Ἰώβ

Εἰς τὴν Αὐσίτιδα χώραν ἐζοῦσεν ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Ἰώβ. Ἦτο εὐθὺς καὶ ἔντιμος, ἄμεμπτος, δίκαιος ἀπέναντι ὅλων, εὐσεβὴς πρὸς τὸν Θεόν, ἀπέφευγε κάθε πονηρὸν πρᾶγμα, κάθε ἁμαρτωλὴν πρᾶξιν.

Ὑπῆρχε κάποιος ἄνθρωπος εἰς τὴν πρὸς νότον τῆς Ἰδουμαίας κειμένην Αὐσίτιδα χώραν, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Ἰώβ. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἦτο ἀκέραιος, χωρὶς ψεγάδι, δίκαιος καὶ θεοφοβούμενος, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ ἔφευγε μακρὰν ἀπὸ κάθε κακὸν καὶ πονηρὸν πρᾶγμα.

Αὐτὸς εἶχεν ἀποκτήσει ἑπτὰ υἱοὺς καὶ τρεῖς θυγατέρας.

Ἐγεννήθησαν δὲ εἰς αὐτὸν ἑπτὰ ἀρσενικὰ παιδιὰ καὶ τρία κορίτσια.

Εἶχε δὲ πλῆθος ζῶα εἰς τὴν ἰδιοκτησίαν του· ἑπτὰ χιλιάδας πρόβατα, τρεῖς χιλιάδας καμήλους, πεντακόσια ζεύγη βοῶν, ἀγέλην ἀπὸ πεντακοσίας θηλείας ὄνους. Διὰ τὴν ἐπιστασίαν καὶ βοσκὴν ὅλων αὐτῶν εἶχε μεγάλον ἀριθμὸν ὑπηρετῶν. Καλὸς δὲ καὶ πλούσιος καθὼς ἦτο, εἶχε κάμει μεγάλα ἔργα εἰς τὴν χώραν του. Καὶ ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἦτο ἐνας ἀπὸ τοὺς πολὺ διακεκριμένους ἀνθρώπους τῶν ἀνατολικῶν ἐκείνων χωρῶν.

Καὶ ἦσαν τὰ ζῶα του πρόβατα ἑπτὰ χιλιάδες, γκαμῆλαι τρεῖς χιλιάδες, ζευγάρια βοδιῶν πεντακόσια, θηλυκαὶ ὄνοι κοπάδια μαζὶ ὅλαι πεντακόσιαι καὶ πάρα πολλοὶ ὑπηρέται. Καὶ εἰργάζετο ἔργα μεγάλα ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ἦτο ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος μεγάλη καὶ σεβαστὴ προσωπικότης μεταξὺ ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἀνατολῆς.

Τὰ παιδιά του ἐσυνήθιζαν νὰ μεταβαίνουν μὲ τὴν σειράν των εἰς τὸ σπίτι τοῦ καθ’ ἑνὸς ἀπὸ αὐτὰ καὶ παρέθεταν συμπόσιον κάθε ἡμέραν. Παρελάμβαναν δὲ μαζῆ των καὶ τὰς τρεῖς ἀδελφάς των νὰ τρώγουν καὶ νὰ πίνουν μαζῆ των.

Πηγαίνοντας δὲ μαζὶ τὰ παιδιά του μὲ τὴν σειρὰν εἰς τὸ σπίτι τοῦ καθενός των ἔκαναν φαγοπότι κάθε ἡμέραν καὶ συγχρόνως ἔπαιρναν μαζὶ καὶ τὰς τρεῖς ἀδελφάς των διὰ νὰ τρώγουν καὶ να πίνουν μαζὶ μὲ αὐτάς.

Ὅταν δὲ ἐτελείωναν αἱ ἡμέραι τῶν συμποσίων, ἔστελλεν ὁ Ἰὼβ ἄνθρωπον, καὶ ἐκαλοῦσε ὅλα τὰ τέκνα του καὶ τὰ ἐκαθάριζε διὰ θυσιῶν πρὸς τὸν Θεόν. Ἐσηκώνετο, δηλαδή, ἐνωρὶς τὸ πρωῒ καὶ προσέφερε δι’ αὐτὰ θυσίας, ἀναλόγους μὲ τὸν ἀριθμόν των. Προσέφερε καὶ ἕνα μόσχον ὡς θυσίαν πρὸς ἐξιλέωσιν τῶν ἁμαρτιῶν των διὰ τὰς ψυχάς των. Ἔκανε δὲ τοῦτο ὁ Ἰώβ, διότι ἐσκέπτετο καὶ ἔλεγε· «μήπως τυχὸν τὰ παιδιά μου ἐσκέφθησαν κατὰ τὴν ὥραν τῶν συμποσίων σκέψεις ἁμαρτωλὰς καὶ ἡμάρτησαν ἔτσι ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ;» Ἔτσι ἐφέρετο καὶ ἐπορεύετο ὁ Ἰώβ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του.

Καὶ εὐθὺς ὡς συνεπληροῦντο αἱ ἡμέραι τοῦ κύκλου αὐτοῦ τῶν ἑπτὰ συμποσίων, ἔστελλεν ὁ Ἰὼβ καὶ ἐκαθάριζεν αὐτοὺς μὲ πλύσεις καὶ ραντισμούς, καὶ ὅταν ἐσηκώνετο ἐνωρὶς τὸ πρωΐ, προσέφερε δι’ αὐτοὺς θυσίας σύμφωνα μὲ τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν καὶ ἕνα μόσχον θυσίαν πρὸς ἐξιλέωσιν καὶ συγχώρησιν ἁμαρτιῶν διὰ τὰς ψυχάς των. Διότι ἔλεγεν ὁ Ἰώβ: «Μήπως τὰ παιδιά μου ἔβαλαν μὲ τὸν νοῦν τους κακὰ καὶ βλάσφημα κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ πρέπει δι’ αὐτὸ νὰ συγχωρηθοῦν». Καὶ ἔτσι λοιπὸν ἔκανεν ὁ Ἰὼβ καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας.

Κάποιαν ὅμως ἡμέραν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτοὺς ἦλθεν καὶ ὁ διάβολος.

Καὶ συνέβη, ὅταν ἐπέστη κάποια ἥμερα, καὶ ἰδοὺ ἦλθαν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ νὰ παρουσιασθοῦν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς ἦλθε καὶ ὁ διάβολος.

Ὁ Κύριος εἶπεν εἰς τὸν διάβολον· «ἀπὸ ποῦ ἔχεις ἔλθει;» Ὁ διάβολος ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν· «ἀφοῦ περιῆλθαν ὅλην τὴν γῆν καὶ περιεπάτησα εἰς ὁλόκληρον τὴν ὑπὸ τὸν οὐρανόν, ἦλθα ἐδῶ».

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος εἰς τὸν διάβολον: «Ἀπὸ ποὺ ἦλθες καὶ πῶς βρέθηκες ἐσὺ ἐδῶ;» Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ διάβολος εἰς τὸν Κύριον εἶπεν: «Ἀφοῦ ἐγύρισα ὅλην τὴν γῆν καὶ περιεπάτησα εἰς ὁλόκληρον αὐτήν, ποὺ ἐκτείνεται κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν, εἶμαι παρών».

Ὁ Κύριος τὸν ἠρώτησεν· «ἔστρεψες τὸν νοῦν σου καὶ ἔδωσες προσοχὴν εἰς τὸν δοῦλον μου τὸν Ἰώβ, διὰ νὰ ἴδῃς ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος ἄνθρωπος ἀρετῆς ὅμοιος πρὸς αὐτὸν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, ἄμεμπτος, ἀκέραιος, εὐσεβής, ξένος καὶ ἀμέτοχος πρὸς κάθε πονηρὸν καὶ ἁμαρτωλὸν ἔργον;»

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος: «Ἐπρόσεξες μὲ τὴν διεστραμμένην διάνοιάν σου τὸν δοῦλον μου Ἰὼβ καὶ ἀντελήφθης, ὅτι δὲν εἶναι ἄλλος ὅμοιός του ἐπὶ τῆς γῆς, ἄνθρωπος χωρὶς ψεγάδι, εἰλικρινὴς καὶ εὐθύς, θεοφοβούμενος καὶ φυλάττων τὸν ἑαυτόν του μακρὰν ἀπὸ κάθε πονηρὸν καὶ ἁμαρτωλὸν ἔργον;»

Ὁ διάβολος ἀπήντησε καὶ εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· «μήπως δωρεὰν καὶ χωρὶς ἀμοιβὰς αὐτὸς σέβεται σὲ τὸν Κύριον;

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ διάβολος καὶ εἶπεν ἀντιλέγων εἰς τὸν Κύριον: «Μήπως ὁ Ἰὼβ σέβεται τὸν Κύριον δωρεὰν καὶ χωρὶς νὰ ἀνταμείβεται;

Ὄχι βέβαια. Σύ, μὲ τὴν παντοδύναμον προστασίαν σου, ὡς μὲ ἀσφαλῆ καὶ ἀπαραβίαστον φραγμόν, δὲν περιεφρούρησες καὶ περιφρουρεῖς τὰ περὶ αὐτὸν καὶ ὅσα ὑπάρχουν εἰς τὴν οἰκίαν του καὶ ὅλα τὰ ἐξωτερικά του πράγματα ὁλόγυρα; Καὶ ἐπὶ πλέον ὅλα τὰ ἔργα τῶν χειρῶν του τὰ ἔχεις εὐλογήσει καὶ εἰς μεγάλον ἀριθμὸν ἔχεις πληθύνει τὰ ζῶα του εἰς τὴν χώραν του.

Δὲν ἔβαλες σὺ προστατευτικὸν φράκτην τριγύρω ἀπὸ τὰ ὑποστατικά, ποὺ ἔχει ἔξω εἰς τὴν ὕπαιθρον, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅσα περιλαμβάνει ἐσωτερικῶς ἡ οἰκία του, καὶ δὲν ἐκύκλωσες ἐξωτερικῶς ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του, ὥστε νὰ εἶναι ὅλα ἀσφαλισμένα; Εὐλόγησες δὲ καὶ τὰ ἔργα, μὲ τὰ ὁποῖα καταπιάνονται τὰ χέρια του, καὶ τὰ ζῶα του τὰ ἐπλήθυνες εἰς τὴν γῆν.

Ἀλλὰ ἄπλωσε τὸ χέρι σου, ἔγγισε καὶ ἀφαίρεσε ὅλα αὐτά, ποὺ ἔχει, καὶ τότε ἀσφαλῶς θὰ δυσφορήσῃ καὶ θὰ σὲ βλασφημήσῃ κατὰ πρόσωπον».

Ἀλλὰ στεῖλε τὴν χεῖρα σου καὶ ἀρκεῖ νὰ ἐγγίσῃς μὲ αὐτὴν ὅλα, ὅσα ἔχει· ὁρκίζομαι, ὅτι τότε θὰ σὲ βλασφημήσῃ κατὰ πρόσωπον».

Τότε ὁ Κύριος εἶπεν εἰς τὸν διάβολον· «ἰδού, ὅλα ὅσα ἔχει, τὰ παραδίδω εἰς τὴν ἐξουσίαν σου. Αὐτὸν ὅμως τὸν ἴδιον δὲν θὰ τὸν ἐγγίσῃς καθόλου». Ὁ διάβολος ἔφυγεν ἀπὸ ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου.

Τότε εἶπεν ὁ Κύριος εἰς τὸν διάβολον: «Ἰδοὺ ὅλα, ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτόν, τὰ παραδίδω εἰς τὴν ἐξουσίαν σου, αὐτὸν ὅμως δὲν θὰ τὸν θίξῃς». Καὶ ἐβγῆκεν ὁ διάβολος ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου χωρὶς νὰ χάσῃ οὐδὲ στιγμήν.

Μίαν, λοιπόν, ἡμέραν τὰ παιδιὰ καὶ αἱ θυγατέρες τοῦ Ἰώβ ἔτρωγαν εἰς κοινὸν συμπόσιον ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ μεγαλυτέρου ἀδελφοῦ των.

Καὶ ἦτο ἡ ἡμέρα αὐτή, κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ παιδιὰ τοῦ Ἰὼβ καὶ τὰ κορίτσια του ἔπιναν οἶνον συντρώγοντα εἰς τὸ σπίτι τοῦ μεγαλυτέρου ἀδελφοῦ των.

Τότε ἔνας ἀγγελιαφόρος ἦλθεν εἰς τὸν Ἰώβ καὶ τοῦ εἶπε· «τὰ ζευγάρια τῶν βοϊδιῶν σου ἀροτριοῦσαν καὶ αἱ θήλειαι ὅνοι ἔβοσκαν ἀμέρινοι ἐκεῖ πλησίον των.

Καὶ ἰδοὺ ἕνας ἀγγελιοφόρος ἦλθε πρὸς τὸν Ἰὼβ καὶ τοῦ εἶπε: «Τὰ ζευγάρια τῶν βοδιῶν ὤργωναν εἰς τὰ χωράφια καὶ αἱ θηλυκαὶ ὄνοι ἔβοσκαν παραπλεύρους μὲ αὐτά.

Αἴφνης ἐπῆλθον ἐναντίον αὐτῶν λησταὶ καὶ ἤρπασαν τὰ βόϊδια καὶ τὰς θηλυκὰς ὄνους, ἀφοῦ προηγουμένως ἔσφαξαν μὲ τὰς μαχαίρας των τοὺς δούλους σου. Ἐγὼ μόνος διέφυγα τὴν σφαγὴν καὶ σωθεὶς ἦλθον ἐδῶ, διὰ νὰ σοῦ ἀναγγείλω τὸ θλιβερὸν γεγονός».

Καὶ ἀφοῦ ἦλθαν οἱ λησταὶ ἀπὸ τὰ νότια μέρη (αἱ ὀρδαὶ τῶν Σαβαϊτῶν), ποὺ κάνουν ἅρπαγας καὶ αἰχμαλωσίας, ἅρπαξαν τὰ βόδια καὶ τὰς ὄνους καὶ ἐφόνευσαν τοὺς δούλους μὲ μαχαίρας· ἐσώθηκα δὲ μόνος ἑγὼ καὶ ἦλθα νὰ σοῦ ἀναγγείλω τὸ κακὸν ποὺ ἔγινε».

Ἐνῶ ἀκόμη αὐτὸς ὠμιλοῦσε, ἦλθεν ἄλλος ἀγγελιαφόρος καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἰώβ· «φωτιὰ ἔπεσεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔκαυσεν ἐξ ὁλοκλήρου τὰ πρόβατα, κατέφαγε δὲ καὶ τοὺς βοσκοὺς ἡ φωτιὰ αὐτή. Ἐγὼ μόνος διεσώθην ἀπὸ τὴν καταστροφὴν καὶ ἦλθα νὰ σοῦ ἀναγγείλω τὸ θλιβερὸν γεγονός».

Ἐνῷ δὲ ὡμίλει ἀκόμη ὁ ἀγγελιοφόρος αὐτός, κατέφθασεν ἄλλος ἀγγελιοφόρος καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἰώβ: «Φωτιὰ ἔπεσεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔκαυσεν ἐξ ὁλοκλήρου τὰ πρόβατα καὶ τοὺς τσοπάνηδες κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ἐσώθην δὲ μόνος ἐγὼ καὶ ἦλθα νά σου ἀναγγείλω τὴν φοβερὰν καταστροφήν».

Ἐνῷ ἀκόμη αὐτὸς ὡμιλοῦσε, καὶ παρεῖχε τὰς θλιβερὰς πληροφορίας, ἦλθεν ἄλλος ἀγγελιοφόρος καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἰώβ· «ἔφιπποι λησταὶ χωρισμένοι εἰς τρία τμήματα, ἦλθαν ἐναντίον μας καὶ περικύκλωσαν τὰς καμήλους καὶ τὰς ἥρπασαν. Τοὺς δούλους σου, ποὺ ἐφύλασσαν αὐτὰς, ἐφόνευσαν μὲ τὰς μαχαίρας των. Ἐγὼ μόνος διέφυγα τὴν σφαγὴν καὶ σωθεὶς ἦλθα νὰ σοῦ ἀναγγείλω τὸ θλιβερὸν γεγονός».

Ἐνῷ δὲ ὡμιλοῦσεν ἀκόμη αὐτός, ἦλθεν ἄλλος ἀγγελιοφόρος καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἰώβ: «Οἱ Χαλδαῖοι ἱππεῖς, ποὺ ἦλθαν ἀπὸ τὰ βόρεια μέρη, ἔκαμαν τρεῖς φάλαγγας καὶ περιεκύκλωσαν τὶς γκαμῆλες καὶ τὶς ᾐχμαλώτισαν καὶ ἐφόνευσαν τοὺς δούλους μὲ μαχαίρας· ἐσώθην δὲ μόνος ἐγὼ καὶ ἦλθον νὰ σοῦ ἀναγγείλω τὰ συμβάντα».

Ἐνῷ καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὠμιλοῦσε, ἔρχεται ἄλλος ἀγγελιαφόρος ἀναγγέλλων πρὸς τὸν Ἰώβ· «καθ’ ὃν χρόνον οἱ υἱοί σου καὶ αἱ θυγατέρες σου ἔτρωγαν καὶ ἔπιναν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ μεγαλυτέρου αὐτῶν ἀδελφοῦ,

Ἐνῷ δὲ ὁ ἀγγελιοφόρος αὐτὸς ὠμιλοῦσεν ἀκόμη, ἔρχεται ἄλλος ἀγγελιοφόρος, ὁ ὁποῖος εἶπεν εἰς τὸν Ἰώβ: «Καθ’ ὃν χρόνον τὰ παιδιά σου καὶ τὰ κορίτσια σου ἔτρωγαν καὶ ἔπιναν εἰς τὸ σπίτι τοῦ μεγαλυτέρου των ἀδελφοῦ,

αἰφνιδίως Ἦλθε μέγας βίαιος ἄνεμος ἀπὸ τὴν ἔρημον ἐπέπεσεν ὁρμητικὸς εἰς τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς οἰκίας, ἡ δὲ οἰκία ἐκρημνίσθη ἐπάνω εἰς τὰ παιδιά σου καὶ ἐκεῖνα ἐτάφησαν κάτω ἀπὸ τὰ ἐρείπια. Ἐγὼ δὲ μόνος ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας ἐσώθην καὶ ἦλθα νὰ σοῦ ἀναγγείλω τὸ θλιβερὸν γεγονός».

αἴφνης, χωρὶς να τὸ περιμένῃ κανείς, σφοδρὸς ἄνεμος ἦλθεν ἐξ ἀνατολῶν ἀπὸ τὴν ἔρημον καὶ προσέβαλε κυκλικῶς τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς οἰκίας καὶ ἔπεσεν ἡ οἰκία ἐπάνω εἰς τὰ παιδιά σου καὶ ἀπέθαναν ἀπὸ τὴν καταστροφὴν δὲ ἐσώθην μόνος ἐγὼ καὶ ἦλθα νὰ σοῦ ἀναγγείλω τὸ θλιβερὸν γεγονός».

Τότε ἠγέρθη ὁ Ἰώβ, ἔσχισε τὰ ἐνδύματα του, ἐκούρεψε τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς του, ἔπεσε κάτω εἰς τὸ ἔδαφος, προσεκύνησε τὸν Κύριον καὶ εἶπε:

Ἔτσι σὰν ἄκουσεν αὐτὰ ὁ Ἰώβ, ἀφοῦ ἐσηκώθη ἐπάνω, ἐξέσχισε τὰ ἐνδύματά του καὶ ἐκούρευσε τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς του, κατὰ τὴν συνήθειαν τῶν λυπημένων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, καὶ ἀφοῦ ἔπεσε κατὰ γῆς, ἐπροσκύνησε τὸν Κύριον καὶ εἶπεν:

«Ἐγὼ γυμνὸς ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου, γυμνὸς θὰ ἀπέλθω ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν εἰς τὸν τάφον. Ὁ Κύριος ἔδωκε τὰ δῶρα του, ὁ Κύριος τὰ ἀφῄρεσεν. Ὅπως εἰς τὸν Κύριον ἐφάνη ἀρεστόν, ἔτσι καὶ ἔγινεν. Ἂς εἶναι δοξασμένον τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

«Ἐγὼ γυμνὸς ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας μου, γυμνὸς καὶ θὰ ἀπέλθω ἐκεῖ, εἰς τὴν κοινὴν μητέρα γῆν. Ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος καὶ ἀφήρεσεν. Ὅπως ἐφάνη καλὸν εἰς τὸν Κύριον, ἔτσι καὶ ἔγινεν ἂς εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου δοξασμένον καὶ εὐλογημένον πάντοτε καὶ ἀτελευτήτως».

Εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς συμφοράς, ποὺ ἐπῆλθον ἐναντίον τοῦ Ἰώβ, αὐτὸς καθόλου δὲν ἡμάρτησεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Δὲν περιέπεσεν εἰς καμμίαν ἀπερισκεψίαν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.

Εἰς ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα συνέβησαν εἰς αὐτόν, τὰ τόσον συγκλονιστικὰ καὶ θλιβερά, δὲν ἡμάρτησεν εἰς τίποτε ὁ Ἰὼβ ἀπέναντι τοῦ Κυρίου καὶ δὲν ἐβλασφήμησε κατηγορῶν τὸν Θεὸν ὡς ἐνεργήσαντα ἀφρόνως καὶ ἀπερισκέπτως.

Κάποιαν ἄλλην ἡμέραν, ὅπως ἡ προηγηθεῖσα, ἦλθον οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, νὰ παρουσιασθοῦν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Καὶ ὁ διάβολος ἦλθεν ἐν μέσῳ αὐτῶν, νὰ παρουσιασθῇ πάλιν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Συνέβη δὲ κατὰ τὴν ὡρισμένην ἡμέραν, ἦλθον οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ νὰ παρουσιασθοῦν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἦλθε δὲ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ ὁ διάβολος διὰ νὰ παρουσιασθῇ καὶ αὐτὸς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ὁ Κύριος ἠρώτησε τὸν διάβολον· «ἀπὸ ποῦ, σὺ ἔρχεσαι;» Τότε ὁ διάβολος ἀπήντησε πρὸς τὸν Κύριον· «περιῆλθα τὴν ὑπὸ τὸν οὐρανὸν γῆν, περιεπάτησα μέσα εἰς ὁλόκληρον τὴν οἰκουμένην καὶ ἰδοὺ εἶμαι παρὼν ἐδῶ».

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος εἰς τὸν διάβολον: «Ἀπὸ ποὺ ἔρχεσαι σύ;» Τότε εἶπεν ὁ διάβολος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου: «Ἀφοῦ ἐγύρισα τὴν γῆν, ποὺ εἶναι κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν, καὶ ἀφοῦ ἐπεριπάτησα μέσα εἰς ὅλην αὐτήν, εἶμαι παρών».

Ὁ δὲ Κύριος εἶπε τότε πρὸς τὸν διάβολον· «ἔδωσες λοιπὸν προσοχὴν εἰς τὸν δοῦλον μου τὸν Ἰώβ καὶ ἐπείσθης ἐκ τῶν πραγμάτων, ὅτι δὲν ὑπάρχει μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς ἄλλος ὅμοιος πρὸς αὐτόν, ἄκακος, ἀκέραιος, ἄμεμπτος, θεοσεβής, ὁ ὁποῖος ἀπέχει ἀπὸ κάθε κακόν; Ἀκόμη δὲ καὶ ἐν μέσῳ αὐτῶν τῶν μεγάλων συμφορῶν κρατεῖ τὴν ἀθωότητά καὶ ἀγαθότητά του. Σὺ ὅμως εἶχες εἴπει ὅτι θὰ μὲ ἐβλασφήμει, ἂν σὲ ἄφηνα νὰ τοῦ κατάστρεψῃς ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του».

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς τὸν διάβολον: «Ἐπρόσεξες λοιπὸν τὸν πιστὸν δοῦλον μου Ἰὼβ καὶ ἐπείσθης ὕστερα ἀπὸ ὅλας τὰς δοκιμασίας, εἰς τὰς ὁποίας τὸν ὑπέβαλες, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος σὰν αὐτὸν ἀπὸ τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς ἀνθρώπους, ὅμοιος πρὸς αὐτόν, ἄκακος, εἰλικρινής, χωρὶς ψεγάδι, θεοφοβούμενος, ποὺ νὰ φεύγῃ μακρὰν ἀπὸ κάθε κακόν; Ἀκόμη δὲ καὶ τώρα, ὕστερα ἀπὸ τὰ τόσα ποὺ ἔπαθε, κρατεῖ στερεὰ τὴν τελειότητα καὶ ἀκακίαν του. Ἀλλὰ σὺ εἶπες· ὅλα, ὅσα εἶχε καὶ ὑπῆρχον εἰς αὐτόν, νὰ τὰ καταστρέψῃς, χωρὶς αἰτίαν τινὰ καὶ χωρὶς νὰ εἶναι ἄξιος τιμωρίας ὁ ἄνθρωπος αὐτός».

Ὁ διάβολος λαβὼν τὸν λόγον εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· «διὰ νὰ σώσῃ κανεὶς τὸ δέρμα του εὐχαρίστως δίνει ἄλλο δέρμα. Ὅλα ὅσα ἔχει ὁ ἄνθρωπος ἠμπορεῖ νὰ τὰ θυσιάσῃ, ἀρκεῖ νὰ διατηρήσῃ ἔτσι τὴν ζωήν του.

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ διάβολος εἶπεν εἰς τὸν Κύριον: «Διὰ νὰ γλυτώσῃ κανεὶς τὸ δέρμα του, ἀρκεῖ νὰ δώσῃ ἄλλο δέρμα. Προκειμένου ὅμως ὁ ἄνθρωπος νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του, θὰ δώσῃ ὅλα, ὅσα καὶ ἂν ἔχῃ·

Ἅπλωσε ὅμως τὸ χέρι σου, κτύπησέ τον εἰς τὰ κόκκαλά του καὶ εἰς τὰς σάρκας του· τότε ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ ἀτομικοῦ του πόνου, θὰ βλασφημήσῃ ἀναισχύντως τὸ πρόσωπόν σου».

Δὲν φθάνουν λοιπὸν τὰ ὅσα ὑπέφερεν ὁ Ἰὼβ διὰ νὰ τὸν ἀποδείξουν δόκιμον ἀλλ’ ἀφοῦ ἐκτείνῃς τὴν χεῖρα σου, θίξε καὶ κτύπησε τὰ κόκκαλά του καὶ τὰς σάρκας του· ὁρκίζομαι, ὅτι τότε θὰ σὲ βλασφημήσῃ κατὰ πρόσωπον».

Ὁ Κύριος εἶπε τότε εἰς τὸν διάβολον· «ἰδοὺ· παραδίδω αὐτὸν εἰς τὴν ἐξουσίαν σου, νὰ τοῦ ἐπιφέρῃς τὰ δεῖνα, ποὺ εἶπες. Πρόσεξε ὅμως νὰ διαφυλάξῃς τὴν ζωήν του».

Εἶπε δὲ τότε ὁ Κύριος εἰς τὸν διάβολον: «Ἰδοὺ σοῦ τὸν παραδίδω καὶ ἐπιτρέπω νὰ τὸν βασανίσῃς. Μόνον τὴν ζωήν του διαφύλαξε».

Ὁ διάβολος ἐβγῆκεν ἀπὸ τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου καὶ ἐκτύπησε τὸν Ἰὼβ μὲ τρομερὰς πληγάς, ἀπὸ κεφαλῆς μέχρι ποδῶν.

Ἐβγῆκε δὲ ὁ διάβολος μακρὰν ἀπὸ τὸ μέρος τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου καὶ χωρὶς νὰ χάσῃ καιρὸν ἐκτύπησε τὸν Ἰὼβ μὲ ἕλκος κακοῆθες, τὸ ὁποῖον ἐξαπλώθη εἰς ὅλον τὸ σῶμα του ἀπὸ τὰ πόδια μέχρι τῆς κεφαλῆς.

Ὁ Ἰὼβ ἐπῆρε τότε ἕνα σύντριμμα ἀπὸ πήλινον ἀγγεῖον καὶ ἔξυε τὰς πυορροούσας πληγάς του. Ἐκάθητο δὲ ἐπάνω εἰς ἕνα σωρὸν ἀπεξηραμμένης κοπριᾶς ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν μόνος.

Καὶ ὁ Ἰὼβ ἐπῆρε στὰ χέρια του κάποιο κομμάτι ἀπὸ πήλινο δοχεῖον τσακισμένο, διὰ νὰ ξύνῃ μὲ αὐτὸ τὸ ἀπεξηραμμένον πύον, ποὺ τοῦ προεκάλει φαγούραν. Καὶ ἐκάθητο ἐπὶ τῆς ξηρᾶς καὶ καϋμένης κόπρου ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν κατάμονος.

Ἀφοῦ ἐπέρασε πολὺς χρόνος εἰς τὴν κατάστασιν αὐτήν, τοῦ εἶπε τότε ἡ γυναῖκα του· «Ἕως πότε θὰ δείχνῃς αὐτὴν τὴν καρτερίαν λέγων·

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασε πολὺς χρόνος, εἶπεν ἡ γυναῖκα του εἰς τὸν Ἰώβ: «Ἕως πότε θὰ δείχνῃς καρτερίαν καὶ ὑπομονὴν λέγοντας·

Θὰ περιμένω ὀλίγον ἀκόμη χρόνον καὶ ἔχω τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ εὕρω τὴν θεραπείαν μου καὶ θὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὴν όδυνηρὰν αὐτὴν κατάστασιν;

ἰδοὺ περιμένω ὀλίγον χρόνον ἀκόμη διὰ νὰ δεχθῶ τὴν πραγματοποίησιν τῆς ἐλπίδος, ποὺ ἔχω διὰ τὴν σωτηρίαν μου ἀπὸ τὴν φοβερὰν ἀσθένειαν;

Ἰδοὺ ὅμως ὅτι ἡ ἀνάμνησίς σου ἔσβησεν ἀπὸ τὴν γῆν, διότι τὰ παιδιά καὶ τὰ κορίτσια σου, πόνοι τῆς κοιλίας μου, καὶ κόποι τῆς ζωῆς μου, ἐξηφανίσθησαν. Ματαίως, λοιπόν, ἐκοπίασα καὶ ὑπεβλήθην εἰς τόσους κόπους διὰ νὰ τὰ μεγαλώσω.

Ματαίως περιμένεις. Διότι ἰδοὺ ἔχει ἐξαφανισθῆ κάθε τι, ποὺ θὰ διετήρει τὴν ἀνάμνησίν σου ἐπὶ τῆς γῆς καὶ θὰ συνετέλει εἰς τὸ νὰ σὲ ἐνθυμοῦνται καὶ μετὰ τὸν θάνατόν σου. Ἐννοῶ τὰ παιδιὰ καὶ τὰ κορίτσια, τῆς κοιλίας μου αἱ ὠδῖνες καὶ αἱ ἀγωνίαι καὶ κόποι, τοὺς ὁποίους ματαίως καὶ χωρὶς κανὲν κέρδος ἐκοπίασα μὲ μόχθους διὰ νὰ τὰ ἀναθρέψω.

Σὺ δὲ ὁ ἴδιος κάθεσαι ἐπάνω εἰς τὴν σαπίλαν τῶν σκωλήκων καὶ διανυκτερεύεις μὲ πολλοὺς πόνους εἰς τὸ ὑπαιθρον.

Καὶ σὺ δὲ ὁ ἴδιος κάθεσαι μέσα στὴ σαπίλα τῶν σκωλήκων καὶ περνᾷς τὶς νύκτες σου ἔξω εἰς τὸ ὕπαιθρον καὶ ὄχι μέσα εἰς οἰκίαν.

Ἐγὼ δὲ περιπλανῶμαι, σὰν καμμία ὑπηρέτρια καὶ ζητιάνα, μεταβαίνουσα ἀπὸ τὸν ἕνα τόπον εἰς τὸν ἄλλον, ἀπὸ τὴν μίαν οἰκίαν εἰς τὴν ἄλλην καὶ περιμένω πότε νὰ δύσῃ ὁ ἥλιος, διὰ νὰ ἀναπαυθῶ ἀπὸ τοὺς σωματικοὺς κόπους καὶ τὰς ψυχικὰς ὀδύνας, αἱ ὁποῖαι τώρα μὲ πιέζουν καὶ μὲ περισφίγγουν. Εἰπέ, λοιπόν, ἕνα λόγον ἐναντίον τοῦ Κυρίου καὶ δῶσε ἕνα τέλος εἰς τὴν βασανισμένην σου ζωήν».

Καὶ ἐγὼ κατήντησα νὰ περιπλανῶμαι καὶ νὰ παρακαλῶ τὸ ἔλεος τοῦ κόσμου, περιερχομένη ἀπὸ τὸν ἕνα τόπον εἰς τὸν ἄλλον τόπον καὶ ἀπὸ τὸ ἕνα σπίτι εἰς τὸ ἄλλο σπίτι, ζητοῦσα ἐλεημοσύνην ἀπὸ τοὺς ἀγνώστους καὶ περιμένουσα πότε θὰ δύσῃ ὁ ἥλιος, διὰ νὰ ἀναπαυθῶ ἀπὸ τοὺς βαρεῖς μου κόπους καὶ ἀπὸ τοὺς πόνους, οἱ ὁποῖοι τώρα μὲ πιέζουν καὶ μὲ περισφίγγουν. Ἀλλὰ εἰπὲ βλάσφημόν τινα λόγον κατὰ τοῦ Κυρίου, ποὺ σὲ τιμωρεῖ τόσον σκληρά, καὶ δῶσε τέλος εἰς τὴν βασανισμένην καὶ ἀνυπόφορον ζωήν σου».

Ὁ Ἰὼβ παρετήρησεν αὐτὴν κατάματα καὶ εἶπε· «διατί ὠμίλησες κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὡς ἐὰν εἶσαι μία ἀπὸ τὰς ἀπερισκέπτους καὶ ἀνοήτους γυναῖκας; Ἐὰν τὰ ἀγαθὰ εὐχαρίστως ἐδέχθημεν ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Κυρίου, τὰς θλίψεις καὶ τὰς συμφορὰς δὲν θὰ τὰς ὑπομείνωμεν;» Εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς συμφοράς, ποὺ ἐπέπεσαν ἐναντίον του, ὁ Ἰὼβ δὲν ἡμάρτησε καθόλου καὶ δὲν ἐβγῆκε λόγος παραπόνου ἀπὸ τὰ χείλη του ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἰὼβ δέ, ἀφοῦ τῆς ἔρριψε βλέμμα ἀποδοκιμασίας, εἶπε πρὸς αὐτήν: «Διατί ὡμίλησες οὕτω πως, σὰν μία ἀπὸ τὰς ἀνοήτους καὶ ἀπερισκέπτους γυναῖκας; Ἐὰν ἐδέχθημεν εὐχαρίστως τὰ ἀγαθὰ ἀπὸ τὴν χεῖρα τοῦ Κυρίου, δὲν θὰ ὑποφέρωμεν καὶ τὰ θλιβερὰ καὶ δυσάρεστα, τὰ ὁποῖα ὁ αὐτὸς Κύριος μᾶς ἀποστέλλει;» Εἰς ὅλα αὐτά, ποὺ συνέβησαν εἰς τὸν Ἰώβ, δὲν ἡμάρτησεν οὗτος μὲ τὰ χείλη του εἰς τὸ παραμικρὸν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Οἱ τρεῖς φίλοι τοῦ Ἰὼβ ὅταν ἐπληροφορήθησαν ὅλας αὐτὰς τὰς συμφοράς, αἱ ὁποῖαι ἐπέπεσαν ἐναντίον του, ἐξεκίνησεν ὁ καθένας ἀπὸ τὴν ἰδικήν του χώραν καὶ ἦλθον πρὸς αὐτόν. Ὁ Ἐλιφὰζ ὁ βασιλεὺς Θαιμανῶν, ὁ Βαλδὰδ ὁ ἄρχων τῶν Σαυχαίων καὶ ὁ Σωφὰρ ὁ βασιλεὺς τῶν Μιναίων. Αὐτοὶ λοιπὸν ἦλθον πρὸς τὸν Ἰὼβ μὲ μιὰν ψυχὴν καὶ κατόπιν κοινῆς συμφωνίας, διὰ νὰ τὸν ἐπισκεφθοῦν καὶ τὸν παρηγορήσουν.

Ὅταν δὲ ἤκουσαν οἱ τρεῖς στενοὶ φίλοι του ὅλα τὰ κακά, ποὺ τὸν ηὗραν, ἦλθαν πρὸς αὐτὸν ὁ καθένας των ἀπὸ τὴν ἰδικήν του χώραν καὶ πατρίδα· δηλαδὴ ὁ Ἐλιφάζ, ποὺ ἦτο βασιλεὺς τῶν κατοίκων τῆς Θαιμάν, χώρας κειμένης ἐν τῇ Ἰδουμαίᾳ· καὶ ὁ Βαλδάδ, ἄρχοντας τῶν Σαυχαίων, χώρας ποὺ ἔκειτο εἰς τὸ ἀνατολικὸν τμῆμα τῆς Βαταναίας, καὶ ὁ Σωφάρ, ὁ βασιλεὺς τῶν Μιναίων, χώρας ἡ ὁποία πιθανῶς ἔκειτο εἰς τὰ ὅρια τῆς φυλῆς Ἰούδα. Καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτὸν κατόπιν κοινῆς συμφωνίας διὰ νὰ τὸν παρηγορήσουν καὶ διὰ να τὸν ἐπισκεφθοῦν.

