ἐπειδὴ κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος καὶ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαβίδ.

Ἀνέβηκε δὲ καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας εἰς τὴν Ἰουδαίαν, εἰς τὴν πόλιν τὸν Δαυΐδ, ἡ ὁποία ὠνομάζετο Βηθλεέμ, ἐπειδὴ κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος καὶ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαυΐδ.

γιὰ ν’ ἀπογραφῇ μαζὶ μὲ τὴ Μαριὰμ τὴ μνηστή του, ἡ ὁποία ἦταν ἔγκυος.

Καὶ ἐπῆγεν ἐκεῖ διὰ νὰ ἀπογραφῇ μὲ τὴν Μαρίαν, τὴν γυναῖκα ποὺ ἦταν ἀρραβωνισμένη μὲ αὐτόν, καὶ ἡ ὁποία ἦτο ἔγκυος καὶ ὡς ἔγκυος ἐδηλώθη, διὰ νὰ γίνῃ οὕτω καὶ ὁ Κύριος, τὸν ὁποῖον ἐβάσταζεν εἰς τοὺς κόλπους της, φορολογούμενος ὑπὸ τὸν ρωμαϊκὸν νόμον.

Ἐπῆγε δὲ νὰ ἀπογραφῇ μαζῆ μὲ τὴν Μαριάμ, τὴν μνηστευομένην μὲ αὐτὸν γυναῖκα, ἡ ὁποία ἦτο ἔγκυος.

Ὅταν δὲ ἦταν ἐκεῖ, συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες νὰ γεννήσῃ.

Συνέβη δέ, ὅταν αὐτοὶ ἦσαν ἐκεῖ, νὰ συμπληρωθοῦν αἱ ἡμέραι διὰ νὰ γεννήσῃ αὕτη.

Συνέβη δὲ ὅταν αὐτοὶ ἦσαν ἐκεῖ, συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι, διὰ νὰ γεννήσῃ αὐτή.

Καὶ γέννησε τὸν υἱό της τὸν πρωτογέννητο καὶ ἐκλεκτό, καὶ τὸν σπαργάνωσε, καὶ τὸν ξάπλωσε μέσα στὴ φάτνη (στὸ παχνί), διότι δὲν ὑπῆρχε γι’ αὐτοὺς τόπος γιὰ νὰ καταλύσουν.

Καὶ ἐγέννησε τὸν πρῶτον καὶ μονογενῆ υἱόν της, καὶ τὸν περιετύλιξε μὲ σπάργανα καὶ τὸν ἔβαλε μέσα εἰς τὴν φάτνην, διότι λόγῳ τῆς συρροῆς πολλῶν ξένων, ποὺ ἦλθαν νὰ ἀπογραφοῦν, δὲν ὕπηρχε δι’ αὐτοὺς τόπος εἰς τὸ πανδοχεῖον, ποὺ ἐστάθμευσαν διὰ νὰ περάσουν τὴν νύκτα.

Καὶ ἐγέννησε τὸν πρῶτον καὶ μόνον υἱόν της καὶ τὸν ἐσπαργάνωσε καὶ τὸν ἔβαλεν εἰς φάτνην, διότι δὲν ὑπῆρχε δι’ αὐτοὺς τόπος εἰς τὸ πανδοχεῖον νὰ παραμείνουν (ἐπειδὴ τοῦτο εἶχε καταληφθῇ ἐνωρίτερα ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ κατήγοντο ἀπὸ τὴν Βηθλεὲμ καὶ εἶχαν ἔλθει ἐκεῖ νὰ ἀπογραφοῦν. Καὶ ἔτσι ἀπὸ αὐτὴν ἀκόμη τὴν νηπιακὴν του ἡλικίαν ὁ Κύριος δὲν εἶχε ποῦ νὰ κλίνῃ τὴν κεφαλήν).

Σ’ αὐτὴ δὲ τὴν περιοχὴ ὑπῆρχαν ποιμένες, ποὺ ἔμεναν στὴν ὕπαιθρο καὶ φύλαγαν βάρδιες τὴ νύκτα γιὰ τὸ ποίμνιό τους.

Καὶ ἦσαν μερικοὶ ποιμένες εἰς τὴν αὐτὴν χώραν, οἱ ὁποῖοι ἔμεναν ἔξω εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ ἐφύλαττον τὸ ποίμνιον τῶν παραμένοντες μὲ τὴν σειράν των ἄγρυπνοι καθ’ ὡρισμένας ὤρας τὴν νύκτα.

Καὶ ἦσαν μερικοὶ ποιμένες εἰς τὴν περιοχὴν αὐτήν, ποὺ ἔμεναν εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ μὲ τὴν σειράν των κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς ἐφύλατταν ἄγρυπνοι τὸ ποίμνιον των.

Καὶ ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου παρουσιάσθηκε σ’ αὐτοὺς καὶ λάμψι Κυρίου ἔλαμψε γύρω τους καὶ κατατρόμαξαν.

Καὶ ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου παρουσιάσθη αἰφνιδίως εἰς αὐτοὺς καὶ φῶς λαμπρὸν καὶ ἑξαστράπτον, θεῖον καὶ ὑπερφυσικὸν τοὺς περιεκύκλωσε καὶ ἐφοβήθησαν ὑπερβολικά, διότι ἐκατάλαβαν ἀμέσως, ὅτι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος τοὺς παρουσιάσθη, δὲν ἦτο ὅμοιός των ἄνθρωπος, ἀλλ’ ὕπαρξις οὐράνια καὶ ὑπερφυσική.

Καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄγγελος Κυρίου παρουσιάσθη ἔξαφνα εἰς αὐτοὺς καὶ φῶς ὁλόλαμπρον, θεῖον καὶ ὑπερφυσικόν, τοὺς περιεκύκλωσε καὶ ἐφοβήθησαν πάρα πολὺ δι’ αὐτά, ποὺ ἀντίκρυσαν.

Ὁ δὲ ἄγγελος τοὺς εἶπε· «Μὴ φοβεῖσθε! Διότι ἰδοὺ σᾶς ἀναγγέλλω χαρὰ μεγάλη, ἡ ὁποία θὰ εἶναι γιὰ ὅλο τὸ λαό,

Καὶ τοὺς εἶπεν ὁ ἄγγελος· Μὴ φοβεῖσθε· τοὐναντίον χαρῆτε. Διότι ἰδοὺ σᾶς ἀναγγέλλω χαρμόσυνον εἴδησιν, ποὺ θὰ σᾶς προκαλέσῃ μεγάλην χαράν, ἡ ὁποία θὰ εἶναι καὶ χαρὰ δι’ ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ ἄγγελος· «μὴ φοβεῖσθε, διότι σᾶς ἀναγγέλλω χαρμόσυνον εἴδησιν, χαρὰν μεγάλην, ἡ ὁποία θὰ εἶναι χαρὰ δι’ ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ.

ὅτι γεννήθηκε σήμερα γιὰ σᾶς στὴν πόλι τοῦ Δαβὶδ σωτήρ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ὁ Κύριος (ὁ Γιαχβέ).

Θὰ εἶναι δὲ χαρὰ ὅλου τοῦ λαοῦ, διότι ἐγεννήθη σήμερον διὰ σᾶς Σωτήρ, ὁποῖος ὡς ἄνθρωπος μὲν εἶναι ὅμοιός σας, ἀλλὰ χρισμένος μὲ τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος, ὡς Θεὸς δὲ εἶναι καὶ Κύριός σας. Καὶ ἐγεννήθη εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐδόθησαν αἱ ἐπαγγελίαι, ὅτι ἀπὸ τὸ γένος του θὰ προέλθῃ ὁ Χριστός.

Σᾶς ἀναγγέλῳ, ὅτι ἐγεννήθη σήμερον γιὰ σᾶς Σωτήρ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Κύριος καὶ Θεός. Καὶ ἐγεννήθη εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαυῒδ τὴν Βηθλεέμ, σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας τῆς Γραφῆς.

Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ σημεῖο, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ τὸν ἀναγνωρίσετε· Θὰ βρῆτε βρέφος σπαργανωμένο καὶ ξαπλωμένο μέσα σὲ φάτνη (παχνί)».

Καὶ αὐτὸ ἂς εἶναι εἰς σᾶς σημεῖον, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἀναγνωρίσετε τὸν γεννηθέντα Σωτῆρα· θὰ εὕρετε ἓν βρέφος εἰς ἁπλᾶ σπάργανα τυλιγμένον καὶ τοποθετημένον ὄχι εἰς κούνιαν βασιλικὴν ἢ πολυτελῆ, ἀλλὰ μέσα εἰς μίαν φάτνην. Βρέφος δέ, ποὺ νὰ ἐγεννήθη ἀπόψε καὶ νὰ ἔχῃ ἀντὶ κούνιας τὴν φάτνην αὐτήν, ἓν καὶ μόνον ὑπάρχει εἰς τὴν Βηθλεὲμ καὶ τὰ περίχωρά της.

Καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι γιὰ σᾶς σημεῖον, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἀναγνωρίσετε τὸν γεννηθέντα Σωτῆρα· θὰ βρῆτε ἕνα βρέφος ἁπλοϊκὰ σπαργανωμένον, βαλμένο εἰς τὴν φάτνην.

Καὶ ξαφνικὰ μαζὶ μὲ τὸν ἄγγελο παρουσιάσθηκε ἕνα πλῆθος ἀπὸ οὐράνιο στράτευμα ἀγγέλων, ποὺ δοξολογοῦσαν τὸ Θεὸ καὶ ἔλεγαν·

Καὶ ἔξαφνα συνενώθη μὲ τὸν ἄγγελον ἐκεῖνον πλῆθος στρατοῦ ἀγγέλων ἐξ οὐρανοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐδοξολόγουν τὸν Θεὸν καὶ ἔλεγον·

Καὶ ἔξαφνα πλῆθος στρατιᾶς ἀγγέλων ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἐνώθηκε μὲ τὸν ἄγγελον καὶ ὅλοι μαζῆ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Θεὸν καὶ ἔλεγαν·

Δόξα στὸν ὕψιστο Θεό, καὶ στὴ γῆ εὐδοκίμησι [Σημ.: Ἤ, εὐλογία], στοὺς ἀνθρώπους εὐτυχία.

Δόξα ἂς εἶναι εἰς τὸν Θεὸν εἰς τὰ ὕψιστα μέρη τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοὺς ἐκεῖ κατοικοῦντας ἀγγέλους· καὶ εἰς τὴν γῆν ὁλόκληρον, ποὺ εἶναι ταραγμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὰ βίαια πάθη της, ἂς βασιλεύσῃ ἡ θεία εἰρήνη· διότι ὁ Θεὸς ἐξεδήλωσε τώρα λαμπρῶς τὴν εὔνοιαν καὶ εὐαρέσκειάν του εἰς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ υἱοῦ του.

«Δόξα ἂς εἶναι εἰς τὸν Θεὸν εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ εἰς ὁλόκληρον τὴν γῆν εἰρήνη, θεία εὔνοια καὶ εὐλογία εἰς τοὺς ἀνθρώπους».

Ὅταν δὲ οἱ ἄγγελοι ἔφυγαν ἀπ’ αὐτοὺς στὸν οὐρανό, τότε οἱ ἄνθρωποι οἱ ποιμένες εἶπαν μεταξύ τους· «Ἂς πᾶμε λοιπὸν ὡς τὴ Βηθλεὲμ καὶ ἂς δοῦμε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ποὺ ἔγινε, καὶ ὁ Κύριος μᾶς γνωστοποίησε».

Καὶ συνέβη, ὅταν οἱ ἄγγελοι ἔφυγον ἀπ’ αὐτοὺς καὶ ἐπῆγαν εἰς τὸν οὐρανόν, τότε καὶ οἱ ἄνθρωποι, δηλαδὴ οἱ ποιμένες, εἶπον μεταξύ των· ἂς περάσωμεν λοιπὸν διὰ μέσου τῆς πεδιάδος μέχρι τῆς Βηθλεὲμ καὶ ἂς ἴδωμεν αὐτό, ποὺ μᾶς εἶπεν ὁ ἄγγελος, ὅτι ἔγινε καὶ τὸ ὁποῖον μᾶς ἐγνωστοποίησεν ὁ Κύριος.

Ὁταν δὲ οἱ ἄγγελοι ἔφυγαν ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὸν οὐρανόν, τότε οἱ ποιμένες εἶπαν μεταξύ των· «ἂς περάσωμεν λοιπὸν ἕως εἰς τὴν Βηθλεέμ, διὰ νὰ ἴδωμεν αὐτὸ ποὺ ἔγινε καὶ τὸ ὁποῖον μᾶς ἐγνωστοποίησε διὰ τοῦ ἀγγέλου ὁ Κύριος».

Καὶ πῆγαν γρήγορα, καὶ βρῆκαν τὴ Μαριὰμ καὶ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ βρέφος ξαπλωμένο στὴ φάτνη (στὸ παχνί).

Καὶ ἦλθαν γρήγορα καὶ κατώρθωσαν νὰ εὕρουν καὶ τὴν Μαριὰμ καὶ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ βρέφος τοποθετημένον εἰς τὴν φάτνην, περὶ τῆς ὁποίας τοὺς εἶχεν ὁμιλήσει ὁ ἄγγελος.

Καὶ ἦλθαν ὅσον ἠμποροῦσαν γρηγορώτερα καὶ ἀφοῦ ἔψαξαν εὐρῆκαν καὶ τὴν Μαρίαν καὶ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ βρέφος τοποθετημένο εἰς τὴν φάτνην.

Καὶ ὅταν εἶδαν, ἔκαναν γνωστὸ τὸ λόγο, ποὺ εἰπώθηκε σ’ αὐτοὺς (ἀπὸ τὸν ἄγγελο) γιὰ τοῦτο τὸ παιδί.

Ὅταν δὲ εἶδαν αὐτά, ποὺ ἐσυμφωνοῦσαν μὲ ὅσα πρὸ ὀλίγου εἶχον ἀκούσει, ἐγνωστοποίησαν λεπτομερῶς καὶ τὰ ὅσα τοὺς εἶχον λεχθῆ ἀπὸ τὸν ἄγγελον περὶ τοῦ παιδίου τούτου.

Ὅταν δὲ εἶδον αὐτά, ἐγνωστοποίησαν τότε μὲ λεπτομέρειαν ὅλα ὅσα εἶχεν εἴπει εἰς αὐτοὺς ὁ ἄγγελος διὰ τὸ παιδίον αὐτό. (Οἱ ἁπλοϊκοὶ καὶ πιστοὶ ποιμένες, ὡς ἐὰν ἦσαν πνευματικοὶ ποιμένες καὶ ἀπόστολοι, ἠξιώθησαν νὰ γίνουν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων οἱ πρῶτοι κήρυκες τοῦ Χριστοῦ).

Καὶ ὅλοι, ὅσοι ἄκουσαν, θαύμασαν γιὰ ὅσα εἶπαν οἱ ποιμένες πρὸς αὐτούς.

Καὶ ὅλοι ὅσοι ἤκουσαν, ἐθαύμασαν δι’ ὅσα ἐλέχθησαν εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς ποιμένας.

Καὶ ὅλοι ὅσοι ἤκουσαν, ἐθαύμασαν δι’ ὅσα τοὺς εἶχον εἴπει οἱ ποιμένες.

Ἡ δὲ Μαριὰμ διατηροῦσε ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια [Σημ.: Ἤ, τὰ πράγματα] μέσα στὴν ψυχή της καὶ τὰ συλλογιζόταν.

Τῆς Μαρίας ὅμως ἡ ἐντύπωσις ὐπῆρξε βαθύτερα. Διετήρει αὕτη ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους εἰς τὴν καρδίαν καὶ τὴν μνήμην της καὶ συνέκρινε αὐτοὺς πρὸς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀπὸ τὴν ὥραν τοῦ εὐαγγελισμοῦ της ἐγνώριζε περὶ τοῦ παιδίου, ἐμβαθύνουσα οὕτω περισσότερον εἰς τὸ συντελεσθὲν μυστήριον.

Ἡ δὲ Μαριὰμ ἔβαλεν εἰς τὴν καρδίαν της καὶ ἐκρατοῦσε εἰς τὴν μνήμην της ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους καὶ τοὺς συνέκρινε μὲ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν ὥρα τοῦ εὐαγγελισμοῦ της εἶχεν εἴπει ὁ ἄγγελος.

Καὶ οἱ ποιμένες ἐπέστρεψαν δοξάζοντας καὶ ὑμνώντας τὸ Θεὸ γιὰ ὅλα ποὺ ἄκουσαν καὶ εἶδαν, καθὼς εἶχαν εἰπωθῇ σ’ αὐτούς (ἀπὸ τὸν ἄγγελο).

Καὶ ἐγύρισαν πίσω οἱ ποιμένες εἰς τὸ ποίμνιόν των καὶ ἐδόξαζον καὶ ὑμνολογοῦν τὸν Θεὸν δι’ ὅλα, ὅσα ἤκουσαν ἀπὸ τὸν ἄγγελον καὶ ὅσα εἶδον τὰ μάτια των, ὅταν ἐπῆγαν εἰς τὴν Βηθλεὲμ καὶ τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀκριβῶς ὅπως τοὺς τὰ εἶπεν ὁ ἄγγελος.

Καὶ ἐπέστρεψαν οἱ ποιμένες εἰς τὸ ποίμνιόν των, δοξάζοντες καὶ ὑμνοῦντες τὸν Θεὸν δι’ ὅλα ὅσα ἤκουσαν καὶ εἶδαν καὶ τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀκριβῶς ὅπως τοὺς τὰ εἶπε ὁ ἄγγελος.

Καὶ ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ ὀκτὼ ἡμέρες γιὰ νὰ γίνῃ ἡ περιτομὴ στὸ παιδί, τότε ὠνομάσθηκε Ἰησοῦς, ὅπως ὠνομάσθηκε ἀπὸ τὸν ἄγγελο προτοῦ συλληφθῇ στὴν κοιλία (τῆς μητέρας του).

Καὶ ὅταν συνεπληρώθησαν αἱ ὀκτὼ ἡμέραι διὰ νὰ γίνῃ εἰς τὸ παιδίον ἡ περιτομή, τὸ περιέτεμαν, ἵνα καὶ διὰ τῆς περιτομῆς ἐπιβεβαιωθῇ ὅτι ἦτο γνήσιος ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ. Καὶ ἐκλήθη τὸ ὄνομά του Ἰησοῦς, ὄνομα ποὺ τὸ εἶχεν εἴπει ὁ ἄγγελος προτοῦ συλληφθῇ αὐτὸς εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας του.

Καὶ ὅταν συνεπληρώθησαν ὀκτὼ ἡμέραι, διὰ νὰ γίνῃ ἡ περιτομὴ τοῦ παιδίου, ἔκαμαν τὴν περιτομὴν καὶ ἐδόθη εἰς τὸ παιδίον τὸ ὄνομα Ἰησοῦς, ὅπως εἶχεν εἴπει ὁ ἄγγελος πρὶν ἀκόμη συλληφθῇ αὐτὸ εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας του.

Ἐπίσης ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες γιὰ τὸν καθαρισμό τους σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τοῦ Μωυσῆ, τὸν ἀνέβασαν στὰ Ἱεροσόλυμα, γιὰ νὰ τὸν ἀφιερώσουν στὸν Κύριο,

Καὶ ὅταν σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι διὰ τὸν καθαρισμὸν τῆς μητέρας τοῦ παιδίου καὶ τοῦ ἀρραβωνιαστικοῦ της, ἀνέβασαν αὐτὸν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα διὰ νὰ τὸν παρουσιάσουν καὶ τὸν ἀφιερώσουν εἰς τὸν Κύριον.

Καὶ ὅταν, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ τῆς μητέρας τοῦ παιδίου καὶ τοῦ μνηστῆρος της, ἀνέβασαν αὐτὸ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ τὸ παρουσιάσουν καὶ τὸ ἀφιερώσουν εἰς τὸν Κύριον.

ὅπως εἶναι γραμμένο στὸ νόμο τοῦ Κυρίου, ὅτι κάθε ἀρσενικό, ποὺ ἀνοίγει μήτρα (πρωτότοκο δηλαδή), θ’ ἀφιερώνεται στὸν Κύριο,

Ἡ παρουσίασις δὲ καὶ ἀφιέρωσις αὐτὴ ἐγίνετο σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ εἶχε γραφῆ εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅτι κάθε ἀρσενικόν, ποὺ διὰ πρώτην φορὰν ἀνοίγει τὴν μήτραν τῆς μητέρας του καὶ γεννᾶται, δηλαδὴ κάθε πρωτότοκον καὶ πρωτογενές, θὰ κληθῇ καὶ θὰ θεωρηθῇ ὡς ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον.

Αὐτὸ δὲ ἔγινε σύμφωνα μὲ τὸ γραμμένον εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅτι κάθε πρωτότοκον ἀρσενικόν, ποὺ διανοίγει τὴν μήτραν τῆς μητέρας του, θὰ θεωρηθῇ ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον.

καὶ γιὰ νὰ προσφέρουν θυσία, ὅπως ἀναφέρεται στὸ νόμο τοῦ Κυρίου, ἕνα ζεῦγος τρυγόνια ἢ δύο μικρὰ περιστέρια.

Ἀνέβησαν ἀκόμη εἰς τὸν ναόν, καὶ διὰ νὰ προσφέρουν θυσίαν διὰ τὸν καθαρισμόν των ἓν ζεῦγος τρυγόνια ἢ δύο μικρὰ περιστέρια, σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει ὁρισθῇ εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου διὰ τοὺς πτωχούς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν τὰ μέσα νὰ προσφέρουν θυσίαν ὁλόκληρον ἀρνίον.

Ἀνέβησαν ἀκόμη εἰς τὸν ναὸν νὰ προσφέρουν τὴν θυσίαν διὰ τὸν καθαρισμόν των, ὅπως ἦτο πάλιν γραμμένον εἰς τὸν νόμον Κυρίου, δηλαδὴ ἕνα ζεῦγος τρυγόνες ἢ δύο μικρὰ περιστέρια, σὰν πτωχοὶ ποὺ ἦσαν.

Καὶ ἰδοὺ στὰ Ἱεροσόλυμα ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ὀνομαζόμενος Συμεών, αὐτὸς δὲ ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἐνάρετος καὶ εὐλαβής, καὶ περίμενε τὴ σωτηρία τοῦ Ἰσραήλ, καὶ Πνεῦμα Ἅγιο ἦταν ἐπάνω του.

Καὶ ἰδοὺ ἦτο εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ ὠνομάζετο Συμεών. Καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἦτο δίκαιος φυλάττων τὰς ἐντολὰς τοῦ νόμου καὶ εὐλαβής, φοβούμενος τὸν Θεόν. Αυτὸς εἶχε φωτισθῇ ἀπὸ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν προφητικῶν βιβλίων καὶ μὲ πόθον ζωηρὸν ἐπερίμενε νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν διὰ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου παρηγορία ἀπὸ τὰ κακὰ καὶ τὰς θλίψεις, ποὺ ὑπέφερεν ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας. Καὶ Πνεῦμα προφητικὸν Ἅγιον ἦτο ἐπάνω του.

Καὶ ἰδοὺ ἐζοῦσε εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἔνας ἄνθρωπος, ὀνόματι Συμεών. Καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦτο δίκαιος καὶ εὐλαβὴς καὶ ἐπερίμενε νὰ ἔλθῃ λύτρωσις καὶ παρηγορία εἰς τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ μὲ τὴν ἔλευσιν τοῦ Χριστοῦ, ὅπως εἶχαν προείπει αἱ Γραφαί, καὶ Πνεῦμα Ἅγιον ἦτο εἰς αὐτόν·

Καὶ τοῦ εἶχε ἀποκαλυφθῇ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ὅτι δὲν θὰ ἔβλεπε θάνατο προτοῦ ἰδῇ τὸ Χριστὸ τοῦ Κυρίου.

Καὶ εἶχεν ἀποκαλυφθῆ εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅτι δὲν θὰ ἀπέθνησκε προτοῦ ἴδῃ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἔχρισε βασιλέα καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου.

καὶ τοῦ εἶχεν ἀποκαλυφθῆ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὅτι δὲν θὰ ἀπέθνησκεν, πρὶν ἴδῃ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς θὰ ἔχριε Σωτῆρα καὶ βασιλέα τοῦ κόσμου.

Καὶ μὲ τὴν παρακίνησι τοῦ Πνεύματος ἦλθε στὸ ναό. Καὶ ὅταν οἱ γονεῖς ἔφεραν τὸ παιδὶ τὸν Ἰησοῦ στὸ ναό (συγκεκριμένως στὸν ἐξωτερικὸ χῶρο τοῦ ναοῦ), γιὰ νὰ κάνουν γι’ αὐτὸ ὅ,τι συνηθιζόταν συμφώνως πρὸς τὸ νόμο,

Καὶ ἦλθεν ὁ Συμεὼν κατὰ παρακίνησιν καὶ ἔμπνευσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸ ἱερόν. Καὶ ὅταν οἱ γονεῖς εἰσήγαγον εἰς τὸ ἱερὸν τὸ παιδίον Ἰησοῦν διὰ νὰ κάμουν δι’ αὐτὸ ἐκεῖνο, ποὺ σύμφωνα μὲ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου ἦτο συνηθισμένον νὰ γίνεται εἰς τὰ πρωτότοκα,

Καὶ κατὰ παρακίνησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἦλθεν εἰς τὸν ναόν. Καὶ ὅταν οἱ γονεῖς ἔφεραν τὸ παιδίον Ἰησοῦν εἰς τὸν ναὸν νὰ κάμουν δι’ αὐτὸ ὅ,τι ὥριζεν ὁ νόμος διὰ τὰ πρωτότοκα,

τότε αὐτὸς (ὁ Συμεὼν) τὸν πῆρε στὴν ἀγκαλιά του καὶ δόξασε τὸ Θεὸ καὶ εἶπε·

τότε καὶ αὐτὸς ὁ Συμεὼν ἐδέχθη τὸ παιδίον εἰς τὰς ἀγκάλας του καὶ ἐδόξασε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε·

τότε καὶ αὐτὸς ὁ Συμεὼν ἐδέχθη εἰς τὰς ἀγκάλας του τὸ παιδίον, ἐδοξολόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε·

«Τώρα, Δέσποτα, ἀπολύεις τὸ δοῦλο σου εὐτυχισμένο συμφώνως πρὸς τὸ λόγο σου,

Τώρα, ὅτε πλέον εἶδον τὸν Λυτρωτὴν τοῦ κόσμου, ἐλευθερώνεις ἀπὸ τοὺς δεσμοὺς τοῦ σώματος ἐμὲ τὸν δοῦλον σου. Δεσπότα, καὶ μετ’ ὀλίγον ἀποθνήσκω σύμφωνα μὲ τὸν λόγον σου, ποὺ μοῦ εἶπες, ὅτι δὲν θὰ ἀποθάνω, πρὶν ἴδω τὸν Χριστόν. Καὶ μὲ ἐλευθερώνεις ἐν εἰρήνῃ καὶ χωρὶς νὰ ἀνησυχῶ πλέον διὰ τὴν λύτρωσιν τοῦ Ἰσραήλ,

«τώρα πλέον μὲ ἀπολύεις ἐμὲ τὸν δοῦλον σου νὰ φύγω ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν, Δέσποτα, εἰρηνικὸς καὶ χαρούμενος, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον ποὺ μοῦ εἶπες,

διότι τὰ μάτια μου εἶδαν τὸν σωτῆρα,

διότι εἶδαν οἱ ὀφθαλμοί μου τὸν ἐνανθρωπήσαντα υἱόν σου, ὁ ὁποῖος θὰ φέρῃ τὴν σωτηρίαν,

διότι εἶδαν τὰ μάτια μου τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος θὰ φέρῃ τὴν σωτηρίαν,

τὸν ὁποῖον ἑτοίμασες γιὰ ὅλους τοὺς λαούς,

τὴν ὁποίαν ἠτοίμασες διὰ νὰ γίνῃ φανερὰ ἐνώπιον ὅλων τῶν λαῶν πρὸς εὐεργεσίαν ὄχι μόνον τῶν Ἰουδαίων, ἄλλα καὶ τῶν ἐθνικῶν.

τὴν ὁποίαν σὺ ἔχεις ἑτοιμάσει, διὰ νὰ τὴν ἴδουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς.

φῶς γιὰ νὰ φωτίζῃ τοὺς ἐθνικοὺς (τοὺς εἰδωλολάτρες) καὶ γιὰ νὰ λαμπρύνῃ τὸ λαό σου τὸν Ἰσραήλ».

Καὶ θὰ εἶναι οὕτω τὸ σωτήριόν σου αὐτὸ φῶς πνευματικόν, ποὺ θὰ φανερώσῃ καὶ θὰ ἀποκαλύψῃ εἰς τὰ ἔθνη τὸν ἀληθινὸν Θέον καὶ τὴν ἀληθῆ ὁδὸν σωτηρίας, ἀλλὰ καὶ δόξα τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ἀφοῦ ἀπὸ τὸν Ἰσραὴλ κατάγεται ὡς ἄνθρωπος ὁ Σωτὴρ καὶ ἀφοῦ τελικῶς καὶ ὁ Ἰσραὴλ ὡς σύνολον θὰ τὸν ἐγκολπωθῇ ὡς σωτῆρα του.

Φῶς πνευματικόν, ποὺ θὰ φανερώσῃ εἰς τὰ ἔθνη τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ τὴν δόξαν τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ἀφοῦ ἀπὸ αὐτὸν τὸν λαὸν κατὰ τὸ ἀνθρώπινον προέρχεται ὁ Χριστός».

Καὶ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα του θαύμαζαν γιὰ ὅσα λέγονταν γι’ αὐτόν.

Καὶ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα τοῦ παιδίου εὑρίσκοντο εἰς συνεχῆ θαυμασμὸν δι’ ὅσα καὶ τώρα καὶ προτήτερα καὶ ἀπὸ τὸν Συμεὼν καὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένας καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους ἐλέγοντο δι’ αὐτό.

Καὶ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα τοῦ παιδίου συνεχῶς ἐθαύμαζαν δι’ ὅσα ἐλέγοντο περὶ τοῦ παιδίου.

Καὶ ὁ Συμεὼν τοὺς εὐλόγησε καὶ εἶπε στὴ Μαριὰμ τὴ μητέρα του· «Ἰδοὺ αὐτὸς θὰ γίνῃ αἰτία γιὰ ν’ ἀπολεσθοῦν καὶ νὰ σωθοῦν πολλοὶ στὸν Ἰσραήλ. Ἐπίσης θὰ εἶναι σημεῖο (θαῦμα) ποὺ θὰ ἀντιλέγεται (ἀπὸ τοὺς κακοπροαιρέτους),

Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Συμεὼν καὶ εἶπεν εἰς τὴν Μαρίαν τὴν μητέρα του· Ἰδοὺ αὐτὸς εἶναι προωρισμένος διὰ νὰ γίνῃ αἰτία πτώσεως καὶ ἀναστάσεως πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ. Ὅσοι θ’ ἀπιστήσουν εἰς αὐτόν, θὰ πέσουν καὶ θὰ ἀπολεσθοῦν· ὅσοι θὰ πιστεύσουν, θὰ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ θὰ σωθοῦν, θὰ εἶναι δὲ καὶ θαῦμα, ἀφοῦ ἐν τῷ προσώπῳ του θὰ ἐμφανίζεται ἡ ἕνωσις τῶν δύο φύσεων, τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρωπίνης. Ἀλλὰ τὸ θαῦμα τοῦτο θὰ ἀντιλέγεται ἀπὸ τοὺς ἀπιστοῦντας καὶ ἐνῷ οἱ καλοπροαίρετοι θὰ ὁδηγοῦνται δι’ αὐτοῦ εἰς τὴν πίστιν καὶ θὰ σώζονται, οἱ ἀνειλικρινεῖς καὶ ἐγωϊσταὶ θὰ ἀπιστοῦν καὶ θὰ κατακρίνωνται.

Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς τὴν Μαρίαν τὴν μητέρα τοῦ παιδίου· «ἰδοὺ αὐτὸς θὰ γίνῃ αἰτία νὰ πέσουν καὶ νὰ ἀναστηθοῦν πολλοὶ εἰς τὸν Ἰσραήλ, (θὰ πέσουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν θὰ πιστεύσουν, θὰ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ λυτρωθοῦν ἐκεῖνοι ποὺ θὰ πιστεύσουν). Καὶ θὰ γίνῃ αὐτὸς σημεῖον ἀντιλογίας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

ἀλλὰ καὶ τὴ δική σου ψυχὴ θὰ περάσῃ δίκοπο μαχαίρι. Ἔτσι θ’ ἀποκαλυφθοῦν διαλογισμοὶ (μυστικὲς σκέψεις καὶ διαθέσεις) ἀπὸ πολλὲς ψυχές».

Λόγῳ δὲ τῆς ἀντιλογίας αὐτῆς, καὶ σοῦ, τῆς μητρὸς αὐτοῦ, τὴν καρδίαν θὰ διαπεράσῃ μεγάλη καὶ ὀδυνηρὰ μάχαιρα θλίψεως καὶ ὀδύνης, ὅταν θὰ τὸν ἴδῃς νὰ σταυρώνεται. Καὶ ἔτσι ἡ πτῶσις καὶ ἡ ἀνάστασις πολλῶν, καθὼς καὶ ἡ ἀντιλογία γύρω ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ θὰ γίνωνται, διὰ νὰ ξεσκεπασθοῦν πολλῶν καρδιῶν οἱ διαλογισμοὶ καὶ αἱ διαθέσεις, ποὺ ἔμεναν ἕως τώρα ἀπόκρυφοι, καὶ μὲ τὴν ἀπόρριψιν ἢ ἀποδοχὴν τοῦ Μεσσίου θὰ φανερωθοῦν.

Καὶ τὴν ἰδικήν σου μητρικὴν καρδίαν θὰ διαπεράσῃ ἡ ρομφαία τοῦ πόνου, ὅταν ἴδῃς τὸν υἱόν σου νὰ πάσχῃ διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Ὅλα δὲ αὐτὰ θὰ γίνουν, διὰ νὰ φανερωθοῦν οἱ μυστικοὶ διαλογισμοὶ καὶ ἀπόκρυφοι πόθοι πολλῶν καρδιῶν».

Ὑπῆρχε ἐπίσης κάποια Ἄννα προφήτισσα, θυγατέρα τοῦ Φανουήλ, ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Ἀσήρ. Αὐτὴ ἦταν πολὺ ἡλικιωμένη καὶ ἔζησε ἑπτὰ ἔτη μὲ ἄνδρα ἀφ’ ὅτου ὡς παρθένος ἦλθε σὲ γάμο.

Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ κάποια Ἄννα προφῆτις. Αὕτη ἦτο κόρη τοῦ Φανουὴλ ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἀσήρ, τοῦ ὀγδόου παιδιοῦ τοῦ Ἰακὼβ ἐκ τῆς Λείας, ἦτο δὲ πολὺ προχωρημένη εἰς τὴν ἡλικίαν, καὶ εἶχε ζήσει μὲ ἄνδρα ἑπτὰ χρόνια ἀπὸ τὸν καιρόν, ποὺ ὡς παρθένος ἦλθεν εἰς γάμον μὲ αὐτόν.

Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ κάποια προφῆτις, ὀνόματι Ἄννα, θυγάτηρ τοῦ Φανουήλ, ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἀσήρ· αὐτὴ ἦτο πολὺ προχωρημένη εἰς τὴν ἡλικίαν της καὶ εἶχε ζήσει ἑπτὰ ἔτη μετὰ τοῦ ἀνδρός της, ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ὡς παρθένος εἶχεν ὑπανδρευθῆ αὐτόν.

Αὐτὴ ἐπίσης ἦταν ὀγδόντα τέσσαρα ἔτη χήρα, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἀπομακρυνόταν ἀπὸ τὸ ναό, καὶ μὲ νηστεῖες καὶ δεήσεις (προσευχὲς) λάτρευε μέρα καὶ νύχτα τὸ Θεό.

Καὶ αὐτὴ ἦτο χήρα, ἡλικίας περίπου ὀγδοήκοντα τεσσάρον ἐτῶν, ἡ ὁποία δὲν ἀπεμακρύνετο ἀπὸ τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ παρέμενεν εἰς αὐτὸν καὶ κατὰ τὰς ὤρας, ποὺ δὲν ἐγίνοντο ἀκολουθίαι εἰς τὸν ναόν. Καὶ ἔτσι ἐλάτρευε νύκτα καὶ ἡμέραν τὸν Θεὸν μὲ νηστείας καὶ προσευχάς.

Καὶ αὐτὴ ἦτο χήρα, ὀγδοήκοντα τεσσάρων περίπου ἐτῶν, ἡ ὁποία δὲν ἀπεμακρύνετο ἀπὸ τὸν Ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ, λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν τὸν Θεὸν μὲ νηστείας καὶ προσευχάς.

Καὶ αὐτὴ τὴν ὥρα αὐτὴ παρουσιάσθηκε καὶ δοξολογοῦσε τὸν Κύριο, καὶ μιλοῦσε γι’ αὐτὸν σὲ ὅλους, ὅσοι περίμεναν λύτρωσι στὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ αὐτὴ ἦλθε κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν καὶ ἀφοῦ εἶδε τὸ παιδίον, ηὐχαρίστει καὶ ἐδοξολόγει τὸν Θεὸν καὶ ἔλεγε περὶ αὐτοῦ εἰς ὅλους, ὅσοι κατοικοῦντες εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ περιέμενον λύτρωσιν καὶ ἀπελευθέρωσιν ἀπὸ τῶν δεινῶν καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας.

Καὶ αὐτὴ ἐκείνη τὴν ὥραν, ἀφοῦ εἶδε τὸ παιδίον, ἐδοξολογοῦσε τὸν Κύριον καὶ ἔλεγε περὶ αὐτοῦ εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, ποὺ ἐπερίμεναν τὴν λύτρωσίν των ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ τὴν καταδίκην τῆς ἁμαρτίας.

Ὅταν δὲ (ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία) ἔκαναν ὅλα, ὅσα ὁρίζει ὁ νόμος τοῦ Κυρίου, ἐπέστρεψαν στὴ Γαλιλαία στὴν πόλι τους Ναζαρέτ.

Καὶ ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία ἐτελείωσαν ὅλα, ὅσα ὁ νόμος τοῦ Κυρίου ὁρίζει περὶ τοῦ καθαρισμοῦ καὶ τῆς ἀφιερώσεως τοῦ παιδίου, ἐγύρισαν ὀπίσω εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὴν πατρίδα τῶν Ναζαρέτ.

Καὶ ἀμέσως, ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία ἐξετέλεσαν ὅλα ὅσα ὁ νόμος τοῦ Κυρίου ὥριζε, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὴν πατρίδα των τὴν Ναζαρέτ.

Τὸ δὲ παιδὶ μεγάλωνε καὶ δυνάμωνε στὸ πνεῦμα καὶ γέμιζε ἀπὸ σοφία, καὶ ἡ χάρι τοῦ Θεοῦ ἦταν ἐπάνω του.

Τὸ δὲ παιδίον ἐμεγάλωνε κατὰ τὸ σῶμα καὶ ἐνισχύετο ἐκτάκτως κατὰ τὰς διανοητικὰς καὶ πνευματικὰς δυνάμεις. Καὶ ἡ θεότης, μὲ τὴν ὁποίαν ἦτο ἠνωμένον, καθ’ ὅσον ἡ ἡλικία τοῦ παιδίου ἐπροχώρει, μετέδιδεν εἰς αὐτὸ καὶ τὸ ἐγέμιζε σοφίαν. Καὶ χάρις Θεοῦ, ἡ ὁποία τὸ ἐνίσχυεν εἰς πᾶσαν ἀρετὴν καὶ τὸ ἐφύλαττεν ἀπὸ πᾶσαν ἁμαρτίαν, ἦτο ἐπ’ αὐτοῦ, διευθύνουσα τὴν ὁμαλὴν καὶ ἀπρόσκοπτον ἀνάπτυξιν καὶ ἠθικὴν πρόοδόν του.

Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε κατὰ τὸ σῶμα καὶ ἰσχυροποιεῖτο πολὺ κατὰ τὸ πνεῦμα καὶ ἐπληροῦτο ἀπὸ σοφίαν, τὴν ὁποίαν εἰς αὐτὸ μετέδιδεν, καθόσον ἐπροχωροῦσε ἡ ἡλικία του, ἡ ἐνωμένη μὲ αὐτὸ θεία του φύσις. Καὶ χάρις Θεοῦ ἦτο εἰς αὐτό, ἡ ὁποία τὸ ἐπροφύλασσε ἀμόλυντο ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν, τὸ καθωδηγοῦσε δὲ καὶ τὸ ἐνίσχυε πρὸς κάθε ἀρετήν.

Καὶ πήγαιναν οἱ γονεῖς του κάθε χρόνο στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ τὴν ἑορτὴ [Σημ.: Ἤ, κατὰ τὴν ἑορτή] τοῦ Πάσχα.

Καὶ ἐπήγαιναν οἱ γονεῖς του κάθε χρόνον εἰς Ἱερουσαλὴμ διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, ὅπως ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς Ἰσραηλῖται.

Καὶ ἐπήγαιναν οἱ γονεῖς του κάθε ἔτος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ πάσχα.

Καὶ ὅταν (τὸ παιδὶ ὁ Ἰησοῦς) ἔγινε δώδεκα ἐτῶν, καὶ ἀνέβηκαν στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπως συνηθιζόταν γιὰ τὴν ἑορτή,

Καὶ ἀφοῦ ἔγινε τὸ παιδίον δώδεκα ἐτῶν, ὅταν ἀνέβησαν αὐτοὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν ποὺ εἶχε καθιερωθῆ ὑπὸ τοῦ νόμου διὰ τὴν ἑορτήν, ἐπῆραν καὶ αὐτὸ μαζί των.

Καὶ ὅταν τὸ παιδίον ἔγινε δώδεκα ἐτῶν, ἀνέβησαν μαζῆ μὲ αὐτὸ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν ποὺ εἶχε καθιερώσει ὁ νόμος διὰ τὴν ἑορτήν.

καὶ τελείωσαν τὶς ἡμέρες (τῆς ἑορτῆς), κατὰ τὴν ἐπιστροφή τους τὸ παιδὶ ὁ Ἰησοῦς ἔμεινε πίσω στὴν Ἱερουσαλήμ, ὁ δὲ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα του δὲν τὸ ἀντιλήφθηκαν.

Καὶ ὅταν συνεπλήρωσαν τὰς ἡμέρας τῆς παραμονῆς των εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ ἐγύριζαν αὐτοὶ εἰς τὴν πατρίδα των, ὁ παῖς Ἰησοῦς ἔμεινεν ὀπίσω εἰς Ἱερουσαλήμ. Καὶ δὲν ἀντελήφθησαν τοῦτο ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα τοῦ παιδίου.

Ὅταν δὲ ἐτελείωσαν αἱ ἡμέραι τῆς ἐκεῖ παραμονῆς των, καθὼς ἐγύριζαν πρὸς τὴν Ναζαρέτ, ἀπέμεινε τὸ παιδίον Ἰησοῦς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν ἀντελήφθησαν τοῦτο ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα αὐτοῦ.

Καὶ ἐπειδὴ νόμισαν ὅτι ἦταν στὴ συνοδία τῶν προσκυνητῶν, προχώρησαν μιᾶς ἡμέρας δρόμο καὶ ἔπειτα τὸν ἀναζητοῦσαν μεταξὺ τῶν συγγενῶν καὶ τῶν γνωστῶν.

Ἐπειδὴ δὲ τὸν ἐνόμισαν, ὅτι ἦτο εἰς τὸ καραβάνι τῶν προσκυνητῶν, ἐπροχώρησαν μιᾶς ἡμέρας δρόμον. Καὶ τὸ ἑσπέρας ἐζήτουν νὰ τὸν εὕρουν μεταξὺ τῶν συγγενῶν καὶ γνωστῶν.

Ἐπειδὴ δὲ ἐνόμισαν ὅτι ἦτο εἰς τὴν συνοδείαν των προσκυνητῶν, ἐπροχώρησαν μιᾶς ἡμέρας δρόμον μεταξὺ τῶν συγγενῶν καὶ τῶν γνωστῶν.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν τὸν βρῆκαν, ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ ἀναζητώντας αὐτόν.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν τὸν εὗρον, ἐγύρισαν ὀπίσω εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὸν δρόμον ἐζητοῦσαν νὰ τὸν εὕρουν ἐρωτῶντες καὶ τοὺς προσκυνητάς, τοὺς ὁποίους συνήντων.

Ἐπειδὴ δὲ τὸν εὐρῆκαν, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀναζητοῦντες αὐτὸν καθ’ ὁδόν, μήπως ἦτο μεταξὺ τῶν ἐρχομένων προσκυνητῶν.

Μετὰ τρεῖς δὲ ἡμέρες τὸν βρῆκαν στὸ ναὸ νὰ κάθεται ἀνάμεσα στοὺς διδασκάλους (τοὺς ραββίνους), καὶ νὰ τοὺς ἀκούῃ καὶ νὰ τοὺς ρωτάῃ.

Καὶ ὅταν ἐπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ τρεῖς ἡμέρας, ἀφ’ ὅτου εἶχον ἀναχωρήσει ἐκεῖθεν χωρὶς τὸν Ἰησοῦν, συνέβη νὰ τὸν εὕρουν εἰς τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ νὰ κάθεται ἐν μέσῳ τῶν διδασκάλων καὶ νὰ ἀκούῃ αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς ἐρωτᾷ διὰ σπουδαία ζητήματα, ἀσυνήθη διὰ τὴν ἡλικίαν του.

Καὶ ὅταν ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εὐρῆκαν αὐτὸν ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας νὰ κάθεται εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ἐν μέσῳ τῶν διδασκάλων, νὰ τοὺς ἀκούῃ καὶ νὰ τοὺς ἐρωτᾷ διὰ σπουδαῖα καὶ ὑψηλὰ ζητήματα, ἀσυνήθη διὰ τὴν παιδικήν του ἡλικίαν.

Ὅλοι δέ, ὅσοι τὸν ἄκουαν, θαύμαζαν καὶ ἀποροῦσαν γιὰ τὴ σοφία καὶ τὶς ἀπαντήσεις του.

Καὶ ἠπόρουν καὶ ἐθαύμαζαν ὅλοι ὅσοι τὸν ἤκουαν διὰ τὴν ἐξαιρετικὴν νοημοσύνην καὶ διὰ τὰς ἀπαντήσεις, ποὺ ἔδιδε.

Καὶ ὅλοι ὅσοι τὸν ἤκουαν, ἐθαύμαζαν διὰ τὴν μοναδικὴν νοημοσύνην καὶ τὰς ἀπαντήσεις του.

Καὶ ὅταν (ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα του) τὸν εἶδαν, ἐξεπλάγησαν, καὶ ἡ μητέρα του τοῦ εἶπε· «Παιδί μου, γιατί μᾶς τὸ ἔκανες αὐτό; Ἰδοὺ ὁ πατέρας σου καὶ ἐγὼ σὲ ἀναζητούσαμε μὲ ὀδύνη».

Καὶ ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία τὸν εἶδαν, κατελήφθησαν ἀπὸ ἔκπληξιν, διότι διὰ πρώτην φορὰν ὁ μικρὸς Ἰησοῦς παρουσιάζεται μὴ σκεπτόμενος τὴν ἀνησυχίαν, ποὺ θὰ τοὺς ἐπροκάλει ἡ καθυστέρησις αὐτή. Καὶ ἡ μητέρα του εἶπε πρὸς αὐτόν· Παιδί μου, διατί μᾶς ἔκαμες ἔτσι καὶ ἔμεινες ὀπίσω; Ἰδοὺ ὁ πατήρ σου καὶ ἐγὼ μὲ πόνον καὶ λαχτάραν σὲ ἐζητούσαμεν.

Καὶ ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία τὸν εἶδαν, κατελήφθησαν ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ ἡ μητέρα του εἶπε πρὸς αὐτόν· «παιδί μου,τί εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔκαμες καὶ ἔμεινες ὀπίσω; Ἰδοὺ ὁ πατέρας σου καὶ ἐγὼ μὲ πόνον καὶ μεγάλην ἀνησυχίαν σὲ ἀναζητούσαμε».

Εἶπε δὲ σ’ αὐτούς· «Γιατί μὲ ἀναζητούσατε; Δὲν ξέρατε, ὅτι πρέπει νὰ εἶμαι στὸ σπίτι τοῦ Πατέρα μου;».

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Διατί ἐζητεῖτε νὰ μὲ εὕρετε; Δὲν ἠξεύρατε, ὅτι εἰς τὰ οἰκήματα τοῦ πατρός μου πρέπει νὰ εἶμαι; Δὲν ἔπρεπε λοιπὸν νὰ ἀνησυχῆτε, οὔτε ὑπῆρχε λόγος νὰ μὲ ἀναζητῆτε ὡς χαμένον.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «διατί μὲ ἐζητούσατε; Δὲν ἐγνωρίζατε ὅτι εἰς τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου πρέπει νὰ εἶμαι;» (Ὑπενθύμισε εἰς αὐτοὺς ὅτι πατὴρ του δὲν ἦτο ὁ Ἰωσήφ, ἀλλ’ ὁ Θεός, τοῦ ὁποίου ὁ ναὸς ἦτο ὁ οἶκος του).

Ἀλλ’ αὐτοὶ δὲν κατάλαβαν τὸ λόγο ποὺ τοὺς εἶπε.

Καὶ αὐτοὶ δὲν ἐκατάλαβαν τὸν λόγον αὐτόν, ποὺ τοὺς εἶπε, διότι δὲν ἤξευραν ἀκόμη, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο καὶ φυσικὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ συνεπῶς ἐδικαιοῦτο νὰ ἀποκαλέσῃ τὸν Ναὸν πατρικὴν κατοικίαν του.

Καὶ αὐτοὶ δὲν ἐνόησαν τὸν λόγον, ποὺ τοὺς εἶπε, διότι δὲν ἠμποροῦσαν νὰ εἰσχωρήσουν εἰς τὸ μέγα μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἔπειτα κατέβηκε μαζί τους καὶ ἦλθε στὴ Ναζαρὲτ καὶ ζοῦσε μὲ ὑπακοὴ σ’ αὐτούς. Καὶ ἡ μητέρα του διατηροῦσε ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια [Σημ.: Ἤ, τὰ πράγματα] μέσα στὴν ψυχή της.

Καὶ κατέβη μαζί τους ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἦλθεν εἰς Ναζαρέτ. Καὶ ἐξηκολούθει ὡς εὐπειθὴς υἱὸς νὰ ὑποτάσσεται εἰς αὐτούς. Καὶ ἡ μητέρα του διετήρει τὰ λόγια καὶ τὰ συμβάντα αὐτὰ εἰς τὴν μνήμην της, βαθεῖα χαραγμένα εἰς τὴν καρδίαν της.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς κατέβηκε μαζῆ των ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα εἰς τὴν Ναζαρὲτ καὶ ὑπήκουεν εἰς αὐτοὺς κατὰ πάντα. Καὶ ἡ μητέρα του διατηροῦσε ὅλα τὰ λόγια καὶ τὰ συμβάντα αὐτὰ εἰς τὴν καρδίαν της καὶ εἰς τὴν μνήμην της.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς πρόκοπτε σὲ σοφία καὶ σὲ ἀνάπτυξι τοῦ σώματος καὶ σὲ ἀγάπη καὶ εὔνοια ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς βαθμηδὸν προώδευε κατὰ τὴν σοφίαν καὶ κατὰ τὴν αὔξηση τοῦ σώματος καὶ κατὰ τὴν χάριν τόσον παρὰ τῷ Θεῷ, ὁ ὁποῖος ὁλονὲν ἐξεδήλωνε πλουσιώτερον τὴν εὔνοιάν του εἰς αὐτὸν καὶ κατὰ τὸ μέτρον τῆς σωματικῆς καὶ πνευματικῆς αὐξήσεως καὶ ἀναπτύξεως τοῦ Ἰησοῦ ἐξέχυνεν ἐπὶ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν του πλουσιωτέραν τὴν ἐνίσχυσίν του καὶ τὴν εὐλογίαν του, ὅσον καὶ παρὰ τοῖς ἀνθρώποις, οἱ ὁποῖοι ἀνεύρισκον ἐν αὐτῷ ὁλονὲν καὶ περισσότερον ἔκτακτα καὶ ἀσυνήθη χαρίσματα σοφίας καὶ καλοωσύνης καὶ ἀρετῆς.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς προώδευε συνεχῶς κατὰ τὴν σοφίαν καὶ κατὰ τὴν αὔξησιν τοῦ σώματος καὶ κατὰ τὴν χάριν, ποὺ ἐλάμβανε ὁλονὲν καὶ πλουσιωτέραν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ κατὰ τὴν ἐκτίμησιν καὶ τὸν θαυμασμόν, ποὺ ἀπελάμβανε ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων διὰ τὰ πολλὰ καὶ θεῖα χαρτίσματά του.

Κατὰ τὸ δέκατο πέμπτο δὲ ἔτος τῆς διακυβερνήσεως τοῦ Καίσαρος Τιβερίου, ὅταν ἡγεμὼν τῆς Ἰουδαίας ἦταν ὁ Πόντιος Πιλᾶτος, καὶ τετράρχης τῆς Γαλιλαίας ὁ Ἡρῴδης, ὁ δὲ Φίλιππος ὁ ἀδελφός του ἦταν τετράρχης τῆς Ἰτουραίας καὶ τῆς Τραχωνίτιδος χώρας, καὶ ὁ Λυσανίας ἦταν τετράρχης τῆς Ἀβιληνῆς,

Κατὰ δὲ τὸ δέκατον πέμπτον ἔτος τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ Τιβερίου Καίσαρος, ὅταν ἦτο ἡγεμὼν εἰς τὴν Ἰουδαῖαν ὁ Πόντιος Πιλᾶτος, καὶ τετράρχης εἰς τὴν Γαλιλαῖαν ὁ Ἡρῴδης Ἀντίπας, ὁ δὲ Φίλιππος ὁ ἀδελφός του ἦτο τετράρχης τῆς Ἰτουραίας καὶ τῆς Τραχωνίτιδος χώρας, καὶ ὁ Λυσανίας ἦτο τετράρχης τῆς Ἀβιληνῆς,

Κατὰ δὲ τὸ δέκατον πέμπτον ἔτος τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ Τιβερίου Καίσαρος, ὅταν ἡγεμὼν τῆς Ἰουδαίας ἦτο ὁ Πόντιος Πιλᾶτος, καὶ τετράρχης τῆς Γαλιλαίας ὁ Ἡρῴδης Ἀντίπας, ὁ δὲ Φίλιππος, ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, τετράρχης τῆς Ἰτουραίας καὶ τῆς Τραχωνίτιδος χώρας καὶ ὁ Λυσανίας τετράρχης τῆς Ἀβιληνῆς,

κατὰ τὴν ἀρχιερατεία τοῦ Ἄννα καὶ τοῦ Καϊάφα, ἦλθε πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ στὸν Ἰωάννη τὸν υἱὸ τοῦ Ζαχαρία στὴν ἔρημο,

ἐπὶ τῶν ἀρχιερέων Ἄννα καὶ Καϊάφα ἦλθε διαταγὴ τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Ἰωάννην τὸν υἱὸν τοῦ Ζαχαρίου εἰς τὴν ἔρημον, ὅπου ἔμενεν οὗτος.

ὅταν ἀρχιερεῖς εἰς Ἱεροσόλυμα ἦσαν ὁ Ἄννας καὶ ὁ Καϊάφας, διέταξεν ὁ Θεὸς τὸν Ἰωάννην τὸν υἱὸν τοῦ Ζαχαρίου, ποὺ ἔμενεν εἰς τὴν ἔρημον,

καὶ κατόπιν τούτου (ὁ Ἰωάννης) ἦλθε σ’ ὅλη τὴν περιοχὴ τοῦ Ἰορδάνου καὶ κήρυττε βάπτισμα μετανοίας γιὰ ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν,

Καὶ κατόπιν τῆς θείας ταύτης κλήσεως ἦλθεν ὁ Ἰωάννης εἰς ὅλα τὰ περίχωρα τοῦ Ἰορδάνου καὶ μὲ τὸ κήρυγμά του προέτρεπε τὸν λαὸν νὰ βαπτισθῇ βάπτισμα συνοδευόμενον μὲ μετάνοιαν πρὸς τὸν σκοπόν, τοῦ νὰ ἐπιτύχουν οἱ βαπτιζόμενοι τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν των, τὴν ὁποίαν θὰ τοὺς ἐξησφάλιζεν ὁ μετ’ ὀλίγον ἐρχόμενος Μεσσίας.

καὶ ἦλθεν εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τοῦ Ἰορδάνου, κηρύσσων πρὸς τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ προτρέπων αὐτοὺς νὰ βαπτισθοῦν βάπτισμα μετανοίας, διὰ νὰ πάρουν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν ποὺ θὰ τοὺς ἔδιδεν ἐντὸς ὀλίγου ὁ Μεσσίας.

καθὼς εἶναι γραμμένο στὸ βιβλίο τῶν λόγων τοῦ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου ποὺ εἶπε· Φωνὴ ἑνός, ποὺ φωνάζει δυνατὰ στὴν ἔρημο, Ἑτοιμάσετε τὴν ὁδὸ γιὰ νὰ διαβῇ ὁ Κύριος, ἰσιάξετε τοὺς δρόμους του γιὰ νὰ περάσῃ.

Καὶ ἦλθεν ὁ Ἰωάννης νὰ κάμῃ ἕνα τέτοιο κήρυγμα σύμφωνα μὲ ὅσα ἔχουν γραφῆ εἰς τὸ βιβλίον, ποὺ περιέχει τοὺς θεοπνεύστους λόγους τοῦ προφήτουἩσαΐου, ὁ ὁποῖος εἶπε· Φωνὴ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος κράζει εἰς τὴν ἔρημον καὶ λέγει· Ἑτοιμάσατε τὸν δρόμον, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἔλθῃ πρὸς σᾶς ὁ Κύριος· κάμετε ἴσιους καὶ ὁμαλοὺς τοὺς δρόμους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ περάσῃ, καθαρίζοντες μὲ τὴν μετάνοιαν τὸ ἐσωτερικόν σας διὰ νὰ δεχθῇ τὸν Κύριον·

Αὐτὸ δὲ τὸ ἔργον τοῦ Ἰωάννου εἶχε προαναγγελθῆ εἰς τὸ βιβλίον, ποὺ περιέχει τὰ θεόπνευστα λόγια τοῦ Ἡσαΐου, ὁ ὁποῖος εἶχε προφητεύσει· «Θὰ ἀκουσθῇ φωνὴ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος κράζει εἰς τὴν ἔρημον καὶ λέγει, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου, κάμετε ἴσους καὶ ὁμαλοὺς τοὺς δρόμους του, ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ περάσῃ (προπαρασκευάσατε δηλαδὴ τὰς καρδίας σας, διὰ νὰ σᾶς ἐπισκεφθῇ ὁ Λυτρωτής).

Κάθε φαράγγι θὰ γεμίσῃ μὲ χῶμα καὶ κάθε βουνὸ καὶ λόφος θὰ χαμηλώσῃ (θὰ ἰσοπεδωθῇ), καὶ τὰ στραβὰ θὰ γίνουν ἴσια καὶ οἱ ἀνώμαλοι δρόμοι θὰ γίνουν ὁμαλοί.

κάθε χαράδρα καὶ λαγκάδι θὰ γεμίσῃ καὶ θὰ σκεπασθοῦν τὰ χάσματά του καὶ κάθε μεγάλο βουνὸν καὶ κάθε μικρὸς λόφος θὰ χαμηλώσῃ, ὥστε τὸ ἔδαφος νὰ γίνῃ παντοῦ ὁμαλόν. Καὶ ἔτσι τὰ στραβὰ καὶ ἀνώμαλα θὰ ἰσάξουν καὶ θὰ εὐθυγραμμισθοῦν καὶ οἱ πετρώδεις δρόμοι θὰ γίνουν ὁμαλοὶ καὶ μαλακοί. Κάθε δηλαδὴ ἔλλειψις εὐλαβείας καὶ εἰλικρινείας καὶ ἀρετῆς, ποὺ γεννᾷ ἠθικὸν χάσμα εἰς τὰς ψυχάς, καὶ κάθε ἐγωϊσμὸς καὶ ἀλαζονεία, ποὺ σὰν ἄλλο βουνὸν ὑψώνεται εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων, καὶ κάθε ἀνωμαλία καὶ τραχύτης καὶ δυστροπία, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας, πρέπει νὰ ἑξαλειφθοῦν καὶ νὰ γίνουν αἱ ψυχαὶ σὰν ἄλλοι δρόμοι καὶ πλατεῖαι ὁμαλαὶ καὶ ἰσοπεδωμέναι διὰ νὰ γίνῃ μέσα εἰς αὐτὰς ἡ ὑποδοχὴ τοῦ μεγάλου βασιλέως, ὁ ὁποῖος ἔρχεται,

Κάθε φάραγγι θὰ γεμίσῃ (θὰ σκεπασθοῦν δηλαδὴ τὰ χάσματα, ποὺ ἡ ἔλλειψις τῆς ἀρετῆς δημιουργεῖ εἰς τὰς ψυχάς) καὶ κάθε ὄρος καὶ βουνὸ θὰ χαμηλώσῃ καὶ θὰ ἰσοπεδωθῇ (κάθε δηλαδὴ ἐγωϊσμὸς καὶ ὑψηλοφροσύνη, ποὺ ἐμποδίζει τὴν λυτρωτικὴ χάριν τοῦ Θεοῦ, θὰ ἐξαλειφθῇ καὶ θὰ σβήσῃ ἀπὸ τὰς ψυχάς) τὰ στραβὰ καὶ ἀνώμαλα μονοπάτια θὰ γίνουν εὐθεῖα ὁδὸς καὶ οἱ πετρώδεις δρόμοι ὁμαλοί. (Ἀνωμαλίαι καὶ τραχύτητες καὶ ἰδιοτροπίαι ποὺ δημιουργοῦν τὰ πάθη, θὰ φύγουν ἀπὸ τὰς ψυχάς, διὰ νὰ ὑποδεχθοῦν αὐταὶ τὸν Σωτῆρα).

Καὶ τότε κάθε ἄνθρωπος θὰ ἰδῇ τὴ σωτηρία, ποὺ προσφέρει ὁ Θεός.

καὶ τότε, ὅταν συντελεσθῇ ἡ ἠθικὴ αὐτὴ προπαρασκευή, κάθε καλοδιάθετος ἄνθρωπος, μολονότι φέρει τὴν ἀδύνατον σάρκα, θὰ ἴδῃ καὶ θὰ ἀπολαύσῃ τὸ μέσον τῆς σωτηρίας, τὸ ὁποῖον διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ ᾠκονόμησεν ὁ Θεός.

Καὶ ὅταν θὰ πραγματοποιηθῇ αὐτὴ ἡ ἠθικὴ προπαρασκευή, τότε κάθε καλοπροαίρετος ἄνθρωπος θὰ ἰδῇ καὶ θὰ ἀπολαύσῃ τὴν σωτηρίαν ποὺ στέλνει ὁ Θεός».