Ὅταν δὲ ἀπὸ μακρὰν τὸν εἶδαν, δὲν τὸν ἀνεγνώρισαν. Ἔβγαλαν μεγάλην ὀδυνηρὰν κραυγήν, ἔκλαυσαν καὶ διέρρηξαν ὁ καθένας τὴν στολήν του. Ἀφοῦ δὲ ἔρριψαν χῶμα εἰς τὰς κεφαλάς των, εἰς ἔκφρασιν τῆς ὀδύνης των,

Ὅταν δὲ τὸν εἶδαν ἀπὸ μακράν, δὲν τὸν ἀνεγνώρισαν, λόγῳ τῆς παραμορφώσεως καὶ ἐξασθενήσεώς του ἀπὸ τὸ φοβερὸν ἕλκος, καὶ ἀφοῦ ἔβγαλαν φωνὴν μεγάλην, ἐξέσπασαν εἰς κλαυθμούς, συγχρόνως δὲ ἐξέσχισαν ὁ καθένας τους τὴν στολήν του, καὶ ἀφοῦ ἔρριψαν σκόνην ἀπὸ τὴν γῆν ἐπὶ τῶν κεφαλῶν των,

ἐκάθησαν πλησίον τοῦ Ἰὼβ ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας καὶ ἑπτὰ νύκτας, καὶ κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἤνοιξε τὸ στόμα του νὰ ὁμιλήσῃ, διότι ἔβλεπαν κατάπληκτοι, ὅτι τὸ κτύπημα ἦτο πάρα πολὺ ὀδυνηρὸν καὶ μεγάλο.

ἐκάθησαν πλησίον του ἑπτὰ ἡμέρας καὶ ἑπτὰ νύκτας καὶ κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ὡμίλησε: Διότι ἔβλεπαν ἐμβρόντητοι, ὅτι ἡ πληγὴ ἦτο πάρα πολὺ ὀδυνηρὰ καὶ μεγάλη.

Ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἑπταήμερον αὐτὴν σιωπήν, ἤνοιξεν ὁ Ἰὼβ τὸ στόμα του καὶ κατηράσθη τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθη

Ὕστερον ἀπὸ τὴν μακρὰν αὐτὴν σιωπὴν ἤνοιξεν ὁ Ἰὼβ τὸ στόμα του καὶ κατηράσθη τὴν ἡμέραν τῆς γεννήσεώς του

λέγων·

λέγων:

«εἴθε νὰ ἐχάνετο καὶ νὰ μὴ ὑπῆρχεν ἡ ἡμέρα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθηκα· καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν εἶπαν μὲ χαράν· Ἰδού, ἀρσενικὸ παιδὶ ἐγεννήθη.

«Εἴθε νὰ χαθῇ ἡ ἡμέρα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθην, καθὼς καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν εἶπαν· ἰδοὺ ἀρσενικὸν παιδὶ ἐγεννήθη.

Σκοτάδι ἂς ἦτο ἡ νύκτα ἐκείνη τῆς γεννήσεώς μου καὶ ἂς μὴ τὴν ἀναζητοῦσε ὁ Κύριος ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Φῶς νυκτὸς καὶ ἡμέρας ποτὲ νὰ μὴ τὴν ἐφώτιζεν.

Ἡ νύκτα ἐκείνη εἴθε νὰ μὴ ἀνέτελλεν, ἀλλὰ παραμένουσα συνέχεια τῆς προηγουμένης νυκτὸς να εἶναι σκοτάδι καὶ εἴθε νὰ μὴ τὴν ἀναζητήσῃ ὁ Κύριος ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ἀλλὰ νὰ τὴν ἀφήσῃ νὰ χαθῇ, οὔτε νὰ ἔλθῃ εἰς αὐτὴν ἀστροφεγγιά.

Ἂς ἀπλωθῇ εἰς αὐτὴν καὶ ἂς τὴν καταλάβῃ σκοτάδι καὶ σκιὰ θανάτου. Βαθὺ καὶ ἀδιάλυτον σκότος ἂς ἐπιπέσῃ εἰς αὐτήν. Κατηραμένη ἂς εἶναι ἡ ἡμέρα καὶ ἡ νύκτα τῆς γεννήσεώς μου.

Εἴθε δὲ νὰ τὴν κατακυριεύσῃ τὸ σκοτάδι καὶ ἡ μαύρη σκιά, ποὺ κυριαρχεῖ εἰς τὰ βάθη τοῦ σκοτεινοῦ τάφου· εἴθε νὰ πέσῃ ἐπάνω της κατάμαυρον σύννεφον καὶ εἴθε νὰ καταληφθῇ ἀπὸ κατάραν ἡ ἡμέρα.

Εἴθε νὰ τὴν πάρῃ καὶ νὰ τὴν κυριεύσῃ τὸ σκοτάδι. Ἂς μὴ ὑπάρξῃ καὶ ἂς μὴ λογισθῇ μεταξὺ τῶν ἡμερῶν τοῦ ἔτους, καὶ ἂς μὴ ἀριθμηθῇ εἰς τὰς ἡμέρας τῶν μηνῶν.

Καὶ τὴν νύκτα ἐκείνην, ποὺ ἐγεννήθηκα, εἴθε νὰ τὴν πάρῃ τὸ σκοτάδι καὶ νὰ μὴ φανῇ πουθενά· εἴθε νὰ μὴ ὑπάρχῃ μεταξὺ τῶν ἡμερῶν τοῦ χρόνου, οὔτε νὰ ἀριθμηθῇ μεταξὺ τῶν ἡμερῶν τῶν μηνῶν.

Ἀλλὰ ἡ νύκτα ἐκείνη ἂς εἶναι γεμάτη ἀπὸ ὀδύνην, καὶ καμμία χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις ἂς μὴ ἔλθῃ εἰς αὐτήν.

Ἀλλὰ καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη εἴθε νὰ γεμίσῃ ἀπὸ πόνον καὶ θλῖψιν καὶ εἴθε νὰ μὴ ἔλθῃ εἰς αὐτὴν εὐφροσύνη καὶ χαρά.

Ἄνθρωπος, ποὺ εἶναι εἰδικὸς εἰς κατάρας, ἂς καταρασθῇ αὐτὴν τὴν ἡμέραν· αὐτὸς ποὺ μὲ τὰς κατάρας του ἔχει τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν νὰ καθυποτάξῃ ἀκόμη καὶ αὐτὸ τὸ μεγάλο κῆτος τῆς θαλάσσης.

Ἀλλ’ εἴθε νὰ καταρασθῇ αὐτὴν αὐτὸς ποὺ καταρᾶται τὴν ἡμέραν ἐκείνην νὰ τὴν καταρασθῇ αὐτός, ποὺ μὲ τὰς κατάρας του μέλλει νὰ καθυποτάξῃ καὶ νὰ ὑποδουλώσῃ τὸ μέγα κῆτος τῆς θαλάσσης ὡς ἔχων ἀκαταμάχητον δύναμιν.

Ἂς βυθισθοῦν εἰς τὸ σκοτάδι τὰ ἀστέρια τῆς νυκτὸς ἐκείνης, ἂς ἀπομείνουν, ἂς μὴ ἔλθουν εἰς τὸ φῶς καὶ ἂς μὴ ἴδουν τὴν ἀνατολὴν τοῦ πρωϊνοῦ ἀστέρος, τοῦ ἑωσφόρου.

Εἴθε νὰ σκοτισθοῦν καὶ νὰ χάσουν τὴν λάμψιν των τὰ ἀστέρια τῆς νύκτας ἐκείνης. Εἴθε νὰ σταματήση καὶ νὰ καταμείνῃ νύκτα καὶ εἴθε νὰ μὴ ἔλθῃ εἰς φωτισμὸν καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη νὰ μὴ ἴδῃ ποτὲ νὰ ἀνατέλλῃ ὁ αὐγερινός, ποὺ προαναγγέλλει τὸ ξημέρωμα.

Καταρῶμαι τὴν νύκτα ἐκείνην, διότι δὲν ἔκλεισε τὰς πύλας τῆς κοιλίας τῆς μητρός μου, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῶ. Ἐὰν αὐτὸ ἐγίνετο, θὰ μὲ εἶχε ἀπαλλάξει ἀπὸ κάθε πόνον, ποὺ αἰσθάνομαι τώρα καὶ βλέπω μὲ τὰ μάτια μου.

Τὴν καταρῶμαι μὲ τὰς κατάρας αὐτάς, διότι δὲν συνέκλεισε τὰς πύλας τῆς κοιλίας τῆς μητέρας μου, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῶ. Θὰ προτιμούσα δὲ τοῦτο, διότι θὰ μὲ εἶχεν ἀπαλλάξει ἀπὸ κάθε πόνον, ποὺ αἰσθάνομαι καὶ βλέπουν τώρα τὰ μάτιά μου ἀντικρύζοντας τὶς πληγές μου.

Διατί δὲν ἀπέθανα, ἐνῷ ἀκόμη εὑρισκόμην εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου; Ἀλλὰ καὶ διατί, ὅταν ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν μητρικὴν γαστέρα, δὲν ἔπεσα ἀμέσως νεκρός, ὥστε νὰ χαθῶ;

Διατί δὲν ἀπέθανα μέσα εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας μου, διατί δὲ ἐβγῆκα ζωντανὸς ἀπὸ αὐτὴν καὶ δὲν ἀπέθανα ἀμέσως, ὅταν ἐγεννήθηκα;

Διατί δὲ μὲ συνήντησαν στοργικὰ τὰ γόνατα τῆς μητρός μου; Διατί ἐθήλασα τοὺς μητρικοὺς μαστούς;

Διατί δὲ μὲ συνήντησαν τὴν στιγμὴν ἐκείνην γόνατα στοργικὰ διὰ νὰ μὲ βαστάσουν καὶ νὰ μὲ διαφυλάξουν προστατευτικά; Διατί δὲ ἐθήλασα μαστοὺς μητρικοὺς διὰ νὰ μὲ θρέψουν;

Ἐὰν αὐτὸ ἐγίνετο, θὰ εἶχα ἡσυχάσει κοιμηθεὶς τὸν γλυκὺν ὕπνον τοῦ θανάτου. Θὰ εἶχα ἀναπαυθῆ ἀπὸ τὰ σημερινὰ δεινὰ παραδεδομένος εἰς ὕπνον.

Ἐὰν δὲν εὑρίσκοντο αὐτὰ τότε, θὰ εἶχον τώρα ἡσυχάσει κοιμισμένος διὰ παντός, χωρὶς νὰ δύναται κανεὶς νὰ μὲ ξυπνήσῃ, θὰ εἶχον δὲ ἀναπαυθῆ ἀπὸ τὰ δεινὰ τοῦ βίου παραδεδομένος εἰς ὕπνον γλυκύν.

Ἐτσι θὰ ἀνεπαυόμην μὲ βασιλεῖς, κυβερνήτας καὶ κριτὰς τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς, οἱ ὁποῖοι καὶ ὑπερηφανεύοντο διὰ τὰ νικηφόρα ξίφη των.

Ἔτσι θὰ ἀνεπαυόμην μὲ βασιλεῖς καὶ συμβούλους τῆς γῆς, τῶν ὁποίων τὸ ἀξίωμα καὶ ἡ ἰσχὺς δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ παρεμποδίσῃ ἀπὸ αὐτοὺς τὸν θάνατον, καὶ οἱ ὁποῖοι ἐκαυχῶντο στηριζόμενοι εἰς ξίφη.

Ἢ μαζῆ μὲ ἄρχοντας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πολὺν χρυσὸν καὶ εἶχαν γεμίσει τὰ σπίτια των ἀπὸ ἄργυρον.

Ἢ θὰ ἀνεπαυόμην μὲ ἄρχοντας, ποὺ ἀπέκτησαν πολὺν χρυσὸν καὶ οἱ ὁποῖοι ἐγέμισαν τὰ σπίτια των μὲ ἀργυρᾶ νομίσματα.

Ἐπὶ τέλους θὰ εἶχα τὴν τύχην ἐκτρώματος, ποὺ βγαίνει πρόωρα ἀπὸ τὴν μητρικὴν κοιλίαν, ἢ θὰ ἤμουνα σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ ἔμβρυα, τὰ ὁποῖα γεννῶνται νεκρὰ καὶ δὲν βλέπουν καθόλου τὸ φῶς.

Ἢ θὰ ὑπῆρχον σὰν ἔκτρωμα, ποὺ ἀποβάλλεται νεκρὸν ἀπὸ τὴν μήτραν τῆς μητέρας του, ἢ σὰν τὰ νήπια, ποὺ δὲν ἐπρόφθασαν νὰ ἴδουν τὸ φῶς τοῦ ἡλίου.

Ἐκεῖ, μέσα εἰς τὸν τάφον, οἱ ἀσεβεῖς ἔχασαν πλέον ὅλην τὴν φωτιὰν τοῦ θυμοῦ των. Ἐκεῖ ἀνεπαύθησαν οἱ κατάκοποι σωματικῶς καὶ πνευματικῶς.

Ἐκεῖ, εἰς τὸν τάφον καὶ τὸν ἅδην, οἱ ἀσεβεῖς ἔκαυσαν ἐξ ὁλοκλήρου καὶ εἰς τὸ διηνεκὲς τὸν θυμόν τους καὶ ἐσταμάτησεν ἡ παραφορά τους, ἐκεῖ ἀνεπαύθησαν καὶ οἱ κατακουρασμένοι καὶ ἐξηντλημένοι ἀπὸ τοὺς μόχθους καὶ τὰς καταπιέσεις.

Ἐκεῖ, τέως εὐκατάστατοι καὶ μή, ὅλοι ἀνεξαιρέτως δὲν ἀκούουν τὴν σκληρὰν καὶ ἀπειλητικὴν φωνὴν τοῦ σκληροῦ εἰσπράκτορος τῶν φορῶν.

Ἐκεῖ εἰς τὸν τάφον καὶ οἱ αἰχμάλωτοι εἰς διαρκῆ καταναγκαστικὴν δουλείαν δὲν ἀκούουν πλέον τὴν ἀγρίαν καὶ ἀπειλητικὴν φωνὴν τοῦ ἐπιβλέποντος αὐτοὺς δίκην σκληροῦ φορολόγου.

Μικροὶ καὶ μεγάλοι ὅλοι εἶναι ἴσοι ἐκεῖ, καὶ ὁ ὑπηρέτης ὁ ὁποῖος ἐν τῇ ζωῇ ἐφοβεῖτο τὸν κύριόν του, εἶναι ἐκεῖ ἴσος μὲ αὐτόν.

Ὁ μικρὸς καὶ ὁ μεγάλος ἐκεῖ εἶναι ἴσοι, χωρὶς νὰ χωρίζωνται δι’ ἀποστάσεως τίνος ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον. Καὶ ὁ δοῦλος, ποὺ ἐφοβεῖτο τὸν κύριόν του, ἐκεῖ εἶναι ἐλεύθερος καὶ ἴσος πρὸς αὐτὸν ποὺ ἐφοβεῖτο.

Πρὸς τί ὅμως ἔχει δοθῆ ἡ ζωὴ καὶ τὸ φῶς εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπρόκειτο νὰ διέλθουν μὲ πικρίαν τὴν ζωήν των; Καὶ δὲν ἐγκατελείποντο εἰς τὸ σκότος τῆς ἀνυπαρξίας αὐτοί, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ θὰ ἐπερνοῦσεν εἰς ὀδύνας καὶ θλίψεις;

Διατί ἐπὶ τέλους ἔχει δοθῆ φῶς ζωῆς εἰς τοὺς βυθισμένους εἰς τὴν πικρίαν καὶ δὲν ἀφήνονται οὗτοι εἰς τὸ σκότος τῆς ἀνυπαρξίας, διατί δὲ δίδεται ζωὴ εἰς τὰς ψυχάς, ποὺ εὑρίσκονται βυθισμένοι εἰς πόνους καὶ θλίψεις;

Αὐτοὶ ποθοῦν σφοδρῶς τὸν θάνατον καὶ δὲν τὸν εὑρίσκουν. Ὅπως οἱ χρυσοθῆραι ἀνασκάπτουν μὲ λαχτάραν, διὰ νὰ εὕρουν χρυσόν, ἔτσι καὶ αὐτοὶ ἐπιζητοῦν τὸν θάνατον.

Αὐτοὶ σφοδρῶς ἐπιθυμοῦν τὸν θάνατον καὶ δὲν τὸν ἐπιτυγχάνουν, μολονότι προσπαθοῦν νὰ τὸν εὔρουν, σὰν ἐκείνους ποὺ σκάπτουν διὰ νὰ ἀνεύρουν θησαυρούς.

Σκιρτοῦν δὲ ἀπὸ χαράν, ἐὰν ἐπιτύχουν τὸν θάνατον καὶ κατέλθουν εἰς τὸν τάφον.

Σκιρτοῦν δὲ ἀπὸ χαράν, ἐὰν συμβῇ νὰ ἐπιτύχουν τὸν τάφον.

Ὁ θάνατος εἶναι ἀνάπαυσις διὰ τὸν ἄνθρωπον, διότι ὁ Κύριος διὰ τοῦ θανάτου θέτει τέρμα εἰς τὰς θλίψεις καὶ περιπετείας αὐτοῦ.

Ὁ θάνατος εἶναι διὰ τὸν ἄνθρωπον ἀνάπαυσις, διότι, ἐφ’ ὅσον ζῇ, βαδίζει δρόμον ἄγνωστον, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔχει κλείσει ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη καὶ εἰς αὐτὸν θὰ ὑποστῇ ὅλα τὰ δεινά, ποὺ θὰ συναντήσῃ.

Πρὶν φάγω τροφήν, μὲ καταλαμβάνει καὶ μὲ πνίγει ὁ στεναγμός. Χάνεται ἡ ὄρεξίς μου. Ἀναλύομαι εἰς δάκρυα, κυριεύομαι ἀπὸ φόβον νέων δεινῶν.

Ἐπιθυμῶ τὸν θάνατον, διότι, προτοῦ φάγω, μοῦ ἔχει ἔλθει στεναγμός, ὁ ὁποῖος μοῦ κόβει κάθε ὄρεξιν, δακρύζω δὲ ἐγώ, διότι κυριεύομαι ἀπὸ φόβον, μήπως μοῦ συμβοῦν καὶ νέαι συμφοραί.

Διότι ὁ φόβος, τὸν ὁποῖον ἐφρόντισα μὲ κάθε τρόπον νὰ ἀποφύγω, μὲ κατέλαβε. Ὅσα εἶχα φοβηθῇ μὲ συνήντησαν εἰς τὴν ζωήν μου.

Καταλαμβάνομαι δὲ ἀπὸ τὸν φόβον αὐτόν, γιατὶ ὅ,τι κακὸν ἐφοβήθην, μήπως μοῦ συμβῇ, καὶ ἐφρόντισα νὰ τὸ ἀποφύγω, μοῦ ἦλθε, καὶ ὅ,τι εἶχα φοβηθῆ, μὲ ηὗρε καὶ μὲ συνήντησεν εἰς τὴν ζωήν μου.

Οὔτε εἰρήνην, οὔτε ἡσυχίαν, οὔτε ἀνάπαυσιν ἔχω πλέον, διότι ἐπῆλθεν ἐναντίον μου ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου».

Οὔτε εἰρήνην ἀπήλαυσα, οὔτε ἡσύχασα, οὔτε ἀνεπαύθην, ἦλθε δὲ ἐπάνω μου ἡ θεία ὀργή.

Ἔλαβε τότε τὸν λόγον ὁ Ἐλιφάζ, ὁ θαιμανίτης, καὶ εἶπε·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἐλιφὰζ ὁ Θαιμανίτης λέγει:

«μήπως πολλὲς φορὲς ἄλλοτε σοῦ ἔχουν λεχθῆ σκληροὶ καὶ ὀδυνηροὶ λόγοι; Τώρα ὅμως ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ ἀνεχθῇ τοὺς βαρεῖς λόγους σου καὶ νὰ μὴ δώσῃ ἀπάντησιν;

«Σοῦ ἔχουν ἄραγε ὁμιλήσει πολλὰς φορὰς μὲ λόγους, ποὺ νὰ σοῦ προκαλοῦν δυσαρέσκειαν, ὅπως θὰ σοῦ γίνῃ λόγος σήμερον; Θὰ προετιμῶμεν νὰ μὴ ὁμιλήσωμεν. Ἀλλὰ ποῖος ἠμπορεῖ νὰ ὑποφέρῃ καὶ νὰ ἀφήσῃ χωρὶς ἀπάντησιν τοὺς τόσον δυνατοὺς εἰς παράπονα λόγους σου;

Διότι ἐὰν σὺ ἄλλοτε πολλοὺς εἶχες νουθετήσει μὲ τοὺς λόγους σου καὶ χέρια ἀδυνάτων καὶ ἀποκαρδιωμένων ἐνίσχυσες,

Θὰ σοῦ ἀπαντήσωμεν. Διότι ἐὰν σὺ εἰς τὸ παρελθόν, εἰς τοὺς χρόνους τῆς εὐτυχίας σου, συνεβούλευσες πολλοὺς καὶ μὲ τὰς νουθεσίας σου ἐπαρηγόρησες καὶ ἐνίσχυσες τὰς χεῖρας ἀδυνάτου

τοὺς ἀποκαμωμένους δὲ καὶ ἀποκαρδιωμένους ἐσήκωσες ἐπάνω θαρραλέως μὲ τὰ λόγιά σου, καὶ γόνατα παράλυτα ἀπὸ τὴν ἀπελπισίαν τὰ περιέβαλλες μὲ θάρρος καὶ δύναμιν,

καὶ μὲ τὰ λόγιά σου τὰ παρηγορητικὰ ἐσήκωσες ἐπάνω ἀποκαμωμένους, καὶ γόνατα παραλυμένα ἀπὸ ἀπελπισίαν τὰ περιέβαλες μὲ τὴν δύναμιν τοῦ θάρρους,

τώρα, ποὺ ἔχει ἔλθει ἐπάνω σου ὁ πόνος καὶ ἡ ὀδύνη καὶ σὲ ἔπληξαν αἱ συμφοραί, σὺ ἐταράχθης καὶ ἔσπευσες νὰ ἐκφρασθῇς ὄχι ὀρθῶς.

τώρα ὅμως ἔχει ἔλθει ἐπάνω σου πόνος καὶ σὲ ἔθιξαν συμφοραί, καὶ σὺ ἐθορυβήθης καὶ ἐκυριεύθης ἀπὸ ταραχήν.

Τί τάχα συμβαίνει; Μήπως ἡ παλαιά σου εὐλάβεια καὶ ὁ φόβος σου πρὸς τὸν Θεὸν παρεχώρησαν σήμερον τὴν θέσιν των εἰς ἀπερισκεψίαν; Καὶ ἡ ἐλπίς, ποὺ εἶχες πρὸς τὸν Θεόν, δὲν ἦτο γνησία, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν σημερινὴν ταλαιπωρίαν τῆς ζωῆς σου; Ἡ ἁμαρτία εἶναι αἰτία τῶν ταλαιπωριῶν μας.

Τί ἄραγε νὰ συμβαίνῃ; Ἦτο ἀληθινὸς ὁ παλαιός σου πρὸς τὸν Θεὸν φόβος, ποὺ κατέληξε σήμερον εἰς ἀφροσύνην, ὥστε νὰ μὴ σκέπτεσαι καὶ νὰ μὴ ὁμιλῇς καλῶς, καὶ ἡ ἐπὶ τὸν Θεὸν ἐλπίς, ποὺ εἶχες τότε, ὅτι θὰ σὲ διετληρει εὐτυχισμένον, ἀποδεικνύεται γνησία ἀπὸ τὴν κακοπάθειαν καὶ δυστυχίαν, ποὺ σὲ ηὗραν τώρα εἰς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς σου;

Ἐνθυμήσου, ἄλλωστε, ποῖος ἄνθρωπος καθαρὸς ἀπὸ ἁμαρτίαν ἐχάθη ἢ πότε πραγματικῶς οἱ ἀληθινὰ ἐνάρετοι ἄνθρωποι ἐξερριζώθησαν καὶ ἐχάθησαν;

Ἐνθυμήσου λοιπόν, ποῖος ἐχάθη, ἐνῷ ἦτο καθαρὸς ἀπὸ ἐνοχήν τινα, ἢ πότε ἄνθρωποι εἰλικρινεῖς καὶ δίκαιοι ἐξερριζώθησαν καὶ ἐχάθησαν;

Μήπως ποτὲ ἐχάθησαν οἱ ἐνάρετοι, ὅπως ἐγὼ τουλάχιστον εἶδα νὰ καταστρέφωνται μόνον ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι σπείρουν ἀνομήματα καὶ οἱ ὁποῖοι θερίζουν καρποὺς ὀδυνηροὺς διὰ τὸν ἑαυτόν των.

Δὲν εἶδα κανένα ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς νὰ χάνεται, ὅπως εἶδα νὰ ἐξαφανίζωνται ἐκεῖνοι, ποὺ καλλιεργοῦν καὶ σχεδιάζουν τὰ ἄτοπα καὶ ἄδικα, αὐτοὶ δὲ ποὺ σπείρουν αὐτά, εἰς τὸ τέλος θὰ θερίσουν πόνους καὶ στενοχωρίας διὰ τοὺς ἑαυτούς των.

Αὐτοί, μὲ τὸ πρόσταγμα τοῦ Κυρίου θὰ ἀπολεσθοῦν, ἀπὸ τὸ φύσημα τῆς δικαίας ὀργῆς του θὰ ἐξαφανισθοῦν.

Ἀπὸ τὸ πρόσταγμα τοῦ Κυρίου θὰ χαθοῦν, ἀπὸ τὸ φύσημα δὲ τῆς ὀργῆς του θὰ ἐξαφανισθοῦν.

Καὶ ἂν ἀκόμη ἔχουν τὴν δύναμιν τοῦ λέοντος, θὰ καταστραφοῦν, διότι ὁ βρυχηθμὸς τοῦ λέοντος καὶ ἡ φωνὴ τῆς λεαίνης καὶ τὸ τρομερὸν ἀνατριχιαστικὸν σφύριγμα τῶν δρακόντων ἐσβέσθησαν καὶ δὲν τρομάζουν πλέον κανένα.

Ὁ δυνατὸς βρυχηθμὸς τοῦ ἀρσενικοῦ λεονταριοῦ καὶ ἡ φωνὴ τοῦ θηλυκοῦ λεονταριοῦ, καθὼς καὶ τὸ τρομερὸν σφύριγμα τῶν δρακόντων ἔσβησαν καὶ δὲν τρομάζουν πλέον κανένα.

Ὁ ἄγριος καὶ ὕπουλος μυρμηκολέων ἐχάθη, διότι δὲν εἶχε τροφήν, τὰ δὲ μικρὰ τῶν λεόντων, ἐπειδὴ ἔπαυσαν οἱ γονεῖς των νὰ τοὺς φέρουν λείαν, διεσκορπίσθησαν.

Τὸ ἄγριον δὲ λεοντάρι ἐχάθη, διότι δὲν εἶχε τροφήν, τὰ μικρὰ δὲ λεονταράκια, ἐπειδὴ ἔπαυσαν οἱ γονεῖς των νὰ τοὺς φέρουν τροφήν, ἐχωρίσθησαν ἀπ’ ἀλλήλων καὶ διεσκορπίσθησαν.

Ἐάν, ἔστω, καὶ ἔνας μόνον λόγος σου ἀπὸ ὅσους εἶπες ἦτο ἀληθινός, καμμία συμφορὰ ἀπὸ αὐτάς, ποὺ σὲ εὐρῆκαν, δὲν θὰ σὲ προσέβαλε. Τί λοιπόν; Ἔπρεπε ἢ δὲν ἔπρεπε νὰ δεχθῇ τὸ αὐτί μου τὰ παράδοξα αὐτά, ποὺ μοῦ ἀπεκαλύφθησαν ἀπὸ τὸν Κύριον;

Ἐὰν δὲ κάποιος λόγος ἀληθινὸς σοῦ εἶχεν ἔλθει ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐγίνετο οὗτος καὶ ἰδικός σου λόγος, κανὲν ἀπὸ αὐτὰ τὰ κακά, ποὺ ὑποφέρεις, δὲν θὰ σοῦ συνέβαινε. Τί φρονεῖς; Ἔπρεπεν ἢ δὲν ἔπρεπε καὶ τὸ ἰδικόν μου αὐτὶ νὰ μὴ δεχθῇ τὰ ἔκτακτα αὐτά, ποὺ μου ἀπεκαλύφθησαν;

Φόβοι καὶ κάποιος ἦχος κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς μοῦ συνέβησαν. Φόβος, ὁ ὁποῖος ἐπιπίπτει καὶ τρομάζει συνήθως τοὺς ἀνθρώπους.

Φόβοι δὲ καὶ ἦχος ἐν καιρῷ νυκτὸς ἀκουσθεὶς μοῦ συνέβησαν, φόβος ποὺ ἐπέρχεται καὶ τρομάζει ὄχι ἕνα, ἀλλὰ καὶ περισσοτέρους μαζὶ ἀνθρώπους.

Φρίκη μὲ κατέλαβε καὶ τρόμος συνέσεισε καὶ συνεκλόνισε πάρα πολὺ τὰ κόκκαλά μου.

Φρίκη δὲ μὲ ἐκυρίευσε καὶ τρόμος ἔσεισε πάρα πολὺ τὰ κόκκαλά μου.

Κάποιο πνεῦμα ἐπέρασεν ἀπὸ ἐμπρός μου, αἱ τρίχες μου ἀνωρθώθησαν, ἔφριξεν σάρξ μου.

Καὶ πνοὴ ἀέρος ἰσχυρὰ ἐπέρασεν ἀπὸ τὸ πρόσωπόν μου, ἐσηκώθησαν δὲ ἀπὸ φρίκην αἱ τρίχες μου καὶ ρῖγος κατέλαβε τὸ σῶμα μου.

Ἐσηκώθην ἀπὸ τὸν ὕπνον καὶ δὲν εἶδα τίποτε. Ἤνοιξα διάπλατα τὰ μάτια μου, διὰ νὰ ἴδω, καὶ δὲν ὑπῆρχε καμμία μορφὴ ἐνώπιόν μου. Ἠσθάνθην μόνον κάποιαν αὔραν καὶ ἤκουσα κάποιαν φωνήν.

Ἐσηκώθην ὄρθιος νὰ ἀντιληφθῶ τί συνέβαινεν, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθην νὰ λάβω πλήρη γνῶσιν αὐτοῦ· προσήλωσα τὰ μάτια μου διὰ να ἴδω, δὲν ὑπῆρχεν ὅμως μορφὴ ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια μου, διὰ νὰ διακρίνω καὶ περιγράφω αὐτὴν ἀλλὰ τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ μίαν λεπτὴν καὶ δροσερὰν πνοὴν καὶ φωνὴν ποὺ ἤκουα.

Καὶ τί ἔλεγε; Μήπως ὑπάρχει ἄνθρωπος καθαρὸς ἀπὸ ἁμαρτίαν, ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἢ κανένας τελείως ἄμεμπτος εἰς ὅλα του τὰ ἔργα;

Διότι τί σοῦ φαίνεται καὶ πῶς νομίζεις; Δὲν εἶναι ἄδικα καὶ ἀνεξήγητα τὰ κρίματα τοῦ Θεοῦ. Μήπως θὰ εὑρεθῇ καθαρὸς καὶ ἀνένοχος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου οἰοσδήποτε θνητός; Ἢ μήπως θὰ παρουσιασθῇ χωρὶς μομφὴν καὶ ψεγάδι οἰοσδήποτε ἄνθρωπος ἀπὸ τὰ ἰδικά του ἔργα;

Ἐφ’ ὅσον εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ αὐτῶν ἀκόμη τῶν ὑπηρετῶν του, τῶν ἀγγέλων του, δὲν ἔχει ἐμπιστοσύνην ὁ Θεός ὅτι, δηλαδή, θὰ τοῦ παραμείνουν αἰωνίως σταθεροὶ εἰς τὴν πρὸς αὐτὸν ὑπακοήν, εἰς βάρος δὲ τῶν ἀγγέλων του εὑρῆκε κάτι τὸ ἁμαρτωλόν, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου ἐκεῖνοι ἐξέπεσαν,

Ἐὰν εἰς τοὺς ὑπηρέτας καὶ λειτουργοὺς αὐτοῦ ἀγγέλους δὲν εἶχεν ἐμπιστοσύνην ὁ Θεός, ὅτι θὰ παρέμεναν ἀμετακίνητοι εἰς τὴν πρὸς αὐτὸν ὑπακοήν, εἰς βάρος δὲ τῶν ἀγγέλων του διέκρινεν ὁ Θεὸς κάτι τὸ ἁμαρτωλὸν καὶ διεστραμμένον, διὰ τὸ ὁποῖον καὶ ἐξέπεσαν οὗτοι,

πόσῳ μᾶλλον εἰς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν μέσα σὲ σπίτια κτισμένα ἀπὸ λάσπη καὶ οἱ ἴδιοι εἶναι πλασμένοι ἀπὸ λάσπη καὶ φθείρονται, ὅπως τὰ ἐνδύματα, τὰ ὁποῖα κατατρώγει ὁ σκόρος;

πόσῳ μᾶλλον οἱ ἄνθρωποι, τῶν ὁποίων αἱ ψυχαὶ κατοικοῦν εἰς χωματένια σπίτια, εἰς σώματα φθαρτὰ δηλαδή, ποὺ ἔγιναν ἀπὸ τὸ αὐτὸ χῶμα καὶ ἀπὸ τὸ μηδέν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐγίναμεν καὶ ἠμεῖς, ἁμαρτάνουν καὶ γίνονται ἔνοχοι, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ ἐκτύπησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, ὅπως ὁ σκόρος τρυπᾷ καὶ φθείρει τὰ ἐνδύματα.

Πάντοτε ἐπικρέμαται ἐπάνω ἀπὸ αὐτοὺς ὁ θάνατος. Δὲν ἠμποροῦν δὲ μὲ τὴν ἰδικήν των δύναμιν, νὰ διατηρηθοῦν εἰς τὴν ζωὴν οὔτε μίαν ἡμέραν, ἀπὸ πρωΐας μέχρις ἑσπέρας, διότι εἶναι ἀδύνατοι καὶ ἀνίκανοι νὰ βοηθήσουν τὸν ἑαυτόν των καὶ ἔτσι βαδίζουν πρὸς τὴν καταστροφήν.

Καὶ σὲ μιὰ μέρα, ἀπὸ τὸ πρωῒ ἕως τὸ βράδυ δὲν ὑπάρχουν πλέον καὶ καταλαμβανόμενοι ἀπὸ τὸν θάνατον ἀπροετοίμαστοι καὶ χωρὶς νὰ δύνανται ὅπως βοηθήσουν τὸν ἑαυτόν τους διὰ τῆς μετανοίας, χάνονται εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν.

Ὁ Κύριος ἔστειλεν ἐναντίον αὐτῶν τὴν ὠργισμένην του πνοὴν καὶ ἐξηράνθησαν, ὅπως τὰ φυτὰ ἀπὸ τὸν καυστικὸν λίβαν, ἐχάθησαν, διότι δὲν εἶχον τὴν κατὰ Θεὸν σοφίαν».

Χάνονται δέ, διότι ἐφύσησεν ἐπ’ αὐτῶν ἡ ψυχρὰ πνοὴ τοῦ θανάτου, καὶ ὡς ἄλλα ἄνθη, εἰς τὰ ὁποῖα ἔπνευσεν ἄνεμος καυστικός, ἐξηράνθησαν καὶ αὐτὸν ἐχάθησαν εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν τῆς κολάσεως, ἐπειδὴ δὲν εἶχον οὗτοι τὴν σοφίαν, ποὺ παρέχει ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ.

Κάλεσε εἰς βοήθειάν σου, ἐὰν ὑπάρχῃ κάποιος, ὁ ὁποῖος θὰ σὲ ἀκούσῃ καὶ θὰ σπεύσῃ νὰ σὲ βοηθήσῃ, ἢ ἐὰν θὰ σοῦ ἐμφανισθῇ κανένας ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους. Κανεὶς δὲν θὰ ἔλθῃ, διότι εὑρίσκεσαι ἐν τῷ ἀδίκῳ.

Διὰ νὰ πεισθῇς δέ, ὅτι δὲν ἔχεις δίκαιον νὰ παραπονῆσαι, ἐπικαλέσου εἰς βοήθειάν σου, ἐὰν ὑπάρχῃ κάποιος, ποὺ θὰ ἀκούσῃ καὶ θὰ κάμῃ δεκτὰ τὰ παράπονά σου, ἢ ἐὰν θὰ σοῦ ἐμφανισθῇ κάποιος ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους διὰ νὰ τὸν ἴδῃς.