Ἔλεγε δὲ στὰ πλήθη, ποὺ ἔβγαιναν καὶ πήγαιναν γιὰ νὰ βαπτισθοῦν ἀπ’ αὐτόν· «Τέκνα γεννημένα ἀπὸ ὀχιές! Ποιός σᾶς εἶπε, ὅτι θὰ ξεφύγετε ἀπὸ τὴ μέλλουσα ὀργή;

Ἔλεγε λοιπὸν ὁ Ἰωάννης εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ ποὺ ἔβγαιναν διὰ νὰ βαπτισθοῦν ὑπ’ αὐτοῦ· Ἀπόγονοι τῶν φαρμακερῶν ὀχιῶν, ποὺ ἔχετε τὴν κακίαν κληρονομικήν, διότι καὶ οἱ πρόγονοί σας ἦσαν γεμᾶτοι ἀπὸ τὸ δηλητήριον τῆς πονηρίας καὶ μοχθηρίας, ποῖος σᾶς συνεβούλευσε καὶ σᾶς ἐδείξε τὸν δρόμον νὰ φύγετε καὶ νὰ σωθῆτε ἀπὸ τὴν ὀργήν, ποὺ πρόκειται μετ’ ὀλίγον νὰ ξεσπάσῃ;

Ἔλεγε δὲ ὁ Ἰωάννης εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὰς πόλεις καὶ ἤρχοντο νὰ βαπτισθοῦν ἀπὸ αὐτόν· «κακοὶ ἀπόγονοι ἀπὸ φαρμακερὲς ὀχιές, σεῖς ποὺ ἔχετε κληρονομήσει τὴν κακίαν τῶν προγόνων σας, ποιὸς σᾶς ὑπέδειξε τὸν τρόπον, διὰ νὰ ἀποφύγετε τὴν ὀργὴν τῆς θείας δικαιοσύνης, ποὺ πρόκειτε ἐντὸς ὀλίγου νὰ ξεσπάσῃ;

Κάνετε λοιπὸν ἔργα, ποὺ εἶναι καρποὶ μετανοίας, καὶ μὴν ἀρχίσετε νὰ λέτε γιὰ τοὺς ἑαυτούς σας, Πατέρα ἔχουμε τὸν Ἀβραάμ. Διότι σᾶς λέγω, ὅτι ὁ Θεὸς δύναται ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς λίθους νὰ βγάλῃ τέκνα γιὰ τὸν Ἀβραάμ.

Μόνον τὸ βάπτισμα δὲν σᾶς ὠφελεῖ. Ἐὰν λοιπὸν θέλετε νὰ σωθῆτε ἀπὸ τὴν ὀργήν, κάμετε ἔργα ἀγαθά, τὰ ὁποῖα εἶναι καρποὶ ἄξιοι τῆς ἀληθοῦς μετανοίας, καὶ δείξατε μὲ πράξεις ἐναρέτους τὴν εἰλικρινῆ μετάνοιάν σας καὶ μὴν ἀρχίσετε νὰ λέγετε μέσα σας· Πατέρα ἔχομεν τὸν Ἀβραάμ· διότι σᾶς λέγω, ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει τὴν δύναμιν ἀπὸ τὸ πλέον ἀκατάλληλον ὑλικόν, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς λίθους αὐτοὺς νὰ ἀναστήσῃ ἀπογόνους εἰς τὸν Ἀβραάμ.

Ἐὰν μὲ τὴν καρδιά σας δέχεσθε εἰλικρινῶς τὸ βάπτισμα τῆς μετανοίας καὶ θέλετε νὰ σωθῆτε ἀπὸ τὴν ὀργήν, κάμετε ἔργα ἀγαθά, ἄξια καὶ σύμφωνα μὲ τὴν μετάνοιάν σας. Καὶ μὴν αρχίσετε νὰ λέγετε μεταξύ σας μὲ ἀλαζονείαν· Ἔχομεν πατέρα τὸν Ἀβραάμ. Διότι σᾶς λέγω τοῦτο, ὅτι ἠμπορεῖ ὁ Θεὸς καὶ ἀπὸ τοὺς λίθους αὐτοὺς νὰ ἀναδείξῃ τέκνα εἰς τὸν Ἀβραάμ.

Ἤδη δὲ καὶ τὸ τσεκούρι εἶναι κοντὰ στὴ ρίζα τῶν δένδρων· καὶ κάθε δένδρο, ποὺ δὲν κάνει καρπὸ καλό, κόβεται σύρριζα καὶ ρίχνεται στὴ φωτιά.

Τώρα δὲ καὶ ὁ πέλεκυς τῆς θείας κρίσεως καὶ ὀργῆς εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὴν ρίζαν τῶν δένδρων, ἕτοιμος νὰ κόψῃ σύρριζα κάθε ἄνθρωπον, ποὺ ὁμοιάζει πρὸς ἄκαρπον δένδρον. Κάθε δένδρον, ποὺ δὲν κάνει καρπὸν καλόν, κόπτεται ἀπὸ τὸ βάθος του καὶ ρίπτεται εἰς τὸ πῦρ. Αὐτὸ θὰ πάθῃ καὶ κάθε ἄνθρωπος, ποὺ δὲν ἔχει καρπὸν ἀρετῆς.

Τώρα δὲ καὶ ὁ πέλεκυς τῆς θείας κρίσεως εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὴν ρίζαν τῶν δένδρων· κάθε λοιπὸν δένδρον, ποὺ δὲν παράγει καρπὸν καλόν, κόβεται καὶ ξερριζώνεται καὶ ρίπτεται εἰς τὴν φωτιά».

Τὸν ρωτοῦσαν δὲ τὰ πλήθη λέγοντας· «Τί νὰ κάνωμε λοιπόν;».

Καὶ τὸν ἠρώτων τὰ πλήθη καὶ τοῦ ἔλεγαν· Τί λοιπὸν πρέπει νὰ κάμωμεν, διὰ νὰ σωθῶμεν ἀπὸ τὴν ὀργήν;

Καὶ τὸν ἐρωτοῦσαν τὰ πλήθη· «τί λοιπὸν νὰ κάμωμεν, διὰ νὰ σωθῶμεν ἀπὸ τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ;»

Καὶ ἀπαντώντας τοὺς ἔλεγε· «Ὅποιος ἔχει δύο χιτῶνες, ἂς δώσῃ σ’ ἐκεῖνον ποὺ δὲν ἔχει, καὶ ὅποιος ἔχει τρόφιμα, ἂς κάνῃ τὸ ἴδιο».

Ἀπεκρίθη δὲ καὶ τοὺς εἶπεν· Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει δύο ὑποκάμισα, ἂς τὰ μοιρασθῇ μὲ ἐκεῖνον ποὺ δὲν ἔχει. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τροφάς, ἂς κάμῃ καὶ αὐτὸς τὸ ἴδιο καὶ ἂς τὰς μοιρασθῇ μὲ ἐκεῖνον ποὺ πεινᾷ.

Ἀπήντησε δὲ καὶ τοὺς εἶπε· «αὐτὸς ποὺ ἔχει δύο χιτῶνας, ἂς δώσῃ τὸν ἕνα εἰς ἐκεῖνον ποὺ δὲν ἔχει, καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τροφάς, ἂς κάμῃ τὸ ἴδιο».

Ἦλθαν δὲ καὶ τελῶνες γιὰ νὰ βαπτισθοῦν καὶ τοῦ εἶπαν· «Διδάσκαλε, τί νὰ κάνωμε;».

ἮλΘαν δὲ μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ τελῶναι νὰ βαπτισθοῦν καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν· Διδάσκαλε, τί νὰ κάμωμεν;

Ἦλθαν δὲ καὶ τελῶναι νὰ βαπτισθοῦν καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν· «διδάσκαλε τί νὰ κάμωμεν;»

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· «Νὰ μὴν εἰσπράττετε τίποτε περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι σᾶς ἔχουν διατάξει».

Ἐκεῖνος δὲ τοὺς εἶπε· Μὴν εἰσπράττετε τίποτε παραπάνω ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ σᾶς ἔχει διαταχθῇ ἀπὸ τὸν νόμον νὰ εἰσπράττετε.

Ἐκεῖνος δὲ τοὺς εἶπε· «μὴ εἰσπράττετε τίποτε παραπάνω ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει ὁρισθῇ ἀπὸ τὸν νόμον».

Τὸν ρωτοῦσαν δὲ καὶ στρατιωτικοὶ λέγοντας· «Καὶ ἐμεῖς τί νὰ κάνωμε;». Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «Ἀπὸ κανένα νὰ μὴ πάρετε τίποτε παράνομα καὶ ἐκβιαστικά, ἀλλὰ ν’ ἀρκῆσθε στὸ μισθό σας».

Τὸν ἠρώτων δὲ καὶ στρατιωτικοὶ καὶ ἔλεγαν· Καὶ ἡμεῖς τί νὰ κάμωμεν; Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· μὴ κατηγορήσετε ψευδῶς κανένα καὶ μὴ ἐκβιάσετε διὰ τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀπειλῆς διὰ νὰ ἀποσπάσετε χρήματα ἐξ αὐτοῦ· καὶ νὰ ἀρκῆσθε εἰς τὸν μισθόν, ποὺ σᾶς δίδει τὸ δημόσιον.

Ἐρωτοῦσαν δὲ αὐτὸν καὶ οἱ ὑπηρετοῦντες ὡς στρατιῶται, λέγοντες· «καὶ ἡμεῖς τί νὰ κάμωμεν;» Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «κανένα νὰ μὴ συκοφαντήσετε, κανένα νὰ μὴ ἐκφοβήσετε μὲ ἀπειλάς, διὰ νὰ τοῦ ἀποσπάσετε χρήματα, καὶ νὰ ἀρκῆσθε εἰς τὸν μισθόν σας».

Ἐπειδὴ δὲ ὁ λαὸς εἶχε τὴ μεσσιακὴ προσδοκία καὶ ὅλοι σκέπτονταν μέσα τους γιὰ τὸν Ἰωάννη, μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας),

Ἐνῷ δὲ ὁ λαὸς ἐπερίμενε τὸν Μεσσίαν καὶ ἐσυλλογίζοντο ὅλοι μέσα εἰς τὰς διανοίας των διὰ τὸν Ἰωάννην, μήπως ἦτο αὐτὸς ὁ Χριστός,

Ἐνῶ δὲ ὁ λαὸς ἐπερίμενε τὸν Μεσσίαν καὶ ἐσκέπτοντο μέσα των διὰ τὸν Ἰωάννην, μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός,

μίλησε ὁ Ἰωάννης σὲ ὅλους λέγοντας· «Ἐγὼ μὲν σᾶς βαπτίζω μὲ νερό· ἀλλ’ ἔρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου, τοῦ ὁποίου δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ λύσω τὸ λουρὶ τῶν ὑποδημάτων· αὐτὸς θὰ σᾶς βαπτίσῃ μὲ Πνεῦμα Ἅγιο καὶ φωτιά.

ἀπεκρίθη ὁ Ἰωάννης εἰς ὅλους καὶ εἶπεν· Ἐγὼ μὲν σᾶς βαπτίζω μὲ ἁπλὸν καὶ κοινὸν νερόν, Ἔρχεται ὅμως ἐκεῖνος, ποὺ λόγῳ τοῦ ἀξιώματός του καὶ τῆς θείας φύσεώς του εἶναι δυνατώτερος ἀπὸ ἐμέ, τοῦ ὁποίου δὲν εἶμαι ἐγὼ ἄξιος νὰ λύσω οὔτε τὸ λωρίον τῶν ὑποδημάτων του. Αὐτὸς θὰ σᾶς βαπτίσῃ μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ μὲ τὸ καθαρτικὸν πῦρ τῆς χάριτος.

ἀπεκρίθη ὁ Ἰωάννης εἰς ὅλους, λέγων· «ἐγὼ μὲν σᾶς βαπτίζω μὲ νερό, ἔρχεται ὅμως ὁ ἰσχυρότερός μου, τοῦ ὁποίου ἐγὼ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ λύσω τὸ λωρὶ τῶν ὑποδημάτων του· αὐτὸς θὰ σᾶς βαπτίσῃ μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ μὲ τὸ ἁγιαστικὸν πῦρ τῆς χάριτος.

Τὸ φτυάρι του εἶναι στὸ χέρι του, καὶ θὰ καθαρίσῃ τελείως τὸ ἁλῶνι του, καὶ θὰ συνάξῃ τὸ σιτάρι στὴν ἀποθήκη του, ἐνῷ τὸ ἄχυρο θὰ κατακαίῃ μὲ φωτιὰ ποὺ δὲν θὰ σβήνῃ».

Κρατεῖ εἰς τὴν χεῖρα φτυάρι καὶ λιχνίζει. Ἡ δικαία του κρίσις δηλαδὴ εἶναι ἕτοιμος νὰ λειτουργήσῃ. Καὶ θὰ καθαρίσῃ τελείως τὸ ἁλώνιόν του, ἤτοι τὸν κόσμον ὁλόκληρον. Καὶ θὰ συνάξῃ τὸν σῖτον του εἰς τὴν ἀποθήκην, δηλαδὴ τοὺς ἐναρέτους εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, τὸ δὲ ἄχυρον, ἤτοι τοὺς ἀμετανοήτους, θὰ κατακαύσῃ μὲ φωτιά, ποὺ δὲν σβήνει ποτέ.

Αὐτὸς κρατεῖ τὸ φτυάρι εἰς τὸ χέρι του καὶ θὰ ξεκαθαρίσῃ τὸ ἁλώνι του καὶ θὰ συγκεντρώσῃ τὸ σιτάρι εἰς τὴν ἀποθήκην του (τοὺς δικαίους δηλαδὴ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν), τὸ δὲ ἄχυρον (τοὺς ἀμετανοήτους δηλαδὴ ἁμαρτωλούς), θὰ τοὺς κατακαύσῃ μὲ φωτιά, ποὺ δὲν σβήνει ποτέ».

Καὶ ἄλλα δὲ πολλὰ διδάσκοντας κήρυττε στὸ λαό.

Πολλὰ λοιπὸν καὶ ἄλλα ἔλεγε προτρέπων καὶ παρηγόρων τὸν λαόν, ποὺ εὑρίσκετο εἰς ἀθλιότητα πνευματικήν, καὶ ἐκήρυττε πρὸς αὐτὸν τὴν χαροποιὸν εἴδησιν, ὅτι ἔρχεται μετ’ ὀλίγον ὁ Σωτήρ.

Πολλὰ μὲν λοιπὸν καὶ ἄλλα ἐδίδασκε προτρέπων εἰς μετάνοιαν καὶ παρηγορῶν τοὺς θλιβομένους ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἐκήρυττε πρὸς τὸν λαὸν τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ δὲ Ἡρῴδης ὁ τετράρχης, ἐπειδὴ ἐλεγχόταν ἀπ’ αὐτὸν γιὰ τὴν Ἡρῳδιάδα τὴ γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ γιὰ ὅλα τὰ κακὰ ποὺ ἔκανε ὁ Ἡρῴδης,

Ἀλλ’ ὁ τετράρχης Ἡρῴδης, ἐπειδὴ ἠλέγχετο ἀπὸ τὸν Ἰωάννην διὰ τὴν Ἡρῳδιάδα τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Φιλίππου, μὲ τὴν ὁποίαν συνέζη παρανόμως, καθὼς καὶ δι’ ὅλα τὰ κακὰ καὶ παράνομα ἔργα, ποὺ εἶχε κάμει ὁ Ἡρῴδης,

Ὁ δὲ Ἡρῴδης ὁ τετράρχης, ἐπειδὴ ἠλέγχετο ἀπὸ τὸν Ἰωάννην, διότι συζοῦσε παρανόμως μὲ τὴν Ἡρῳδιάδα, τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ του, ὅπως καὶ δι’ ὅλα τὰ πονηρὰ ἔργα, ποὺ εἶχε κάμει,

σ’ ὅλα αὐτὰ πρόσθεσε καὶ τοῦτο, δηλαδὴ ἔκλεισε τὸν Ἰωάννη στὴ φυλακή.

ἐπρόσθεσε καὶ αὐτὸ εἰς ὅλα τὰ ἐγκλήματά του, ἔκλεισε δηλαδὴ τὸν Ἰωάννην εἰς τὴν φυλακήν.

ἐπρόσθεσε καὶ τοῦτο τὸ ἔγκλημα εἰς ὅλα ὅσα εἶχε διαπράξει καὶ ἔκλεισε τὸν Ἰωάννην εἰς τὴν φυλακὴν (διὰ νὰ θέσῃ τέρμα εἰς τοὺς δικαίους ἐλέγχους του).

Ὅταν δὲ βαπτίσθηκε ὅλος ὁ λαός, βαπτίσθηκε δὲ καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ προσευχόταν, ἄνοιξε ὁ οὐρανὸς

Πρὸ τῆς φυλακίσεως ὅμως τοῦ Ἰωάννου, ἀφοῦ εἶχε βαπτισθῇ ὅλος ὁ λαός, ποὺ κατ’ ἐκείνην τὴν στιγμὴν παρευρίσκετο ἐκεῖ, καὶ ὅταν καὶ ὁ Ἰησοῦς ἐβαπτίσθη καὶ προσηύχετο, συνέβη νὰ ἀνοιχθῇ ὁ οὐρανός,

Πρὶν ὅμως φυλακισθῇ ὁ Ἰωάννης καὶ ἀφοῦ ἐβαπτίσθη ὅλος ὁ λαός, ποὺ εἶχεν ἔλθει εἰς τὸν Ἰορδάνην, καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐβαπτίσθη καὶ προσηύχετο, ἠνοίχθη ὁ οὐρανὸς

καὶ κατέβηκε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο μὲ σωματικὴ μορφὴ σὰν περιστέρι ἐπάνω του, καὶ ἦλθε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ποὺ ἔλεγε· Σὺ εἶσαι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐσένα ἐξέλεξα [Σημ.: Βλέπε τὸ Ἡσ. μβ' 1 ὅπως παρατίθεται στὸ Ματθ. ιβ' 18] (καὶ κατέστησα Μεσσία, Χριστό).

καὶ νὰ καταβῇ ἐπάνω του τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο ἐνεφανίσθη μὲ σχῆμα καὶ εἶδος ἐξωτερικὸν καὶ σωματικόν, ποὺ ὠμοίαζε πρὸς περιστεράν, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ εἶναι πραγματικὴ περιστερά. Καὶ ἦλθε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἡ ὁποία ἔλεγε· Σὐ εἶσαι ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπημένος εἰς σὲ εὐηρεστήθην, διότι καὶ ὡς ἄνθρωπος ἀπολύτως ἀναμάρτητος ἔκαμες πάντοτε τὸ ἀρεστὸν ἐνώπιόν μου.

καὶ κατέβηκε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μὲ μορφὴν ἐξωτερικὴν καὶ σωματικὴν ποὺ ἔμοιαζε πρὸς περιστερὰν καὶ ἦλθε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ποὺ ἔλεγε· «σὺ εἶσαι ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς σὲ ἔχω εὐαρεστηθῆ, διότι καὶ ὡς ἄνθρωπος ἐτήρησες ὅλα ὅσα εἶναι ἀρεστὰ εἰς ἐμέ».

Αὐτὸς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἦταν τριάντα ἐτῶν, στὴν ἀρχὴ τοῦ τριακοστοῦ ἔτους, καὶ ἦταν, κατὰ τὸ νόμο, υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, υἱοῦ τοῦ Ἡλί,

Καὶ αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, εἰς τὸν ὁποῖον ἀναφέρονται τὰ θαυμαστὰ ταῦτα σημεῖα, ἦτο περίπου τριάκοντα ἐτῶν, ὅταν ἤρχιζε τὸ ἔργον του. Καὶ ἦτο, καθὼς ἐνομίζετο ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Ἡλί,

Καὶ αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, διὰ τὸν ὁποῖον ἐλέχθησαν τὰ ἀνωτέρω, ἦτο, ὅταν ἤρχισε τὸ δημόσιον ἔργον του, περίπου τριάκοντα ἐτῶν, υἱός, ὅπως ἐνομίζετο ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, τοῦ Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Ἠλί,

υἱοῦ τοῦ Ματθάν, υἱοῦ τοῦ Λευΐ, υἱοῦ τοῦ Μελχί, υἱοῦ τοῦ Ἰωαννᾶ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσήφ,

ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Ματθάν, ὁ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Λευΐ, υἱοῦ τοῦ Μελχί, ποὺ εἶχε πατέρα τὸν Ἰωαννά, υἱοῦ τοῦ Ἰωσήφ,

ὁ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Ματθάν, υἱὸς τοῦ Λευΐ, υἱοῦ τοῦ Μελχί, υἱοῦ τοῦ Ἰωννᾶ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσήφ,

υἱοῦ τοῦ Ματταθίου, υἱοῦ τοῦ Ἀμώς, υἱοῦ τοῦ Ναούμ, υἱοῦ τοῦ Ἐσλίμ, υἱοῦ τοῦ Ναγγαί,

υἱοῦ τοῦ Ματταθίου, υἱοῦ τοῦ Ἀμώς, υἱοῦ τοῦ Ναούμ, υἱοῦ τοῦ Ἐσλίμ, υἱοῦ τοῦ Ναγγαί,

υἱοῦ τοῦ Ματταθίου, υἱοῦ τοῦ Ἀμώς, υἱοῦ τοῦ Ναούμ, υἱοῦ τοῦ Ἐσλίμ, υἱοῦ τοῦ Ναγγαί,

υἱοῦ τοῦ Μαάθ, υἱοῦ τοῦ Ματταθίου, υἱοῦ τοῦ Σεμεῦ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσήχ, υἱοῦ τοῦ Ἰωδᾶ,

ὁ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Μαάθ, υἱοῦ τοῦ Ματταθίου, υἱοῦ τοῦ Σεμεϋ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσήχ, υἱοῦ τοῦ Ἰωδᾶ,

υἱοῦ τοῦ Μαάθ, υἱοῦ τοῦ Ματταθίου, υἱοῦ τοῦ Σεμεΰ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσήφ, υἱοῦ τοῦ Ἰωδᾶ,

υἱοῦ τοῦ Ἰωαννάν, υἱοῦ τοῦ Ρησᾶ, υἱοῦ τοῦ Ζοροβάβελ, υἱοῦ τοῦ Σαλαθιήλ, υἱοῦ τοῦ Νηρί,

ποὺ εἶχε πατέρα τὸν Ἰωαννάν, ὁ ὁποῖος ἦτο υἱὸς τοῦ Ρησᾶ, υἱοῦ τοῦ Ζοροβάβελ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, υἱοῦ τοῦ Νηρί,

υἱοῦ τοῦ Ἰωαννάν, υἱοῦ τοῦ Ρησᾶ, υἱοῦ τοῦ Ζοροβάβελ, υἱοῦ τοῦ Σαλαθιήλ, υἱοῦ τοῦ Νηρί,

υἱοῦ τοῦ Μελχί, υἱοῦ τοῦ Ἀδδί, υἱοῦ τοῦ Κωσάμ, υἱοῦ τοῦ Ἐλμωδάμ, υἱοῦ τοῦ Ἤρ,

υἱοῦ τοῦ Μελχί, υἱοῦ τοῦ Ἀδδί, υἱοῦ τοῦ Κωσάμ, υἱοῦ τοῦ Ἐλμωδάμ, υἱοῦ τοῦ Ἤρ,

υἱοῦ τοῦ Μελχί, υἱοῦ τοῦ Ἀδδί, υἱοῦ τοῦ Κωσάμ, υἱοῦ τοῦ Ἐλμωδάμ, υἱοῦ τοῦ Ἤρ,

υἱοῦ τοῦ Ἰωσῇ, υἱοῦ τοῦ Ἐλιέζερ, υἱοῦ τοῦ Ἰωρείμ, υἱοῦ τοῦ Ματθάτ, υἱοῦ τοῦ Λευΐ,

υἱοῦ τοῦ Ἰωσῆ, υἱοῦ τοῦ Ἐλιέζερ, υἱοῦ τοῦ Ἰωρείμ, υἱοῦ τοῦ Ματθάτ, υἱοῦ τοῦ Λευΐ,

υἱοῦ τοῦ Ἰωσῆ, υἱοῦ τοῦ Ἐλιέζερ, υἱοῦ τοῦ Ἰωρείμ, υἱοῦ τοῦ Ματθάτ, υἱοῦ τοῦ Λευΐ,

υἱοῦ τοῦ Συμεών, υἱοῦ τοῦ Ἰούδα, υἱοῦ τοῦ Ἰωσήφ, υἱοῦ τοῦ Ἰωνᾶ, υἱοῦ τοῦ Ἐλιακείμ,

υἱοῦ τοῦ Συμεών, υἱοῦ τοῦ Ἰούδα, υἱοῦ τοῦ Ἰωσήφ, υἱοῦ τοῦ Ἰωνᾶ, υἱοῦ τοῦ Ἐλιακείμ,

υἱοῦ τοῦ Συμεών, υἱοῦ τοῦ Ἰούδα, υἱοῦ τοῦ Ἰωσήφ, υἱοῦ τοῦ Ἰωνᾶ, υἱοῦ τοῦ Ἐλιακείμ,

υἱοῦ τοῦ Μελεᾶ, υἱοῦ τοῦ Μαϊνάν, υἱοῦ τοῦ Ματταθᾶ, υἱοῦ τοῦ Νάθαν, υἱοῦ τοῦ Δαβίδ,

υἱοῦ τοῦ Μελεᾶ, υἱοῦ τοῦ Μαϊνάν, υἱοῦ τοῦ Ματταθᾶ, υἱοῦ τοῦ Νάθαν, υἱοῦ τοῦ Δαβίδ,

υἱοῦ τοῦ Μελεᾶ, υἱοῦ τοῦ Μαϊνάν, υἱοῦ τοῦ Ματταθᾶ, υἱοῦ τοῦ Νάθαν, υἱοῦ τοῦ Δαυΐδ,

υἱοῦ τοῦ Ἰεσσαί, υἱοῦ τοῦ Ὠβήδ, υἱοῦ τοῦ Βοόζ, υἱοῦ τοῦ Σαλμών, υἱοῦ τοῦ Ναασσών,

υἱοῦ τοῦ Ἰεσσαί, υἱοῦ τοῦ Ὠβήδ, υἱοῦ τοῦ Βοόζ, υἱοῦ τοῦ Σαλμών, υἱοῦ τοῦ Ναασσών,

υἱοῦ τοῦ Ἰεσσαί, υἱοῦ τοῦ Ὠβήδ, υἱοῦ τοῦ Βοόζ, υἱοῦ τοῦ Σαλμών, υἱοῦ τοῦ Ναασσῶν,

υἱοῦ τοῦ Ἀμιναδάβ, υἱοῦ τοῦ Ἀράμ, υἱοῦ τοῦ Ἰωράμ, υἱοῦ τοῦ Ἐσρώμ, υἱοῦ τοῦ Φαρές, υἱοῦ τοῦ Ἰούδα,

υἱοῦ τοῦ Ἀμιναδάβ, υἱοῦ τοῦ Ἀράμ, υἱοῦ τοῦ Ἰωράμ, υἱοῦ τοῦ Ἐσρώμ, υἱοῦ τοῦ Φαρές, υἱοῦ τοῦ Ἰούδα,

υἱοῦ τοῦ Ἀμιναδάβ, υἱοῦ τοῦ Ἀράμ, υἱοῦ τοῦ Ἰωράμ, υἱοῦ τοῦ Ἐσρώμ, υἱοῦ τοῦ Φαρές, υἱοῦ τοῦ Ἰούδα,

υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ, υἱοῦ τοῦ Ἰσαάκ, υἱοῦ τοῦ Ἀβραάμ, υἱοῦ τοῦ Θάρα, υἱοῦ τοῦ Ναχώρ,

υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ, υἱοῦ τοῦ Ἰσαάκ, υἱοῦ τοῦ Ἀβραάμ, υἱοῦ τοῦ Θάρα, υἱοῦ τοῦ Ναχώρ,

υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ, υἱοῦ τοῦ Ἰσαάκ, υἱοῦ τοῦ Ἀβραάμ, υἱοῦ τοῦ Θάρα, υἱοῦ τοῦ Ναχώρ,

υἱοῦ τοῦ Σερούχ, υἱοῦ τοῦ Ραγαῦ, υἱοῦ τοῦ Φάλεκ, υἱοῦ τοῦ Ἔβερ, υἱοῦ τοῦ Σαλᾶ,

υἱοῦ τοῦ Σερούχ, υἱοῦ τοῦ Ραγαῦ, υἱοῦ τοῦ Φάλεκ, υἱοῦ τοῦ Ἔβερ, υἱοῦ τοῦ Σαλᾶ,

υἱοῦ τοῦ Σερούχ, υἱοῦ τοῦ Ραγαῦ, υἱοῦ τοῦ Φάλεκ, υἱοῦ τοῦ Ἔβερ, υἱοῦ τοῦ Σαλᾶ,

υἱοῦ τοῦ Καϊνάν, υἱοῦ τοῦ Ἀρφαξάδ, υἱοῦ τοῦ Σήμ, υἱοῦ τοῦ Νῶε, υἱοῦ τοῦ Λάμεχ,

υἱοῦ τοῦ Καϊνάν, υἱοῦ τοῦ Ἀρφαξάδ, υἱοῦ τοῦ Σήμ, υἱοῦ τοῦ Νῶε, υἱοῦ τοῦ Λάμεχ,

υἱοῦ τοῦ Καϊνάν, υἱοῦ τοῦ Ἀρφαξάδ, υἱοῦ τοῦ Σήμ, υἱοῦ τοῦ Νῶε, υἱοῦ τοῦ Λάμεχ,

υἱοῦ τοῦ Μαθουσάλα, υἱοῦ τοῦ Ἐνώχ, υἱοῦ τοῦ Ἰάρεδ, υἱοῦ τοῦ Μαλελεήλ, υἱοῦ τοῦ Καϊνάν,

υἱοῦ τοῦ Μαθουσάλα, υἱοῦ τοῦ Ἐνώχ, υἱοῦ τοῦ Ἰάρεδ, υἱοῦ τοῦ Μαλελεήλ, υἱοῦ τοῦ Καϊνάν,

υἱοῦ τοῦ Μαθουσάλα, υἱοῦ τοῦ Ἐνώχ, υἱοῦ τοῦ Ἰάρεδ, υἱοῦ τοῦ Μαλελεήλ, υἱοῦ τοῦ Καϊνάν,

υἱοῦ τοῦ Ἐνώς, υἱοῦ τοῦ Σήθ, υἱοῦ τοῦ Ἀδάμ, υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

υἱοῦ τοῦ Ἐνώς, υἱοῦ τοῦ Σήθ, υἱοῦ τοῦ Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος δὲν ἐγεννήθη ἀπὸ πατέρα ἄνθρωπον, ἀλλ’ ἐπλασεν αὐτὸν κατ’ εὐθεῖαν ὁ Θεός.

υἱοῦ τοῦ Ἐνώς, υἱοῦ τοῦ Σήθ, υἱοῦ τοῦ Ἀδάμ. τὸν ὁποῖον ὡς τέκνον του ἔπλασε κατ’ εὐθεῖαν ὁ Θεός. (Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς διὰ τῆς δημιουργικῆς του δυνάμεως ἔπλασεν ἐν τῇ Παρθένῳ τὸν Ἰησοῦν, τὸν νέον Ἀδάμ).

Ὁ Ἰησοῦς δέ, γεμᾶτος ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιο, ἐπέστρεψε ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸν ὡδηγοῦσε στὴν ἔρημο,

Ὁ Ἰησοῦς δὲ γεμᾶτος ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιον ἐπέστρεψε ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην καὶ ὠδηγεῖτο δι’ ἐσωτερικῆς παρακινήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὴν ἔρημον,

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, γεμᾶτος ἀπὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἐπέστρεψε ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην καὶ ὠδηγεῖτο μὲ τὴν παρακίνησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὴν ἔρημον,

ὅπου σαράντα ἡμέρες πειραζόταν ἀπὸ τὸ Διάβολο, καὶ δὲν ἔφαγε τίποτε τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες. Καὶ ὅταν (οἱ ἡμέρες) τελείωσαν, ὕστερα πείνασε.

ὅπου ἐπὶ τεσσαράκοντα ἡμέρας ἐπειράζετο ἀπὸ τὸν διάβολον, ὁ ὁποῖος ματαίως ἐζήτει νὰ τὸν ἀποσπάσῃ ἀπὸ τὰς εἰς τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ ἀφωσιωμένας σκέψεις του. Καὶ δὲν ἔφαγε τίποτε κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας. Καὶ ὅταν ἐτελείωσαν αἱ ἡμέραι αὐταί, ὕστερον ἐπείνασε.

εἰς τὴν ὁποίαν σαράντα ἡμέρας ἐπειράζετο ἀπὸ τὸν διάβολον. Καὶ δὲν ἔφαγε τίποτε τὰς ἡμέρας ἐκείνας. Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσαν αὐταί, ἔπειτα ἐπείνασε.

Τότε ὁ Διάβολος τοῦ εἶπε· «Ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, δῶσε διαταγὴ σ’ αὐτὸ τὸ λίθο νὰ γίνῃ ἄρτος».

Καὶ τότε τοῦ εἶπεν ὁ διάβολος· Ἐὰν εἶσαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐμαρτύρησεν ἡ φωνή, ποὺ ἠκούσθη εἰς τὸν Ἰορδάνην, ἀπόδειξέ το μὲ θαῦμα. Εἰπὲ εἰς τὸν λίθον αὐτὸν νὰ μεταβληθῇ εἰς ἄρτον.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ διάβολος· «ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ (ὅπως εἶπεν ἡ φωνή ποὺ ἠκούσθη εἰς τὸν Ἰορδάνην, καὶ ἔχεις δύναμιν ἀπὸ τὸν Θεόν) εἰπὲ εἰς τὸν λίθον αὐτὸν νὰ γίνῃ ἄρτος».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ ἀποκρίθηκε λέγοντας· «Εἶναι γραμμένο, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν ζῇ μὲ ἄρτο μόνο, ἀλλὰ μὲ κάθε λόγο, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπεν· Εἶναι γραμμένον εἰς τὸ Δευτερονόμιον, ὅτι δὲν θὰ διατηρηθῇ εἰς τὴν ζωὴν ὁ ἄνθρωπος διὰ μόνου τοῦ ἄρτου, ἀλλὰ μὲ κάθε προσταγήν, ποὺ θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὁ Θεὸς διατάξῃ, θὰ ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος καὶ χωρὶς ἄρτον.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπεν· «εἶναι γραμμένο εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφῆ, ὅτι δὲν θὰ ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος μόνον μὲ ἄρτον, ἀλλὰ καὶ μὲ κάθε λόγον, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν ὁ Θεὸς δώσῃ διαταγήν, ἠμπορεῖ νὰ ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος καὶ χωρὶς ἄρτον».

Ὕστερα ὁ Διάβολος τὸν ἀνέβασε σ’ ἕνα ψηλὸ βουνὸ καὶ τοῦ ἔδειξε ὅλα τὰ βασίλεια τῆς οἰκουμένης σὲ μιὰ στιγμή,

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἀνέβασεν ὁ διάβολος εἰς ὑψηλὸν βουνόν, τοῦ ἔδειξε σὰν εἰς πανόραμα ἐν μιᾷ στιγμῇ χρόνου, (τὸ ὁποῖον καθίστα τὸν πειρασμὸν ἰσχυρότερον), ὅλα τὰ βασίλεια τῆς κατοικουμένης γῆς μὲ τὰ πλοῦτη των καὶ τὴν ἀπατηλὴν μεγαλοπρέπειάν των.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἀνέβασεν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλόν, τοῦ ἔδειξεν εἰς στιγμὴν χρόνου πανοραματικῶς ὅλας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου, τὴν δύναμίν των, τὰ πλούτη των τὴν μεγαλοπρέπειάν των.

καὶ τοῦ εἶπε ὁ Διάβολος· «Σ’ ἐσένα θὰ δώσω τὴν ἐξουσία πάνω σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ βασίλεια καὶ τὴ δόξα τους, διότι σ’ ἐμένα ἔχει παραδοθῇ, καὶ ὅπου θέλω τὴ δίνω.

Καὶ τοῦ εἶπεν ὁ διάβολος· θὰ δώσω εἰς σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ κράτη, ποὺ ἐξουσιάζονται ἀπὸ ἐμέ, καὶ ὅλην τὴν δόξαν τους· θὰ σοῦ τὰ δώσω, διότι ἔχουν παραδοθῇ εἰς ἐμὲ ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς των καὶ τοὺς λαούς των, οἱ ὁποῖοι διὰ τῆς ἁμαρτίας ὑπετάγησαν εἰς ἐμέ. Εἶναι λοιπὸν (δικά μου καὶ εἰς οἰονδήποτε θέλω, τὰ δίδω. Καὶ ἀνυψώνω ἐγὼ διὰ τῶν ὀργάνων μου εἰς μεγάλα ἀξιώματα ἐκείνους, ποὺ παραδίδονται εἰς ἐμέ.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ διάβολος· «θὰ δώσω εἰς σὲ ὅλην αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς τὰ κράτη καὶ ὅλην τὴν δόξαν των. Θὰ σοῦ τὰ δώσω, διότι ἔχουν παραδοθῇ καὶ ὑποταχθῇ, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν των, εἰς ἐμὲ καὶ ἐγὼ τὰ δίδω εἰς ὅποιον θέλω.

Ἐὰν λοιπὸν ἐσὺ μὲ προσκυνήσῃς, ὅλη (ἡ ἐξουσία καὶ ἡ δόξα) θὰ εἶναι δική σου».

Ἐὰν λοιπὸν σὺ προσκυνήσῃς ἐμπρός μου καὶ μὲ ἀναγνωρίσῃς ὡς κύριόν σου, ὅλη ἡ ἐξουσία καὶ ἡ δόξα αὐτὴ θὰ εἶναι ἰδική σου.

Σὺ λοιπόν, ἐὰν πέσῃς ἐμπρός μου καὶ μὲ προσκυνήσῃς ὡς κύριόν σου, θὰ ἔχῃς ὡς ἰδικήν σου ὅλη αὐτὴν τὴν ἐξουσία καὶ μεγαλοπρέπειαν».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπαντώντας τοῦ εἶπε· «Ἐξαφανίσου ἀπὸ μπροστά μου, Σατανᾶ! Διότι εἶναι γραμμένο· Τὸν Κύριο τὸ Θεό σου νὰ προσκυνήσῃς καὶ αὐτὸν μόνο νὰ λατρεύσῃς».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Φύγε ἀπὸ ἐμπρός μου, σατανᾶ. Δὲν ἡμπορῶ νὰ σὲ ἀκούω. Διότι εἶναι γραμμένον· Κύριον τὸν Θεόν σου θὰ προσκυνήσῃς καὶ αὐτὸν μόνον θὰ λατρεύσῃς.

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπεν· «φύγε ἀπ’ ἐμπρός μου, σατανᾶ (δὲν θέλω μὲ κανέναν τρόπον νὰ ἀκούσω τὴν πονηράν σου πρότασιν), διότι εἶναι γραμμένον· Κύριον τὸν Θεόν σου θὰ προσκυνήσῃς καὶ αὐτὸν μόνον θὰ λατρεύσῃς».

Ἐπίσης τὸν ὡδήγησε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὸν ἔστησε στὸ ἄκρο τῆς στέγης τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ εἶπε· «Ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, πέσε ἀπ’ ἐδῶ κάτω,

Καὶ τότε ὁ διάβολος τὸν ἐπῆγε ἀνάρπαστον διὰ τοῦ ἀέρος εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸν ἔστησεν ὄρθιον ὑψηλὰ εἰς τὴν κορνίζαν τῆς στέγης τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ εἶπεν· Ἐὰν εἶσαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ρίψε τὸν ἑαυτόν σου ἀπ’ ἐδῶ κάτω, διὰ νὰ δειχθῇ φανερὰ εἰς ὅλους ἡ πρὸς σὲ ἀγάπη καὶ προστασία τοῦ Πατρός σου.

Καὶ ἔφερεν αὐτὸν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὸν ἔστησεν ὄρθιον εἰς τὸ ὑψηλὸν ἄκρον τῆς στέγῃς τοῦ Ναοῦ καὶ τοῦ εἶπε· «ἐὰν εἶσαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ρίψε τὸν ἑαυτόν σου ἀπὸ ἐδῶ κάτω καὶ δὲν θὰ πάθῃς τίποτε,

διότι εἶναι γραμμένο, ὅτι θὰ δώσῃ ἐντολὴ στοὺς ἀγγέλους του γιὰ σένα γιὰ νὰ σὲ διαφυλάξουν,

Διότι ἔχει γραφῆ εἰς τοὺς Ψαλμούς, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δώσῃ ἐντολὴν διὰ σὲ εἰς τοὺς ἀγγέλους του νὰ σὲ διαφυλάξουν, ὥστε νὰ μὴ πάθῃς κανὲν κακόν.

διότι εἶναι γραμμένον εἰς τὴν Ἁγ. Γραφήν, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δώσῃ ἐντολὴν διὰ σὲ εἰς τοὺς ἀγγέλους του, νὰ σὲ διαφυλάξουν.

καὶ ὅτι θὰ σὲ πιάσουν στὰ χέρια, γιὰ νὰ μὴ κτυπήσῃς τὸ πόδι σου σὲ πέτρα».

Καὶ ἀκόμη ἔχει γραφῆ, ὅτι οἱ ἄγγελοι θὰ σὲ σηκώσουν εἰς τὰς χεῖρας, μήπως κτυπήσῃς εἰς λίθον τὸν πόδα σου.

Καὶ ἔχει γραφῆ ἀκόμη, ὅτι θὰ σὲ σηκώσουν εἰς τὰ χέρια των, ὥστε νὰ μὴ κτυπήσῃ οὔτε τὸ πόδι σου εἰς τὸν λίθον. (Ἔτσι δὲ καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι συγκεντρωμένοι εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ὅταν ἴδουν τὸ θαῦμα αὐτό, θὰ πιστεύσουν εἰς σέ).

Πάλι ἀπαντώντας τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «Ἔχει λεχθῆ· Νὰ μὴ προκαλέσῃς τὸν Κύριο τὸ Θεό σου».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπεν ὅτι ἔχει λεχθῆ ἀπὸ τὸν Θεόν· Δὲν θὰ ἐκθέσῃς τὸν ἑαυτόν σου εἰς κίνδυνον διὰ νὰ δοκιμάσῃς Κύριον τὸν Θεόν σου καὶ ἴδῃς διὰ τῶν πραγμάτων, ἂν θὰ σὲ προστατεύσῃ.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπεν ὅτι «ἔχει λεχθῇ· δὲν θὰ ἐκθέσῃς τὸν ἑυατόν σου εἰς κίνδυνον, διὰ νὰ δοκιμάσῃς Κύριον τὸν Θεόν σου, ἂν θὰ σὲ προφυλάξῃ».

Καὶ ἀφοῦ τελείωσε κάθε πειρασμὸ ὁ Διάβολος, ἀπομακρύνθηκε ἀπ’ αὐτὸν πρὸς καιρόν.

Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσεν ὁ διάβολος κάθε εἶδος πειρασμοῦ, απεμακρύνθη ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν, μέχρις οὗ θὰ τοῦ ἐδίδετο ἄλλη κατάλληλος εὐκαιρία νὰ τὸν πειράσῃ καὶ πάλιν.

Καὶ ἀφοῦ ἐτελείωσεν ὁ διάβολος κάθε πειρασμόν, ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν μέχρι καιροῦ, περιμένων ἄλλην κατάλληλον εὐκαιρίαν νὰ τὸν πειράξῃ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς γεμᾶτος μὲ τὴ δύναμι τοῦ Πνεύματος ἐπέστρεψε στὴ Γαλιλαία. Καὶ φήμη διαδόθηκε γι’ αὐτὸν σ’ ὅλη τὴν περιοχή.

Καὶ ἐγύρισεν ὀπίσω εἰς τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς γεμᾶτος μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Πνεύματος, τὸ ὁποῖον μὲ τὴν νίκην του κατὰ τοῦ διαβόλου τὸν ἐνίσχυεν αἰσθητότερον· καὶ λόγῳ τῶν θαυμάτων του διεδόθη εἰς ὅλα τὰ περίχωρα τῆς Γαλιλαῖας ἡ φήμη, ὅτι εἶναι προφήτης θαυματουργός, ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεόν.

Καὶ ἐπέστρεψεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Γαλιλαίαν γεμᾶτος μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἡ φήμη του διὰ τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ἔκαμνε, ἐκυκλοφόρησεν εἰς ὅλα τὰ περίχωρα.

Καὶ δίδασκε στὶς συναγωγές τους καὶ θαυμαζόταν ἀπ’ ὅλους.

Καὶ αὐτὸς ἐδίδασκε μέσα εἰς τὰς συναγωγάς των καὶ ἐδοξάζετο ἀπὸ ὅλους θαυμαζόμενος καὶ ἐπαινούμενος ἀπὸ αὐτούς.

Καὶ αὐτὸς ἐδίδασκε εἰς τὰς συναγωγὰς τῶν Ἰουδαίων, θαυμαζόμενος καὶ ἐπαινούμενος ἀπὸ ὅλους.

Καὶ ἦλθε στὴ Ναζαρέτ, ὅπου εἶχε ἀνατραφῆ, καὶ μπῆκε κατὰ τὴ συνήθειά του τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου στὴ συναγωγή, καὶ σηκώθηκε νὰ ἀναγνώσῃ.

Καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ναζαρέτ, ἐκεῖ ὅπου εἶχεν ἀνατραφῇ καὶ εἶχε μεγαλώσει. Καὶ ὅπως ἐσυνήθιζε καὶ ἀπὸ προτήτερα, ἐμβῆκε κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν θέσιν του διὰ νὰ ἀναγνώσῃ προφητικὴν περικοπὴν ἀπὸ τὴν Βίβλον.

Καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ναζαρὲτ ὅπου εἶχε ἀνατραφῇ καὶ εἰσῆλθε, ὅπως ἐσυνήθιζε, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν θέσιν του, διὰ νὰ ἀναγνώσῃ περικοπὴν ἀπὸ τὴν Βίβλον.

Καὶ τοῦ δόθηκε βιβλίο τοῦ προφήτου Ἡσαΐα, καὶ ἀφοῦ ξετύλιξε τὸ βιβλίο (ποὺ ἦταν τυλιγμένο σὲ σχῆμα κυλίνδρου), βρῆκε τὸ μέρος ὅπου ἦταν γραμμένο·

Καὶ παρεδόθη εἰς αὐτὸν τὸ βιβλίον τοῦ προφήτου Ἡσαΐου καὶ ἀφοῦ ἐξεδίπλωσε τὸ βιβλίον, ποὺ ἦτο τυλιγμένον εἰς σχῆμα κυλίνδρου, εὗρε τὸ μέρος ἐκεῖνο, ὅπου ἦτο γραμμένον·

Καὶ ἐδόθη εἰς τὰ χέρια του τὸ βιβλίον τοῦ προφήτου Ἡσαΐου καὶ ἀφοῦ ἐξεδίπλωσε τὸ βιβλίον, εὑρῆκε τὸ μέρος ἐκεῖνο, ποὺ ἦσαν γραμμένα τὰ ἐξῆς·

Τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου εἶναι ἐπάνω μου, διότι μὲ ἔχρισε. Μὲ ἀπέστειλε νὰ φέρω χαρμόσυνο ἄγγελμα στοὺς πτωχούς, νὰ θεραπεύσω τοὺς πληγωμένους στὴν καρδιά (ὅσους ἔχουν ψυχικὰ τραύματα),

Πνεῦμα Κυρίου μένει καὶ ἐπαναπαύεται εἰς ἐμὲ τὸν Μεσσίαν, διὰ νὰ συνεργάζεται μαζί μου εἰς τὸ σωτηριῶδες ἔργον μου. Καὶ μένει τὸ Πνεῦμα τοῦτο εἰς ἐμέ, διότι ὁ Κύριος μὲ ἔχρισεν ὡς ἄνθρωπον καὶ μὲ ἀπέστειλε νὰ κηρύξω τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας εἰς ἐκείνους, ποὺ στεροῦνται τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι πνευματικῶς πτωχοὶ καὶ εἰς ἀθλίαν κατάστασιν. Μὲ ἔστειλε νὰ ἰατρεύσω ἐκείνους, τῶν ὁποίων ἡ καρδία ἔχει συντριβῆ ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας.

«Πνεῦμα Κυρίου μένει εἰς ἐμέ, διότι μὲ αὐτὸ μὲ ἔχρισεν ὁ Κύριος ὡς ἄνθρωπον καὶ μὲ ἔστειλε νὰ κηρύξω εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ γυμνοὺς ἀπὸ πίστιν ἀνθρώπους τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς λυτρώσεως, νὰ θεραπεύσω αὐτοὺς τῶν ὁποίων ἡ καρδία ἔχει συντριβῆ ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας.

ν’ ἀναγγείλω στοὺς αἰχμαλώτους ἀπελευθέρωσι καὶ στοὺς τυφλοὺς ἀπόκτησι τῆς ὁράσεως, ν’ ἀποστείλω τοὺς ἀναπήρους ὑγιεῖς, ν’ ἀναγγείλω εὐλογημένη ἐποχὴ τοῦ Κυρίου.

Μὲ ἔστειλε νὰ κηρύξω ἄφεσιν καὶ ἐλευθερίαν εἰς τοὺς δούλους καὶ αἱχμαλώτους τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ χαρίσω ἀνάβλεψιν εἰς ἐκείνους, ποὺ ἔχουν τυφλωμένον τὸν νοῦν ἀπὸ τὸν σκοτισμὸν τῶν παθῶν. Μὲ ἔστειλε νὰ ἀπολύσω καὶ νὰ στείλω ἐλευθέρους ἀπὸ κάθε ἐνοχὴν ἐκείνους, ποὺ ἔχουν καταπληγωθῇ καὶ συντριβῇ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν. Μὲ ἔστειλε νὰ κηρύξω καὶ νὰ ἀναγγείλω τὴν ἔναρξιν τῆς νέας περιόδου, ἡ ὁποία εἶναι ἀρεστὴ εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἐπιθυμητὴ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, διότι κατ’ αὐτὴν πραγματοποιεῖται ὑπὸ τοῦ Μεσσίου ἡ περὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων βουλὴ τοῦ Θεοῦ.

Νὰ κηρύξω εἰς τοὺς δούλους τῆς ἁμαρτίας τὴν ἄφεσιν καὶ τὴν ἀπελευθέρωσιν, νὰ χαρίσω ἀνάβλεψιν εἰς ἐκείνους ποὺ ἔχουν σκοτισμένον καὶ τυφλωμένον τὸν νοῦ ἀπὸ τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας, νὰ στείλω ὑγιεῖς καὶ ἐλευθέρους ἀπὸ κάθε ἐνοχήν ἐκείνους, ποὺ ἔχουν καταπληγωθῆ καὶ συντριβῆ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν· μὲ ἔστειλε νὰ κηρύξω εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀρχὴν νέας ἐποχῆς, ἡ ὁποία θὰ εἶναι εὐχαρίστως δεκτὴ ἀπὸ τὸν Θεόν, ποθητὴ δὲ καὶ χαρμόσυνος διὰ τοὺς ἀνθρώπους».

Ὕστερα τύλιξε τὸ βιβλίο καὶ τὸ ἔδωσε πάλι στὸν ὑπηρέτη (στὸν ἁρμόδιο, στὸν ἐπιμελητὴ) καὶ κάθησε. Καὶ ὅλων τὰ μάτια στὴ συναγωγὴ ἦταν προσηλωμένα σ’ αὐτόν.

Καὶ ἀφοῦ ἐτύλιξε τὸ βιβλίον, τὸ ἔδωσε πάλιν εἰς τὸν ὑπηρέτην τῆς συναγωγῆς καὶ ἐκάθισε διὰ νὰ ἐξηγήσῃ καὶ ἀναπτύξῃ τὴν ἀναγνωσθεῖσαν περικοπήν. Τὰ μάτια δὲ ὅλων, ὅσοι ἦσαν εἰς τὴν συναγωγήν, εἶχον στραφῆ μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον καὶ προσοχὴν εἰς αὐτόν.

Καὶ ἀφοῦ ἐτύλιξεν τὸ βιβλίον εἰς σχῆμα κυλίνδρου, τὸ παρέδωσε εἰς τὸν ὑπηρέτην καὶ ἐκάθισε. Τὰ βλέματα δὲ ὅλων αὐτῶν, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν συναγωγήν, ἦσαν προσηλωμένα μὲ μεγάλην προσοχὴν εἰς αὐτόν.

Ἄρχισε τότε νὰ τοὺς λέγῃ· «Σήμερα ἐκπληρώθηκε ἡ Γραφικὴ αὐτὴ περικοπὴ στὰ αὐτιά σας (διότι ἀκούσατε ἐμένα, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν προφητικὴ περικοπὴ εἶμαι ὁ χρισμένος καὶ ἀπεσταλμένος νὰ κηρύξω)».

Ἤρχισε δὲ νὰ λέγῃ εἰς αὐτούς, ὅτι σήμερον ἐπραγματοποιήθη καὶ ἐπηλήθευσεν ἡ προφητεία αὐτὴ διὰ τοῦ κηρύγματος, ποὺ ἀκούεται τὴν στιγμὴν αὐτὴν εἰς τὰ αὐτιά σας.

Ἤρχισεν δὲ νὰ λέγῃ εἰς αὐτοὺς ὅτι «σήμερον, μὲ ὅσα τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἀκούουν τὰ αὐτιὰ σας, ἔχει ἐκπληρωθῇ καὶ ἐπαληθεύσει αὐτὴ ἡ προφητεία».

Καὶ ὅλοι τὸν ἐπιδοκίμαζαν καὶ θαύμαζαν γιὰ τὰ χαριτωμένα λόγια, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὸ στόμα του, καὶ ἔλεγαν· «Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ;».

Καὶ ὅλοι, ὅσοι ἤκουσαν τὴν ἐξήγησιν τῆς προφητείας, ποὺ ἐν συνεχείᾳ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς, ἔδιδαν μαρτυρίαν περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἐκήρυξε λαμπρῶς καὶ εὑρίσκοντο εἰς ἀπορίαν διὰ τὰ γεμᾶτα θείαν χάριν καὶ γλυκύτητα λόγια, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὸ στόμα του. Καὶ ἔλεγαν· Περίεργον! Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, ποὺ ἕως χθὲς εἰργάζετο σὰν ἕνας ἀπὸ ἡμᾶς;

Καὶ ὅλοι ἐπεβεβαίωναν δι’ αὐτόν, ὅτι ἐκήρυττε μὲ πολλὴν δύναμιν καὶ ἐθαύμαζαν διὰ τὰ λόγια τὰ γεμᾶτα χάριν, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὸ στόμα του καὶ ἔλεγαν· «δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ γνωστοῦ μας Ἰωσήφ, ὁ μαραγκός;»

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· «Ἀσφαλῶς θὰ μοῦ εἰπῆτε αὐτὴ τὴν παροιμία, Ἰατρέ, θεράπευσε τὸν ἑαυτό σου. Ὅσα ἀκούσαμε, ὅτι ἔγιναν στὴν Καπερναούμ, κάνε καὶ ἐδῶ στὴν πατρίδα σου».

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Ὡρισμένως θὰ μοῦ εἴπητε τὴν παροιμίαν αὐτήν· Ἰατρέ, θεράπευσον τὸν ἑαυτόν σου. Ὑπόσχεσαι νὰ μᾶς ἰατρεύσῃς ἀπὸ τὰς ἀθλιότητάς μας. Θεράπευσε τὴν ἀσημότητά σου καὶ στήριξε τὴν θέσιν σου καὶ τὸ κῦρος σου πρωτίστως εἰς τὴν πατρίδα σου. Κάμε καὶ ἐδῶ ὅσα θαύματα ἠκούσαμεν, ὅτι ἔγιναν ἀπὸ σὲ εἰς τὴν Καπερναούμ.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «ἀσφαλῶς θὰ μοῦ πῆτε τὴν γνωστὴν παροιμίαν· ἰατρέ, θεράπευσε τὸν ἑαυτόν σου· δεῖξε τὴν δύναμίν σου ἐδῶ εἰς τὴν πατρίδα σου, κάμε καὶ ἐδῶ τὰ θαύματα, ποὺ ἠκούσαμεν ὅτι ἔκαμες εἰς τὴν Καπερναούμ».

Ἐπίσης εἶπε· «Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, κανεὶς προφήτης δὲν τιμᾶται στὴν πατρίδα του.

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι κανένα προφήτην δὲν ὑποδέχονται μὲ τὴν πρέπουσαν τιμὴν εἰς τὴν πατρίδα του.

Ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι κανεὶς προφήτης δὲν ἔγινε δεκτὸς μὲ τὴν πρέπουσαν τιμὴν εἰς τὴν πατρίδα του.

Ἐπίσης ἀληθινὰ σᾶς λέγω, πολλὲς χῆρες ἦταν στὶς ἡμέρες τοῦ Ἠλιοὺ (τοῦ Ἠλία) στὸν Ἰσραήλ, ὅταν κλείσθηκε ὁ οὐρανὸς ἐπὶ τρία ἔτη καὶ ἕξι μῆνες καὶ ἦλθε πεῖνα μεγάλη σὲ ὅλη τὴ χώρα,

Σᾶς λέγω ὅμως βασιζόμενος εἰς τὴν ἀλήθειαν, ὅτι πολλαὶ χῆραι ἦσαν κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Ἠλία εἰς τὸ Ἰσραηλιτικὸν ἔθνος, ὅταν ἐκλείσθη ὁ οὐρανὸς καὶ δὲν ἔβρεξεν ἐπὶ ἔτη τρία καὶ ἓξ μῆνας, ὁπότε ἔγινε πεῖνα μεγάλη εἰς ὅλην τὴν γῆν τῆς Παλαιστίνης.

Σᾶς ὑπενθυμίζω δὲ καὶ αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν, ὅτι πολλαὶ χῆραι ἐζοῦσαν μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοὺ λαοῦ κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἠλιού, ὅταν ἐκλείσθη ὁ οὐρανὸς καὶ δὲν ἔβρεξε ἐπὶ τρία ἔτη καὶ ἓξ μῆνας, τότε ποὺ ἀπλώθηκε μεγάλη πεῖνα εἰς ὅλην τὴν χώραν τῆς Παλαιστίνης.

ἀλλὰ σὲ καμμία ἀπ’ αὐτὲς δὲν ἔστειλε ὁ Θεὸς τὸν Ἠλία, παρὰ σὲ μία χήρα στὰ Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας.

Καὶ εἰς καμμίαν ἀπὸ τὰς γυναῖκας τῶν Ἰουδαίων δὲν ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὁ Ἠλίας, παρὰ εἰς τὰ Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας εἰς μίαν γυναῖκα χήραν, ξένην καὶ ἄγνωστον εἰς αὐτόν.

Καὶ εἰς καμμίαν ἀπὸ τὰς πτωχὰς χήρας τῶν Ἰουδαίων δὲν ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὁ Ἠλίας, εἰ μὴ μόνον εἰς τὰ Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας πρὸς κάποιαν ἄγνωστον καὶ ἄσημον χήραν γυναῖκα.

Ἐπίσης πολλοὶ λεπροὶ ἦταν τὴν ἐποχὴ τοῦ προφήτου Ἐλισαίου στὸν Ἰσραήλ, ἀλλὰ κανεὶς ἀπ’ αὐτοὺς δὲν καθαρίσθηκε (ἀπὸ τὴ λέπρα), παρὰ ὁ Νεεμὰν ὁ Σύρος».

Καὶ πολλοὶ λεπροὶ ἦσαν εἰς τὸ Ἰσραηλιτικὸν ἔθνος κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ προφήτου Ἐλισαίου καὶ κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἐκαθαρίσθῃ ἀπὸ τὴν λέπραν του, παρὰ ὁ Νεεμὰν ὁ Σύρος, ποὺ ἦλθεν ἀπὸ χώραν μακρυνὴν διὰ νὰ εὕρῃ τὸν Ἐλισαῖον.

Καὶ πολλοὶ λεπροὶ ἦσαν κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ προφήτου Ἐλισαίου εἰς τὸ ἰσραηλιτικὸν ἔθνος καὶ κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἐθεραπεύθη, εἰ μὴ μόνον ὁ Νεεμάν, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Συρίαν».

Ἐξωργίσθηκαν δὲ ὅλοι στὴ συναγωγὴ ἀκούοντας αὐτά,

Καὶ ἐκυριεύθησαν μέσα εἰς τὴν συναγωγὴν ὅλοι ἀπὸ θυμόν, ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ποὺ εἶπεν ὁ Κύριος,

Καὶ ὅλοι μέσα εἰς τὴν συναγωγήν, ὅταν ἤκουσα αὐτά, κατελήφθησαν ἀπὸ ἀσυγκράτητον ὀργὴν (διότι ἐνόμισαν ὅτι ὁ Κύριος τοὺς θέτει εἰς κατωτέραν θὲσιν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρας).

καὶ σηκώθηκαν καὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι καὶ τὸν καταδίωξαν ὡς τὴν ἄκρη τοῦ βουνοῦ, πάνω στὸ ὁποῖο ἦταν κτισμένη ἡ πόλι τους, γιὰ νὰ τὸν ρίξουν στὸ γκρεμό.

καὶ ὑπὸ τὸ κράτος τῆς παραφορᾶς των ἐσηκώθησαν καὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ τὸν ἔφεραν ἕως τὴν ἄκραν κάποιου ὑψώματος τοῦ βουνοῦ, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶχεν οἰκοδομηθῇ ἡ πόλις των, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὸν κρημνίσουν κάτω.

Ἐσηκώθησαν, τὸν ἥρπασαν καὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, τὸν ἔφεραν ἕως τὸ χεῖλος ἑνὸς κρημνοῦ τοῦ ὄρους, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον εἶχεν οἰκοδομηθῇ ἡ πόλις των, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὸν κρημνίσουν κάτω.

Ἀλλ’ αὐτὸς πέρασε ἀνάμεσά τους καὶ ἔφυγε.

Αὐτὸς ὅμως ἐπέρασε μέσα ἀπὸ αὐτοὺς κατὰ τρόπον θαυμαστὸν καὶ ἔφυγε.

Αὐτὸς ὅμως ἐπέρασε ἀνάμεσα ἀπὸ αὐτοὺς κατὰ ἕνα τρόπον θαυμαστὸν καὶ ἔφυγε.

Καὶ κατέβηκε στὴν Καπερναούμ, πόλι τῆς Γαλιλαίας, καὶ τοὺς δίδασκε τὰ Σάββατα.

Καὶ κατέβη εἰς τὴν Καπερναούμ, ἡ ὁποία ἦτο πόλις τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐν συνεχείᾳ κατὰ τὰ Σάββατα ἐδίδασκε τοὺς κατοίκους της.

Καὶ κατέβηκε εἰς τὴν Καπερναούμ, πόλιν τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐκεῖ ἐδίδασκε κατὰ τὰ Σάββατα τοὺς κατοίκους της.

Καὶ ἐκπλήσσονταν γιὰ τὴ διδασκαλία του, διότι μιλοῦσε μὲ αὐθεντία.