Τὸν ἀσύνετον καὶ ἀσεβῆ τὸν φονεύει ἡ ἀσυγκράτητος ἀγανάκτησίς του. Τὸν δὲ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν πλανώμενον τὸν θανατώνει ὁ φθόνος καὶ τὸ πάθος του.

Δὲν θὰ ἴδῃς κανένα, διότι τὸν ἀνυπόμονον, ποὺ κατήντησεν εἰς ἀφροσύνην, τὸν φονεύει καὶ τὸν καταστρέφει ἡ ἀγανάκτησις καὶ ἡ ἀσυγκράτητος λύπη του, αὐτὸν δέ, ποὺ ἔχει πλανηθῇ ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας, τὸν θανατώνει τὸ πάθος του.

Ἐγώ, βέβαια, ἔχω ἴδει ἀνθρώπους, ποὺ ζοῦν εἰς ἀφροσύνην καὶ ἁμαρτίαν, νὰ ριζοβολοῦν καὶ νὰ εὐδοκιμοῦν. Ἀλλὰ πολὺ γρήγορα διεβρώθη καὶ κατεστράφη ἡ κατοικία των καὶ ἡ ζωή των.

Ἐγὼ δὲ ἔχω ἴδει ἀνθρώπους, ποὺ ζοῦν ἐν ἀφροσύνῃ καὶ ἁμαρτίαις, νὰ ρίπτουν ρίζας καὶ νὰ εὐδοκιμοῦν, ἀλλὰ πολὺ γρήγορα κατεφαγώθη καὶ κατεστράφη ἡ κατοικία των.

Δὲν θὰ ὑπάρξῃ σωτηρία διὰ τὰ παιδιά των. Θὰ ποδοπατηθοῦν δὲ ἐμπρὸς εἰς τὰς πύλας ἀνθρώπων κατωτέρων καὶ ἀσθενέστερων ἀπὸ αὐτούς. Καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανεὶς νὰ τοὺς γλυτώσῃ ἀπὸ τὴν συμφορὰν καὶ τὸν ὄλεθρον.

Τὰ παιδιά των θὰ εὑρεθοῦν μακρὰν ἀπὸ τὴν σωτηρίαν θὰ ποδοπατηθοῦν δὲ εἰς τὰς πύλας ἀνθρώπων κατωτέρων καὶ ἀσθενεστέρων ἀπὸ αὐτούς, καὶ δὲν θὰ εὑρίσκεται κανεὶς νὰ τοὺς γλυτώσῃ.

Θὰ φύγουν ἀπὸ τὰ χέρια των, ὅσα οἱ ἀσεβεῖς συνεκέντρωσαν. Οἱ δίκαιοι θὰ τὰ φάγουν καὶ θὰ τὰ ἀπολαύσουν. Αὐτοὶ δὲ οἱ ἴδιοι οἱ ἀσεβεῖς δὲν θὰ διαφύγουν τὰς συμφοράς. Ἡ δύναμίς των καὶ ἡ δόξα των θὰ ἀναρροφηθῇ σὰν ἀπὸ σίφωνα καὶ θὰ ἐξαφανισθῇ

Ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ πλούτη των θὰ πέσῃ ἡ κατάρα τοῦ Θεοῦ. Διότι ὅσα ἐκεῖνοι συνήθροισαν, θὰ τὰ φάγουν δίκαιοι, ποὺ στεροῦνται, αὐτοὶ δὲ δὲν θὰ ἐξαιρεθοῦν, οὐδὲ θὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ κακὰ καὶ συμφοράς· ἡ δύναμίς των θὰ ἐξαντληθῇ καὶ θὰ ἐκμηδενισθῇ.

Ὁ Θεὸς εἶναι, ποὺ ἀποστέλλει τὰς θλίψεις, διότι ποτὲ δὲν φυτρώνει μόνος του ἀπὸ τὴν γῆν ὁ κόπος, οὔτε ἀπὸ τὰ βουνὰ αὐτομάτως βλαστάνει ὁ πόνος ὡσὰν τὸ χορτάρι.

Ὁ Θεὸς κατὰ ταῦτα ἐπιτρέπει τὰς θλίψεις εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Διότι δὲν θὰ βγῇ μόνος του ἀπὸ τὴν γῆν ὁ κόπος, οὔτε ἀπὸ τὰ ὄρη αὐτομάτως καὶ τυχαίως θὰ βλαστήσῃ ὁ πόνος.

Ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτωλότητος, ποὺ τὸν ἔχει δηλητηριάσει, γεννᾶται, διὰ νὰ κοπιάζῃ καὶ πονῇ, καὶ μόνον οἱ νεοσσοὶ τοῦ γυπὸς πετοῦν ὑψηλά.

Ἀλλ’ ὁ ἄνθρωπος, ἐπειδὴ δὲν διεφύλαξε τὴν ἀθωότητά του, γεννᾶται διὰ τὸν κόπον καὶ τὴν θλῖψιν, ὅπως καὶ τὰ μικρὰ πουλιὰ τοῦ γερακιοῦ, μόλις γεννηθοῦν, πετοῦν εἰς τὰ ὑψηλά.

Παρ’ ὅλον ὅμως τοῦτο, ἐγὼ ἂν περιπέσω εἰς θλῖψιν, θὰ παρακαλέσω θερμῶς τὸν Κύριον, ναὶ τὸν Κύριον καὶ κυρίαρχον τῶν πάντων θὰ ἐπικαλεσθῶ μὲ θερμὴν προσευχήν·

Ἂν μὲ εὕρῃ ὅμως θλῖψις καὶ πόνος, δὲν θὰ παραδοθῶ ἀνυπεράσπιστος εἰς αὐτόν, ἀλλ’ ἐγὼ θὰ παρακαλέσω τὸν Κύριον, καὶ θὰ ἐπικαλεσθῶ τὸν Κύριον, ποὺ ὁρίζει τὰ πάντα,

αὐτόν, ὁ ὁποῖος πράττει μεγάλα, ἀνεξιχνίαστα καὶ ἀνεξερεύνητα ἀπὸ τὴν ἀνθρωπίνην διάνοιαν, ἔνδοξα καὶ ἔκτακτα, τῶν ὁποίων δὲν ὑπάρχει ἀριθμός.

Αὐτόν, ὁ Ὁποῖος ποιεῖ μεγάλα καὶ ἀνεξερεύνητα, καὶ ἔνδοξα καὶ καταπληκτικά, ποὺ δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ τὰ ἀριθμήσῃ.

Αὐτόν, ὁ ὁποῖος χορηγεῖ τὴν εὐεργετικὴν βροχὴν εἰς τὴν γῆν καὶ ἀποστέλλει τὸ ὕδωρ εἰς ὅλην τὴν ὑπ’ οὐρανόν.

Αὐτὸν ποὺ δίδει τὴν βροχὴν εἰς τὴν γῆν καὶ ἀποστέλλει νερὸν εἰς τὰς χώρας, ποὺ ἐκτείνονται κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Ἀνορθώνει καὶ τοποθετεῖ εἰς μέγα ὕψος δόξης τοὺς ταπεινοὺς ἀνθρώπους. Ἀνεγείρει καὶ ἐνδυναμώνει αὐτούς, ποὺ φαίνονται ὅτι εἶναι χαμένοι.

Αὐτόν, ὁ Ὁποῖος ἀνεβάζει εἰς ὕψος τοὺς ταπεινοὺς καὶ ὁ Ὁποῖος σηκώνει καὶ ἐνδυναμώνει αὐτούς, ποὺ φαίνονται χαμένοι.

Αὐτόν, ὁ ὁποῖος ματαιώνει καὶ διαλύει τὰ πονηρὰ σχέδια τῶν πανούργων ἀνθρώπων καὶ τῶν ὁποίων τὰ χέρια ποτὲ δὲν ἐκτείνονται, διὰ νὰ πράξουν τὸ ἀληθές, τὸ σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Αὐτόν, ὁ Ὁποῖος ματαιώνει καὶ διαλύει τὰ σχέδια καὶ τὰς ἀποφάσεις τῶν πονηρῶν, καὶ ἔτσι τὰ χέρια των δὲν θὰ ἐπαληθεύσουν καὶ δὲν θὰ ἐπιτύχουν τὰ σχεδιασθέντα ὑπ’ αὐτῶν.

Αὐτόν, ποὺ συλλαμβάνει τοὺς καυχωμένους διὰ τὴν σοφίαν των, ματαιώνει δὲ τὰ σχέδια καὶ τὰς ἀποφάσεις τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων.

Αὐτὸς εἶναι, ποὺ συλλαμβάνει τοὺς νομίζοντας ἑαυτοὺς σοφοὺς διὰ τῆς ἐξυπνάδας καὶ φρονήσεώς των· Αὐτὸς δὲ καὶ τὰ σχέδια καὶ τὰς ἀποφάσεις τῶν πονηρῶν καὶ πολυμηχάνων ἀσεβῶν τὰς ματαιώνει καὶ τὰς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ἐπιδιωκομένου σκοποῦ των.

Καὶ ἔτσι αὐτοὶ ὁμοιάζουν πρὸς ἐκείνους, ποὺ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἡμέρας καταλαμβάνονται ἀπὸ τὸ σκότος, κατὰ δὲ τὴν μεσημβρίαν ψηλαφοῦν, ὅπως κατὰ τὴν νεφελώδη σκοτεινὴν νύκτα.

Λόγῳ δὲ τοῦ ὅτι ὁ Θεὸς σηκώνει ἀπὸ αὐτοὺς τὸν φωτισμόν του, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἡμέρας καταλαμβάνονται ὑπὸ σκότους, κατὰ δὲ τὴν μεσημβρίαν ψηλαφοῦν ἐξ ἴσου ὅπως καὶ εἰς τὸ σκοτάδι τῆς νυκτός.

Θὰ νικηθοῦν καὶ θὰ ἐξολοθρευθοῦν εἰς τὸν πόλεμόν των. Ὁ δὲ ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος θὰ ἐξέλθῃ σῷος καὶ ἐλεύθερος ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ τυράννου του.

Θὰ ἡττηθοῦν δὲ καὶ θὰ χαθοῦν εἰς τὸν πόλεμον, ποὺ κάνουν διὰ να ἐξοντώσουν τὸν εἰς τὸν Θεὸν ἐλπίζοντα πτωχόν, ὁ ἀδύνατος δὲ θὰ ἐξέλθῃ σῷος ἀπὸ τὰς χεῖρας τοῦ τυραννοῦντος αὐτὸν ἰσχυροῦ.

Ἐλπὶς δι’ αὐτὸν τὸν ἀδύνατον θὰ εἶναι ὁ Θεός, τὸ δὲ συκοφαντικὸν στόμα τοῦ ἀδίκου θὰ φραχθῇ καὶ θὰ κλείσῃ.

Θὰ ὑπάρχῃ δὲ ἐλπὶς ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὸν ἀδύνατον, καὶ τὸ συκοφαντικὸν στόμα τοῦ ἀδίκου θὰ κλείσῃ.

Τρισευτυχισμένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖον παιδαγωγικῶς ἐτιμώρησεν ὁ Κύριος. Αὐτὴν δὲ τὴν παιδαγωγίαν τοῦ Παντοκράτορος Κυρίου σύ, ὦ ἄνθρωπε, μὴ τὴν ἀποστραφῆς ποτέ.

Μακάριος δὲ εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖον διὰ δοκιμασιῶν ἐτιμώρησε πρὸς διόρθωσιν ὁ Κύριος· μὴ ἀντιτάσσεσαι δὲ καὶ μὴ ἀπορρίπτης τὴν νουθεσίαν τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ.

Ὁ Θεός, διὰ τὴν πνευματικήν μας ὠφέλειαν, μᾶς κάμνει νὰ πονοῦμεν, ἀλλὰ καὶ πάλιν μᾶς ἐπαναφέρει εἰς τὴν προτέραν εἰρηνικὴν κατάστασιν. Μᾶς ἐκτύπησε μὲ τὰς θλίψεις, ἀλλὰ μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια μᾶς ἐθεράπευσε.

Διότι Αὐτὸς ἐπιτρέπει να πονῇ καὶ νὰ πάσχῃ ὁ ἄνθρωπος, καὶ πάλιν Αὐτὸς ἀποκαθιστῶ εἰς ὑγείαν τὸν πονοῦντα. Αὐτὸς σὲ ἐκτύπησε πρὸς τὸ καλόν σου καὶ αἱ χεῖρες του σὲ ἰάτρευσαν.

Πολλὲς φορὲς θὰ σὲ γλυτώσῃ ἀπὸ τὰς ἀνάγκας καὶ θλίψεις· καὶ ἂν ἀκόμη ἐπακολουθήσουν ἄλλαι, δὲν θὰ σὲ ἐγγίσῃ καὶ δὲν θὰ σὲ καταβάλῃ κάτι κακόν.

Ἓξ καὶ πολὺ περισσότερες φορὲς θὰ σὲ ἐλευθερώσῃ ἀπὸ ἀνάγκας, καὶ δι’ ἑβδόμην ἢ καὶ πολὺ περισσότερες φορές, ὅταν σὲ ξαναβροῦν ἄλλες, δὲν θὰ σὲ εγγίσῃ κακόν.

Εἰς καιρὸν λιμοῦ θὰ σὲ γλυτώσῃ ἀπὸ τὸν ἐκ πείνης θάνατον καὶ εἰς καιρὸν πολέμου θὰ λύσῃ τὰ σιδηρᾶ δεσμὰ τῆς αἰχμαλωσίας ἀπὸ τὰ χέρια σου.

Ἐν καιρῷ πείνης θὰ σὲ γλυτώσῃ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἐν καιρῷ δὲ πολέμου θὰ σὲ ἐλευθερώσῃ ἀπὸ δυνατὴν χεῖρα, ποὺ κρατεῖ μάχαιραν.

Θὰ σὲ προφυλάξῃ καὶ θὰ σὲ σκεπάσῃ ἀπὸ τὸ μαστίγιον συκοφαντικῆς καὶ ἀδίκου γλώσσης καὶ δὲν θὰ φοβηθῇς ἀπὸ οἱονδήποτε ἐπερχόμενον κακόν.

Αὐτὸς θὰ σὲ σκεπάσῃ καὶ θὰ σὲ κρύψῃ ἀπὸ τὴν μάστιγα τῆς συκοφαντικῆς καὶ δολίας γλώσσης, καὶ ὑπὸ τὴν προστασίαν του δὲν θὰ φοβηθῇς ἀπὸ παντὸς εἴδους ἐπερχόμενα κακά.

Θὰ γελᾷς μὲ τὰς ἀπειλὰς καὶ τὰ πονηρὰ σχέδια τῶν ἀδίκων καὶ τῶν παρανόμων, διότι θὰ βλέπῃς πόσον ἀδύνατοι εἶναι αὐτοὶ ἐμπρὸς εἰς τὸν παντοδύναμον Θεόν. Καὶ ἀπὸ αὐτὰ ἀκόμη τὰ ἄγρια θηρία δὲν ἔχεις νὰ φοβηθῇς τίποτε,

Τὰς ἐπιβουλὰς καὶ ἐπιθέσεις τῶν ἀδίκων καὶ τῶν περιφρονούντων συστηματικῶς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπων θὰ ἀντιμετωπίσῃς μὲ ἀταραξίαν καὶ μὲ γέλωτος, δὲν θὰ φοβηθῇς δὲ οὔτε ἀπὸ τὰ ἄγρια θηρία.

διότι καὶ τὰ ἄγρια θηρία θὰ εἶναι εἰρηνικὰ μαζῆ σου.

Διότι καὶ αὐτὰ τὰ ἄγρια θηρία θὰ εἰρηνεύουν πρὸς σέ.

Ἔπειτα δέ, ἐφ’ ὅσον θὰ εἶσαι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, θὰ μάθῃς ἐξ αὐτῶν τούτων τῶν πραγμάτων, ὅτι τὸ σπίτι σου θὰ ζῇ ἐν εἰρήνῃ, διότι θὰ ἔχῃ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀπὸ τὸ σπίτι σου δὲν θὰ λείψῃ τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ χρειάζονται πρὸς διατροφήν σου.

Ἔπειτα θὰ πληροφορηθῇς ἀπὸ τὰ πράγματα, ὅτι θὰ εἰρηνεύσῃ μονοιασμένον ὅλον τὸ σπίτι σου, δὲν θὰ λείψῃ δὲ ἀπὸ τὴν πτωχικὴν ἔστω καλύβην καὶ σκηνήν σου τίποτε ἀπὸ τὰ ἀναγκαῖα διὰ τὴν διατροφήν σου.

Θὰ ἴδῃς πολλοὺς ἀπογόνους, τὰ δὲ παιδιά σου θὰ μεγαλώνουν, θὰ πληθύνονται, θὰ εἶναι θαλλερὰ ὡσὰν τὴν πολυποίκιλον χλόην ποὺ φυτρώνει πολυπληθὴς εἰς τοὺς ἀγροὺς

Θὰ πληροφορηθῇς δὲ ἀκόμη, ὅτι πολὺ πλῆθος θὰ γίνουν οἱ ἀπόγονοί σου, τὰ δὲ τέκνα σου θὰ μεγαλώνουν καὶ θὰ εἶναι θαλερὰ σὰν τὸ πλῆθος τῶν βοτάνων, ποὺ φυτρώνουν εἰς τὸν ἀγρὸν καὶ τὰ τρέφει τὸ ὕπαιθρον καὶ ἡ δροσιά.

Θὰ ἔλθῃς δὲ εἰς τὸν τάφον ὄχι προῶρα, ἀλλά εἰς γῆρας βαθύ, ὡσὰν τὸν μεστωμένον σῖτον, ποὺ θερίζεται εἰς τὸν καιρόν του, ὡσὰν τὴν θημωνιὰν τοῦ ἁλωνιοῦ. Ποὺ συγκομίζεται εἰς τὴν ὥραν της.

Θὰ ἔλθῃς δὲ εἰς τὸν τάφον ὄχι παράκαιρα, ἀλλ’ εἰς γῆρας βαθύ, σὰν σῖτος, ποὺ θερίζεται εἰς τὸν καιρόν του, ἢ σὰν δεμάτιον ἁλωνιοῦ, ποὺ ἐμαζεύθη εἰς τὴν ὥραν του.

Ἰδού, αὐτὰ ἔτσι τὰ ἐρευνήσαμεν καὶ τὰ ἐμάθαμεν. Τὰ ἴδια ἔχομεν ἀκούσει ἀπὸ τοὺς προγόνους μας, ἀπὸ τὴν παράδοσίν μας. Σὺ δὲ τώρα σκέψου τὸν ἑαυτόν σου καὶ ἐρεύνησε, μήπως κάτι κακὸν ἔπραξες.

Ἰδοὺ αὐτά, ποὺ σοῦ εἶπα, τὰ ἠρευνήσαμεν μὲ ἐπιμέλειαν καὶ τὰ ηὕραμεν, ὅτι ἔχουν οὕτως· αὐτὰ εἶναι, τὰ ὁποῖα ἔχομεν ἀκούσει καὶ ἀπὸ τοὺς πατέρας μας. Σὺ δὲ τώρα μάθε διὰ τὸν ἑαυτόν σου, ἐὰν ἔπραξες κάτι ἀπὸ αὐτὰ ἢ παρέλειψες νὰ συμμορφωθῇς πρὸς ταῦτα».

Ἐπῆρεν ἀκολούθως τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπεν·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ εἶπεν:

«ἐὰν κανεὶς θελήσῃ νὰ ζυγίσῃ τὴν θεῖαν ἐναντίον μου ὀργὴν καὶ μαζῆ μὲ ὅλας τὰς ὀδύνας μου τὴν τοποθετήσῃ εἰς τὸν ἕνα δίσκον τοῦ ζυγοῦ,

«Εἴθε νὰ εὑρίσκετο κάποιος, ποὺ νὰ σταματήσῃ τὴν ἀπὸ τὰ βάσανά μου ἀγανάκτησίν μου καὶ ἀνυπομονησίαν μου, νὰ σηκώσῃ δὲ τοὺς πόνους καὶ τὴν δυστυχίαν μου καὶ νὰ ζυγίσῃ ὅλα μαζὶ εἰς ζυγαριάν.

εἰς δὲ τὸν ἄλλον τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης, θὰ ἔβλεπεν ὅτι ἡ θεία ὀργὴ καὶ αἱ θλίψεις μου εἶναι βαρύτεροι ἀπὸ τὴν ἄμμον, ποὺ ὑπάρχει εἰς τὴν παραλίαν τῆς θαλάσσης. Φαίνεται ὅμως ὅτι τὰ λόγια τῶν παραπόνων μου εἶναι ἀπρεπῆ καὶ ἄσεμνα.

Θὰ τὰ εὕρῃ βαρύτερα ἀπὸ τὴν ἄμμον τὴν δυσβάστακτον τῆς παραλίας. Ἀλλά, καθὼς φαίνεται, τὰ λόγια τῶν παραπόνων μου εἶναι ἄσχημα καὶ ἀξιοκατάκριτα.

Τὰ βέλη ὅμως τοῦ Κυρίου ἔχουν ἐμπηχθῇ εἰς τὸ σῶμα μου καὶ ἡ δριμύτης των μοῦ πίνει τὸ αἷμα. Ὅταν δὲ ἀρχίζω νὰ ὁμιλῶ, ἐκεῖνα μὲ κεντοῦν ὀδινηρῶς.

Τὰ εἶπα ὅμως ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ πόνου. Διότι τὰ βέλη τοῦ Κυρίου εἶναι εἰς τὸ σῶμα μου καὶ ὁ θυμός των μοῦ πίνει τελείως τὸ αἷμα ὅταν δὲ ἀρχίσω νὰ ὁμιλῶ, μὲ κεντοῦν καὶ μοῦ προκαλοῦν πόνον, ὁ ὁποῖος μὲ σπρώχνει εἰς παράπονα ἄτοπα.

Τί λοιπόν; Μήπως, τάχα, ὁ ἄγριος ὄνος φωνάζει ἀναιτίως, πάρα μόνο ἐὰν πεινᾷ καὶ ζητῇ τὴν τροφήν του; Μήπως τὸ βόϊδι ἀφήνει τὴν ἰσχυρὰν κραυγή του, ὅταν ὑπάρχῃ ἡ τροφή του εἰς τὴν φάτνην του; Ὄχι.

Διότι τί φρονεῖτε; Μήπως θὰ κράξῃ ὁ ἄγριος ὄνος χωρὶς λόγον καὶ αἰτίαν, ἐκτὸς ἐὰν πεινᾷ καὶ ζητῇ τροφήν; Εἴπατε δέ, ἐὰν εἶναι πιθανὸν καὶ νὰ ἐκβάλῃ ἰσχυρὰν φωνὴν ὁ βοῦς, ὅταν ἔχῃ ἐμπρός του εἰς τὴν φάτνην φαγητόν;

Μήπως τρώγετε εὐχαρίστως ψωμὶ χωρὶς ἁλάτι; Ὄχι. Μήπως ἠμπορεῖ ποτὲ νὰ παρατεθῇ γεῦμα με ἄδεια λόγια καὶ χωρὶς τρόφιμα;

Ἢ ἐὰν θὰ φαγωθῇ εὐχαρίστως ἄρτος χωρὶς ἁλάτι; Ἢ καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ γεῦμα μὲ λόγια μόνον ἀδειανὰ ἀπὸ τρόφιμα;

Λέγω αὐτά, διότι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐξαλειφθῇ ἡ ἀηδία καὶ ἡ δυσφορία, ποὺ μοῦ προκαλοῦν τὰ φαγητά. Σὰν βρώμην, μὲ τὴν ὁποίαν τρέφονται τὰ ζῶα καὶ ὄχι ἄνθρωποι βλέπω τὰς τροφάς μου καὶ ἡ μυρωδιά των μοῦ προκαλεῖ ἀηδίαν, ὅπως ἡ δυσώδης ἀποφορὰ τοῦ λέοντος.

Λέγω ταῦτα, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παύσῃ ἡ ἀηδία καὶ ἀποστροφὴ πρὸς τὰ φαγητά. Διότι σὰν βρόμην, μὲ τὴν ὁποίαν τρέφονται ζῶα καὶ ὄχι ἄνθρωποι, βλέπω τὰς τροφάς, ποὺ μοῦ φέρουν, καὶ ἡ μυρωδιά των μοῦ διεγείρει τὴν ἀποστροφὴν ὡς μυρωδιὰν λέοντος.

Εἴθε νὰ εὐδοκήσῃ ὁ Κύριος καὶ ἐκπληρωθῇ τὸ πρὸ αὐτὸν αἴτημά μου. Εἴθε νὰ μοῦ δώσῃ ὁ Κύριος αὐτό, ποὺ ποθῶ καὶ ἐλπίζω.

Ὤ! εἴθε νὰ δώσῃ ὁ Θεὸς καὶ νὰ μοῦ ἔλθῃ ἡ πραγματοποίησις τοῦ αἰτήματός μου, καὶ αὐτὸ ποὺ ποθῶ καὶ περιμένω καὶ ἐλπίζω, εἴθε νὰ μου τὸ δώσῃ ὁ Κύριος.

Ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἤρχισε νὰ μὲ κτυπᾷ μὲ τὰς θλίψεις, ἂς μὲ κτυπήσῃ ἀκόμη ἐφ’ ὅσον τὸ θέλει. Ἀλλὰ ἂς μὴ μοῦ στείλῃ ἐν τέλει τὸν θάνατον.

Ἀφοῦ ἤρχισεν ὁ Κύριος νὰ μὲ κτυπᾷ, ἄς μοῦ δώσῃ καὶ τὸ τελειωτικὸν κτύπημα. Εἶναι ἀδύνατον νὰ εὐχηθῶ, ὅπως μὴ μὲ φονεύσῃ τελειωτικά.

Εἴθε ὁ τάφος μου νὰ εἶναι ἐντὸς τῆς πόλεως, εἰς τὰ τείχη τῆς ὁποίας ὡς παιδίον ἐπηδοῦσα καὶ ἔπαιζα. Δὲν θὰ λυπηθῶ τότε. Ζητῶ τοῦτο, διότι δὲν ἐφέρθην μὲ δολιότητα ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, οὔτε διέψευσα μὲ παραβάσεις τῆς ζωῆς μου τὰ ἅγια λόγια του.

Εἴθε νὰ μὴ ἐπανέλθω πάλιν εἰς τὴν πόλιν, ἀλλὰ νὰ ἀποθάνω καὶ νὰ γίνουν δι’ ἐμὲ τάφος ὅλα καὶ μετ’ αὐτῶν καὶ ἡ πόλις αἐτή, εἰς τὰ τείχη τῆς ὁποίας κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς εὐτυχίας μου ἐπήδων καμαρώνων τὴν ἰσχὺν καὶ ὀχύρωσίν της. Δὲν θὰ λυπηθῶ τὴν ζωήν μου. Ἐπιθυμῶ τὸν θάνατον. Διότι δὲν περιεφρόνησα, ὡς νὰ ἦσαν ψεύτικα, τὰ ἅγια λόγια τοῦ Θεοῦ μου.

Ἐπικαλοῦμαι τὸν θάνατον, διότι πόση καὶ ποία εἶναι ἡ δύναμις καὶ ἡ ἀντοχή μου, διὰ νὰ ὑπομένω τόσα βάσανα; Ἐπὶ πόσον χρόνον ἀκόμη ἡ ψυχή μου θὰ ἀνέχεται τὴν ταλαιπωρίαν αὐτήν;

Ποθῶ τὸν θάνατον. Διότι ποία καὶ πόση εἶναι ἡ δύναμις καὶ ἀντοχή μου, ὥστε νὰ ὑπομένω τόσα δεινά; Πόσος δὲ εἶναι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μου, ὥστε νὰ δεικνύῃ ἀνοχὴν καὶ ὑπομονὴν ἡ ψυχή μου, ἐλπίζουσα ὅτι θὰ ἀπολαύσῃ καὶ ἔτη εὐτυχίας;

Μήπως, τάχα, ὁ δύναμίς μου ἔχει τὴν ἀντοχὴν τῶν λίθων ἢ αἱ σάρκες μου εἶναι καμωμένες ἀπὸ χαλκόν, ὥστε νὰ εἶναι ἀναίσθητοι εἰς τὸν πόνον;

Μήπως ἡ δύναμις καὶ ἀντοχή μου εἶναι σὰν τὴν σκληρότητα καὶ ἀναισθησίαν τῶν λίθων; Ἢ μήπως αἱ σάρκες μου εἶναι χάλκιναι;

Εἰς τὸν Κύριον δὲν εἶχα ἕως τώρα στηρίξει τὴν πεποίθησιν καὶ τὴν ἐλπίδα μου; Καὶ ὅμως κάθε βοήθεια ἀπεμακρύνθη ἀπὸ ἐμέ.

Ἢ μήπως δὲν εἶχα στηρίξει τὴν ἐλπίδα μου καὶ πεποίθησίν μου εἰς τὸν Θεόν; Καὶ ὅμως πᾶσα βοήθεια ἔφυγεν ἀπ’ ἐμοῦ. Πῶς λοιπὸν νὰ ἐλπίζω εἰς ἡμέρας καλύτερος;

Εὐσπλαγχνία ἐκ μέρους Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων μὲ ἀπηρνήθη. Ἡ δὲ στοργικὴ ἐπίσκεψις τοῦ Κυρίου μὲ παρέβλεψε.

Ἡ συμπάθεια καὶ εὐσπλαγχνία τῶν φίλων καὶ τῶν ἀνθρώπων μὲ ἀπηρνήθη, ἡ ἐποπτεία δὲ καὶ ἐπίσκεψις τοῦ Κυρίου μὲ παρέβλεψε.

Καὶ οἱ πλέον στενοὶ συγγενεῖς μου δὲν ἔρριψαν οὔτε ἕνα βλέμμα συμπαθείας εἰς ἐμέ. Ἐπέρασαν ἀπὸ ἐμπρός μου σὰν τὸν χείμαρρον, ποὺ φεύγει γρήγορα καὶ ἐγκαταλείπει τὴν κοίτην του. Ὡσὰν τὸ κῦμα μὲ ἀντιπαρῆλθον.

Δὲν μὲ ἐπρόσεξαν οἱ πλέον στενοὶ καὶ πλησιέστεροι πρὸς ἐμὲ φίλοι καὶ συγγενεῖς, ἀλλ’ ὅλοι αὐτοὶ ἐπέρασαν ἀπὸ ἐμπρός μου σὰν τὸν χείμαρρον, ποὺ φεύγει γρήγορα καὶ χάνεται ἀφήνων ζηρὰν τὴν κοίτην του, καὶ σὰν τὸ κῦμα, πού, μόλις φανῇ, ἐξαφανίζεται.

Ἐκεῖνοι ποὺ ἄλλοτε εἶχαν μεγάλον σεβασμὸν καὶ ἐκτίμησιν πρὸς ἐμέ, μὲ συνήντησαν τόσον κρύοι καὶ παγωμένοι, ὅσον κρύο εἶναι τὸ χιόνι καὶ ὁ παγωμένος κρύσταλλος.

Αὐτοί, ποὺ ἄλλοτε, κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς εὐτυχίας μου, μοῦ ἐδείκνυον σεβασμὸν καὶ εὐλάβειαν, τώρα, ποὺ ἐδυστύχησα, ἔχουν πέσει ἐπάνω μου ψυχροὶ σὰν τὸ χιόνι ἢ σὰν τὸ πηγμένον κρύσταλλον.

Ὅπως ὅταν ἀπὸ τὴν θερμότητα τοῦ ἡλίου λυώνῃ τὸ χιόνι καὶ δὲν φαίνεται τί ἦτο αὐτὸ προηγουμένως,

Χάνονται καὶ ἐξαφανίζονται τώρα, σὰν τὸ χιόνι, πού, ὅταν γίνῃ θερμὸς ὁ καιρός, λειώνει καὶ δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ διακρίνῃ πλέον, σάν τί ἦτο προτήτερα ἐκεῖ.

ἔτσι καὶ ἐγὼ ἐγκατελείφθην ἀπὸ ὅλους. Ἔχω χαθῆ πλέον δι’ αὐτοὺς καὶ εὑρίσκομαι μακρὰν ἀπὸ τὸ σπίτι μου.

Ἔτσι καὶ ἐγὼ ἐγκατελείφθην ἀπὸ ὅλους τοὺς φίλους καὶ γνωστούς, ἐχάθηκα δὲ ἀπὸ τὴν κοινωνίαν καὶ εἰς τὸ τέλος ἠναγκάσθην νὰ ἐξωσθῶ καὶ ἀπὸ τὸ σπίτι μου.

Ἰδέτε τὰς πορείας τῶν Θαιμανῶν, ἰδέτε τὰς δυσβάτους ἀτραποὺς τῶν Σαβαίων, πῶς πορευόμενοι διὰ μέσου καυστικῶν ἐρήμων τόπων ποθοῦν δροσερὸν ὕδωρ. Ἔτσι καὶ ἐγὼ ἐπόθησα ὡς δροσερὸν ὕδωρ τὴν παρηγορίαν.

Ἴδετε τὰς πεζοπορίας, ποὺ κάνουν οἱ Θαιμανοὶ διὰ μέσου τῆς Ἀραβίας, καθὼς καὶ τὰς ἐξορμήσεις, ποὺ κάνουν εἰς δύσβατα μονοπάτια οἱ Σαβαῖοι· ἴδετε ταῦτα σεῖς· διὰ μέσου παρομοιώσεως ἠμπορεῖτε νὰ διακρίνετε ὅτι, ὅπως ἐκεῖνοι διψοῦν εἰς τὰ ἔρημα αὐτὰ μέρη βαδίζοντες, ἔτσι καὶ ἐγὼ διψῶ δι’ ὀλίγον νερὸ συμπαθείας.

Ἐκεῖνοι ποὺ στηρίζουν τὴν πεποίθησίν των εἰς τὰς ὀχυρὰς πόλεις των καὶ εἰς τὰ πλούτη των, θὰ πληρώσουν τὴν πεποίθησίν των αὐτὴν μὲ καταισχύνην.

Ὅπως δὲ διαψεύδονται εἰς τὰς ἐλπίδας των αὐτοί, ποὺ ζητοῦν εἰς τὰ ξηροπόταμα νερό, οὕτω καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἔχουν στηρίξει τὴν πεποίθησιν τους εἰς τὰς ὠχυρωμένας πόλεις καὶ εἰς τὰ χρήματα, ποὺ ἀπέκτησαν, ὄχι δὲ καὶ εἰς τὸν Θεόν, θὰ καταισχυνθοῦν.

Τώρα δὲ καὶ σεῖς οἱ φίλοι μου ἔχετε ἐπιτεθῇ ἐναντίον μου χωρὶς οἶκτον, χωρὶς εὐσπλαγχνίαν, ὥστε ὅταν εἴδατε τὴν συμφοράν μου, κατελήφθητε ἀπὸ φόβον καὶ τρόμον.

Ἀλλ’ ὅμως καὶ εἰς, σὰν ἄλλα ξεροπόταμα, δὲν μὲ ἐδροσίσατε μὲ λόγους παρηγορητικούς, ἀλλ’ ἐπέσατε ἐπάνω μου χωρὶς ἔλεος καὶ συμπάθειαν, ὥστε, ἀφοῦ εἴδατε τώρα τὴν πληγὴν καὶ τὴν ἀσθένειάν μου, φοβήθητε καὶ σεῖς, μήπως πάθετε διὰ τὴν ἀσυμπαθείαν σας τὰ ἴδια μὲ ἐμέ.

Διατί αὐτὴ ἡ συμπεριφορά σας; Μήπως ἐγὼ ἐζήτησα κάτι τὸ ὑλικὸν ἀπὸ σᾶς, ἢ εὐρέθηκα εἰς ἀνάγκην καὶ ἐπεκαλέσθην τὴν δύναμίν σας,

Ἡ συμπεριφορά σας πρὸς ἐμὲ ὑπῆρξεν ἀσυμπαθὴς καὶ σκληρά. Διότι τί ἔκαμα, διὰ νὰ δικαιολογῆται αὕτη; Μήπως σᾶς ἐζήτησα κάτι ἀπὸ τὴν περιουσίαν σας πρὸς ἀνακούφισιν τῆς πτωχείας μου καὶ τῶν τόσων ἀναγκῶν μου; Ἢ μήπως ἐχρειάσθην νὰ μὲ συνδράμετε μὲ τὴν δύναμίν σας,

ὥστε νὰ μὲ σώσετε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου ἢ νὰ μὲ γλυτώσετε ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν τυράννων;

ὥστε νὰ μὲ σώσετε ἀπὸ ἐχθρούς, ποὺ μοῦ ἐπετέθησαν, ἢ νὰ μὲ γλυτώσετε ἀπὸ τὰς χεῖρας τυράννων ἰσχυρῶν;

Διδάξατέ με καὶ πληροφορήσατέ με. Ἐγὼ δὲ ὡσὰν κωφὸς δὲν θὰ ἀνοίξω τὸ στόμα μου. Ἐὰν εἰς κάτι ἔχω πλανηθῆ, εἴπατέ το ἐλευθέρως.