Καὶ ἐθαύμαζαν πολὺ διὰ τὴν διδασκαλίαν του, διότι ὁ λόγος του εἶχε τὴν δύναμιν καὶ πειστικότητα τῆς ἀληθείας, ἡ ὁποία τοῦ ἀπεκαλύπτετο κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ τὴν θεότητά του καὶ δι’ αὐτὸ τὴν ἐδίδασκεν αὐθεντικῶς.

Ἐθαύμαζαν δὲ καὶ ἀποροῦσαν μὲ τὴν διδασκαλίαν του, διότι ὁ λόγος του ἔχε δύναμιν, ὥστε νὰ συναρπάζῃ ὅλους καὶ νὰ πείθῃ.

Καὶ στὴ συναγωγὴ ἦταν κάποιος, ποὺ εἶχε ἀκάθαρτο δαιμονικὸ πνεῦμα, καὶ κραύγασε μὲ φωνὴ μεγάλη

Καὶ εἰς τὴν συναγωγὴν ἦτο κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε πνεῦμα δαιμονίου ἀκαθάρτου καὶ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν

Καὶ εἰς τὴν συναγωγὴν ἦτο ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε δαιμονικὸν ἀκάθαρτον πνεῦμα καὶ ἐκραυγασε μὲ φωνὴν μεγάλην

λέγοντας· «Ἄ, τί κοινὸ ὑπάρχει ἀνάμεσα σὲ μᾶς καὶ σὲ σένα, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; Ἦλθες νὰ μᾶς καταστρέψῃς; Σὲ γνωρίζω ποιός εἶσαι, ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ (ὁ ἐκλεγμένος ἀπὸ τὸ Θεό)».

καὶ εἶπεν· Ἄφησέ με ἥσυχον· τί κοινὸν ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ Ναζαρηνέ; Ἦλθες νὰ μᾶς διώξῃς ἀπὸ αὐτὴν τὴν εὐχάριστον κατοικίαν μας καὶ νὰ μᾶς ἀποπέμψῃς εἰς τὴν ἄβυσσον καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν νὰ μᾶς καταστρέψῃς; Σὲ γνωρίζω, ποιὸς εἶσαι. Εἶσαι ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἅγιος, ὁ Μεσσίας, τὸν ὁποῖον καθηγίασε καὶ καθιέρωσεν εἰς τὸ ἔργον αὐτοῦ ὁ Θεός.

λέγων· «ἄφησέ μας· ποία σχέσις ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ ἡμῶν τῶν δαιμονίων καὶ σοῦ, ἰησοῦ Ναζαρηνέ; Ἦλθες νὰ μᾶς διώξῃς ἀπὸ αὐτόν, εἰς τὸν ὁποῖον ἔχομεν ἐγκατασταθῆ καὶ νὰ μᾶς κρημνίσῃς εἰς τὴν ἄβυσσον τῆς ἀπωλείας; Σὲ γνωρίζω ποῖος εἶσαι· εἶσαι ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἅγιος τοῦ Θεοῦ, ὁ Μεσσίας, τὸν ὁποῖον ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς καθιέρωσεν εἰς τὸ ἔργον του».

Καὶ τὸ ἐπέπληξε ὁ Ἰησοῦς λέγοντας· «Νὰ σιωπήσῃς καὶ νὰ βγῇς ἀπ’ αὐτόν». Τότε τὸ δαιμόνιο τὸν ἔρριξε κάτω ἐνώπιόν τους καὶ βγῆκε ἀπ’ αὐτὸν χωρὶς καθόλου νὰ τὸν βλάψῃ.

Καὶ τὸν ἐπέπληξεν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· Κλεῖσε τὸ στόμα σου καὶ ἔβγα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν. Καὶ τὸ δαιμόνων τὸν ἔρριψε κάτω εἰς τὸ μέσον τῆς συναγωγῆς καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ αὐτόν, χωρὶς νὰ τὸν βλάψῃ τίποτε.

Καὶ τὸν ἐπέπληξεν ὁ Ἰησοῦς λέγων· «φιμώσου, κλεῖσε τὸ στόμα σου, καὶ ἔβγα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν». Καὶ τότε τὸ δαιμόνιον ἔρριξε αὐτὸν εἰς τὸ μέσον τῆς συναγωγῆς καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ αὐτόν, χωρὶς νὰ τὸν βλάψῃ καθόλου.

Καὶ ὅλοι αἰσθάνθηκαν κατάπληξι καὶ δέος, καὶ συνωμιλοῦσαν μεταξύ τους λέγοντας· «Τί εἶναι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα; Πῶς ἐξουσιαστικὰ καὶ δυναμικὰ διατάσσει τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, καὶ ἐξέρχονται;».

Καὶ κατέλαβεν ὅλους ἔκπληξις καὶ συνωμίλουν μεταξύ τους καὶ ἔλεγον· Τί δύναμιν ἔχει καὶ πόσον φοβερὸς εἶναι ὁ λόγος τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ; Διότι μὲ ἐξουσίαν καὶ δύναμιν διατάσσει τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα καὶ βγαίνουν ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους.

Καὶ ἀπλώθηκε εἰς ὅλους μεγάλη ἔκπληξις καὶ συνωμιλοῦσαν μεταξύ των λέγοντες· «τί φοβερὸς καὶ δυνατὸς εἶναι ὁ λόγος τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ; Διότι μὲ ἐξουσίαν καὶ μὲ δύναμιν διατάσσει τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα καὶ ἐκεῖνα φεύγουν ἀμέσως».

Καὶ ἡ φήμη του διαδιδόταν σὲ κάθε τόπο τῆς περιοχῆς.

Καὶ διεδίδετο ἡ περὶ αὐτοῦ φήμη εἰς κάθε μέρος τῶν περιχώρων τῆς Γαλιλαίας.

Καὶ διεδίδετο ἡ φήμη αὐτοῦ εἰς κάθε τόπον τῆς περιοχῆς τῆς Γαλιλαίας.

Ὅταν δὲ ἔφυγε ἀπ’ τὴ συναγωγή, πῆγε στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος. Ἡ πεθερὰ δὲ τοῦ Σίμωνος ὑπέφερε ἀπὸ μεγάλο πυρετὸ καὶ τὸν παρακάλεσαν γι’ αὐτή.

Ὅταν δὲ ἐξεκίνησεν ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος. Ἡ πενθερὰ δὲ τοῦ Σίμωνος ὑπέφερεν ἀπὸ μεγάλον πυρετόν. Καὶ τὸν παρεκάλεσαν δι’ αὐτήν, νὰ τὴν θεραπεύσῃ.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὴν θεραπείαν τοῦ δαιμονιῶντος ἐξεκίνησε καὶ ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν συναγωγὴν καὶ ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος. Ἡ δὲ πενθερὰ τοῦ Σίμωνος εἶχε μεγάλον πυρετὸν καὶ τὸν παρεκάλεσαν νὰ τὴν θεραπεύσῃ.

Καὶ ἀφοῦ στάθηκε ἀπὸ πάνω της, ἐπέπληξε τὸν πυρετὸ καὶ τὴν ἄφησε, καὶ σηκώθηκε ἀμέσως καὶ τοὺς διακονοῦσε.

Καὶ ἀφοῦ ἦλθε καὶ ἐστάθη ἀπ’ ἐπάνω της, ἔδωκε διαταγὴν εἰς τὸν πυρετὸν καὶ τὴν ἀφῆκεν. Ἀμέσως δὲ ἐκείνη, μὴ αἰσθανομένη πλέον οὔτε τὴν παραμικρὰν ἑξάντλησιν, ἐσηκώθη καὶ τοὺς ὑπηρέτει.

Καὶ ἀφοῦ ἐπλησίασε καὶ ἐστάθη ἀπὸ ἐπάνω της, διέταξε τὸν πυρετὸν καὶ τὴν ἀφῆκεν ἀμέσως. Αὐτὴ δὲ ἀμέσως ἐσηκώθη καὶ χωρὶς νὰ αἰσθάνεται καμμίαν ἀδυναμίαν ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν της, τοὺς ὑπηρετοῦσε.

Καὶ ὅταν ὁ ἥλιος ἔδυε, ὅλοι ὅσοι εἶχαν ἀσθενεῖς ἀπὸ διάφορα νοσήματα τοὺς ἔφεραν σ’ αὐτόν. Καὶ αὐτὸς ἔθετε πάνω σὲ καθένα ἀπ’ αὐτοὺς τὰ χέρια του καὶ τοὺς θεράπευσε.

Ὅταν δὲ ὁ ἥλιος εὑρίσκετο εἰς τὴν δύσιν του καὶ εἶχε πλέον περάσει ἡ ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, ὅλοι ὅσοι εἶχαν ἀρρώστους, ποὺ ἔπασχον ἀπὸ διαφόρους νόσους, τοὺς ἔφερον πρὸς αὐτόν. Αὐτὸς δὲ ἀφοῦ ἔθετεν ἐπάνω εἰς ἕνα ἕκαστον ἀπὸ αὐτοὺς τὰς χεῖρας του, τοὺς ἐθεράπευσεν ὅλους.

Κατὰ δὲ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου, ὅλοι ὅσοι εἶχον ἀσθενεῖς ἀπὸ διαφόρους νόσους, τοὺς ἔφεραν πρὸς αὐτόν. Αὐτὸς δέ, ἀφοῦ ἔθετε τὰ χέρια του εἰς τὸν καθένα ἀπὸ αὐτούς, τοὺς ἐθεράπευσε.

Ἔβγαιναν δὲ καὶ δαιμόνια ἀπὸ πολλούς, ποὺ κραύγαζαν καὶ ἔλεγαν· «Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ». Ἀλλὰ τὰ ἐπέπληττε καὶ δὲν τὰ ἄφηνε νὰ ὁμιλοῦν, διότι ἤξεραν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας).

Ἔβγαιναν δὲ καὶ τὰ δαιμόνια ἀπὸ πολλούς, τὰ ὁποῖα ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγαν, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ Ἰησοῦς τὰ ἐπέπληττε καὶ δὲν τὰ ἄφινε νὰ ὁμιλοῦν, διότι ἐγνώριζαν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἐμαρτύρουν περὶ τούτου, εἴτε διὰ νὰ φαίνωνται σύμμαχοι καὶ συνεργᾶται του καὶ ὕπουλα νὰ ἐλκύουν τὴν ἐμπιστοσύνην τοῦ κόσμου, εἴτε καὶ διὰ νὰ προκαλέσουν παράκαιρον συναγερμὸν τοῦ λαοῦ ὑπὲρ τοῦ Ἰησοῦ πρὸς βλάβην καὶ ζημίαν τοῦ ἔργου του.

Ἔφευγαν δὲ καὶ δαιμόνια ἀπὸ πολλούς, τὰ ὁποῖα ἐκραύγαζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγαν ὅτι· «σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ». Ὁ δὲ Ἰησοῦς τὰ ἐπέπλητε καὶ δὲν τὰ ἄφινε νὰ ὁμιλοῦν, διότι ἐγνώριζαν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός. (Δὲν ἤθελε τὴν δολίαν μαρτυρίαν τῶν πονηρῶν πνευμάτων).

Ὅταν δὲ ξημέρωσε, ἔφυγε καὶ πῆγε σ’ ἕνα ἔρημο τόπο. Καὶ τὰ πλήθη τὸν ἀναζητοῦσαν καὶ πῆγαν ἕως ἐκεῖ καὶ τὸν κρατοῦσαν γιὰ νὰ μὴ φύγῃ ἀπ’ αὐτούς.

Ὅταν δὲ ἔγινεν ἡμέρα, ὁ Ἰησοῦς ἐβγῆκε καὶ ἐπῆγεν εἰς ἔρημον τόπον. Καὶ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ ἔψαχναν νὰ τὸν εὕρουν, καὶ ἦλθαν ἕως ἐκεῖ ποὺ ἦτο. Καὶ προσεπάθουν μὲ παρακλήσεις νὰ τὸν κρατήσουν, ὥστε νὰ μὴ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὴν πόλιν των.

Ὅταν δὲ ἔγινε ἡμέρα ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησε καὶ ἐπῆγεν εἰς ἔρημον τόπον καὶ τὰ πλήθη τὸν ἀναζητοῦσαν. Καὶ ἦλθον ἕως ἐκεῖ, ποὺ ἦτο, καὶ προσπαθοῦσαν μὲ τὰ λόγια των νὰ τὸν κρατήσουν, νὰ μὴ φύγῃ ἀπὸ τὴν πόλιν των.

Ἀλλ’ αὐτὸς τοὺς εἶπε· «Πρέπει καὶ στὶς ἄλλες πόλεις νὰ κηρύξω τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολή μου».

Ἀλλ’ αὐτὸς τοὺς εἶπεν, ὅτι σύμφωνα μὲ τὸ προκαθωρισμένον σχέδιον τοῦ Πατρός μου πρέπει καὶ εἰς ἄλλας πόλεις νὰ κηρύξω τὸ χαρμόσυνον μήνυμα, ὅτι μετ’ ὀλίγον ὁ Θεὸς θεμελιώνει καὶ ἐπὶ τῆς γῆς τὴν βασιλείαν του· διότι δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἔχω ἀποσταλῆ ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, διὰ νὰ κηρύξω ὅχι μόνον εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Καπερναούμ, ἀλλ’ εἰς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς εἶπεν, ὅτι «πρέπει νὰ κηρύξω τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς ἄλλας πόλεις, διότι δι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν σκοπὸν ἔχω σταλῇ ἀπὸ τὸν πατέρα μου».

Καὶ κήρυττε στὶς συναγωγὲς τῆς Γαλιλαίας.

Καὶ ἐξηκολούθει νὰ κηρύττῃ εἰς τὰς συναγωγὰς τῆς Γαλιλαίας.

Καὶ ἐκήρυσσε τὸ Εὐαγγέλιον εἰς τὰς συναγωγὰς τῆς Γαλιλαίας.

Καθὼς δὲ τὸ πλῆθος συνωστιζόταν καὶ ἔπεφτε ἐπάνω του γιὰ ν’ ἀκούῃ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς στεκόταν δίπλα στὴ λίμνη Γεννησαρέτ,

Ἐνῷ δὲ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ τὸν ἐπίεζαν καὶ τὸν ἐστρίμωναν διὰ νὰ ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, συνέβη νὰ στέκεται αὐτὸς πλησίον τῆς λίμνης Γεννησαρέτ.

Ἐνῷ δὲ τὰ πλήθη τὸν περιτριγύριζαν εἰς πυκνὰς μάζας καὶ τὸν ἐστρίμωχναν, διὰ νὰ ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς ἐστέκετο πλησίον της λίμνης Γεννησαρέτ.

εἶδε δύο πλοῖα, ποὺ ἦταν στὴν ἄκρη τῆς λίμνης. Οἱ δὲ ἁλιεῖς εἶχαν κατεβῆ ἀπ’ αὐτὰ καὶ εἶχαν πλύνει τὰ δίκτυα.

Καὶ εἶδε δύο μικρὰ πλοῖα ἀραγμένα πλησίον τῆς λίμνης· οἱ ψαράδες δὲ εἶχαν βγῆ ἀπ’ αὐτὰ εἰς τὴν παραλίαν καὶ ἐπλεναν τὰ δίκτυα.

Καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἀραγμένα καὶ ἀκίνητα ἐκεῖ κοντὰ εἰς τὴν λίμνην· οἱ ψαράδες εἶχαν βγῆ ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἔπλυναν τὰ δίκτυα εἰς τὴν παραλίαν.

Ἀφοῦ δὲ μπῆκε σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ πλοῖα, ποὺ ἦταν τοῦ Σίμωνος, τὸν παρακάλεσε νὰ τὸ τραβήξῃ λίγο ἀπὸ τὴν ξηρὰ πρὸς τὴ λίμνη. Καὶ ἀφοῦ κάθησε, δίδασκε ἀπὸ τὸ πλοῖο τὰ πλήθη.

Ἀφοῦ δὲ ἐμβῆκεν εἰς ἐν ἀπὸ τὰ πλοῖα αὐτά, τὸ ὁποῖον ἦτο τοῦ Σίμωνος, παρεκάλεσεν αὐτὸν νὰ τὸ προχωρήσῃ ὀλίγον καὶ εἰς μικρὰν ἀπόστασιν ἀπὸ τὴν ξηράν. Καὶ ἀφοῦ ἐκάθισεν ἐδίδασκεν ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὸ πλοῖον τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν παραλίαν.

Καὶ ἀφοῦ ἐμπῆκε εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἀνῆκε εἰς τὸν Σίμωνα, τὸν παρεκάλεσε νὰ προχωρήσῃ εἰς μικρὰν ἀπόστασιν ἀπὸ τὴν ξηράν. Καὶ καθίσας ἐδίδασκε ἀπὸ τὸ πλοῖον τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

Καὶ ὅταν ἔπαυσε νὰ ὁμιλῇ, εἶπε στὸ Σίμωνα· «Φέρε πάλι τὸ πλοῖο στὰ βαθειὰ καὶ ρίξετε τὰ δίχτυα σας γιὰ ψάρεμα».

Ὅταν δὲ ἔπαυσε νὰ ὁμιλῇ, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· Φέρε πάλιν τὸ πλοῖον εἰς τὰ βαθειὰ νερὰ τῆς λίμνης καὶ ρίψατε τὰ δίκτυά σας διὰ νὰ πιάσετε ψάρια.

Ὁταν δὲ ἔπαυσε νὰ ὁμιλῇ, εἶπε εἰς τὸν Σίμωνα· «ξαναφέρε τὸ πλοῖον πάλιν εἰς τὰ ἀνοικτὰ της λίμνης καὶ ρίξτε τὰ δίκτυά σας γιὰ ψάρεμα».

Ὁ δὲ Σίμων τοῦ εἶπε τότε· «Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα κοπιάσαμε καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε. Ἀλλὰ γιὰ τὸ λόγο σου θὰ ρίξω τὰ δίκτυα».

Καὶ ὁ Σίμων ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε· Διδάσκαλε, ὅλην τὴν νύκτα ἐκοπιάσαμεν ρίπτοντες τὰ δίκτυα καὶ δὲν ἐπιάσαμεν τίποτε. Ἀλλ’ ἀφοῦ τὸ διατάσσεις, μὲ τελείαν πεποίθησιν καὶ ὑπακοὴν εἰς τὸν λόγον σου θὰ ρίψω τὸ δίκτυον.

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων τοῦ εἶπε· «διδάσκαλε, ὅλην τὴν νύκτα, ποὺ εἶναι κατάλληλες οἱ ὦρες γιὰ ψάρεμα, ἐκοπιάσαμε ρίχνοντες τὰ δίκτυα καὶ δὲν ἐπιάσαμε τίποτε. Ἀλλά, θὰ ὑπακούσω εἰς τὸν λόγον σου καὶ θὰ ρίξω τὸ δίκτυ».

Καὶ ἀφοῦ τὸ ἔκαναν, ἔπιασαν πάρα πολλὰ ψάρια, καὶ τὰ δίχτυά τους ἄρχισαν νὰ σχίζωνται.

Καὶ ἀφοῦ ἔκαμαν αὐτό, ἔκλεισαν μέσα εἰς τὸ δίκτυον πλῆθος πολὺ ψάρια. Καὶ ἤρχισε νὰ σπάζῃ τὸ δίκτυόν τους, ἐπειδὴ δὲν άντεῖχεν εἰς τὸ βάρος τοῦ πλήθους τῶν ψαριῶν.

Καὶ ἀφοῦ ἔκαμαν τοῦτο, ἔκλεισαν πολὺ πλῆθος ἰχθύων· ἤρχισε δὲ νὰ σχίζεται τὸ δίκτυον ἀπὸ τὸ πολὺ βάρος.

Καὶ μὲ νεύματα προσκάλεσαν τοὺς συνεταίρους, ποὺ ἦταν στὸ ἄλλο πλοῖο, γιὰ νὰ ἔλθουν νὰ τοὺς βοηθήσουν. Καὶ ἦλθαν καὶ γέμισαν καὶ τὰ δύο πλοῖα, ὥστε νὰ κινδυνεύουν νὰ βυθισθοῦν.

Καὶ προσεκάλεσαν μὲ νεύματα τοὺς συνεταίρους των, ποὺ ἦσαν εἰς τὸ ἄλλο πλοῖον, νὰ ἔλθουν καὶ νὰ πιάσουν μαζὶ μὲ αὐτοὺς τὰ δίκτυα καὶ νὰ τοὺς βοηθήσουν διὰ νὰ τὰ σύρουν ἐπάνω. Καὶ ἦλθον καὶ ἐγέμισαν καὶ τὰ δύο πλοῖα τόσον πολύ, ὥστε ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ψαριῶν ἐκινδύνευαν ταῦτα νὰ βυθισθοῦν.

Καὶ ἐπροσκάλεσαν μὲ νεύματα τοὺς συνεταίρους των, ποὺ ἦσαν εἰς τὸ ἀλλο πλοῖον, νὰ ἔλθουν, διὰ νὰ πιάσουν μαζῆ μὲ αὐτοὺς τὰ δίκτυα μὲ τὰ ψάρια. Καὶ ἐκεῖνοι ἦλθαν καὶ ἐγέμισαν καὶ τὰ δύο πλοῖα τόσον πολύ, ὥστε ἐκινδύνευσαν νὰ βυθισθοῦν.

Ὅταν δὲ ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τί ἔγινε, ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπε, «Νὰ βγῇς καὶ νὰ φύγῃς ἀπὸ μένα, Κύριε, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός».

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Σίμων Πέτρος τὸ πρωτοφανὲς αὐτὸ καὶ ἀνέλπιστον πλῆθος τῶν ψαριῶν, ἔπεσε κάτω εἰς τὰ γόνατα τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπεν· Ἔβγα ἀπὸ τὸ πλοῖον μου καὶ φύγε ἀπὸ ἐμέ, Κύριε, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός, καὶ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ ἔχω εἰς τὸ πλοῖον μου.

Ὅταν δὲ ὁ Σίμων εἶδε τὸ θαυμαστὸν αὐτὸ γεγονός, ἔπεσε κάτω ἐμπρὸς εἰς τὰ γόνατα τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπε· «Κύριε, ἔβγα ἀπὸ τὸ πλοῖον μου, διότι ἐγὼ εἶμαι ἔνας ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς καὶ δὲν μοῦ ἀξίζει νὰ εὑρίσκομαι τόσον κοντά σου».

Αὐτὸ εἶπε, διότι δέος κυρίευσε αὐτόν, ἀλλὰ καὶ ὅλους, ὅσοι ἦταν μαζί του, γιὰ τὰ πολλὰ ψάρια ποὺ ἔπιασαν,

Καὶ εἶπε τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Πέτρος, διότι μεγάλη ἔκπληξις κατέλαβε καὶ αὐτὸν καὶ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἦσαν μαζί του, διὰ τὴν πρωτοφανῆ σύλληψιν τῶν ψαριῶν, τὰ ὁποῖα εἶχαν πιάσει, καὶ ἡ ὁποία μόνον ἀπὸ παρέμβασιν τῆς θείας δυνάμεως ἠδύνατο νὰ ἐξηγηθῇ.

Τὰ εἶπε δὲ αὐτά, διότι κατέλαβε αὐτὸν καὶ ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἦσαν μαζῆ του, μεγάλη ἔκπληξις, διὰ τὸ πλῆθος τῶν ψαριῶν, ποὺ εἶχαν κλείσει εἰς τὰ δίκτυα.

ὁμοίως δὲ καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, τοὺς υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου, ποὺ ἦταν συνέταιροι τοῦ Σίμωνος. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς τὸ Σίμωνα· «Μὴ φοβᾶσαι! Ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ ψαρεύῃς ἀνθρώπους».

Ὁμοίως δὲ κατέλαβεν ἔκπληξις καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην τοὺς υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου, οἱ ὁποῖοι ἦσαν συνεταῖροι τοῦ Σίμωνος. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς· Μὴ φοβεῖσαι· ἀπὸ τώρα, ποὺ σὲ καλῶ νὰ γίνῃς ἀπόστολός μου, θὰ ἑξακολουθῇς νὰ πιάνῃς ζωντανοὺς ὄχι ψάρια, ἀλλὰ ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους διὰ τοῦ κηρύγματός σου θὰ ὁδηγῇς εἰς τὴν σωτηρίαν.

Ἡ ἴδια δὲ ἔκπληξις κατέλαβε τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, τὰ παιδιά τοῦ Ζεβεδαίου, ποὺ ἦσαν συνεταίροι τοῦ Σίμωνος. Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τὸν Σίμωνα· «μὴ φοβᾶσαι· ἀπὸ τώρα θὰ πιάνῃς μὲ τὰ δίκτυα τοῦ κηρύγματός σου ζωντανοὺς ἀνθρώπους καὶ θὰ τοὺς ὁδηγῇς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».

Καὶ ἀφοῦ ἔφεραν τὰ πλοῖα στὴν ξηρά, ἄφησαν τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

Καὶ ἀφοῦ ἐπανέφεραν τὰ πλοῖα εἰς τὴν ξηράν, ἀφῆκαν τὰ πάντα, καὶ ψάρια δηλαδὴ καὶ δίκτυα καὶ πλοῖα, καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Καὶ ἀφοῦ ἔφεραν πάλιν εἰς τὴν ξηρὰν τὰ πλοῖα, ἀφῆκαν ὅλα, καὶ ψάρια καὶ δίκτυα καὶ πλοῖα, καὶ ἠκολούθησαν ὡς πιστοὶ μαθηταὶ τὸν Χριστόν.

Καὶ ὅταν ἦταν σὲ μία ἀπὸ τὶς πόλεις, ἰδοὺ ἕνας ἄνθρωπος γεμᾶτος ἀπὸ λέπρα. Καὶ ὅταν εἶδε τὸν Ἰησοῦ, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο κατὰ γῆς καὶ τὸν παρακάλεσε λέγοντας· «Κύριε, ἐὰν θέλῃς, δύνασαι νὰ μὲ καθαρίσῃς (ἀπὸ τὴ λέπρα)».

Συνέβη δέ, ἐνῷ ἦτο ὁ Ἰησοῦς εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις, καὶ ἰδοὺ ἕνας ἄνθρωπος γεμᾶτος ἀπὸ ἐξανθήματα λέπρας. Καὶ ὅταν εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἔπεσε χάμω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ τὸν παρεκάλεσε λέγων· Κύριε, ἐὰν θέλῃς, ἔχεις τὴν δύναμιν νὰ μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὰς πληγὰς τοῦ ἀκαθάρτου νοσήματός μου.

Συνέβη δέ, ὅταν εὑρίσκετο ὁ Ἰησοῦς εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄνθρωπος γεμᾶτος λέπρα. Αὐτός, ὅταν εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἔπεσεν πρηνὴς μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν καὶ τὸν παρεκάλεσε λέγων· «Κύριε, πιστεύω ὅτι, ἐὰν θέλῃς, ἠμπορεῖς νὰ μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὴν λέπραν».

Τότε ἅπλωσε τὸ χέρι καὶ τὸν ἄγγιξε καὶ εἶπε· «Θέλω, καθαρίσου (ἀπὸ τὴ λέπρα)». Καὶ ἀμέσως ἡ λέπρα ἔφυγε ἀπ’ αὐτόν.

Καὶ ἀφοῦ ἑξάπλωσε τὴν χεῖρα του ὁ Ἰησοῦς, τὸν ἤγγισε καὶ εἶπε· θέλω νὰ καθαρισθῇς καὶ καθαρίσου. Καὶ ἀμέσως ἡ λέπρα ἔφυγεν ἀπὸ ἐπάνω του.

Καὶ ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἄπλωσε τὸ χέρι καὶ τὸν ἤγγισε, εἶπε· «θέλω. Καθαρίσου ἀπὸ τὴν λέπραν». Καὶ ἀμέσως ἐξηφανίσθη ἀπὸ αὐτὸν ἡ λέπρα.

Αὐτὸς δὲ (ὁ Ἰησοῦς) τοῦ ἔδωσε τὴν ἐντολή, «Νὰ μὴ τὸ εἰπῇς σὲ κανένα, ἀλλὰ πήγαινε καὶ δεῖξε τὸν ἑαυτό σου στὸν ἱερέα, καὶ πρόσφερε γιὰ τὸν καθαρισμό σου, ὅπως διέταξε ὁ Μωυσῆς, γιὰ νὰ σοῦ δώσουν βεβαίωσι (γιὰ τὴ θεραπεία σου)».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς παρήγγειλεν εἰς αὐτὸν νὰ μὴ εἴπῃ εἰς κανένα τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας. Ἀλλὰ πήγαινε, τοῦ εἶπε, καὶ δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε διὰ τὸν καθαρισμόν σου θυσίαν, καθὼς διέταξεν ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ χρησιμεύσῃ ἡ ἐξέτασίς σου ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ ἡ προσφορὰ τῆς θυσίας ὡς μαρτυρία καὶ ἀπόδειξις εἰς τοὺς ἱερεῖς καὶ τὸν λαόν, ὅτι καὶ σὺ πράγματι ἐθεραπεύθης καὶ ἐγὼ δὲν ἦλθον νὰ καταλύσω τὸν νόμον.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ μὴ εἴπῃ εἰς κανένα τίποτε· «ἀλλὰ πήγαινε, εἶπε, δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε τὴν θυσίαν διὰ τὴν θεραπείαν σου, ὅπως ἔχει διατάξει ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ εἶναι αὐτὸ ἐπιβεβαίωσις καὶ μαρτυρία εἰς τὸν ἱερέα καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὅτι πράγματι ἐθεραπεύθης».

Ἡ δὲ φήμη του διαδιδόταν περισσότερο, καὶ μαζεύονταν πλήθη τοῦ λαοῦ πολλά, γιὰ ν’ ἀκούουν καὶ νὰ τοὺς θεραπεύῃ ἀπὸ τὶς ἀσθένειές τους.

Διεδίδετο δὲ περισσότερον τώρα μετὰ τὸ θαῦμα τοῦτο ἡ φήμη του καὶ ἐμαζεύοντο πλήθη λαοῦ πολλά, διὰ νὰ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν του καὶ διὰ νὰ θεραπεύωνται ὑπ’ αὐτοῦ ἀπὸ τὰς ἀσθενείας των.

Διεδίδετο δὲ καὶ ἐκυκλοφοροῦσε ἀκόμη περισότερον ἡ φήμη δι’ αὐτὸν καὶ πλήθη λαοῦ ἐμαζεύοντο ἀπὸ διάφορα μέρη, διὰ νὰ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν του καὶ νὰ θεραπεύωνται ὑπ’ αὐτοῦ ἀπὸ τὰς ἀσθενείας των.

Αὐτὸς δὲ συχνὰ ἀποσυρόταν σὲ ἐρήμους τόπους καὶ προσευχόταν.

Αὐτὸς ὅμως ἀντιθέτως ἀπεσύρετο συνεχῶς εἰς τὰς ἐρήμους καὶ προσηύχετο.

Αὐτὸς δὲ ἔφευγε καὶ ἀπεσύρετο εἰς ἐρημικοὺς τόπους καὶ προσηύχετο.

Μία δὲ ἡμέρα ποὺ αὐτὸς δίδασκε, κάθονταν ὡς ἀκροαταὶ Φαρισαῖοι καὶ νομοδιδάσκαλοι, ποὺ εἶχαν ἔλθει ἀπὸ κάθε χωριὸ τῆς Γαλιλαίας καὶ τῆς Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ δύναμι Κυρίου ἐνεργοῦσε γιὰ νὰ θεραπεύῃ τοὺς ἀρρώστους.