Διδάξατέ με δι’ αὐτά, ποὺ ἀγνοῶ, ἐγὼ δὲ εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν δὲν θὰ σᾶς ἀντιλέξω, ἀλλὰ θὰ σιωπήσω σὰν ἕνας κωφός, ποὺ τοῦ ὁμιλοῦν καὶ δὲν ἀπαντᾷ. Ἐὰν δὲ ἔχω πλανηθῆ εἰς κάτι, εἴπατέ μού το καὶ θὰ σᾶς ἀκούσω.

Ἀλλά, ὅπως φαίνεται, εἶναι ἀπρεπῆ καὶ ἄσχημα τὰ λόγια ἐκείνου, ὁ ὁποῖος λέγει τὴν ἀλήθειαν. Τὴν ἀλήθειαν εἴπατε, διότι ἐγὼ δὲν ζητῶ νὰ μὲ ἐνισχύσετε μὲ τὴν ἰδικήν σας δύναμιν,

Ἀλλ’ ὅπως εἶναι φανερόν, ὑποφερτὰ καὶ ἱκανὰ μόνα των νὰ πείσουν εἶναι τὰ λόγια ἐκείνου, ποὺ λέγει γυμνὴν τὴν πραγματικὴν ἀλήθειαν. Αὐτὴν εἴπατε καὶ σεῖς, διότι ἐγὼ δὲν ζητῶ νὰ μοῦ ἐπιβληθῆτε μὲ τὴν ἰδικήν σας δύναμιν.

οὔτε ὅμως καὶ ὁ ἔλεγχος τὸν ὁποῖον ἐνδεχομένως ἀπευθύνετε πρὸς ἐμὲ θὰ σταματήσῃ τὰ λόγια τῶν παραπόνων μου. Οὔτε ἕνα λόγον ἐλεγκτικὸν θὰ ἀνεχθῶ, ἐφ’ ὅσον δὲν ἐπιμαρτυρεῖται ἀπὸ τὰ πράγματα.

Οὔτε ὁ ἔλεγχός σας, ποὺ γίνεται μόνον μὲ λόγια, θὰ καταπαύσῃ τὸ παραπόνον μου καὶ τὴν θλῖψιν μου, διότι, ἐφ’ ὅσον τὰ λόγια δὲν ἔχουν καὶ τὴν ἐκ τῶν πραγμάτων πειστικότητα, δὲν θὰ ἀνεχθῶ τίποτε ἐξ ὅσων λέγετε.

Ἔτσι φερόμενοι ἐπιτίθεσθε ἐναντίον μου, ὅπως εἰς ἕνα ἀνυπεράσπιστον ὀρφανὸν παιδί. Μὲ ὁρμὴν πηδᾶτε ἐναντίον ἐμοῦ τοῦ φίλου σας.

Δὲν ἐπιτυγχάνετε τίποτε ἄλλο μὲ τοὺς ἀσυμπαθεῖς λόγους σας πλὴν τοῦ ὅτι πίπτετε κατ’ ἐμοῦ καὶ σεῖς, ὅπως πίπτουν κατὰ τοῦ ὀρφανοῦ (σκληροὶ δανεισταὶ νὰ εἰσπράξουν τὰ χρέη τοῦ πατρός του), πηδάτε δὲ μὲ ὁρμὴν κατὰ τοῦ φίλου σας, ὅπως τὰ ἄγρια θηρία πηδοῦν κατὰ τῆς λείας των.

Τώρα δὲ ἀτενίζων σᾶς κατὰ πρόσωπον, δὲν θὰ εἴπω ψέματα, ἀλλὰ τὴν ἀλήθειαν.

Τώρα δέ, ἀφοῦ ἀτενίσω κατάματα τὰ πρόσωπά σας, δὲν θὰ ψευσθῶ, ἀλλὰ θὰ εἴπω τὴν ἀλήθειαν.

Καθίσατε, λοιπόν, καὶ μὴ ἐκτρέπεσθε εἰς ἀδίκους κρίσεις ἐναντίον μου,

Καθίσατε λοιπὸν καὶ μὴ σπεύδετε, ἀλλὰ κρίνατε ψυχραίμως. Καὶ εἴθε νὰ μὴ εἶναι ἄδικόν τι εἰς τὰς κρίσεις σας, ἀλλ’ ἀναθεωροῦντες τὰ ὅσα μοῦ συμβαίνουν, συμφωνήσατε πρὸς τὸ δίκαιον.

διότι εἰς τὴν γλῶσσαν μου δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ ἄδικον. Μήπως, τάχα, ὁ λάρυγξ μου δὲν λέγει, ὅσα ὁ νοῦς μου μὲ σύνεσιν μελετᾷ καὶ ἀποδέχεται;

Διότι εἰς τὴν γλῶσσαν μου δὲν ὑπάρχει λόγος τις ἄδικος. Ἢ μήπως ὁ λάρυγγάς μου δὲν λέγει, ὅσα μετὰ συνέσεως καὶ κρίσεως φωτισμένης μελετῶ προηγουμένως καὶ σκέπτομαι, ἐὰν πρέπῃ νὰ τὰ εἴπω;

Τί λοιπόν; Τόπος δοκιμασιῶν καὶ θλίψεων δὲν εἶναι ὁ βίος τοῦ ἀνθρώπου ἐδῶ εἰς τὴν γῆν, καὶ ἡ ζωή του δὲν ὁμοιάζει μὲ τὴν κοπιώδη καὶ ταλαιπωρημένην ζωὴν ἑνὸς ἡμερομισθίου ἐργάτου;

Τί ἄραγε φρονεῖτε; Δὲν εἶναι μέσον δοκιμασίας καὶ γεμᾶτος ἀπὸ θλίψεις ὁ βίος τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς; Καὶ δὲν ὁμοιάζει ἡ ζωή του πρὸς τὴν ζωὴν ἐργάτου μισθωμένου, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται καθημερινῶς;

Ἢ δὲν εἶναι ὁ ἄνθρωπος σὰν δοῦλος, ποὺ φοβεῖται τὸν Κύριόν του καὶ ὁ ὁποῖος κάποιαν στιγμὴν εὑρῆκε μίαν σκιάν, διὰ νὰ ἀναπαυθῇ ἐπ’ ὀλίγον κάτω ἀπὸ αὐτήν; Ἢ δὲν ὁμοιάζει μὲ τὸν ἡμερομίσθιον ἐργάτην, ὁ ὁποῖος περιμένει πότε νὰ περάσῃ ἡ ἡμέρα τῆς ἐργασίας του, διὰ νὰ πάρῃ τὸν μισθόν του;

Ἢ δὲν ὁμοιάζει ὁ ἄνθρωπος πρὸς δοῦλον, ποὺ φοβεῖται τὸν κύριόν του καὶ κοπιάζει πολὺ διὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσῃ, ὅταν δὲ πρὸς στιγμὴν ὁ κύριος ἀπομακρυνθῇ, σπεύδει οὗτος ἐζηντλημένος νὰ ἀναπαυθῇ κάτω ἀπὸ σκιάν, τὴν ὁποίαν ἐπέτυχε καὶ ηὗρεν; Ἢ δὲν ὁμοιάζει πρὸς μισθωτὸν ἐργάτην, ποὺ κοπιάζει ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ περιμένει πότε θὰ περάσῃ αὕτη μαζὶ μὲ τοὺς κόπους της διὰ νὰ εἰσπράξῃ τὸ ἡμερομίσθιόν του;

Ἔτσι καὶ ἐγὼ ἐπέρασα μῆνας πολλοὺς εἰς θλῖψιν καὶ ὀδύνην ματαίως ἀναμένων λύτρωσιν. Νύκτες δὲ γεμᾶτες ἀπὸ πόνους μοῦ ἔχουν δοθῆ, ἀντὶ ἄλλης παρηγορίας.

Ἔτσι καὶ ἐγώ, σὰν τοὺς μοχθοῦντας καὶ μὲ ἀγωνίαν ἀναζητοῦντας ἀνακούφισιν ἐργάτας, ἐπέρασα μὲ ὑπομονὴν μῆνας ὁλοκλήρους χωρὶς ἀνάπαυσιν καὶ χωρὶς αἱ ἐλπίδες μου νὰ ἐπαληθεύσουν, νύκτες δὲ γεμᾶται ἀπὸ πόνους μοῦ ἔχουν δοθῇ ἀντὶ πάσης ἀνακουφίσεως.

Ὅταν πίπτω νὰ κοιμηθῶ, λέγω πότε θὰ ἔλθῃ ἡ ἡμέρα; Ὅταν δὲ ἐγείρωμαι ἀπὸ τὸν ὕπνον, λέγω πάλιν, πότε θὰ ἔλθῃ ἡ ἑσπέρα; Εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ ὀδύνας ἀπὸ τὸ βράδυ ἕως τὸ πρωΐ.

Δι’ αὐτό, ἐὰν πέσω νὰ κοιμηθῶ κατὰ τὴν νύκτα, λέγω· πότε θὰ ἀνατείλῃ ἡ ἡμέρα, διὰ νὰ ἀνακουφισθῶ κάπως ἀπὸ τοὺς πόνους; Ὅταν δὲ σηκωθῶ τὸ πρωΐ, πάλιν λέγω· πότε θὰ ἔλθῃ ἡ ἑσπέρα διὰ νὰ ἡσυχάσω ὀλίγον; Πλὴν ὅμως γίνομαι γεμᾶτος ἀπὸ πόνους ἀπὸ τὸ βράδυ ἕως τὸ πρωΐ.

Συμφύρεται καὶ ζυμώνεται τὸ σῶμα μου μὲ τὴν σαπίλαν τῶν σκωλήκων. Λυώνω δὲ σβώλους χώματα ἀπὸ τὰ ἀηδῆ ὑγρά, ποὺ ρέουν ἐκ τῶν πληγῶν μου.

Ζυμώνεται δὲ τὸ σῶμα μου μὲ σαπίλαν γεμάτην ἀπὸ σκώληκας, ἀπὸ τὸ ὑγρόν, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὰς πληγάς μου, τὰς ὁποίας ξύνω, λειώνων τοὺς σβώλους τοῦ χώματος.

Ἡ ζωή μου φεύγει πολὺ γρήγορα καὶ χάνεται, σαν νὰ ἦταν ἐλαφροτέρα ἀπὸ τὴν ὁμιλίαν τοῦ ἀνθρώπου. Ἐχάθη μέσα εἰς ματαίας καὶ ἀπραγματοποιήτους ἐλπίδας.

Ἡ ζωή μου δὲ φεύγει γρήγορα, σὰν νὰ ἦταν ἐλαφροτέρα ἀπὸ τὴν ὁμιλίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἐπέρασε δὲ καὶ πλησιάζει νὰ χαθῇ, χωρὶς καμμιὰ ἐλπίδα.

Ἐνθυμήσου, λοιπόν, ὅτι ἡ ζωή μου εἶναι σὰν μία πνοὴ τοῦ ἀνέμου, ποὺ φεύγει γρήγορα. Ὅταν ἀποθάνω, δὲν πρόκειται πλέον νὰ ἐπανέλθω ἐδῶ καὶ νὰ ἴδῃ ὁ ὀφθαλμός μου τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς.

Προσβλέπων λοιπόν μὲ οἶκτον εἰς τὸ πλῆθος τῶν πόνων μου, Κύριε, ἐνθυμήσου ὅτι ἡ ζωή μου εἶναι πνοὴ ἀνέμου καὶ φεύγει γρήγορα σὰν αὐτήν, καὶ ὅταν λάβῃ τέλος, δὲν θὰ ἐπανέλθῃ πλέον εἰς τὴν γῆν ὁ ὀφθαλμός μου διὰ νὰ ἴδῃ ἀγαθόν τι καὶ εὐχάριστον.

Ὅταν ἀποθάνω, δὲν θὰ μὲ ἴδῃ καὶ δὲν θὰ μὲ περιεργασθῇ πλέον ὀφθαλμὸς ἀνθρώπου. Καὶ οἱ ἰδικοί σου ὀφθαλμοί, Κύριε, ὅταν μὲ ἀναζητήσουν, δὲν θὰ μὲ εὕρουν ἐδῶ εἰς τὴν γῆν. Διότι δὲν θὰ ὑπάρχω πλέον εἰς αὐτήν.

Ὅταν θὰ λάβῃ τέλος ἡ ζωή μου, δὲν θὰ μὶ ἴδῃ οὐδὲ θὰ μὲ περιεργασθῇ πλέον ὀφθαλμὸς ἀνθρώπου· καὶ οἱ ἰδικοί σου, Κύριε, ὀφθαλμοί, ποὺ εἶναι τώρα ἐπάνω μου καὶ μὲ παρακολουθοῦν, δὲν θὰ μὲ βλέπουν πλέον ἐδῶ εἰς τὴν γῆν, διότι δὲν θὰ εἶμαι πλέον εἰς αὐτήν.

Θὰ ὁμοιάσω καὶ θὰ ἔχω τὴν τύχην τοῦ νέφους, τὸ ὁποῖον διαλύεται καὶ ἐξαφανίζεται τελείως ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Διότι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀποθάνῃ καὶ καταβῇ εἰς τὸν σκοτεινὸν ᾅδην, δὲν θὰ ἀναβῇ ποτὲ ἀπὸ ἐκεῖ.

Σὰν τὸ σύννεφον, ποὺ διελύθη καὶ ἐχάθη ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἔτσι χάνεται ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ἐπὶ τῆς γῆς ζώντων καὶ ἐκεῖνος, ποὺ πεθαίνει. Διότι ἐὰν ὁ ἄνθρωπος καταβῇ εἰς τὸν ᾅδήν, δὲν θὰ ἀναβῇ πλέον εἰς τὴν γῆν.

Οὔτε καὶ θὰ ἐπιστρέψῃ πλέον εἰς τὸ σπίτι του, οὔτε δὲ θὰ τὸν ἰδῇ ὁ τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον εἶχε ζήσει καὶ κατοικήσει.

Οὔτε θὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ σπίτι του, οὔτε θὰ τὸν γνωρίσῃ πάλιν ὡς ἐπισκέπτην ὁ τόπος, ποὺ ἔμενε προτήτερα, ὅταν ἔζη ἐπὶ τῆς γῆς.

Τώρα, λοιπόν, καὶ ἐγὼ δὲν θὰ λυπηθῶ τὰ λόγια μου. Δὲν θὰ περιφράξω τὸ στόμα μου. Θὰ ὁμιλήσω, εἰς αὐτὴν τὴν ἀγωνίαν τῆς ψυχῆς εὑρισκόμενος. Θὰ ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ θὰ ἐκφράσω τὴν πικρίαν τῆς ψυχῆς μου, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατέχομαι.

Ἀφοῦ λοιπὸν καὶ ἐγὼ πρόκειται ὑπὸ τοῦ προσεγγίζοντος θανάτου νὰ χαθῶ ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν ζώντων ἐπὶ τῆς γῆς καὶ νὰ καταβῶ πικραμένος εἰς τὸν ᾅδην, δὲν θὰ περιορίσω τὸ στόμα μου οὔτε θὰ τσιγγουνευθῶ τοὺς λόγους μου· θὰ ὁμιλήσω στην στενοχώριαν καὶ θλῖψιν ποὺ βρίσκομαι, θὰ ἀνοίξω τὴν καρδίαν μου διὰ νὰ χυθῇ ἔξω ἡ πικρία τῆς ψυχῆς μου.

Μήπως, τάχα, εἶμαι θάλασσα, τῆς ὁποίας τὰ κύματα ἀπειλοῦν νὰ κατακλύσουν τὴν γῆν, ἡ εἶμαι θαλάσσιος δράκων, ποῦ ἀπειλεῖ μὲ καταστροφὴν τὰ ψάρια τῆς θαλάσσης; Ἐρωτῶ, διότι ἔβαλες ἐπάνω μου σκληρὰν φρουράν, διὰ νὰ ἀγρυπνῇ εἰς τὴν συνέχισιν τοῦ πόνου καὶ τῆς ὀδύνης μου.

Μήπως εἶμαι θάλασσα, τῆς ὁποίας περιορίζεις τὰ κύματα διὰ νὰ μὴ κατακλύσουν τὴν γῆν καὶ πνίξουν τοὺς κατοίκους της; Ἢ μήπως εἶμαι δράκων καὶ κῆτος τῆς θαλάσσης, ποὺ πρέπει νὰ συγκρατῆται διὰ νὰ μὴ καταβροχθίζῃ ὅλα τὰ ψάρια τῆς θαλάσσης, Κάμνω τὸ ἐρώτημα αὐτό, διότι ἔβαλες ἐπάνω μου φρουρὰν καὶ σκληρὰν ἐπαγρύπνησιν.

Ἐνόμισα ὅτι ἡ κλίνη μου θὰ κατεπράϋνε καὶ θὰ παρηγοροῦσε τοὺς πόνους μου, διότι ἐκεῖ εἰς τὸν ἑαυτόν μου ἐπανερχόμενος καὶ συγκεντρούμενος θὰ εὕρισκα τὴν παρηγορίαν μου.

Εἶπα ὅτι θὰ μὲ παρηγορήσω καὶ θὰ μὲ ἀνακουφίσῃ τὸ κρεββάτι μου, θὰ ἀνεβάσω δὲ κατ’ ἰδίαν εἰς τὴν κοίτην μου σκέψεις καὶ συζήτησιν μὲ τὸν ἑαυτόν μου ἀνακουφιστικὴν καὶ εἰρηνικήν.

Ἐὰν ὅμως ἐπ’ ὀλίγον κοιμηθῶ, μὲ φοβίζεις μὲ τρομακτικὰ ἐνύπνια. Μὲ συγκλονίζεις καὶ μὲ συντρίβεις μὲ φοβεροὺς ἐφιάλτας.

Ἀλλ’ ἐὰν ὑπνώσω στιγμάς τινας, μὲ φοβίζεις μὲ ὄνειρα τρομακτικά, καὶ ὅταν ἐξυπνήσω, μὲ κατατρομάζεις μὲ ὁράματα ἐκφοβιστικά.

Ἀφαίρεσέ μου τὴν ἀναπνοὴν καὶ ἁπάλλαξέ με ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωήν μου. Ἀπάλλαξε δὲ ἀπὸ αὐτὸν τὸν καθημερινὸν ὀδυνηρὸν θάνατον τὰ κύκκαλά μου.

Ἁπάλλαξέ με ἀπὸ τὴν ζωήν μου διὰ τοῦ πνιγμοῦ καὶ τῆς δυσπνοίας, ποὺ μοῦ φέρνει συχνὰ ἡ ἀρρώστιά μου, ἁπάλλαξε δὲ διὰ τοῦ θανάτου καὶ τὰ ὀστᾶ μου, τὰ ὁποῖα πονοῦν καὶ ἐξασθενοῦν μὲ τὰς ἐπ’ αὐτῶν σαπιζομένας σάρκας μου.

Διότι δὲν πρόκειται νὰ ζήσω αἰωνίως ἐδῶ εἰς τὴν γῆν, ὥστε νὰ ὑπομείνω τὴν σημερινὴν θλῖψιν μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς λυτρώσεώς μου. Ἄφησέ με νὰ ἀποθάνω τώρα. Ἡ ζωή μου εἶναι ἄδεια καὶ ἀνωφελής.

Ζητῶ αὐτά, διότι δὲν θὰ ζήσω αἰωνίως, ὥστε, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι τὴν σημερινὴν ἀθλιότητά μου θὰ διαδεχθῇ καὶ κάποια περίοδος εὐτυχίας, νὰ ὑπομείνω μακροθύμως καὶ καρτερικῶς. Στάσου μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ καὶ μὴ ἐμποδίζῃς τὸν θάνατόν μου, διότι ὁ βίος μου εἶναι πλέον ἀδειανὸς καὶ δὲν ἐξυπηρετεῖ κανένα σκοπόν.

Διότι τί εἶναι καὶ τί ἀξίζει ὁ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖον σὺ ἐδόξασες καὶ εἰς τὸν ὁποῖον μὲ τόσην προσοχὴν προσηλώνεις τὸν νοῦν;

Μὴ ἐμποδίζῃς τὸν θάνατόν μου. Διότι τι εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὥστε σὺ ὁ ἄπειρος νὰ τὸν σκέπτεσαι, σὰν νὰ ἦτο καὶ αὐτὸς μέγας τις; Ἢ νὰ προσέχῃς καὶ νὰ προσηλώνῃς τὸν νοῦν σου εἰς αὐτόν;

Προνοεῖς δι’ αὐτὸν καθ’ ἑκάστην ἀπὸ τὸ βράδυ ἕως τὸ πρωῒ καὶ κρίνεις αὐτὸν ἄξιον ἀναπαύσεως;

Ἢ νὰ τὸν ἐπισκέπτεσαι καθ’ ἑκάστην πρωΐαν καὶ ἀντὶ ἀναπαύσεως νὰ τὸν κρίνῃς καὶ νὰ τὸν τιμωρῇς;

Ἐμὲ ὅμως ἕως ποτὲ δὲν μὲ ἀφήνεις νὰ ἀποθάνω καὶ δὲν μὲ ἀπορρίπτεις εἰς τὸν ᾅδην, ἀλλὰ μὲ διατηρεῖς εἰς τὴν ζωήν, μέχρις ὅτου στεγνώσῃ καὶ αὐτὸ τὸ στόμα μου ἀπὸ τὸν πόνον;

Ἕως πότε δὲν θὰ μὲ ἀφήνῃς καὶ δὲν θὰ μὲ ἐγκαταλείπῃς, ἔστω καὶ δι’ ὀλίγας στιγμάς, διὰ να καταπίω τὸν σίελόν μου μὲ ὀδύνην;

Ἐὰν ἐγώ, Κύριε, ἡμάρτησα πές μου, τί πρὲπει νὰ κάμω, σὺ ὁ ὁποῖος γνωρίζεις τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων; Διατί μὲ τὰ κτυπήματά σου μὲ κάμνεις νὰ δυσφορῶ καὶ νὰ παίρνω θέσιν σὰν κατηγόρου ἐναντίον σου, νὰ γίνωμαι δὲ εἰς σὲ καθημερινὸ φορτίον;

Ἐὰν ἐγὼ ἡμάρτησα, τί θὰ ἠμπορέσω νὰ πράξω διὰ νὰ μὲ συγχωρήσῃς σύ, ὁ Ὁποῖος γνωρίζεις τὸν νοῦν καὶ τὰ ἀπόκρυφα τοῦ ἐσωτερικοῦ τῶν ἀνθρώπων; Διατί μὲ ἔθεσας εἰς τὴν θέσιν τοῦ κατηγόρου σου, ὅπως μὲ ἔκαμαν τὰ συνεχῆ παράπονά μου διὰ τὰ κτυπήματά σου, κατήντησα δὲ ἐξ αἰτίας τῶν τιμωριῶν σου φορτίον εἰς ὅλους καὶ εἰς αὐτὸν τὸν ἑαυτόν μου;

Διατί δὲν ἐλησμόνησες καὶ δὲν διέγραψες τὰς ἀνομίας μου καὶ δὲν μὲ ἐκαθάρισες ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας μου; Ἐγὼ τώρα θὰ ἐπιστρέψω εἰς τὴν γῆν, εἰ τὸν ᾅδην καὶ δὲν θὰ σηκώνομαι πλέον πρωΐ, διὰ νὰ προσεύχωμαι εἰς σὲ καὶ νὰ σὲ δοξολογῶ».

Διατί δὲν ἐξέχασες τὴν ἀνομίαν μου καὶ δὲν ἔκαμες καθαρισμὸν τῆς ἁμαρτίας μου; Τώρα δὰ ὅμως θὰ ἀπέλθω εἰς τὴν γῆν ἀποθνήσκων καὶ θαπτόμενος, καὶ δὲν θὰ εἶμαι πλέον ἐν τῇ ζωῇ διὰ νὰ σηκώνωμαι πρωῒ καὶ νὰ προσεύχωμαι εἰς σέ».

Ἐλαβε τὸν λόγον ὁ Βαλδὰδ ὁ Σαυχίτης καὶ ἀπαντῶν εἰς τὸν Ἰὼβ εἶπεν·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Βαλδὰδ ὁ Σαυχίτης λέγει εἰς ἀπάντησιν τῶν ὅσων εἶπεν ὁ Ἰωβ:

«ἕως πότε θὰ ὁμιλῇς κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον καὶ σὰν ὁρμητικὸς ἄνεμος θὰ ξεχύνωνται τὰ λόγια σου ἀπὸ τὸ φλύαρον στόμα σου;

«Ἕως πότε θὰ ὁμιλῇς αὐτά, ποὺ τὰ πολλά σου λόγια σὰν σφοδρὸς ἄνεμος βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα σου;

Μήπως ὁ Κύριος θὰ δειχθῇ ἄδικος εἰς τὰς κρίσεις του ἢ αὐτὸς ποὺ ἐδημιούργησε τὰ πάντα, θὰ διαταρὰξῃ τὴν ἠθικὴν τάξιν καὶ τὸ δίκαιον;

Μήπως, ὅταν κρίνῃ ὁ Κύριος, εἶναι δυνατὸν νὰ διαπράξῃ ἀδικίαν; Ἢ μήπως αὐτός, ποὺ ἐξ ἀγαθότητος ἐποίησε τὰ πάντα, θὰ ταράξῃ καὶ θὰ ἀνατρέψῃ τὸ δίκαιον;

Ἐὰν τὰ παιδιά σου ἡμάρτησαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διατί παραπονεῖσαι; Ὁ Θεὸς τοὺς ἔστειλε τὴν τιμωρίαν σύμφωνα μὲ τὰς ἀνομίας, ποὺ διέπραξαν.

Ἐὰν τὰ παιδιά σου ἡμάρτησαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τὰ ἔστειλεν ὁ Θεὸς εἰς τὴν χεῖρα καὶ τὴν δύναμιν τῆς ἀνομίας των, καὶ αὐτὴ τὰ ἐτιμώρησε.

Σὺ ὅμως πρέπει νὰ σηκώνεσαι κάθε πρωῒ λίαν ἐνωρὶς καὶ νὰ προσεύχεσαι πρὸς Κύριον τὸν παντοκράτορα.

Σὺ ὅμως, ἀντιθέτως πρὸς ὅ,τι ὑπῆρξαν τὰ παιδιά σου, προσεύχου πολὺ πρωῒ πρὸς τὸν Κύριον τὸν παντοκράτορα, οὐχὶ παραπονούμενος κατ’ αὐτοῦ, ἀλλὰ ταπεινῶς ἱκετεύων αὐτόν.

Ἐὰν εἶσαι καθαρὸς καὶ ἀπηλλαγμένος ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας πραγματικὰ εὐσεβὴς ἄνθρωπος, ὁ Θεὸς ἐν τῇ δικαιοσύνῃ του θὰ σὲ ἀποκαταστήσῃ καὶ θὰ σοῦ ἀποδώσῃ τὰ ἀγαθά σου.

Ἐὰν δὲ εἶσαι καθαρὸς ἀπὸ κάθε ἐνοχὴν καὶ δίκαιος καὶ εὐθύς, ὁ Θεὸς θὰ ἐπακούσῃ τὴν προσευχήν σου, θὰ σοῦ δώσῃ δὲ πάλιν κατοικίαν μὲ οἰκογένειαν ζῶσαν ἐν δικαιοσύνῃ.

Ἔτσι δὲ ἡ προηγουμένη ζωή σου καὶ τὰ προηγούμενα ἀγαθά σου θὰ εἶναι ὀλίγα ἐν συγκρίσει πρὸς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ σοῦ δώσῃ κατόπιν ὁ Θεός καὶ τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι ἀδιήγητα.

Καὶ οὔτω λοιπὸν θὰ εἶναι ἐκεῖνα μέν, ποὺ εἶχες προτήτερα καὶ τὰ ἔχασες, ὀλίγα, τὰ τελευταῖα σου δὲ θὰ εἶναι ἀναρίθμητα καὶ ἀδιήγητα.

Ρώτησε περὶ αὐτῶν, ποὺ σοῦ λέγω, τὴν προγενεστέραν γενέαν μας. Ἐξέτασε καὶ ἐξιχνίασε μὲ προσοχὴν μίαν ἑκάστην τῶν γενεῶν τῶν πιὸ ἀπομεμακρυσμένων προγόνων μας,

Αὐτὸ ποὺ σοῦ προλέγω, θὰ γίνῃ ἀσφαλῶς. Διότι ἐρώτησε περὶ τούτου τὴν προγενεστέραν μας γενεάν, ἐξέτασε δὲ καὶ ἐρεύνησε μὲ προσοχὴν καὶ μίαν ἕκαστην γενεὰν τῶν πιὸ ἀπομακρυσμένων προγόνων μας.

διότι ἡμεῖς εἴμεθα χθεσινοὶ ἄνθρωποι καὶ ἐπομένως δὲν γνωρίζομεν πολλά. Σκιὰ εἶναι ἡ ζωή μας ἐδῶ εἰς τὴν γῆν καὶ παρέρχεται ταχέως.

Σὲ παραπέμπω δὲ εἰς αὐτούς, ποὺ ἔζησαν πολλὰ χρόνια πρὸ ἡμῶν, διότι ἡμεῖς εἴμεθα χθεσινοὶ καὶ δὲν ἔχομεν γνῶσιν ἀρκετὴν διότι τοῦ καθενός μας ὁ ἐπὶ γῆς βίος εἶναι σὰν σκιὰ καὶ ὁ καθένας μας ἑξαφανίζεται, προτοῦ νὰ λάβῃ πεῖραν καὶ γνῶσιν πλήρη.

Οἱ πρόγονοί μας αὐτοὶ δὲν εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ θὰ σὲ διδάξουν τῇ ἀλήθειαν καὶ θὰ σοῦ ἀναγγείλουν συνετὰ πράγματα, βγαλμένα ἀπὸ τὰς καρδίας των;

Ἢ μήπως οἱ πρόγονοί σου οὗτοι δὲν θὰ σὲ διδάξουν καὶ δὲν θὰ βγάλουν ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν καρδίαν τοὺς λόγους εἰλικρινεῖς καὶ ὠφελίμους;

Μήπως τὸ παπύρι βάλλει καὶ ἀναπτύσσεται χωρὶς νερὸ ἢ μήπως τὸ ψαθὶ αὐξάνει χωρὶς νὰ πίνῃ νερό;

Μήπως θάλλει καὶ αὐξάνει ὁ πάπυρος χωρὶς νερὸν ἢ μήπως θὰ ὑψωθῇ καὶ θὰ μεγαλώσῃ ἡ καλαμιὰ χωρὶς νὰ ποτισθῇ;

Ἀσφαλῶς θὰ ξηρανθῇ, ἐνῷ ἀκόμη εὑρίσκεται εἰς τὴν ρίζαν του, πρὶν θερισθῇ ἐφ’ ὅσον δὲν ποτίζεται. Τὸ ἴδιο καὶ κάθε φυτὸν δὲν ξηραίνεται χωρὶς τὸ νερό;

Καὶ δὲν ξηραίνεται, καὶ ὅταν ἀκόμη εἶναι στὴν ρίζα του, χωρὶς νὰ προφθάσῃ νὰ θερισθῇ, κάθε φυτὸν καὶ βότανον, ἐφ’ ὅσον δὲν πίῃ νερόν;

Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ τύχη καὶ αὐτὰ θὰ εἶναι τὰ τελευταία ὅλων τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι λησμονοῦν τὸν Κύριον. Διότι ἡ ἐλπὶς τοῦ ἀσεβοῦς ἐπάνω εἰς τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ εἰς τὴν δύναμίν του χάνεται.

Ἔτσι ἀκριβῶς θὰ εἶναι καὶ τὰ ἔσχατα τῆς ζωῆς ὅλων ἐκείνων, ποὺ λησμονοῦν καὶ δὲν λογαριάζουν τὸν Κύριον. Διότι ἐκεῖνα, εἰς τὰ ὁποῖα ἐλπίζει καὶ στηρίζει τὴν εὐτυχίαν του ὁ ἀσεβής, θὰ χαθοῦν.

Ἀκατοίκητον θὰ μείνῃ τὸ σπίτι του, σὰν τὴν ἀράχνην θὰ καταντήσῃ ἡ σκηνὴ καὶ ἡ κατοικία του.

Διότι τὸ σπίτι του θὰ καταντήσῃ νὰ εἶναι ἀκατοίκητον, καὶ δὲν θὰ μένῃ πλέον αὐτὸς εἰς αὐτό, σὰν τὴν ἀράχνην δὲ θὰ καταστῇ ἡ σκηνὴ καὶ ἡ κατοικία του.

Ἐὰν θελήσῃ νὰ βάλῃ ἀντερείσματα, διὰ νὰ στηρίξῃ τὴν οἰκίαν του, δὲν θὰ σταθῇ. Ἐὰν ἀπλώσῃ τὰ χέρια του καὶ θελήσῃ νὰ τὴν βαστάξη, δὲν θὰ μπορέσῃ νὰ τὴν κρατήσῃ· θὰ πέσῃ.

Ἐὰν θέσῃ στηρίγματα ὑποκάτω τῆς οἰκίας του διὰ νὰ τὴν στερεώσῃ, δὲν θὰ σταθῇ αὕτη. Ἐὰν δὲ τὴν συγκρατήσῃ στερεὰ ζητῶν νὰ τὴν ἐξασφαλίσῃ ἀπὸ ὅλας τὰς πλευάς της, δὲν θὰ καταμείνῃ αὕτη.

Ὁ τρυφερὸς βλαστός, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν εὐεργετικὴν ἐπίδρασιν τοῦ ἡλίου, φυτρώνει τρεφόμενος ἀπὸ τὴν ἀποσύνθεσιν του παλαιοῦ φυτοῦ.

Θὰ χαθῇ ἡ εὐτυχία του, διότι ὁμοιάζει πρὸς τὸ πράσινον φυτόν, τὸ ὑπὸ τὰς ἀκτῖνας τοῦ ἡλίου φυόμενον καὶ τοῦ ὁποίου τὰ βλαστάρια βγαίνουν ἀπὸ τὸ λιπασμένον χῶμα τοῦ κήπου, εἰς τὸ ὁποῖον ἔχει φυτρώσει.

Ἔχει ζωτικότητα, ὥστε ἀναπτύσσεται ἐν μέσῳ λίθων καὶ ἀνάμεσα ἀπὸ χαλίκια θὰ ζήσῃ.

Εἰς σωρὸν λίθων ἔχει ἐξαπλώσει τὸ φυτὸν τοῦτο τὰς ρίζας του, σὰν νὰ κοιμᾶται ἐπ’ αὐτῶν, οὕτω δὲ θὰ ζήσῃ μέσα εἰς χαλίκια καὶ ὄχι εἰς παχεῖαν γῆν.

Ἐὰν ὅμως κάποια ἄλλη δύναμις καταστρέψῃ τὸν βλαστόν, ὁ τόπος του δὲν θὰ τὸν ἀναγνώρισῃ οὔτε θὰ τὸν ἐνθυμηθῇ πλέον. Δὲν τὰ εἶδες καὶ δὲν τὰ ἔμαθες αὐτά;

Ἐὰν ἐκριζώσῃ τις καὶ καταστρέψῃ τὸ φυτὸν τοῦτο, ὁ τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον ἦτο φυτρωμένον μέν, ἀλλὰ χωρὶς ρίζας βαθείας, ὥστε νὰ ἀφήσῃ ἴχνη τινὰ τῆς ὑπάρξεώς του, θὰ τὸ ἀρνηθῇ καὶ θὰ τὸ διαψεύσῃ λέγων· δὲν ἐφύτρωσες ποτὲ ἐδῶ· δὲν ἔχεις ἴδει αὐτὰ ἐδῶ τὰ χαλίκια καὶ δὲν ἐρρίζωσες ποτὲ ἐδῶ.

Ὅτι, δηλαδή, τέτοια θὰ εἶναι καὶ ἡ καταστροφὴ τοῦ ἀσεβοῦς ἀνθρώπου καὶ ἄλλος θὰ ἀναβλαστήσῃ καὶ θὰ ἔλθῃ κατόπιν εἰς τὸν τόπον του;

Διότι ἡ καταστροφὴ τοῦ ἀσεβοῦς εἶναι τέτοια, ὁλοκληρωτικὴ δηλαδὴ καὶ ἑξαφανιστική, ἀπὸ τὴν γῆν δὲ εἰς τὴν θέσιν του ἄλλος ὅμοιός του θὰ ξεφυτρώσῃ.

Ὁ Κύριος ὅμως δὲν θὰ ἀρνηθῇ καὶ δὲν θὰ ἀποκηρύξῃ ποτὲ τὸν ἀθῶον. Ἐξ ἀντιθέτου κανένα δῶρον ἀσεβοῦς δὲν θὰ δεχθῇ.

Θὰ συμβοῦν δὲ ταῦτα, διότι ὁ Κύριος δὲν θὰ ἀπορρίψῃ τὸν δίκαιον καὶ ἐλεύθερον ἀπὸ κακίαν ἄνθρωπον, τοῦ ἀσεβοῦς ὅμως δὲν θὰ δεχθῇ οἱονδήποτε δῶρον καὶ ἀφιέρωμα, ὁσονδήποτε καὶ ἂν εἶναι πολύτιμον καὶ δαπανηρόν.

Τὸ στόμα τῶν εὐσεβῶν ἀνθρώπων, τῶν ἀκεραίων καὶ ἐνάρετων, θὰ γεμίσῃ ἀπὸ γέλια καὶ χαρές, τὰ δὲ χείλη των ἀπὸ δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας πρὸς τὸν Κύριον.

Τὸ στόμα δὲ τῶν εἰλικρινῶν καὶ εὐθέων ἀνθρώπων θὰ γεμίσῃ ὁ Θεὸς μὲ γέλωτα καὶ μὲ πᾶν εἶδος ἐκδηλώσεων χαρᾶς, τὰ δὲ χείλη των θὰ πληρωθοῦν ἀπὸ εὐχαριστίας καὶ δοξολογίας εἰς τὸν Ὕψιστον.

Οἱ ἐχθροί των θὰ φορέσουν σὰν ἔνδυμα καταισχύνην καὶ ἐξευτελισμόν, κατοικία δὲν θὰ ὑπάρχῃ διὰ τοὺς ἀσεβεῖς.

Ἀντιθέτως ὅμως οἱ ἐχθροί των θὰ περιβληθοῦν ὡς ἔνδυμα τὴν ἐντροπὴν καὶ ἡ κατοικία τοῦ ἀσεβοῦς δὲν θὰ ὑπάρξῃ».

Ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπεν·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ εἶπεν:

«ἀναγνωρίζω πολὺ καλὰ καὶ ὁμολογῶ ὅτι ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα. Διότι πῶς εἶναι δυνατὸν ἔνας θνητὸς ἄνθρωπος νὰ εἶναι ἀναμάρτητος καὶ δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου;

«Ἀληθῶς γνωρίζω καὶ συμφωνῶ μαζί σου ὅτι οὕτως ἔχει τὸ πρᾶγμα. Οἱ δίκαιοι ὄντως προστατεύονται ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἀλλὰ πῶς θὰ γίνῃ δίκαιος ὁ θνητὸς ἄνθρωπος πλησίον τοῦ Κυρίου;

Ἐὰν δὲ κανεὶς ἀρνηθῇ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα καὶ θελήσῃ νὰ ἔλθῃ εἰς ἀντιδικίαν μὲ τὸν Κύριον, δὲν θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀποκριθῇ καὶ νὰ φέρῃ ἀντίρρησιν οὔτε εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς χιλίους λόγους, ποὺ θὰ εἴπῃ εἰς κατηγορίαν του ὁ Κύριος.

Κανεὶς δὲν εἶναι δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Διότι, ἐὰν θελήσῃ κανεὶς νὰ κριθῇ μὲ τὸν Κύριον καὶ νὰ θέσῃ ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὸ δίκαιον τῆς κρίσεώς του, δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀποκριθῇ εἰς αὐτόν, ἀλλὰ θὰ μείνῃ ἄναυδος, διὰ νὰ μὴ ἀντιλέξῃ οὔτε εἰς ἕνα λόγον ἀπὸ τοὺς χιλίους λόγους κατηγορίας, ποὺ θὰ τοῦ εἴπῃ ὁ Κύριος.

Ἄναυδος θὰ μείνῃ ὁ ἄνθρωπος, διότι ὁ Κύριος εἶναι ὁ πάνσοφος κατὰ τὸν νοῦν, παντοδύναμος καὶ μέγας. Ποιὸς ποτέ, σκληρύνας τὸν ἑαυτόν του καὶ ἀντιταχθεὶς πρὸς τὸν Θεόν, ἠμπόρεσε νὰ βαστάσῃ τὴν ὀργήν του;

Θὰ ἀποστομωθῇ πᾶς τις καὶ θὰ μείνῃ ἄφωνος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διότι ὁ Κύριος εἶναι σοφὸς κατὰ τὴν διάνοιαν καὶ κραταιὸς καὶ μέγας. Ποῖος σκληρύνας τὸν ἑαυτόν του καὶ ἀντιταχθεὶς μετὰ πείσματος εἰς Αὐτόν, ἀντέσχε καὶ ἠμπόρεσε νὰ βαστάσῃ τὴν ὀργήν του;

Αὐτὸς εἶναι ποὺ παλαιώνει καὶ ἀχρηστεύει τὰ ὄρη, χωρὶς ἐκεῖνα νὰ ἀντιληφθοῦν τίποτε. Αὐτὸς τὰ καταστρέφει ἐπάνω εἰς τὴν ὀργήν του.

Αὐτὸς εἶναι, ποὺ τὰ ἀγήραστα ὄρη τὰ γηράσκει καὶ τὰ ἐξαφανίζει τόσον εὔκολα, ὥστε δὲν ἀντιλαμβάνονται ταῦτα τὸν ἐξαφανισμόν τους· αὐτὸς καταστρέφει ταῦτα, ἀρκεῖ μόνον νὰ ὀργισθῇ κατ’ αὐτῶν.

Αὐτὸς εἶναι ποὺ σείει ἐκ θεμελίων καὶ συγκλονίζει τὴν ὑπὸ τὸν οὐρανὸν γῆν καὶ διαταράσσει τοὺς στύλους, ἐπὶ τῶν ὁποίων αὐτὴ ἔχει θεμελιωθῆ.

Αὐτὸς σείει τὴν ἐκτεινομένην ὑπὸ τὸν οὐρανὸν γῆν ἀπὸ τὰ θεμέλια της, οἱ ἀμετακίνητοι δὲ στῦλοι, ἐπὶ τῶν ὁποίων αὕτη στηρίζεται, σαλεύονται ὑπ’ Αὐτοῦ.

Ὁ Κύριος εἶναι πού, ὅταν θέλῃ, διατάσσει τὸν ἥλιον καὶ δὲν ἀνατέλλει. Πρὸς τὰ ἄστρα δὲ ἔχει τόσην δύναμιν, ὥστε νὰ μπορῇ νὰ κρατῇ αὐτὰ κλεισμένα καὶ σφραγισμένα.

Αὐτὸς διατάσσει τὸν ἥλιον καὶ παύει οὗτος νὰ ἀνατέλλῃ, ἀπέναντι δὲ τῶν ἄστρων ἔχει τόσην δύναμιν, ὥστε κρατεῖ αὐτὰ ἐγκεκλεισμένα ὡς ὑπὸ σφραγῖδα.

Αὐτὸς εἶναι ποὺ μὲ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνην τὴν ἰδικήν του δύναμιν ἀπλώνει τὸν οὐρανὸν καὶ βαδίζει ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, ὡς ἐπάνω εἰς τὴν ξηράν,

Αὐτὸς εἶναι, ποὺ ἐξήπλωσε μόνος καὶ ἐτέντωσεν ἅπαξ διὰ παντὸς ὑπεράνω μας τὸν οὐρανὸν ὡσὰν σκηνήν, καὶ αὐτὸς περιπατεῖ ἐπὶ τῆς θαλάσσης σὰν ἐπὶ ξηρᾶς.

Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἐδημιούργησε καὶ διατηρεῖ εἰς τὴν ὕπαρξιν τοὺς ἀστερισμοὺς τῆς Πλειάδος, τὸν Ἔσπερον καὶ τὸν Ἀρκτοῦρον τοῦ νοτίου ἠμισφαιρίου ὡς ἐὰν εἶναι κλεισμένοι εἰς δωμάτια.

Αὐτὸς ἐποίησε καὶ διατηρεῖ τοὺς ἀστερισμούς τς, Πλειάδος καὶ του Ὠρίωνος καὶ τῆς Ἄρκτου καὶ τοὺς ὡς εἰς δωμάτια ἐγκεκλεισμένους ἀστερισμοὺς τοῦ Νοτίου ἠμισφαιρίου,

Αὐτὸς εἶναι που κάμνει ἀναρίθμητα μεγάλα καὶ ἀνεξερεύνητα ἔργα, ἔνδοξα καὶ καταπληκτικά.

ὁ Ὁποῖος ποιεῖ ἔργα μεγάλα καὶ ἀνεξερεύνητα καὶ ἔνδοξα καὶ καταπληκτικά, τὰ ὁποῖα δὲν ἀριθμοῦνται

Ἐὰν περάσῃ ὁ Θεὸς ἐμπρός μου, δὲν τὸν βλέπω καθόλου. Ἐὰν διέλθῃ κοντά μου, οὔτε κἂν καὶ θὰ τὸν ἀντιληφθῶ.

Ἐὰν περάσῃ ὁ Θεὸς ἀπ’ ἐπάνω μου, δὲν θὰ τὸν ἴδω διόλου· ἐὰν διέλθῃ ἀπὸ πλησίον μου, οὐδὲ κὰν θὰ λάβω γνῶσιν τούτου.

Ἐὰν θελήσῃ νὰ ἀφαιρέσῃ κάτι, ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ τὸν ἐμποδίσῃ; Ἢ ποιὸς εἶναι εἰς θέσιν νὰ εἴπῃ εἰς αὐτόν: Διατί τὸ ἔκαμες;

Ἐὰν ἀφαιρέσῃ καὶ ἁρπάσῃ τι, ποῖος δύναται νὰ τὸν ἀπομακρύνῃ καὶ νὰ τὸν ἐμποδίσῃ; Ἢ ποῖος θὰ εἴπῃ εἰς αὐτόν: Τί ἔκαμες;

Διότι αὐτὸς μόνος ἠμπορεῖ νὰ ἀποτρέψῃ καὶ ν’ ἀπομακρύνῃ τὴν ὀργήν του. Κάτω ἀπὸ τὴν παντοδυναμίαν του κάμπτονται καὶ αὐτὰ τὰ κήτη, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν θάλασσαν τὴν ὑπὸ τὸν οὐρανόν.

Κανεὶς δὲν τολμᾷ νὰ ἐμποδίσῃ Αὐτόν. Διότι, ὅταν ἐκσπάσῃ ἡ ὀργή του, Αὐτὸς καὶ μόνος στρέφει αὐτὴν ἀλλαχοῦ καὶ ἀπομακρύνει αὐτήν. Ὑπ’ Αὐτοῦ καὶ τὰ μεγάλα κήτη, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν κάτωθι τοῦ οὐρανοῦ ἐκτεινομένην θάλασσαν, ἐκάμφθησαν.

Ἐὰν θέλῃ, κάμνει δεκτὴν τὴν παράκλησίν μου. Εἰς τὴν κρίσιν του ἐπαφίενται τὰ παράπονά μου.

Ἐὰν δὲ ἀποκριθῶ εἰς Αὐτὸν καὶ μὲ ἀκούσῃ, θὰ διακρίνῃ ἄραγε καὶ θὰ δικάσῃ τοὺς λόγους μου τούτους;

Ὅσον καὶ ἂν ὑποτεθῇ ὅτι εἶμαι δίκαιος, δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς ὑποχρεοῦται νὰ ἀκούσῃ τὴν προσευχήν μου. Ἐγὼ ὅμως ἔχω τὴν ἀνάγκην νὰ τὸν ἱκετεύω ζητῶν τὸ ἔλεός του.

Διότι καὶ ἐὰν ἀκόμη παρουσιασθῶ κάπου ὡς δίκαιος, δὲν θὰ μὲ εἰσακούσῃ, διότι καὶ τότε θὰ ἔχω ἀνάγκην να ἐπικαλεσθῶ ἱκετευτικῶς τὴν ἐπιεικῆ του κρίσιν.

Ὅταν ὅμως τὸν παρακαλῶ καὶ δὲν κάνῃ δεκτὴν τὴν δέησίν μου, ἀμφιβάλλω ἂν ἔχῃ κάμει δεκτὴν τὴν φωνὴν τῆς προσευχῆς μου.

Καὶ ἐὰν καλέσω Αὐτὸν διὰ προσευχῆς καὶ δὲν μὲ ἀποδοκιμάσῃ, ἀλλὰ σιωπηλῶς μὲ ἐνθαρρύνῃ, δὲν πιστεύω ὅτι ἔχει εἰσακούσει τὴν φωνήν μου.

Ἐὰν παρουσιασθῶ ἐνώπιόν του μὲ ἀλαζονικὴν πεποίθησιν εἰς τὴν δικαιοσύνην μου, φοβοῦμαι, μήπως τελικῶς μὲ συντρίψῃ μέσα εἰς τὴν καταιγίδα καὶ τὸ σκότος τοῦ θανάτου. Ἄλλωστε πολλὰ εἶναι τὰ συντρίμματα, ποὺ μοῦ ἔχει ἐπιφέρει, μολονότι ἐγὼ νομίζω ὅτι χωρὶς λόγον.

Προβάλλων ἐνώπιον Αὐτοῦ τὴν δικαιοσύνην μου φοβοῦμαι, μήπως μὲ κονιορτοποιήσῃ διὰ θυέλλης καὶ καταιγίδος· πραγματικῶς δὲ ἔχει κάμει πολλὰ τὰ συντρίμματά μου, καίτοι ἡ συνείδησίς μου δὲν μοῦ μαρτυρεῖ ὅτι εἶμαι αἰτία τούτων.

Εἶναι πολλὰ καὶ δὲν μὲ ἀφήνει οὔτε νὰ ἀναπνεύσω καὶ νὰ ζωογονηθῶ· μὲ ἐγέμισε πικρίαν.

Ναί· εἶναι πολλά, διότι δὲν μὲ ἀφήνει οὔτε νὰ ἀναπνεύσω, μὲ ἐγέμισε δὲ πικρίαν.

Διὰ τῆς παντοδυναμίας του κυριαρχεῖ εἰς τὸ σύμπαν καὶ εἰς τοὺς πάντας. Ποιὸς, λοιπόν, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὰς δικαίας κρίσεις καὶ ἀποφάσεις του;

Καὶ ὅσον μὲ ἀφορᾷ εἰς τὴν δύναμιν, ἐπικρατεῖ ὡς παντοδύναμος καὶ δὲν ἔχει ἄλλον ἰσχυρότερόν του. Ποῖος λοιπὸν θὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν δικαίαν κρίσιν καὶ ἀπόφασίν του;

Ἐὰν τολμήσω νὰ εἴπω, ὅτι εἶμαι ἀναμάρτητος καὶ δίκαιος, τὸ στόμα μου θὰ ἐκστομίσῃ ἀσέβειαν. Ἐὰν ἰσχυρισθῶ ὅτι εἶμαι ἀκέραιος καὶ ἄμεμπτος, θὰ φανῶ σοφιστευόμενος καὶ παραλογιζόμενος.

Κανείς. Οὔτε ἐγὼ λοιπόν. Διότι ἐὰν παρουσιασθῶ ἐνώπιον Του ὡς δίκαιος, τὸ στόμα μου θὰ ἀποδειχθῇ ψευδομένον καὶ ἀσεβές· καὶ ἐὰν ὑποστηρίξω ὅτι εἶμαι ἄμεμπτος καὶ ἀθῷος, θὰ καταντήσω νὰ ἀποδειχθῶ διεστραμμένος καὶ ἀνάποδος.

Ἐάν ὑπέπεσα εἰς βαρύ τι ἁμάρτημα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, δὲν τὸ γνωρίζω. Ἕνα μόνον γνωρίζω, ὅτι σβήνει ἡ ζωή μου.

Διότι καὶ ἐὰν παρουσιάσας τὸν ἑαυτόν μου δίκαιον ἠσέβησα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, δὲν γνωρίζω τοῦτο διὰ τῆς συνειδήσεώς μου· παρὰ τὸ ὅτι ὅμως ἡ συνείδησίς μου δὲν μοῦ καταμαρτυρεῖ, ἡ ζωή μου ἐκλείπει ἀπὸ τὰς τιμωρίας καὶ θλίψεις.

Διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ εἶπα· Τὸν μεγάλον καὶ τὸν ἰσχυρὸν ἐξ ἴσου τοὺς καταστρέφει ἡ θεία ὀργή.

Δι’ αὐτὸ εἶπα: Τόσον τὸν μέγαν εἰς ἀρετήν, ὅσον καὶ τὸν καταδυναστεύοντα καὶ καταπιέζοντα τοὺς πλησίον, καταστρέφει ἐξ ἴσου ἡ θεία ὀργή.

Διότι οἱ φαῦλοι ὑπόκεινται εἰς ἀποτροπιαστικὸν θάνατον. Ἀλλὰ καὶ οἱ δίκαιοι ἐμπαίζονται διὰ τὰ παθήματά των.

Διότι καὶ οἱ φαῦλοι πλήττονται διὰ θανάτου ἀπαισίου, ἀλλὰ καὶ οἱ δίκαιοι γίνονται ἀντικείμενον γέλωτος μὲ τὰ παθήματά των.

Διότι καὶ οἱ δίκαιοι παραδίδονται πολλὲς φορὲς εἰς τὰ χέρια τῶν ἀσεβῶν. Ὁ δὲ Κύριος σκεπάζει καὶ συγκαλύπτει τὰ πρόσωπα τῶν ἀδίκων κριτῶν τῆς γῆς. Ἐὰν δὲ δὲν τὰ σκεπάζῃ ὁ Κύριος, ποῖος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ τὰ σκεπάζει καὶ τὰ ἀποκρύπτει;

Διότι καὶ οἱ δίκαιοι ἔχουν παραδοθῇ πολλάκις εἰς τὰς χεῖρας καὶ τὴν διάκρισιν τοῦ ἀσεβοῦς. Ὁ Θεὸς σκεπάζει καὶ δὲν φανερώνει τὰ ἄδικα πρόσωπα τῶν δικαστῶν τῆς γῆς. Ἐὰν δὲ δὲν εἶναι Αὐτός, ποὺ τὰ σκεπάζει, ποῖος λοιπὸν εἶναι ὁ συγκαλύπτων αὐτά;

Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μου εἶναι ἐλαφρότερος καὶ ταχύτερος ἀπὸ τὸν δρομέα, ποὺ τρέχει γρήγορα. Ἐπέρασαν, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, αἱ ἡμέραι τῆς ζωῆς μου.

Τῆς ἰδικῆς μου δὲ ζωῆς ὁ χρόνος εἶναι ἐλαφρότερος ἀπὸ δρομέα, ποὺ τρέχει γρήγορα· ἐπέρασαν, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, αἱ ἡμέραι μου καὶ δὲν εἶδον καλὸν καὶ εὐτυχίαν τινά.

Μήπως τὰ πλοῖα, καθὼς διασχίζουν τὴν θάλασσαν, ἀφήνουν ὀπίσω των ἴχνος τῆς διαβάσεώς των ἢ ὁ ἀετός, ποὺ πετᾷ εἰς τὸν ἀέρα καὶ ζητεῖ τὴν τροφήν του;

Ἢ μήπως ὑπάρχει εἰς τὰ πλοῖα ἴχνος τῆς γραμμῆς, τὴν ὁποίαν διέπλευσαν, ἢ ἴχνος τῆς διαβάσεως τοῦ ἀετοῦ ποὺ πετᾷ, ὅταν ζητῇ νὰ ἁρπάσῃ τὸ θήραμά του; Ἄλλο τόσον ἀφῆκαν ἴχνη τῆς διαβάσεώς των καὶ αἱ ἡμέραι μου, ποὺ ἐπέρασαν γρήγορα, ὅπως γρήγορα πετᾷ καὶ ὁ ἀετός.

Ἐὰν εἴπω: Θὰ λησμονήσω τὰ παθήματά μου, θὰ παύσω νὰ ὁμιλῶ τελείως δι’ αὐτά· τότε, ἀφοῦ σκύψω μὲ τὸ πρόσωπόν μου πρὸς τὰ κάτω, θὰ ἀναστενάξω.

Πῶς νὰ μὴ παραπονοῦμαι λοιπόν; Διότι καὶ ἐὰν εἴπω, θὰ ξεχάσω νὰ ὁμιλῶ καὶ θὰ παύσω νὰ λαλῶ, τότε θὰ σκύψω μὲ τὸ πρόσωπόν μου κάτω καὶ θὰ στενάζω.

Συγκλονίζομαι εἰς ὅλα τὰ μέλῃ τοῦ σώματός μου. Διότι γνωρίζω, ὅτι δὲν θὰ μὲ καταστήσῃς ἀθῶον καὶ ἀνένοχον, καὶ δὲν θὰ μὲ ἀφήσῃς διὰ τοῦτο ἀτιμώρητον.

Σείομαι ὁλόκληρος μὲ ὅλα τὰ μέλη τοῦ σώματός μου, διότι ἠξεύρω ὅτι δὲν θὰ μὲ εὕρῃς καὶ δὲν θὰ μὲ ἀφήσῃς ἀνένοχον καὶ ἀθῷον καὶ δὲν θὰ μοῦ συγχωρήσῃς τὴν ἐνοχήν.

Ἀλλὰ ἀφοῦ εἶμαι ἀσεβής, διατί νὰ μὴ ἔχω ἀποθάνει ἕως τώρα;

Ἀφοῦ δὲ εἶμαι ἀσεβὴς καὶ δι’ αὐτὸ τιμωροῦμαι, διατί δὲν ἀπέθανα ἕως τώρα, ὥστε νὰ τεθῇ τέρμα εἰς τὰ δεινά μου;

Ἐὰν λουσθῶ πνευματικῶς καὶ γίνω λευκότερος ἀπὸ τὸ χιόνι καὶ ἂν καθαρισθῶ μὲ χέρια ὁλοκάθαρα,

Πρὸς τί νὰ ζῶ καὶ νὰ μὴ ἀποθάνω; Διότι καὶ τώρα ποὺ ζῶ, ἐὰν λουσθῶ μὲ χιόνι, ὥστε νὰ γίνει λευκὸς σὰν αὐτό, καὶ ἂν καθαρισθῶ μὲ χέρια καθαρά, πάντοτε θὰ μὲ εὑρίσκῃς ἀκάθαρτον

εἶμαι καὶ πάλιν ἀρκετὰ ρυπαρὸς ἐνώπιόν σου, ὥστε καὶ αὐτὴ ἡ ἐνδυμασία μου νὰ μὲ συχαίνεται.

πάλιν θὰ μὲ βάψῃς πάρα πολὺ μὲ ρύπον, ὥσε καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ σιχαίνωμαι τὰ ἐνδύματά μου

Διότι σύ, Κύριε, δὲν εἶσαι ἄνθρωπος, ὅπως ἐγώ, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐγὼ νὰ ἀντιδικήσω καὶ νὰ ζητήσω νὰ ἔλθωμεν μαζῆ εἰς ἀντιδικίαν.

Θὰ τιμωροῦμαι λοιπὸν διαρκῶς. Διότι δὲν εἶσαι ἄνθρωπος σὰν ἐμέ, πρὸς τὸν ὁποῖον νὰ ἀντιδικήσω καὶ νὰ ζητήσω, ἵνα ἔλθωμεν καὶ οἱ δύο μαζὶ εἰς κρίσιν.

Εἴθε νὰ ὑπῆρχε κάποιο μεσάζον πρόσωπον μεταξύ μας, τὸ ὁποῖον νὰ ἠμποροῦσε νὰ δικάσῃ μεταξὺ ἡμῶν, ἀφοῦ ἀκούσῃ καὶ τοὺς δύο.

Εἴθε νὰ ὑπῆρχε μεταξύ μας ὁ μεσίτης, ὁ ὁποῖος καὶ νὰ εἶναι δυνατὸς νὰ ἐλέγχῃ καὶ νὰ ἀκούῃ μεταξὺ τῶν δύο μας, ἐπιβάλλων εἰς ἡμᾶς τὴν κρίσιν καὶ ἀπόφασίν του.

Ἂς μὲ ἀπαλλάξῃ ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν ράβδον τῶν συμφορῶν μου καὶ ἂς μῂ μὲ συγκλονίζῃ καὶ ἂς μὴ μὲ στροβιλίζῃ ὁ φόβος του.

Ἂς μὲ ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὴν ράβδον τῶν συμφορῶν, ὁ φόβος δὲ ποὺ μὲ ἐκυρίευσεν ἀπὸ τὰ ἀλλεπάλληλα πλήγματα τῆς ράβδου του, ἂς μὴ μὲ ταράττῃ καὶ μὲ φέρῃ ἄνω - κάτω.

Ἄφοβος δὲ τότε, θὰ ἠμπορῶ νὰ ὁμιλῶ ἐλευθέρως, διότι εἰς τὴν κατάστασιν, ποὺ εὑρίσκομαι, δὲν γνωρίζω τί νὰ εἴπω.

Καὶ τότε δὲν θὰ εἶμαι φοβισμένος, ἀλλὰ θὰ ὁμιλήσω· διότι ἔτσι φοβισμένος δὲν ἠμπορῶ νὰ συζητήσω καὶ νὰ συμφωνήσωμεν.

Πάσχων ψυχικῶς, ἀποκαμωμένος καὶ στενάζων συνεχῶς θὰ ἀφήσω νὰ πέσουν ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὰ λόγια μου. Θὰ ὁμιλήσω κατεχόμενος καὶ πιεζόμενος ἀπὸ τὴν πικρίαν τῆς ψυχῆς μου·

Κουρασμένος ἀπὸ τὴν ζωήν μου, στενάζων θὰ ἀφήσω νὰ ἔλθουν πρὸς αὐτὸν τὰ λόγια μου· θὰ ὁμιλήσω κατεχόμενος καὶ πιεζόμενος ἀπὸ πικρίαν ψυχῆς.

καὶ θὰ εἴπω πρὸς τὸν Κύριον· Μὴ μὲ διδάσκεις, Κύριε, ἐξ αἰτίας τῶν τιμωριῶν σου νὰ παραπονοῦμαι καὶ νὰ φαίνωμαι ἀσεβὴς ἐνώπιόν σου. Διατί μὲ ἔκρινες καὶ μὲ κατεδίκασες τόσον πολύ;

Καὶ θὰ εἴπω πρὸς τὸν Κύριον: Μὴ μὲ διδάσκῃς διὰ τῶν τιμωριῶν σου νὰ παραπονοῦμαι καὶ νὰ ἀσεβῶ ἐνώπιόν σου· καὶ διατί μὲ ἔκρινες οὕτως, ὥστε νὰ πάσχω τόσον πολλά;

Εἶναι, τάχα, καλὸν διὰ σέ, ἐὰν ὑπὸ τὸ βάρος τῶν δοκιμασιῶν ἐκτραπῶ εἰς ἄδικα παράπονα; Διότι σὺ ἔχεις ἀπαρνηθῆ τοὺς εὐσεβεῖς, αὐτὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου, ἔδωσες δὲ προσοχὴν εἰς τὰς σκέψεις καὶ τὰς ἀποφάσεις τῶν ἀσεβῶν;

Ἢ σοῦ φαίνεται καλόν, ἐὰν ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν θλίψεων καὶ δοκιμασιῶν ἐκτραπῶ εἰς ἄδικα παράπονα; Λέγω τοῦτο, διότι ἀπηρνήθης τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου, ποὺ σὲ ἀναγνωρίζουν ὡς Κύριόν των, ἐπρόσεξες δὲ τὰ μετὰ σκέψεως πολλῆς ἀποφασισμένα σχέδια τῶν ἀσεβῶν.

Ἢ βλέπεις καὶ σὺ ἀπὸ τοῦ ὕψους σου, ὅπως ὁ κάθε θνητός; Ἢ καθὼς βλέπει ὁ ἄνθρωπος, θὰ ἴδῃς καὶ σύ;

Ἢ καθὼς ὁ θνητὸς βλέπει, βλέπεις καὶ Σὺ ἀπὸ τοῦ ὕψους σου; Ἢ καθὼς βλέπει ὁ ἄνθρωπος, θὰ ἴδῃς καὶ σύ;

Μήπως ὁ βίος σου εἶναι σὰν τῶν ἀνθρώπων βραχὺς ἢ τὰ ἔτη σου εἶναι ὀλίγα, ὅσα εἶναι τὰ ἔτη ἑνὸς ἀνδρός;

Ἢ μήπως ὁ βίος σου εἶναι σὰν τοῦ ἀνθρώπου βραχὺς ἢ εἶναι τὰ ἔτη σου ὀλίγα, ὅσα ἑνὸς ἀνδρός;

Καὶ διὰ τὴν βραχύτητα αὐτὴν τοῦ βίου μου ἀνεζήτησες τὴν ἀνομίαν μου καὶ ἐφρόντισες ἐπιμελῶς νὰ εὕρῃς τὰς ἁμαρτίας μου καὶ νὰ μὲ τιμωρήσῃς δι’ αὐτάς;

Διατί λοιπὸν ἐζήτησες νὰ εὕρῃς τὴν παράβασιν τοῦ νόμου σου, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπέπεσα, καὶ ἐξηρεύνησας μετὰ προσοχῆς τὰς ἁμαρτίας μου, ὡσὰν νὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ξεφύγω καὶ νὰ μὴ προφθάσῃς νὰ μὲ τιμωρήσῃς;

Διότι γνωρίζεις ὅτι δὲν ὑπῆρξα ἀσεβὴς ἀπεναντί σου. Ἀλλὰ ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἠμπορέση νὰ μὲ ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὰς τιμωρίας τῶν χειρῶν σου;

Παραπονοῦμαι λοιπόν, διότι ἀπὸ τὴν ἔρευναν τῶν ἁμαρτιῶν μου, ποὺ ἔκαμες, ἠξεύρεις ὅτι οὐδὲν τὸ ἀσεβὲς διέπραξα. Ἀλλὰ ποῖος ὑπάρχει, ποὺ θὰ μὲ ἠλευθέρωνε καὶ θὰ μὲ ἀπέσπα ἀπὸ τὰς τιμωρητικάς σου χεῖρας;

Αὐτὰ τὰ χέρια σου μὲ ἔπλασαν. Μὲ ἔφεραν ἐκ τῆς ἀνυπαρξίας εἰς τὴν ὕπαρξιν. Κατόπιν ὅμως, σὰν νὰ μετέβαλες γνώμην καὶ στάσιν, καὶ μὲ ἐκτύπησες.

Αἱ χεῖρες σου μὲ ἔπλασαν καὶ μὲ ἐποίησαν. Ἄραγε μετὰ ταῦτα μετέβαλες γνώμην καὶ μὲ ἐκτύπησες ρίψας με εἰς τόσην ἀθλιότητα;

Ἐνθυμήσου ὅτι ἀπὸ πηλὸν μέ ἔπλασες καὶ ὤρισες νὰ ἐπιστρέφω πάλιν εἰς τὴν γῆν.

Ἐνθυμήσου, ὅτι ἀπὸ πηλὸν μὲ ἔπλασας καὶ τόσον ἀσθενῆ καὶ εὔθραυστον, ὡς τὰ ἐκ πηλοῦ σκεύη· μὲ τὰ κτυπήματά σου δὲ συντρίβεις τὴν ἀσθένειάν μου καὶ μὲ ἐπαναφέρεις εἰς τὴν γῆν.

Μήπως ἡ ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεώς μου δὲν ἦτο ρευστή, ὡσὰν τὸ γάλα ποὺ ἀρμέγεται, καί, ὅπως αὐτὸ γίνεται ἔπειτα τυρός, ἔτσι καὶ εἰς ἐμὲ ἔδωκες κατόπιν στερεὰν σύστασιν;

Ἢ δὲν μὲ ἤμελξες εἰς ὑγρὰν τὸ κατ’ ἀρχὰς κατάστασιν, ὅπως εἶναι τὸ γάλα, καὶ δὲν μοῦ ἔδωκες μέσα εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου στερεὰν σύστασιν, ὅπως ἀκριβῶς τὸ γάλα μεταβάλλεται εἰς τυρόν;

Μὲ ἐνέδυσες μὲ δέρμα καὶ μὲ κρέας. Ἔθεσες μέσα εἰς αὐτὰ ὀστᾶ καὶ νεῦρα.

Μὲ ἐνέδυσες δὲ μὲ δέρμα καὶ μὲ κρέας, παρενέβαλες δὲ μέσα εἰς αὐτὰ ὀστᾶ καὶ νεῦρα.

Μαζῆ μὲ τὴν ζωὴν μοῦ ἔδωκες συγχρόνως καὶ τὸ ἔλεός σου. Ἡ δὲ ἄγρυπνος ἐπίβλεψίς σου καὶ πρόνοια μοῦ ἐφύλαξαν τὴν ζωὴν ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τὴν ἐπεβουλεύοντο.

Ζωὴν δὲ καὶ εὔνοιαν καὶ εὐεργεσίας πολλὰς μοῦ ἔδωκες, τὰς ὁποίας ἔθεσας ὡς δῶρα πλούσια πλησίον μου, ἡ ἐπίσκεψις δὲ καὶ ἄγρυπνος ἐπίβλεψίς σου μοῦ ἐφύλαξε τὴν ψυχὴν ἀπὸ τοὺς ἐπιβουλευομένους αὐτὴν κινδύνους.

Ἐπειδὴ αὐτὰ εἶχες μέσα εἰς τὴν ἄπειρον τελειότητά σου, γνωρίζω ὅτι δύνασαι τὰ πάντα καὶ τίποτε δὲν εἶναι εἰς σὲ ἀδύνατον.

Αὐτὰ δέ, ποὺ ὑποφέρω τώρα, τὰ ἠξεύρεις, καὶ τὸ σχέδιόν σου, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖον συμβαίνουν ταῦτα εἰς ἐμέ, τὸ κρατεῖς κρυμμένον μέσα σου καὶ παραμένει ἄγνωστον εἰς ἐμέ· γνωρίζω ὅμως ὅτι δύνασαι τὰ πάντα, καὶ τίποτε δὲν εἶναι ἀδύνατον εἰς σέ.

Ἐὰν ἁμαρτήσω μὲ βλέπεις, καὶ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν μου δὲν μὲ ἀθωώνεις.

Ἀλλὰ καὶ τὰ ἠξεύρεις ὅλα. Διότι καὶ ἐὰν ἁμαρτήσω, δέν σοῦ διαφεύγει καμμία ἁμαρτία μου. Τὸ παντέφορον Ὄμμα σου μὲ παρατηρεῖ. Ἀπὸ κάθε παράβασιν δὲ τοῦ νόμου Σου δὲν μὲ ἔχεις ἀθωώσει ποτέ.

Ἐὰν διαπράξω ἀσεβείας, ἀλλοιμονόν μου! Ἐὰν πάλιν γίνω καὶ μείνω δίκαιος, δὲν ἠμπορῶ νὰ σηκώσω τὸ κεφάλι μου ἐνώπιόν σου, διότι καὶ τότε θὰ εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ ἐξευτελισμὸν καὶ ἀθλιότητα.

Καὶ πῶς νὰ μὲ ἀθωώσῃς; Διότι καὶ ἐὰν ἐκτραπῶ εἰς ἀσεβεῖς πράξεις, ἀλλοόμονόν μου. Ἐὰν δὲ πάλιν τηρήσω πᾶσαν δικαιοσύνην, καὶ τότε δὲν δύναμαι νὰ σηκώσω τὴν κεφαλὴν ἐνώπιόν Σου, διότι εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ ἀτιμίαν καὶ ἀθλιότητα.

Συλλαμβάνομαι εἰς τὴν παγίδα σὰν τὸν ὑπερήφανον λέοντα, τὸν ὁποῖον θέλουν νὰ ἐξοντώσουν. Ὅταν ἔτσι μὲ συλλάβῃς καὶ ἀλλάξῃς τὴν φιλάνθρωπόν σου διάθεσιν, μὲ καταστρέφεις κατὰ ἕνα φοβερὸν τρόπον.

Δὲν σηκώνω δὲ κεφαλήν, διότι τότε λόγῳ τῆς ὑπερηφανείας μου συλλαμβάνομαι ὑπὸ σοῦ σὰν τὸν ἀγέρωχον λέοντα, τὸν ὁποῖον πιάνουν διὰ νὰ τὸν ἐξοντώσουν. Καὶ ἐγὼ σὰν εἰς σφαγὴν συλλαμβάνομαι, διότι, ὅταν μὲ πιάσῃς, ἀφοῦ μεταβάλῃς τὴν φιλάνθρωπον διάθεσίν σου, μὲ καταστρέφεις κατὰ τρόπον δεινόν.

Μὲ ὑποβάλλεις εἰς νέαν ἐξέτασιν καὶ ἔρευναν σχετικῶς μὲ τὰς πράξεις μου. Συνέπεια δὲ αὐτῆς τῆς ἐξετάσεως ἀκολουθεῖ, ὅτι μὲ μεταχειρίζεσαι μὲ μεγάλην ὀργὴν καὶ μοῦ ἀποστέλλεις θλίψεις καὶ δοκιμασίας.

Μὲ καταστρέφεις ὑποβάλλων με ἐκ νέου εἰς ἐξέτασιν καὶ ἐρευνῶν τὰς πράξεις μου· ὡς συνέπεια διὰ τῆς ἐξετάσεως ταύτης ἐπακολουθεῖ τὸ ὅτι μὲ μεταχειρίζεσαι μὲ μεγάλην ὀργήν, ἐπιφέρεις δὲ ἐπάνω μου θλίψεις καὶ δοκιμασίας.