Καὶ συνέβη κατὰ μίαν ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, καὶ αὐτὸς ἐδίδασκε. Καὶ ἐκάθηντο ἐκεῖ Φαρισαῖοι καὶ νομοδιδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἔλθει ἀπὸ κάθε χωρίον τῆς Γαλιλαίας καὶ τῆς Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ εἰς τὸν Ἰησοῦν ὑπῆρχε πάντοτε καὶ ἐνήργει διαρκῶς δύναμις Κυρίου, διὰ νὰ θεραπεύῃ θαυματουργικῶς τὰ πλήθη τῶν ἀρρώστων.

Συνέβη δὲ μίαν ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, καὶ αὐτὸς ἐδίδασκε. Καὶ ἐκάθηντο ἐκεῖ κοντὰ Φαρισαῖοι καὶ νομοδιδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι εἴχαν ἔλθει ἀπὸ κάθε χωρίον της Γαλιλαίας καὶ της Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ δύναμις Κυρίου ὑπῆρχε πάντοτε εἰς τὸν Ἰησοῦν, ὥστε νὰ θεραπεύῃ τοὺς ἀσθενεῖς.

Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἄνδρες μετέφεραν πάνω σὲ κρεββάτι ἕνα ἄνθρωπο, ποὺ ἦταν παράλυτος, καὶ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν βάλουν μέσα στὸ σπίτι καὶ νὰ τὸν ἀποθέσουν ἐνώπιόν του.

Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἄνδρες ἔφεραν ἐπάνω εἰς κρεββάτι κάποιον ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἦτο παραλυμένος, καὶ ἐζήτουν νὰ ἐμβάσουν αὐτὸν μέσα εἰς τὸ σπίτι καὶ νὰ τὸν βάλουν ἐμπρός του.

Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἄνδρες ἔφεραν ἐπάνω εἰς κρεββάτι κάποιον ἄνθρωπον, ποὺ ἦτο παράλυτος, καὶ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν μπάσουν μέσα εἰς τὸ σπίτι καὶ νὰ τὸν θέσουν ἐμπρός του.

Καὶ ἐπειδὴ λόγῳ τοῦ πλήθους δὲν βρῆκαν τρόπο γιὰ νὰ τὸν περάσουν μέσα, ἀνέβηκαν στὴν ὀροφὴ καὶ ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ κεραμίδια τὸν κατέβασαν μαζὶ μὲ τὸ κρεββάτι στὸ μέσον μπροστὰ στὸν Ἰησοῦ.

Καὶ ἐπειδὴ λόγῳ τῆς κοσμοπλημμύρας δὲν εὗρον ἀπὸ ποίαν εἴσοδον νὰ τὸν ἐμβάσουν μέσα, ἀνέβησαν εἰς τὸ ἠλιακωτὸν τοῦ σπιτιοῦ καὶ μέσα ἀπὸ τὰ κεραμίδια, ἀφοῦ ἔβγαλαν μερικά, κατέβασαν αὐτὸν μαζὶ μὲ τὸ μικρὸν κρεββάτι του εἰς τὸ μέσον, ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἰησοῦν.

Ἐπειδὴ ὅμως, λόγω τοῦ συνωστισμοῦ τοῦ πλήθους, δὲν εὐρῆκαν ἀπὸ ποίαν εἴσοδον νὰ τὸν βάλουν, ἀνέβηκαν εἰς τὴν στέγην καὶ ἀπὸ τὰ κεραμίδια τὸν κατέβασαν μαζῆ μὲ τὸ μικρό του κρεββάτι εἰς τὸ μέσον της αἰθούσης, ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἰησοῦν.

Καὶ ὅταν εἶδε τὴν πίστι τους, τοῦ εἶπε· «Ἄνθρωπε, σοῦ ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου».

Καὶ ὅταν εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν καὶ αὐτοῦ καὶ ἐκείνων ποὺ τὸν ἔφεραν, εἶπεν εἰς αὐτόν· Βασανισμένε ἄνθρωπε, φοβεῖσαι, πῶς θὰ διατεθῶ ἔναντι τῆς ἁμαρτωλῆς σου καταστάσεως, διὰ τὴν ὁποίαν σὲ ἔρριψε τὴν στιγμὴν αὐτὴν εἰς ἀνησυχίαν ἡ συνείδησίς σου. Βεβαιώθητι, λοιπόν, ὅτι ἔχουν συγχωρηθῆ αἱ ἁμαρτίαι σου.

Καὶ ὁ Κύριος, ὅταν εἶδε τὴν πίστιν αὐτῶν, εἶπεν εἰς τὸν παραλυτικόν· «ἄνθρωπε, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ ἡ αἰτία τῆς ἀσθενείας σου».

Οἱ δὲ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἄρχισαν νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ λέγουν μέσα τους· «Ποιός εἶναι αὐτός, ποὺ λέει βλάσφημα πράγματα; Ποιός μπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, παρὰ μόνον ὁ Θεός;»

Καὶ ἤρχισαν νὰ σκέπτωνται μέσα των οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, καὶ νὰ λέγουν· Ποῖος εἶναι αὐτός, ποὺ τολμᾷ νὰ λέγῃ βλασφημίας; Ποῖος ἄλλος ἔχει δύναμιν καὶ ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας παρὰ μόνον ὁ Θεός; Πῶς λοιπὸν σφετερίζεται οὗτος ἀσεβῶς τὴν ἐξουσίαν αὐτὴν τοῦ Θεοῦ;

Καὶ ἤρχισαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νὰ σκέπτωνται μέσα των καὶ νὰ λέγουν· «ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποῦ ἐκστομίζει τέτοιες βλασφημίες; Ποιὸς ἄλλος ἠμπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας εἰ μὴ μόνον ὁ Θεός; Πῶς αὐτὸς ἁρπάζει θεία δικαιώματα;»

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς κατάλαβε τὶς σκέψεις τους καὶ μίλησε καὶ τοὺς εἶπε· «Τί σκέπτεσθε μέσα σας;

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως διὰ τῆς ὑπερφυσικῆς του γνώσεως ἀντελήφθη ἐπακριβῶς καὶ ἐξ ὀλοκλήρου τοὺς ἀποκρύφους διαλογισμούς των καὶ ἀποκριθεὶς τοὺς εἶπε· Τί συλλογίζεσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας σας; Ἠξεύρω, τί σκέπτεσθε καὶ ἀπαντῶ εἰς τὰς σκέψεις σας αὐτάς.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀντελήφθη μὲ τὴν θείαν του παντογνωσίαν ὁλοκάθαρα τοὺς διαλογισμούς των καὶ ἀποκριθεὶς τοὺς εἶπε· «τί συλλογίζεσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας σας;

Τί εἶναι εὐκολώτερο, νὰ εἰπῶ, “Σοῦ ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου”, ἢ νὰ εἰπῶ, “Σήκω καὶ περπάτα”;

Τί εἶναι εὐκολώτερον ἀπὸ τὰ δύο, νὰ εἴπῃ κανεὶς εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, σοῦ εἶναι συγχωρημέναι αἱ ἁμαρτίαι σου, ἢ νὰ τοῦ εἴπῃ, σήκω ὄρθιος καὶ περιπάτει; Σεῖς θεωρεῖτε δυσκολώτερον τὴν θεραπείαν τοῦ ἀσθενοῦς.

Τί εἶναι εὐκολώτερον νὰ εἴπῃ κανείς, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι ἢ νὰ τοῦ εἴπῃ, σήκω ἐπάνω ὑγιὴς καὶ περιεπάτει; (Τοῦ πρώτου τὸ ἀποτέλεσμα δὲν φένεται, τοῦ δευτέρου φαίνεται).

Γιὰ νὰ μάθετε δέ, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες πάνω στὴ γῆ», - εἶπε στὸν παράλυτο· «Σὲ σένα ἀπευθύνομαι· Σήκω καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου».

Διὰ νὰ μάθετε λοιπόν, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ὁ τέλειος ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ θὰ ἔλθῃ κατὰ τὴν συντέλειαν ἐπὶ νεφελῶν, διὰ νὰ κρίνῃ τὸν κόσμον, ἔχει ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς γῆς νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας, εἶπεν εἰς τὸν παραλυμένον· Εἰς σὲ ὁμιλῶ· σήκω ὄρθιος καὶ πάρε τὸ κρεββατάκι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου.

Διὰ νὰ μάθετε λοιπὸν καὶ σεῖς, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ἔχει ἐξουσίαν ἐδῶ εἰς τὴν γῆν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας, θὰ κάμω καὶ τὴν θαυμαστὴν θεραπείαν, ἡ ὁποία, καθ’ ὃ θαῦμα, θὰ ἐπικυρώνῃ τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων μου - εἶπε εἰς τὸν παραλυτικόν· εἰς σὲ λέγω, σήκω ὄρθιος καὶ ὑγιής, πάρε τὸ μικρὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».

Καὶ ἀμέσως σηκώθηκε μπροστά τους, πῆρε τὸ κρεββάτι του καὶ πῆγε στὸ σπίτι του δοξάζοντας τὸ Θεό.

Καὶ ἀμέσως ἀφοῦ ἐσηκώθη ἐμπρός των, ἐπῆρε τὸ κρεββάτι, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἦτο ἑξαπλωμένος, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ σπίτι του δοξάζων τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωκε τὴν ὑγείαν του.

Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη τελείως ὑγιὴς ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των, ἐπῆρε τὸ κρεββάτι, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἦτο ἕως τότε κατάκοιτος καὶ ἔφυγε διὰ τὸ σπίτι του δοξάζων τὸν Θεόν.

Καὶ ὅλοι ἔμειναν κατάπληκτοι καὶ δόξαζαν τὸ Θεὸ καὶ κυριεύθηκαν ἀπὸ δέος, καὶ ἔλεγαν· «Ἀπίστευτα πράγματα εἴδαμε σήμερα».

Καὶ κατέλαβεν ὅλους βαθὺς θαυμασμὸς καὶ ἐδόξαζαν τὸν Θεόν, ποὺ τοὺς ἐχάρισεν ἕνα τέτοιον θαυματουργόν. Καὶ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον διὰ τὴν παρουσίαν μιᾶς τόσον ὑπερφυσικῆς δυνάμεως καὶ ἔλεγαν, ὅτι εἴδαμεν σήμερον πράγματα παράδοξα καὶ πρωτοφανῆ.

Καὶ κατέλαβεν ὅλους μεγάλην ἔκπληξις καὶ βαθὺς θαυμασμὸς καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, καὶ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον λέγοντες ὅτι· «παράδοξα καὶ πρωτοφανῆ γεγονότα εἴδομεν σήμερον».

Μετὰ δὲ ἀπ’ αὐτὰ (ὁ Ἰησοῦς) ἀναχώρησε καὶ (καθ’ ὁδὸν) εἶδε ἕνα τελώνη ὀνομαζόμενο Λευΐ, ποὺ καθόταν στὸ τελωνεῖο, καὶ τοῦ εἶπε· «Ἀκολούθησέ με».

Καὶ ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ σπίτι, ποὺ ἐθεράπευσε τὸν παραλυτικόν, καὶ εἰς τὸν δρόμον παρετήρησε μὲ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον καὶ προσοχὴν κάποιον τελώνην, ποὺ ἐλέγετο Λευΐς, νὰ κάθεται εἰς τὴν τράπεζαν τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων καὶ τοῦ εἶπεν· Ἀκολούθει με ὡς μόνιμος καὶ ἰσόβιος μαθητής μου.

Καὶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ σπίτι ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶδε τὸν τελώνην Λευῒν νὰ κάθεται εἰς τὸ γραφεῖον εἰσπράξεως φόρων, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἠκολούθησέ μὲ ὡς πιστὸς καὶ παντοτεινὸς μαθητής μου».

Καὶ τὰ ἄφησε ὅλα καὶ σηκώθηκε καὶ τὸν ἀκολούθησε.

Καὶ ἐκεῖνος, ἀφοῦ ἀφῆκε τὰ πάντα, ἐσηκώθη καὶ τὸν ἠκολούθησε.

Καὶ ἐκεῖνος ἀφῆκε ὅλα, ἐσηκώθηκε ἀμέσως καὶ τὸν ἠκολούθησε.

Καὶ τοῦ ἔκανε μεγάλη δεξίωσι ὁ Λευὶς στὸ σπίτι του, καὶ ἦταν μεγάλο πλῆθος τελωνῶν καὶ ἄλλων μαζί τους στὸ τραπέζι.

Καὶ ἔκαμεν εἰς τὸ σπίτι του μεγάλην ὑποδοχὴν ὁ Λευῒς εἰς τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ἦτο πλῆθος πολὺ ἀπὸ τελώνας καὶ ἄλλους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μαζί των ἑξαπλωμένοι εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ καὶ συνέτρωγον.

Καὶ ἔκαμε τότε ὁ Λευῒς μεγάλην ὑποδοχὴν εἰς τὸ σπίτι του πρὸς χάριν τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ πλῆθος πολὺ ἀπὸ τελώνας καὶ ἄλλους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν παρακαθήσει μαζῆ των εἰς τὸ φάγητον.

Οἱ δὲ γραμματεῖς τους (οἱ νομοδιδάσκαλοί τους) καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἔκαναν σχόλια στοὺς μαθητάς του λέγοντας· «Γιατί τρώγετε καὶ πίνετε μαζὶ μὲ τοὺς τελῶνες καὶ ἁμαρτωλούς;».

Καὶ ἐμουρμούριζαν ἐναντίον του οἱ γραμματεῖς των καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἀπευθυνόμενοι πρὸς τοὺς μαθητάς του καὶ λέγοντες· Διατί τρώγετε καὶ πίνετε μὲ τοὺς τελώνας καὶ ἁμαρτωλοὺς καὶ ἔρχεσθε οὕτω εἰς στενὴν καὶ φιλικὴν σχέσιν μὲ αὐτούς;

Καὶ ἐγόγγυζον εἰς τοὺς μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι λέγοντες· «διατί τρώγετε καὶ πίνετε μὲ τοὺς τελώνας καὶ ἁμαρτωλούς;»

Ἀποκρίθηκε δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «Δὲν ἔχουν οἱ ὑγιεῖς ἀνάγκη ἀπὸ ἰατρό, ἀλλ’ οἱ ἀσθενεῖς.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· Δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἰατροῦ οἱ ὑγιεῖς, ἀλλ’ ὅσοι ἔχουν ἄσχημα εἰς τὴν ὑγείαν των.

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ ἰατρὸν οἱ ὑγιεῖς, ἀλλὰ οἱ πάσχοντες ἀπὸ ἀσθενείας.

Δὲν ἦλθα νὰ καλέσω ἁγίους, ἀλλ’ ἁμαρτωλοὺς σὲ μετάνοια».

Δὲν ἔχω ἔλθει εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ καλέσω ἐκείνους, ποὺ θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς των δικαίους, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἦλθα νὰ καλέσω εἰς μετάνοιαν.

Δὲν ἔχω ἔλθει νὰ καλέσω δικαίους ἢ ἐκείνους ποὺ θεωροῦν τὸν ἑαυτόν των δίκαιον, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν».

Τότε ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν· «Γιατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου νηστεύουν συχνὰ καὶ κάνουν προσευχές, ὁμοίως καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων, ἐνῷ οἱ δικοί σου μαθηταὶ τρώγουν καὶ πίνουν;».

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ μὲ τὴν ἀπάντησιν αὐτὴν ἀπεστομώθησαν, ἔστρεψαν τὴν συζήτησιν εἰς ἄλλο ζήτημα καὶ τοῦ εἶπαν· Διατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου νηστεύουν συχνὰ καὶ κάνουν προσευχάς, καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων κάνουν τὸ ἴδιο, οἱ δικοί σου δὲ μαθηταὶ τρώγουν καὶ πίνουν;

Τότε ἐκεῖνοι ἀπηύθηναν ἄλλην ἐρώτησιν εἰς αὐτόν· «διατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου νηστεύουν συχνὰ καὶ προσεύχονται, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων, οἱ δὲ ἰδικοί σου μαθηταὶ καὶ τρώγουν καὶ πίνουν;»

Αὐτὸς δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· «Μήπως μπορεῖτε νὰ ἐπιβάλετε νηστεία στοὺς ἀνθρώπους τοῦ γάμου, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ Νυμφίος εἶναι μαζί τους;

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· Μήπως ἠμπορεῖτε εἰς τοὺς προσκαλεσμένους εἰς γάμον φίλους τοῦ γαμβροῦ, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ γαμβρὸς εἶναι μαζί των καὶ ἑορτάζουν τὴν χαρὰν τοῦ γάμου του, νὰ τοὺς ἐπιβάλετε νὰ νηστεύουν; Ἔτσι καὶ οἱ μαθηταί μου. Ἐφ’ ὅσον ἐγὼ ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας εἶμαι μαζί των, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν.

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· «μήπως ἠμπορεῖτε νὰ ἐπιβάλετε νηστείαν εἰς τοὺς φίλους τοῦ νυμφίου, τοὺς προσκεκλημένους εἰς τὸν γάμον, καθ’ ὅν χρόνον ὁ νυμφίος εἶναι μαζῆ των; (Εἰς τὴν χαρὰν δὲν νηστεύουν οἱ ἄνθρωποι. Ἐφ’ ὅσον δὲ ἐγὼ ὁ νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας εἶμαι τώρα μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς μου δὲν εἶναι νοητὸν νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν).

Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέρες, ὅταν θ’ ἀποσπασθῇ ἀπ’ αὐτοὺς ὁ Νυμφίος καὶ θὰ θανατωθῇ, καὶ τότε, ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, θὰ νηστεύσουν».

Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι καὶ τότε, ὅταν θὰ πάρουν ἀπὸ αὐτοὺς τὸν Νυμφίον, θὰ νηστεύσουν καὶ θὰ πενθήσουν καὶ θὰ κακοπαθήσουν κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας.

Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι, ὅταν θὰ ἀποσπάσουν βιαίως ἐκ μέσου αὐτῶν τὸν νυμφίον καὶ τότε κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας θὰ νηστεύσουν καὶ θὰ πενθήσουν». (Ἐννοοῦσε τὴν σταύρωσίν του, ἡ ὁποία θὰ ἐγέμιζε ἀπὸ βαρὺ πένθος καὶ ἰσχυρὰν θλῖψιν τοὺς μαθητὰς ὅπως καὶ τὰς ἄλλας θλίψεις, τὰς ὁποίας κατόπιν θὰ ἐδοκίμαζαν αὐτοί).

Τοὺς εἶπε δὲ καὶ μία παραβολή· «Κανεὶς δὲν βάζει μπάλωμα ἀπὸ ἔνδυμα καινούργιο σὲ ἔνδυμα παλαιό. Ἀλλιῶς, καὶ τὸ καινούργιο θὰ σχίσῃ (γιὰ νὰ λάβῃ τὸ μπάλωμα), καὶ μὲ τὸ παλαιὸ δὲν θὰ ταιριάσῃ τὸ μπάλωμα ποὺ θὰ ληφθῇ ἀπ’ τὸ καινούργιο (Ὁ Ἰουδαϊσμὸς καὶ ὁ Χριστιανισμὸς δὲν συμπίπτουν καὶ δὲν συμβιβάζονται, διότι ὁ πρῶτος πάλιωσε, ὅπως ἕνα ἔνδυμα, καὶ ὁ δεύτερος εἶναι καινούργιος).

Τοὺς ἔλεγε δὲ καὶ ἓν ἀλληγορικὸν παράδειγμα, διὰ νὰ τοὺς ἐξηγήσῃ μὲ αὐτὸ καὶ νὰ τοὺς παραστήσῃ ζωηρότερον τὴν ἀλήθειαν αὐτήν. Τοὺς ἔλεγε δηλαδή, ὅτι κανεὶς δὲν βάζει εἰς παλαιὸν ροῦχον ἐμβάλωμα ἀπὸ ροῦχον καινούργιον· εἰ δ’ ἄλλως καὶ τὸ καινούργιον ροῦχον θὰ τὸ σχίσῃ ἀνωφελῶς καὶ θὰ τὸ ἀχρηστεύσῃ, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ παλαιὸν ροῦχον δὲν ταιριάζει τὸ ἐμβάλωμα, ποὺ ἐκόπη ἀπὸ τὸ καινούργιον ὕφασμα. Ἔτσι καὶ ἡ νέα μου διδασκαλία δὲν εἶναι ὠφέλιμον νὰ προσκολληθῇ εἰς ἐξωτερικοὺς τύπους, ποὺ ἐπάληωσαν. Διότι καὶ αὐτὴ θὰ ἀχρηστευθῇ, ἀλλὰ καὶ ἀταίριαστον μίγμα θὰ προέλθῃ.

Ἔλεγε δὲ πρὸς αὐτοὺς καὶ μίαν παραβολήν, ὅτι «κανεὶς δὲν βάζει μπάλωμα καινούργιο εἰς ροῦχο παλαιόν, ἐὰν ὅμως καὶ κάμῃ κάτι τέτοιο καὶ τὸ καινούργιο ὕφασμα θὰ τὸ σχίσῃ ἀνωφελῶς, διὰ νὰ βγάλῃ τὸ μπάλωμα, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ παλαιὸν ἔνδυμα δὲν θὰ ταιριάζῃ τὸ καινούργιο μπάλωμα.

Ἐπίσης κανεὶς δὲν βάζει κρασὶ νέο (μοῦστο) σὲ ἀσκιὰ παλαιά. Ἀλλιῶς, τὸ κρασὶ τὸ νέο θὰ σπάσῃ τὰ ἀσκιά, καὶ ἔτσι καὶ αὐτὸ θὰ χυθῇ, καὶ τὰ ἀσκιὰ θὰ καταστραφοῦν.

Καὶ κανένας δὲν βάζει μοῦστον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς, ποὺ δὲν ἀντέχουν εἰς τὴν βράσιν τοῦ μούστου. Ἐὰν ὅμως γελασθῇ καὶ κάμῃ κάτι τέτοιο, τότε ὁ μοῦστος θὰ σπάσῃ τοὺς ἀσκούς, καὶ ἔτσι καὶ αὐτὸς θὰ χυθῇ ἔξω καὶ οἱ ἀσκοῖ θὰ χαθοῦν.

Καὶ κανένας δὲν βάζει μοῦστον εἰς παλαιοὺς ἀσκούς. Ἐὰν ὅμως καὶ τὸ κάμῃ, τότε ὁ μοῦστος ἐπάνω εἰς τὴν βράσιν του θὰ σπάσῃ τοὺς ἀσκούς, ὁπότε καὶ αὐτὸς θὰ χυθῇ καὶ οἱ ἀσκοὶ θὰ χαθοῦν.

Γι’ αὐτὸ κρασὶ νέο πρέπει νὰ βάζουν σὲ ἀσκιὰ καινούργια, ὁπότε καὶ τὰ δύο διατηροῦνται.

Ἀλλὰ πρέπει νὰ βάζουν τὸν μοῦστον εἰς ἀσκοὺς καινούργιους καὶ τότε καὶ ὁ μοῦστος καὶ οἱ ἀσκοὶ διατηροῦνται. Ἔτσι καὶ τώρα οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ μαθηταί των εἶναι ἀσκοὶ παλαιοί, ποὺ δὲν ἠμποροῦν νὰ βαστάσουν τὴν νέαν διδασκαλίαν μου, τὴν ὁποίαν θὰ παραλάβουν οἱ μαθηταί μου, ποὺ ὁμοιάζουν μὲ νέους ἀσκούς.

Ἀλλὰ πρέπει νὰ βάζουν τὸν νέον οἶνον εἰς νέους ἀσκούς. (Οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ μαθηταί των εἶναι τὰ φθαρμένα ἐνδύματα, εἶναι οἱ παλαιοὶ ἀσκοῖ, ἔχουν παλαιὰν νοοτροπίαν καὶ ἀπηρχαιωμένους τρόπους λατρείας καὶ ζωῆς καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ δεχθοῦν τὴν νέαν διδασκαλίαν. Οἱ μαθηταί μου, ἁγνοί, νέοι ἄνθρωποι, θὰ τὴν δεχθοῦν εὐχαρίστως).

Ἐπίσης κανείς, ποὺ ἔπιε παλαιὸ κρασί, δὲν ἐπιθυμεῖ ἀμέσως νέο, ἀλλὰ λέγει· Τὸ παλαιὸ (κρασὶ) εἶναι καλλίτερο» (Ὅσοι παραμένουν προσκολλημένοι στὸν Ἰουδαϊσμὸ εἶναι παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν δύνανται νὰ βαστάσουν τὸ νέο κρασί, τὸ Χριστιανισμό. Ὁ Χριστιανισμὸς ἀπαιτεῖ νέα ἀσκιά, ἀνθρώπους ἐλευθερωμένους ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμό. Ἀλλ’ οἱ φανατικοὶ Ἰουδαῖοι νομίζουν, ὅτι ὁ Ἰουδαϊσμὸς εἶναι καλλίτερος ἀπὸ τὸ Χριστιανισμὸ ὅπως τὸ παλαιὸ κρασὶ εἶναι καλλίτερο ἀπὸ τὸ νέο).

Καὶ ὅταν κανεὶς πίῃ παλαιὸν οἶνον, δὲν θέλει ἀμέσως νὰ πίῃ νέον. Διότι λέγει· ὁ παλαιὸς οἶνος εἶναι καλύτερος. Ἔτσι καὶ ὁ συνηθισμένος εἰς τὴν παλαιότητα τοῦ νόμου δὲν ἀρέσκεται εἰς τὸ νέον πνεῦμα καὶ εἰς τὴν νέαν λατρείαν τοῦ εὐαγγελίου, διότι νομίζει, ὅτι αἱ τελεταὶ τῆς παλαιᾶς λατρείας εἶναι καλύτεροι. Βαθμηδὸν καὶ κατ’ ὀλίγον θὰ συνηθίσῃ οὗτος τὸ νέον πνεῦμα τοῦ εὐαγγελίου.

Καὶ κανείς, ἀφοῦ πίῃ παλαιὸν οἶνον, δὲν θέλει ἀμέσως τὸν νέον. Διότι λέγει· ὁ παλαιὸς εἶναι καλύτερος. (Ἔτσι καὶ οἱ συνιθισμένοι εἰς τοὺς ἀπηρχαιωμένους τύπους τοῦ παλαιοῦ Νόμου, δὲν ἠμποροῦν νὰ εὐχαριστηθοῦν εἰς τὸ νέον πνεῦμα τῆς ἰδικῆς μου διδασκαλίας)».

Κατὰ δὲ τὸ δευτερόπρωτο Σάββατο [Σημ.: Ἴσως δευτερόπρωτο Σάββατο ἐννοεῖ τὸ δεύτερο Σάββατο μετὰ τὸ πρῶτο Σάββατο τοῦ Πάσχα] αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) περνοῦσε μέσα ἀπὸ τὰ σπαρτά. Καὶ οἱ μαθηταί του μαδοῦσαν (ἔκοβαν) τὰ στάχυα, τὰ ἔτριβαν μὲ τὰ χέρια καὶ ἔτρωγαν.

Κατὰ δὲ τὸ Σάββατον τὸ πρῶτον τοῦ μηνὸς Νισάν, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἤρχιζε τὸ νέον ἔτος, καὶ τὸ ὁποῖον Σάββατον ἦτο ἡ δευτέρα ἑορτὴ μετὰ τὸν ἑορτασμὸν τῆς ἀρχιμηνιᾶς καὶ πρωτοχρονιᾶς τοῦ ἰουδαϊκοῦ ἔτους, συνέβη νὰ περνα ὁ Ἰησοῦς διὰ μέσου τῶν σπαρμένων χωραφιῶν. Καὶ ἐμαδοῦσαν οἱ μαθηταί του τὰ στάχυα καὶ τρίβοντες αὐτὰ μὲ τὰ χέρια ἔτρωγον τὸν καρπόν.

Κατὰ τὸ δεύτερον Σάββατον, ἔπειτα ἀπὸ τὸ πρῶτον Σάββατον τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, ἐπερνοῦσε ὁ Ἰησοῦς διὰ μέσου τῶν σπαρμένων ἀγρῶν καὶ οἱ μαθηταὶ ἔκοβαν τὰ στάχυα, τὰ ἔτριβον μὲ τὰ χέρια των καὶ ἔτρωγαν τοὺς κόκκους.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους τοὺς εἶπαν· «Γιατί κάνετε ὅ,τι δὲν ἐπιτρέπεται τὸ Σάββατο;».

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους τοὺς εἶπαν· Διατί κάνετε αὐτό, ποὺ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὸ κάμωμεν κατὰ τὸ Σάββατον, κατὰ τὸ ὁποῖον μᾶς ἀπαγορεύεται κάθε εἶδος ἐργασίας;

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους τοὺς εἶπαν· «διατί κάνετε αὐτὸ τὸ ὁποῖον, ὡς ἐργασία ποὺ εἶναι, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὸ κάνετε κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου;»

Τοὺς ἀποκρίθηκε δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «Οὔτε αὐτὸ δὲν διαβάσατε, ποὺ ἔκανε ὁ Δαβίδ, ὅταν πείνασε αὐτὸς καὶ οἱ σύντροφοί του;

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Δὲν ἀνεγνώσατε οὔτε κὰν ἐκεῖνο, ποὺ ἔκαμεν ὁ ἔνδοξός σας βασιλεὺς Δαβίδ, ὅταν πείνασεν αὐτὸς καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἦταν μαζί του;

Καὶ ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· «δὲν ἔχετε ἀναγνώσει οὔτε κἂν καὶ τοῦτο, ποὺ εἶχε κάμει ὁ Δαυΐδ, ὅταν ἐπείνασε αὐτὸς καὶ ἐκεῖνοι ποῦ ἦσαν μαζῆ του;

Ὅτι μπῆκε δηλαδὴ στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ καὶ πῆρε καὶ ἔφαγε καὶ ἔδωσε καὶ στοὺς συντρόφους του τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, τοὺς ὁποίους δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φάγουν παρὰ μόνον οἱ ἱερεῖς;».

Πῶς δηλαδὴ ἐμβῆκεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπῆρε τοὺς ἄρτους, ποὺ ἦσαν βαλμένοι ὡς θυσία εἰς τὸν Θεὸν ἐπάνω εἰς τὴν τράπεζαν τῆς σκηνῆς, καὶ ἔφαγε καὶ ἔδωκε καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ ἦσαν μαζί του; Αὐτοὺς δὲ τοὺς ἄρτους δὲν ἐπιτρέπεται να τοὺς φάγῃ κανεὶς ἄλλος παρὰ μόνοι οἱ ἱερεῖς. Καὶ ὅμως εἰς τὴν περίστασιν ἐκείνην οὔτε ὁ Θεὸς ὠργίσθη, οὔτε ἡ Γραφὴ ἀπεδοκίμασε τὴν πρᾶξιν αὐτήν. Ἀλλ’ οὔτε καὶ σεῖς κατακρίνεται τὸν Δαβίδ, μολονότι αὐτὸ ποὺ ἔκαμεν εἶναι πολὺ περισσότερον ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ κάνουν τώρα οἱ μαθηταί μου.

Ὅτι δηλαδὴ εἰσῆλθε εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ἐπῆρε τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, ἔφαγε καὶ αὐτὸς καὶ ἔδωκε καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ εἶχε μαζῆ του; Αὐτοὺς δὲ τοὺς ἄρτους, ὅπως γνωρίζετε, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τοὺς φάγῃ κανεὶς ἄλλος, εἰ μὴ μόνο οἱ ἱερεῖς. (Καὶ ὅμως τὴν πρᾶξιν αὐτὴν τοῦ Δαυΐδ, βαρυτέραν ἀπὸ αὐτὴν ποὺ κάνουν τώρα οἱ μαθηταί μου, οὔτε ὁ Θεὸς οὔτε καὶ σεῖς βέβαια τὴν καταδικάζετε)».

Ἐπίσης τοὺς ἔλεγε· «Ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου».