Διατί, λοιπόν, μὲ ἔβγαλες ἀπὸ τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου, καὶ δὲν ἀπέθανα πρὶν γεννηθῶ, ὥστε νὰ μὴ μὲ ἴδῃ μάτι ἀνθρώπου;

Ἀλλ’ ἐὰν οὕτως ἢ ἂλλως θὰ ἐτιμωρούμην σκληρά, διατί λοιπὸν μὲ ἔβγαλες ἀπὸ τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου καὶ δὲν ἐπέθανα τότε; Διατί δὲν ἐχάθην ὁλοτελῶς, ὥστε νὰ μὴ μὲ ἴδῃ μάτι ἀνθρώπινον;

Καὶ διατί δὲν ἔγινα, ὡς ἐὰν δὲν ὑπῆρξα ποτέ; Διατί ἐπὶ τέλους δὲν ἐγεννήθην νεκρός, ὥστε νὰ μεταβῶ κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου εἰς τὸ μνῆμα;

Καὶ διατί δὲν ἔγινα, σὰν νὰ μὴ ὑπῆρξα ποτέ; Διατί ἐπὶ τέλους δὲν ἐγεννήθην νεκρός, ὥστε ἀπὸ τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου νὰ εὕρω τὴν ἀπαλλαγὴν τῶν δεινῶν μου μέσα εἰς τὸ μνῆμα;

Βραχὺς καὶ ὀλίγος δὲν εἶναι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μου; Ἄφησέ με νὰ ἀναπαυθῶ ὀλίγον,

Ἢ μήπως δὲν εἶναι ὀλίγος ὁ χρόνος τοῦ βίου, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ παραταθῇ ἡ ζωή μου; Ἄφησέ με νὰ ἀναπαυθῶ ὀλίγον, διερχόμενος τὰς ὀλίγας αὐτὰς ἡμέρας μου μὲ κάποιαν ἀνακούφισιν,

πρὶν μεταβῶ ἐκεῖ, ἀπὸ ὅπου δὲν θὰ ἐπιστρέψω πλέον, εἰς τόπον, δηλαδή, σκοτεινὸν καὶ ζοφερόν·

προτοῦ νὰ πορευθῶ εἰς τόπον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον δὲν θὰ γυρίσω πάλιν, καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι χώρα σκοτεινὴ καὶ μαύρη,

εἰς περιοχήν, ποὺ βασιλεύει αἰώνιον σκοτάδι, ὅπου δὲν ὑπάρχει οὐδὲ τὸ ἐλάχιστον φέγγος καὶ ἀπὸ ὅπου δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἵδῃ τὴν ζωὴν τῶν θνητῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς.

χώρα, ποὺ ἐπικρατεῖ αἰώνιον σκότος, ὅπου δὲν ὑπάρχει οὐδὲ ἀμυδρόν τι φῶς, οὔτε ἠμπορεῖ κανεὶς ἀπ’ ἐκεῖ να ἴδῃ τὴν ζωήν, ποὺ ζοῦν εἰς τὴν γῆν οἱ θνητοὶ ἄνθρωποι».

Ἔλαβε τότε τὸν λόγον ὁ Σωφὰρ ὁ Μιναῖος καὶ εἶπεν·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Σωφὰρ ὁ Μιναῖος λέγει:

«ἐκεῖνος, ποὺ λέγει πολλὰ καὶ θὰ ἀκούσῃ εἰς ἀπάντησιν νὰ τοῦ λέγωνται ἐπίσης πολλά. Ἢ μήπως αὐτός, ποὺ ὁμιλεῖ μὲ εὐκολίαν καὶ μὲ ρητορείαν πολλά, νομίζει ὅτι εἶναι δίκαιος; Εὐλογημένος εἶναι ὁ υἱὸς τῆς γυναικός, ὁ ὁποῖος ἔζησεν ὀλίγα χρόνια ἐδῶ εἰς τὴν γῆν.

«Ἐκεῖνος ποὺ λέγει τὰ πολλά, θὰ ἀκούσῃ καὶ αὐτὸς τὸν συνομιλητήν του ἀποκρινόμενον εἰς ταῦτα. Ἢ μήπως αὐτός, ποὺ ὁμιλεῖ εὔκολα καὶ πολλά, νομίζει ὅτι εἶναι δίκαιος; Ἀληθῶς· εἶναι εὐλογημένος ἐκεῖνος τῆς γυναικὸς ὁ ἀπόγονος, ὅστις ἔζησεν ὀλίγα χρόνια.

Μὴ λέγῃς πολλὰ λόγια καὶ βαρετά, διότι τάχα δὲν θὰ ὑπάρξῃ κανείς, ποὺ θὰ θελήσῃ νὰ σοῦ ἀπαντήσῃ.

Μὴ λέγῃς πολλὰ καὶ ἐπαινετικὰ ἢ δικαιολογητικὰ διὰ τὸν ἑαυτόν σου. Διότι τί νομίζεις; Δὲν θὰ εἶναι κάποιος, ποὺ θὰ κριθῇ μαζί σου καὶ θὰ ἀποδείξῃ ἀσύστατα τὰ ὅσα λέγεις;

Μὴ λέγῃς, ὅτι εἶμαι καθαρὸς εἰς τὰ ἔργα μου καὶ ἄμεμπτος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Θὰ ὑπάρξῃ ἀσφαλῶς κάποιος νὰ σοῦ ἀντείπῃ. Διότι μὴ λέγῃς, ὅτι εἶμαι καθαρὸς εἰς τὰς πράξεις μου καὶ ἄμεμπτος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Εἶσαι καὶ σὺ ἔνοχος καὶ σκέψου, πῶς ὁ Κύριος θὰ ὠμιλοῦσε πρὸς σὲ καὶ πῶς θὰ ἀνοίξουν τὰ χείλη του, ὥστε νὰ συνδιαλεχθῇ μαζῆ σου;

Εἶσαι καὶ σὺ ἔνοχος καὶ δι’ αὐτὸ πάσχεις. Ἀλλὰ πῶς ὁ Κύριος θὰ ὠμιλοῦσε πρὸς σὲ καὶ πῶς θὰ ἀνοίξουν τὰ χείλη του, ὥστε νὰ συνδιαλεχθῇ μετὰ σοῦ καὶ νὰ σοῦ ἀποδείξῃ ὅτι δικαίως πάσχεις;

Ἔπειτα, ὅταν ὁ Θεὸς ὁμιλήσῃ μὲ σέ, θὰ σοῦ ἀναγγείλῃ τὴν δύναμιν τῆς σοφίας του καὶ θὰ πεισθῇς ὅτι εἶναι ἀπείρως ἀνώτερος ἀπὸ σὲ καὶ τὰ ζητήματά σου. Τότε δὲ θὰ γνωρίσῃς καλά, ὅτι τὰ παθήματά σου ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνάλογα πρὸς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα σὺ ἠμάρτησες.

Ἔπειτα, ὅταν ὁ Θεὸς ὁμιλήσῃ, θὰ σοῦ ἀναγγείλῃ τὴν δύναμιν καὶ ἄπειρον σοφίαν του, διὰ τῆς ὁποίας γνωρίζει τὰ πάντα, καὶ θὰ ἀποδειχθῇ ὅτι εἶναι πολὺ ἀνώτερος ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ σὲ ἀφοροῦν, καὶ γνωρίζει κάθε τι ποὺ ἔκαμες, καὶ τότε θὰ μάθῃς ὅτι σοῦ συνέβησαν ἀπὸ τὸν Κύριον ἄξια ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἔχεις ἁμαρτήσει.

Μήπως καὶ ἠμπορεῖς νὰ εὕρῃς τὰ ἴχνη ἀπὸ τοὺς πόδας τοῦ Κυρίου ἢ νὰ φθάσῃς ἕως εἰς τὰ πέρατα τῶν ἔργων, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν ὁ Παντοκράτωρ;

Ἢ μήπως θὰ εὕρῃς τὰ ἴχνη τῆς σοφίας τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ κατανοήσῃς τὰς βουλὰς καὶ τὰ σχέδια αὐτοῦ; Ἢ μήπως ἔφθασες εἰς τὴν πλήρη καὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων λεπτομερειῶν γνῶσιν ἐκείνων, τὰ ὅποία ἐποίησεν ὁ Παντοκράτωρ;

Ἔργον του εἶναι ὁ ὑψηλὸς οὐρανός. Σὺ δὲ μέχρι ποῦ ἠμπορεῖς νὰ φθάσῃς, ἢ τί ἠμπορεῖς νὰ κάμῃς; Τὰ ἀκρότατα τῶν ἔργων του εἶναι βαθύτερα ἀπὸ τῶν τοῦ ᾅδου· τί γνωρίζεις σὺ ἀπὸ αὐτά;

Εἶναι ὁ Θεὸς ὑψηλότερος ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Καὶ τί λοιπὸν θὰ κάμῃς σύ, ὁ τόσον μικρὸς καὶ ἀφανής, Εἶναι βαθύτερος ἀπὸ τὸν Ἅδην. Καὶ τί λοιπὸν ἠμπορεῖς σὺ νὰ γνωρίσῃς περὶ αὐτοῦ;

Ἐκτείνονται πολὺ πέραν ἀπὸ τὰ μέτρα τῆς γῆς καὶ ἀπὸ τὰ εὐρύτερα ὅρια τῆς θαλάσσης.

Ἢ δὲν εἶναι τὸ μέτρον του μακρότερον ἀπὸ τὸ μέτρον τῆς γῆς καὶ πλατύτερον ἀπὸ τὴν θάλασσαν;

Ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ καὶ καταστρέψῃ τὰ πάντα, ποιὸς θὰ εἴπῃ εἰς αὐτόν: Τί ἔκαμες;

Ἐὰν δὲ καταστρέψῃ τὰ πάντα, ποῖος θὰ εἴπῃ εἰς τὸν Παντοδύναμον καὶ Παντοκράτορα αὐτόν· Τί εἶναι αὐτό, ποὺ ἔκαμες; Κανείς.

Διότι αὐτὸς γνωρίζει πολὺ καλὰ τὰ ἔργα τῶν παρανόμων. Βλέπει τὰ ἄτοπα· δὲν θὰ τὰ ἀντιπαρέλθῃ, οὔτε θὰ τὰ ἀφήσῃ ἀτιμώρητα.

Διότι Αὐτὸς γνωρίζει τὰ ἔργα τῶν παρανόμων, ἅπαξ δὲ εἶδε τὰ ἄτοπα, δὲν θὰ τὰ παραβλέψῃ, ἀλλὰ θὰ τιμωρήσῃ αὐτά.

Κάθε ἄνθρωπος κολυμβᾷ εἰς τὰ μάταια λόγια του. Κάθε θνητός, ποὺ γεννᾷται ἀπὸ γυναῖκα, ὁμοιάζει μὲ ὄνον ἄγριον, ὁ ὁποῖος μένει μόνος εἰς τὴν ἔρημον.

Ἐνῷ δὲ ὁ Θεὸς εἶναι ἀπείρως σοφὸς καὶ δίκαιος, ὁ ἄνθρωπος ἀντιθέτως κολυμβᾷ μέσα εἰς λόγους ματαίους καὶ ξένους πρὸς τὴν πραγματικὴν ἀλήθειαν· ὁ θνητὸς δὲ γεννᾶται ἀπὸ τὴν γυναῖκα μητέρα του ὅμοιος πρὸς ἄγριον ὄνον, ἀτίθασος καὶ αὐτὸς καὶ ἀχαλίνωτος σὰν ἐκεῖνον.

Διότι, ἐὰν σὺ θεωρῇς ὅτι ἔχεις καθαρὰν τὴν καρδίαν, ὕψωσε τὰς χεῖρας σου πρὸς τὸν Θεόν.

Ἐὰν ὅμως σὺ καθαρίσῃς τὴν καρδίαν σου, σηκώνῃς δὲ ὑπτίας τὰς χεῖρας σου εἰς προσευχὴν πρὸς Αὐτόν,

Ἐὰν ὅμως ὑπάρχῃ κάποιο παράνομον ἔργον εἰς τὰ χέρια σου, ἀπομάκρυνέ το ἀπὸ σέ. Ἀδικία δὲ ἂς μὴ ὑπάρχῃ καὶ ἂς μὴ παραμένῃ εἰς σὲ καὶ εἰς τὴν κατοικίαν σου.

ἐὰν ὑπάρχῃ κάτι παράνομον καὶ ἄδικον εἰς τὰς χεῖρας σου, ἀπομάκρυνέ το ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σου, ἀδικία δὲ ἂς μὴ παραμείνῃ καὶ ἂς μὴ διανυκτερεύσῃ εἰς τὴν κατοικίαν σου.

Ἔτσι δὲ τὸ πρόσωπόν σου θὰ ἀναλάμψῃ καθαρόν, ὡσὰν τὸ ὑλοκάθαρον ὕδωρ· θὰ ἀποβάλῃς δὲ κάθε ρύπον ἀπὸ τὴν ψυχήν σου καὶ δὲν θὰ ἔχῃς νὰ φοβηθῇς τίποτε.

Σοῦ συνιστῶ δὲ ταῦτα καὶ τὴν ἀποχὴν ἀπὸ πάσης ἀδικίας, διότι ἔτσι τὸ πρόσωπόν σου θὰ γίνῃ καὶ πάλιν λαμπρὸν καὶ καθαρόν, σὰν τὸ διαυγὲς καὶ καθαρὸν νερόν, θὰ ἐκδυθῇς δὲ καὶ θὰ ἀποβάλῃς τὸν ρύπον τῶν ἁμαρτιῶν καὶ δὲν θὰ φοβηθῇς πλέον νέαν τινὰ τιμωρίαν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Τότε τὰς ταλαιπωρίας καὶ τὰς θλίψεις σου θὰ λησμονήσῃς, ὅπως λησμονεῖται τὸ κῦμα ποὺ διέρχεται, καὶ δὲν θὰ ἔχῃς νὰ πτοηθῇς ἀπὸ τίποτε.

Καὶ τὴν δυστυχίαν, ποὺ ὑποφέρεις τώρα, θὰ τὴν ξεχάσῃς, σὰν κῦμα ποὺ ἐπέρασε καὶ ἐχάθη, καὶ δὲν θὰ φοβῆσαι, μήπως καὶ πάλιν δυστυχήσῃς.

Οἱ πόθοι καὶ ἡ εὐχή σου θὰ εἶναι λαμπροὶ ὡσὰν τὸ πρωϊνὸν ἀστέρι, τὸν αὐγερινόν. Ἡ ζωή σου θὰ ἀνατείλῃ καὶ θὰ λάμψῃ σὰν τὸ φῶς τῆς μεσημβρίας.

Ἡ εὐχή σου δέ, ποὺ ἐκφράζει τοὺς πόθους σου τώρα, θὰ πραγματοποιηθῇ λαμπρῶς σὰν τὸ πρωϊνὸν ἄστρον, ποὺ λέγεται ἑωσφόρος ἢ αὐγερινός, ἡ ζωή σου δὲ θὰ ἀνατείλῃ καὶ θὰ λάμψῃ σὰν τὸ φῶς τῆς μεσημβρίας.

Θὰ ζῇς καὶ θὰ βαδίζῃς μὲ πεποίθησιν εἰς τὴν ἀσφάλειάν σου, διότι θὰ ἐλπίζῃς εἰς τὸν Θεὸν. Παρ’ ὅλας δὲ τὰς μερίμνας καὶ φροντίδας τῆς ζωῆς σου, θὰ λάμπῃ καὶ θὰ παραμένῃ εἰς σὲ ἡ εἰρήνη.

Καὶ θὰ εἶσαι πάντοτε γεμᾶτος πεποίθησιν διὰ τὴν ἀσφάλειάν σου, διότι θὰ ὑπάρχῃ εἰς σὲ ἐλπίς, ποὺ θὰ σοῦ τὴν ἐμπνέῃ ἡ προστασία τοῦ Θεοῦ· ὅταν δὲ μέριμναι καὶ φροντίδες ἐπέρχωνται νὰ σὲ ζαλίσουν, ἀπὸ τὴν σύγχυσιν αὐτὴν θὰ ἀναφαίνεται εἰς σὲ εἰρήνη.

Θὰ ἀπολαμβανῃς ἡσυχίαν καὶ εἰρήνην, διότι κανεὶς δὲν θὰ ὑπάρξῃ, ποὺ νὰ σὲ ἐπιβουλεύεται καὶ νὰ σὲ πολεμῇ. Πολλοὶ δὲ ἀπὸ αὐτούς, οἱ ὕποιοι σήμερον σὲ καταφρονοῦν, θὰ μεταβάλλουν στάσιν ἀπέναντί σου καὶ θὰ σὲ παρακαλοῦν ζητοῦντες τὴν βοήθειάν σου.

Θὰ ἀπολαμβάνῃς δὲ εἰρήνην. Διότι καὶ κατὰ τὴν νύκτα θὰ ἠσυχάζῃς, παραδιδόμενος εἰς ὕπνον ἀδιατάρακτον, καὶ κανεὶς δὲν θὰ εἶναι ποὺ νὰ σὲ ἐπιβουλεύεται καὶ νὰ σὲ πολεμῇ. Πολλοὶ δὲ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ τώρα σὲ περιφρονοῦν, θὰ μεταβάλουν στάσιν καὶ θὰ σὲ παρακαλοῦν ἱκετεύοντες τὴν προστασίαν σου.

Διὰ τοὺς ἀσεβεῖς ὅμως δὲν θὰ ὑπάρχῃ σωτηρία, διότι ἡ ἐλπίς αὐτῶν στηρίζεται εἰς τὰ μάταια καὶ ἁμαρτωλὰ καὶ ὄχι εἰς τὸν Θεόν. Τὰ μάτια τῶν ἀσεβῶν θὰ λυώσουν ἀπὸ τὴν ματαίαν ἐλπίδα καὶ προσμονήν».

Αὐτοὺς ὅμως, ποὺ μὲ ψεύδη ζητοῦν νὰ ἐξασφαλίσουν βίον εὐτυχῆ, θὰ τοὺς ἐγκαταλίπῃ ἡ σωτηρία διότι ἡ ἐλπίς των στηρίζεται ἐπάνω εἰς πράγματα ποὺ χάνονται καὶ ὄχι εἰς τὸν Θεόν· τὰ μάτια δὲ τῶν ἀσεβῶν θὰ λειώσουν ἀπὸ τὸν κόπον καὶ τὴν ματαίαν ἀναμονήν».

Ἀπαντῶν δὲ ὁ Ἰὼβ εἰς τὸν Σωφὰρ καὶ τοὺς δύο ἄλλους εἶπεν·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ εἶπεν:

«ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτά, σεῖς λοιπόν, μόνον εἶσθε ἄνθρωποι σκεπτόμενοι καὶ κανεὶς ἄλλος δὲν ὑπάρχει ἐκτὸς ἀπὸ σᾶς; Ἢ ὅταν θὰ ἀποθάνετε, θὰ ἀποθάνῃ καὶ θὰ λείψῃ μαζί σας καὶ ἡ σοφία;

«Εἶσθε λοιπὸν σεῖς στὸ κάτω-κάτω μόνον ἄνθρωποι. Καὶ κανεὶς ἄλλος δὲν ὑπάρχει ἐκτὸς ἀπὸ σᾶς; Ἢ ὅταν θὰ ἀποθάνητε, θὰ τελευτήσῃ μαζί σας καὶ ἡ σοφία;

Καὶ εἰς ἐμὲ ὑπάρχει διάνοια καὶ κρίσις, ὡσὰν τὴν ἰδικήν σας.

Καὶ εἰς ἐμὲ ὑπάρχει διάνοια καὶ κρίσις σὰν τὴν ἰδικήν σας. Δὲν εἶμαι καὶ ἐγὼ κατώτερος ἀπὸ σᾶς.

Ἕνας δίκαιος καὶ ἄμεμπτος ἄνθρωπος, ὅπως μοῦ μαρτυρεῖ ἡ συνείδησις ὅτι εἶμαι ἐγώ, ἐγεννήθηκε διὰ νὰ χλευάζεται καὶ νὰ ἐμπαίζεται.

Δὲν προσέχετε ὅμως εἰς τοὺς λόγους μου, διότι ὁ δίκαιος καὶ ἄμεμπτος ἄνθρωπος - ὅπως μοῦ μαρτυρεῖ ἡ συνείδησις ὅτι εἶμαι καὶ ἐγώ - ἐγεννήθη διὰ νὰ χλευάζηται καὶ περιπαίζεται.

Καὶ ἐπὶ πλέον εἰς ὡρισμένον καὶ συμφωνημένον ἀπὸ ἄλλους διώκτας του χρόνον, ἔχει ἑτοιμασθῆ διὰ νὰ πέσῃ, νὰ κυριευθοῦν δὲ καὶ ληστευθοῦν οἱ οἶκοι του καὶ ἡ περιουσία του ἀπὸ τοὺς παρανόμους. Ἀλλὰ κανείς, ἐφ’ ὅσον εἶναι πονηρός, ἂς μὴ τρέφῃ τὴν πεπλανημένην πεποίθησιν, ὅτι θὰ παραμείνῃ ἀτιμώρητος, ὡς ἐὰν ἦτο ἀθῷος.

Ὄχι δὲ μόνον διὰ νὰ χλευάζεται ἔχει γεννηθῆ ὁ δίκαιος. Διότι καὶ εἰς χρόνον ὡρισμένον καὶ συμφωνημένον ἀπὸ ἄλλους διώκτας του εἶχεν ἑτοιμασθῆ νὰ πέσῃ, καθὼς καὶ νὰ κυριευθοῦν καὶ ληστευθοῦν τὰ σπίτια του ἀπὸ τοὺς ἀνόμους.

Ὅσοι παροργίζουν μὲ τὰς ἁμαρτίας των τὸν Κύριον καὶ πιστεύουν ὅτι δὲν θὰ γίνῃ δι’ αὐτοὺς ἀνάκρισις καὶ δὲν θὰ ἐπιβληθῇ τιμωρία, πλανῶνται.

Ὄχι ὅμως μόνον αὐτός, ἀλλὰ καὶ κανείς, ἐφ’ ὅσον εἶναι πονηρός, ἂς μὴ τρέφῃ τὴν πεποίθησιν, ὅτι θὰ παραμείνῃ ἀτιμώρητος, σὰν νὰ ἦτο ἀθῷος. Ὅσοι παροργίζουν τὸν Κύριον, ἂς μὴ φρονοῦν ὅτι δὲν θὰ γίνῃ καὶ αὐστηρὰ ἐξέτασις καὶ τιμωρία αὐτῶν.

Σχετικῶς ὅμως μὲ τὴν πανσοφίαν καὶ παντοδυναμίαν τοῦ Θεοῦ, ἐρώτησε λοιπόν, ὦ Σωφάρ, τὰ τετράποδα καὶ ἀσφαλῶς θὰ σοῦ εἴπουν. Ἐρώτησε τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐκεῖνα θὰ σοῦ ἀπαντήσουν.

Ἀλλὰ δι’ ὅσα περὶ σοφίας καὶ δυνάμεως τοῦ Θεοῦ μου εἴπατε, εἶναι ταῦτα πασίγνωστα εἰς ὁλόκληρον τὴν δημιουργίαν. Ἐρώτησον λοιπόν, ὦ Σωφάρ, τὰ τετράποδα, ἐὰν δοθῇ εἰς αὐτὰ φωνὴ διὰ νὰ σοῦ ὁμιλήσουν ἐρώτησον δὲ καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ἐὰν θὰ ἠμπορέσουν καὶ αὐτὰ νὰ σοῦ ἀπαγγείλουν.

Ἐρώτησε καὶ αὐτὴν τὴν ἀναίσθητον γῆν, θὰ σοῦ ἀπαντήσῃ, ὅπως καὶ οἱ ἰχθύες τῆς θαλάσσης θὰ σοῦ διηγηθοῦν τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ.

Συμβουλεύσου τὴν γῆν, ἐὰν θὰ σοῦ ἀποκριθῇ καὶ αὐτὴ καὶ ἐὰν σοῦ ἐξηγηθοῦν καὶ τὰ ψάρια τῆς θαλάσσης.

Ποιὸς λοιπὸν ἄνθρωπος δὲν γνωρίζει περὶ ὅλων αὐτῶν, ὅτι ἡ παντοδύναμος δεξιὰ τοῦ Κυρίου ἐδημιούργησεν ὅλα αὐτά;

Τίς λοιπὸν μεταξὺ ὅλων αὐτῶν δὲν ἔμαθεν, ὅτι ἡ παντοδύναμος χεὶρ τοῦ Κυρίου ἐποίησεν αὐτά;

Ἐρωτήσατε, διὰ νὰ μάθετε, ἐὰν δὲν εἶναι εἰς τὴν παντοδύναμον δεξιὰν τοῦ Θεοῦ ἡ ζωὴ καὶ ἡ ὕπαρξις ὅλων αὐτῶν καὶ ἡ πνοὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου;

Ἐρώτησέ τα, ἐὰν δὲν εἶναι εἰς τὴν παντοδύναμον χεῖρα του ἡ ζωὴ ὅλων, ὅσα ζοῦν, καὶ ἡ πνοὴ παντὸς ἀνθρώπου.

Τὸ μὲν αὐτὶ μόνον ἀκούει καὶ ξεχωρίζει τοὺς λόγους τῶν ἄλλων, ὁ λάρυγξ μόνον δοκιμάζει τὴν γεῦσιν τῶν φαγητῶν.

Καὶ τὸ μὲν αὐτὶ μόνον αὐτὸ ἀκούει καὶ διακρίνει τοὺς λόγους, ποὺ μᾶς λέγουν οἱ ἄλλοι, μόνον δὲ ὁ λάρυγξ δοκιμάζει τὴν γεῦσιν τῶν φαγητῶν καὶ μᾶς πληροφορεῖ περὶ ταύτης.

Ἡ σοφία ὅμως διὰ μακροῦ χρόνου ἀποκτᾶται καὶ ἡ ἐπιστήμη μὲ τὴν πεῖραν πολλῶν ἐτῶν ζωῆς γίνεται κτῆμα.

Οὕτω καὶ ἡ σοφία δὲν εἶναι τοῦ τυχόντος, ἀλλ’ ἀποκτᾶται διὰ μέσου πολλοῦ χρόνου, διὰ μέσου δὲ μακροῦ βίου γίνεται ἀπόκτημά μας ἡ ἐπιστήμη.

Εἰς τὸν Θεὸν ὅμως ὑπάρχει ἡ ἀπόλυτος σοφία καὶ δύναμις. Εἰς αὐτὸν ὑπάρχει ἡ πλήρης καὶ τελεία σύνεσις.

Παρὰ τῷ Θεῷ ὑπάρχει σοφία καὶ δύναμις, ἰδική του εἶναι ἡ φωτισμένη σκέψις καὶ ἡ ἄπειρος γνῶσις.

Ἐὰν ὁ Κύριος κατακρημνίσῃ εἰς ἐρείπια, ποιὸς θὰ ἡμπορέσῃ ἀνθιστάμενος εἰς τὴν δύναμίν του νὰ ἀνοικοδομήσῃ; Ἐὰν κλείσῃ τὴν θύραν ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων, ποῖος θὰ ἔχῃ τὴν δύναμιν νὰ τὴν ἀνοίξῃ;

Ἐὰν κατακρημνίσῃ καὶ καταρρίψῃ εἰς ἐρείπια, ποῖος θὰ ἠμπορέσῃ ἀνθιστάμενος εἰς τὴν δύναμίν του νὰ κτίσῃ πάλιν τὰ κρημνισθέντα; Ἐὰν κλείσῃ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν θύραν, ποῖος θὰ ἔχῃ τὴν δύναμιν να τὴν ἀνοίξῃ;

Ἐὰν ἐμποδίσῃ τὸ νερὸ καὶ τὴν βροχὴν νὰ πέσουν ἀπὸ τὸν οὐρανόν, θὰ ἀποξηράνῃ τὴν γῆν. Ἐὰν δὲ ἀφήσῃ ἐλεύθερα καὶ ἀδέσμευτα τὰ ὕδατα τοῦ οὐρανοῦ νὰ πέσουν εἰς τὴν γῆν, θὰ τὴν καταστρέψῃ καὶ θὰ τὴν καταποντίσῃ.

Ἐὰν ἐμποδίσῃ τὸ νερὸν καὶ τὴν βροχήν, θὰ ξηράνῃ τὴν γῆν· ἐὰν δὲ ἀφήσῃ ἐλεύθερα νὰ πέσουν εἰς τὴν γῆν τὰ νερὰ τῶν νεφῶν, τὴν κατέστρεψε καὶ τὴν ἀπώλεσε.

Πλησίον του, ἀχώριστα ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἰδικά του, εἶναι ἡ ἀπόλυτος ἐξουσία καὶ δύναμις. Εἰς αὐτὸν ὑπάρχει ἡ τελεία γνῶσις καὶ ἡ πλήρης σύνεσις καὶ σοφία.

Πλησίον του ἀχώριστα ἀπὸ Αὐτὸν εἶναι ἡ ἐξουσία καὶ ἡ δύναμις, εἰς Αὐτὸν ἐνυπάρχει ἡ τελεία γνῶσις καὶ σοφία.

Αὐτὸς παίρνει ὡς αἰχμαλώτους τοὺς κυβερνήτας καὶ τοὺς συμβούλους τῶν λαῶν καὶ τοὺς ἀπομακρύνει ἐξευτελισμένους. Αὐτὸς τοὺς δικαστὰς καὶ κυβερνήτας τῆς γῆς συγχύζει καὶ μωραίνει.

Αὐτὸς παίρνει αἰχμαλώτους τοὺς συμβούλους τῶν λαῶν καὶ ἀπομακρύνει τούτους ἐξευτελισμένους· Αὐτὸς δὲ καὶ ἀπὸ τοὺς κυβερνῶντας καὶ κρίνοντας τοὺς λαοὺς ἀφαιρεῖ τὰς φρένας καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ κρίνουν.

Αὐτὸς καθίζει ἐπὶ θρόνου βασιλεῖς καὶ αὐτὸς δένει τὴν μέσην των μὲ δεσμὰ δουλείας.

Αὐτὸς εἶναι, ποὺ ἀνυψώνει καὶ καθίζει ἐπὶ θρόνον βασιλεῖς, καὶ Αὐτὸς δένει μὲ ζώνην τὰς ὀσφῦς αὐτῶν, παραδίδων αὐτοὺς εἰς δουλείαν καὶ αἰχμαλωσίαν.

Αὐτὸς ἐξαποστέλλει ἱερεῖς αἰχμαλώτους, ἐκμηδενίζει δὲ καὶ καταστρέφει τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς.

Αὐτὸς ἐξαποστέλλει ἱερεῖς αἰχμαλώτους, καταστρέφει δὲ τοὺς διὰ τῆς ἰσχύος των καταδυναστεύοντας τὴν γῆν.

Αὐτὸς μεταβάλλει πρὸς τὸ καλύτερον τὰ χείλη καὶ τὴν ρητορείαν τῶν ἀνθρώπων, ποὺ πιστεύουν εἰς τὴν δύναμίν του. Αὐτὸς ἔδωκε σύνεσιν εἰς τοὺς πρεσβυτέρους.

Αὐτὸς ἔχει τὴν δύναμιν νὰ μεταβάλλῃ τὰ χείλη καὶ τὴν ρητορείαν ἀνθρώπων, ποὺ ἔχουν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν δύναμιν τοῦ λόγου των, καὶ νὰ τοὺς ἀναγκάζῃ νὰ εἴπουν ἄλλα ἀπὸ ὅ,τι θὰ ἤθελον· γνωρίζει δὲ καὶ τὴν σύνεσιν τῶν γεροντοτέρων, ὥστε νὰ μὴ ἠμποροῦν οὗτοι νὰ ἐμφανισθοῦν ὡς ἔξυπνοι ἐνώπιόν του.

Αὐτὸς χύνει καταισχύνην καὶ ἐξευτελισμὸν εἰς τὰς κεφαλὰς τῶν ἀναξίων ἀρχόντων, τοὺς δὲ ταπεινοὺς θεραπεύει ἀπὸ τὰ παθήματά των.

Αὐτὸς χύνει ἀφθόνως ἐξευτελισμὸν καὶ ἀτιμίαν εἰς ἀγερώχους ἄρχοντας, θεραπεύει δὲ καὶ ἀπαλλάσει ἀπὸ τὴν καταπίεσιν τεταπεινωμένους καὶ τυραννουμένους.

Αὐτὸς ἀποκαλύπτει καὶ φέρει εἰς τὸ φῶς τὰ κρυμμένα βαθειὰ εἰς τὸ σκοτάδι. Βγάζει δὲ εἰς φῶς καὶ κάνει φανερὰ αὐτά, ποὺ σκεπάζονται εἰς τὸ σκότος τοῦ θανάτου.

Αὐτὸς ἀνακαλύπτει τὰ ἀποκεκρυμμένα βαθιὰ ὑπὸ τὸ σκότος τῆς μυστικότητος καὶ ἀποκρύψεως, ἐξάγει δὲ εἰς τὸ φῶς καὶ κάμνει φανερὰ αὐτά, ποὺ σκεπάζονται εἰς τὸ βαθὺ σκότος τοῦ θανάτου.

Παραχωρεῖ νὰ πλανῶνται ἁμαρτωλὰ ἔθνη καὶ νὰ καταστρέφωνται. Καταστρώνει δέ, ἀναδεικνύει καὶ ὁδηγεῖ εἰς ἀκμὴν καὶ δόξαν ἄλλα ἔθνη.

Αὐτὸς παραχωρεῖ νὰ ἀποπλανῶνται ἔθνη κραταιὰ καὶ νὰ καταστρέφωνται ταῦτα· αὐτὸς δὲ καταστρώνει καὶ ἀναδεικνύει νέα ἔθνη καὶ καθοδηγεῖ αὐτὰ εἰς ἀκμὴν καὶ δόξαν.

Παραχωρεῖ νὰ μεταβάλλωνται αἱ καρδίαι καὶ αἱ διάνοιαι τῶν ἀρχόντων τῆς γῆς, ἐπιτρέπει δὲ νὰ παραπλανηθοῦν εἰς δρόμον, τὸν ὁποῖον δὲν ἔχουν γνωρίσει.

Αὐτὸς παραχωρεῖ νὰ συγχύζονται καὶ σκοτίζωνται διάνοιαι κυβερνητῶν καὶ ἀρχόντων γῆς, ὡς ἀποτέλεσμα δὲ τοῦ σκοτισμοῦ τούτου ἐπέρχεται, ὅτι πλανῶνται οὗτοι εἰς δρόμον, τὸν ὁποῖον δὲν ἐγνώρισαν ποτὲ καὶ συνεπῶς θὰ χαθοῦν εἰς αὐτόν.

Θὰ προχωροῦν ψηλαφητὰ εἰς τὸ σκοτάδι καὶ ὄχι εἰς τὸ φῶς. Θὰ περιπλανῶνται καὶ θὰ παραπατοῦν, ὅπως ὁ μεθυσμένος.

Θὰ προχωροῦν ψηλαφητὰ ἀναζητοῦντες φῶς, ἀλλὰ θὰ ἐμπίπτουν εἰς νέον σκότος καὶ ὄχι εἰς φῶς, θὰ ἀποπλανηθοῦν δέ, ὅπως ὁ μεθυσμένος».

Αὐτά, διὰ τὰ ὁποῖα ἐκάματε λόγον τὰ εἶδαν καὶ τὰ ἰδικά μου μάτια. Τὰ ἔχουν ἀκούσει καὶ τὰ ἰδικά μου αὐτιά.

Ἰδοὺ ὅλα αὐτά, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα, τὰ ἔχουν ἴδει τὰ μάτια μου εἰς πολλὰς περιπτώσεις ἐπαληθεύοντα καὶ τὰ ἔχουν ἀκούσει τὰ αὐτιά μου ἐπιβεβαιούμενα καὶ ἀπὸ τὴν πεῖραν ἄλλων πρεσβυτέρων μου.

Γνωρίζω καὶ ἐγὼ ὅσα καὶ σεῖς γνωρίζετε, καὶ δὲν εἶμαι κατώτερος ἀπὸ σᾶς ὡς πρὸς τὴν σύνεσιν καὶ τὴν γνῶσιν.

Καὶ ξεύρω καὶ ἐγὼ ὅσα ἠξεύρετε καὶ σεῖς, καὶ δὲν εἶμαι ἀσυνετώτερος καὶ ἀμαθέστερος ἀπὸ σᾶς.

Ἐγὼ ὅμως θέλω νὰ ὁμιλήσω πρὸς τὸν Κύριον, νὰ ἐξετάσω καὶ νὰ συζητήσω ἐνώπιόν του, ἐὰν θέλῃ, δι’ αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἴπατε.

Δὲν θὰ σᾶς ἀκούσω λοιπόν, ἀλλ’ ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω πρὸς τὸν Κύριον, ἐνώπιον δὲ αὐτοῦ, ἐὰν θελήσῃ, θὰ ἐξετάσω καὶ θὰ συζητήσω περὶ αὐτῶν ποὺ μοῦ λέγετε.

Σεῖς εἶσθε ἰατροὶ ἀκατάρτιστοι καὶ ἄδικοι καὶ ἡ προσφερομένη ἀπὸ ὅλους σας θεραπεία τῶν κακῶν εἶναι ματαία καὶ ἀτυχής.

Σεὶς ὅμως εἶσθε ἰατροὶ ἄδικοι καὶ ὅλοι σας θεραπευταὶ κακῶν φαρμάκων, ποὺ δὲν φέρουν ὠφέλειαν, ἀλλὰ βλάπτουν.

Εἴθε νὰ ἐκρατούσατε τὸ στόμα σας κλειστόν, ὡσὰν τὸν ἄνθρωπον ποὺ δὲν ἀκούει. Αὐτὴ ἡ σιωπή σας θὰ ἀπέβαινε καὶ θὰ ἐθεωρεῖτο σοφία πρὸς τιμήν σας.

Εἴθε δὲ νὰ ἐσιωπᾶτε σὰν κωφοί, ποὺ δὲν ἀκούουν τίποτε, καὶ τότε ἡ σιωπή σας αὐτὴ θὰ σᾶς παρουσίαζε σοφοὺς καὶ συνετούς.

Ἀκούσατε, λοιπόν, ἀπὸ τὸ στόμα μου ἔλεγχον καὶ ἐπιτίμησιν. Προσέχετε εἰς τὴν κρίσιν, ἡ ὁποία ἐξέρχεται ἀπὸ τὰ χείλη μου.

Ἀκούσατε δὲ καὶ σεῖς τὸν ἔλεγχον καὶ τὴν ἐπιτίμησιν, τὴν ὁποίαν θὰ σᾶς εἴπῃ τὸ στόμα μου, προσέχετε δὲ εἰς τὴν ἐπίκρισιν, ποὺ θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὰ χείλη μου.

Τί λοιπόν; Ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεὸν δὲν ὁμιλεῖτε; Ἐμπρὸς εἰς τὸν Κύριον τολμᾶτε νὰ ἐκφράζετε δολιότητας καὶ ὑποκρισίας;

Μήπως δὲν ὁμιλεῖτε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ σὰν νὰ εἶχεν ἀνάγκην συνηγόρου ὁ Κύριος, λέγετε ψευδῆ καὶ ἀσύστατα, ὦσαν νὰ μὴ ἠδύνατο ὁ Κύριος να καταστήσῃ φανερὰς τὰς δικαίας ἐνεργείας του;

Ἀλήθεια, δὲν συστέλλεσθε; Δὲν φοβεῖσθε; Τί λέγω; Γίνεσθε σεῖς οἱ ἴδιοι κριταὶ καὶ παραμερίζετε τὸν Θεόν;

Ἢ θὰ μεροληπτήσετε σεῖς πρὸς χάριν του, ὡσὰν νὰ ἔχῃ αὐτὸς ἀνάγκην διὰ μεροληψίας να δικαιολογηθῶ; Σεῖς δὲ οἱ ἀσθενεῖς καὶ ἀδύνατοι γίνεσθε κριταί, διὰ νὰ ὑπερασπίσητε τὸν ἐν πᾶσι δίκαιον Κριτὴν

Καλὸν βέβαια καὶ συμφέρον θὰ εἶναι διὰ σᾶς, ἐὰν ὁ Θεὸς σᾶς ἐξετάσῃ καὶ ἐξερευνήσῃ. Καὶ ἂν ἀκόμη σεῖς πράττετε τὰ πάντα, διὰ νὰ τεθῆτε κοντὰ εἰς αὐτόν,

Καλὸν βέβαια θὰ εἶναι διὰ σᾶς, ἐὰν σᾶς ἐξετάσῃ καὶ σᾶς ἐρευνήσῃ ὁ Θεός! Εἴθε σεῖς, ποὺ κάνετε τὰ πάντα καὶ παρουσιάζεσθε παντοῦ ἐμπρός, νὰ προστεθῆτε εἰς Αὐτόν, γινόμενοι καὶ σεὶς σὰν Αὐτόν!

οὐχ ἧττον ὁ Θεὸς θὰ σᾶς ἐλέγξῃ καὶ θὰ σᾶς τιμωρήσῃ, ἐὰν ἀπὸ ἀπόκρυφα καὶ μυστικὰ ἐλατήρια προσωποληπτῆτε ὑπὲρ προσώπων.

Ὀσονδήποτε δὲ καὶ ἂν προσωποληπτῆτε ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ, ὅταν σᾶς ἐξετάσῃ, δὲν θὰ ἐμποδισθῇ ἀπὸ τὴν προσωποληψίαν σας αὐτὴν νὰ σᾶς ἐλέγξῃ καὶ νὰ σᾶς τιμωρήσῃ· ἐὰν δὲ καὶ ἀπὸ τὰ κρυφὰ ἐλατήρια τοῦ θαυμασμοῦ πρὸς πρόσωπα μεροληπτῆτε,

Λοιπόν, αἱ δίκαιαι τιμωρίαι παρὰ τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ σᾶς περιτυλίξουν καὶ στριφογυρίσουν καὶ ὁ φόβος καὶ τρόμος ἀπὸ αὐτὸν δὲν θὰ ἐπιπέσῃ βαρὺς ἐπάνω σας;

δὲν θὰ σᾶς στριφογυρίσουν αἱ δειναὶ τιμωρίαι του, δὲν θὰ ἐπιπέσῃ δὲ φόβος εἰς σᾶς ἀπὸ Αὐτόν, ὅπως καὶ εἰς πάντα ἔνοχον;

Ἡ ἀλαζονεία καὶ ἡ δόξα σας θὰ καταντήσουν ὡσὰν τὴν στάκτην. Γνωρίζετε δὲ ὅτι τὸ σῶμα σας εἶναι ἀπὸ πηλόν, ὅπως καὶ τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

Ὅταν δὲ ἐπιπέσῃ ἡ τρομερὰ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπάνω σας, ἡ ὑπερηφάνειά σας καὶ κάθε τι, διὰ τὸ ὁποῖον καυχᾶσθε, θὰ ἐξισωθῇ πρὸς τὴν στάκτην, τὸ δὲ σῶμα σας θὰ γίνῃ πηλὸς καὶ στάκτη.

Τώρα, λοιπόν, σιωπήσατε. Μείνατε ὡσὰν κωφοί, διὰ νὰ ὁμιλήσω ἐγὼ πρὸς σᾶς καὶ νὰ ἀνακουφισθῶ ἀπὸ τὸν θυμόν, ὁ ὁποῖος μὲ κατέχει.

Καὶ τώρα σιωπήσατε καὶ καθίσατε σὰν κωφοὶ διὰ νὰ ὁμιλήσω, χωρὶς νὰ μὲ διακόψετε, καὶ διὰ νὰ ξεσπάσω καὶ ἀνακουφισθῶ ἀπὸ τὴν πίεσιν τῶν σκέψεων καὶ παραπόνων μου.

Θὰ σφίξω μὲ τὰ δόντια μου τὸ σῶμα μου, τὴν δὲ ζωήν μου θὰ τὴν θέσω καὶ θὰ τὴν κρατήσω εἰς τὸ χέρι μου.

Ὑποφέρω τόσον πολύ, ὥστε κρατῶ τὰς σάρκας μου δαγκωμένας μὲ τὰ δόντια μου, τὴν δὲ ζωήν μου τὴν ἔχω στὰ χέρια μου παρακινούμενος νὰ θέσω τέρμα εἰς αὐτήν.

Ἐὰν πρόκειται νὰ μὲ συλλάβῃ καὶ νὰ μὲ θανατώσῃ ὁ παντοδύναμος Κύριος, διότι ἤδη ἔχει ἀρχίσει νὰ μὲ ταλαιπωρῇ μὲ τὰς θλίψεις, σᾶς βεβαιῶ ὅτι ἐγὼ θὰ ὅμιλήσω. Θὰ ὑπερασπισθῶ τὴν ἀθωότητά μου ἐνώπιον αὐτοῦ.

Ἐὰν μὲ φονεύσῃ ὁ ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν Κύριος - λέγω τοῦτο, διότι ἤδη ἔχει ἀρχίσει νὰ μὲ μεταχειρίζεται ὡς αἰχμάλωτον - σᾶς βεβαιῶ, ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω καὶ θὰ ὑπερασπισθῶ τὴν ἀθωότητά μου ἐνώπιόν του.

Ἡ παρρησία μου αὐτὴ θὰ ἀποβῇ εἰς ὠφέλειαν καὶ σωτηρίαν μου, διότι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἰσχωρήσῃ καὶ νὰ σταθῇ ἡ δολιότης.

Καὶ τοῦτο θὰ μοῦ ἀποβῇ εἰς σωτηρίαν. Διότι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσχωρήσῃ ψεῦδος ἢ δόλος. Καὶ συνεπῶς σωτήρ μου θὰ εἶναι αὐτὸς ὁ Θεός.

Ἀκούσατε, ἀκούσατε τὰ λόγια μου, διότι θὰ ὁμιλήσω καὶ θὰ τὰ ἀναγγείλω πρὸς σᾶς, ἐφ’ ὅσον φυσικὰ σεῖς θὰ θελήσετε νὰ μὲ ἀκούσετε.

Ἀκούσατε μετ’ ἐνδιαφέροντος, ἀκούσατε μετὰ προσοχῆς τοὺς λόγους μου, διότι θὰ καταστήσω γνωστὴν δημοσίᾳ τὴν συμπεριφοράν μου, καθ’ ὃν χρόνον σεῖς θὰ ἀκούετε, χωρὶς νὰ μὲ διακόπτετε.

Ἰδοὺ ἐγὼ εὑρίσκομαι πλησίον τῆς δικαίας κρίσεως καὶ ἀποφάσεως, ποὺ θὰ ἐκδοθῇ δι’ ἐμέ. Γνωρίζω δὲ καλὰ καὶ ἔχω τὴν πεποίθησιν, ὅτι θὰ φανῶ καὶ θὰ ἀποδειχθῶ δίκαιος.

Ἰδοὺ ἐγὼ εἶμαι πλησίον τῆς κρίσεως καὶ ἀποφάσεως, ἡ ὁποία θὰ ἐκδοθῇ περὶ ἐμοῦ· γνωρίζω καλὰ ὅτι θὰ φανῶ τότε δίκαιος.

Διότι ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ μὲ κρίνῃ καὶ θὰ μὲ κατακρίνῃ; Ἐὰν παρουσιάσῃ βασίμους κατηγορίας, ἐγὼ θὰ μείνω ὡσὰν κωφὸς καὶ θὰ δεχθῶ ὡς τιμωρίαν τὸν ἐξαφανισμόν.

Διότι ποῖος θὰ μὲ κατηγορήσῃ καὶ θὰ κριθῇ μετ’ ἐμοῦ; Ἂς ἔλθῃ. Διότι ἐὰν προβάλῃ βασίμους κατηγορίας κατ’ ἐμοῦ, ἐγὼ θὰ σιωπήσω καὶ θὰ δεχθῶ ὡς τιμωρίαν τὸν θάνατόν μου.

Δύο ὅμως πράγματα παρακαλῶ νὰ μοῦ παραχωρήσῃς, Κύριε, καὶ τότε ἐγὼ δὲν θὰ ἀποκρυβῶ ἀπὸ τὸ πρόσωπόν σου, ἀλλὰ θὰ ὁμιλήσω ἄφοβα.

Παρακαλῶ δὲ σέ, Κύριε, ἵνα μοῦ δώσῃς δύο τινά, καὶ τότε ἐγὼ δὲν θὰ κρυβῶ ἀπὸ τὸ πρόσωπόν σου, ἀλλὰ θὰ ὁμιλήσω ἄφοβα καὶ θὰ φανερώσω ὅλον τὸν ἑαυτόν μου.

Ἀπομάκρυνε ἀπὸ ἐμὲ τὴν τιμωρὸν χεῖρα σου καὶ ἂς μὴ μὲ κατατρομάζῃ ὁ φόβος, τὸν ὁποῖον ἐμπνέει ἡ παρουσία σου.

Τὰ δύο αὐτά, ποὺ σοῦ ζητῶ, εἶναι· ἀπομάκρυνε ἀπ’ ἐμοῦ τὴν χεῖρα σου, ἡ ὁποία μὲ τιμωρεῖ, καὶ ἂς, μὴ μὲ κατατρομάζῃ ὁ φόβος, ποὺ ἐμπνέει ἡ παρουσία σου· διότι ὁποιονδήποτε ἀπὸ τὰ δύο μου παραλύει τὰς δυνάμεις.

Ἔπειτα θὰ μὲ καλέσῃς, ἐγὼ δὲ θὰ σὲ ἀκούσω μὲ εὐλάβειαν, ἢ θὰ μοῦ ὁμιλήσῃς, ἐγὼ δὲ θὰ σοῦ δώσω ἀπάντησιν εἰς ὅ,τι θὰ μὲ ἐρωτήσῃς.

Ὅταν δὲ μοῦ δώσῃς τὰ δύο αὐτά, θὰ μὲ καλέσῃς, ἐγὼ δὲ θὰ σὲ ἀκούσω εὐλαβῶς, ἢ θὰ μοῦ ὁμιλήσῃς, ἐγὼ δὲ εἰς ὅ,τι μὲ ἐρωτήσῃς, θὰ σοῦ δώσω ἀπόκρισιν.

Καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλα ἐρωτῶ, Κύριε· πόσαι καὶ ποῖαι εἶναι αἱ ἁμαρτίαι μου καὶ αἱ παραβάσεις τοῦ νόμου σου, εἰς τὰς ὁποίας ἔχω ὑποπέσει; Δίδαξέ με ποιὲς εἶναι αὐτές.

Καὶ πρωτίστως σὲ παρακαλῶ, Κύριε, νὰ μὲ διδάξῃς πόσαι εἶναι αἱ ἁμαρτίαι μου καὶ αἱ παραβάσεις τοῦ νόμου Σου, εἰς τὰς ὁποίας ὑπέπεσα. Δίδαξόν με καὶ πληροφόρησόν με Σύ, ποῖαι εἶναι αὗται.

Διατί, Κύριε, κρύβεσαι ἀπὸ ἐμέ; Μήπως νομίζεις ὅτι εἶμαι ἐχθρός σου;

Διατί κρύπτεσαι ἀπὸ ἐμὲ καὶ δὲν μοῦ ὁμιλεῖς; Διατί δὲ μὲ νομίζεις, ὅτι εἶμαι ὑπεναντίος καὶ ἐχθρός σου;

Ἢ δὲν θὰ θελήσῃς νὰ προφύλαξῃς ἐμέ, ποὺ ὁμοιάζω πρὸς φύλλον, τὸ ὁποῖον κινεῖται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ἀπὸ τὸν ἄνεμον; Ἢ εἶσαι δυσμενῶς διατεθειμένος ἀπέναντι ἐμοῦ, ὁ ὁποῖος ὁμοιάζω μὲ ξηρὸ χορτάρι, ποὺ τὸ σηκώνει καὶ τὸ παρασύρει ὁ ἄνεμος;

Ἢ δὲν θὰ θελήσῃς νὰ μὲ φυλάξῃς, ποὺ κατὰ τὴν ἀδυναμίαν ὁμοιάζω πρὸς φύλλον, ποὺ κινεῖται ἀπὸ ἄνεμον, ἢ εἶσαι δυσμενῶς διατεθειμένος εἰς ἐμέ, σὰν εἰς χόρτον ξηρόν, ποὺ τὸν σηκώνει καὶ τὸν πετᾷ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ἡ πνοὴ τοῦ ἀνέμου;

Ἔγραψες καὶ ἐξέδωσες ἐναντίον μου βαρείας καὶ ὀδυνηρὰς δι’ ἐμὲ ἀποφάσεις. Διότι μοῦ κατελόγισες ἁμαρτίας νεότητός μου.

Λέγω ταῦτα, διότι μὲ κατεδίκασας νὰ ὑποστῶ πικρὰς καὶ κακὰς τιμωρίας, μὲ περιέβαλες δὲ μὲ τὰς ἁμαρτίας τῆς νεότητάς μου,

Ἔθεσες ἀκίνητα τὰ πόδια μου εἰς βασανιστικὰ δεσμά. Κατέγραψες δὲ λεπτομερῶς ὅλα μου τὰ ἔργα, διὰ νὰ μοῦ ζητήσῃς λόγον. Ἔφθασες ἕως καὶ εἰς αὐτὰ τὰ πρῶτα βήματα τῆς ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς μου.

ἔθεσας δὲ τοὺς πόδας μου εἰς τὸ βασανιστικὸν ὄργανον, διὰ τοῦ ὁποίου κρατοῦνται σφιγμένοι καὶ ἀκίνητοι, ἐφύλαξες δὲ ὅλα μου τὰ ἔργα διὰ νὰ μοῦ ζητῇς λόγον δι’ αὐτά, καὶ ἔφθασες εἰς αὐτὰς ἀκόμη τὰς πρώτας πράξεις μου καὶ τὰς ἀρχὰς τῶν διαβημάτων μου καὶ τῆς συμπεριφορᾶς μου.

Τὸ σῶμα μου ἔχει στεγνώσει καὶ παληώσει, ὅπως τὸ ἀσκί. Ἔχει καταστραφῇ σὰν τὸ ἔνδυμα, ποὺ τὸ κατέφαγεν ὁ σκόρος.

Ὄχι δὲ μόνον οἱ πόδες, ἀλλ’ ὁλόκληρον τὸ σῶμα παλιώνει σὰν τὸν ἀσκόν, ὅστις μὲ τὸν καιρὸν σήπεται καὶ εἶναι ἄχρηστος, ἢ ὅπως τὸ ροῦχον τὸ σκωροφαγωμένον.

Κάθε θνητός, ποὺ γεννᾶται ἀπὸ γυναῖκα, ζῇ ὀλίγα χρόνια γεμᾶτα ἀπὸ ταραχὴν καὶ βάσανον.

Λέγω σὰν ροῦχον σκωροφαγωμένον, διότι κάθε θνητὸς ἄνθρωπος, ποὺ γεννᾶται ἀπὸ γυναῖκα, ζῇ ὀλίγα χρόνια, γεμᾶτα ἀπὸ ταραχὴν καὶ ἀγανάκτησιν.

Ὁμοιάζει μὲ φυτόν, τὸ ὁποῖον ἤνθησε καὶ ἔπεσε κατόπιν μαραμμένον. Φεύγει γρήγορα, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃ, ὡσὰν σκιά ποὺ χάνεται καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ σταθῇ.

Ἢ σὰν ἄνθος ποὺ ἄνθησε καὶ ἔπεσε μαραμένον, φεύγει γρήγορα καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃ, σὰν σκιὰ ποὺ χάνεται καὶ δὲν θὰ σταθῇ.

Καὶ σύ, Κύριε, ὁ ἀπειροτέλειος Θεός, ἀσχολεῖσαι μὲ τὸ μηδαμινὸν αὐτὸ ὄν, καὶ μάλιστα συγκαταβαίνεις νὰ ἔλθῃ εἰς ἀντιδικίαν μαζῆ σου καὶ νὰ δικασθῇ ἐνώπιόν σου;

Καὶ Σὺ ὁ μέγας καὶ δυνατὸς κατεδέχθης νὰ λογαριασθῇς μὲ τὸν εὐτελῆ αὐτὸν καὶ ἀδύνατον καὶ τὸν ἔκαμες νὰ ἔμβῃ εἰς δίκην μαζί σου καὶ νὰ δικασθῇ ἀπὸ Σέ:

Ἀλλὰ ποῖος εἶναι καθαρὸς ἀπὸ ἠθικοὺς ρύπους; Κανείς,

Κανεὶς ὅμως δὲν θὰ ἀθωωθῇ. Διότι ποῖος θὰ εὑρεθῇ καθαρὸς ἀπὸ τὸν ρύπον τῶν ἁμαρτιῶν; Κανείς.

ἔστω καὶ ἂν μία ἡμέρα εἶναι ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς του ἐπὶ τῆς γῆς. Μετρημένοι εἶναι οἱ μῆνες τῆς ζωῆς του παρὰ Κυρίου. Τὸν ἔθεσες νὰ ζήσῃ ὡρισμένον χρόνον καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὸν ὑπερβῇ.

Κάθε ἄνθρωπος φέρει τὸν ρύπον τῆς ἁμαρτίας, ἔστω καὶ ἂν μίαν ἡμέραν εἶναι ὁ βίος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς· εἶναι δὲ μετρημένοι καὶ ἀριθμοῦνται ἀπὸ τὸν Θεὸν οἱ μῆνες τῆς ζωῆς του· εἰς ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα ἐτοποθέτησας τὴν ζωήν του καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπερβῇ αὐτό.

Ἀπομάκρυνε ἀπὸ αὐτὸν τὴν ὀργήν σου, Κύριε, διὰ νὰ ζήσῃ ἥσυχος καὶ νὰ ἀπολαύσῃ τὴν ζωήν του, ὅπως ὁ μισθωτὸς ἐργάτης, ὁ ὁποῖος μετὰ τὸν κόπον τῆς ἡμέρας ἀναπαύεται εἰς τὸ σπίτι του.

Ἀπομακρύνθητι ἀπὸ αὐτόν, διὰ νὰ ἡσυχάσῃ καὶ εὐχαριστηθῇ τὴν ζωήν του, ὅπως καὶ ὁ μισθωτὸς ἐργάτης ὕστερον ἀπὸ τὸν μόχθον τῆς ἡμέρας ἀναπαύεται τὸ ἑσπέρας ἐπανερχόμενος εἰς τὸ σπίτι του.

Εἰς κάθε δένδρον ὑπάρχει ἡ ἐλπὶς καὶ ἡ δυνατότης νὰ ἀναβλαστήσῃ, διότι ἐὰν κοπῇ δύναται καὶ πάλιν νὰ βλαστήσῃ καὶ ὁ βλαστός του νὰ μὴ λείψῃ ἐντελῶς.

Ναί· ἄφησε τὸν ταλαίπωρον ἄνθρωπον νὰ ἡσυχάσῃ. Διότι ὑπάρχει καὶ δι’ αὐτὸ τὸ δένδρον ἐλπὶς παρατάσεως τῆς ζωῆς του· διότι, ἐὰν κοπῇ ἀπὸ τὸν κηπουρόν, θὰ ἀνθήσῃ καὶ πάλιν, καὶ ὁ τρυφερὸς κλῶνος, ποὺ θὰ πεταχθῇ, δὲν θὰ ἐκλείψῃ καὶ δὲν θὰ ἐξαφανισθῇ.

Διότι, ἐὰν γηράσῃ ἡ ρίζα του μέσα εἰς τὴν γῆν, καὶ φανῇ ξηρὸς ὁ κορμός του εἰς τὸ βραχῶδες ἔδαφός του,

Ἐὰν δὲ πάλιν γηράσῃ ἡ ρίζα του μέσα εἰς τὴν γῆν, κουφώσῃ δὲ καὶ φανῇ ξηρὸν εἰς τὸ βραχῶδες ἔδαφός του, πάλιν εἰς τὸ κάτω μέρος τοῦ γηρασμένου κορμοῦ του,

πάλιν εἰς τὸ κάτω μέρος τοῦ γηρασμένου στελέχους του ὀλίγη ὑγρασία ἠμπορεῖ νὰ τὸ κάμῃ νὰ ἀναβλαστήσῃ, νὰ ἀνθίσῃ, νὰ δώσῃ καρπὸν πρὸς συγκομιδὴν ὡσὰν νεαρὸν φυτόν.

ὅταν ὀλίγον ὑγρανθῇ τὸ ἔδαφος, θὰ ἀνθήσῃ τοῦτο καὶ θὰ καρποφορήσῃ, ὥστε ἐν καιρῷ νὰ θερίσουν τοὺς καρπούς του, σὰν νὰ ἦτο οὐχὶ γηρασμένον, ἀλλὰ δένδρον νεοφυτευμένον.

Ὁ ἄνθρωπος ὅμως, ποὺ ἀπέθανεν, ἔφυγε πλέον ὁριστικῶς καὶ δὲν γυρίζει πάλιν. Ὅταν ὁ θνητὸς πέσῃ νεκρός, ἐκλίπει ὁριστικῶς ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς ζωντανούς.

Ὁ ἄνθρωπος ὅμως, ποὺ ἀπέθανεν, ἔφυγε καὶ δὲν γυρίζει πάλιν, ὅταν δὲ ὁ θνητὸς πέσῃ νεκρός, δὲν ὑπάρχει πλέον μεταξύ των ἐπὶ γῆς ζώντων.

Μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου ὁλόκληρος λίμνη ἐξατμίζεται καὶ ἐξαφανίζεται. Καὶ ποταμός, τοῦ ὁποίου ἐστείρευσαν τὰ νερά, ξηραίνεται, γίνεται ἔρημος.

Διότι συμβαίνει ὅ,τι καὶ μὲ τὴν θάλασσαν καὶ τοὺς ποταμούς. Μὲ τὸν χρόνον ἡ θάλασσα χάνει τὰ νερά της καὶ ἀποσύρεται βαθύτερα ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς παραλίας της, ὁ ποταμὸς δέ, ποὺ δὲν ἔχει πλέον νερό, ξηραίνεται καὶ αὐτός.

Ἐτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος, ποὺ κοιμᾶται τὸν ὕπνον τοῦ θανάτου, δὲν θὰ ἐξυπνήσῃ. Ἕως ὅτου θὰ ὑπάρχῃ ὁ οὐρανός, δὲν θὰ συναρμολογηθοῦν καὶ πάλιν τὰ μέλη του. Δὲν θὰ ἐξυπνήσουν οἱ νεκροὶ ἀπὸ τὸν ὕπνον τοῦ θανάτου των.

Ὁ ἄνθρωπος δέ, ποὺ ἐκοιμήθη τὸν ὕπνον τοῦ θανάτου, δὲν θὰ ἐξυπνύσῃ πλέον, καὶ ἕως ὅτου ὑπάρχει οὐρανός, τὰ διαλυθέντα ὑπὸ τοῦ θανάτου μέλη τοῦ σώματός του δὲν θὰ συναρμοσθοῦν πάλιν, καὶ δὲν θὰ ἐξυπνήσῃ οὔτε αὐτὸς οὔτε οἱ ὅμοιοί του ἀπὸ τὸν ὕπνον τους.

Εἴθε νὰ μὲ ἐκρατοῦσες φυλακισμένον εἰς τὸν ᾅδην, νὰ μὲ ἔκρυπτες ἐκεῖ, ἕως ὅτου κατευνασθῇ ἡ ὀργή σου· καὶ νὰ μοῦ ὁρίσῃς χρόνον, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ εὐδοκήσῃς νὰ μὲ ἐνθυμηθῇς.

Εἴθε καὶ πάλιν εἴθε νὰ μὲ ἐφύλαττες φυλακισμένον εἰς τὸν ἅδην, νὰ μὲ ἔκρυπτες δὲ ἐκεῖ, ἕως ὅτου παύσῃ ἡ ὀργή σου, καὶ νὰ μοῦ ὁρίσῃς χρόνον, κατὰ τὸν ὁποῖον καὶ πάλιν θὰ μὲ ἐνθυμηθῇς καὶ θὰ μὲ ἐπαναφέρῃς εἰς τὴν γῆν.

Διότι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀποθάνῃ, θὰ ἔχει πλέον συμπληρώσει τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του. Θὰ περιμένω, λοιπόν, ἐγὼ μὲ ὑπομονὴν νὰ ζήσω καὶ πάλιν, ἀφοῦ θὰ ἔχω ἀποθάνει.

Ηὐχήθην ὅμως ἀτόπως. Διότι, ἐὰν ἀποθάνῃ ὁ ἄνθρωπος, θὰ ζήσῃ πρῶτον καί, ἀφοῦ τελειώσῃ ὁριστικῶς ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ἐπὶ γῆς ζωῆς του, θὰ ἐπέλθῃ ὁ θάνατός του. Θὰ δείξω λοιπὸν ὑπομονήν, ἕως ὅτου ἀλλάξω πάλιν κατάστασιν καὶ ἀπὸ τῆς ζωῆς μεταπηδήσω εἰς τὸν θάνατον.

Ἐὰν σὺ μὲ καλέσῃς εἰς τὴν ζωήν, ἐγὼ μετὰ χαρᾶς θὰ σὲ ὑπακούσω. Τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου, τὰ πλάσματά σου μὴ τὰ ἀπαρνῆσαι, Κύριε.

Ἔπειτα μετὰ τὴν μεταβολήν, ποὺ θὰ μοῦ συμβῇ, θὰ μὲ καλέσῃς εἰς νέαν ζωήν, ἐγὼ δὲ εὐχαρίστως θὰ σὲ ὑπακούσω· τὰ πλάσματά Σου δέ, ἅτινα εἶναι ἔργα τῶν χειρῶν σου, μὴ τὰ ἀπαρνῆσαι, Κύριε.

Ἠρίθμησες καὶ ἐλεπτολόγησες ὅλα τὰ ἔργα τῆς ζωῆς μου, Κύριε, καὶ κανένα ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματά μου δὲν παρέβλεψες.

Τώρα ὅμως εἰς τὴν παροῦσαν ἀθλίαν ζωήν μου ἐμέτρησας καὶ ἐλογάριασες ὅλα, ὅσα ἐπιτηδεύομαι καὶ πράττω, καὶ δὲν θὰ σοῦ διαφύγῃ τίποτε ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας μου.

Ἔκλεισες καὶ ἐσφράγισες τὰς ἁμαρτίας μου, ὅπως ἀσφαλίζουν τὰ χρήματά των εἰς τὸ βαλάντιον οἱ πλούσιοι. Ἐπεσήμανες ἀκόμη, ὥστε νὰ διακρίνεται καλά, ἐὰν καὶ κάτι, χωρὶς νὰ τὸ θέλω, ἔχω παραβῆ.

Ἐσφράγισες δὲ καλὰ τὰς ἀνομίας μου, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ πέσουν ἔξω καὶ χαθοῦν, ὅπως ἀσφαλίζουν τὰ χρήματα εἰς βαλάντιον, ἐσημέδευσες δέ, ὥστε νὰ διακρίνεται καλά, ἐὰν κάτι χωρὶς νὰ τὸ θέλω παρέβην.

Καὶ τὸ ὄρος ἀκόμη κάποτε ὀπωσδήποτε θὰ πέσῃ καὶ ὁ βράχος θὰ γηράσῃ καὶ θὰ παραμερίσῃ ἀπὸ τὴν θέσιν του.

Πλὴν ὄχι μόνον ὁ ἀσθενὴς ἄνθρωπος, ἀλλὰ καὶ τὸ ὄρος σιγά - σιγὰ τριβόμενον καὶ διαρρέον θὰ καταπέσῃ καὶ ἀπὸ ὑψηλόν, ποὺ εἶναι, θὰ ἰσοπεδωθῇ· καὶ ἡ πέτρα θὰ παλιώσῃ καὶ θὰ μετακινηθῇ ἀπὸ τὸν τόπον της.

Ἔκαμαν λείους τοὺς σκληροὺς λίθους τὰ ὕδατα, τὰ ὁποῖα περνοῦν ἐπάνω των. Καὶ τὰ νερὰ παρασύρουν τὰ ὑψώματα τῶν χωμάτων καθὼς ἀπλώνονται ἐπάνω καὶ κατακλύζουν τὴν πεδιάδα. Ἔτσι καὶ σύ, ἐν τῇ παντοδυναμίᾳ σου, ἐξαντλεῖς καὶ ἀφανίζεις τὴν ὑπομονὴν τοῦ ἀνθρώπου.

Λίθων σκληρῶν τὴν ἐπιφάνειαν κατέστησαν λείαν τὰ νερά, ποὺ περνοῦν συνεχῶς ἀπὸ πάνω τους, καὶ νερά, ποὺ κατεπλημμύρησαν ἰσοπεδωμένον ἔδαφος, τὸ ἀπέπλυναν ἀπὸ τὸ χῶμα τῆς γῆς καὶ τὸ ἀπεγύμνωσαν καὶ ἡ ἰδική σου χεὶρ ἡ παντοδύναμος πόσῳ μᾶλλον ἐξαντλεῖ τὴν ὑπομονὴν τοῦ ἀσθενοῦς ἀνθρώπου καὶ ἐξαφανίζει αὐτόν.

Τὸν ἔσπρωξες, διὰ νὰ καταστραφῇ ἐντελῶς. Ἀπέθανε καὶ ἔφυγε. Ἔστρεψες καὶ ἐστήριξες ἀπειλητικὸν ἐπάνω του τὸ πρόσωπόν σου καὶ τὸν ἔστειλες μακρὰν ἀπὸ τὴν παροῦσαν ζωήν.

Τὸν ἔσπρωξες μὲ τελειωτικὸν σπρώξιμον καὶ ἔφυγεν ἀπὸ τὴν χώραν τῶν ζώντων· ἐστήριξας ἀπειλητικὸν ἐπ’ αὐτοῦ τὸ πρόσωπόν Σου καὶ τὸν ἔστειλες μακρὰν ἀπὸ τὴν παροῦσαν ζωήν.

Ἐὰν οἱ ἀπόγονοί του πληθυνθοῦν, δὲν τὸ μανθάνει· καὶ ἐὰν πάλιν μείνουν ὀλίγοι, δὲν τὸ γνωρίζει, ἀφοῦ θὰ ἔχῃ ἀποθάνει.

Ἐνῷ δὲ ἀπέκτησε πολλὰ παιδιά, ὅταν πλησιάζῃ ὁ θάνατος, τὰ ξεχάνει ὅλα καὶ δὲν ἠξεύρει πόσα τέκνα ἔχει. Ἀλλὰ καὶ ὀλίγα παιδιὰ ἂν ἀποκτήσῃ, τὰς στιγμὰς ἐκείνας δὲν γνωρίζει πόσα εἶναι.

Τὸ μόνον, ποὺ αἰσθάνεται καὶ γνωρίζει, εἶναι ὅτι αἱ σάρκες του πονοῦν κατὰ τὰς τελευταίας ἐκείνας ὥρας. Ἡ δὲ ψυχή του πλημμυρίζει ἀπὸ πένθος.

Δὲν γνωρίζει τίποτε, παρὰ μόνον αἱ σάρκες αὐτοῦ πονοῦν κατὰ τὰς τελευταίας ἐκείνας ὥρας, ἡ δὲ ψυχή του πλήρης ἀγωνίας πενθεῖ καὶ λυπεῖται».

Ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Ἐλιφὰζ ὁ θαιμανίτης καὶ εἶπε·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἐλιφὰζ ὁ Θαιμανίτης καὶ ἁπαντῶν εἰς τὸν Ἰὼβ εἶπεν:

«λοιπόν, καὶ ὁ σοφὸς ἄνθρωπος θὰ δώσῃ κενὴν καὶ ἀερώδη ἀπάντησιν, διότι ἔχει γεμίσει τὴν καρδίαν του μὲ παράπονα,

«Ἄραγε ὁ σοφὸς θὰ δώσῃ ἀπάντησιν μὲ σοφίαν γεμάτην ἀπὸ ἀέρα καὶ μόνον, καὶ θὰ γεμίσῃ τὴν κοιλίαν του μὲ ἄνεμον λίβαν, σφοδρὸν καὶ καυστικόν, ὥστε νὰ τοῦ προκαλῆται πόνος,

ὥστε νὰ ἐκφράζεται μὲ λόγια, τὰ ὁποῖα δὲν ἔπρεπε ποτὲ νὰ χρησιμοποιῇ καὶ εἰς τὰ ὁποῖα καμμία δὲν ὑπάρχει ὠφέλεια;

ὑπερασπιζόμενος τὸν ἑαυτόν του μὲ λόγια ἀπρεπῆ καὶ μὲ λόγια, ποὺ δὲν προκαλοῦν καμμίαν ὠφέλειαν;

Καὶ σὺ, λοιπόν, ἀπεμάκρυνες ἀπὸ τὴν καρδίαν σου τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξεστόμισες αὐτὰ τὰ λόγια ἐνώπιον τοῦ Κυρίου;

Καὶ σὺ δὲν ἀπηρνήθης τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ, δὲν συνετέλεσες δὲ λόγια τοιαῦτα, ἀπρεπῆ καὶ ἀνωφελῆ ἀπέναντι οὐχὶ ἀνθρώπων, ἀλλὰ τοῦ Κυρίου;

Εἶσαι ἔνοχος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου διὰ τὰ λόγια, ποὺ διέφυγον ἀπὸ τὸ στόμα σου, καὶ δὲν κατώρθωσες νὰ διακρίνῃς, ὅτι τὰ λόγια αὐτὰ εἶναι ἀλαζονικῶν καὶ ἐπηρμένων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι οὔτε τὸν Θεὸν φοβοῦνται οὔτε τοὺς ἀνθρώπους ἐντρέπονται.

Εἶσαι ἔνοχος ἕνεκα τῶν λόγων τοῦ στόματός σου, οὐδὲ ἔκαμες διάκρισιν, ἀλλ’ ἐχρησιμοποίησες λόγους ἀγερώχων καὶ βλασφήμων ἀνθρώπων.

Τὰ ἴδιά σου τὰ λόγια θὰ σὲ καταδικάσουν καὶ ὅχι ἐγώ. Τὰ χείλη σου εἶναι μάρτυρες κατηγορίας ἐναντίον σου.

Θὰ σὲ ἐλέγξῃ ὡς ἔνοχον τὸ στόμα σου καὶ ὄχι ἐγώ, τὰ δὲ χείλη σου, δι’ ὅσων εἶπες, θὰ μαρτυρήσουν ἐναντίον σου.