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι ὁ τέλειος ἄνθρωπος καὶ δὲν ἔχει ἀνάγκην νὰ παιδαγωγηθῇ ἀπὸ τὸ θεσμὸν τοῦ Σαββάτου, ὡς Θεὸς δὲ ἔχει ὁρίσει αὐτὸς τὸν θεσμὸν τοῦτον, εἶναι κύριος τοῦ Σαββάτου καὶ ἔχει ἐξουσίαν καὶ νὰ τροποποιήσῃ ἀκόμη τὸν θεσμὸν τοῦτον. Ὅ,τι δὲ ἔκαμαν τώρα οἱ μαθηταί, τὸ ἔκαμαν μὲ τὴν σιωπηρὰν συγκατάθεσιν τοῦ Διδασκάλου των, ποὺ εἶναι κύριος τοῦ Σαββάτου.

Καὶ ἔλεγεν ἐν συμπεράσματι εἰς αὐτούς, ὅτι «ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι Κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου καὶ μὲ τὴν θείαν του ἐξουσίαν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τροποποιῇ καὶ νὰ λαμπρύνῃ τὸν δεσμὸν αὐτόν».

Καὶ ἄλλο δὲ Σάββατο αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) μπῆκε στὴ συναγωγὴ καὶ δίδασκε. Καὶ ἦταν ἐκεῖ ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸ δεξί του χέρι ἦταν παράλυτο.

Συνέβη δὲ καὶ κατ’ ἄλλο Σάββατον νὰ εἰσέλθῃ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ νὰ διδάσκῃ εἰς αὐτήν. Καὶ παρευρίσκετο ἐκεῖ ἄνθρωπος, τοῦ ὁποίου τὸ δεξιὸν χέρι ἦτο ξηρὸν καὶ ἀκίνητον.

Συνέβη δὲ καὶ κάποιο ἄλλο Σάββατον νὰ εἰσέλθῃ αὐτὸς εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ νὰ διδάσκῃ. Εὑρίσκετο δὲ ἐκεῖ καὶ ἔνας ἄνθρωπος, τοῦ ὁποίου τὸ δεξὶ χέρι ἦτο ἀκίνητον καὶ ξηρόν.

Καὶ κοίταζαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἂν θὰ θεραπεύσῃ τὸ Σάββατο, γιὰ νὰ βροῦν κατηγορία ἐναντίον του.

Τὸν παρεφύλαττον δὲ καὶ τὸν παρηκολούθουν προσεκτικὰ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἐὰν θὰ θεραπεύσῃ τὸν πάσχοντα κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου διὰ νὰ εὕρουν κατηγορία ἐναντίον του, ὅτι κατέλυε τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου.

Τὸν κατεσκόπευον δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, ἐὰν κατὰ τὸ Σάββατον θὰ θεραπεύσῃ αὐτόν, διὰ νὰ εὔρουν ἀφορμὴ κατηγορίας ἐνάντιον του.

Ἀλλ’ αὐτὸς γνώριζε τοὺς διαλογισμούς τους, καὶ εἶπε στὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ παράλυτὸ χέρι· «Σήκω καὶ στάσου ἐδῶ μπροστά». Καὶ αὐτὸς σηκώθηκε καὶ στάθηκε.

Αὐτὸς ὅμως ὡς καρδιογνώστης ἐγνώριζε τοὺς διαλογισμού των. Καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε τὸ ξηρὸν καὶ ἀκίνητοτον χέρι· Σήκω καὶ στάσου εἰς τὸ μέσον τῆς συναγωγῆς. Ἐκεῖνος δὲ ἐσηκώθη καὶ ἐστάθη.

Αὐτὸς δὲ ὡς παντογνώστης ἐγνώριζε πολὺ καλὰ τοὺς διαλογισμούς των καὶ εἶπε εἰς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε τὸ ξηρὸν χέρι· «σήκω ὀρθὸς καὶ στάσου εἰς τὸ μέσον τῆς συναγωγῆς». Ἐκεῖνος δὲ ἐσηκώθη καὶ ἐστάθη.

Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτούς· «Σᾶς ἐρωτῶ· Τί ἐπιτρέπεται τὸ Σάββατο, νὰ κάνῃ κανεὶς καλὸ ἢ κακό; Νὰ σώσῃ ἄνθρωπο ἢ νὰ σκοτώσῃ;».

Εἶπε λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτούς· θὰ σᾶς ἐρωτήσω, τί εἶναι ἐπιτετραμμένον κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Σαββάτου νὰ κάνῃ ὁ ἄνθρωπος· εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ κάνῃ καλὸν ἢ ἠμπορεῖ να παραλείψῃ τὴν εὐεργεσίαν τοῦ πλησίον καὶ ἔτσι νὰ γίνῃ αἴτιος βλάβης καὶ κακοῦ εἰς αὐτόν; Ἐπιβάλλεται κατὰ τὸ Σάββατον νὰ σώσῃ τὴν ζωὴν τοῦ πλησίον, ἢ ἐπιτρέπεται νὰ μὴ τὸν βοηθήσῃ κινδυνεύοντα καὶ ἔτσι ἐμμέσως νὰ τὸν θανατώσῃ; Βέβαια ἠθικῶς ἐπιτετραμμένον, ἀλλὰ καὶ ἐπιβεβλημένον καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου εἶναι νὰ κάνῃ ὁ καθένας μας καλὸν καὶ νὰ σώσῃ τὴν ζωὴν τοῦ πλησίον.

Εἶπε τότε πρὸς τοὺς Φαρισαίους ὁ Ἰησοῦς· «θὰ σᾶς ἐρωτήσω, τί ἐπιτρέπεται νὰ κάμῃ κανεὶς τὰς ἡμέρας τοῦ Σαββάτου· νὰ κάμῃ τὸ καλὸν ἢ νὰ κάμῃ τὸ κακόν; Νὰ σώσῃ μίαν ζωήν ποὺ κινδυνεύει ἢ νὰ ἀδιαφορήσῃ καὶ νὰ γίνῃ αἰτία τοῦ θανάτου ἑνὸς ἀνθρώπου;»

Καὶ ἀφοῦ περιέφερε τὸ βλέμμα σ’ ὅλους αὐτούς, εἶπε σ’ αὐτόν· «Ἅπλωσε τὸ χέρι σου». Καὶ αὐτὸς τὸ ἔκανε, καὶ ἀποκαταστάθηκε τὸ χέρι του, ὥστε νὰ εἶναι ὅπως τὸ ἄλλο.

Καὶ ἀφοῦ ἐκύτταξε τριγύρω ὅλους αὐτοὺς περιμένων νὰ τοῦ ἀπαντήσουν, εἶπεν εἰς τὸν ἀσθενῆ· Ἐξάπλωσε τὴν χεῖρα σου. Αὐτὸς δὲ μολονότι ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του ἠμποδίζετο νὰ πράξῃ τοῦτο, ὅμως φανερώνων τὴν πίστιν του κατέβαλε προσπάθειαν καὶ ἔκαμεν ὅπως τοῦ παρήγγειλεν ὁ Κύριος. Καὶ ἔγινε πάλιν ὑγιὲς τὸ χέρι του σὰν τὸ ἄλλο.

Καὶ ἀφοῦ περιέφερε γύρω τὸ βλέμμα του πρὸς ὅλους (μήπως τυχὸν καὶ κανεὶς ἀπαντήσῃ) εἶπεν εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον· ἄπλωσε τὸ χέρι σου». Ἐκεῖνος ἔκαμε ὅ,τι τοῦ εἶπε ὁ Κύριος καὶ ἀμέσως τὸ χέρι του ἔγινε ἐντελῶς ὑγιές, ὅπως καὶ τὸ ἄλλο.

Αὐτοὶ δὲ ἔγιναν ἔξω φρενῶν, καὶ ἔκαναν μεταξύ τους συζητήσεις ἐπὶ συζητήσεων γιὰ τὸ τί θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν στὸν Ἰησοῦ.

Αὐτοὶ δὲ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ τρελλὸν σκοτισμὸν τοῦ νοῦ καὶ συνωμίλουν μεταξύ των, τί θὰ μποροῦσαν νὰ κάμουν εἰς τὸν Ἰησοῦν πρὸς τιμωρίαν τῆς κατὰ τὸ Σάββατον θεραπείας.

Αὐτοὶ δὲ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ σκοτισμὸν τοῦ νοῦ καὶ πώρωσιν τῆς καρδίας καὶ συζητοῦσαν ἐντόνως μεταξύ τους, τί θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν ἐνάντιον τοῦ Ἰησοῦ.

Αὐτὲς δὲ τὶς ἡμέρες βγῆκε στὸ ὄρος γιὰ νὰ προσευχηθῇ, καὶ διανυκτέρευσε στὴν προσευχὴ πρὸς τὸ Θεό.

Συνέβη δὲ κατὰ τὰς ἡμέρας ταύτας νὰ βγῆ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ὄρος διὰ νὰ προσευχηθῇ. Καὶ ἐπέρασε τὴν νύκτα ὁλόκληρον ἐν τῇ προσευχῇ πρὸς τὸν Θεόν.

Κατὰ τὰς ἡμέρας δὲ αὐτὰς ἐβγῆκεν ὁ Κύριος εἰς τὸ ὄρος νὰ προσευχηθῇ καὶ διενυκτέρευσε προσευχόμενος πρὸς τὸν Θεόν.

Καὶ ὅταν ξημέρωσε, κάλεσε κοντά του τοὺς μαθητάς του καὶ ἐξέλεξε ἀπ’ αὐτοὺς δώδεκα, τοὺς ὁποίους καὶ ὠνόμασε ἀποστόλους·

Καὶ ὅταν ἔγινεν ἡμέρα, ἐφώναξε πλησίον του τοὺς μαθητάς του καὶ ἐξέλεξεν ἀπὸ αὐτοὺς δώδεκα, τοὺς ὁποίους καὶ ὠνόμασεν Ἀποστόλους.

Καὶ ὅταν ἔγινε ἡμέρα ἐκάλεσε κοντά του τοὺς μαθητάς του καὶ ἐξέλεξε ἀπὸ αὐτοὺς δώδεκα, τοὺς ὁποίους ὠνόμασε καὶ Ἀποστόλους.

Τὸ Σίμωνα, τὸν ὁποῖο καὶ ὠνόμασε Πέτρο, καὶ τὸν Ἀνδρέα τὸν ἀδελφό του, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, τὸ Φίλιππο καὶ τὸ Βαρθολομαῖο,

Ἐξέλεξε δηλαδὴ τὸν Σίμωνα, εἰς τὸν ὁποῖον ἔδωσε τὸ ὄνομα Πέτρος, καὶ τὸν Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν του· τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Βαρθολομαῖον·

Δηλαδὴ τὸν Σίμωνα, τὸν ὁποῖον ὠνόμασε Πέτρον, καὶ τὸν Ἀνδρέα τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Βαρθολομαῖον,

τὸ Ματθαῖο καὶ τὸ Θωμᾶ, τὸν Ἰάκωβο τὸν υἱὸ τοῦ Ἀλφαίου καὶ τὸ Σίμωνα τὸ λεγόμενο Ζηλωτή,

τὸν Ματθαῖον καὶ τὸν Θωμᾶν, τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου καὶ τὸν Σίμωνα, ποὺ τὸν ἔλεγαν ζηλωτήν·

τὸν Ματθαῖον καὶ τὸν Θωμᾶν, τὸν Ἰάκωβον, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου καὶ Σίμωνα τὸν ὀνομαζόμενον Ζηλωτήν,

τὸν Ἰούδα τὸν υἱὸ τοῦ Ἰακώβου, καὶ τὸν Ἰούδα τὸν Ἰσκαριώτη, ὁ ὁποῖος καὶ ἔγινε προδότης.

τὸν Ἰούδαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰακώβου καὶ τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος καὶ ἔγινε εἰς τὸ τέλος προδότης.

Ἰούδαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰακώβου καὶ Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος κατόπιν ἔγινε προδότης.

Κατέβηκε δὲ μαζί τους καὶ στάθηκε σ’ ἕνα τόπο πεδινό, ὅπου ἦταν πλῆθος ἀπὸ μαθητάς του καὶ μεγάλο πλῆθος τοῦ λαοῦ ἀπ’ ὅλη τὴν Ἰουδαία καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὶς παραλιακὲς πόλεις Τύρο καὶ Σιδῶνα, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν γιὰ νὰ τὸν ἀκούσουν καὶ νὰ θεραπευθοῦν ἀπὸ τὶς ἀσθένειές τους,

Καὶ ὅταν κατέβη μαζὶ μὲ αὐτοὺς ἀπὸ τὸ ὄρος, ἐστάθη εἰς κάποιαν πεδιάδα. Καὶ εἶχε μαζευθῆ ἐκεῖ πλῆθος ἀπὸ μαθητάς του καὶ λαὸς πολὺς ἀπὸ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀπὸ τὴν παραλίαν τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος, οἱ ὁποῖοι ἦλθον διὰ νὰ ἀκούσουν τὴν διδασκαλίαν του καὶ διὰ νὰ ἰατρευθοῦν ἀπὸ τὰς ἀσθενείας των.

Καὶ ὅταν κατέβηκε μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἀπὸ τὸ ὄρος ἐστάθηκε εἰς τὰς ὑπωρείας τοῦ ὄρους, ὅπου ἤρχιζε ἡ πεδιάς. Καὶ ἐκεῖ εἶχε συγκεντρωθῆ πλῆθος ἀπὸ μαθητὰς καὶ λαὸς πολὺς ἀπὸ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀπὸ τὰ παράλια Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν νὰ τὸν ἀκούσουν καὶ νὰ θεραπευθοῦν ἀπὸ τὰς ἀσθενείας των.

καθὼς καὶ οἱ ἐνοχλούμενοι ἀπὸ πνεύματα ἀκάθαρτα, καὶ θεραπεύονταν.

Ἦσαν δὲ ἐκεῖ καὶ πολλοί, ποὺ ἠνοχλοῦντο ἀπὸ πνεύματα ἀκάθαρτα. Καὶ ἐθεραπεύοντο.

Εἶχαν ἔλθει δὲ ἐκεῖ καὶ πολλοί, ποὺ ἐταλαιπωροῦντο ἀπὸ ἀκάθαρτα πνεύματα καὶ οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ ἐθεραπεύοντο.

Καὶ ὅλος ὁ λαὸς προσπαθοῦσε νὰ τὸν ἀγγίξῃ, διότι δύναμι ἔβγαινε ἀπ’ αὐτὸν καὶ θεράπευε τοὺς πάντες.

Καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἐζήτει νὰ τὸν ἐγγίσῃ· διότι ὡς Θεάνθρωπος ἦτο πηγὴ χάριτος καὶ δυνάμεως καὶ δὲν εἶχεν ἀνάγκην νὰ δανεισθῇ ἀπὸ ἄλλον ταῦτα καὶ ἡ δύναμις αύτή, ποὺ ἔβγαινεν ἀπὸ ἐπάνω του, ἰάτρευεν ὅλους.

Καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἐζητοῦσε νὰ τὸν ἐγγίσῃ, διότι θεία δύναμις ἔβγαινε ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἐθεράπευεν ὅλους, ὅσοι εἶχαν πίστιν εἰς αὐτόν.

Τότε αὐτὸς στράφηκε πρὸς τοὺς μαθητάς του καὶ ἔλεγε· «Εὐτυχεῖς εἶσθε σεῖς οἱ πτωχοί, διότι δική σας εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Καὶ αὐτός, ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια του καὶ τὰ προσήλωσεν εἰς τοὺς μαθητάς του, ἔλεγε· Πανευτυχεῖς καὶ μακάριοι εἶσθε σεῖς οἱ πτωχοί, ποὺ δὲν ξιππάζεσθε ἀπὸ τὰ πλούτη, ἀλλὰ ἑξαρτᾶτε ταπεινῶς τὸν ἑαυτόν σας ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἔχετε στηριγμένην τὴν ἐλπίδα σας εἰς τὴν πρόνοιάν του. Καὶ εἶσθε μακάριοι, διότι εἶναι ἰδική σας ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Καὶ αὐτός, ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια του πρὸς τοὺς μαθητάς, ἔλεγε· «μακάριοι εἶσθε σεῖς οἱ πτωχοί, ποὺ δὲν ἔχετε δώσει τὴν καρδία σας εἰς τὰ πλούτη, ἀλλὰ στηρίζετε τὰς ἐλπίδας σας εἰς τὸν Θεόν, διότι ἰδική σας εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Εὐτυχεῖς εἶσθε σεῖς, οἱ ὁποῖοι τώρα πεινᾶτε, διότι θὰ χορτάσετε. Εὐτυχεῖς εἶσθε σεῖς, οἱ ὁποῖοι τώρα κλαίετε, διότι θὰ γελάσετε.

Μακάριοι εἶσθε σεῖς, ποὺ πεινᾶτε τώρα καὶ ὑπομένετε καρτερικῶς καὶ χωρὶς νὰ γογγύζετε τὰς στερήσεις καὶ τὰς ἀνάγκας τῆς πτωχείας, διότι θὰ χορτασθῆτε μὲ τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ τῆς οὐρανίου βασιλείας. Μακάριοι εἶσθε σεῖς, ποὺ κλαίετε τώρα διὰ τὰ ἁμαρτήματά σας καὶ διὰ τὰς δοκιμασίας, ποὺ δέχεσθε μὲ εὐγνωμοσύνην ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δι’ αὐτῶν σᾶς παιδαγωγεῖ, διότι θὰ γελάσετε καὶ θὰ χαρῆτε κατὰ τὴν μέλλουσαν ζωήν.

Μακάριοι εἶσθε σεῖς, ποὺ πεινᾶτε καὶ στερεῖσθε, χωρὶς νὰ γογγύζετε, διότι θὰ χορτασθῆτε μὲ τὰς ἀνεκτιμήτους δωρεὰς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι εἶσθε σεῖς, ποὺ κλαίετε διὰ τὰς ἁμαρτήματά σας καὶ διὰ τὰς ἄλλας θλίψεις, τὰς ὁποίας ὑπομένετε, διότι θὰ χαρῆτε καὶ θὰ γελάσετε.

Εὐτυχεῖς εἶσθε, ὅταν σᾶς μισήσουν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν σᾶς ἀφορίσουν καὶ σᾶς χλευάσουν καὶ σᾶς δυσφημήσουν ἐξ αἰτίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

Μακάριοι εἶσθε, ὅταν σᾶς μισήσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ ὅταν σᾶς ἀφορίσουν καὶ διακόψουν κάθε θρησκευτικὴν καὶ κοινωνικὴν σχέσιν μαζί σας καὶ ὅταν σᾶς ὑβρίσουν καὶ ὅταν βγάλουν τὸ ὄνομά σας ὡς κακὸν καὶ σᾶς διαπομπεύσουν, ὅλα δὲ αὐτὰ σᾶς τὰ κάμουν, ἐπειδὴ εἶσθε μαθηταὶ καὶ πιστοὶ ἀκόλουθοι τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

Μακάριοι εἶσθε ὅταν σᾶς μισήσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ ὅταν διακόψουν κάθε σχέσιν μὲ σᾶς καὶ σᾶς ἀπομονώσουν καὶ σᾶς ὑβρίσουν καὶ διαβάλουν τὸ ὄνομά σας ὡς πονηρὸν καὶ κακόν, κάμουν δὲ ὅλα αὐτά, διότι εἶσθε πιστοὶ μαθηταὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

Χαρῆτε ἐκείνη τὴν ἡμέρα καὶ πηδήσετε ἀπὸ χαρά, διότι νά, ὁ μισθός σας θὰ εἶναι πολὺς στὸν οὐρανό. Τὰ ἴδια, ὡς γνωστόν, ἔκαναν οἱ πατέρες τους στοὺς προφῆτες.

Χαρῆτε κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν καὶ πηδήσατε ἀπὸ τὴν μεγάλην σας χαράν. Διότι ἰδοὺ ὁ μισθός σας καὶ ἡ ἀνταμοιβή σας θὰ εἶναι μεγάλη εἰς τὸν οὐρανόν. Διότι καὶ εἰς τοὺς τιμηθέντας καὶ βραβευθέντας ἀπὸ τὸν Θεὸν προφήτας τὰ ἴδια ἔκαναν οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν διωκτῶν σας.

Χαρῆτε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ποὺ θὰ ὑφίστασθε αὐτὰ καὶ σκιρτήσατε ἀπὸ τὴν μεγάλην χαράν. Διότι ἰδού, ἡ ἀνταμοιβή σας θὰ εἶναι μεγάλη καὶ ἀνεκτίμητος εἰς τὸν οὐρανόν. Διότι τὰ ἴδια ἔκαναν οἱ πατέρες αὐτῶν καὶ εἰς τοὺς προφήτας, οἱ ὁποῖοι σήμερον τιμῶνται καὶ δοξάζονται εἰς τὸν οὐρανόν.

Ἀντιθέτως ἀλλοίμονο σὲ σᾶς τοὺς πλουσίους, διότι ἤδη ἔχετε λάβει ὅ,τι ἦταν ν’ ἀπολαύσετε.

Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς σᾶς τοὺς πλουσίους, ποὺ χρησιμοποιεῖτε ἐγωϊστικῶς τὸν πλοῦτον σας πρὸς ἰκανοποίησιν τῶν σαρκικῶν σας ἀνέσεων καὶ ἀπολαύσεων. Ἀλλοίμονόν σας, διότι ἔχετε πλήρη καὶ τελείαν τὴν παρηγορίαν σας ἀπὸ τὸν πλοῦτον καὶ συνεπῶς δὲν μένει νὰ ἐλπίζετε τίποτε εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν.

Πλὴν ἀλλοίμονον εἰς σᾶς τοὺς πλουσίους, ποὺ χρησιμοποιεῖτε τὸν πλοῦτον ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον διὰ τὴν ἰδικήν σας καλοπέρασιν καὶ ἀπόλαυσιν, διότι ἔχετε πλέον πάρει τὴν παρηγορίαν καὶ τὴν χαρὰν ἀπὸ τὸν πλοῦτον καὶ συνεπῶς δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ περιμένετε ἀμοιβὴν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ἀλλοίμονο σὲ σᾶς τοὺς χορτάτους, διότι θὰ πεινάσετε. Ἀλλοίμονο σὲ σᾶς, ποὺ τώρα γελᾶτε, διότι θὰ πενθήσετε καὶ θὰ κλαύσετε.

Ἀλλοίμονον εἰς σᾶς, ποὺ εἶσθε χορτασμένοι ἀπὸ τὰς σαρκικὰς ἀπολαύσεις καὶ ὡς μόνον σκοπὸν τοῦ βίου σας ἐθέσατε τὸ φάγωμεν καὶ πίωμεν· διότι θὰ στερηθῆτε τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ εἰς τὸν μέλλοντα βίον καὶ θὰ πεινάσετε. Καὶ σὲ σᾶς, ποὺ ὡς μοναδικὸν σκοπὸν τῆς ζωῆς σας ἔχετε τὴν σαρκικὴν χαρὰν καὶ γελᾶτε τώρα ἐξ αἰτίας τῶν διασκεδάσεων καὶ τῶν ἀπολαύσεων, ποὺ ἔχετε ἀπὸ βίον σαρκικόν, οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονον, διότι εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν θὰ πενθήσετε καὶ θὰ κλαύσετε.

Ἀλλοίμονον εἰς σᾶς, ποὺ εἶσθε χορτασμένοι ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰς ἀπολαύσεις, διότι θὰ στερηθῆτε ἀπὸ τὰ ἀνεκτίμητα πνευματικὰ ἀγαθὰ καὶ θὰ πεινάσετε αἰωνίαν πεῖναν. Ἀλλοίμονον εἰς σᾶς, ποὺ γελᾶτε καὶ διασκεδάζετε μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἀπολαύσεις σας, διότι εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν θὰ πενθήσετε καὶ θὰ κλαύσετε πικρά.

Ἀλλοίμονο ὅταν σᾶς ἐπαινέσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Τὰ ἴδια, ὡς γνωστόν, ἔκαναν στοὺς ψευδοπροφῆτες οἱ πατέρες τους».

Ἀλλοίμονον ὅταν σᾶς ἐπαινέσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καὶ αὐτοὶ ἀκόμη, ποὺ διὰ τὰς κακάς των πράξεις εἶναι ἄξιοι ἐλέγχων. Ἀλλοίμονόν σας, διότι τὰ ἴδια ἀκριβῶς ἔκαναν καὶ εἰς τοὺς ψευδοπροφήτας οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν Ἰουδαίων. Τοὺς ἐπευφήμουν δηλαδὴ καὶ τοὺς ἐπεκρότουν ὅλοι, ἐπειδὴ ἐκεῖνοι προδιδόντες τὴν ἀλήθειαν ἐλάλουν τὰ ἀρεστὰ εἰς αὐτοὺς καὶ ἐκολάκευον τὰς ἀδυναμίας των.

Ἀλλοίμονον, ὅταν σᾶς ἐπαινέσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἐπειδὴ ὅλους θὰ τοὺς κολακεύετε, εἰς ὅλους θάλετε νὰ ἀρέσετε, μὲ ὅλους θέλετε νὰ τὰ ἔχετε καλά, καταπατοῦντες τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Τὰ ἴδια ἔκαναν (τέτοιους ἐπαίνους δηλαδὴ ἀπέδιδαν) εἰς τοὺς ψευδοπροφήτας καὶ οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν Ἑβραίων.

«Λέγω δὲ σὲ σᾶς, ποὺ μὲ ἀκοῦτε· Ν’ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ κάνετε καλὸ σ’ αὐτοὺς ποὺ σᾶς μισοῦν,

Εἰς σᾶς ὅμως, ποὺ μὲ ἀκούετε καὶ ἔχετε τὴν διάθεσιν νὰ συμμορφοῦσθε πρὸς τὴν ἀλήθειαν, ἐπειδὴ θὰ ἀντιμετωπίσετε πολλοὺς ἐπικριτὰς καὶ διώκτας, σᾶς λέγω νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ εὐεργετῆτε ἐκείνους ποὺ σᾶς μισοῦν,

Ἀλλὰ εἰς σᾶς, ποὺ μὲ ἀκοῦτε μὲ καλὴν διάθεσιν, λέγω καὶ τὰ ἐξῆς· Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, εὐεργετεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς μισοῦν,

νὰ δίνετε εὐχὲς σ’ ὅσους ἐκστομίζουν ἐναντίον σας κατάρες, νὰ προσεύχεσθε γιὰ ὅσους σᾶς συμπεριφέρονται κακῶς.

νὰ εὔχεσθε πρὸς τὸν Θεὸν ἀγαθὰ καὶ νὰ ἐπικαλῆσθε τὰς θείας εὐλογίας δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σᾶς καταρῶνται, καὶ νὰ προσεύχεσθε ὑπὲρ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι σᾶς δυσφημοῦν καὶ ὁπωσδήποτε σᾶς βλάπτουν.

εὐλογεῖτε ἐκείνους, ποὺ σᾶς καταρῶνται, προσεύχεσθε εἰς τὸν Θεὸν δι’ ἐκείνους, ποὺ σᾶς δυσφημοῦν καὶ σᾶς προβάλλουν καὶ σᾶς βλάπτουν.

Σ’ ὅποιον σὲ κτυπᾷ στὴ μία πλευρὰ τῆς σιαγόνος (στὸ ἕνα μάγουλο), πρόσφερε καὶ τὴν ἄλλη. Καὶ αὐτόν, ποὺ σοῦ παίρνει τὸ πανωφόρι, μὴ ἐμποδίσῃς νὰ σοῦ πάρῃ καὶ τὸ πουκάμισο.

Εἰς ἐκεῖνον ποὺ σὲ κτυπᾷ εἰς τὴν μίαν πλευρὰν τῆς σιαγόνος, πρόσφερέ του καὶ τὴν ἄλλην πλευράν. Καὶ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ σοῦ πάρῃ τὸ ἐπανωφόριον, μὴ τὸν ἐμποδίσῃς νὰ πάρῃ καὶ τὸ ὑποκάμισόν σου. (Ἡ πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπη σου δηλαδὴ πρέπει νὰ σὲ κάνῃ ὑποχωρητικὸν πάντοτε καὶ νὰ σὲ προθυμοποιῆ, ὅπως παραιτῆσαι ὑπὲρ τοῦ πλησίον καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὰ πλέον νόμιμα δικαιώματά σου).

Εἰς ἐκεῖνον ποὺ σὲ κτυπᾷ εἰς τὴν μίαν παρειάν, πρόσφερε καὶ τὴν ἄλλην νὰ κτυπήσῃ· καὶ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ σοῦ ἁρπάσῃ τὸ ἐπανωφόρι, μὴ τὸν ἐμποδίσῃς νὰ σοῦ πάρῃ καὶ τὸν χιτῶνα.

Καὶ σὲ καθένα, ποὺ σοῦ ζητεῖ, δίνε. Καὶ ἀπ’ αὐτόν, ποὺ παίρνει τὰ δικά σου, νὰ μὴ ζητῇς νὰ τὰ πάρῃς πίσω.

Εἰς καθένα δὲ ποὺ σοῦ ζητεῖ, δίδε, ἀλλὰ πάντοτε μὲ διάκρισιν, ποὺ θὰ τὴν διαπνέῃ εἰλικρινὴς ἀγάπη. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ παίρνει τὰ ἰδικά σου, νὰ μὴ ἀπαιτῇς καὶ νὰ μὴ ἀνοίγῃς δίκας διὰ νὰ τὰ ξαναπάρῃς.

Σὲ καθένα ποὺ σοῦ ζητεῖ δίδε του μὲ εἰλικρινῆ ἀγάπην καὶ διάκρισιν καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ διὰ τῆς βίας σοῦ ἁρπάζει τὰ ἰδικά σου, μὴ ἀπαιτεῖς καὶ μὴ ἀνοίγεις δικαστικοὺς ἀγῶνας διὰ νὰ τὰ ξαναπάρῃς.

Καὶ καθὼς θέλετε νὰ κάνουν οἱ ἄνθρωποι σὲ σᾶς, ἔτσι νὰ κάνετε καὶ σεῖς σ’ αὐτούς.

Καὶ μὲ ὀλίγας λέξεις, ὅπως θέλετε νὰ συμπεριφέρωνται πρὸς σᾶς καὶ νὰ σᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, καὶ σεῖς νὰ κάνετε εἰς αὐτοὺς τὰ ἴδια.

Καὶ ὅπως θέλετε νὰ κάνουν καὶ νὰ συμπεριφέρωνται ἀπέναντι σας οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι καὶ σεῖς νὰ πράττετε καὶ νὰ συμπεριφέρεσθε πρὸς αὐτούς.

Ἐὰν δὲ ἀγαπᾶτε ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἀγαποῦν, ποιός μισθὸς ἀνήκει σὲ σᾶς; Διότι καὶ οἱ ἀσεβεῖς ἀγαποῦν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἀγαποῦν.

Διότι ἐὰν ἀγαπᾶτε μόνον ἐκείνους, ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποία εὔνοια ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ποία ἀμοιβὴ ἀπὸ αὐτὸν σᾶς ἀνήκει; Καμμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἀγαποῦν.

Ἐὰν ἀγαπᾶτε μόνον αὐτοὺς ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποία χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἀμοιβὴ σᾶς ἀξίζει; Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν ἐκείνους ποὺ τοὺς ἀγαποῦν.

Καὶ ἐὰν εὐεργετῆτε ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σᾶς εὐεργετοῦν, ποιός μισθὸς ἀνήκει σὲ σᾶς; Διότι καὶ οἱ ἀσεβεῖς τὸ αὐτὸ πράττουν.