Τί λοιπόν; Μήπως σὺ ἐγεννήθης πρῶτος ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ γνωρίζεις ὅλα; Ἢ μήπως, τυχόν, καὶ ἔχεις δημιουργηθῆ, πρὶν ἀκόμη γίνουν τὰ ὄρη καὶ οἱ λόφοι ἐπὶ τῆς γῆς, ἀρχαιότερος καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν Ἀδάμ;

Διότι τί ἰδέαν ἔχεις διὰ τὸν ἑαυτόν σου; Μήπως σὺ ἐγεννήθης πρῶτος ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ συνεπῶς ἔχεις ὅλην τὴν πεῖραν τῶν αἰώνων, κατὰ τοὺς ὁποίους ζοῦν οἱ ἄνθρωποι; Ἢ μήπως συνεπήχθης εἰς ἄνθρωπον, προτοῦ γίνουν τὰ βουνὰ καὶ οἱ λόφοι, καὶ εἶσαι λοιπὸν καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἀδὰμ παλαιότερος;

Ἢ μήπως ἔχῃς ἀκούσει τὸ ἄρρητον ὑπὸ τοῦ Θεοῦ συντεταγμένον σχέδιον; Μήπως σὲ μετεχειρίσθη ὁ Θεός ὡς σύμβουλόν του; Εἰς σὲ δὲ ἐπῆλθε καὶ ἐπλημμύρισεν ἡ σοφία, ὥστε νὰ θεωρῇς τὸν ἑαυτόν σου σοφώτερον ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους;

Ἢ ἔχεις ἀκούσει τὸ μυστικὸν σχέδιον, τὸ συντεταγμένον ὑπὸ τῆς σοφίας τοῦ Κυρίου; Ἢ μήπως σὲ ἐχρησιμοποίησεν ὡς σύμβουλόν του ὁ Θεός; Ἦλθε δὲ εἰς σὲ ἡ σοφία, ὥστε νὰ κατέχῃς σὺ αὐτήν, ὅσον κανένας ἄλλος;

Ὄχι βέβαια. Διότι τί περισσότερον γνωρίζεις σύ, τὸ ὁποῖον ἡμεῖς δὲν γνωρίζομεν; Ἢ τί καταλαβαίνεις σύ, τὸ ὁποῖον δὲν ἠμποροῦμεν καὶ ἡμεῖς νὰ ἐννοήσωμεν;

Ὄχι· δὲν κατέχεις σὺ ὁλόκληρον τὴν σοφίαν. Διότι, τί ἠξεύρεις σύ, τὸ ὁποῖον δὲν ἠξεύρομεν καὶ ἠμεῖς; Ἤ τί καταλαβαίνεις σύ, τὸ ὁποῖον δὲν ἐννοοῦμεν καὶ ἠμεῖς;

Ἀκόμη δὲ ὑπάρχει μεταξύ μας γέρων, παλαιὸς εἰς τὰ ἔτη καὶ τὰς ἡμέρας, μὲ βαρύτερον φορτίον ἐτῶν ἐπὶ τῆς ράχεώς του καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν πατέρα σου.

Ἐὰν δὲ προβάλλῃς τὴν λόγῳ τῆς ἡλικίας σου μεγάλην πεῖραν, ποὺ ἔχεις, ὑπάρχει ἀσφαλῶς γέρων καὶ παλαιὸς μεταξύ μας, μὲ πολὺ περισσοτέρας ἡμέρας ἀπὸ τὸν πατέρα σου.

Ἔχεις μαστιγωθῆ καὶ τιμωρηθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν ὀλιγώτερον, ἀπὸ ὅσον ἔχεις ἁμαρτήσει ἐνώπιόν του. Μεγάλα καὶ αὐθάδη λόγια εἶπες καὶ δὲν συναισθάνεσαι τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν σου.

Ἔχεις μαστιγωθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν πολὺ ὀλίγον, ἐν σχέσει πρὸς ὅσα ἔχεις ἁμαρτήσει, μὲ μεγάλην δὲ καὶ ὑπερβολικὴν γλῶσσαν ἔχεις ὁμιλήσει, μὴ συναισθανόμενος τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν σου.

Τί ἐτόλμησεν ἡ καρδία σου νὰ ἐκστομίσῃ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Πῶς ἐτόλμησες καὶ ὕψωσες ἐγωιστϊκοὺς καὶ αὐθάδεις τοὺς ὀφθαλμούς σου πρὸς τὸν Θεόν;

Τί ἐτόλμησεν ἡ καρδία σου νὰ ἐκστομίσῃ εἰς τὸν Θεόν, ἤ τί ἐβάστασαν οἱ ὑψωθέντες εἰς τὸν οὐρανὸν ὀφθαλμοί σου, οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ εἶναι ριγμένοι πρὸς τὰ κάτω, νεύοντες πρὸς τὴν γῆν;

Διατί ἐξερράγης εἰς θυμὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἔβγαλες δὲ ἀπὸ τὸ στόμα σου λόγους τέτοιους ἀπρεπεῖς κατὰ τῆς δικαιοσύνης καὶ ἀγαθότητος τοῦ Θεοῦ;

Διότι ἐξέσπασες εἰς θυμὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ἔβγαλες δὲ ἀπὸ τὸ στόμα σου λόγους τοιούτους κατὰ τῆς δικαιοσύνης καὶ ἀγαθότητός του, ποὺ δὲν ἐπετρέπετο νὰ ἐκστομίσῃς.

Ἡμάρτησες βαρέως ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, διότι ποιὸς ἄνθρωπος, ἐνὼ εἶναι θνητὸς, ἠμπορεῖ νὰ καυχηθῇ ὅτι θὰ εἶναι ἄμεμπτος καὶ καθαρός; Ποιὸς ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ γυναῖκα, ἠμπορεῖ νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι εἶναι δίκαιος;

Παρεξετράπης καὶ ἠσέβησες. Διότι, ποῖος, ἐνῷ εἶναι θνητός, δύναται νὰ καυχηθῇ, ὅτι θὰ εἶναι ἄμεμπτος καὶ καθαρός; Ἢ ποῖος, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ γυναῖκα, θὰ παρουσιασθῇ, προβάλλων τὸν ἑαυτόν του, ὅτι θὰ εἶναι δίκαιος;

Ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν μένει ἀπόλυτα ἰκανοποιημένος ἀπὸ τὴν ἀρετὴν ἁγίων ἀγγέλων καὶ δὲν τοὺς ἐμπιστεύεται πλήρως, ἐὰν ὁ οὐρανός, ὅπου κατοικοῦν οἱ ἄγγελοι, δὲν εἶναι πλήρως καθαρὸς ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν ἄπειρον ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ,

Ἐὰν δὲ ὁ Θεὸς δὲν ἐμπιστεύεται εἰς τοὺς ἁγίους, ἀλλὰ διαρκῶς ἐνισχύῃ αὐτούς, ἵνα μὴ ἐκπέσουν, ὁ οὐρανὸς δέ, ὅπου κατοικοῦν οἱ ἄγγελοι, δὲν εἶναι καθαρὸς συγκρινόμενος πρὸς τὴν ἄπειρον καθαρότητά του,

πόσῳ μᾶλλον σιχαμερὸς καὶ ἀκάθαρτος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ρουφᾷ καθημερινῶς τὴν ἁμαρτίαν σὰν τὸ νερό;

πόσῳ μᾶλλον σιχαμένος καὶ ἀκάθαρτος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος πίνει ἀδικίας σὰν ποτόν.

Θὰ σοῦ διηγηθῶ κάτι καὶ ἄκουσέ με. Θὰ σοῦ διηγηθῶ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἤκουσα καὶ εἶδα·

Θὰ σοῦ ἀναγγείλω δὲ τώρα, καὶ σὺ ἄκουέ με, ὅσα ἔχω ἴδει εἰς πολλὰς περιπτώσεις ἐπιβεβαιούμενα, αὐτὰ θὰ σοῦ ἀναφέρω,

αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶπαν ἄνδρες σοφοὶ καὶ τὰ ὁποῖα οἱ πατέρες των δὲν τὰ ἀπέκρυψαν ἀπὸ αὐτούς, ἀλλὰ τοὺς τὰ μετέδωσαν.

τὰ ὁποῖα ἄνδρες σοφοὶ εἶπον καὶ δι’ ἐμοῦ τώρα θὰ ἐπαναλάβουν, καὶ δὲν ἔκρυψαν οἱ πατέρες των ἀπὸ αὐτούς, ἀλλὰ τοὺς τὰ μετέδωκαν.

Εἶναι καθαροὶ καὶ ἀμιγεῖς ἀπὸ ξένας ἐπιδράσεις, διότι εἰς τὴν χώραν, ποὺ ἐδόθη εἰς αὐτοὺς πρὸς κατοικίαν των, δὲν ἐγκατεστάθη κανένας ξένος μεταξύ των.

Εἰς αὐτοὺς μόνους ὡς εὐνοουμένους τοῦ Θεοῦ ἐδόθη ὑπ’ Αὐτοῦ ἡ γῆ καὶ δὲν ἦλθεν ἐναντίον του ξένος καὶ ἀλλόφυλος, ὁ ὁποῖος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ νοθεύσῃ τὰς ἀληθεῖς παραδόσεις των.

Ὁλόκληρος ἡ ζωὴ τοῦ ἀσεβοῦς ἐκδαπανᾶται καὶ εὑρίσκεται συνεχῶς ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ἀγωνίας καὶ τῆς φροντίδος. Καὶ αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ ἰσχυροῦ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν θέσιν ἀριθμημένα εἶναι τὰ ἔτη.

Ὅλος ὁ βίος τοῦ ἀσεβοῦς διατελεῖ ὑπὸ βασανιστικὴν φροντίδα καὶ ταραχήν, εἰς τὸν δυνάστην δὲ καὶ τύραννον ἔχουν δοθῆ μετρημένα τὰ ἔτη τῆς τυραννικῆς ἰσχύος του.

Ὁ φόβος, ποὺ τὸν συνέχει καὶ τὸν κάμνει νὰ ἀγωνιᾷ, εὑρίσκεται πάντοτε εἰς τὰ αὐτιά του. Καὶ ὅταν φαίνεται ὅτι ἔχει πλέον εἰρηνεύσει καὶ ἀσφαλισθῇ, αἰφνιδία θὰ ἐκσπάσῃ ἐναντίον του ἡ καταστροφή.

Ὁ φόβος δέ, ποὺ τὸν ταράττει, εἶναι πάντοτε εἰς τὰ αὐτιά του ὡς θόρυβος τρομακτικός. Ὅταν φαίνεται, ὅτι εἰρηνεύει πλέον καὶ ἐπικρατεῖ ἐν δόξῃ, θὰ ἔλθῃ αἰφνιδίως ἡ καταστροφή του.

Ἂς μὴ ἀπατᾷ τὸν ἑαυτόν του πιστεύων ὅτι θὰ γυρίσῃ κάποτε πίσω καὶ θὰ ἀποφύγῃ τὸ σκοτάδι τῆς συμφορᾶς καὶ ὀδύνης. Ἔχει ἐκδοθῆ ἐντολὴ καὶ διαταγὴ ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ περιπέσῃ εἰς τὴν ἐξουσίαν σιδηρᾶς μαχαίρας.

Ἂς μὴ ἐλπίζῃ ποτέ, ὅτι θὰ γυρίσῃ ὀπίσω καὶ θὰ ἐλευθερωθῇ ἀπὸ τὸ σκότος τῆς ἀθλιότητος καὶ τῆς δυστυχίας, διότι τώρα εἶναι πλέον προωρισμένος διὰ νὰ πέσῃ εἰς χέρια, ποὺ κρατοῦν σιδηρᾶν μάχαιραν.

Ἔχει πλέον καταταχθῆ μεταξὺ ἐκείνων, ποὺ ἔχουν ὁρισθῆ ὡς τροφὴ εἰς τοὺς γῦπας. Καὶ ὁ ἴδιος τὸ γνωρίζει πλέον καλὰ καὶ τὸ φρονεῖ, ὅτι ἡ κατάληξίς του θὰ εἶναι νὰ γίνῃ πτῶμα. Ἡμέρα μαύρη καὶ σκοτεινὴ θὰ τὸν συνταράξῃ καὶ θὰ τὸν στροβιλίσῃ.

Ἔχει δὲ καταδικασθῆ καὶ καταταχθῆ νὰ γίνῃ τροφὴ εἰς τοὺς γῦπας, ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα δὲ καὶ ἐγκατάλειψιν, εἰς τὴν ὁποίαν περιῆλθεν, ἔχει καὶ ὁ ἴδιος σχηματίσει τὸ φρόνημα, ὅτι τοῦ ἐπιφυλάσσεται νὰ γίνῃ πτῶμα· ἡμέρα δὲ μαύρη εἰς δυστυχίαν θὰ τὸν στροβιλίσῃ.

Ἀνάγκη καὶ θλῖψις θὰ τὸν κυριεύσῃ καὶ θὰ πέσῃ ἔξαφνα, ὅπως πίπτει ἔνας στρατηγὸς ποὺ πρωτοστατεῖ εἰς τὴν μάχην καὶ δὲν εὑρίσκει τρόπον διαφυγῆς.

Ἀνάγκη δὲ καὶ θλῖψις θὰ τὸν καταλάβῃ, ὥστε να μὴ δύναται νὰ διαφύγῃ ἀπὸ αὐτάς, καθὼς στρατηγὸς ποὺ στέκεται εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν καὶ ὡς μόνην διέξοδον ἔχει νὰ πέσῃ νεκρός.

Τοῦτο δέ, διότι ἐσήκωσε τὰ χέρια του ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, ὕψωσε αὐθάδη καὶ ἀλαζονικὸν τὸν τράχηλόν του ἐναντίον Κυρίου τοῦ παντοκράτορας.

Θὰ πάθῃ δὲ ὅλα αὐτά, διότι ἐσήκωσε βεβήλους καὶ ἀσεβεῖς χεῖρας κατὰ τοῦ Κυρίου, ἐτέντωσε δὲ τὸν τράχηλόν του αὐθαδῶς ἀπέναντι τοῦ Κυρίου παντοκράτορος, σὰν νὰ εἶχε τὴν δύναμιν νὰ ἀνταγωνισθῇ πρὸς αὐτόν·

Ἔτρεξεν ὁρμητικῶς ἐναντίον του μὲ ὑπερηφάνειαν καὶ ἀλαζονείαν πιστεύων, ὅτι προφυλάσσεται καὶ σκεπάζεται κάτω ἀπὸ τὴν παχεῖαν καὶ ἀδιαπέραστον ράχιν τῆς ἀσπίδος του.

ἔτρεξε δὲ μὲ ὁρμὴν ἐναντίον αὐτοῦ μεθ’ ὕβρεως καὶ βλασφημίας, σὰν νὰ προβάλλῃ τὴν πυκνὴν καὶ ἀδιαπέραστον ἀπὸ τὸ δόρυ ράχιν τῆς ἀσπίδος του.

Διότι ἤλειψε καὶ ἐσκέπασε τὸ πρόσωπόν του ἀπὸ λίπος καὶ ἔκαμε ἀσφαλιστικοὺς περιδέσμους γύρω ἀπὸ τοὺς παχυνθέντας μηρούς του.

Διότι ἐσκέπασε τὸ πρόσωπόν του μὲ τὸ πάχος του καὶ ἔκαμε περίδεσμον τριγύρω ἀπὸ τοὺς ὑπερβολικῶς παχυνθέντας μηρούς του.

Θὰ καταντήσῃ νὰ ἔχῃ ὡς κατοικίαν του πόλεις ἐρειπωμένας καὶ ἐρημωμένας. Θὰ εἰσέλθῃ εἰς ἀκατοίκητα σπίτια. Ὅσα ἐκεῖνοι οἱ ἀσεβεῖς ἡτοίμασαν, ἄλλοι θὰ τὰ λεηλατήσουν καὶ θὰ τὰ μετακομίσουν.

Κατέστησε δὲ κατοικίαν του πόλεις ἐρημωμένας, τὰς ὁποίας μὲ τὰ πολλά του πλοῦτη ἀνοικοδόμησεν, εἰσῆλθε δὲ εἰς μέγαρα, ποὺ δὲν κατῴκησαν ἄλλοι, ὅσα ὅμως οἱ ἀσεβεῖς ἐκεῖνοι ἡτοίμασαν, ἄλλοι θὰ τὰ ἀρπάσουν καὶ θὰ τὰ μετακομίσουν.

Οὔτε καὶ θὰ ἀποκτήσῃ πλούτη ὁ ἀσεβής. Ἐὰν δὲ καὶ ἀποκτήσῃ πολλὰ ἀγαθά, δὲν θὰ μείνουν μόνιμον κτῆμα του, ἀλλὰ θὰ διασκορπισθοῦν. Θὰ εἶναι ὅμοιος μὲ δένδρον, τὸ ὁποῖον πρὶν προλάβῃ νὰ μεγαλώσῃ καὶ ρίψῃ σκιὰν εἰς τὴν γῆν, ξηραίνεται.

Οὔτε θὰ ἀποκτήσῃ πλούτη ὁ ἀσεβής, οὔτε τὰ ὑπάρχοντα, ποὺ τυχὸν θὰ περιέλθουν εἰς αὐτόν, θὰ τοῦ μείνουν ὁριστικῶς καὶ μονίμως· ὅμοιος πρὸς δένδρον δὲν θὰ ριζώσῃ εἰς τὴν γῆν, οὔτε θὰ βγάλῃ φύλλα, διὰ νὰ σκιάσῃ μὲ αὐτὰ τὸ ἔδαφος,

Δὲν θὰ διαφύγῃ τὰ σκοτάδια τῆς δυστυχίας του· τὸν βλαστόν του θὰ τὸν μαράνῃ ὁ καυστικὸς ἄνεμος. Θὰ πέσῃ τὸ ἄνθος καὶ δὲν θὰ προφθάσῃ νὰ δέσῃ εἰς καρπόν.

οὔτε θὰ ξεφύγῃ τὸ σκότος τῆς ἀθλιότητος, τὸν βλαστόν του δὲ θὰ μαράνῃ ὁ καυστικὸς ἄνεμος, θὰ πέσῃ δὲ καὶ δὲν θὰ προφθάσῃ νὰ δέσῃ τὸ ἄνθος του.

Ἄς μὴ ἔχῃ πεποίθησιν ὁ ἀσεβὴς ὅτι θὰ παραμείνῃ καὶ θὰ ὑπερνικήσῃ τὴν δυστυχίαν. Διότι κάθε προσπάθειά του θὰ ἀποβῇ ματαία.

Ἂς μὴ ἐλπίζῃ ὁ ἀσεβής, ὅτι θὰ ἀνθέξῃ καὶ θὰ παραμείνῃ, διότι ὅλα ἐκεῖνα, εἰς τὰ ὁποῖα ἐστήριζε τὸ οἰκοδόμημα τῆς εὐτυχίας του, θὰ ἀποδειχθοῦν ἀδειανὰ καὶ μάταια.

Θὰ τὸν κόψῃ καὶ θὰ τὸν ἁρπάσῃ πρὸ τῆς ὥρας ὁ θάνατος, θὰ καταστροφῇ καὶ δὲν θὰ ἐπιζήσῃ. Ὁ βλαστός του δὲν θὰ προλάβῃ νὰ κάμῃ πυκνὰ φύλλα καὶ διακλαδώσεις.

Καὶ ἂν παραβληθῇ πρὸς δένδρον, ὁ κορμός του παράκαιρα θὰ σαπίσῃ καὶ θὰ φθαρῇ, καὶ ὁ τρυφερός του βλαστὸς δὲν θὰ πυκνώσῃ, ὥστε νὰ βγάλῃ φύλλα πολλὰ καὶ σκιάν.

Σὰν τὸ ἄγουρο σταφύλι θὰ τρυγηθῇ πρὸ τῆς ὥρας του. Θὰ πέσῃ, ὅπως πίπτει τὸ ἄνθος τῆς ἐληᾶς.

Θὰ τρυγηθῇ δὲ πρόωρα σὰν ἀγουρίδα, θὰ ἐκπέσῃ δὲ μαραμένος σὰν ἄνθος ἐλιᾶς.

Ἕνας τέτοιος δὲ πρόωρος καὶ ὀδυνηρὸς θάνατος θὰ εἶναι τρανὴ μαρτυρία, ὅτι αὐτὸς ὑπῆρξεν ἀσεβής. Φωτιὰ θὰ κάψῃ τὰ σπίτια ἐκείνων, ποὺ δέχονται δῶρα, διὰ νὰ ἀθωώσουν τὸν ἔνοχον καὶ δικάσουν τὸν ἀθῶον.

Θὰ ἔχῃ δὲ τοιοῦτον τέλος, διότι ἕνας τέτοιος θάνατος μαρτυρεῖ καὶ βεβαιώνει, ὅτι αὐτός, ποὺ καταλήγει εἰς αὐτόν, εἶναι ἀσεβής, πῦρ δὲ θὰ κατακαύσῃ τὰ σπίτια ἐκείνων, ποὺ δωροδοκοῦνται διὰ νὰ προσωποληπτοῦν καὶ στραγγαλίζουν τὸ δίκαιον.

Ἕνας τέτοιος ἀσεβὴς συλλαμβάνει εἰς τὴν καρδίαν του ὀδυνηρὰ σχέδια εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Ὅλα ὅμως αὐτὰ θὰ ἀποδειχθοῦν ἀνωφελῆ καὶ μάταια διὰ τὸν ἑαυτόν του, ἡ δὲ καρδία του θὰ βαστάζῃ δολιότητας καὶ ἀπάτας.

Ὁ τοιοῦτος δὲ ἀσεβὴς καὶ ἄδικος κριτὴς συλλαμβάνει ὡς ἄλλη ἔγκυος γυναῖκα εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας του ἐπιβλαβῆ καὶ ὀδυνηρὰ σχέδια κατὰ τοῦ πλησίον, ἀλλ’ ὅλα αὐτὰ θὰ ἀποδειχθοῦν διὰ τὸν ἑαυτόν του μάταια καὶ ἀνωφελῆ, ἡ δὲ καρδία του καὶ τὸ ἐσωτερικόν του θὰ βαστάζῃ καὶ θὰ παρασκευάζῃ δόλους καὶ ἀπάτας».

Ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπε·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ εἶπεν:

«πολλὰ σὰν αὐτά, ποὺ λέτε, ἔχω ἀκούσει ἕως τώρα. Ὅλοι σας εἶσθε κακοὶ παρηγορηταί.

«Ἔχω ἀκούσει πολλὰ τέτοια, σὰν αὐτὰ ποὺ μοῦ λέγετε· εἶσθε ὅλοι παρηγορηταὶ κακὰς παρηγορίας προσφέροντες.

Σᾶς ἐρωτῶ, μήπως ὑπάρχει καμμία τάξις ἢ κανένας συνειρμὸς εἰς τὰ λόγια τοῦ ἀέρος; Ἢ τί θὰ σὲ στενοχωρήσῃ νὰ ἀποκρίνεσαι ἔτσι, ὅπως τώρα ὁμιλεῖς;

Διότι τί φρονεῖτε; Μήπως ὑπάρχει καμμίᾳ τάξις καὶ κανένας συνειρμὸς εἰς λόγια τοῦ ἀέρος; Ἢ τί θὰ σοῦ κοστίσῃ νὰ ἀποκρίνεσαι, ὅπως ὁμιλεῖς;

Καὶ ἐγὼ θὰ ἠμποροῦσα νὰ ὁμιλῶ πρὸς σᾶς, ἐὰν σεῖς εὑρίσκεσθε εἰς τὴν θέσιν μου καὶ ἐγὼ εὑρισκόμην εἰς τὴν θέσιν σας. Ἔπειτα θὰ ἐφορμοῦσα ἐναντίον σας μὲ τὰ λόγια καὶ θὰ ἐκινοῦσα ἐμπαικτικῶς τὴν κεφαλήν μου ἐναντίον σας.

Ἂς ὑποθέσωμεν λοιπόν, ὅτι καὶ ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω, ὅπως ὁμιλεῖτε σεῖς τώρα, ἐὰν βεβαίως εὑρίσκετο ἥ ἰδική σας ψυχὴ ἀντὶ τῆς ἰδικῆς μοὺ εἰς τὴν κατάστασιν, ποὺ εἶμαι. Ἔπειτα ὑποθέσωμεν, ὅτι ἐγὼ θὰ ὁρμήσω ἐπάνω σας μὲ λόγια, θὰ κινήσω δὲ τὴν κεφαλήν μου ταλανίζων ὑμᾶς.

Τότε θὰ εἶχα μεγάλην δύναμιν εἰς τὸ στόμα μου, δὲν θὰ ἐλυπόμουνα δὲ οὔτε καὶ θὰ περιώριζα τὰ λόγια τῶν χειλέων μου.

Εἴθε δὲ τότε νὰ σᾶς ἐδίδετο ἐνίσχυσις διὰ τοῦ στόματός μου, τότε δὲ καὶ ἐγὼ δὲν θὰ φεισθῶ τὴν κίνησιν τῶν χειλέων μου, ἀλλὰ θὰ σᾶς εἴπω ἀκόμη περισσότερα.

Διότι ὅταν ὠμιλοῦσα, δὲν θὰ ἐπονοῦσαν αἱ πληγαί μου, τὰς ὁποίας δὲν θὰ εἶχα. Ἐὰν δὲ ἐσιωποῦσα, ἀπὸ τί εἶχα νὰ πληγωθῶ καὶ βλαβῶ;

Ὡς πρὸς δὲ τὰ βάσανά μου, δὲν ξεύρω, τί νὰ κάμω. Διότι, ἐὰν ὁμιλήσω, θὰ ξεσκάσω καὶ δὲν θὰ μὲ πονέσῃ ἡ πληγὴ τῆς καρδιᾶς μου· ἐὰν δὲ καὶ σιωπήσω, κατὰ τί θὰ πληγωθῶ ὀλιγώτερον;

Τώρα ὅμως ὁ Θεὸς μὲ τὰς θλίψεις καὶ τὰς δοκιμασίας του αὐτὰς μὲ ἔχει κάμει καταβεβλημένον καὶ ἀποκαρδιωμένον· μωρὸν καὶ μὲ ἐξησθενημένας τὰς διανοητικάς μου δυνάμεις, ἄρρωστον καὶ σάπιον.

Τώρα ὅμως ὁ Θεὸς μὲ ἔχει κάμει κατάκοπον, μωρὸν καὶ μὲ ἐξησθενισμένας τὰς διανοητικάς μοὺ δυνάμεις, σαπισμένον κυριολεκτικῶς.

Μὲ ἔπιασε εἰς τὰ χέρια του ὁ Θεὸς καὶ τὰ παθήματά μου ἔγιναν καταδικαστικὴ μαρτυρία εἰς βάρος μου. Ἐσηκώθη ἐναντίον μου μὲ ψευδολογίας ὁ φίλος μου, μὲ κατηγόρησε κατὰ πρόσωπον ἐντόνως.

Καὶ μὲ ἔπιασες, Κύριε, μὲ τὰ δυνατά σου χέρια, καὶ τὰ ὅσα ἔχω πάθει, ἔγιναν μαρτυρία εἰς βάρος μου καὶ ἐσηκώθη ὁ φίλος μου λέγων ψεύδη καὶ κατὰ πρόσωπον μὲ κατηγόρησεν.

Ὀργὴν ἐχρησιμοποίησεν ἐναντίον μου ὁ Κύριος. Μὲ ἔρριξε κάτω, ἔτριξε τὰ δόντια του ἐναντίον μου. Τὰ λόγια του σὰν βέλη πειρατῶν ἔπεσαν ἐναντίον μου καὶ μὲ κατετρύπησαν.

Ἐχρησιμοποίησεν ὀργὴν καὶ μὲ ἔρριψε κάτω ἀνίκαγνον νὰ ἀμυνθῶ, ἔτριξε τοὺς ὀδόντας τοῦ ἐναντίον μου, καὶ οἱ φίλοι μου, ἀντὶ νὰ μὲ παρηγορήσουν, σὰν ἄλλοι πειραταὶ μὲ ἐπλήγωσαν μὲ τοὺς λόγους των, ποὺ ἔπιπταν ἐπάνω μου σὰν βέλη.

Ἐπήδησεν ὁρμητικὸς ἐναντίον μου ἐνῷ τὰ μάτια του, σὰν νὰ ἐξηκόντιζαν καρφιὰ ἐναντίον μου. Μὲ ὀξεῖς καὶ δριμεῖς πόνους ἐκτύπησε τὰ γόνατά μου. Ὅλοι οἱ ἐχθροί μου ἀπὸ κοινοῦ καὶ ἐκ συμφώνου ἐπέπεσαν ἐναντίον μου.

Ὥρμησεν ἐπάνω μου μὲ τὰ μάτια του ἀγριεμένα, σὰν νὰ πετοῦσαν καρφιά, μὲ μυτερὸν ὄργανον μὲ ἐκτύπησεν εἰς τὰ γόνατα, ὥρμησαν δὲ τότε κατ᾽ ἐπάνω μου ὅλοι μὲ μίαν γνώμην ἀπὸ συμφώνου.

Διότι ὁ Κύριός μὲ παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια τῶν ἀδίκων. Μὲ ἔρριψεν ἀνίκανον καὶ ἀνυπεράσπιστον ἐν μέσῳ ἀσεβῶν.

Ἔπεσαν δὲ ὅλοι ἐπάνω μου, διότι ὁ Κύριος μὲ παρέδωκεν εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἀδίκων, μὲ ἔρριψε δὲ ἐπάνω εἰς ἀσεβεῖς.

Ἐνῷ ἐζοῦσα εἰρηνικὸς καὶ ἀσφαλής, ὁ Κύριος μὲ ἅρπαξε ἀτὸ τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς, μὲ κατεμάδησε, μὲ ἔβαλε στόχον τῶν κτυπημάτων του.

Ἐνῶ διηρχόμην τὰς ἡμέρας μου εἰρηνικῶς καὶ ἥμουν εὐτυχής, μὲ διεσκόρπισεν ὁ Κύριος καί, ἀφοῦ μὲ ἥρπασεν ἀπὸ τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς, μὲ κατεμάδησε καὶ μὲ ἔβαλε σκοπὸν καὶ σημάδι τῶν βλημάτων καὶ κτυπημάτων του.

Οἱ ἐχθροί μου μὲ περιεκύκλωσαν, μὲ ἐκτυποῦσαν μὲ τὰς λόγχας, διετρυποῦσαν τοὺς νεφρούς μου, χωρὶς νὰ αἰσθάνωνται κανένα οἶκτον ἔχυναν εἰς τὴν γῆν τὴν χολήν μου.

Μὲ περιεκύκλωσαν μὲ λόγχας, κτυπῶντες καὶ διατρυπῶντες τοὺς νεφρούς μου, χωρὶς κανένα οἶκτον ἔχυσαν εἰς τὴν γῆν τὴν χολήν μου.

Μὲ κτυπήματα ἐπάνω εἰς τὰ κτυπήματα μὲ ἔρριψαν κάτω, ἔτρεξαν ἐναντίον μου οἱ δυνατοὶ καὶ οἱ ἰσχυροί, ἐνῷ ἐγὼ ἤμουν ἀδύνατος.

Μὲ ἔρριψαν κάτω ἐπιφέροντες καταστροφὴν ἐπάνω εἰς ἄλλην καταστροφήν, ἔτρεξαν ἐπάνω μου δυνατοὶ καὶ ἰσχυροὶ αὐτοί, ἐνῷ ἐγὼ ἤμην ἀδύνατος.

Μοῦ ἔρραψαν τρίχινον σάκκον, διὰ νὰ φορέσω εἰς τὸ πληγιασμένο σῶμα μου. Ἡ δύναμίς μου ἔσβησε καὶ ἔπεσε κατὰ γῆς.

Ἔρραψαν τρίχινον σάκκον διὰ νὰ μοῦ τὸν φορέσουν εἰς τὸ πληγιασμένον δέρμα μου, ἡ δύναμίς μου δὲ καὶ ἡ δόξα μου ἐσβήσθησαν εἰς τὸ χῶμα τῆς γῆς.

Ἡ καρδία μου καὶ τὰ στήθη μου ἐφλογίζοντο ἀπὸ τοὺς κλαυθμούς, εἰς δὲ τὰ βλέφαρά μου ἔχει πέσει πλέον ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου.

Ἡ κοιλία μου ἔχει ὑποστῆ φλὀγωσιν ἀπὸ τὰ συνεχῆ αναταράγματα τῶν λυγμῶν καὶ τοῦ γοεροῦ κλαυθμοῦ μου, ἐπὶ τῶν βλεφάρων μου δὲ ἐπεκάθησε μαύρη καὶ ἀπαισία σκιά.

Καὶ ὅμως καμμίαν ἀδικίαν δὲν εἶχαν διαπράξει τὰ χέρια μου. Ἡ δὲ προσευχή μου ἦτο πολὺ καθαρὰ καὶ ἄδολος.

Τίποτε δὲ τὸ ἄδικον δὲν ὑπῆρξε ποτὲ εἰς τὰς χεῖρας μου, ἡ δὲ προσευχή μου πρὸς τὸν Θεὸν ὑπῆρξε καθαρὰ καὶ ἄδολος.

Ὦ γῆ, ἂς μὴ σκεπάσῃς μὲ χώματα τὸ αἷμα, ποὺ ἐχύθη ἀπὸ τὸ νεκρούμενον σῶμα μου! Εἰς κανένα τόπον ἂς μὴ ὑπάρξῃ σημεῖον νὰ σταματήσῃ ἡ κραυγή μου, ἀλλὰ ἂς ἀντηχῇ πανταχοῦ.

Γῆ, μὴ σκεπάσῃς μὲ τὸ χῶμα σου τὰ βάσανα, μὲ τὰ ὁποῖα ἀφαιρεῖται ἄδικα τὸ αἷμα τῆς σαρκός μου, καὶ ἂς μὴ ὑπάρξῃ κανεὶς γήϊνος τόπος, ποὺ νὰ συγκρατήσῃ τὴν κραυγήν μον.

Ἰδού, μάρτυς τῆς ἀθωότητός μου καὶ τῆς ἀδικίας, ποὺ ἔχει γίνει εἰς βάρος μου, εἶναι ὁ Θεὸς ὁ κατοικῶν εἰς τοὺς οὐρανούς. Αὐτός, ποὺ γνωρίζει μαζῆ μὲ ἐμὲ τὴν ζωὴν καὶ τὰς πράξεις μου, ὑπάρχει ἐν ὑψίστοις.

Ζητῶ αὐτό, διότι τώρα, ἰδοὺ εἰς τοὐς οὀρανοῦς ὑπάρχει ὁ μάρτυς τῆς ἀθωότητος μου, αυτος δέ, ποὺ γνωρίζει μαζὶ μὲ ἐμὲ τὰς πράξεις μου, ὑπάρχει εἰς τὰς ὑψίστας σφαίρας.

Εἴθε νὰ φθάσῃ ἡ δέησίς μου εἰς τὸν Κύριον. Εἴθε ἐνώπιόν του καὶ ἐπὶ παρουσίᾳ του νὰ στάζουν τὰ δάκρυα, ποὺ χύνονται ἀπὸ τὰ μάτια μου.

Εἴθε νὰ φθάσῃ εῖς τὸν Κύριον ἡ δέησίς μου καὶ εἴθε τὰ δάκρυα ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸν ὀφθαλμόν μου, νὰ στάζουν ἐνώπιόν του διὰ νὰ βλέπῃ τὴν θλιψιν μου.

Εἴθε νὰ κριθῇ καὶ δικασθῇ κανεὶς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅπως κρίνεται ἐνώπιον τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι κοντά του.

Εἴθε νὰ ἠδύνατο ὁ ἄνθρωπος νὰ ὑπερασπίσῃ τὸν ἑαυτόν του καὶ νὰ θέσῃ ὑπὸ κρίσιν τὴν ὑπόθεσίν του ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅπως δύναται εὔκολα νὰ ὑπερασπίσῃ τὸν ἑαυτόν του καὶ νὰ κριθῇ μετὰ τοῦ πλησίον του. Τότε ὁ Θεος θὰ μὲ ἐκηρυττεν ἀθῶον.

Τὰ καθωρισμένα ἀπὸ τὸν Θεὸν ἔτη τῆς ζωῆς μου συνεπληρώθησαν. Θὰ βαδίσω λοιπὸν τὴν ὁδόν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν καὶ δὲν θὰ ἐπιστρέψω πλέον εἰς τὴν γῆν.

Κατέφθασαν ὄμως ἔτη μετρημένα, θὰ ὑπάγω δὲ ἀποθνήσκων εἰς δρόμον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον δὲν θὰ ξαναγυρίσω.

Χάνομαι σὰν τὸ ἐλαφρὸν ἀντικείμενον, ποὺ φέρεται ἀπὸ τὸν ἄνεμον. Θέλω νὰ ἀποθάνω καὶ νὰ κατεβῶ εἰς τὸν τάφον, ἀλλὰ δὲν τὸ ἐπιτυγχάνω.

Χάνομαι ἐξαντλουμένης τῆς πνοῆς μου καὶ φέρομαι πρὸς θάνατον. Ἔχω δὲ ἀνάγκην ταφῆς. Ἀλλὰ θὰ μείνω ἄταφος, διότι κανεὶς δὲν θὰ εὑρεθῇ νὰ μὲ θάψῃ.