Καὶ ἂν κάνετε τὸ καλὸν εἰς ἐκείνους, ποὺ σᾶς εὐεργετοῦν, ποία εὔνοια καὶ χάρις καὶ ἀνταμοιβὴ σᾶς ἀνήκει ἀπὸ τὸν Θεόν; Καμμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ ἴδιο κάνουν.

Καὶ ἐὰν κάνετε τὸ καλὸν εἰς ἐκείνους μόνον ποὺ σᾶς εὐεργετοῦν, ποία ἀνταμοιβὴ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ σᾶς ἀνῆκει; Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ ἴδιον κάμνουν.

Καὶ ἐὰν δανείζετε σ’ ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐλπίζετε νὰ πάρετε πίσω, ποιός μισθὸς ἀνήκει σὲ σᾶς; Διότι καὶ ἀσεβεῖς δανείζουν σὲ ἀσεβεῖς γιὰ νὰ πάρουν πίσω τὰ αὐτά.

Καὶ ἐὰν δανείζετε ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐλπίζετε νὰ λάβετε ὀπίσω τὰ δανεισθέντα, ποῖα χάρις καὶ ἀνταπόδοσις ἀπὸ τὸν Θεὸν σᾶς ἀνήκει; Καμμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δανείζουν ἄλλους ἁμαρτωλοὺς διὰ νὰ λάβουν ὀπίσω ὁλόκληρον τὸ δανεισθὲν ποσὸν ἢ καὶ ἐν καιρῷ ἀνάγκης λάβουν καὶ αὐτοὶ ἴσα ὠφελήματα καὶ δάνεια ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐδάνεισαν.

Καὶ ἐὰν δανείζετε εἰς ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους περιμένετε νὰ πάρετε πίσῳ τὰ δανεικά, ποία εὐμένεια καὶ ἀνταπόδοσις ἀπὸ τὸν Θεὸν σᾶς ἁρμόζει; Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δανείζουν τοὺς ἁμαρτωλούς, διὰ νὰ λάβουν ἀπὸ αὐτοὺς ὁμοίας ἐξυπηρετήσεις εἰς τὴν ἀνάγκην των.

Ναί, ν’ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, καὶ νὰ εὐεργετῆτε, καὶ νὰ δανείζετε, χωρὶς νὰ περιμένετε νὰ λάβετε πίσω τίποτε. Καὶ ἔτσι θὰ εἶναι ὁ μισθός σας πολύς, καὶ θὰ εἶσθε παιδιὰ τοῦ Ὑψίστου, διότι αὐτὸς φέρεται μὲ καλωσύνη στοὺς ἀχαρίστους καὶ κακούς.

Σεῖς ὅμως νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας καὶ νὰ τοὺς εὐεργετῆτε καὶ νὰ τοὺς δανείζετε, χωρὶς νὰ ἐλπίζετε τίποτε ὡς ἀνταπόδοσιν ἀπὸ αὐτούς. Καὶ θὰ εἶναι πολὺς ὁ μισθός σας καὶ μεγάλη ἡ ἀνταμοιβή σας ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ θὰ εἶσθε ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν κατὰ χάριν τέκνα τοῦ ὑψίστου Θεοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖον θὰ ὁμοιάζετε ἡθικῶς. Διότι καὶ αὐτὸς εἶναι εὐεργετικὸς καὶ ὠφέλιμος εἰς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δεικνύουν ἀχαριστίαν εἰς τὰς τόσας εὐεργεσίας του καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν καλὴν διάθεσιν καὶ προαίρεσιν ἀλλ’ εἶναι πονηροί.

Ἀλλὰ σεῖς νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ εὐργετῆτε καὶ νὰ δανείζετε, χωρὶς νὰ ἀποβλέπετε εἰς καμμίαν ἀνταπόδοσιν καὶ θὰ εἶναι ὁ μισθός σας πολὺς καὶ θὰ εἶσθε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν παιδιὰ τοῦ Ὑψίστου, διότι καὶ αὐτὸς εἶναι ἀγαθὸς καὶ εὐργετικὸς καὶ πρὸς αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς.

Νὰ εἶσθε λοιπὸν σπλαγχνικοί, ὅπως καὶ ὁ (οὐράνιος) πατέρας σας εἶναι σπλαγχνικός».

Γίνεσθε λοιπὸν σπλαγχνικοὶ πρὸς τὸν πλησίον καὶ συμπονετικοὶ εἰς τὰς δυστυχίας του καὶ τὰς ἀνάγκας του, καθὼς καὶ ὁ οὐράνιος Πατήρ σας εἶναι εὐσπλαγχνικὸς πρὸς ὅλους.

Γίνεσθε λοιπὸν εὔσπλαχνοι εἰς τοὺς γύρω σας ἀνθρώπους, ὅπως καὶ ὁ Πατήρ σας εἶναι πολυεύσπλαγχνος πρὸς ὅλους.

«Καὶ νὰ μὴ κατακρίνετε, καὶ δὲν θὰ κατακριθῆτε. Νὰ μὴ καταδικάζετε, καὶ δὲν θὰ καταδικασθῆτε. Νὰ συγχωρῆτε, καὶ θὰ συγχωρηθῆτε.

Καὶ μὴ κατακρίνετε ἐξ ἀσυμπαθείας καὶ ἐγωϊσμοῦ τὰς πράξεις τοῦ πλησίον σας· ἀσφαλῶς δὲ τότε καὶ σεῖς δὲν θὰ κατακριθῆτε ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ μελλούσῃ κρίσει. Μὴ γίνεσθε δικασταὶ ἀπρόσκλητοι καὶ προπετεῖς διὰ νὰ καταδικάζετε τὸν πλησίον· καὶ δὲν θὰ καταδικασθῆτε ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ σᾶς ἔχῃ ἀνατεθῇ ὡς καθῆκον τὸ νὰ δικάζετε, κρίνετε εἰς τὰς ἰδιωτικάς σας συζητήσεις μὲ συμπάθειαν καὶ ἀπολύετε ὡς ἀθῴους τοὺς ἄλλους, καὶ θὰ κριθῆτε καὶ σες μὲ ἐπιείκειαν καὶ θὰ ἀθῳωθῆτε ὑπὸ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ μὴ κατακρίνετε καὶ δὲν θὰ κατακριθῆτε· μὴ καταδικάζετε τὸν πλησίον καὶ δὲν θὰ καταδικασθῆτε· συγχωρεῖτε τοὺς ἄλλους καὶ θὰ συγχωρηθῆτε.

Νὰ δίνετε, καὶ θὰ σᾶς δοθῇ. Δοχεῖο μετρήσεως σωστό, ποὺ τὸ περιεχόμενό του θὰ ἔχῃ συμπιεσθῆ καὶ κουνηθῆ καὶ θὰ ὑπερεκχειλίζῃ, θὰ δώσουν στὴν ἀγκαλιά σας. Τὸ μέτρο δηλαδή, ποὺ χρησιμοποιεῖτε γιὰ τοὺς ἄλλους, θὰ χρησιμοποιηθῇ γιὰ ἀνταπόδοσι σὲ σᾶς».

Δίδετε εἰς ἐκείνους, ποὺ ἔχουν ἀνάγκην βοηθείας, καὶ θὰ δοθῇ καὶ εἰς σᾶς βοήθεια ἀπὸ τὸν Θεόν. Μέτρον καλόν, στοιβαγμένον καὶ κουνημένον, ὥστε νὰ μὴ μείνῃ διόλου χῶρος κενὸς εἰς τὸ δοχεῖον τῆς μετρήσεως, καὶ μέτρον, ποὺ θὰ πλεονάζῃ καὶ θὰ ξεχύνεται, θὰ δοθῇ εἰς τὴν ἀγκάλην σας ἀπὸ τὴν πρόνοιαν καὶ δικαιοσύνην καὶ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Διότι μὲ τὴν αὐτὴν πλουσίαν διάθεσιν καὶ μὲ τὸ ἴδιον μέτρον τῆς εὐεργεσίας, μὲ τὸ ὁποῖον μετρᾶτε τὰς δωρεάς σας πρὸς τοὺς ἄλλους, θὰ μετρηθῇ καὶ θὰ ἀνταποδοθῇ καὶ εἰς σᾶς ἀπὸ τὸν Θεόν.

Δίδετε μὲ προθυμίαν εἰς ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀνάγκην, καὶ θὰ δοθῇ εἰς σᾶς ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Δοχεῖον καλόν ποὺ τὸ χρησιμοποιοῦν ὡς μέτρον, γεμᾶτον ἕως ἐπάνω, στοιβαγμένον δοχεῖον ἀπὸ τὸ ὁποῖον θὰ ξεχειλίζῃ τὸ καλὸν περιεχόμενόν του, θὰ δώσουν εἰς σᾶς. Διότι μὲ τὸ μέτρον καὶ τὴν διάθεσίν ποὺ προσφέρετε τὰς εὐργεσίας σας εἰς τοὺς ἄλλους, μὲ τὸ ἴδιον μέτρον θὰ ἀνταποδοθῇ καὶ εἰς σᾶς ἀπὸ τὸν Θεόν».

Ἐπίσης τοὺς μίλησε παραβολικῶς· «Μήπως δύναται τυφλὸς νὰ ὁδηγῇ τυφλό; Δὲν θὰ πέσουν καὶ οἱ δύο σὲ λάκκο;

Εἶπε δὲ καὶ τὴν ἑξῆς παραβολὴν εἰς αὐτούς· Μήπως δύναται τυφλὸς νὰ ὁδηγῇ τυφλόν; Δὲν θὰ πέσουν καὶ οἱ δύο εἰς λάκκον; Ἔτσι καὶ σεῖς προτοῦ νὰ κρίνετε τοὺς ἄλλους, κρίνατε πρῶτον τὸν ἑαυτόν σας, ὁπότε θὰ γίνετε καὶ ἐπιεικεῖς πρὸς τοὺς ἄλλους. Διότι, ἐὰν δὲν κάμετε αὐτό, τότε θὰ εἶσθε τυφλοί, ποὺ θέλουν νὰ γίνουν ὁδηγοὶ τυφλῶν. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι ὀλέθριον καὶ διὰ σᾶς καὶ δι’ ἐκείνους.

Εἶπε δὲ καὶ μίαν παραβολὴν εἰς αὐτούς· «μήπως ἠμπορεῖ ἔνας τυφλὸς νὰ ὁδηγῇ ἄλλον τυφλόν; Δὲν θὰ πέσουν καὶ οἱ δύο εἰς λάκκον; Πῶς εἶναι δυνατὸν σεῖς, ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀδύνατοι καθὼς εἷσθε, νὰ κρίνετε ἄλλους καὶ νὰ καθοδηγῆτε ἄλλους;

Δὲν ὑπάρχει μαθητὴς ἀνώτερος ἀπὸ τὸ διδάσκαλό του. Καθένας δέ, ποὺ θὰ τελειοποιηθῇ, θὰ φθάσῃ τὸ διδάσκαλό του.

Δὲν ὑπάρχει μαθητὴς ἀνώτερος ἀπὸ τὸν διδάσκαλόν του, ἐφ’ ὅσον ἑξακολουθεῖ νὰ διδάσκεται ὑπ’ αὐτοῦ. Ἐκεῖνος δὲ ὁ μαθητής, ποὺ θὰ τελειοποιηθῇ εἰς τὰ μαθήματα, θὰ εἶναι, ὅταν θὰ περατωθῇ ὁ κύκλος τῶν μαθημάτων, σὰν τὸν διδάσκαλόν του. Ἐὰν λοιπὸν ὁ διδάσκαλος εἶναι τυφλός, τυφλὸς θὰ μείνῃ καὶ ὁ μαθητής. Διὰ νὰ γίνῃς συνεπῶς ὁδηγὸς καὶ διδάσκαλος τῶν ἄλλων, πρέπει προηγουμένως νὰ γίνῃς διδάσκαλος τοῦ ἑαυτοῦ σου καὶ νὰ διορθώσῃς τὸν ἑαυτόν σου, διότι ἄλλως καὶ σὺ θὰ εἶσαι τυφλὸς καὶ οἱ μαθηταί σου τυφλοὶ θὰ παραμείνουν.

Δὲν ὑπάρχει μαθητὴς ἀνώτερος ἀπὸ τὸν διδάσκαλόν του, ἐφ’ ὄσον θὰ ἐξακολουθῇ νὰ εἶναι μαθητὴς αὐτοῦ. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ ἀκούσῃ ὅλα ὅσα ἔχει νὰ τὸν διδάξῃ ὁ διδάσκαλος, θὰ καταρτισθῇ τὸ πολὺ τόσον ὅσον καὶ ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ. Ἐὰν δὲ ὁ διδάσκαλος εἶναι ἀμόρφωτος καὶ τυφλός, ὅμοιόν του θὰ ἀναδείξῃ καὶ τὸν μαθητήν.

Γιατί δὲ τὴν ἀγκίδα, ποὺ εἶναι στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, βλέπεις, τὸ δὲ δοκάρι, ποὺ εἶναι στὸ δικό σου μάτι, δὲν βλέπεις;

Διατί δὲ βλέπεις τὸ ξυλαράκι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὸ δοκάρι δέ, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου, δὲν τὸ αἰσθάνεσαι καὶ δὲν τὸ καταλαβαίνεις;

Διατί βλέπεις μὲ προσοχὴν τὸ ἀχυράκι, ποὺ εἶναι εἰς τὸν ὀφθαλμὸν τοῦ ἀδελφοῦ σου, ἐνῶ τὸ δοκάρι ποὺ εἶναι στὸ μάτι σου, δὲν τὸ ἀντιλαμβάνεσαι;

Ἢ πῶς μπορεῖς νὰ λέγῃς στὸν ἀδελφό σου, “Ἀδελφέ, ἄφησε νὰ βγάλω τὴν ἀγκίδα, ποὺ εἶναι στὸ μάτι σου”, ἐνῷ σὺ δὲν βλέπεις τὸ δοκάρι, ποὺ εἶναι στὸ δικό σου μάτι; Ὑποκριτά! Βγάλε πρῶτα τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ δικό σου μάτι, καὶ τότε θὰ ἰδῇς καθαρὰ γιὰ νὰ βγάλῃς τὴν ἀγκίδα, ποὺ εἶναι στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου».

Ἢ μὲ ποῖον θάρρος θὰ ἠμπορέσῃς νὰ εἴπῃς εἰς τὸν ἀδελφόν σου· Ἀδελφέ, ἄφησε νὰ βγάλω τὸ ξυλαράκι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου, ἐνῷ σὺ ὁ ἴδιος δὲν βλέπεις τὸ δοκάρι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου; Πῶς ἡμπορεῖς νὰ τοῦ εἴπῃς: ἀδελφέ, ἐπίτρεψόν μου νὰ διορθώσω τὸ μικρὸν σφάλμα σου, ἐνῷ σὺ δὲν βλέπεις τὸ ἰδικόν σου βαρύτατον ἐλάττωμα; Ὑποκριτά, βγάλε πρῶτον τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι σου· διόρθωσε τὸ βαρὺ ἐλάττωμά σου· καὶ τότε θὰ ἴδῃς καθαρὰ διὰ νὰ βγάλῃς τὸ ξυλαράκι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου· τότε θὰ εἶσαι εἰς θέσιν νὰ διορθώσῃς καὶ τὸ ἐλαφρὸν σφάλμα τοῦ πλησίον σου.

Ἢ πῶς ἠμπορεῖς νὰ λέγῃς εἰς τὸν ἀδελφόν σου· ἀδελφέ, ἄφησε νὰ βγάλω ἀπὸ τὸ μάτι σου τὸ ἀχυράκι καθ’ ὃν χρόνον σὺ δὲν βλέπεις τὸ δοκάρι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου; (Πῶς τολμᾷς νὰ κάμῃς ἐλέγχους καὶ ὑποδείξεις, τάχα πρὸς διώρθωσιν, εἰς τὸν ἀδελφόν σου, ἐνῶ σὺ παρουσιάζεις βαρύτερα σφάλματα καὶ ἐλαττώματα;)

«Δὲν ὑπάρχει δὲ καλὸ δένδρο, ποὺ νὰ κάνῃ κακὸ καρπό, οὔτε κακὸ δένδρο, ποὺ νὰ κάνῃ καλὸ καρπό.

Διότι δὲν εἶναι δένδρον καλόν, ποὺ νὰ κάνῃ καρπὸν κακὸν καὶ ἐπιβλαβῆ, οὔτε πάλιν ὑπάρχει δένδρον κακόν, ποὺ νὰ κάνῃ καρπὸν καλόν. Ἔτσι καὶ ὁ κάθε ἄνθρωπος διὰ νὰ φέρῃ καρπὸν καὶ ὠφέλειαν εἰς τὸν πλησίον, πρέπει νὰ εἶναι καλός. Ἄνθρωπος, ποὺ δὲν διώρθωσε προτήτερα τὸν ἑαυτόν του, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διορθώσῃ τοὺς ἄλλους καὶ νὰ δώσῃ εἰς αὐτοὺς τὸ καλόν, τὸ ὁποῖον δὲν ἠμπόρεσε προτήτερα νὰ δώσῃ εἰς τὸν ἑαυτόν του;

Διότι δὲν ὑπάρχει δένδρον καλόν, ποὺ νὰ κάνῃ ἀχρήστους καὶ ἐπιβλαβεῖς καρποὺς οὔτε δένδρον σάπιο, ποὺ νὰ κάνῃ καρπὸν καλόν. (Ἄνθρωπος τοῦ ὁποίου τὰ ἔργα εἶναι κακά, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιδιώξῃ μὲ ἀγαθὴν διάθεσιν καὶ νὰ προσφέρῃ καλὸν εἰς τοὺς ἄλλους).

Γι’ αὐτὸ κάθε δένδρο ἀναγνωρίζεται (ὡς καλὸ ἢ κακὸ) ἀπὸ τὸν καρπό του. Ἐπίσης ἀπὸ ἀγκάθια δὲν μαζεύουν σῦκα, οὔτε ἀπὸ βάτα τρυγοῦν σταφύλια (Τὰ ἀγκάθια καὶ τὰ βάτα δὲν περιλαμβάνονται στὰ δένδρα).

Κάθε δένδρον ἀπὸ τὸν καρπόν, ποὺ βγάζει, διακρίνεται καὶ γνωρίζεται, ἐὰν εἶναι καλὸν ἢ κακόν. Διότι ἀπὸ ἀγκάθια δὲν μαζεύουν ὡς καρπὸν σῦκα, οὔτε ἀπὸ βάτον τρυγοῦν ποτὲ σταφύλι. Ἔτσι καὶ ὁ ἀδιόρθωτος, εἰς τοῦ ὁποίου τὴν ψυχὴν ὑπάρχουν τὰ ἀγκάθια τῶν κακιῶν καὶ ἐλαττωμάτων, δὲν ἠμπορεῖ νὰ διορθώσῃ τὸν ἄλλον. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ εὕρῃ ὁδηγὸν καὶ διδάσκαλον τῆς ζωῆς του, εὔκολα ἀπὸ τὸν βίον καὶ τὴν συμπεριφορὰν τῶν ἄλλων ἡμπορεῖ νὰ διακρίνῃ, ποῖος ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ καλός, εἰς τοῦ ὁποίου τὸν λόγον νὰ δίδῃ προσοχήν.

Κάθε δένδρον, ἂν εἶναι καλὸν ἢ κακόν, γνωρίζεται ἀπὸ τὸν καρπὸν του. Διότι δὲν μαζεύουν ἀπὸ ἀγκάθια σῦκα, οὔτε καὶ τρυγοῦν ἀπὸ βάτον σταφύλι.

Ὁ καλὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ καλὸ ἀπόθεμα τῆς ψυχῆς του βγάζει τὸ καλό, καὶ ὁ κακὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ κακὸ ἀπόθεμα τῆς ψυχῆς του βγάζει τὸ κακό. Διότι ἀπὸ τὸ περίσσευμα (τὸ ξεχείλισμα) τῆς ψυχῆς ὁμιλεῖ τὸ στόμα του».

Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἔχει τὴν ψυχήν του πολύτιμον θησαυροφυλάκιον ἀγαθῶν σκέψεων καὶ συναισθημάτων, καὶ ἀπὸ τὸν ἀγαθὸν τοῦτον θησαυρὸν τῆς καρδίας του βγάζει λόγους καὶ πράξεις ἀγαθάς. Καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν κακὸν θησαυρὸν τῆς καρδίας του βγάζει τὸ κακόν. Διότι ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ περισσεύει καὶ ξεχύνεται εἰς τὴν καρδίαν, λαλεῖ τὸ στόμα· θὰ συμβουλεύσῃς λοιπὸν καὶ σὺ τὸν ἄλλον σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχεις στὴν καρδιά σου. Καὶ ἂν δὲν ἔχῃς διορθώσει τὸν ἑαυτόν σου, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃς ὁδηγὸς ὠφέλιμος εἰς τὸν πλησίον σου;

Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος βγάζει ἀπὸ τὸν ἀγαθὸν θησαυρὸν της καρδίας του πάντοτε τὸ ἀγαθόν, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν κακὸν θησαυρὸν τῆς καρδίας του βγάζει τὸν κακὸν καὶ φαῦλον. Διότι τὸ στόμα λαλεῖ ἀπὸ τὸ περίσσευμα, ποὺ ξεχύνεται ἀπὸ τὴν καρδίαν (Μόνον ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἠμπορεῖ νὰ ὑποδεικνύῃ τὸ ἀγαθὸν καὶ νὰ γίνῃ ὁ καλὸς ὁδηγὸς τῶν πλανωμένων).

«Γιατί δὲ μὲ προσφωνεῖτε, “Κύριε, Κύριε”, καὶ δὲν κάνετε αὐτὰ ποὺ λέγω;

Καὶ διατί μὲ καλεῖτε· Κύριε, Κύριε, καὶ δὲν πράττετε ἐκεῖνα, ποὺ λέγω καὶ διδάσκω; Θὰ γίνετε καὶ σεῖς ὅμοιοι πρὸς τοὺς ἐμπαικτάς μου καὶ τοὺς ὑποκριτάς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν γλῶσσαν των μὲ ὁμολογοῦν Κύριον, ἀλλὰ μὲ τὰ ἔργα των μὲ ἀρνοῦνται καὶ μὲ ἐμπαίζουν.

Διατί δὲ μὲ καλεῖτε, Κύριε, Κύριε, καὶ δὲν πράττετε αὐτὰ ποὺ λέγω; Διατί ἄλλα ὁμολογεῖτε μὲ τὸ στόμα, καὶ ἄλλα παρουσιάζεται μὲ τὰ ἔργα σας;

Καθένας, ποὺ ἔρχεται πρὸς ἐμένα καὶ ἀκούει τοὺς λόγους μου καὶ τοὺς ἐφαρμόζει, θὰ σᾶς δείξω μὲ ποιόν εἶναι ὅμοιος·

Καθένας ποὺ ἔρχεται εἰς ἐμὲ καὶ ἀκούει τοὺς λόγους μου καὶ τοὺς ἐφαρμόζει εἰς τὴν ζωήν του, θὰ σᾶς δείξω διὰ συγκρίσεως καὶ εἰκόνος μὲ ποῖον εἶναι ὅμοιος.

Καθένας ποὺ ἔρχεται κοντά μου καὶ ἀκούει τὸ λόγιά μου καὶ τηρεῖ αὐτά, θὰ σᾶς δείξω ἐγὼ μὲ τί εἶναι ὅμοιος.

εἶναι ὅμοιος μὲ ἄνθρωπο ποὺ κτίζει σπίτι, καὶ ἔσκαψε βαθειὰ καὶ ἔθεσε θεμέλια πάνω στὸ βράχο. Καὶ ὅταν ἔγινε πλημμύρα, τὸ ρεῦμα τοῦ νεροῦ ἔπεσε μὲ ὁρμὴ πάνω στὸ σπίτι ἐκεῖνο, ἀλλὰ δὲν μπόρεσε νὰ τὸ γκρεμίσῃ, διότι εἶχε θεμελιωθῆ πάνω στὸ βράχο.

Εἶναι ὅμοιος μὲ ἄνθρωπον, ποὺ κτίζει σπίτι, ὁ ὁποῖος ἔσκαψε καὶ ἐπροχώρησε βαθειὰ καὶ ἔθεσε θεμέλιον ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν. Ὅταν δὲ ἔγινε νεροποντὴ καὶ πλήμμυρα, ἔπεσε μὲ ὁρμὴν ὁ ποταμὸς εἰς τὸ σπίτι ἐκεῖνο καὶ δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὸ σείσῃ, διότι ἦτο θεμελιωμένον ἐπάνω εἰς τὴν στερεὰν καὶ ἀμετακίνητον πέτραν.

Εἶναι ὅμοιος μὲ συνέτον ἄνθρωπον, ποὺ κτίζει σπίτι καὶ ὁ ὁποῖος ἔσκαψε καὶ ἐπροχώρησε βαθειά καὶ ἔβαλε θεμέλιον εἰς βράχον. Ὅταν δὲ ἔγινε πλημμύρα, ἔπεσε ὁρμητικὰ τὸ ποτάμι εἰς τὸ σπίτι ἐκεῖνο καὶ δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὸ κλονίση, διότι εἶχε θεμελιωθῆ ἐπάνω εἰς τὸν ἀσάλευτον βράχον.

Ἀντιθέτως ἐκεῖνος, ποὺ ἄκουσε καὶ δὲν ἐφάρμοσε, εἶναι ὅμοιος μὲ ἄνθρωπο ποὺ ἔκτισε σπίτι πάνω στὸ ἔδαφος χωρὶς θεμέλιο. Τὸ ρεῦμα τοῦ νεροῦ ἔπεσε πάνω του, καὶ ἀμέσως ἔπεσε, καὶ ἡ πτῶσι τοῦ σπιτιοῦ ἐκείνου ἦταν μεγάλη».

Ἐκεῖνος δέ, ποὺ ἤκουσε τὴν διδασκαλίαν μου, ἀλλὰ δὲν τὴν ἐφήρμοσε, εἶναι ὅμοιος πρὸς ἄνθρωπον, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του εἰς τὸ χῶμα χωρὶς θεμέλιον. Καὶ εἰς τὸ σπίτι αὐτὸ ἔπεσε μὲ ὁρμὴν ὁ ποταμὸς καὶ ἀμέσως ἐκρημνίσθη ὁλόκληρον καὶ ἐσωριάσθη. Καὶ ἔγινεν ἡ διάρρηξις καὶ διάλυσις τῆς οἰκίας ἐκείνης μεγάλη καὶ ἀνεπανόρθωτος. Μὲ ἄλλα λόγια ὁ πρῶτος πειρασμὸς καὶ τὸ πρῶτον κῦμα τῆς δοκιμασίας φθάνει νὰ ρίψῃ κάτω τὸ πνευματικὸν οἰκοδόμημα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἤκουσε μὲν μὲ κάποιαν προθυμίαν τὸν λόγον, ἀλλὰ δὲν ἐφρόντισε νὰ τὸν θεμελιώσῃ στερεὰ καὶ βαθειὰ εἰς τὴν στηριγμένην ἐξ ὁλοκλήρου πρὸς τὸν Κύριον καρδίαν του.

Αὐτὸς δὲ ποὺ ἤκουσε τὰ λόγια μου καὶ δὲν τὰ ἐφήρμοσε, εἶναι ὅμοιος μὲ ἀσύνετον ἄνθρωπον, ποὺ οἰκοδόμησε τὸ σπίτι του εἰς τὸ χῶμα, χωρὶς θεμέλιον. Εἰς αὐτὸ ἐχτύπησε ὁρμητικὰ τὸ ποτάμι καὶ ἀμέσως ἐκρημνίσθη καὶ ἔγινε ρῆγμα μεγάλο καὶ ἀνεπανώρθοτον εἰς τὸ σπίτι ἐκεῖνο. (Ὁ πιστὸς ἀντιμετωπίζει μὲ σταθερότητα τοὺς πειρασμοὺς καὶ μένει ἀκλόνητος. Ὁ ὀλιγόπιστος παρασύρεται.

Ὅταν δὲ (ὁ Ἰησοῦς) τελείωσε ὅλα τὰ λόγια, ποὺ εἶχε νὰ εἰπῇ στὸ λαό, μπῆκε στὴν Καπερναούμ.

Ὅταν δὲ ἐτελείωσεν ὅλους τοὺς λόγους αὐτοὺς καὶ ἐγέμισε μὲ αὐτοὺς τὰ αὐτιὰ τοῦ λαοῦ, ἐμβῆκεν ἀπὸ τὸ πεδινὸν μέρος, ποὺ ἦτο, εἰς τὴν Καπερναούμ.

Ὅταν δὲ ἐτελείωσε ὁ Κύριος ὅλα τὰ λόγια αὐτὰ πρὸς τὸ πλῆθος, ποὺ μὲ προσοχὴν τὸν ἤκουε, εἰσῆλθε εἰς τὴν Καπερναούμ.

Κάποιου δὲ ἑκατοντάρχου δοῦλος, τὸν ὁποῖον ἐκτιμοῦσε, ἦταν ἀσθενὴς καὶ ἑτοιμοθάνατος.

Ὁ δοῦλος δὲ κάποιου ἑκατοντάρχου εἶχεν ἄσχημα εἰς τὴν ὑγείαν του καὶ ἐκινδύνευε νὰ ἀποθάνῃ. Καὶ ὁ δοῦλος αὐτὸς ἦτο ἀγαπητὸς εἰς τὸν ἑκατόνταρχον διὰ τὴν πρὸς αὐτὸν πίστιν καὶ ὑπακοήν.

Κάποιου δὲ ἑκατοντάρχου ὁ δοῦλος ἦτο ἀσθενὴς πολὺ βαρειὰ καὶ ἐπρόκειτο νὰ ἀποθάνῃ. Καὶ ὁ δοῦλος αὐτὸς ἦτο διὰ τὴν τιμιότητα καὶ ὑπακοήν του πολὺ ἀγαπητὸς εἰς τὸν ἑκατόνταρχον.

Ὅταν δὲ ἄκουσε γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ἀπέστειλε πρὸς αὐτὸν πρεσβυτέρους τῶν Ἰουδαίων μὲ τὴν παράκλησι νὰ ἔλθῃ καὶ νὰ σώσῃ τὸ δοῦλο του.

Ὅταν δὲ ἤκουσε περὶ τοῦ Ἰησοῦ, ὅτι ἦλθεν εἰς τὴν Καπερναούμ, τοῦ ἔστειλε μερικοὺς προεστοὺς τῶν Ἰουδαίων καὶ τὸν παρεκάλει νὰ ἔλθῃ καὶ νὰ σώσῃ ἀπὸ τὸν μεγάλον κίνδυνον τὸν δοῦλον του.

Ὅταν δὲ ὁ ἑκατόνταρχος ἐπληροφορήθηκε περὶ τοῦ Ἰησοῦ, ἔστειλε πρὸς αὐτὸν μερικοὺς πρεσβυτέρους τῶν Ἰουδαίων, παρακαλῶν αὐτὸν νὰ ἔλθῃ καὶ σώσῃ τὸν δοῦλον του.

Ἐκεῖνοι δὲ πῆγαν στὸν Ἰησοῦ καὶ τὸν παρακαλοῦσαν θερμὰ λέγοντας· «Ἀξίζει νὰ τοῦ κάνῃς αὐτό.

Αὐτοὶ δὲ ἀφοῦ ἦλθον εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν παρεκάλουν μὲ ἐπιμονὴν καὶ θερμότητα λέγοντες, ὅτι εἶναι ἄξιος αὐτός, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ παράσχῃ τὴν χάριν αὐτὴν ποὺ ζητεῖ,

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ ἦλθαν εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν παρακαλοῦσαν μὲ θερμὸν ἐνδιαφέρον καὶ ἐπιμονὴν λέγοντες, ὅτι ἀξίζει ὁ ἑκατόνταρχος νὰ τοῦ κάμῃς αὐτὴν τὴν χάριν,